cardamomseeds

Część VII - Jedzenie

2020-03-31T10:56:00.001+01:00

Na zupełnie osobną, przepyszną, wzmiankę, zasługuje nasze urlopowe jedzenie. Spodziewałam się, że w wielu miejscach (semi)wegetariance trudno będzie znaleźć coś dla siebie – niesłusznie. Rzeczywiście w Hanoi, gdzie było wiele megaturystycznych miejsc, wegetarianie (i, o zgrozo, weganie!) traktowani byli jak przybysze z obcej planety i często dostawali najgorsze części warzyw. Dla przykładu: w pewnej trendy knajpce koło katedry w Hanoi K. zamówił to samo danie co ja, ale mięsne. Jego danie miało pięknie pokrojone marcheweczki, ich najbardziej pomarańczowe części, piękne pak choye, ich najbardziej zielone części. Moje danie, takie samo, ale bezmięsne, składało się z białych końcówek pak choyów i pożółkłych marchewek. Niby to samo danie, a jednak nie do końca. Szczytem szczytów było w pewnej turystycznej knajpie na wyspie Cat Ba podanie mi „ryżu z warzywami” w postaci smażeniny ryżowej z groszkiem i marchewką z mrożonki. Dla dobrej atmosfery oczywiście przemilczałam tę kwestię. Można powiedzieć, że nie wolno w Wietnamie chodzić do restauracji, które mają angielskie nazwy. Takie knajpy nastawione są na zdzieranie pieniędzy z turystów. Jedzenie w nich jest przeważnie słabsze niż u lokalsów, a ceny – znacznie wyższe.
Żeby jednak oddać hołd wspaniałej, przede wszystkim na moich talerzach wegetariańskiej, kuchni Wietnamu, prezentuję kilka wybitnych dań, które jedliśmy na zmianę często od rana do wieczora.
1/ Niezawodna papaya salad. W każdym niemalże miejscu przepyszna. Góra świeżej papai i marchewki skropiona sokiem z limonki, z odrobiną chilii i pokruszonymi orzeszkami. Żyć, nie umierać. Pod koniec wyjazdu, w naszym najwspanialszym retreacie na wyspie Cat Ba wcinaliśmy sałatkę dwa albo trzy razy dziennie. Danie, które nigdy się nie nudzi!
2/ Napój z marakui – klasyk gatunku. Przepyszny, mokry, odświeżający na upały, a nocą – wprawiający w dobry nastrój z alkoholem.

3/ Spring roll – po naszemu sajgonka. W środku długo ugniatane warzywa (cebula i marchew), ogórek, mięta, inne zioła. Maczamy w sosie fistaszkowym i haps! Doskonałe danie na przegryzkę na party. Uczymy się robić pyszne sajgonki na kursie gotowania.
4/ Morning glory. Coś absolutnie wspaniałego, podobnego nieco do naszego szpinaku, ale bardziej odnóżastego, można zjeść też w knajpach wietnamskich w Warszawie. Podsmażona na czosneczku zielenina rozpieszcza!
5/ Kawa po wietnamsku. Z początku podchodzimy do niej jak do jeża. Okazuje się, że niesłusznie. Wietnam to drugi na świecie eksporter kawy. Kawa jest pyszna, mocna, o orzechowo-czekoladowym posmaku. Ze słodzonym skondensowanym mlekiem postawiłaby na nogi zmarłego.
6/ Owoce morza. W wielu miejscach znajdziecie targi rybne. Warto oczywiście wybierać te niedaleko morza. Za ostrygi czy finezyjnie przyrządzone ośmiornice zapłacicie tu kilka złotych.
7/ Omlet w papierze ryżowym. Przedziwne dla nas danie, ale bardzo smaczne. Sam tłuszcz!
8/ Kokos wprost ze skorupki. Najgorsze, co mogło mi się przydarzyć. W przydrożnym barze K. zamówił Coca-Colę, a ja – kokosa. Nie chciałam obrazić gospodarza, ale picie paskudnego, na wpół oleistego trunku przyprawiło mnie niemalże o odruch wymiotny. Dla twardzieli!
9/ Snaczki z paczki. Przedziwne chipsy i przysmaki, jak popcorn w matchy, smażone krewetki, wołowina czy kalmary pocięte w paski i sprzedawane w charakterze chipsów, a także słodycze znane z Polski z wczesnych lat dziewięćdziesiątych jak Hubba Bubba. Guilty pleasures!
10/ Bananki, ćwiartki kurczaka, piwko – dary dla bóstw. Przed większością świątyń kupicie w torbach gotowe już dary. Bardzo ciekawe, jak rozpoznać, który zestaw należy danemu bóstwo kupić.
11/ Pho bo. Ok, to nie jest danie wegetariańskie. Ale trzeba go tu po prostu spróbować. Świeża wołowina, szczypior, makaron, rosołek. Bez tego nie wyjeżdżajcie!
12/ Psie mięso i wódka z krwią węża. Podobno kupowane wyłącznie przez turystów, lokalne specjały z północy Wietnamu mrożą krew w żyłach. Kiedyś uznawane za wartościowe i „ciepłe” psie mięso dzisiaj przez Wietnamczyków spożywane jest rzadko. Wiele osób ma psy i sprzeciwia się takiemu tradycyjnemu pożywieniu. Nie zmienia to faktu, że w Hanoi da się zobaczyć w restauracji pieska z grilla. Jest to widok, którego nie da się odzobaczyć, nikomu go nie polecam. Wąż w słoju robi na mnie również straszne wrażenie, ale pieski…

Część VI - Cat Ba

2020-03-31T10:54:00.002+01:00

Siedemnastego dnia podróży dotarliśmy do raju. W naszej wiosce wszyscy są opaleni, noszą wygodne ciuchy, wstają po osiemnastej, codziennie rozmawiają o sensie życia i kochają zwierzątka. Większość powierzchni wyspy zajmuje park narodowy. Mieszkańcy nie szaleją na skuterach, nasza gospodyni ma wino i pysznie gotuje. Jedynym zmartwieniem jest, jak nie przysmażyć się za bardzo na plaży i co zjeść na kolację – napisałam o tym miejscu będąc tam.

Część V - Hai Phong i Ha Long

2020-03-31T10:40:00.001+01:00

Hajfong miał być naszą bazą wypadową do Ninh Binh. Myśleliśmy, że trafimy na nowoczesne, otwarte miasto pełne agencji turystycznych, gotowych do wysłania nas za dolary w dowolną część kraju. Niestety. Okazało się, że w Hajfongu nie ma absolutnie nic. Wierzcie lub nie, ale nie ma tu agencji turystycznych, nie ma restauracji, nie ma co zwiedzać. Wobec tego faktu po raz pierwszy w naszej podróży podjęliśmy męską decyzję (tak, przyznaję, nie ja byłam głównym decydentem, ja byłam stereotypową babską płaczką, głodną i zlepioną wietnamskim kurzem) i czym prędzej wyruszyliśmy nad Ha Long. To jakaś godzina drogi od Hajfongu, ponieważ nie mogliśmy nawet znaleźć przystanku autobusowego, zainwestowaliśmy 80 pln w taksi, aby zachód słońca spędzić jeszcze w Ha Long.
Zatokę Ha Long znacie z filmów. Zatokę Ha Long odwiedza ponad 2,5 mln turystów rocznie. Zatoka Ha Long należy do najczęściej odwiedzanych i najtłoczniejszych celów świata. Największą atrakcją jest pływanie łodzią (od dżonki po luksusowe wycieczkowce) między skałami zatoki. Dzienny rejs można kupić za ok. 80 dolarów, tygodniowy z prywatną kajutą, jedzeniem i programem animacji – to już koszt kilkuset dolarów.
Nie spodziewaliśmy się, że do Ha Long dotrzemy zupełnie poza sezonem. I nie spodziewaliśmy się, co tu zobaczymy. Ha Long było… PUSTE. Przy głównej promenadzie ustawiono nowiusieńkie, nieśmigane hotele, drogie rezydencje i B&B. Na odcinku kilku kilometrów zwiedziliśmy wyszorowane chodniki z nowiutkimi przyłączami sterczącymi spod przypiaskowanych płyt. Po długiej przechadzce trafiliśmy na coś w stylu koszmarnego, świecącego na różowo i fioletowo lunaparku, koło niego kilkadziesiąt tanich restauracji prezentujących ryby i owoce morza przed wejściem, opakowane w folię. Po jakimś czasie zwątpiliśmy i cofnęliśmy się do rest. Avocado, najpewniej najdroższej poza sezonem, ale także całkiem smacznej.

Pełni zwątpienia postanowiliśmy kolejnego dnia jak najszybciej wymiksować się z tego koszmarnego miejsca. Zwłaszcza że najtańsze miejsce w zatoce okazało się być megapodejrzanym hotelem, którego właściciel przed wejściem pytał nas, czy na pewno zapłaciliśmy, za to jego pomocnicy mieszkali przed hotelem w kontenerze z blachy falistej. Akurat tego dnia grano mecz, telewizor i łóźko w blaszaku widzieliśmy z okna naszego wypasionego pokoju. O piątej rano za to wycieczka azjatyckich turystów zaczęła w pokojach gotować jaja i krzyczeć do siebie. To nie żart. Wybiegałam co i rusz w piżamce, krzycząc, żeby się uciszyli, na co oni: „It;s ok, it’s ok”, a na to ja: „It’s not okay, people want to sleep!”. Katastrofa. Nauczeni doświadczeniem szybko złapaliśmy taksę i po piętnastu minutach byliśmy na promie na wyspę Cat Ba. Pierwotnie rozważaliśmy mniejszą wyspę, jakiś mniejszy gąszcz, gdzie można się zaszyć, nie spodziewaliśmy się jednak, że znajdziemy tu coś takiego (patrz post o wyspie Cat Ba).

Część IV - Hue i Hoi An

2020-03-31T09:46:00.000+01:00

Wolno przesuwam się nad rafą koralową. Spogląda na mnie błękitna rozgwiazda. Wpływam w ławicę, współpłyniemy przez chwilę. Wynurzam się, na powierzchni w fale walą wielkie krople, zaczyna się burza. Przepięknie jest w Hoi An i okolicach – piszę o tym miejscu będąc tu. W przewodniku piszą, że nie wie się nic o Wietnamie, jeśli nie było się na centralnym wybrzeżu. Nie wiem, czy to prawda, ale centralne wybrzeże stanowczo należy do najpiękniejszych i najbardziej relaksujących miejsc Wietnamu. Oczywiście, trzy tygodnie to stanowczo za mało, żeby zobaczyć wszystko. Ale centralne wybrzeże, mimo że nieco turystyczne, bardzo warto odwiedzić.

Historycznie rzecz ujmując to tu znajdują się najciekawsze budowle militarne (cytadela w Hue), grobowce cesarzy, sanktuaria oraz linia podziału Wietnam Południowy – Wietnam Północny. Zresztą jedna z głównych baz lotniczych wojny wietnamskiej znajdowała się właśnie w okolicach miasta Hue.
W Hue mieszkamy w naprawdę niesamowitym miejscu. Hotel Soleil ma na dachu szklarnię (ok, z zasłonkami) i wielkim tarasem, które wynajmujemy za jakieś 60 PLN za dobę. Nocą popijamy sikacza (tu akurat lokalne piwo nazywa się Huda, ale jest tak samo słabiutkie jak wszędzie indziej, to prawda, że Azjaci piją mało alkoholu, i słaby), a deszcz wali w dach naszej szklarni wielkimi kroplami. Rano niebo jest szare, powietrze duszne, a deszcz wraca dopiero wieczorami. Cieszymy się, że mieszkamy dalej od centrum. Dźwięki tutejszej techniawki niosą się nawet na kilkaset metrów od ścisłego centrum. Po mieście jeździ kilkunastu gości w pelerynach. Zatrzymują się przy krawężniku i donośnym szeptem pytają: „Marijuana?”, „Weed?”. Pamiętajcie, że tutaj za posiadanie narkotyków grozi kara śmierci, warto więc od podobnych panów trzymać się z daleka. Przewodnik zaleca urywać taki dziwny kontakt. Nie jest to proste, bo oczywiście wielu turystów trawę od lokalsów po prostu kupuje, więc jest się z góry postrzeganym jak chodząca żyła złota, niezależnie od tego, czy chce się coś kupić, czy nie.

W okolicach Hue po raz pierwszy docieramy na plażę. Jest piękna, wielka. Idziemy spory kawałek do przodu, aż zachciewa nam się jeść. Szukamy jedzenia, dotarliśmy tu jednak poza sezonem. Jedyna możliwość to przejście kilku kilometrów do położonego przy kolejnej plaży beach baru. Tu po raz pierwszy kąpiemy się w wielkich falach Morza Południowochińskiego. Niemal gubię w nich dół od bikini. Sympatyczna lokalka próbuje sprzedać mi muszelki i wyłowione z morza gumki do włosów białych turystek. Kuszące, biorąc pod uwagę, że propozycja zbiega się w czasie z pęknięciem mojej gumki, którą jednak poddaję recyclingowi. Pierwszy raz w życiu w Wietnamie używam gumki o związanych końcach. Lokalka bierze mnie za rękę, kładzie na niej swoje skarby, mówi „Patrz, piękne” (tak myślę, bo nie rozumiem ani słowa). Nie decyduję się nic kupić, przemieszcza się więc do półnagiej pary pod baldachimem Beach Bar Hue. Zamawiamy taksówkę, nie dojeżdża tu żaden autobus, i po godzinie jesteśmy znowu w centrum Hue.

Słowem wiążącym się z przepięknym Hoi An są: Czamowie. Tak, ja do niedawna też nie wiedziałam, kto zacz. Warto jednak wysilić się i pojechać na skuterze godzinkę śmiercionośną autostradą, żeby zobaczyć My Son czy inne sanktuaria. Czamowie – wcześniej plemię, dzisiaj w zasadzie część wietnamskiej etnii – zamieszkiwali teren środkowego Wietnamu, gdzie osiedlali się już od 1 w.n.e. Inspirowane głównie hinduistycznymi świątynie powstawały na terenie dzisiejszego Wietnamu, Laosu, Kambodży. Ich ułożenie geograficzne, elementy budowy oraz wyposażenia, a nawet kolorystyka niosą ze sobą bogatą symbolikę. I znowu, jak w przypadku tematów historycznych, można byłoby napisać o tym książkę.

Część III - Sajgon

2020-03-31T09:19:00.001+01:00

Przede wszystkim w Sajgonie wszystko jest na poziomie. Jedzenie jest doskonałe, nocleg jest niczego sobie, biura podróży dobrze spełniają swój obowiązek i za nieduże pieniądze dowożą turystów w ciekawe miejsca. Jednocześnie oprócz banków, wieżowców i miliona knajp znajdziecie tu komunistyczny Pałac Zjednoczenia czy z lekka zapyziałe muzea np. przedziwne muzeum Ho Chi Minha.

Pierwszy wieczór świętujemy na drinku w doskonałym Caravelle Saigon, hotelu, w którym zachodni korespondenci spotykali się z politykami podczas wojny w Wietnamie. Żałuję, że nie popełnię kompetentnego posta o wojnie w Wietnamie, obawiam się jednak, że moja historyczna niemoc rozróżnienia stron i interesów spowodowałaby, że de facto amerykanie mogli by stać po nie tej stronie, po której stali naprawdę 😉. Jeśli szukacie informacji o wojnie w Wietnamie, przystępnie podanych, zajrzyjcie do Jonathana Schella, „Wietnam w ogniu”, wyd. Czarne.

Caravelle ma kilka barów w różnych stylach i z niejaką nieśmiałością pytamy na dole hotelu, czy możemy wjechać na dach. Oczywiście jesteśmy gośćmi hotelu. Na pewno jednak jesteśmy dość niedoubrani, bo w japonkach. Caravelle doczekało się własnej książki o historii i robi naprawdę ogromne wrażenie. Drinki są tu przepotwornie drogie (następnego dnia apka karty kredytowej stwierdza nietypowy zakup i pyta, czy to na pewno byłam ja) i przepyszne. Orzeszki też są przepyszne, zjadam cały słoiczek. Z widokiem na Sajgon popijamy drinki, a nogi same rwą się do tańca do doskonałej muzyki na żywo na odbywającym się właśnie czyimś weselu. Bogacze, myślę, organizują śluby w Caravelle Saigon. Klimat jest nieziemski.

Kolejny dzień spędzamy na wycieczce do rezerwatu Can Gio (małpki i krokodyle) – dla miłośniczki zwierząt jak ja to zawsze najważniejsze dni w całej podróży. Bardzo podoba nam się atmosfera dżungli (lepiej nie zbaczać z wytyczonej ścieżki, w najgorszym razie spotka się rybę, która chodzi po plaży, w najgorszym może nawet zabłąkanego krokodyla?). Przewodnik opowiada historię o żołnierzach armii amerykańskiej, który zawsze nosili ze sobą kaczki. Jeśli zobaczyli krokodyla, wypuszczali kaczkę i w ten sposób udawało im się ujść z życiem. Teraz krokodyle są odgrodzone, nie wiadomo, czy to ludzie od nich, czy może one od ludzi. W naszej wycieczce udział biorą ludzie z całego świata, ze Stanów, Izraela, Wielkiej Brytanii. Jesteśmy przedziwną mieszanką języków i zainteresowań, przy czym małpki tak naprawdę kręcą niewiele osób.

Na Can Gio odwiedzamy rezerwat makaków, targ rybny, wymarły kurort nad morzem oraz ponownie małpki i wystawę w dżungli. Z moich obserwacji wynika, że w wielu miejscach turystom udostępnia się tu przedziwne ekspozycje w b. obozie, b. szpitalu polowym etc., gdzie za bohaterów robią przerażające kukły – ubrane w moro mają pokazywać wietnamską ludność albo armię. Lepiej nie zapuszczać się tu samemu, zawał, kiedy zobaczy się gościa z karabinem w dżungli – murowany 😉. Podobnie rzecz może się mieć w przypadku, jeśli w jednym ze stawków zobaczycie krokodyla. To tylko plastikowa atrapa, ale znowu – kto tam wie…

Jedno, czego nigdy nie zapomnę z Sajgonu to Muzeum Ho Chi Minha. Generalnie jego muzea znajdziecie w każdym niemal wietnamskim mieście, ale my akurat odwiedziliśmy to, największe, najbardziej reprezentacyjne, bo w mieście Ho Chi Minha. Po wejściu do środka widzicie młode panie pilnujące ekspozycji, które co chwila dzwonią do siebie między piętrami za pomocą telefonów stacjonarnych. Brzmi znajomo? Tak, czysty PRL. Podobne wrażenie mieliśmy w muzeum historii (czyli po ichniemu: muzeum rewolucji, naprawdę) w Hanoi. Cała wystawa Ho Chi Minhowska utrzymana jest w tonacjach beżowo-brązowych, zawiera mnóstwo źle opisanych dokumentów i dziwaczne przedmioty (jak na przykład wykałaczkę, której kiedyś użył wujaszek Ho). Myślę że każdy znajdzie tu coś dla siebie, niekoniecznie jednak w sensie pozytywnym. To, na co jednak warto zwrócić uwagę, to roztaczający się z kolonialnego budynku przepiękny widok na panoramę miasta oraz statek, którym Ho wyruszył na studia do Europy.

Część II - Can Tho

2020-02-23T15:30:00.000+00:00

Po dusznym i megaturystycznym Hanoi lecimy do miejsca, gdzie nie ma turystów, a wzdłuż brzegu świszcze wiatr. Zaduch ustępuje miejsca lekkiej ciepłocie. Po raz pierwszy widzimy, jak może wyglądać pora deszczowa – niespodziewana, zła i bura. Strugi deszczu, temperatura obniża się znacznie (ok, znacznie czyli do 25 stopni).

Z lotniska jedziemy do naszego domku taksówką (nie jeździ tu żaden autobus, lotnisko za małe), wydaje się, że jedziemy całą wieczność, taksi kosztuje aż 30 pln. Kierowca nie jest w stanie dotrzeć do naszego domu, wysadza nas na wąskich uliczkach. Po przyjeździe idziemy na śniadanie. Właściciele knajpy – ani słowa po angielsku, menu nietłumaczone. Siadamy i za pomocą Google Translate staramy się przełożyć menu na coś bardziej zrozumiałego, bezskutecznie. Ostatecznie ja zamiast warzyw zamawiam ryż z wołowiną, bardzo interesujące danie. Dobrze, że raczej uważam się za semiwegetariankę, w przeciwnym razie mogłoby być ze mną ciężko. K. nawet nie udaje, że będzie szukać znośnego napoju do śniadania, od razu zamawia piwo, Nummer sicher, ja mam wodę. Przynajmniej wiadomo, co przyniosą. Piwo jednak serwowane jest w szklance z gigantycznymi (na oko 7 x 3 cm) kostkami lodu. No, schłodzić na pewno się można.

W Can Tho mieszkamy na poddaszu w malutkim pokoiku u lokalki Le, która ma sklep z własnoręcznie wykonanym rękodziełem oraz kawiarnię. Po przybyciu okazuje się, że na ich tarasie właśnie trwa segregacja warzyw przez kobiety z rodziny. Zdejmujemy buty i drepczemy pośród szpinaku na górę do naszego pięknego lokum. Le przynosi nam herbatę i własnoręcznie upieczone ciasto. Mimo że miejsce nie jest idealne, np. kąpać trzeba się w łazience z przezroczystymi drzwiami, która znajduje się w kuchni – sprawa nie do końca komfortowa, jeśli Le ma akurat znajomych. Zęby za to myjemy w zlewie na balkonie piętro niżej od sypialni.

Przemiłe miejsce jest super bazą wypadową nad Mekong. Wstajemy zbyt późno, by zobaczyć cały targ na rzece, ale za 500.000 dongów wynajmujemy wspaniałego lokalsa, niemówiącego słowa po angielsku, który wiezie nas do fabryki nudli i na farmę owoców. Za komunikaty służy nam wyświechtana karteczka w portfelu hosta: „Noodle Factory, ok?”, „Fruit Garden ok?”, na co za każdym razem przystajemy: „ok, ok”. Na środki rzeki można kupić przeróżne owoce i warzywa. Łódki są oznakowane masztami z ponadziewanymi ananasami, arbuzami, szpinakami. Oznacza to, co dostaniemy u danego sprzedawcy.

Tak biegnie dzień, przy szumie silników, wciskaniu przez handlarzy drewnianych grzebyczków i niemalże obowiązkowym obiedzie na farmie. W Can Tho obchodzimy też całą promenadę przy plaży i o ile część przy centrum podoba mi się ze względu na łodzie, o tyle dalej położony odcinek z targiem z owocami morza robi już na mnie dość przygnębiające wrażenie. Trzydzieści stoisk z rybami w lodzie i ani pół klienta. Może dopiero przyjdą, może już byli, na razie widok nie zachęca. Na pewno jest to ciekawa propozycja dla gotujących, można zobaczyć wiele ryb, których się dotąd na oczy nie widziało.

Po południu rozpadało się na dobre. Docieramy przemoczeni do domu Le, skąd odjeżdżamy Grab a Car – świetny wynalazek, z którym przejedziecie pół miasta za równowartość 10 PLN (a już na pewno jazda na lotnisko – będzie dwukrotnie tańsza niż przejazd zwykłą taksówką). Autobus z leżankami zmierzający do Sajgonu jedzie trzy czy cztery godziny wzdłuż pól ryżowych i przydrożnych knajpek z hamakami. Na wieczór docieramy do bardzo europejskiego, wyszczotkowanego miasta, tak różnego od Hanoi. Mamy przepiękny pokój z nieco zagrzybionym balkonem w III dzielnicy. Słychać łubudubu lokalnej dyskoteki, ale przynajmniej wszędzie jest blisko. Materac jest wygodny, pokój zaciemniony, można spać dobrze i długo.

Część I - Hanoi

2020-02-23T15:11:00.002+00:00

Spotkanie z Wietnamem po raz pierwszy trudno zacząć od Hanoi. I gdybym mogła cofnąć czas – może nawet polecielibyśmy gdzieś indziej.

Do urokliwego, międzynarodowego Sajgonu albo do jakiegoś słodkiego miasteczka na wybrzeżu. Wyobrażałam sobie Hanoi jako piękne, kolonialne miasto azjatyckie, ok, tętniące życiem, nieco zakurzone, ale nie aż do tego stopnia. Zobaczyłam (i poczułam!) duchotę, smród, brud i wszystko to, co niekoniecznie kojarzyło mi się z wakacjami. Pierwsze spotkanie jest szczególnie trudne po długiej podróży, we względnym niewyspaniu, nieumyciu. W moim zresztą przypadku nawet wyjazd w góry to pierwsze kilka godzin aklimatyzacyjnego doła – inne powietrze, inne ciśnienie, inne jedzenie. Liczyłam na wielki zachwyt, miłość do Hanoi od pierwszego spojrzenia, ale… to wrażenie nie zatarło się przez trzy dni. Być może tyle czasu trwa aklimatyzacja daleko od domu, a może w tym czasie tyle razy wypowiedzieliśmy magiczne "Jakoś to będzie" i planowaliśmy na zasadzie "Jutro zrobimy to i to", że magiczna funkcja języka i zaklinanie rzeczywistości przyniosły spodziewany rezultat. Nie twierdzę, że inni mają tak samo. Jestem przekonana, że wielu turystów odnajduje tu swój vibe, całkiem podobnie jak w Londynie, Tokio, Beijingu, czy dowolnym innym dużym mieście na świecie. W każdym razie przy pierwszym pobycie w Hanoi – mnie nie udało mi się nawiązać z tym miastem pozytywnej relacji. Pod koniec wakacji, kiedy wróciliśmy tu na ostatnie zwiedzanie i zakupy przed wylotem do Polski czułam się lepiej, duchota już tak nie przytłaczała, łatwiej było mi zaakceptować to miejsce, a przede wszystkim – wiedziałam, gdzie spodziewać się pieska z grilla, „I knew my ways”. Być może dłuższy pobyt pozwoliłby na znalezienie znośnych ścieżek, które ułatwiłyby dostęp do tego miasta. Jednak trzydniowy pobyt – to stanowczo za krótki czas, żeby przywyknąć do mokrości, brudu i hałasu.
Jeśli miałabym opisać Hanoi trzema słowami, byłyby to właśnie duchota, kolor i skorupki krewetek. Żadne inne miasto nie było tak duszne, w taki sposób, że aż zatykało dech, że nie można było jasno sformułować pół nawet myśli oprócz „wody!”/”kawy!”/”klimatyzacji!”. Jednego z pierwszych dni postanowiliśmy pójść przez pół miasta do ogrodu znajdującego się nad Rzeką Czerwoną. Widok egzotycznych kwiatów i roślin, a także malutka kawiarnia pod namiotem, która miała nasze ulubione napoje (coca cola i „Vietnamese coffee”) – pozwoliły uspokoić myśli. Ale zaduch i skwar pozostawiły w nas widoczny ślad. Po południu musieliśmy wrócić do hotelu, wykąpać się, odpocząć. Nie wiedzieliśmy jeszcze, że wracanie co chwilę do hotelu, bo ubrania zmoczyły się od potu – nie przynosi większego ukojenia. Po pół godzinie wszystko znowu się klei. Podczas pierwszych trzech dni wakacji w Hanoi przebieraliśmy się chyba z czternaście razy, aż skończyły nam się ubrania planowane na cały wyjazd. Praliśmy więc podkoszulki i spodenki i rozwieszaliśmy na rurce od zasłony prysznicowej. Zastanawiam się, co myślała sobie osoba, która sprzątała pokoje – turyści z Europy chyba nie wiedzieli, w co się pakują?
Żadne inne miasto nie było tak kolorowe jak Hanoi – uliczni sprzedawcy z najróżniejszymi gadżetami (moje serce podbiły ostatniego dnia plastikowe jeżdżące, kwiczące świnki), kolory hinduistycznych świątyń, żywa zieleń parków, beże i brązy komunistycznych muzeów, czerwień flag, nowe kolorowe potrawy.
Żadne z miast nie było wreszcie tak nam obce i tak brudne. Hanoi było obce kompletnie, było niepoznane, pędzące, dziwne. Każdy załatwiał tu jakieś interesy, i chociaż pojazdy nie były tak spektakularne jak w Indiach – ich wielość przyprawiała o zawrót głowy. Ludzie w knajpkach rzucają skorupki krewetek i serwetki na ulicę. Po co? Nie wiadomo. Całe ulice nowoczesnego Sajgonu upstrzone są tą bielą i tym różem. Jest to niesamowity widok.
Na komentarz zasługuje przechodzenie przez ulicę (nieważne, czy na pasach, czy bez pasów, czy na odpowiednim świetle, czy bez niego). Podczas pierwszych przejść miałam wrażenie, że stracimy życie, potem było nieco lepiej, ale przyzwyczajenie się do tego, że pierwszeństwa nie ma ten, kto ma pierwszeństwo, lecz ten, kto jest większy – zajęło nam nieco czasu. Szczególnie podczas wypraw pod miasto na skuterze warto dobrze zastanowić się, czy jesteśmy na takie poświęcenie życia gotowi 😉. W skrócie oznacza to, że jeśli czekamy na zielone światło, nawet jeśli już się zapali, najpierw rozglądamy się za a) dużą ciężarówką, b) małą ciężarówką, c) samochodem, d) motorem – a dopiero potem możemy ruszyć. Rozjeżdżając pieszego, oczywiście, bo przecież mamy przed nim pierwszeństwo.
A co jest w Hanoi naprawdę super? Zakupy na targu i w małych sklepikach z lokalnymi towarami, np. przepiękną porcelaną, wyrobami z drewna, wikliny etc., egzotyczne muzea, świątynie, jedzenie na ulicy, pierwsza kawa na zimno ze skondensowanym mlekiem, pomniki Ho Chi Minha i Lenina, muzeum wojny – działa na wyobraźnię. Oprócz tego ciekawie jest zetknąć się z wszechobecną kontrolą wojskowych, którzy na przykład każą ci przejść na drugą stronę ulicy, jeśli idziesz zbyt blisko instytucji państwowych, zobaczyć (chociaż z zewnątrz, nam nie udało się wstać rano po podróży) mauzoleum Ho Chi Minha.
Na pierwszy rzut oka zachwycają również liczne parki. Kiedy jedzie się z lotniska do centrum trudno uwierzyć, że na każdym skwerku zakładany jest mały park, a wzdłuż każdej nowej drogi wyrastają drzewa, jakby budowniczowie brali udział w przedziwnych zawodach na sadzenie drzew. Byłam kilka lat temu na wyjeździe w Indiach, tam zieleń miejska tak nie wygląda. Tutaj kiedy zajrzeć w bramy czy podwórka – wyłaniają się liczne doniczki z roślinami. Z balkonów, gzymsów zwisają rośliny pnące. Zieleń jest wszędzie, oplata i przytula ściany domów, wylewa się z pasa zieleni między pasami ruchu. W samym centrum miasta chodzi się wokół dwóch dużych jezior, także położonych wśród zieleni.
Co nie jest super? Dobywający się zewsząd zapach duriana! Czy ktoś naprawdę je ten owoc?!? To prawda, moja koleżanka krytyczka kulinarna go spróbowała, ale inni turyści? Nie sądzę.
Również piesek z grilla nie jest fajny – tego się nie da odzobaczyć! Znajomi po powrocie pytali mnie, skąd wiedzieliśmy, że to piesek, a nie świnka. No więc uwierzcie, wiedzieliśmy. Każdy kto choć raz w życiu widział psa i świnię – jest w stanie rozróżnić, a osoby z odpieskowym zapaleniem mózgu jak ja – tym bardziej. Więcej o jedzeniu psiego mięsa i jego właściwościach odżywczych, a także, na szczęście, odchodzeniu od tego zwyczaju, znajdziecie tu. Uwaga, drastyczne foto. Super nie jest też duchota. Pisałam parę słów o duchocie wyżej.

To-do-list Hanoi:
- powłóczyć się po starej dzielnicy, wokół jeziora Ho Hoan Kiem, w okolicach katedry św. Józefa (Nhà Thờ Lớn Hà Nội). Turyści lubią podobno zdjęcia na słynnej ulicy z torami, nas jakoś ten trend nie porwał. Ulica także znajduje się nieopodal północnego skraju Ho Hoan Kiem.
- pójść na wyspę Đền Ngọc Sơn, zobaczyć żółwie zamieszkujące te wody. Piorunujące wrażenie robi (wypchany?) wielki żółw, który tu pływał. Miejsce jest jednak z pogranicza duchowości i turystyki, jeśli mówimy o świątyniach dużo fajniejsza jest Świątynia Literatury (mimo że bez żółwia).
- spróbować na ulicy kokosa (ok, warto mieć to już za sobą, jest paskudny. Jadąc tu w życiu nie spodziewałam się tak okropnego smaku, a wypiłam połowę tłustej cieczy bez smaku, po której zrobiło mi się słabo, tylko dlatego, że nie chciałam urazić pewnego przydrożnego dziadka, który trzymał to badziewie w lodówce) lub duriana (dla upartych poszukiwaczy przygód, szefów kuchni oraz osób biorących udział w plebiscycie: co najdziwniejszego jadłem w życiu?)
- zrobić zakupy na targu Dong Xuan
- odwiedzić: mauzoleum Ho Chi Minha, Muzeum Wojny, Muzeum Rewolucji (czyli Historii haha), Muzeum Kobiet, Muzeum Więziennictwa zlokalizowane w dawnym więzieniu (znajduje się tu m.in. gilotyna używana do egzekucji, już wyczyszczona 😉)pierwszy rzut oka zachwycają
o lutego 23, 2020 Brak komentarzy: Linki do tego posta Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w usłudze TwitterUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest

Cerveny Klasztor - Zamek w Niedzicy

2018-07-23T19:44:00.001+01:00

Jest to dzień zwiedzania. Pies zostaje w domku, może odpocząć po długich trasach. My z kolei z lubością zagłębiamy się w historię Cervenego Klasztoru. Nogi dziś odpoczywają.

Strbske Pleso

2018-07-23T19:32:00.001+01:00

Wspaniałe podejście ze Strbskiego Plesa w górę. Nie aż tak wymagające jak wejście z Łomnicy, a widoki porównywalne. Podczas wspinaczki wymieniamy się uwagami na temat głupich rodziców, którzy ciągną na wspinaczkę dzieci w sandałkach. Niby każdy z nas wie, że pogoda w górach zmienia się często z minuty na minutę, ale do wielu to nie trafia. Pomyślcie, jak łatwo tu o tragedię. Jak łatwo poślizgnąć się na ścieżce szerokości 50-70 cm nad przepaścią. Bez odpowiedniego obuwia i ubrań - igracie z losem.

Velky Lipnik - Veterny vrch - Przełęcz Korbalowa - Pod Wysoką - Schronisko pod Durbaszką - Przełęcz pod Tokarnią

2018-07-23T19:27:00.000+01:00

Najpiękniejsza trasa całego wyjazdu. Ponad 25 km z dwoma wielkimi podejściami i długimi zejściami. Przepiękne widoki na całe Pieniny słowackie, bardzo zróżnicowane trasy - od lasu po łąki, granie. Po drodze liczne pola, wiele zwierząt, gospodarstw.

Trasa obfituje także we wspaniałe miejsca na piknik, m.in. w okolicach Schroniska pod Durbaszką, gdzie z jednej strony grani widać Polskę, a z drugiej - Słowację oraz podczas zejścia z Veternego vrchu do szosy (patrz foto psa poniżej). Jeśli miałabym komuś polecić piękną, nie aż tak bardzo wymagającą trasę (no, może oprócz wejścia na Pod Wysoką), bo przecież do sportowców bądź co bądź nie należymy, bez wahania powiedziałabym, że w regionie nie ma nic piękniejszego. Dodatkowo, jeśli interesują Was góralskie produkty, niedaleko Durbaszki w zejściu do Lipnika znajduje się bacówka, gdzie można kupić bundz, a w pobliskich wsiach pełno jest sklepików z różnymi produktami z okolic, m.in. serami czy kiełbasami i mięsami.

Spływ Dunajcem - Zamek w Czorsztynie

2018-07-23T19:00:00.002+01:00

Dzień odpoczynku. Zostawiamy zmęczonego psa w domu, jedziemy spływ Dunajcem (śladami b. premier Szydło ;). Początkowo pogoda jest wspaniała, myślimy, że się spalimy, potem zaczyna padać. Płyniemy około dwóch godzin do Szczawnicy (na dłuższą trasę do Krościenka niestety nie starczyło chętnych). Atmosfera jest jak dla mnie zbyt turystyczna, jakaś pani obok z włosami na nogach pogryza waniliowe wafelki (do kupienia tylko w marketach w tej okolicy). Bardzo podobają nam się po drodze Trzy Korony, niestety dla nas niedostępne, bo leżą w Parku Narodowym.

Po południu udajemy się na wycieczkę do Zamku w Czorsztynie. Przepiękne widoki na całe Jezioro Czorsztyńskie i okolicę, nie mogą przyćmić widoku z naszego minidomku, który wynajęliśmy na Airbnb. Od nas widać Pieniny, w tym Pieniny słowackie, Tatry oraz Gorce. Przy domku na skalniaku rosną zioła (szałwia, mięta, tymianek, szczypior) na wspaniałe sosy i marynaty, dalej doskonałe owoce: porzeczki, agrest, maliny. Wszystko to sprawia, że jest to jedno z najpiękniejszych miejsc, w jakich byłam w Polsce.

Łomnica

2018-07-21T10:10:00.001+01:00

Wielkie z nas taterniki (nie). Ukochany zwariował i po wczorajszej trasie na 26 km, ruszamy w Wysokie Tatry. Upał jak ta lala, gotujemy się z panią pies i w ciągu 1,5 h podejścia wypijamy niemalże całą dostępną nam wodę. Do tego ukochany stwierdza, że podchodzimy chyba zbyt wolno, bo porzuca nas na ścieżce leśnej na korzyść wspinania się w ciągu potnym największych sportowców po białych kamolach. Przeklinając, na czym świat stoi i obiecując, że więcej w góry nie pojadę, wczołgujemy się na Skalnatą Chatę na wysokości 1860 m.n.p.m.

Zejście, muszę przyznać, należy do jednych z najpiękniejszych tras ze względu na bardzo szeroki widok na Tatry i doliny. Jest również mocno zróżnicowana - od przejść lasem, przez tereny bagienne, potoczki, liczne przystanki pod wiatami dla turystów, najfajniejsza jednak jest góra - przejście po wielkich, częściowo ruszających się pod stopami - głazach. Trasa ostatecznie ma ponad 17 km , wiedzie przez Łomicę - Start - Skalnata Chata - Sedlo pod Svistovkou - Chata pri Zelenom plese - Nizna Folvarska Polana - Nad Matliarmi - Pri tenise i na dole też jesteśmy mocno sterani.

Turbacz

2018-07-21T10:08:00.000+01:00

Pierwszego dnia, szaleńczo zachęceni przez naszego gospodarza, postanawiamy rzucić się na Turbacz. W samym wejściu nie ma może nic nadzwyczajnego, podchodzą na Turbacz nawet małe dzieci w klapeczkach i osoby nie bardzo usportowione, z Nowego Targu z parkingu można się tu dostać już w jakieś siedem kilometrów, czyli pewnie 1,5 godziny drogi. Znacznie ciekawsze było za to zejście przez Schronisko PTTK na Starych Wierchach, Obidową, Bukowinę Miejską - aż z powrotem do Oleksówek, Nowy Targ. Nie spodziewałam się po wejściu na szczyt i dłuuugim zejściu do Obidowej kolejnego podejścia. No ale wiadomo - w górach, jak to w górach - jak gdzieś zleziesz, to przecież się potem nie teleportujesz ;)
Turbacz obfitował w piękne widoki, choć jak dla nas, szczególnie ze stworem, był nieco zbyt zatłoczony. Prawdziwym hitem po drodze były natomiast maliny i jagody, które rwałam całymi garściami. Na plus także Schronisko PTTK Turbacz, gdzie zjedliśmy naprawdę wspaniały obiad, w tym ja - naleśniki z serem i jagodami, o jakich marzy się w każde polskie lato. Wiele wspomnień wyjazdu będzie na pewno związanych z tą męczącą ponad dwudziestopięciokilometrową trasą w Gorcach. Jednocześnie widoki pasma będą charakteryzowały inne pasma w tej okolicy, np. pasmo Lubania.

Dzień 4 Miedzianka - Mniszków oraz zbiornik Bukówka

2017-04-18T17:57:00.000+01:00

Ostatni dzień, fatalna pogoda. Leje, wieje, śnieży, leje, wieje, śnieży - i tak w kółko. Na szczęście dla mniej ambitnych mieszczuchów miasteczko Miedzianka przygotowało, skądinąd bardzo ciekawą, trasę po okolicy z historią Miedzianki i Mniszkowa. Dziwi mnie jednak fakt, że najciekawszy dla mnie fragment - wydobycie uranu - z jakiegoś powodu nie znajduje się już na mapie. Szkoda. Plusy: fajnie opisane miejsca, m.in. Gospoda pod Czarnym Orłem, były browar oraz oczywiście nowy browar. Fantastyczny pomysł na biznes, świetne jedzenie i oczywiście piwo. Minusy: kiepskie oznaczenie, nie do końca wiadomo, którędy trzeba iść, łatwo się pogubić, brak niektórych punktów, które zapowiadane są na mapie.

Po południu przejazd nad Bukówkę. Bardzo ciekawy zbiornik, z miejscami noclegowymi. Krajobraz z jednej strony upstrzony typowo polsko puszkami i torebkami po chipsach, a nawet kośćmi (pies zachwycony), po drugiej stronie widok niemalże kanadyjski - designerskie domy nad wodą, lasy iglaste. Plusy: piękne krajobrazy, minusy: śmietnik zostawiony przez turystów.

Dzień 3 Mumlavskie wodospady

2017-04-18T17:45:00.002+01:00

Sympatyczne trasy dla ambitnych i mniej ambitnych wielbicieli knajp. Plusy: fajny, ciekawy krajobraz z wodospadami, długa trasa ok. 15 km, możliwość zejścia do miasta wprost do knajp na smażony syr oraz oczywiście skorzystania z nart biegowych na szlaku. Minusem jest zdecydowanie prawie całkowity brak jakichkolwiek ławek na trasie (gdzie tu zjeść drugie śniadanie?) oraz śnieg zalegający na szlaku (oczywiście w opcji bez nart biegowych :) - jak iść?

Dzień 2 Przełęcz Karpnicka - Starościńskie Skały - Zamek Bolczów - Przełęcz

2017-04-18T17:39:00.001+01:00

Druga z bardzo urozmaiconych tras Rudaw Janowickich. Wspaniałe formacje skalne, dużo chodzenia pod górę, dużo w dół. Wspaniały Zamek Bolczów i potoki na trasie. Przyda się dobra kondycja i wałówka na 12 kilometrów podejść głównie przez las. Plusy - dużo do zobaczenia i wdrapania (skałki potoczki płynące drogą), minusy: brak, choć konieczne dobre buty - możliwe błota, dużo wody, skakania z kamienia na kamień.

Dzień 1 Przełęcz Okraj - Sowia Dolina - Budniki - Przełęcz Okraj

2017-04-18T17:28:00.002+01:00

Pierwszy dzień wyjazdu i już sukces. W Warszawie pada śnieg, a u nas - jak widać. Wspaniała czerwona trasa z przełęczy Okraj w kierunku Sowiej Doliny / Śnieżki, potem fragment zejścia czarną (drugie foto), wejście zieloną (uwaga, nawet dorośli płakali :D), zejście zieloną z powrotem do przełęczy. Wspaniała, urozmaicona trasa na 12 km - czyli na start naszego wyjazdu. Zdecydowanym plusem są knedliczki w czeskiej knajpie na przełęczy oraz tablice informacyjne na wysokości wsi Budniki (szkoła, miasteczkom domy). Tylko chodzić. Minusem będzie pewnie stromizna trasy czarnej oraz zielonej - dla niewprawnych turystów, do których z pewnością się zaliczam, trasa może stanowić nie lada wyzwanie. Na początek proponuję kilka mniej zróżnicowanych, ale i mniej stromych tras.

Sands of Forvie

2017-03-10T17:58:00.000+00:00

Po tylu latach jako takiej znajomości Szkocji po raz pierwszy byłam w the Sands of Forvie. Wspaniały rezerwat położony po obu stronach rzeki zadziwi przede wszystkim zalegającymi na brzegu fokami. Odgłos i zapachy wydawane przez stwory są nie do wyobrażenia. Na smyczy trzymać trzeba psy, które mogą stać się ofiarą fok.
Wieczorem - wspaniałe koktajle w the Tippling House. Kiedy ja mieszkałam w Aberdeen, jedyną i najstosowniejszą wówczas atrakcją koktajlową był niewyszukany i drogi Siberia Vodka Bar, zresztą istniejący do dziś. Wspaniałe koktajle z the Tippling House pozwalają na nowo uwierzyć w potencjał Aberdeen jako miasta spotkań i dobrych drinków. Jak wiadomo - o dobrą kuchnię i dobre napoje w granitowym mieście niełatwo, nie zapominajcie o tTH.

Ateny

2016-11-16T14:33:00.002+00:00

O Atenach słyszy się wiele - że brudne, że głośne, że śmierdzą. Nie należy zapominać, że to kolebka cywilizacji i zobaczenie na żywo tak wielu wspaniałych zabytków kultury antycznej na raz wielu, a na pewno mnie, przyprawia o szybsze bicie serca. Być może zresztą jesień będzie idealną porą na odwiedzenie Aten - jest mało turystów, nadal bardzo ciepło, niektóre restauracje i bary na dachach są jeszcze otwarte.

I nawet, jeśli moim celem były przede wszystkim miejsca mniej turystyczne, grzechem byłoby ominąć Akropol, Agorę, Aeropag i wiele wiele innych miejsc (nie tylko zresztą na literę "A" :), które przez tysiące lat czekały tylko na Was.

Ateny zdecydowanie zasługują na kolejną, dłuższą wizytę w najbliższym czasie.

Malaga a primera vista

2016-06-27T20:55:00.004+01:00

Para mi España es un país de detalles, colores, de chucherías. Esos son el azul del mar, el rojo de los paredes, la temperature de la calentada madera y piedra, los peces, sombreros, restaurantes y monumentos. Es su variedad de paísajes, culturas y vino dentro de un país. Cuando llegue al aeropuerto de Bilbao en 2014, lo primero que vi, era: España, un país que llevas dentro.

Un video de la musica de agui por ahi: https://youtu.be/FpRiRBsARA8

Winter in CPH

2015-12-13T15:45:00.001+00:00

Christmas party (Anson won the competition for the uggliest X-mas sweater, wearing an awful fluffy sweatshirt with a pug) brought me to rainy Copenhagen this year where the Mermaid was definitely overadvertised (full of Japanese tourists clamping to it as if it had magical powers) but the museums - definitely not advertised enough. The grand National, the National Library hosting photo and literery exhibitions, the Nicholas Church were friendly and cheap if not for free.

Be sure you checked out: Danish design (i.e. illum store), minimalistic clothing (i.e. in Rude), great museums, the district Nørrebro, Scandinavian food: Smørrebrød, salads with fish, expensive Glögg @SpottedbyLocals.

Izrael - scraps

2015-11-01T16:57:00.000+00:00

Tel Awiw jak Warszawa jest bańką.

I work 10-12 hours a day, 6 days a week.

You are Jewish?

- Via Dolorosa, st. III: Here he fell for the first time. German?

- No, Polish.

Dzielnica muzułmańska Jerozolimy. Kilkuletnie dzieci idą po ulicy krzycząc: "Allah akbar!"

Whatever they do, do not be offended.

Dzień dziewiąty - Bilbao

2014-09-12T06:19:00.001+01:00

Ostatniego dnia wjeżdżamy funikularem na górę w Bilbao. Jest smutno (ostatni dzień) i wesoło (głowa pełna wspomnień). Opuszczamy kraj z poczuciem, że pobieżnie obejrzane Navarra, Pais Vasco, Asturias i Cantabria to dopiero pretekst do dalszych podróży po i do Hiszpanii. Nostalgiczna pocztówka (obok) przypomina piękne chwile.

Dzień ósmy - Santillana del Mar, okolice Santander

2014-09-12T06:09:00.002+01:00

Po południu docieramy do Santillana del Mar, nazywanego najpiękniejszym miasteczkiem w Hiszpanii. Nie wiem, czy nieco na wyrost (tabuny turystów!), ale trzeba przyznać, że uroczo jest. W Santillanie jest katedra (zamknięta w czasie siesty), pałac (zamknięty w czasie siesty) i klasztor do zwiedzenia (zamknięty w czasie sisety). Na szczęście kawiarnie są w czasie siesty otwarte, pijemy więc sok pomarańczowy (nikt nie pyta, czy z butelki, tylko wyciska oczywiście, jak we wszystkich miejscach przez nas odwiedzonych) kilka hiszpańskich pomarańczy.

Wieczorem, po długich poszukiwaniach, docieramy na kemping drugiej klasy w pobliżu Santander. Okazuje się, że druga klasa nie jest wcale gorsza niż pierwsza (ok, za ciepłą wodę w prysznicu trzeba zapłacić), za to w pobliskiej restauracji (również obsługiwanej przez tę samą rodzinę), gotuje babcia, obsługuje mama, a dostawy zapewniają bracia. Ciekawy, godny polecenia model biznesowy. W każdym razie mój dorsz w sosie (dorsz tylko w sosie, bierzesz albo nie ma kolacji) jest wybitna.

Dzień siódmy - Playa As Cathedrais, Barreira

2014-09-12T05:59:00.000+01:00

Tydzień temu na Boredpanda przedstawiono kilkadziesiąt najpiękniejszych plaż świata. Oczywiście, jak to zwykle w przypadku wszelakich rankingów, kwestia jest subiektywna. Muszę jednak zaznaczyć, że As Cathedrais, którą widać tylko podczas odpływu, pełna grot, przejść, cieśnin, robi dziwne i lekko osamotniające wrażenie. Uwaga na liczne doły i rowy, tworzące się pod naporem ustępującej wody!

Kilka słów o winach: nauczeni zeszłorocznym doświadczeniem (urlop w Portugalii: czytaj tutaj) codziennie próbowaliśmy innego wina z regionu, gdzie akurat przebywaliśmy. Świetne białe z Navarry, Rioja oczywiście bezkonkurencyjna. Na zdjęciu obok dwa gorsze wina, których nie udało nam się skończyć. Umówmy się jednak, że bazując na zeszłorocznych wspomnieniach nie ustaliliśmy dolnej granicy ceny wina, co niniejszym zrobić zalecam.