Carriemel drops ...

Hurmali yada cennet meyveli yani italyanca ismi ile "Cachi meyveli" kedi dili tarifi Noel yemeğinden.

2012-02-07T11:55:00.000+01:00

Geçen sene gittiğim gemi seyehatini yazamıyorum. Vakit yok. Nedenleri okuyucularım biliyor.. Ne olacak bu işin sonu? Tallin yazısı gelecek ama o kadar çok fotoğraf varki. Geçenlerde zamanım vardı önce fotoğrafları şeçtim yükledim. Sonra yazıyı yazarım dedim. Bir baktım bugün taslak bomboş. Ne oldu bilmiyorum blogger'da. Bir hata oluştu kesin. Zaman zaman olabiliyor. Keşke tek işim blog yazmak olsa ve arada ingilizce öğretmenliği ve yoga okuluna devam etsem. Ama buna birde full time devam ettiğim diğer iş de eklenince zaman daralıyor. Hergün bloga yazacak o kadar fikir geliyor ki ama bunları yazıya dökemiyorum. Bu kadar ağlamak yeter demi?

2011 Noel arifesi akşam yemeği yazımı okuyanlardan bazıları bu tarifi istediler. Onları memnun etmek isterim. Direk italyancadan çevirdim. Cümle düşüklüğü varsa affedin. Birde frullatore türkçe ismi bilemedim ama karıştırıcı olabilir.

HURMALI MOUSSE ILE KEDI DILI

(4 KISILIK )

KEDİ DİLİ İÇİN

70 GR UN

70 GR DI YUMURTA AKI (YAKLASIK İKİ )

70 GR ŞEKER

70 GR TEREYAĞ

MOUSSE İÇİN

3 OLMUŞ HURMA

500 ML KREMA(panna)

3 YEMEK KAŞIĞI PUDRA ŞEKERİ

30 GR KABUKSUZ RENDELENMİŞ BADEM

YAPILIŞI :

Kedi dili biskuvileri için : bir kasede yumurta beyazını şeker ile karıştırın sonra oda sıcaklığında yumuşamış tereyağını ekleyin ve ardından unu karıştırmaya devam edin. Bir tepsiye fırın kağıdı serin , spatula yardımı ile karışımdan küçük kedi dilleri yapin ve bunlari 180° C 15 dakika üstleri pembeleşinceye kadar pişirin. 10 dakika soğuduktan sonra tepsinin üzerindeki kağıttan alın

Mousse icin : Hurmaların çekirdeklerini çıkarın ve soyun. Frullatore ile ezin ve süzün. Diğer taraftan panna yani krema ile pudra şekerini çırpın sonra karışıma ekleyin. 1 saat buzdolabında bekletin. Bu arada bademleri kızartadurun.

Sunum :

Bir kule yaratin biraz mousse, bir kat kedi dili olarak. Üç kat olsun en üstte mousse koyun ve bademleri ekleyin

i isterseniz yanına iki dilim hurmada verebilirsiniz . Afiyet olsun!!

The solitarie mystery, İskambil kağıtlarının esrarı,Josteein Gaarder

2012-01-16T16:07:00.001+01:00

Portakal kızı yazın okumuştum, Türkçesi yazarın 'İskambil kağıtlarının esrarı' adıyla yayınlanmış bu kitabını Eylül ayında ebook olarak Ipad'den okudum ve anca yazıyorum. Gaarder yine beni yanıltmadı. Kitabı keyifle ve sonuna kadar merak içinde okudum.Gerçek hayatı masal ve ince felsefe ile birleştirmiş.
Sophie'nin Seçimi kitabına nazaran felsefik görüşler çok daha rahat okunuyor ama daha az önemli değiller.Felsefenin içine farkında olmadan düşüveriyorsunuz.Baba ve 12 yaşındaki çocuk yaklaşık on sene önce kendilerini terk edip Atina'ya giden anneyi aramak için bir yolculuğa çıkıyorlar.Anne de aslında tabii kendini bir anlamda kaybetmiş.Buna daha sonra gönderme oluyor. Araba ile gidiyorlar yani aynı zamanda bir yolculuk kitabı.Çocuğa yani Hans Thomas'a yolda aniden bir cüce babası görmeden bir büyüteç veriyor ve 'bu sana lazım olacak' diyor. Daha sonra yolda fırından aldıkları bir kocaman somun ekmek içinden minnacık bir kitap çıkıyor. Hans Thomas bu büyüteç ile kitabı okumaya başlıyor. Kitap yolculukları ve babanın sigara molalarında yaptığı felsefik konuşmalar ve çocuğun okuduğu minik kitapta anlatılanlar arasında gidip geliyor. Minik kitap olağanüstü bir adaya gemisi battıktan sonra sığınan bir gemicinin maceralarını anlatıyor.Orada yapayalnız solitaire oyunu oynarken, kartlar ile konuşa konuşa kendi hayali ile bunları canlandırıyor.Adada bu iskambil kağıtları da yaşıyor.İş bu kadar basit değil ama! Detay verirsem kitabı anlatırım ve zevki kaçar. Biliyorsunuz kitap yorumlarımda bundan özellikle kaçıyorum.İskambil kağıtları ve olağanüstü ada ve bu fantastik dünya da olanlar birz sonra gerçek hayatta baba ve çocuğun yaşadıkları ile çakışıyor ve bağlanıyor ve yeni anlamlar yükleniyor.Tabii ben kimim,dünya da niye varım,inanılmaz doğa ve kader gibi temalar da her zamanki Gaarder stili ince bir felsefe ile işleniyor.Anne bulunup evine dönmesi sağlanıyor mu? İskambil kartları ve kahramanların ilişkisi nedir? Masalımsı bir hikaye nasıl gerçek hayatta olanlar ile bağdaşıyor.Yeterince merak ettiniz mi? Alıp okuyun derim pişman olmayacaksınız..Tek kişilik iskambil oyununun adı Türkçe'de de solitaire imiş .Nitekim kitabın ingilizce ismi Solitaire esrarı. Birkaç alıntı var kitaptan beğendiğim.İngilizce okuduğum için ingilizce yayınlıyorum.Altlarına kısa kendi yaptığım tercümeyi de koyuyorum.

'People would have gone absolutely wild if the astronomers had discovered another living planet, they just don't let themselves be amazed by their own'

İnsanlar astronotlar hayat olan başka bir gezegen bulursa delirecekler ama kendi gezegenlerinin kendilerini şaşırtmasına izin vermiyorlar.

'If our brain was simple enough for us to understand it,we would be so stupid we wouldn't be able to understand it after all'

Beynimiz bizim anlayabileceğimiz kadar basit olsa zaten onu anlayamayacak kadar aptal olurduk.

'History is like a long fairy tale.The only difference is that history is true.'

Tarih uzun bir masal gibidir ama tek farkı gerçek olmasıdır.

'People who are satisfied with what they know can never be philosophers.'

Bildikleri ile tatmin olan insanlar hiçbir zaman filozof olamazlar.

'It's because the world has become a habit ' he said.Nobody would believe in the world if they hadn't spent years getting used to it.We can study this in children. They are so impressed by everything they see around them that they can't believe their eyes.That's why the point here and there and ask about everything they lay their eyes on.It's different with us adults.We have seen everything so many times before we take reality for granted.'

Evren bir alışkanlık oldu bizim için. Kimse ona inanmazdı eğer yıllar geçirip ona alışmasalardı.Çocuklarda bunu inceleyebiliriz. Onlar etraftan gürdükleri herşeyden etkilenir ve gözlerine inanamazlar. Ondan her tarafı işaret eder ve gördükleri herşey hakkında soru sorarlar.Yetişkinlerde bu farklıdır. Herşeyi o kadar çok görmüşlerdir ki gerçeğin değerini hafife alırlar'

MUTLU VE SAĞLIKLI BİR 2012 DİLEĞİ İLE

2011-12-30T11:57:00.003+01:00

HERKESE SAĞLIKLI VE MUTLU BİR YIL DİLERKEN HAYATINDA VEYA KENDİNDE DEĞİŞİKLİK YAPMAYA VEYA UZUN ZAMANDIR KAFASINDA OLAN PLANLARI VEYA DÜŞLERİ GERÇEKLEŞTİRMEK İSTEYENLERE HADİ ARTIK DİYORUM. 2012 DEĞİŞİM YILI.. SEVGİLER....

BİR TÜRLÜ YAZAMAMIŞTIM. BU SENE NOEL SÜSLERİME SADECE RUSYA'DAN ALDIĞIM MATRUŞKALAR EKLENDİ. NOEL BABA ŞEKLİNDE YAPMIŞLAR SADECE NOEL İÇİN SÜPER BENCE. VİDEODAN GÖREBİLİRSİNİZ.HEMEN NOEL SÜSLERİ KOLEKSİYONUMA EKLEDİM AŞAĞIDAKİ KÜÇÜKHANIMLA BERABER !

DİĞER SÜSLERİ ESKİ YAZIMLARIMDAN OKUMAMIŞ OLANLAR GÖREBİLİRLER

BİR YAZI DAHA VE BIR TANE DAHA


San Petersburg'dan aldığım küçük matruşka.Tek ve içinde çan çalıyor

24.12.2011 Noel Arifesi akşam yemeği

2011-12-27T11:33:00.002+01:00

Bir Noel'i daha geride bıraktık.Bizim arife günü akşam yemekleri her zaman değişik ve güzel oluyor çünkü görümcemin evinde toplanıyoruz ve enişte pişiriyor. Çok meraklı yemek pişirmeye ve bilhassa deniz ürünleri ile süper yemekler yapıyor. Blogumu takip etmeyenler geçen seneki noel yazımdan veya 2009 noel yazımdan görebilirler. 2011 Noel yemeği de diğerlerini aratmadı diyebilirim. Bu sene de menu yazılı olarak tabaklarımızın üstüne konmuştu.O zaman tam restoranda gibi oluyor insan.Şaraplara kadar yazıyor.
Başlangıç olarak tereyağ sürülü tost ekmeğine dizilmiş füme somon balığı,evde hazırlanmış kaperi vesarmısak aromalı kurutulmuş domates,yine evde hazırlanmış ve zeytinyağına yatırılmış içi ançuezli küçük kırmızı biberler ve katalan usulü yani küçük domatesli ve soğanlı ayıklanmış dilimlenmiş astice vardı.Astice istakozun büyüğü.Türkçe ismini bilmiyorum.Yalnız siyah gri beneklidir ve ön ayakları farklıdır. Altta resmini koydum.
Yanında pek sevdiğimiz Franciacorta bölgesinin sparkling wine'ını içtik.Bu Eylül ayında da gittik Francicorta mahzenlerini gezmeye.Henüz yazamadım ama yazacağım.Daha önceki yazımdan takipçiler hatırlar o bölgeyi.

Bu sene italyanların 'first course' olarak tanımladıkları risotto veya pasta yani makarna yoktu. Doğru bir karar çünkü sonra gelen balığa yer kalmıyor. Bunların yerine yine başlangıç tarzı kabul edilebilecek tamamen kabuklu deniz ürünlerini baz almış yemekler bizi bekliyordu. İlk olarak zencefil ve kırmızı biberli kırmızı karavides vardı.Tavada azıcık hoplata hoplata bu aromalar ile pişirmiş ama zencefil çok yakışmıştı.Hem zencefil hem kırmızı biber abartı koymamış çok hafifti.

Ardından bunların bir boy büyüğü scampo denilen kabuklu hayvan vardı. Türkçe ismini sözlükte bulamadım. Fotoğraftan anlar bilenler tatmış olanlar.Ben scampo'yu açıkcası karividese tercih ediyorum. Bunların üstüne tereyağ ve az ekmek kırıntısı koyarak fırında pişirmiş ve yanında çiğ kremalı püre vardı. Bu arada hayvanı temizlemişti. Yani tam eti löp diye ağzımıza atıyorduk yanındaki püreye banıp.Ardından karidesli ve morina balıklı (italyanca ismi merluzzo) köfteler geldi .Bunları ezip püre halinde yoğurduktan sonra üzerlerine rendelenmiş ekmek ve çok az parmesan serpmiş ve sonra 40 dakika fırına vermiş. En son meşhur Impepata di cozze yendi.En kolay ve tadı nefis olan italyan tariflerinde biridir. Sizde deneyebilirsiniz. Midyeleri temizledikten sonra tavaya zeytinyağı ve sarmısak koyup midyeleri kabukları açılıncaya kadar kapağı kapalı olarak yüksek ateşte pişirin.Sonra bol karabiber serpin ve kapağı kapalı tencereyi iyice bir sallayın ve midye suları ile karabiber karışşın, afiyetle yiyin.Genelde noel yazılarında tarif vermem ama bu sefer dayanamadım çünkü Türkiye'de midye çok ama bu şekilde kimse yapmıyor.

yeme de yanında yat bu çipuranın

caco meyvesi

Bunları arka arkaya keyifle yedik.Yanında yine Franciacorta bölgesinden bu sefer rose sparkling wine içtik. Tabii makarna ve risotto olmadığı için ana yemeğe yer kaldı. Deniz çipurası geldi. Tamamen ayıklanmış ve löp löp etler ince ince dilimlenmiş kabak ve patateslerin altına saklanmış.Kabak ve patatesler ekmek kırıntısı ve az parmesan ile gratin edilmiş. Tarifin italyanca ismi de zaten saklı çipura:) Bunun yanında rose içmeye devam ettik.Tatlı olarak bu sefer geleneksel Noel keki Panottone'ye ek olarak sevgili şefimiz Carlo'nun kendi yaptığı bir tarif vardı.Bu sene Master Chef adlı yemek yarışma programında birinci olan yunanlı Spyros'un tarifi.Kedi dili üzerine cacho meyvesinde hazırlanmış mousse vardı. Kedi dili çok basit bir biskuvi ama kendileri evde yapmışlar.Yumurta,un,şeker ve tereyağı kulanılarak yapılan hamura vanilya özü katılıyor istenirse ve sonra incecik dilimler halinde fırına veriliyor yedi sekiz dakika. Çıkan biskuvi kıtır kıtır ve ince olmalı. Caco meyvesini ben hiç sevmem. Türkçe adı ne bilemem ama turuncu ve içi yumuşak püre gibidir.Fakat mousse'u nasıl da güzel olmuş.Tadı damağımda kaldı.

Muhteşem tatlı

Bunun arkasından tabii Pandoro ve Panottone noel kekleri ve yanında mascarpone peyniri ile yapılmış kremalı sos vardı. Bu sosu yine geçen seneki yazımda anlatmıştım uzun uzun. Tatlıların yanında tatlı kırmızı şarap yani moscato içtik.Kırmızısını bulmak çok nadirdir. İtalya'da birkaç tane üreticisi var. İnanılmaz güzeldi.
Dört dörtlük bir akşam yemeğiydi.
GRAZIE diyorum sevgili eniştemiz Carlo'ya !!!!

Bir Türk, Bir İngiliz ve Üç Kuruşluk Dünya,Ö.Alim Erginoğlu

2011-12-09T14:34:00.003+01:00

2008 yılında tesadüfen bu kitabın yazarının blogunu gördüm.Blog ile aynı adı taşıyan bir seyehat kitabı yazdığını fark ettim. Kitabında anlattığı Güneydoğu Asya seyehatine eşi ile neden çıktığını öğrenince kitabı hemen almak istedim.Milano'da çalıştığım firmanın Türkiye'deki acentasına ısmarladım. Sağolsunlar aldılar ve hemen gönderdiler ama ben ancak Eylül 2011 yılında okuyabildim. Beğendiğim bir kitabı hemen alıyorum ama sonra uygun zaman olduğunda okuyorum. Bu sene Ekim'de yoga öğretmenlik formasyon okuluna başlayacağım ve çok fazla yoga üzerine okuyacağım için hemen Alaçatı dönüşü Eylül ayında bu kitabı okuyayım dedim.Aslında Temmuz ayında başlamıştım bile.Araya yaz tatili girdi. Şöyle keyifli bir seyehat kitabı yoğun tempolu geçecek 2011 ekim -2012 haziran sezonundan önce iyi olur dedim. Tabii yoga öğretmenlik okulu öncesi Asya üzerine bir seyehat kitabı da çok uydu.

Helal olsun Alim'e ve eşi Rachel'e.Sevgilerinin ömür boyu sürmesini diler, kendilerine kızları ile mutlu ve sağlıklı bir yaşam dilerim. Alim genç yaşta kansere yakalanıyor ve şok oluyor. Benden 5 yaş küçük olmasa kendisi ile üniversite yıllarımda karşılaşabilirdik bile. Yaşamı ve ailesini okudukça kendime çok yakın hissettim.Alim kanseri yeniyor ve sonunda hep yapmak istediği uzun Güneydoğu Asya turuna çıkıyor eşi ile.Evlerini,işlerini,ailelerini,çok sevdikleri kedilerinı ve İstanbul'u geride bırakarak...İki sırt çantası,normal bir bütçe ile.194 gün yani yaklaşık 6,5 ay geziyorlar.Sanırım şimdi anladınız başta niye helal olsun dedim. Sevgi ile herşeyin üstünden gelinir ve tabii pozitif enerji ile... Bu kitap çok hoş bir gezi kitabı ama aynı zamanda hayat üzerine kısa kısa güzel dersler ve görüşler var.Hiç sıkılmadan okudum ve çok keyif aldım.
Tayland,Laos,Vietnam,Kamboçya,Burma,Brunei,Malezya,Singapur ülkelerini gezmiş kadar oldum. Ülkeleri gerçek halleri ile tanıdım. Tabii kahramanlarımız 5 yıldızlı otellerde değil mütevazi Guesthouse'larda kalıyorlar.Bazıları güzel ve temiz ama bazıları felaket bir halde olabiliyor.Birgün o taraflara gidebilirsem Lonely Planet dışında bu kitabı da yanıma alacağım muhakkak. Kitabı bitirince bende oraları çok gezmek istedim.İnşallah birgün nasip olur.Vietnam beni çok etkiledi.Oraları görmeden savaşın ne kadar feci olduğunu tam anlamıyla hissetmek imkansız.Burma'daki Bagan platosu ve o binlerce tapınakta beni büyüledi. Görmek isterim çok. Tabii Kamboçya ve Angkor şehri ve tapınağı da. Daha yazabilirim: Borneo'daki tabiat, Tayland'ın güzel plajları,bazı nehirler ve kıyıları veya üzerlerindeki pazarlar, bazı şehirlerde tipik restoranlarda yenen yemekler gibi daha nice enteresan yer ve anı.Yazmayayım da siz okuyun öğrenin,benim gibi o bölgeleri merak ediyorsanız eğer.Yazımı kitaptan alınmış,Kamboçya'da Angkor'da yaşanan bir anı anlatan satırlar ile bitiriyorum ve kitabı şiddetle tavsiye ediyorum. Güzellikleri ince bir felsefe ile anlatmış Alim ama aynı zamanda kalınan her guesthouse,ın kullanılan tuk tuk, taksi ,otobüsün veya yenen yemeğinde fiyatını vermiş. Böyle bir macera yaşamak isteyenler için aynı zamanda bütçe planlaması açısından da komple bir rehber.

'Gölün kıyısındaki taş setin üzerine oturuyoruz.Yüzümüz doğuya dönük.Sessizliği cırcır böcekleri ve yarasaların çığlıkları bozuyor.Alacakaranlıkta,Angkor'un lotus çiçeğini andıran beş kulesi,Tanrı'ya uzanmak istercesine göğe yükseliyor.Büyüleyici bir manzara bu.Ayaklarımın altında uzanan suyun üzerinde kulelerin silueti beliriyor.Gökyüzü renkten renge girdikçe Angkor,doğanın tuvaline bambaşka bir şekilde yansıyor.Karşımda duran bu tapınak her saniye daha da güzelleşiyor.Gökyüzü mordan, pembeye dönüşüyor. Angkor'ın kuleleri daha da belirginleşiyor.Monkların ilahileri duyuluyor derinden.Onlarca insan hipnotize olmuşcasına,karşısında duran güzelliğe dalıp gidiyor.Kimi dua ediyor,kimi sevdiğinin omzuna başını yaslıyor.'

The orange girl,Jostein Gaarder (Portakal Kız)

2011-11-16T16:22:00.000+01:00

Bu kitabı ne zamandır okumak istiyordum.Yazar Türk veya Italyan değilse eserini İngilizce okumayı tercih ediyorum.Ipad'im de olduktan sonra artık İngilizce kitapları hep oraya yüklemek istiyorum.İtalyanlar Ipad ilk piyasaya sürüldüğünde Ibook Italy store açmadılar çünkü buradaki yayınevleri Apple ile anlaşamadı.Bazıları kendi programları ile on.line bookstore açtılar ama tutmadı sanırım ve sonunda Apple ile bazıları anlaştılar ve geçen haftalarda Ibook Italy açıldı ve İngilizce kitaplarda var.Ben bu süre zarfında Kindle application yüklemiştim ve Amazon store üzerinden kitaplar aldım.Neyse uzun lafın kısası bu kitapta Kindle e book olarak okundu. Bu yaz canım Ipad'imi Alaçatı'ya götürdüm ve tatilin ilk haftası sakinken yelken kurslarımız filan başlamamış,arkadaşlar,eşim gelmemişken bu kitabı okuyuverdim.Sürükleyici,hoş ve dokunaklı bir kitaptı.
Bahçede şezlongda zeytin ağacımın altında oturdum ve okudum.Annem de karşımda İskender'i okuyordu.Pek keyifliydi.Bu ince bir felsefeye sahip bir kitap.Ta üniversite yıllarında bu yazarın en meşhur kitabı Sophie'nin seçimini okumuş ve bayılmıştım.Tekrar okumalıyım şimdiki yaşımın kafasıyla.Portakal kız kitabına dönersek 15 yaşında bir genç delikanlının ağzından anlatıyor ve çocuğa bir gün tavanarasında tesadüfen bulunan bir zarf veriliyor.Bu zarfın içinden babasının ölmeden önce kendine yazdığı mektup çıkıyor.Tabii çocuğun babasını üç yaşında iken kaybettiğini düşünürsek aniden ortaya çıkan bu uzun mektup onu hem şaşırtıyor hem sevindiriyor hem de hüzünlendiriyor. Bu mektup ile baba oğula veda ediyor ve sonraki yıllarca söyleyemeyeceği şeyleri ona yazıyor ve hem de kendini ve gençliğinde yaşadıklarını oğlu ile paylaşmış oluyor.Yer yer gözlerim doldu.Sonunda sel sümük ağladım.Sanki bir masal gibi başlayan kitap çok başka yönlere gidiyor.
Herkes okumalı desem...

Üç sene doldu HAPPY BIRTHDAY Carriemel Drops

2011-11-16T12:48:00.001+01:00

Blogumun doğumgünü bugün. Nasıl da yazı yazmam?? Taslaklarda duran bir kitap yorumum vardı hemen yayınladım. 2012 blog ihmal edilecek biraz daha önce yazmıştım ama yine de sizi yazısız bırakmakmayacağım sevgili okurlar. Aralıkta ingilizce derslerimde Noel dolayısı ile bir ara olacak. Yoga okulu ikinci seminar bu haftasonu sonra 10/11 Aralık ama ödevlere rağmen inşallah zaman bulacağım yazmaya. Baltik gezimin devamını yazmak istiyorum. Hala okumuş olduğum ama yazamadığım iki kitap var.Franciacorta sparkling wine festivaline gittim 17/18 Eylül. Onu da paylaşacağım. Yavaş yavaş hepsi gelecek. Blogun en güzel tarafı kaçmıyor. Orada vefakar bir şekilde benim yazılarımı bekliyor. Umarım izleyecilerinde çoğu abone olmuştur ve her dakika kontrol etmezler yazı var mı diye.Yazı yayınladığım an hemen maillerine ulaşır.
İyiki blogger var ve bu sayede ben blogumu açabildim..Daha nice yıllara ...

Yoga okulu başlıyor...

2011-10-21T16:14:00.000+02:00

Yarın yoga öğretmenlik formasyon kursunun ilk günü!! Heyecanlı ve mutluyum.Bunun şerefine sevgili çakıl taşları fotoğrafı blog ana yüzden kalktı ve sadece yoga yapan bayan kaldı.Yarın itibarı ile başlayacak ve iki yıl sürecek bu formasyon kursu bir anlamda iki sene sürecek bir yoga okulu. Düşüncelerim ve dolayısı ile beynim daha fazla bu konu üzerinde yoğunlaşacak.Arada sizlerle paylaşacağım öğrendiklerimi. Hepsi imkansız ama zaman olursa bazı özel düşünceleri ve bilgileri . Bu arada kısa zamanda Tallinn yazısı ve iki kitap yorumu daha gelecek.Yavaş yavaş zaman oldukça yazacağım.Bu dönem böyle..

Firarperest , Elif Şafak

2011-10-13T16:53:00.002+02:00

Blogumu ihmal ediyorum ama sebepleri yazdım.Sanırım haftaya yoga okulunun ilk seminerleri başlayınca artık kitapta okuyamayacağım. Artık bir süre sadece yoga okulunun öngördüğü kitapları ve okulda gördüğüm dersler ile ilgili notları okumam gerekecek. Nasıl 2010 yılında Temmuz ayında Celta öğretmenlik sertifikası kursuna devam ederken sadece kendimi o işe verdim; yoga içinde aynı azmi göstermem lazım.Yoga hayatımın parçası zaten 11 senedir ama yoga üzerine akademik bir çalışma yapmak başka. Bir sürü öğrenecek terim var hem anatomik hem sankritçe . Neyse konumuz bu değil yine çenem düştü. Kitap okumaya biraz daha devam. Dün akşam çok güzel bir gezi kitabı bitirdim ama önce Haziran ayında yaptığım gemi seyehatimde okuduğum Firarperest hakkında yazmalıyım.Her Elif Şafak kitabı gibi bir çırpıda bitti.Yazın bana son kitabı İskender'i hediye ettiler. Belki bu yoğun çalışma temposunun arasına sıkıştırırım çünkü merak ediyorum. Firarperest kısa hikayeler kitabı hatta görüşler, düşünceler toplamı diyebiliriz.Hep benimde üstünde düşündüğüm birçok konuya değinmiş.Okurken 'ya avet aynen öyle diyor bazen gülümsüyor,bazen üzülüyor ve bazen yazar gibi sizde kızıyorsunuz.Ben roman okumayı severim kısa hikaye delisi değilim ama bu kitabı çok keyifle okudum. Artı sayfaların arasına serpiştirilmiş M.K Perker'in güzel illustrasyonları da kitaba ayrı bir hava vermiş.Kısa oldu bu yazı beni affedin. Birden fazla alıntı vermek isterdim ve en sevdiğim yazıları sıralamak ama açıksası hepsini sevdim.. Dedim ya bitiverdi hemen kitap.Akşamları yeni şehirleri gezip yorgun geri döndüğümde kamarada yatmadan muhakkak birkaç hikaye okumak istedim hep. Bir kısa alıntı vereceğim ama yazıyı noktalamadan 'sonsuz seyehatler alemidir kitaplar,zamanda ve mekanda bir kuş kadar özgür kılar insanı'

Benim gibi birçok kişi için ikon olan Steve Jobs yok artık :(

2011-10-06T16:39:00.003+02:00

O kadar yoğunum ki!! Normal işimin dışında (uluslararası nakliye) cumartesi sabahları 7-10 yaş arası çocuklara İngilizce öğretiyorum. Ayrıca Ocak ayında başlayacak Toddlers yani 2-5 yaş arası çocuklar için İngilizce derslerine öncede anne ve babaları hazırlıyorum. Onlara dersim var.Önce anne baba öğrenmeli birazki sonra çocuğu ile katılacağı derslerde verimli olsun.İngilizceyi normal hayata da biraz taşısın.Tabii çok temel bir ingilizce eğitimi. Salı akşamları yetişkinlerden oluşan 10 kişilik sınıfım var.Onlara 'free style speaking' adı altında ingilizce konuşma Bütün bunlara neden başladım çükü geçen sene Celta sertifakamı aldım. O kursu yapmak hayatta yaptığım en iyi şeylerden biri oldu.15 yıllık düşümü gerçekleştirdim.Şimdi yavaş yavaş üniversitede okuduğumu yani kendi mesleğimi yapmaya başlıyorum. Daha doğrusu kendi yapmak istediğimi. dersi veriyorum.
Bu yoğunlukta blogumu ihmal ediyorum.Hala Baltik gezimin devamını yazmam lazım. Yavaş yavaş olacak ama bugün bu kısa yazıyı yazmak benim için şart çünkü artık o ikon adam Steve Jobs yok.

Bir apple DELISI olarak bugun cok uzgunum. Apple'i apple yapan ve bir sekilde benim gibi bir sürü kişinin hayatını değiştiren Steve Jobs'i kaybettik. 55 yaşında idi . Daha yaşasa çok daha fazla üretebilirdi. 2004 yılından beri pankreas kanseri idi. Ben onu hiç unutmayacağım...Aslında o benim çocuklarımın,kocamın,hepimizin hayatında devamlı bulunuyor.. Hayatımızın rengi onun yarattığı ürünler ile değişti. Tabii diyebilirsiniz başka markalarda artık yapıyor ama önemli olan kendisinin ilk bulan kişi ,yaratan olması ...2007 yilinda ilk defa çıkan ipod nano yani cüce ipod'u eşime doğumgünü hediyesi almıştım. İlk apple aletimizdi..İnanamamıştık. O kadar küçük alette 500 şarkıya kadar hafızalayabileceğimize ve dinleyebileceğimize . Sonrası çorap sökügü gibi geldi zaten...

Bu özel insanı tanımak icin bu alttaki yazıyı okumanızı isterim. Linki verdim şimi ve aşağıda. Bu kendisinin 2005 yılında mezun olan Stanford üniversitesi öğrencilerine yaptığı mezuniyet konuşması Bir hayat felsefesi zaten..Nitekim ben onun felsefesini örnek almışım ilk paragrafta yazdığım gibi ingilizce öğretmeye başlayarak.

Bir dostum hep dalga geçer benim apple manyaklığımla ve espri yapar, ifon ( o taktı adı) yani apple saç kurutma makinasi da cıkartırlarsa sen alırsın diye. Bunu da yazıp , gülerek yazımı bitireyim çünkü Steve Jobs da konuşmasının sonunda 'stay foolish' diyor.

http://news.stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html

Baltic Cruise /13.06-22.06.2011 2.bölüm ...

2011-09-26T17:54:00.003+02:00

Evet nerde kalmıştık.?? Bu kısımları yeniden yazmak çok zor gelecek ama başka çarem yok hepsi silindi.
Ardından başka bir salonda getirilen parçalarla aslına uygun yeniden inşa edilmiş roma mimarisi harikası Milet market kapısını gördük.Ardından başka bir salonda yine aslına uygun olarak yeniden inşa edilmiş Babylon şehrinin Isthar kapısı bekliyordu.Aslında çift olan bu kapının sadece ufak ve ön kısmı burada sergileniyor.Arka kısmı müzede sergilenecek boyutlara sahip değil.Depoda saklanıyor.Ağzım açık kaldı.Lapis lazuli adlı bir taştan yapılan ve ejderha,boğa ve aslan figürlerine sahip kapı eşsiz güzel.Dünyada üç müzede bu kapının parçalarından olan ejderha veya aslan figürleri var.İstanbul Arkeoloji müzesinde hem aslan hem boğa hem ejderha figürleri sergileniyor.
Yani fotoğraf ile o ihtişamı size veremem diye kısa bir videoda çektim.

Birkaç eser daha gördük yine eski doğu medeniyetlerine ait ve ardından girdiğimiz odada Ürdün'den getirtilmiş 8.yy'e ait Mshatta adlı halife sarayının ön duvarı vardı.O taşı nasıl işlemişlerdi dantel gibi..

Daha sonra İslam Eserleri kısmına girdik.Orada güzel halı ve kilim örnekleri gördük. Daha sonra girdiğimiz odada Suriye'de Osmanlı zamanında yaptırılmış bir broker'ın evinin resepsiyon bölümünü gördük.Aleppo odası olarak anılan bu eser herhalde tahta oksijen ve rutubetten korunsun diye cam bölmede idi. İnanılmaz oymalar vardı.Bunu da video ile görüntülemek daha doğruydu.

Neyse bu muhteşem müzeyi fena gezmedik.Hızlı belki ama en önemli eserleri gördük.Zaten insan ne kadarını hatırlayabiliyor ama sanırım bu müzede gördüklerimi unutmam biraz zor. Otobüsümüzle tekrar şehir turuna devam ederken meşhur Holocaust Memorial'ın önünden geçtik.Bu anıt beni çok etkiledi.19000m2 bir alanı kaplayan anıt 2711 bloktan oluşuyor ve labirint şeklinde.Amaç Hitler zamanında ne kadar çok yahudinin katedidiğini unutmamak ve göstermekmiş.Amacına ulaşmış.Tabii önce homoseksueller sonra çingeneler' bizim gibi olanlarda katledildi,neden bize anıt yok' demişler.Ufak çapta anıtta buraya yakın bir parkta bu gruplar için yapılmış.

Otobüs şehrin ana sembollerinden olan Bradenburg Kapısı'nın önüne geldik.Bu meşhur Unter deb Linder Bulvarı ile keşisiyor ve hemen kuzeyinde Reichstag yani Hitler öncesi ve şimdi Alman Parlemento binası var.Burada indik ve fotoğraf çektik.


arkada Atatürk'ün kaldığı meşhur beş yıldızlı Adlon oteli var yeşil çatılı

parlamento binası

bellevue sarayı

Bu güzel meydana doyamayıp otobüse bindik ve Bellevue Sarayı ve Zafer Kolon'nunu gördük ve en işlek caddelere yakın bir yerde bizi yine bir saat serbest bıraktılar.Biz caddelerde amaçsız dolaşacağımıza az zaman var diye Berlin şehrinin meşhur department store'u Ka De We'ye girdik.Hızlıca dolaştık.Tepesinde cafe bar restoran var bizim Milano Rinascente'yi hatırlattı.Sevdim.


Zafer Kolonu

ka de we çatı

Berlin'e veda edip iki saat yarı uyuklayarak yarı köylere baka baka yol aldık.Gemiye varışımız nerede ise akşam dokuza doğru oldu.Restorana gitmeyip hemen açık büfeye saldırdık.Üstümüzü bile değişmedik desem.Ben sadece lastik ayakkabılarımı çıkardım ve crocs'ları takıverdim ayağıma rahat olmak için.Bu arada sahil kasabası Waadermünde akşam pek güzeldi ayrılırken.Yine de burayı gezmeyip Berlin turu aldığımıza memnun olduk.Berlin'i çok güzel tanıtan bir turdu.Bu şehire ileride bir hafta gezmek için dönmek isterim ailemle.Bu yazdıklarımı ikinci kez kaybetmeden hemen yayınlıyorum.Sırada Tallinn Estonia var.Umarım vaktim olur ve yarın yazar ve yayınlarım sevgili takipçilerim.

Baltic Cruise /13.06-22.06.2011

2011-09-20T12:53:00.002+02:00

Oldum olası gemileri severim. Ailece üç sene ard arda Kıbrıs'a tatile gitmiştik ve Yeşilada feribotu ile adaya geçmiştik.Kaç sefer İzmir'den İstanbul'a gemi ile gittik.En son gemi seferim üniversite sonrası; sırt çanta ve tren ile yaptığım seyehatin başlangıcı ve sonunda oldu.Bosna Sırbistan savaşı yüzünden İzmir-Venedik arasını tren yerine Truva feribotu ile yaptık.O feribotta eşimi tanıdım!! Gemilerin hayatımdaki önemi böylece kat kat arttı:)) Annem kaç defa cruise yaptı son yıllarda.Yunan adaları,Akdeniz,İngiltere ve İrlanda.Bir iki sene önce Genova limanından onu uğurlarken içimden' umarım bana da kısmet olur bir büyük cruise gemisine binmek' demiştim.Kısmet bu seneyeymiş.Eşim sportif biri ve yelken yapıyor.Onu bu 3000 kişilik gemilere bindirmek zor.Annem yazın Baltik denizi şehirlerine güzel bir cruise olduğunu söyleyince ben ona her zamanki gibi 'aman git anneciğim sakın kaçırma' dedim. Kızımı yazın
yanına yollayacaktım ve gezi tarihi benim bir haftalık tatilime ve kızımı getireceğim zamana denk geldi. Önce anneme sen bir arkadaş bul ve git artık kızım bu sene gelmez derken aklıma başka fikir geldi.Madem henüz seninle gelen yok,(odalarda tek kişi gidersen çift ödüyorsun) ben seninle geleyim sonra sen Milano'ya gel torununu al ve onu sen Türkiye'ye götür dedim.Böylece aniden bu gemi seyehatini ayarlamış olduk.Annemle başbaşa çocuksuz,kocasız zaman geçirmek de amacımdı ve bunu da yapabildim.Her anlamda mükemmel bir geziydi.Hayatta bir kere cruise gemisi ile seyehat yapacaksanız sizlere bu güzergahı öneririm.Gemiye Copenhagen şehrinden bindik.
2000 kişilik bir gemi ve 900 küsur personeli var. İsmi Norwegian Sun ve NCL yani Norwegian Cruise Line'ın gemisi. Bu hat onlarla yapılmalı bence.Türk grubu 85 kişi idi ve kendi Türk rehberimiz vardı.Onlar annem dahil İstanbul'dan ben Milano'dan uçtum. Benim uçağım daha geç vardı ama daha havaalanına iner inmez NCL görevlileri valiz alınan yerde beni yönlendirdiler ve shuttle servis ile gemiye gittim.Valizime konan etikete kabin numaramı yazdım ve valizi bir daha görmedim.Akşam kabinimin önüne bırakılmıştı.Gemiye giriş yaparken resminizi çekip bir kart veriyorlar.Kabin ve gemi giriş,çıkış ve tüm alışverişlerinizde bunu kullanıyorsunuz.Sizden kredi kartınızla 300 dolar kapora gibi bir ücret alıyorlar.O miktarı ekstra harcamalarınızda geçerseniz direk kalanı kredi kartına kesiyorlar geçmezseniz kalanı kredi kartına kesmiyorlar ve harcama yapmazsan geri ödüyorlar. Herşey çok iyi düşünülmüş.Gemide hiç çanta almadım yanıma.Kartım cebimde rahat rahat dolaştım.Eşim hep derdi ben dayanamam hergün gemiden 2000 kişi iniyor,üstüme gelir insanlar..Her limanda indik ve gemiden çıkmamız 5 dakika sürdü. Ne yığınla üst üste insan ne de fazla kuyruk. Girerken ve çıkarken kartınızı bilgisayardan geçirip fotoğrafınıza bakıyorlar.Girişte çantanız ve elinizdeki eşyalar x.ray'den geçiyor ve hep ellerinize dezenfekte eden su sıkılıyor.Buna rağmen vakit kaybı ve şıkışma ve itişme yok!! Bayıldım...Bayıldım!!

Gemide değişik restoran bar ve cafe'ler var.Verdiğiniz ücrete su,çay,meyve suyu ve soğuk çay dahil.İki şık restoran ve genelde her saat açık olan açık büfe restoranda yeme hakkınız var. Uzakdoğu,italyan tarzı diğer restoranlarda yemek isterseniz sadece 10 veya 15 euro ek cover charge ödüyor ve oralarda da yiyebiliyorsunuz. Biz gitmedik çünkü açık büfe hem kahvaltı da hem akşam veya öğlen yemeklerinde süperdi.Ayrıca çoğu akşam hakkımız olan şık restoranda yedik. Yemekler süperdi. Garsonlar çok şık ve ilgili idi.Benim şahsi görüşüm şu.Bu tip seyehatlerde ekstralarının nerede ise hiç olmamasına dikkat edeceksin.Zaten o kadar çok yemek yeniyorki bira,kola içicek hal kalmıyor. Su,çay,kahve yetiyor.Hakkın olan restoranlar zaten süper.Cover charge verip İtalyan restoranında yemek bana gereksiz geldi. Böylece seyehat sonunda korkutucu bir extra masrafı ile karşılaşmadım.Gemide sıfır extra masrafım oldu onun yerine Türk acentanın düzenlediği turlara katıldım.Gördüğüm şehirlerde bira veya yemek keyfi yaptım.
Yine lafı uzattım ama merak edenlerin bu detayları bilmesi lazım gemi hakkında.13 Haziran günü Copenhagen şehrinden saat 17 de hareket ettik ve tüm gece yol aldı.Ertesi gün sabah Warnenmünde kıyı kasabasına yanaştık.Burası eski bir balıkçı kasabası ve şimdi beyaz kumlu plajı ve romantik balıkçı evleri ile Almanya'nın turistik yerlerinden biri.Aslında bu kasabayı gezebilirdik ama Berlin turunu almayı tercih ettik.Berlin iki saat mesafede kaçırmayalım dedik.14 Haziran sabahı gemiden inip hemen dışarıda bekleyen Türk grubunun otobüsüne binip yola çıktık.10.30 gibi varmıştık ve yağmurlu bir Berlin bizi karşıladı.Önce şehri otobüsle dolaştık ve girişi batı Berlin'den yaptık.Camları geniş konforlu otobüsümüzden bol bol fotoğraf çektim.Zaten kısıtlı zaman olduğu için şehri tanıyacak bir kapsamlı tur en iyi bu şekilde yapabiliyorsunuz.Yürüyerek gezmek en güzeli ama uzun kalmak lazım.Batı Berlin'de eski bina yok denecek kadar az ve yeni yapılmış modern yapılar ve mahalleler dikkati çekiyor. Nitekim Doğu Berlin'e geçince anında anladık.Orada binaların savaş öncesi cepheleri çok iyi korunmuş.Aşağıdaki Postdam meydanı ve çevresi fotoğraflarından anlayacaksınız.Bu meşhur meydandakı tüm binalar 2.Dünya Savaşı'nda uçaklar tarafından bombalanıp yok olmuş.Daha sonra duvar tamamen bu bölgeyi ikiye bölmüş.Bir zamanlar şehir merkezi olan bu önemli nokta yıllarca terk edilmiş boş bir alan olarak kalmış.Duvar yıkılınca Berlin belediyesi önemli ticari kuruluşlara bu bölgede yeniden yapılanma için ihale açmış.Dört bölgeye bölünmüş ve iyi mimarların elinden çok güzel ve modern eserler ortaya çıkmış.Bu meydan şehrin ortasında olduğu için duvar yıkılınca aynı zamanda manevi bir anlam kazanmış. Burası Avrupa'nın en büyük şantiyesi olmuş ve yapılan şahane binalar,alışveriş merkezleri ve cafeleri ile yıllarca bir duvar ile ayrılan şehirde bu yasak ve ayrılıktan açılan yaraları iyileştiren bir merhem ve iki tarafı yakınlaştıran,birleştiren yardımcı unsur gibi görülmüş.Zaman azdı ve otobüsten inmeden gördüm.Bir gün bu şehre dönüp bu bölgede uzun uzun yürümek isterim.

Sony Center'in Bahn Tower'ı

Avrupa'da ilk çağdaş trafik ışığının 1924 yılında bu meydana dikildiği söyleniyor ve meydana yeniden aynısı yapılmış

Daha sonra elçiliklerim olduğu sokaktan geçtik.Dar bir sokaktı ve hızlı geçtik binaları çekemedim ama hepsi güzeldi.Elçiliklerin aynı sokakta olması enteresan geldi.Milano öyle değil.
Sonra otobüsümüz ilerlerken birden Charlie checkpoint karşımıza çekti.Şu an turistik bir yer olmuş ama duvar zamanı Doğu Berlin'den Batı Berlin'e en iyi bilinen geçiş noktası imiş.

Ardından karşımıza meşhur duvarın kalanı çıktı. Oraya ulaşırken solda duvar zamanı politik şuçluların işkence yapılıp yargılandığı binayı gördük.Duvarın bir kısmı kalmış ve tüm duvarın geçtiği yeri gösteren işaretler şehir boyunca yerde var.Çok acayip oluyorsun. Sanki iki tarafta farklı hala.

Utanç verici Berlin duvarı

Otobüs meşhur Gendarmenmerkt meydanı'nda durdu ve fotoğraf çekme molası verildi.Şansımıza o anda güneş yüzünü gösterdi.Burası berln şehrinin en güzel meydanlarından sayılıyor.Kısa bir video çektim geniş açı fotoğraf ile meydanı alamadığım için.

Meydanın bir yanında Alman bir yanında Fransız kilisesi yer alıyor bunlar ikiz.Ortada meşhur Alman şair,tarihçi ve filosof Schiller'in heykeli var.

Savaşta feci hasar görmüş bu binalar aslına uygun aynen restore edilmiş.

Biraz sohbet edip, fotoğraf çekip sonra otobüsle şehir turuna devam ettik.Türk mahallesinden geçtik.Bir sürü hoş cafe ve dükkan vardı ama dar sokaklarda fotoğraf çekemedim.Çok bohem ve hoş geldi.Hiç öyle hayal etmemiştim.Pastane,baklavacı,şarküteri ne ararsan var.Yine şehrin merkezinde hoş mahallerinden birinde Red City Hall'un dibinde yeşil bir alana geldik.Ekili dikili bol sebze var.Bir bostan.Ortasında tahta gecekondu ve balkonunda Alman ve Türk bayrağı var:) Rehberimiz (bu arada yazmayı unuttum rehberimiz burada doğmuş bir Türk hanımdı.Tabii Berlinli bir Türk'ten bu şehri dinlemek ayrı bir keyif verdi) bize burada yaşayan Türklerin de çoğu tanımaz ama bu gördüğünüz bahçe ve gecekondu Osman Amca'nın dedi.Kendisi 1964 yılında duvarın doğu tarafına ait olan ama Batı'da olan dibinde sahipsiz arsaya gecekondu yapmış ve duvar yıkılınca Alma hükümeti ona tapu vermiş.Verdiğim linki tıklayın ve allahaşkına onun ağzından hikayeyi dinleyin çünkü değer.

Ee işte Türkler heryerdeyiz diye geyik espriler yaptık ve yolumuza devam ettik.Tabii Red City Hall yanından geçtik .Osman Amca'nın dibinde ve

Alexanderplatz meydanı'nı geçtik ve ardından televizyon kulesini gördük.

Ardından bizi bir saat boş bıraktılar. Berlin'in geceleri çok hareketli olan bir bölgesinde.Sıra sıra bar ve pub var.Akşamları cıvıl cıvıl olacağını tahmin ediyorum. Bir yer gözümüze kestirip sosis,patates ve bira üçlüsü yapmak istedik.Fiyat çok uygundu ama 20 dakika bekledik sipariş bile almadılar.Garson kızlar bir şaşkındı.Ben sinirlendim kalk anne ben burada birşey yemem dedim. iki yanda Rocco adlı bir yere oturduk.Burası daha lüks görünümlü idi 25 dakika zamanımız kalmıştı ama helal olsu süper sosis patates yetiştirdiler ve 15 dakikada yedik ve buluşma saatine zamanında vardık.Ama grubun Türk lokantasına giden kısmı geç kaldı.Biz zamanında varanlar biraz kızdık boşuna koşturduk diye.Otobüs hareket etti.Bundan sonrakı durak meşhur Bergama müzesi idi. İki dakika geçti ki ben gözlüklerimi pub'da unuttuğumu anladım.Ne olur ineyim filan dedim.Annemde ısrar etti.Turdaki diğer rehber ile atladık otobüsten koşa koşa gittik yemek yediğimiz yere.Yakışıklı garson saklamıştı.Helal olsun dedim.İtalya'da bulamayabilirdim.Ordan mecbur yürüyerek ve hatta koşa koşa müzeye gittik.Tabii grubumuz grup bileti alıp girmişti bile.Biz baktık korkunç sıra var.Rehber sıraya girdi.Ben' olmaz kaçırırım anlatılanları' dedim .Müze girişindeki görevli amcaya olanları anlattım ve benim grubumun biletli olarak az önce girdiğini ben sıra beklersem anlatılanları kaçıracağımı zaten az zaman olduğunu anlattım. Adam bizi soktu.Rehber inanamadı buna.Şansım da yaver gitti ama becerikli davranmam da işe yaradı. Sıra beklemeden ve biletsiz girmiş olduk üstüne üstlük.Hemen bizim grubu yakaladık.Allahtan 1.salonda idiler daha.Zaten bu salona girer girmez dudağım uçukladı.Tüm haşmeti ile Zeus Sunağı karşıma çıktı.Aslında Bergama yani eski adı ile Pergamon'da olması gereken harabe burada ve daha fotoğraflarını göreceğiniz pek çok eser bu müzeye Bergama'dan getirildiği için müzenin adı Pergamon zaten.

Orijinal boyutları ile bu eserleri görmek harikaydı ve tabii çok iyi korunmuş halde.Bu eserlerin ülkemizden alınıp götürülmesi hiç hoş değil ama

eski kentin kalıntılarını, 1870'lerde Batı Anadolu’da demiryolu döşenmesinde çalışan Alman mühendis Carl Humann bulmuş olmasa ve önemli parçalar Almanya'ya yavaş yavaş taşınmasa,acaba bugün bu kadar iyi korunmuş olur muydu?? O soruyu da kendime sormadım diyemem.

Bu noktadan sonra daha çok yazı yazmıştım.Hatta Tallin'e bile geçtim ama az evvel fotoğraflaru düzenlerken hepsi gitti.İlk defa blogger'da bu olay basıma geliyor.Ağlamak istiyorum.Bu bana ders olsun.Zaten çok uzun bir yazı olacaktı ve haftalarca bitiremeyeceğim.Bende tüm yazıyı aynı anda yayınlama hastalığı var.Bu olay başıma geldi ve şimdi hemen yazdığım kadarını yayınlıyorum.Belkide okuyucular daha mutlu olacak ve merakla devamını bekleyecek.. Zaten kimse bu kadar uzun yazıyı bir seferde okuyamazdı. Devamı gelecek... !0 günlük bir gezi daha Berlin devamı ve 5 ayrı şehir daha var.

Take That konseri,13/07/2011 San Siro Stadyumu Milano

2011-07-26T17:54:00.000+02:00

Uzun zamandır gittiğim en iyi konserlerden biriydi.Muhteşemdi hatta.Halbuki acaba doğru karar verdik mi?,eğlenecek miyiz şüpheleri ile gitmiştim.Neredeyse ikibuçuk saatten fazla süren bir müzik ve dans şöleni izledik.Günümüzün teknolojisinden en iyi şekilde yararlanarak hazırlanmış dekorlar,yürüyen platformlar,devasal maket,sahnede patlayan ateş topları veya sahneden akan sular ile bu şölen daha da ilgi çekici hala gelmişti.Tabii başarılı dansçıların performansı da cabası...

Konseri açan grup bile özel ve önemli bir gruptu.Pet Shop Boys!!Maalesef biz geç kaldığımız için yetişemedik.Yoksa bir western town boy videosu koyardım.Bildiğiniz gibi 90 yılların başlarında çok meşhur olan altı kişilik grup Take That 95 senesinde Robbie Williams ayrıldıktan sonra dağıldı.2005 yılında bir reunion tur ile sahnelere dört kişi olarak döndü ve arka arkaya iyi albümler çıkardı ve listelerin başına çıktı.2010 yılında Robbie gruba yeniden katıldı ve Progress albümünü çıkardılar ve 21.yüzyılın en hızlı satılan albümü oldu ve Progress turları da en hızlı biletleri satılan tur oldu.Bizde aylar önce biletlerimizi aldık ve 16 sene sonra biraraya gelen bu grubun tarihi konserinde bulunmak istedik.İyiki de istedik!Çok iyi harcanmış bir para oldu:)
Saat tam dokuza 1.47 dakika kala yukarıda gördüğünüz sahnenin ortasına elektronik bir saat çıktı ve

sunucu eşliğinde 1.12, 1 dakika,49 saniye kaldı derken 55000 küsur insan son 10 saniyeyi geri saydı ve grubun dört elemanı sahneye çıktılar ve Rule the World şarkıları ile konseri açtılar.Birkaç şarkı sonrası Jason Robbie nerede diye sordu,Mark gelecek dedi sonra cep telefonunda İtalyan milli çalmaya başladı ve avaz avaz tüm stad marşı söyledi.Ardından video da göreceginiz meşhur Patience şarkısını

duman ve altın kağıt parçacıkları havaya püskürtülerek başlayan Shine parçası izledi.

Bu parçada şov ve performans doruğa ulaştı.Çimlerdeki seyircinin ortasına kadar gelen sahneye patenler üzerinde arı kılığındaki balerinler,korkuluklar,kocaman bir tırtıl geldi.Alice Harikalar Diyarını andıran bir sahne performansı ile grup ana perde tarafından yutuldu ve büyük ekranda tavşan Robbie ile karşılaştıklarını gördük ve hop perdeden dışarı Robbie fırladı.Tabii ona verilen önemi görmeniz için çıktığı an seyircinin ne hale geldiginin kısa videosunu da koydum.

Bu sefer sahne Robbie ve hit parçalarına kaldı.Ben 2006 bu stadda tek kişilik konserini gördüm,süperdi ama bu akşamki performansı onu da aştı.Seyirci ile konuşuyor içiçe ve inanılmaz havaya sokuyor insanı.Hatta havada daha ilerilere uzayan bir platform ile daha da çok hayranının elini tutmak için kendini buna yatırarak ileri giderek elinden geleni yaptı.Ard arda kendi hitlerini söyledi.Angel şarkısında herkes kaybettiği ve bu konserde yanında olmasını istediği biri için söylesin dedi.Çok duygulu bir andı.Şarkı boyunca benim gözümün önünden son yıllarda hayatını kaybetmiş sevdiğim kişiler geçti.

Robin'in enfes single şovu sonrası sahneden devamlı sular akmaya başladı şelale gibi ve sahnedeki ana makete benzeyen robot ve örümcek adam karışımı dansçılar örümceklerin yürüme ve tırmanışını simgeleyen akrobatik bir gösteri yaptılar,sanırım ayaklarından iplerle bağlı idiler.En sonunda sahnenin yukarısındaki demir iskele de grubun diğer üyeleri belirdiler ve bir şarkı söyledikten sonra yavaş yavaş iskeleler aşağı indiler.Robin ise dansçılar gibi bileğinden bağlıydı,uçuyormuş havasında zarif bir şekilde ortadan sahneye indi.Çok eski şarkılarını piyano eşliğinde kısa bölümler halinde geçişler yaparak daha çok seyirciye söylettiler.Sonra birkaç çok meşhur eski hitlerini ve yeni albümden parçaları yine inanılmaz başarılı dansederek dansçıların da katılımıyla muhteşem bir şov ile sundular.Sonra ortada duran maket çimlerdeki seyircinin oraya raylar üzerinde yürüyerek geldi.Önce yatıktı sonra yavaş yavaş ayağa kalktı. Bu koca demirden robot örümcek adam herhalde 25 metre vardı. Işık oyunları ile muhteşem bir görüntü vardı.Fotograf makinamla kısa çekimler yaptım ve o havayı vermek için koyuyorum.Zaten blogger'da uzun video nasıl yayınlanır bilmiyorum.Ama mümkün olsa da uzun çekmezdim çünkü şarkıları ve gösterinin tadına varmak istediğim için :)) Yine de o havayı hissettirdiklerine inanıyorum.İnşallah ileride kaliteli bir videocameram olur daha güzel çekimler yaparım.

Manzaradan Parçalar,Orhan Pamuk

2011-07-13T17:01:00.001+02:00

Bu kitabı da yeni bitirdim ama aylardır okuyordum.Hatta Mayıs ayında bizimle kalan annem benden aldı ve okudu,bitirdi ve tabii benim bitirmem geç oldu.Annemin de Orhan Pamuk okumasına bayılıyorum.Herkes onu okuyamaz ve anlayamaz.Bu kitabı 541 sayfa.Takdir ederseniz sindire sindire okumak biraz zaman alıyor.Tabiiki beğendim ve kendisini daha da iyi anlamama yardımcı oldu.
Kitapta bölümler halinde yazıları toplamış.HAYAT bölümünde kendi düşüncelerini veren kısa yazılar var.New York,Venedik gibi şehirlerdeki izlenimlerinden tutun berberler,sivrisinek,deprem veya babasına kadar varıyor.İstanbul'da 1960 yıllarında sosisli sadviçleri ve sonra Beyoğlu'nda ki tropik diyarların resimlerinin asılı olduğu hamburgercileri anlatan sevimli yazısında (bu büfeler 90 lı yıllarda hala vardı İstanbul'da bilmem şimdi var mı?) yasak köfteler hakkında yazdıklarını alıntı yapacağım çünkü hepimiz her dönem bunu yaşadık.Çok içten ...' annemin karşı çıktığı şey bu köftelerdi işte: Köfteye konan kıymanın 'hayvanın kimbilir neresinden,kimbilir hangi etten' yapıldığını yüzüne bir tiksinti ifadesi vererek anlatır, bize dışarıda yanlız köfte yemeği değil, ne etinden yapıldığı belli olmayan sosisösalam ve sucuk yemeyi de yasaklardı.Hayatımın en lezzetli sandviçlerini futbol ve basketbol maçlarının oynandığı statların,spor salonlarının kapısında köfte ekmek ve sucuk ekmek pişiren seyyar satıcılardan alıp yediğimi itiraf etmeliyim' demiş ve sonra devamında ' ....bilet kuyruğunda beklerken,masmavi ve yoğun dumanları burnuma,yüzüme,saçlarıma,ceketime sinen köfte ekmekçilerin çağrısına direnemezdim' diye yazmış.
Sonra ISTANBUL bölümü var.Zaten bence Pamuk bu şehir üzerine en güzel yazıları yazanlardan ve bu şehri her hali ile çok iyi tanıyan ve gözlemlemiş bir yazar. Sadece Boğaz Gemileri ve Ara Güler'in İstanbul'u yazılarının hepsini burada alıntı olarak vermek isterdim. Zamanım ve yerim yetmez. Merak eden alır kitabı okur diyeyim.Ara Güler fotoğraf albüm kitaplarının koleksiyoncusu olarak bu yazıya bittim. 2Ara Güler fotoğraflarında İstanbul'un hüznü ile enerjisini birleştiriyor diyor ' Pamuk. Ne kadar haklı! Milyonlarca insanın görsel hatıralarını bütün şiirselliği ve zenginliği ile saklaması Ara Güler'in büyük başarısıdır diyor.
Ardından KITAPLAR VE EDEBIYAT bölümü geliyor.Victor Hugo,Coleridge,Dostoyevski,Flaubert,Camus,Nabokov gibi unutulmaz yazarları ve bazı eserlerini onun gözü ile tekrar tanıyoruz.Her yazı yeni bir şey keşfettiriyor. Bazı okumadığım kitapları hemen alıp okuyacağım. Allahım gençken niye okumamışım dedim kendi kendime.Bu bölümün Okumak üzerine adlı ilk yazısından sevdiğim bir lafını koyuyorum 'cebinizde,çantanızda bir kitap taşımak özellikle mutsuzluk zamanlarında cebinizde,çantanızda sizi mutlu edecek bir öteki dünya taşımak demektir'
BENIM KITAPLARIM bölümü çok ilgi çekici.Yayınlanmamış parçalar,bazı eserlerini nasıl ve niye yazdıığı hakkında yazılar , kendisini ve sanatını daha da iyi tanımanızı sağlıyor.
SANAT bölümü kısa,beş yazı var sadece ve hepsi hoş.
Sondan bir önceki bölüm SIYASET VE DİĞER VATANDAŞLIK DERTLERİ .Değişik kısa yazıların yanısıra biraz kendi üzüntüleri anlattığı Davam yazısı ilginç.Bazı şeyleri yanlış ifade edip söyledi sonra tüm şimşekleri üzerine çekti.Bu benim görüşüm.Ermeni konusunda burada politika yapacak değilim. Blogumun özü bu değil.Ama zamanında bize tarihi ört bas etmeden tam öğretseler ve geçmişte başka yönetimler zamanı alınan kararlar ve o zaman yaşanan tarihi ve politik olaylar yüzünden hem Türk hem Ermeni vatandaşlarından çok kayıplar verildiği devlet tarafından açık açık konuşulsa şimdi bu olay soykırım meselesi boyutuna ulaşmazdı.Ya da benim gibi genç yaşta yurt dışına giden başkaları da zor durumda kalmazlar ve bilinçle sorulara cevap verirlerdi.Onbeş yaşında öğrenci değişimi programı ile Iowa eyaletine gittiğimde ayak bastığım an bana yöneltilen ilk soru Ermeni meselesi idi.Ben ık mık ettim ve cevap veremedim.
Son bölümde Paris Review ile yaptığı Roman Sanatı üzerine röpotajı var ve herşeyi çok güzel açıklıyor ve eserlerini yine irdeliyor.Burada bir soru var.O soruyu ve verdiği cevabın tümünü alıyor ve koyuyorum.Kendisine tamamen katılıyorum.Bende böyle Türkiye ve Türk görmek istiyorum. Bir örnek vereyim; Alaçatı'ya evime geliyorum ve oradaki şık lokantalarda İtalyan yemeği yemek istemiyorum.Ben Italya'da yaşıyorum ve alasını yiyorum. Aynı olamıyor hiçbir zaman. Tamam olsun İtalyan restoranı veya Brezilya restoranı ya Alaçatı'da tabiiki koca İstanbul'da. Ama neden ayrıca Alaçatı'da çok kalite ve eski Alaçatı mimarısı ile yapılmış çok şık bir Osmanlı veya Anadolu yemekleri lokantası yok?? O yüzden Galata'daki Kiva Han lokantasına bayıldım ve görüşlerimi yazdım. Yavaş yavaş İstanbul'da bu tip girişimler başladı. İşte Orhan Pamuk'ta aslında aşağıdaki cevabı ile buna benzer şeyleri öneriyor.
soru: Ama yine de İstanbul'da,şehri romantize etme biçiminizle,Osmanlı İmparatorluğu'nun kayboluşunun yasını tutar gibisiniz.

cevabı: Osmanlı İmparatorluğu'nun yasını tutmuyorum.Ben bir Batılılaşmacıyım.Batılılaşma

sürecinin gerçekleşmiş olmasından memnunum.Yönetici seçkinlerin -yani hem bürokrasinin hemde yeni zengin tabakanın -Batılılaşmayı kavrayışındaki sınırlılığı ise eleştiriyorum.Kendi simgeleri ve rituellerinin zenginliği içerisinde bir ulusal kültür yaratmak için gerekli kendine güven ne yazık ki çoğunda yok.Doğu ve Batı'nın organik bir birleşimi olacak bir İstanbul kültürü yaratmak için çabalamadılar;sadece Batılı ve Doğulu şeyleri yanyana koydular.Güçlü bir yerel Osmanlı kültürü elbette vardı,ama azar azar eriyip gidiyordu.Yapılması gereken,Doğulu geçmiş ve Batılı şimdiki zamanın bir birleşimi -taklidi değil-olacak güçlü bir yerel kültür yaratmak.Ben de bazı başkaları gibi böyle bir şeyi kitaplarımda yapmaya çalışıyorum.Yeni kuşaklar muhtemelen bunu başaracak,ve Avrupa Birliği'ne girmek Türk kimliğini yok etmeyip serpilmesini sağlayacak ve bize ueni bir kültür yaratacak,daha fazla özgürkük ve kendine güven verecek.Batı'yı körü körüne taklit etmek veya eski ölü Osmanlı kültürünü körü körüne taklit etmek çözüm değil.Bunlarla birşey yapmak ve birinden birine fazla ait olmaktan endişe duymamak gerekiyor.

Nessuno si salva da solo,Margaret Mazzantini'nin son kitabı

2011-07-12T17:42:00.002+02:00

İki aydır o kadar yoğunumki! Yazacak çok şey var zamanım yok.Harika bir Baltic Cruise yazısı geliyor ama ne zaman bitirebilirsem.Henüz birinci güne başlamadım sadece gemi seyehati izlenimlerimi yazabildim.Öyle bir yazı olsun istiyorum ki cruise ya da gemi ile seyehatı merak eden kişileri de aydınlatmış olayım.10 günlük seyehati yazmak ve fotoğraflar ile süslemek herhalde bayağı zamanımı alacak.İşyerinde yoğun evde akşamları yorgunum.Temmuz sonu Türkiye Alaçatı'ya gidiyorum ve bir ay yokum. Bakalım artık yazıyı ya Temmuz sonu ya Eylül ortası yayınlarım.Sabırla beklemeye değecek inanın. Bu aylar ofis ve buna ek olarak İngilizce öğretmenliği ile yoğun geçti. Çoğu zaman derslerim için hazırlandım veya yine dersler için edebiyat metinleri okudum ama arada üç kitapta okudum.Bari cruise yazısı öncesi kısaca bu kitapları yazayım dedim.
Gemi seyehatimde bu italyanca kitabı okudum.Tabii her Margaret Mazzantini romanı gibi bir çırpıda bitiverdi.Geziye hiç yakışmayan kalbi daraltan bitmiş bir aşk hikayesi idi. Türkçeye çevrilir mi bilmem ama her okuduğum kitabı paylaştığım için yazıyorum.Aynı yazarın en sevdiğim Venuto al Mondo kitabı ve bir önceki Non ti muovere kitabı hakkında 2009 yılında yazmıştım. Biri Sakın Kımıldama (filmi de yapıldı Penelope Cruz başrol oynadı ve ödül aldı) diğeri Sen Dünyaya gelmeden olarak dilimize çevrilmiş.
Bu eseri en sevdiğim eseri olmayacak ama beğendim çünkü her zamanki gibi dili çok iyi kullanıyor.Aslında çok basit bir hikaye.Bitmiş bir aşk.Boşanmış ve zamanında birbirini çok sevmiş bir çiftin ilişkisi nasıl yıpranmış ve bu aşk nasıl bitmiş ve nasıl başlamış, şimdi hissettikleri çaresizlik ve hüznü o kadar güzel anlatıyor ki.Bir yemek masasından çiftin o an içlerinde geçirdikleri düşünceleri kullanarak 'flashback' ile geçmişe dönüyor.Bir an geçmiş bir an yine o restorandaki masa. Okuyucuyu hiç yormadan ve baymadan o kadar güzel örmüş kü hikayeyi. Tercüme edilirse okuyun çünkü bu kadın yazarın kitapları kaçırılmaz.Türkiye'de Sen dünyaya gelmeden adı altında çevrilmiş 'Venuto al Mondo ' kitabı 2011 sonbaharında yazarın meşhur yönetmen eşi İtalyan Sergio Castellito tarafından filme çekilecek. Başrolde yine Penelope Cruz olacak.Sabırsızlıkla bekleceğim. Sakın Kımıldama filmini de eşi çekti ve okuduğum bir kitaptan aldığım hisleri sinemada da yaşatan nadir filmlerden biri.Eminim Penelope Cruz'un da oyunculuğu ile bu filmde diğer kitabı iyi bir şekilde yansıtacak.Umarım Türkiye'ye gelir.Sakın Kıpırdama filmi gelmişti sanırım.

Kızımın bale resitali 24.05.2011

2011-05-27T16:48:00.001+02:00

Blogumu takip eden bir arkadaşım mail attığım resital anlatısını pek sevmiş.Bloga da yaz.Sen herşeyi güzel anlatıyorsun,ilginç kılıyorsun hem de hatıra kalır dedi.Bende kendisini kırmıyor ve yazıyorum.

Resital akşamı çok guzel gecti. Gösteri saat 21.15'te basladi ve 1.15' te bitti!! Geberdik.Dans okulu çok kalabalık.Klasik bale, modern dans,hiphop,breakdance,göbek dansı kursları var. Bunlardan break ve göbek dışında diğer kurslarin 5 ayrı kategorisi var. Yani modern dansa yeni başlayanlar A grubu ve superior ise E. Düşünün modern dansta 5 ayrı kategori var. Klasikte ve hiphopta da aynı uygulama var. Kızım gibi daha kucukler (kendisi şu an 6,5 yaşında üç senedir baleye gidiyor) 2 kere çıktılar. Orta kategoriler üç, superiorlar 3 veya 4 kez çıktılar. Anlayacağınız bu sebepten o kadar uzun suruyor gösteri. Ama çok iyi hazırlanmışlar. Okulun ayrıca koro ve şarkı söyleme bölümü var.Bir an isim gelmedi türkçe aklıma .Neyse parçaları hep müzikle öğrenciler söylüyorlar.

Tabii gösterinin teması vardı yine.Bu sefer Jules Verne'nin meşhur eseri 80 günde devrialem'den esinlenmişler.Ben o kitabı çocukken çok severek okumuştum hemde kaçkez. Baş karakter Phileas Fogg'un önce gençligini ve tura cikma kararını anlatan sahneler var.Oynayan üç aktör yine okuldan süperdi zaten. Sonra yaslanmış haliyle karısı sadık uşağı ile bir divanda hatıralarını anlatıyorlar ve albümlere bakıyorlar.Tabii bu şekilde her gittikleri ülkeyi anons ediyorlar ve ona uygun danslar yapılıyor.Harikaydi. Kızım İtalya bölümünde çıktı.Beyaz tutu ve üstü yeşil kurdeleler ile. Meşhur İtalyan folklorik dansı Tarantella'yı baleye uyarlamışlar. Birde sonlara doğru Meksika'da meksika şapkası ve ponço ile çıktı.Şarkıları çok iyi seçmişler. Amerika bölümlerinde rock,blues,breakdance kısımları da çok eğlenceli idi.Fransa'da Le Vie en Rose ile Edith Piaf veya Arjantin'de tango müzikleri. Ama danslar hep klasik bale veya modern dansa uyarlanmış. Yani tango çalarken tango yapmıyor.Türkiye' de vardi. Oraya tabii göbek dansı sınıfının gösterisini koymuşlar. Hangi şarkı ile dans ettiler? Tarkan'ın Dudu. Ben delirdim tabii. Söyleyen adam şarkı hocaları ve türkce söyledi. Süperdi!!
Bu çocuklarin hepsi küçükten 12 yaşıma kadar klasik bale yapıp sonra modern dans ve hiphop'a geçiyorlar ya da okul ve dersleri ile birlikte beceren ikisini de götürüyor. Klasik balenin verdiği duruş ve zarifliği bozmamak ve kaybetmemek için 12 yasina kadar sadece klasik bale eğitimi almalarını hocalar tercih ediyor.Sonra modern dans veya hip hop isteyen ona da başlıyor. Tavsiyeleri bu şekilde.O zaman tabii inanılmaz dansediyorlar. Temeli klasik bale olunca muhtesem bir performans çıkıyor ortaya hip hop'ta ya da modern dansta.Darısı kızımın başına. Umarim devam eder. Ben coçukken bu imkana sahip olmak çok isterdim. Sadece folklor yapabildim.Onun bunları yapması beni cok mutlu edecek.
Modern dans ve hip hop gösterilerinde yerimde duramadim. Bitirişte koro çıktı ve Madonna'nın Like a prayer şarkısını söyledi.Koro için çok müsait bir şarkıdır o eser. Aynı anda hocalar alkışlar içinde sahneye çıktılar ve ardından tüm öğrenciler tiyatroda oturulan yerlerin en arkasından, bizim aramızdan el elele tutuşmuş halde yürüyüp geldiler ve yavaş yavaş sahneye çıktılar. 4 yaşından 14 yaşına kadar karışık yaş grubu. O kadar güzeldiler ki.El salladılar 'like a prayer' parçası eşliğinde. Muhteşem bir finaldi :))
Çok duygulandik tabii..

Dün 42 yaşımı doldurdum kızım pastamı çizdi

2011-05-27T16:12:00.000+02:00

dün hastaneye gittim doğumgünümde.kızımın topuğundaki siğili yaktırdık.Yazık bale resitali bitsin diye bekliyordum.Aylardır geçmedi.Havuzdan aldı sanırım.İki dakika doktoru beklerken annene yap bir resim doğum günü için dedim.Pek sevdiği Iphone brushes.app ile bu çizivermiş.Ay çok şeker yıllar içinde kalsın diye kızımın resimleri kısmına ekliyorum. Pastanın üstüne de 42 numara oturtması başka alem.Sanırım onun resitalini de yazacağım bloga. Salı akşamı idi ve güzel geçti hem de çok güzel.

Jimmy Choo ah jimmy choo

2011-05-17T17:26:00.000+02:00

Ayakkabı ve çanta çok ilgimi çeker ama blogum sadece bu konular üzerine değil.Ara ara yazıveriyorum. Jimmy Choo'nun ben önce çantalarına aşık oldum nedense.Hatta bir modeli hakkında yazmıştım.Halbuki ayakkabı ile meşhur oldu bu marka ilk başta. Bu sezon ayakkabıları da muhteşem.Hepsine bayıldım ama tabiki tek tek bloga koyamam. Göz ziyafeti için bakınız
Bu sene topuklu veya topuksuz gladyatör sandal yine çok görülüyor. Ben hayret bu sefer topuksuz bir modeline bayıldım. İsmi wish... İstek arzu demek türkçe. Benimde isteğim temmuz ayında yüzde elli indirimde 37 numarasını bulmak..Hem zarif hem spor çok hoş!!

Bu yaz espadril topukda çok fazla .Şöyle rahat rahat yürümek için birebir.Ben topuklu ile çok rahat yürüyorum ama kaldırım taşı olan yerlerde topuk iki taşın arasına girer ve güzel ayakkabılarım bozulur diye üzülüyorum. İşte bu aşağıdaki model bu sorunu ortadan kaldırıyor. İstediğin gibi her yerde yürü. Topuk bozma derdin yok. Birde herkes espadril topuk kullanıyor ama bir terlik bu yılanderisi birleşimle bu kadar şık ve havalı olabilir mi?? Ee tabii Jimmy Choo'dan bahsediyoruz....

Bu arada kokusu hakkında yazmıştım. Special edition kutu yapmış.Kendime aldım. Koku ve vücut losyonu harika kocaman bir kutu içinde satılıyor.Kendi kutusu olan pembe krokodil dizaynı ile.Kutu hemen değerlendirildi.İçine tüm kokularımı doldurdum. O kadar şık bir oval kutu ki. Fotoğrafı yok maalesef.Kokuyu da çok beğenerek kullanıyorum.Değişken ve çarpıcı.Jimmy Choo gibi.

Karanlıkta diyalog,Körler derneği 07.05.2011

2011-05-17T16:17:00.001+02:00

Böyle değişik bir Cumartesi akşamı geçireceğim hiç aklıma gelmezdi.Yoga kursundan bir arkadaşım çok ısrar etti diye bu aktiviteye katılmaya karar vermiştim.Yine yogadan başka bir arkadaşımızı alarak üç kişi gittik.Nereye mi ? Milano Körler Kurumu'nda özel bir yürüyüşe ve arkasından aperatif almaya.Bu etkinlik en fazla sekiz kişilik gruplar halinde düzenleniyor ve önceden yer ayırtmanız şart.Milano merkezde bulunan kurumun binası çok şık ve güzel.Biraz fotoğraf çektim çünkü sonrasında karanlığa gömüleceğimizi biliyordum.

Erken gelmiştik fotoğraf çekerken koridorlardaki yağlıboya tablolara da baktık ve ardından bekleme salonuna geçtik.Saat dokuz gibi bizimle beraber dört kişi daha bir grup olarak içeri alındık. Gözleri gören kişi bize nerden bu aktiviteyi duyduğumuzu sordu ve neler bildiğimizi,ön bilgi alıp almadığımızı öğrenmek istedi.Bize bastonları verdi ve nasıl kullanıldıklarını anlattı.'Havaya hiç kaldırmayın ve hep yarım daire çizin ve bilekten geçirip takın 'dedi. 'Şimdi karanlık tünelde omuzlarınızdan tutup arka arkaya yürüyün,sizi rehberiniz Bay Libero'ya götüreceğim' diye ekledi. Daha geniş olduğunu hissettiğim bir odaya geldik ve bizi rehberin yanına bıraktı.Tabii artık zifiri karanlıktı. Rehber bay Libero bize duvara dayanın dedikten sonra kısa bir tanıtım konuşması yaptı.'Rahibe Teresa insanların her yaptığı okyanusta bir damla der. Vücut okyanus ise, gözler okyanusta iki muhteşem damla ama vücudun başka yerleri de var.Korkmayın ve bu önemli iki nokta olmadan nasıl diğer duyu organları ile neler hissedeceğimizi özgürce yaşayın' dedi.Ben bu konuşma öncesi aniden daralmıştım çünkü kapkaranlık ortamda 1,5 saat nasıl çıkmadan dayanacağım diye düşündüm.Ama Libero böyle konuşunca ve ben her an size yardıma hazırım,hemen beni çağırın sakın yanınızdakilere sormayın diye güven verici konuşunca kendimi onun sesine ve yönetimine bıraktım ve hayatımın en değişik saatlerinden birini yaşadım.
İlk girdiğimiz oda bir bahçe idi.Yapay tabii ama her tarafta bitkiler var,yerler çakıl taşı ve kuş cıvıltılarını duyuyorsun.Kendinizi koku alma ve ses duyma duyunuza bırakınca çok güzel hissediyorsunuz. Nitekim rehberimiz 'bitkileri elleyin ve koklayın, herşeyi keşfedin' dedi. Ben zaten koklarken hep gözlerimi kaparım ve koku alma duyum çok gelişmiştir.Lavanta,rosmarin bitkilerini hemen tanıdım.Yine bastonları yarı çember yapıp ilerleyin ve korkmayın diyerek bize önderlik etti .Karşımıza koca birşey çıktı.Elimizle kıllı bir yüzeyi elledik ve sonra boyundaki çanı bulduk ve inek olduğunu anladık. Ardından başka bir bölmenin sürgülü kapısını açtı ve yumuşak bir yere bastık.Tabii martı sesleri ve dalgaların seslerini duyunca anladıkkı deniz kenarındayız ve altımız kum .'Duvarları elleyerek ilerleyin,neye dokunur anlarsanız adını söyleyin' dedi.Can yeleği,maske,palet,yangın söndürücü gibi objelere dokunduktan sonra rehber Libero' şimdi tekneye bineceğiz , sesimi takip edin' dedi. İşin enteresan yanı artık herkes alışmış ve rahat bir şekile birbirimize çarpmadan yürüyorduk.Yavaş yavaş sıra ile bizi aldı ve resmen ipli küçük merdivenden yürüyüp tekneye bindik ve motorlar çalıştı. Rüzgar ve ses efekletleri ile denizde gidiyor gibiydik. Ben tabii masmavi suları ve köpüklü dalgaları hayal ettim sanırım bunları görebilmiş olduğum için.Sonradan kör olanlar benim gibi hisler yaşıyor eminim ama denizi veya güneşi hiç görmemiş olan doğuştan kör kişiler ne hisler yaşıyor acaba diye de düşündüm. Güzel deniz yolculuğunun ardından başka bölmeye geçtik.Burada şehir hayatı,yoğunluğu ve trafiğin seslerle canlandırılmış. Nasıl bir karmaşa anlatamam. Normalde beni yorar ama göz görmeyince bu karmaşa çift katına çıkıyor sanki.Bir motorsiklet vardı. Üç kız ona bindik ve üstünde gider gibi hissettik.Kaldırım kenarına park edili bir arabayı bulup,elledik,çevresini dolaştık.Trafik ışığından geçtik.Pazar yerinde tezgahlardaki meyveleri ve sebzeleri elledik ve tanıdık.Bildiğim patates,patlıcan,domates öyle farklı geldiler ki elime.Gözün gördüğünde elinle çok daha az hissederek dokunuyorsun herşeye.Şehir kısmını da bitirdik bir eve girdik. Bilgisayar,masa,kütüphane,mutfak ve evde olan tablolara kadar herşeyi duvarları elleyerek keşfettik. Bir harita asılı idi,üstünde dağlar,göl ve denizler hep kabartılar ile tanımlanmış.Duvar yazısı vardı normal harfleri kabartmışlar,biz elle okuyup keşfedelim diye.Kör alfabesi bilmiyoruz çünkü.O yazıda okumanın keyfi parmaklarımın ucunda yazıyordu.Bu odadaki keşiflerden sonra rehber Libero bize teşekkür etti ve kişisel hislerinizi bana mail ile yazın dedi. Bastonları teslim ettik oradan arka arkaya omuzlarımıza tutunarak bir karanlık tünelden yine kapkaranlık başka bir mekana geçtik. Burası gerçek bardı. Canlı müzik vardı.Piyano çalıyor ve bir bayan şarkı söylüyordu.Sanırım gözleri görmeyen barmen yanımıza geldi ve bizi yuvarlak masaya oturttu. Sonra kokteyl ve içki çeşitlerini birbir saydı.Ödediğimiz ücretin içine yaptığımız özel yürüyüş dışında barda bir içki ve yanındaki aperatifler dahildi.İçkiler geldi üç değişik tabakta fındık,patates cips ve kanepeler geldi. Barmen hep uzatırken bize dökmeden almamız için yardımcı oldu ama biz birbuçuk saat karanlıkta kalmış olarak artık çok rahattık. Sanki karşımdaki konuşunca onu görüyordum.Sesi benim için görüntü ve bir kıstastı. Yani konuşan kişi nerede oturuyor ve ne kadar uzakta sesinden anlayabiliyorduk. Orada kırkbeş dakika kalmışız.Artık kapanıyor dediler ve kalktık. Biz son grupmuşuz.Zaten barda toplanma amacı aynı grupta olan kişiler ile yaşadığın hisleri paylaşmanın yanısıra onları tanımak ve görmeden sosyalleşmek. Biz bunu başardık ve herkes konuştu.Hislerimizi anlattık ama sonra herkes kim olduğunu ne yaptığını ortaya anlattı. Enteresan olan kimse yaş sormadı. Gözler görmeyince yaşın bir anlamı kalmıyor!! Normal hayatta kişi karşısında yeni tanıdığı kişinin yüz ifadesinden,davranışları ve giyiminden etkilenerek kendi kendine yaşı,karakteri,yaşantısı hakkında fikir oluşturur.Görmemek bambaşka.Bu şeyler aklına bie gelmiyor.Bu arada grupta 42 yaşımla ikinci en yaşlı bendim.Diğerleri 24 25 yaşlarındaydılar.Sonra dışarı çıkıp yüzlerini görünce çok şaşırdım.Belki önce görsem daha yaşlı zannederdim ve sesleri ile hepsini farklı hayal etmiştim.Dışarı çıktığımızda geceydi ama tabii derneğin içinde ışıklar yanıktı ve gözlerimiz ağrıdı ve ilk beş dakika bayağı zorlandık.
İyiki böyle bir tecrübe yaşadım.İki gözüm olduğuna bin defa şükrettim. Ama gözleri görmeyenlerin dünyasını da tanımış oldum ve düşündüğüm kadar feci olmadığını ve azim ve pozitif enerji ile görmeyenlerinde kendi dünyalarını aydınlatabileceğini anladım.

Senelik Bormio Kaplıca terapisi: 16/17.04.2011

2011-05-02T12:04:00.000+02:00

soğuk etler ve peynir

ev yapımı ekmek ılık ılık

miföy hamuru ile peynirli sebzeli yemek

Bu sene yine beş kız arkadaş dağa Bormio kaplıcalarına gittik. Bu kış bir yazımda milano şubesi düşkırıklığından bahsetmiştim. Ondan bu haftasonunu dört gözle bekliyordum. Geçmişteki yazılarımda detaylı olarak bu dağ kaplıcalarından bahsetmiştim.Bu sefer kaplıca fotoğrafı yok sadece civarı ve Bormio köyünden fotoğraflar koyuyorum.
Cuma akşamı yedi gibi köye vardık ve hemen yerin altında bir eski kantinden bozma lokantada uzun aperatif aldık.Yani bol kırmızı şarap ve bol prosciutto/salame/bresaola/speck e bol yöre peynirleri. Artık italyan soğuk etlerin yukarıda olduğu gibi gerçek isimlerini yazmaya karar verdim.Güya aynı şehirde oturuyoruz ama çoktandır buluşamamıştık.Çok laf birikmiş. Beş kız üç şişe şarabı devirdik ve susmadık. Memnun ve kafalar biraz hoş oradan saat onbirde ayrıldık ve doğru eve yatmaya gittik. Ertesi gün bütün gün yeni kaplıcalardaydık. Saat sabah onbirde girip beşte çıktık. Akşam tabiki geçen yazımda yazdığım Il Filo adlı restoranda yedik.Ondan detaylara girmiyorum. Evde dönünce ikilere kadar yazılı konken oynadık şömine karşısında. Tabii yine arkadaşımın evinde kaldık. Pazar diğerleri evde ve köyde oyalandılar ben tek başıma eski kaplıcalara gittim.Geçen sene gitmedim ve çok pişman olmuştum. Bu sene saat on gibi girdim ve ikiye kadar kaldım.Yalnız başıma çok keyifl idi. Bir olaydan bahsetmek isterim. Bu kaplıcalarda çok güzel saunalar var. Muhakkak ücretsiz aromatik sauna event dedikleri aktivite var.Onbeş kişi saunaya giriyorsun. Saunalar büyük zaten. Sonra bu konuda uzman görevli geliyor. Buzla ve aromatik esans yanan kömüre atıp odaya daha çok buhar veriyor ve sonra dans eder gibi ve akrobatik şekilde salladıkları ve kullandığı havlular ile o buharı bizlere yölendiriyor. 15 dakika sürüyor ve üç değişik aroma kullanıyorlar. Mesela cumartesi portakal,mandalina ve tarçın kullandılar. Tansiyon problemin olmaması lazım çünkü bayağı sıcak oluyor. Hele havlu ile aromalı buharı sana yönlendirdiklerinde! Çıkışta soğuk böğürtlen suyu ikram ediyorlar vücut ısısını dengelemek için. Neyse uzun lafın kısası ben Pazar günü de tek başıma katıldım.Bu aktivitelerde müzikte oluyor.Aniden ney sesini duydum ve yoksa bu şarkı Türkçe mi derken bir başladı. Söyleyeni tanımıyorum ama süper bir parça idi. O an çok duygulandım. Görevliye ben Türküm ağlatacaksınız beni dedim.15 dakika sıra sıra hep Türkçe parçalar çaldı. Türkçe müzik eşliğinde o aromaları içime çektim,sauna yaptım.Bana müthiş bir süpriz ve güzel bir hediye oldu. Sauna sonrası böğürtlen suyu içmenden önce soğuk dolu küvete dalıyorsun.Ben ancak bacaklarımı sokabiliyorum. O ara görevli kıza teşeekkür ettim.Ondan eskiden burada çalışan çok becerikli bir Türk kız arkadaşları olduğunu ve hep Türk müzik kullandığını ve giderkende bu karışık cdyi onlara bıraktığını öğrendim.Dünya küçük!
Kısa ve öz yazdım.Sözü fotoğraflara bırakıyorum. Artık yüksek resolution'lı çekiyorum.Üstüne tıklayıp açtıktan sonra zoomladığınızda daha detaylı ve net göreceksiniz.Yukarıdaki yemek fotoğrafları öyle değil maalesef onları Iphone ile çektim. Bu sene hava süperdi.Tabii güneş çekilirkende görüntüler enfesti.

bormio köyünde evler

bormio köyünde eski ev

kaplıcaların bahçesi dış havuzlar burada

yine bormio köyü eski bina

bir sokak genelde hepsi böyle dar

yeni kaplıcaların oteli

bahçe ve havuzlar

yeni kaplıcalar çıkış yolu

eski kaplıcalarda tepeden görünüm

bir bormio evi ve arkada ay

gökyüzü güneş kaçarken

içim hoş oluyor bu görüntü karşısında

Baharla gelen yeni kokular ve şişe tasarımları

2011-04-08T17:10:00.001+02:00

Ben üniversite yıllarından beri kullandığım kokum Paris Ysl 'den hiç vazgeçmedim. Benim tenime çok uyuyor ve o koku artık benim kişiliğimin bir parçası sanki.Sadece Chanel 5 ile ara ara bu kokumu aldatıyorum diyebilirim.YSL son yıllarda her zaman baharda Paris kokusunun daha hafif bir versiyonunu limited edition altında çıkardı.Sandal kokusunu daha az kullanıp değişik güllerin esanslarına yer verdi.Hepsini aldım ve severek kullandım.Çünkü aslında hepsi kendi kokumun biraz daha hafif bahara yakışan haliydi.
2011 bahar ve yaz ayları için 25 Nisan'da bu yılın limited edition'ı çıkacak.İsmi Premières Roses (Paris'in ilk gülleri) Eminim güzel olacak.Kutusuna bayıldım.Şişesi de hoş ve farklı.Klasik şişesi ama rengi şeffaf değil fuşenin açıktan koyuya tonları.Batik havasında! Ne hoş değil mi? Bu seferki kokunun içinde centifolia gülü müge,portakal çiceği notaları,kuşburnu,şakayık ve menekşe çiçek kokularının karışımı var ve tüm bunları daha etkin hale arka plandaki sandal ağacı ve misk kokuları getiriyor.Çok heyecan verici.Kendi kokumun bir başka versiyonu olduğu için her sene olduğu gibi çok merak ediyorum.

Fakat bu sene çıkan iki yeni koku da aklımı çeliyor.Ben ömür boyu aynı kokuyu kullanacağıma inanıyorum ama sanki bu iki yeni koku ile arada bir sevgili Paris veya Paris bahar yaz limited editionlarını aldatacağım gibi!!
Biri Jimmy Choo.Ayakkabı ve çanta markası olarak bayılıyorum ve sonunda kendi kokusunu piyasaya sürdü. Markanın yaratıcısı ve genel müdürü Tamara Mellon çok hoş ve güzel bir kadın.Bu kokuyu şeçerken modern,dinamik,güçlü,güzel,baştan çıkaran,zarif ve aynı zamanda saklı bir duygusallığa sahip bir kadından ilham almış.Herkes böyle bir kadın olmak ister ve biz kadınlar böyle olduğumuza inanmalıyız bence.Koku tatlı armut ve portakal notaları ile açılıyor ama kalbinde kaplan orkidesi var. Saklı derin notalar ise endonezya patchoulisi ve karamelden oluşuyor.Ben hemen merak edip deneme şişeciğini buldum ve kokladım.Beğendim ama bu beğeni acaba Jimmy Choo delisi olduğum için mi dedim kendi kendime ama sonra baktım koku üstümde kalıyor ve beni sıkmıyor.Enteresan bir koku.Devamlı değişiyor ve şaşırtıyor.Seksi bir koku ama rahatsız edici değil. Karamel kokusu ara ara geliyor ama içi baymıyor. Bence kendi vücut kremi ile beraber kullanılırsa çok hoş olabilir.Tabii kişiye ve tene uyuma göre zevkler değişir.Ben kendi görüşümü yazıyorum.Ayrıca tütün kokuyor patchouli veriyor o kokuyu ama abartmadan.Ben sigarayı bırakmama rağmen tütün kokusunu veya iyi bir puro kokusunu severim.Bu koku hakkında okuduğum yazılardan birinde kokunun içinde yüksek dozda aldehit bileşiği olduğu ve bu kimyevi tadın koku buharlaştıkça ve tende kaldıkça dayandığını ve genel kokuya kalıcı ve belirleyici bir özellik ekleyip Chanel 5'in zarifliğini hatırlattığından bahsediliyordu.Enteresan bence. Bunun da şişesi çok hoş ve şık.Zaten pembe cam işçiliğinde meşhur İtalya murano camlarından esinlenilmiş.Kutusu da bana kendi güzel yılan derisi ayakkabılarını anımsattı çükü dizaynı öyle.
Gelelim son kokuya.Çıkalı bayağı oldu ama ben dün keşfettim.Üye olduğum İtalyan Vanity Fair dergisi Thierry Mulger'in yeni kokusunun deneme şişeciğini yayınlamak için seçilmiş üç dergiden biri ve sadece geçen haftaki sayısında yayınladı.Bende hemen kokladım ve çok ama çok beğendim.Fransız stilist ve fotoğrafçı Mulger çok değişik bir stile sahip.Ama biz şimdi bu yeni kokusuna dönelim. Bu kokuyu anlatmadan önce 1992 yılında çıkardığı Angel adlı kokudan bahsetmek isterim.Bu koku pralin çikolata ve patchouli notaları ile o zamanlar bu sektörde bir trend başlatmış ve mavi şişeli ilk kadın kokusu imiş.Dünyada en çok satılmış kokulardan biri.2005 yılında çıkardığı Alien adlı kokuda çok ilgi görmüş.Hep değişik şeyleri denemeyi seven Mugler bu sefer Womanity adlı koku ile merhaba diyor.Hatta kadınların düşüncelerini yazdığı ve kadınlar hakkında olan internet sitesini de açmış.İlginenler tıklayabilirler link verdim. Womanity beni neden hemen etkiledi biliyorum.Öncelikle tatlı ve tuzlu bir koku yaratmak istemisler ve bende yemek yerken çok severim bu bileşimi.Koku tatlı tuzlu havasını hissettiriyor.Açılışı citrus (yani turunç,portakal, mandalina meyvelerini içeren topluluğun latin adı) sonrasında incir var. Sütlü ve tatlı ve yeşil ve taze koku.İşte beni feth eden incir oldu birde.Tuz tadını veren ise sıkı durun; havyar.Havyar kokmuyor tabii bir değişik nota bu.Sanki Akdeniz kıyılarında denizin kenarında oturuyorsun ve burnuna rüzgarla çiçek kokularına bürünmüş serin deniz kokusu geliyor ama ardından o tatlı sütlü incir kokusu da karışıyor.Benim aklımı başımdan aldı.Bu adamın kokularını ya sever ya nefret edersin zaten.Bu kokunun da şişe tasarımı da nefis hatta en değişik olanı bu.Kadın yüzü ama totem gibi.Zincir sarkıyor yandan.Her Thierry Mulger koku şişesi gibi inanılmaz orijinal.

Milano'ya bahar tam geldi!!

2011-04-04T16:20:00.001+02:00

Milano'ya bahar erken geldi. Daha dogrusu erken demeyelim ama farklı geldi. Her zaman Mart sonu Nisan başı ağaçlar çiçek açar veya yaprakları filizlenir ve etraf yemyeşil olur. Kuşlar cıvıl cıvıl öter.Güneş gündüz hafiften ısıtmaya başlar akşamları serin olur ve yedi gibi bahçeden eve kaçarsınız. Halbuki bu sene 22 derece. İlk defa 30 Mart günü kaloriferleri söndürdük.Çok mutluyum. İzmir ve İstanbul'dan sıcak.Hep aklım kalırdı bu sene kalmıyor.Dün kızımla üç saat bisikletle dolaştık.Biraz fotoğraf çektim sizlerle paylaşmak için. Akşam saat sekızbuçukta ben bahçede oturmuş martinimi yudumluyordum ve hava ılıktı.İnanılmaz bir durum burası için.İşin güzeli bu dönem sivrisineklerde yok. Normalde tam dışarıda oturma dönemi ama üşürsün içeri girersin tam havalar ısınır bu sefer sivriler başlar.Bu aralar sanki yaz gecesi gibi.Rutubet hissetmeden üşümeden o saate kadar dışarıda kaldım.Umarım bu şekilde devam eder.Rüya gibi.

Biraz fotoğraflara bakın içiniz açılsın.Blogu ihmal ettim.Blogspot kapanma işiüzdü beni.Belki de açıldı ve bu çiçekler kutlama olacak.Ne olur kim okursa üşenmeden yorum yazsın ve ben tam olarak blogspot Türkiye'de açıldığına emin olayım.

Yine resim sergisi kızımdan

2011-04-04T10:03:00.001+02:00

Blogspot galiba açıldı Türkiye'de.Şimdi bu yazıma yorum gelirse arkadaşlardan veya herhangi bir okuyucudan anlayacağım herkes görüyor. Çok hoş bahar fotoğrafları çektim onları yayınlamadan önce kızımın birikmiş resimlerini yayınlayayım ki büyüyünce istediği zaman baksın. Bu geleneği başlattım ve sürdürüyorum.

nedense bahar ayında ren geyiği çizmiş

kendisi parkta

beni ve kendini resmetmiş.evde şarkı söyler ve şov yaparız da

ata binen kendisi.atları seviyor ve binmeyi öğrenmek istiyor ama ben korkuyorum

kendinini doğum anı!!

ailecek kayakta.daha bu olmadı ama hayali çocuğun

İnanmayacaksınız ama benim bu araba kullanırken

ailecek ölen köpeğimiz Lena ile.babayı saçlı yapmış:)

yine ailecek kırlarda baba yine şaçlı

paskalya yumurtası ile abisi ve kendi

Oğlusunun resmi

2011-03-21T15:28:00.000+01:00

Zaten yazasım yok.Kimse okuyamayacak.Türkiye'de blogspot kapatıldı Digitürk yüzünden. Ama sanırım Google'da da suç var.Digitürk'e sorun yaratan blogları kapattırsaydı bu sorunları yaşamazdık.Mahkeme tüm blogspota bağlı blogları engelledi iş çözülmeyince.Kimbilir ne zaman açılır.Neyse kızımın resimleri başlığında oğlumun dün Brushes app ile yaptığı bir resmi koyayım. En kısa zamanda Türkiye'de blogspot'un açılması dileği ile.

Baba ve Piç, Elif Şafak

2011-02-23T15:07:00.000+01:00

Dün gece saat 1.30 bitirdim.Az kalmıştı ve meraktan hadi bitireyim dedim.Öyle bir sonu vardı ki, uykum kaçtı ve saat 2.30'da uykuya dalabildim.Beni inanılmaz etkiledi.Hiç tahmin etmiyordum.Tabiki yazmayacağım ve okuyacak kişilerin zevkini bozmayacağım.Ama kitabı okuyun lütfen.

Kurgu yine mükemmel.Bir tarafta Ermeni aile diğer tarafta Türk aile.İki aile geçmişte ve şimdiki zamanda tesadüfler ile içiçe geçiyor.İstanbul ,San Francisco ve Arizona'da mekik dokuyor roman ama çoğunlukla İstanbul'da.Yine konuyu anlatmıyorum her kitap yorumumda olduğu gibi.Ama kesinlikle çok doğru ve tarafsız olarak Ermeni-Türk ilişkilerini inceliyor ve anlatıyor.Soykırım var demiyor sadece olanları özetliyor ve bir Amerikalı Ermeni nasıl görüyor olayı veya bir Türk ya da İstanbul'da kalmış Ermeni nasıl algılıyor yalın olarak anlatıyor. Zaten Elif Şafak bir röportajda şöyle demiş ve görüşünü çok net açıklammış.
1915’te yaşananları soykırım olarak görmüyorum. Soykırım kelimesini bu yüzden hiç kullanmadım zaten. Ben “tehcir”i anlatıyorum. Yalnız şu da var, biz genellikle tehcir kelimesini hafife alıyoruz, sanki “yürüdüler gittiler” gibi. Öyle değil, yol boyunca yaşanan insanlık dramını görmek lazım. Aç susuz parasız ve korunmasız yürümek zorunda kalan kadınların çocukların hastaların oluşturduğu bir kafile, yol boyunca sapır sapır dökülen. Bu dramı görmek lazım. Kavramlar değil önemli olan, bu acının yasını tutmak önemli.'

Zaten bir roman var ortada sadece tarihi olgular değil.Kazancı ailesi ve kadınları başlıbaşına bir konu zaten.Hepsi ayrı kişiler.Ya da babası belli olmayan Asya'nın ve annesinin hikayesi.Sonunda hayatta olan bazı olaylar veya yapılan seçimler neleri doğurabileceğini öyle güzel bağlamış ki.Soluksuz okudum ve çoğu zaman hüzünlendim. Aslında Ermeni ,Rum veya Türk ne fark eder? Hepsi birbirinin aynı ve bu topraklarda yaşamışlar.Çok yerinden alıntı verebilirim kitabın ama ben sadece şunları şeçtim.İstanbul üzerine diye belki.
Amerika'da yaşayan genç Ermeni kız Armanuş İstanbul'da yaşayan Aram'a niye Kaliforniya'ya gelmiyorsun? Orada büyük bir Ermeni cemaatı var diyor.Aram şöyle cevap veriyor.'Böyle bir şeyi neden isteyeyim ki sevgili Armanuş? Burası benim şehrim.İstanbul'da doğdum,burada büyüdüm.Ailemin bu şehirdeki tarihi en azından beş yüz yıl geriye gidiyor.İstanbullu Ermeniler İstanbul'a aittir,İstanbullu Türkler,Kürtler,Rumlar ve Yahudiler gibi.Bir zamanlar birlikte yaşamayı başarmıştık,sonra çok kötü çuvalladık.Şimdi tekrar öğrenmeliyiz kozmopolitliği.Bir daha çuvallama şansımız yok.'Beyoğlu'nun her sokağını bilirim ' diye devam etti Aram,rakısından bir fırt daha çekerek.'Sabahları,akşamları,geceleyin neşelenip sarhoş olduğumda o sokaklarda dolaşmayı severim...Boğaz kıyısında pazar günleri arkadaşlarımla kahvaltı etmeyi,kalabalık içinde tek başıma yürümeyi hiçbir şeye değişmem.Bu şehrin kaosuna,yorucu cazibesine,yıllanmayan güzelliğine,vapurlarına,müziğine,hikayelerine,hüznüne,renklerine ve kara mizahına aşığım.'

Birde Armanuş'un hissetlikleri var...'İşte Armanuş,İstanbul'a geldiğinden beri ilk kez o an şehrin nabzını hissetti.İnsanların,onlara çektirdiği bütü acılara rağmen İstanbul'u neden terk etmediklerini,bir şehre nasıl aşık olunabileceğini sezdi.Haklı olabilirdi Aram.Böylesine içacıtıcı güzelliği olan bir şehri sevmekten kolay kolay vageçemeyebilirdi insan.Gidenler de belki ebediyen onu taşımaya mahkumdular yanlarında.Bırakmakla unutulmuyordu İstanbul'

Mükemmel bir anlatım bence..Ben her zaman İstanbul'un nabzını hissettim ve aşığım o şehre.Milano'da 1992 yılında beri yaşıyorum.Milano'ya aşık olmadım ve şehrin nabzını hiç hissetmedim.İstanbul'u bir canlı gibi bir insan gibi hissettim hep. İstanbul ile boy ölçüşemezlerse de Amsterdam,Londra ve Viyana gibi şehirlerin de nabzını hissettim .New York ve San Francisco şehirlerini de görürsem hissedeceğime inananıyorum.Ama İstanbul'un büyüsü başka...