Carrrolina Blog

"Znamię. Wszyscy jesteśmy marionetkami" - Robert Szafraniec

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Sun, 12 Apr 2026 19:33:00 +0000

"Z prawdziwego piekła nie da się uciec

Po traumatycznych przeżyciach związanych z Szatanem z Zagłębia, Patrycja postanawia zmienić miejsce pracy. Trafia do Siewierza i podejmuje pracę w tamtejszej szkole. Marzy o spokoju i odrobinie normalności u boku komisarza Mikołaja Zdenka.

Koszmary mają jednak to do siebie, że nie dają ofiarom wytchnienia.

Podczas wycieczki z uczniami na pobliski zamek Patrycja znów trafia w sam środek horroru. Miejsce okazuje się zamknięte z powodu brutalnego morderstwa. Ciało ofiary zostało okaleczone, a tuż przy nim ktoś zostawił tabliczkę z mrożącym krew w żyłach napisem: „Zapłata”.

Wkrótce giną kolejne osoby. Sprawca, zwany Dusicielem z Siewierza, śledzi każdy ruch policji przy pomocy nieuchwytnych dronów i publikuje nagrania z miejsc zbrodni w sieci. W mieście narasta strach.

Zniknięcia, porwania, morderstwa – Patrycja nie potrafi pozostać obojętna, więc angażuje się w sprawę. Nie wie jeszcze, że to dopiero początek sprytnie zaplanowanej intrygi.

Intrygi, która może wciągnąć ją na zawsze w odmęty piekła."

Życie pisze nam różne scenariusze. Czasem los powoduje, że znajdujemy się w samym centrum zdarzeń, o których nawet byśmy nie pomyśleli. Podobnie dzieje się z bohaterką powieści "Znamię. Wszyscy jesteśmy marionetkami", Patrycją. Kobieta w przeszłości miała styczność ze śledztwem dotyczącym seryjnego mordercy, a niedługo później ponownie znajduje się w pobliżu kolejnej zbrodni. Czy ma ona jakiś związek ze sprawą? Dlaczego to właśnie jej trafiają się takie sytuacje?

"Znamię. Wszyscy jesteśmy marionetkami" to historia autorstwa Roberta Szafraniec, w której zabiera nas w podróż w okolice Zagłębia Dąbrowskiego. Tym razem wybór padł na Siewierz, gdzie na terenie zamku dochodzi do brutalnego morderstwa. Ofiara jest okaleczona, a w pobliżu znajduje się tabliczka z napisem "Zapłata". Do tego w trakcie śledztwa komisarz odkrywa tajemniczy znak "E", który może być podpisem mordercy. Nim sprawa przynosi jakiekolwiek rezultaty, na terenie Siewierza dochodzi do kolejnych morderstw... Kim tym razem jest poszukiwany? Jaki jest motyw jego działania?

Robert Szafraniec po raz kolejny zaskakuje swoją twórczością. Tworzy kolejny kryminał oparty na wydarzeniach na terenie Zagłębia Dąbrowskiego. Z niezwykłą starannością opisuje miejsca, które doskonale pokrywają się z rzeczywistością. Przy znajomości danych okolic, czytelnik ma możliwość poczucia na własnej skórze emocji związanych ze śledztwem. Jest on wręcz świadkiem wydarzeń, jednym z uczestników. Sama fabuła jest dobrze dopracowana, wszystkie wątki łączą się ze sobą, ciągle zwodząc czytelnika za nos. Mimo poszlak, do samego końca ciężko jest wskazać winnego. Dodatkowo, poza głównym tematem pojawiają się wątki poboczne, dając szerszy obraz całej sytuacji. Obraz, który "domyka się" stopniowo zbliżając się do końca powieści.

Seria "Znamię" to historie, w których przewijają się ci sami bohaterowie, ale uczestnicząc w innych śledztwach. Książki te nawiązują do siebie niektórymi faktami, więc dobrze byłoby czytać je w odpowiedniej kolejności, choć i bez tego, jesteśmy w stanie dobrze się odnaleźć. Historia Dusiciela z Siewierza była dla mnie ciekawą lekturą, która dość mocno mnie pochłonęła. Przeczytałam ją bardzo szybko, a gdy dotarłam do końca, zadałam sobie pytanie "Czy to już koniec?". Ostatnie strony nieco mnie zaskoczyły, powodując, że do tej pory zastanawiam się, czy powstanie kolejna książka z tej serii. Jeśli tak, to które miejsce będzie tłem powieści?

"Nie pozwolę Ci spaść" - Tatiana Anna Konończuk

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Mon, 23 Mar 2026 18:50:00 +0000

"Spotkali się na krawędzi… ale mogą uchronić się przed upadkiem

W rocznicę trudnego rozwodu Alicja wchodzi na dach wieżowca, w którym pracuje, aby skonfrontować się z własnym bólem. Gdy stoi nad krawędzią i wyobraża sobie, co by było, gdyby po prostu zniknęła… ktoś nagle chwyta ją za ramię.

Tajemniczy mężczyzna, przekonany, że właśnie uratował ją przed śmiercią, proponuje kolejne spotkanie – na tym samym dachu, za tydzień, o tej samej porze. Ciekawość Alicji wygrywa z początkową niechęcią do niego i kobieta postanawia skorzystać z zaproszenia. Jeszcze nie wie, że tym samym pozwoli rozwinąć się relacji, która na zawsze odmieni jej życie…

„Nie pozwolę ci spaść” to poruszająca, intymna opowieść o ludziach, którzy nad przepaścią uczą się wzlatywać. Historia o tym, że nawet anioły mogą mieć swoje własne demony."

Różne sytuacje doprowadzają nas do skrajnych momentów życia. Ile razy w momencie kryzysu zastanawiamy się co począć dalej? Czy próbować jeszcze, czy się poddać? Takie i inne myśli krążą po naszej głowie w chwili zwątpienia. Co jednak, jeśli nie miną? Czy ktoś nas uratuje?

W jednej z takich sytuacji znajduje się Alicja, główna bohaterka powieści "Nie pozwolę Ci spaść". Kobieta pewnego dnia staje na krawędzi dachu, zastanawiając się co by się wydarzyło, gdyby zniknęła. Niespodziewanie, jej rozmyślania przerywa pewien mężczyzna, który chwyta ją za rękę, myśląc, że chce skoczyć. To spotkanie staje się początkiem ich spotkań, zawsze punktualnie o tej samej godzinie, tego samego dnia. Relacja ta staje się dla nich cenną lekcją, która zdecydowanie odmienia ich życie.

"Nie pozwolę Ci spaść" to delikatna opowieść o młodych ludziach pełnych doświadczeń życiowych, którzy spotykają się przypadkiem na dachu wieżowca. Wymieniają się swoimi myślami, poglądami, powoli przez rozmowę opowiadając sobie o swoim życiu. Czytelnik jest wówczas świadkiem tej rozmowy, cichym obserwatorem wydarzeń. Sama fabuła nie jest szeroka, zdecydowana jej większość skupia się wokół wspomnianej rozmowy. Nie ma tutaj elementów zaskoczenia, czy też większych emocji. Jest to bardziej płynna, lekka opowieść o tym, co ważne. Wzajemne odkrywanie się bohaterów. Historia ciekawa, idealna dla osób lubiących tematy poznawania siebie, innych i świata.

"W sieci powiązań" - Dorota Magdalena Bukowska

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Thu, 19 Feb 2026 20:01:00 +0000

"Po bolesnym rozwodzie Magda zaczyna wszystko od nowa – z siedmioletnim synkiem, w nowym mieście, w cieniu wspomnień, które wciąż ją ranią. Praca w szkole, poranne biegi na przystanek
i samotne wieczory stają się jej codziennością… aż na jej drodze pojawia się Tomasz.

Jest czuły, cierpliwy, budzi w niej zaufanie – i coś jeszcze, czego Magda nie chce zbyt wcześnie nazywać. Ale gdy ich uczucia zaczynają nabierać realnych kształtów, przeszłość wraca. Brutalnie. I ma twarz mężczyzny, który nie pogodził się z utratą kontroli.

Nieoczekiwanie Magda wpada w sieć powiązań i zależności, które odcisną bolesny ślad na jej psychice. Będzie musiała zawalczyć o siebie, o syna i o swoje prawo do szczęścia. A miłość – choć nieidealna – może okazać się jej największą siłą."

W życiu nie zawsze bywa kolorowo. Czasem idziemy przez nie, spotykając masę zakrętów po drodze. Pojawiają się problemy, a osoby, które spotykamy nie raz po czasie są dla nas bardziej krzywdzące, niż moglibyśmy się spodziewać. I co najgorsze - przeszłość nie daje o sobie tak łatwo zapomnieć.

Magda jest młodą kobietą po rozwodzie, wychowującą samotnie 7-letniego syna. W ostatnim okresie uwolniła się od męża, który nie dość, że ją zdradzał, to wszczynał awantury i potrafił podnieść na nią rękę. Po tych doświadczeniach nie planuje szukać nikogo, tylko żyć dla siebie i syna. Los jednak ma dla niej niespodziankę, stawiając przed nią Tomka - mężczyznę, który jest dla niej zagadką. Mężczyzna codziennie odbiera najlepszego przyjaciela jej syna, więc ich spotkania początkowo opierają się na szkole i pobliskim placu zabaw. Czy ta relacja ma szansę przerodzić się w coś więcej?

"W sieci powiązań" to piękna, lekka historia o zwykłej kobiecie po przejściach. Historia, jaką mogłaby opowiedzieć nie jedna kobieta. Autorka stworzyła bohaterów bardzo realistycznych, nawiązujących do zwykłych osób. Nie ma w nich nic specjalnego, każdy ma swój lepszy czy gorszy charakter. W bardzo ciekawy sposób przedstawiła natomiast całą fabułę, gdzie nawiązała do wielu problemów, które mogą spotykać nas na co dzień. Pojawia się tutaj temat miłości w różnych odmianach, relacji, niewyjaśnionych spraw oraz wspomnianej wcześniej, przemocy domowej. Wszystko natomiast zostało przedstawione w dobrym guście, lekko i przyjemnie dla czytelnika. Osobiście, szczerze polecam. Jest to realistyczna opowieść o tym, co przynosi życie. Bardzo udany debiut autorki, którego gratuluję.

"Christmas Crime, czyli zagadkowe święta w Londynie" - Magdalena Wirska

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Fri, 06 Feb 2026 11:49:00 +0000

"Śnieg może ukryć ślady. Ale nie prawdę.

Londyn, 17 grudnia – dokładnie tydzień do świąt Bożego Narodzenia. Aleksy wybiera się na spotkanie z Emmą, którą poznał przez aplikację randkową. Gdy jednak dociera do Parku Króla Jerzego, zdaje sobie sprawę, że jego plany legły w gruzach. Dziewczyna już na niego czeka, ale… martwa.

Dla londyńskiej policji Aleksy natychmiast staje się głównym podejrzanym i trafia do aresztu. Zdesperowany mężczyzna prosi o pomoc swojego brata Roberta, prywatnego detektywa. Na własną rękę wszczynają śledztwo, w które angażuje się również dawny znajomy Roberta – mrukliwy malkontent Ed. Sprawa okazuje się jednak dużo bardziej skomplikowana niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

Wraz z szalejącą zamiecią w mieście pojawiają się kolejne ofiary – czas ucieka, śniegu przybywa, a święta zmieniają się w pogoń za mordercą. Czy uda się go schwytać, nim rozbłyśnie pierwsza gwiazdka?"

Widząc niepokojącą sytuację, nie raz zastanawiamy się co zrobić. Czy interweniować, czy jednak przejść obok. Gdy jednak sprawa jest na tyle poważna, że wymaga interwencji służb, bez wahania wykonujemy do nich telefon. Tak też wydarzyło się w przypadku Aleksa, głównego bohatera powieści "Christmas Crime, czyli zagadkowe święta w Londynie". Bohater, odkrywając miejsce zbrodni i wzywając służby, jednocześnie stał się podejrzanym. Niedługo myśląc, o pomoc w wyjaśnieniu sprawy poprosił swojego brata Roberta, z którym to w dalszej części historii będzie pracował nad rozwiązaniem zagadki i oczyszczeniem się z zarzutów.

"Christmas Crime, czyli zagadkowe święta w Londynie" to niestandardowa powieść osadzona w zimowej scenerii. Otoczona grudniową aurą i przygotowaniami do świąt, mogłaby się wydawać ciekawym tłem na romans. Nic bardziej mylnego. Jak już sam tytuł wskazuje, mamy tu do czynienia z kryminałem i serią morderstw. Są one podobne do siebie, natomiast ofiary nie miały ze sobą zbyt wiele wspólnego. Grupa rodzinnych detektywów jednak się tym nie zraża i powoli odkrywa kolejne fakty. Czy uda im się rozwiązać zagadkę i oczyścić Aleksa z zarzutów? Przekonajcie się sami.

Magdalena Wirska stworzyła nietuzinkową historię na ten świąteczno-noworoczny czas. W swoim debiucie akcję umieszcza za granicą, natomiast dość mocno nawiązuje do Polski. Pojawia się kilka Polaków, akcentów świątecznych oraz nawiązania do jednego z polskich miast. Jest to ciekawy zabieg, lecz niestety mam wrażenie, że nieco odbiera klimat samego Londynu. Fabuła sama w sobie jest interesująca, ale nie wciągająca. Przyznam szczerze, choć samo śledztwo mnie interesowało i chciałam dowiedzieć się rozwiązania, tak czytanie jej, zajęło mi ogrom czasu. Odkładałam ją i brałam z powrotem, by po kilku stronach bez problemu zająć się czymś innym. Zabrakło mi "tego czegoś", co wciągnie mnie w lekturę bez dna. Wątków pobocznych pojawiło się dużo, zdarzyły się mylące tropy, nieco zamieszania... Ogólnie mówiąc, historia do przeczytania, do odłożenia i do zapomnienia. Nie jest zła, ale nie jest też dobra. Jeśli miałabym ją ocenić w skali 1-10, to myślę, że zasługuje na ocenę 5.

"Kalendarz adwentowy 2. Dwanaście dróg do domu" - Jolanta Kosowska, Marta Jednachowska

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Fri, 12 Dec 2025 12:22:00 +0000

"Magia świąt działa, nawet gdy jesteśmy zbyt dorośli, by w nią wierzyć…

Dwadzieścia lat temu w domu dziecka przy ulicy Zimowej mieszkało dwanaścioro wyjątkowych podopiecznych. Dziś są dorośli, rozrzuceni po świecie, z własnymi historiami i bagażem doświadczeń.

Gdy ich dawna opiekunka, Grażyna, trafia do domu opieki i okazuje się, że jej pamięć z każdym dniem się pogarsza, Maria i Jagoda podejmują decyzję – odnajdą wszystkich wychowanków i zorganizują niezapomniane bożonarodzeniowe spotkanie, by sprawić Grażynie radość i odwdzięczyć się za otrzymane kiedyś dobro.

Każda z osób, z którymi nawiązują kontakt, ma swoje powody, by wrócić do przeszłości – albo chcieć się od niej odciąć. Czy magia świąt i wspomnienia z dzieciństwa wystarczą, by ponownie spleść ich losy?"

Okres adwentu oraz czas Świąt są magicznym momentem, w którym skupiamy się głównie na rodzinie
i bliskich nam osobach. Pragniemy czerpać z niego jak najwięcej, czując przy tym niesamowitą wdzięczność i błogość w sercu.

Czasem jednak, mimo upływu lat, nasze priorytety się zmieniają, a bliscy nam ludzie nagle stają się odlegli. Podobnie przydarzyło się w przypadku Grażyny, jednej z głównych bohaterek powieści pt. "Kalendarz adwentowy 2. Dwanaście dróg do domu". Kobieta nie miała rodziny, więc przez wiele lat jej bliskimi były dzieci z domu dziecka, które wychowywała. Po odejściu z pracy i upływie wielu lat została jednak kompletnie sama. Zamieszkała w domu opieki, gdzie od czasu do czasu odwiedzała ją jedna z jej wcześniejszych podopiecznych, Maria. Gdy ta natomiast odwiedza ją pewnego grudniowego dnia, zauważa w niej ogromną zmianę spowodowaną chorobą. Kobieta nie poznaje nikogo, a jej stan nie ulega poprawie. To właśnie wtedy Maria, wraz z Jagodą postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce
i sprawić radość Grażynie, odnajdując wszystkich jej wychowanków. Tylko czy jest to możliwe po dwudziestu latach?

Duet Jolanty Kosowskiej i Marty Jednachowskiej zachwycił mnie swoją świąteczną opowieścią rok temu. To właśnie wtedy ukazała się pierwsza część Kalendarza adwentowego. Wówczas poznaliśmy historię 12 dzieci, o czym dokładniej pisałam w tym poście (klik). Tym razem, w kolejnej części wracamy do bohaterów z domu dziecka przy ul. Zimowej. Poznajemy ich po upływie dwudziestu lat, odkrywając, czym obecnie się zajmują. Jesteśmy świadkami ich zmiany, dorastania i dostrzeżenia tego, jak wydarzenia sprzed 20 lat ich ukształtowały. W tej historii ponownie mamy podział na rozdziały adekwatne do każdego dnia adwentu. Dzięki temu książkę możemy czytać częściowo lub w całości.

"Kalendarz adwentowy 2. Dwanaście dróg do domu" to piękna, pełna ciepłych uczuć opowieść o tym, jak relacje, potrafią wytrwać próbę czasu. Duet autorski pokazał w tej powieści prawdziwą magię Świąt. Nie dość, że sama historia jest iście świąteczna, z licznymi nawiązaniami do okresu adwentu, to na dodatek fabuła skłania do przemyśleń i dostrzeżenia tego, co w życiu ważne. Nie raz gubimy się
w codzienności, zatracając się w rzeczach nieistotnych, a zapominamy o tym, co jest najważniejsze - zdrowie, rodzina i relacje.

"Czystka" - Toby Gloody

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Thu, 27 Nov 2025 10:50:00 +0000

"Ból, który zadajesz, wróci do Ciebie

Nadeszła pora na czystkę… Pod szkołę podstawową w Skoczowie ktoś porzuca odciętą dziecięcą stopę. W Gliwicach odnalezione zostają zwłoki okaleczonego mężczyzny. Kolejne makabryczne zbrodnie wychodzą na światło dzienne, społeczeństwo ogarnia panika, a policja rozkłada ręce.

Nikt nie może czuć się bezpieczny.

W cieniu czai się ktoś, kto zna najskrytsze ludzkie grzechy. Ktoś, kto postanowił wymierzyć sprawiedliwość według własnych, bezlitosnych reguł.

Już wkrótce Maria, nauczycielka matematyki, Tomasz, właściciel firmy budowlanej, i Karolina, projektantka gier komputerowych, zostaną wciągnięci w przerażającą grę, której stawką jest życie. Morderca urządzi krwawe widowisko, a kara dosięgnie każdego, kto ma coś na sumieniu.

A ty… czy na pewno jesteś bez winy?"

Jak czuje się człowiek, który dokonał zbrodni? Czy żałuje tego, co zrobił? Czy Ci, którzy dręczą innych, mają wyrzuty sumienia? Mówi się, że karma wraca, więc "ból, który zadajesz, wróci do Ciebie".

"Czystka" to powieść kryminalna, oparta na wielu wątkach. Historię tę rozpoczynamy od makabrycznej zbrodni, po której to przechodzimy do spraw zaginięć ludzi. Z dnia na dzień dowiadujemy się o kolejnych zaginięciach, pozornie ze sobą niezwiązanych. Są to osoby w różnym wieku, o różnym statusie społecznym. Na pierwszy rzut oka nie łączy ich ze sobą nic. Nic, co mogłoby być motywem działania...

Fabuła tej historii to niestandardowe połączenie kilku różnych elementów. Z jednej strony mamy do czynienia z porwaniami, z drugiej z makabrycznymi zbrodniami, z trzeciej z wątkiem psychologicznym. Sama akcja rozwija się dość sprawnie, a jej tło jest całkiem dobrze nakreślone. Dobór bohaterów również urozmaica całość. Pomysł na książkę jest warty uwagi, bo jest to coś zupełnie innego, niż czytałam do tej pory. I zasługiwałoby to na duże wyróżnienie, gdyby nie kilka mankamentów...

Przede wszystkim wstęp jest drastyczny. Ma zamiar wciągnąć czytelnika, co ogólnie rozumiem, ale dla mnie było dość ciężkie. Następnie zbrodnie są dość szeroko i brutalnie opisane, ale nie raz - tylko kilka w ciągu całej powieści. W tym momencie treść się powtarza, a czytelnik "przeskakuje" wzrokiem dany opis, nie chcąc po raz kolejny czytać tego, co dobrze pamięta. Do tego lekkie zagubienie się autora w samej fabule, momentami dając odczuć je czytelnikowi. Samo zakończenie było dla mnie również niezbyt jasne, bo choć miało przesłanie, zagadka nie została w pełni rozwiązana. Pozostałam na domysłach. Ostatnia wada tej książki to coś, czego nie toleruję. Błędy logiczne! W trakcie czytania dwa albo trzy razy miałam chwilę zwątpienia, bo mimo że z treści wychodziło, że akcja toczy się między bohaterami A i B, to nagle pojawiało się imię C. W ten sposób odczułam, że autor sam nie sprawdził ponownie tej historii po napisaniu...

Warto jednak skupić się na plusach tej powieści. Toby Gloody rusza z fabułą nie obawiając się pokazać więcej. Dotyka tematów tabu, ukazuje dramatyczne zdarzenia, dokładnie je opisując. Choć tak jak wspomniałam, dla mnie to było "za dużo", to jest to jednak adekwatne do gatunku-horroru, w który idealnie się wpisuje. Sam pomysł, nawiązując do karmy, zasługuje na uwagę. Autor idealnie odwzorowuje w swojej powieści przysłowie "Oko za oko, ząb za ząb". Pokazuje, że nie jesteśmy bezkarni wobec tego, co zrobiliśmy, oraz że każda wyrządzona przez nas krzywda może do nas wrócić. Zwraca w ten sposób uwagę na to, jak funkcjonujemy. Czy jesteśmy dobrzy dla innych, czy jednak ich ranimy. Czy potrafimy sprzeciwić się złu, czy odwracamy wzrok, gdy widzimy krzywdę?

"Czystka" to intrygująca opowieść, która niesie ze sobą spore przesłanie. Byłaby idealnym horrorem, gdyby została nieco bardziej dopracowana. Mimo to myślę, że warto zwrócić na nią uwagę.

"Ktoś tu ściemnia" - Elżbieta Barczyk

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Wed, 19 Nov 2025 17:02:00 +0000

"Emocje nie kłamią. Ludzie – wręcz przeciwnie.

Dla Cecylii Wagner ludzie są przeźroczyści. Studentka z łatwością wyczuwa i identyfikuje emocje – nawet te skrywane w najmroczniejszych zakamarkach duszy. To prawdziwy dar… choć czasem również przekleństwo.

Gdy niedaleko jej mieszkania ginie kilku bezdomnych, Cecylia od razu wie, że to nie przypadek. Policja rozkłada ręce, ale ona – wraz z grupą ekscentrycznych, choć piekielnie zdolnych przyjaciół – rusza tropem zbrodni.

Cecylia wykorzystuje osobliwe pomysły, młodzieńczą brawurę i niecodzienne poczucie humoru, co pozwala jej chwytać przestępców oraz zapobiegać przekrętom, co spędza sen z powiek lokalnym stróżom prawa.

Każda sprawa odsłania przed nią coraz mroczniejsze warstwy ludzkiej natury. Na szczęście, nie ma dla niej emocji, których nie potrafiłaby rozszyfrować… ani zagadek nie do rozwikłania."

Emocje nie raz potrafią sterować naszym życiem. Złość, zazdrość i nienawiść często ukrywamy
w sobie, nie dając im wypłynąć na wierzch. Skrywamy je przed innymi, maskując się uśmiechem na twarzy. Nie raz jednak przejmują one ster, wpływając na to, co robimy. Co by się stało, gdyby nasze emocje widzieli inni? Czy byliby w stanie nam pomóc?

Na te pytania odpowiada Elżbieta Barczyk, w swojej powieści pt. "Ktoś tu ściemnia". Fabuła książki opiera się na wydarzeniach kryminalnych. Główna bohaterka powieści, Cecylia potrafi wyczuć emocje innych osób. Kobieta dzięki swojej zdolności jest w stanie wskazać, kto dopuści się zbrodni albo już tego dokonał. W momencie, gdy wyczuwa nasilone negatywne emocje, rozpoznaje je i próbuje dowiedzieć się, do czego mogą prowadzić. Pragnie zapobiec złu, natomiast nie każdy wierzy w jej zdolności. W końcu jak można wiedzieć, że coś się wydarzy, jeśli nie ma na to fizycznych dowodów?

"Ktoś tu ściemnia" to lekka historia kryminalna, składająca się z kilkunastu rozdziałów. Każdy z nich odpowiada innemu śledztwu, dotyczy innych emocji. Rozdziały te, łączą natomiast osoby zaangażowane w działania: Cecylia oraz jej przyjaciel, były komisarz policji. Duet ten, mimo ograniczonych możliwości próbuje rozwiązywać coraz to trudniejsze zagadki...

Książka ta była dla mnie miłą odskocznią od codzienności. Idealnie łączy ze sobą kryminał i literaturę obyczajową, stając się lekką powieścią na chłodny wieczór. Na wyróżnienie zasługuje niestandardowa fabuła oraz samo tło powieści. Bohaterowie są przyjaźni w odbiorze dla czytelnika, choć nieco ogólnie opisani. Akcja toczy się sprawnie, a z każdym rozdziałem "płynie się" przez lekturę. Serdecznie polecam, ciekawa propozycja na listopadowy wieczór.

"Szalone Porto" - Jolanta Kosowska

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Sun, 02 Nov 2025 16:02:00 +0000

"Życiowe plany Martyny runęły jak domek z kart. Gdy na kilka tygodni przed ślubem odkryła, że ukochany ją zdradza, odwołała uroczystość. Zamierza zrezygnować także z długo wyczekiwanej podróży poślubnej do Portugalii.

Odwodzi ją od tego Clara. Znajoma lektorka proponuje jej gościnę w mieszkaniu w Porto, a Martyna przystaje na jej propozycję. Po dotarciu na miejsce zachwyca się pięknem miasta, jednak dostrzega też jego drugie oblicze – ubóstwo. Wkrótce poznaje jednego z bezdomnych, młodego Gaspara, a on stopniowo wciąga ją do swojego nietypowego świata.

Z czasem Martyna odkrywa, że ci, którzy nie mają nic, znajdują się w ogromnym niebezpieczeństwie. Ktoś na nich poluje. Morderca pozostaje nieuchwytny, a na jego celownik trafia także Gaspar. Martyna mimowolnie angażuje się w sprawę. Wkrótce – wśród ludzi, których nikt nie zauważa – odkryje, po co tak naprawdę tu przyjechała…"

Gdy życie sypie się jak domek z kart, czasem trzeba wziąć się w garść i zbudować je na nowo. Czasem wystarczy wymienić karty, a innym razem poszukać nowej talii w innym miejscu. W końcu to, jak je przeżyjemy, zależy tylko od nas. I choć czasem jest naprawdę ciężko, nigdy nie należy się poddawać.

Idealnym tego przykładem jest Martyna, główna bohaterka powieści "Szalone Porto" autorstwa Jolanty Kosowskiej. Kobieta, w momencie, gdy odkryła zdradę narzeczonego, odwołała ślub i planowała również odwołać podróż poślubną do Portugalii. Dzięki znajomej postanowiła jednak wybrać się na samotną wyprawę do Porto, zatrzymując się w jej mieszkaniu. Odcięcie się od ostatnich wydarzeń pozwoliło jej uspokoić myśli, wtopić się w atmosferę tego miasta i odkryć to, co na pierwszy rzut oka nie jest dostrzegalne.

"Szalone Porto" to przepiękna opowieść, w której ukazany jest kontrast dwóch światów. Miasta pełnego bogactwa i piękna, oraz skrajnej biedy. Światy te przeplatają się na co dzień w wielu miejscach,
a Martyna odkrywa je już na początku swojej wizyty w Porto. Kobieta, jako jedna z nielicznych, nie brzydzi się ubóstwa i biedy, lecz pragnie je zrozumieć. Dostrzega to, co nie jest widoczne na pierwszy rzut oka, potrafiąc zrozumieć drugiego człowieka. Z biegiem czasu, wplątana zostaje w niebezpieczną akcję, gdzie ktoś morduje bezdomnych. Na dodatek, na celowniku mordercy znajduje się również jeden z jej znajomych. Do czego doprowadzi ta sytuacja?

Historia ta, to piękne połączenie barwnego świata wraz z jego mroczną stroną. Jolanta Kosowska
w swojej powieści opowiada o Porto jako pięknym mieście, ukazując wszelkie jego walory. Do fabuły wplata natomiast nutkę dreszczyku emocji, który nie tylko ukazuje czytelnikowi zło, jakie czyha za rogiem, ale i odkrywa szare karty. Karty, które są ubóstwem, biedą, bezdomnością. Dokładnie przybliża nam historie bezdomnych, pokazując, że czasem niewiele brakuje, by z bogactwa znaleźć się w biedzie. Nie powinniśmy więc oceniać nikogo, jeśli nie spróbujemy go zrozumieć i nie założymy butów,
w których przeszedł całą tę drogę.

Podsumowując, "Szalone Porto" jest pozycją piękną i niezbędną w dzisiejszych czasach. Pozwala zwrócić uwagę na tematy, które często zostają przemilczane. Jedna z piękniejszych książek, jakie
w ostatnim czasie czytałam.

"Mówił na nią Słońce" - Natalia Waszak-Jurgiel

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Thu, 18 Sep 2025 19:15:00 +0000

"Pamięć zawodzi. Serce – nigdy.

Michał budzi się po wypadku w szpitalu, gdzie czuwa przy nim mocno przejęta, piękna nieznajoma. Jest zaskoczony, kiedy oznajmia mu, że się znają… Ale to nie wszystko: według niej byli najlepszymi przyjaciółmi. On niestety ma w głowie pustkę.

Żadnych wspomnień, żadnych skojarzeń, żadnego śladu tej wyjątkowej więzi, o której opowiada Iga. Dziewczyna nie zamierza się jednak poddać. Dla niej on był całym światem, dlatego nie potrafi tak po prostu zniknąć z jego historii. Nawet jeśli trzeba opowiedzieć ją od nowa…

Z każdym dniem Michał coraz wyraźniej dostrzega, że Iga fascynuje go jako kobieta. Nie może pojąć, jak to możliwe, że przez tyle lat łączyła ich tylko przyjaźń. Tymczasem w snach zaczynają powracać fragmenty przeszłości – i nie wszystkie są tak niewinne, jak mógłby się spodziewać."

Wypadek potrafi nieść za sobą liczne konsekwencje. Przekonuje się o tym Michał, który na skutek takiego zdarzenia doznaje częściowej utraty pamięci. Nie pamięta nic, co związane jest z Igą, czyli dziewczyną, na którą mówił "Słońce". Żadnych wspomnień, niewiele uczuć i totalny brak skojarzeń
z nią związanych. Mężczyzna nawet jej nie rozpoznaje.

Iga, która jest jego najbliższą osobą, przyjaciółką, zostaje wystawiona na próbę. Nie jest pewna, co powinna zrobić, czy być obok, czy też nieco się od niego odsunąć. Czuje się przytłoczona, bo ona wie
o nim wszystko, a on nawet nie pamiętał jej imienia. Mimo to odgrywa stały element w jego życiu
i przypominaniu sobie wspomnień...

"Mówił na nią Słońce" to historia, w której poznajemy dwoje młodych ludzi, którzy, choć wiedli osobne życia, łączyło ich praktycznie wszystko. Ich rodziny się znały, mieli wspólnych znajomych, wspomnienia i nawet poczucie humoru. Wypadek zmienił wszystko. Pokazał, że muszą się ponownie poznać, by odtworzyć wspomnienia. Natalia Waszak-Jurgiel w ciekawy sposób przedstawiła podaną tematykę, dokładnie przeprowadzając czytelnika przez całą powieść. Ukazała mozolną drogę przez luki w pamięci, odszukiwanie siebie i relacje międzyludzkie. Całość otoczyła atmosferą przyjaźni, miłości
i humoru, tworząc przy tym niesamowity klimat.

Osobiście, historia ta, bardzo przypadła mi do gustu. Była delikatna, ale potrafiła oddziaływać na emocje. Lekki styl pisania autorki i niestandardowe tło, sprawiło, że powieść upływała w zaskakującym tempie. Była to dla mnie ciekawa przygoda, idealna na ciepły letnio-jesienny wieczór.

"Chroń mnie" - Milena Kwiatkowska

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Sun, 24 Aug 2025 11:04:00 +0000

"Miłość prowadzi do najokrutniejszych zbrodni

Lena zniknęła. Zdążyła tylko napisać wiadomość, że ktoś jest w jej mieszkaniu i… ślad po niej zaginął.

Zrozpaczona Kamila postanawia zrobić wszystko, by odnaleźć swoją siostrę. Nieoczekiwanie dołącza do niej Natan, chłopak, z którym Lena niedawno się rozstała. Zdeterminowany i gotowy do poświęceń, szybko zyskuje sympatię znajomych dziewczyny zaangażowanych w jej poszukiwania i staje się ważnym członkiem grupy.

W wir śledztwa rzuca się także Adrian, który kocha zaginioną ponad wszystko. Rywalizacja między nim a Natanem schodzi na dalszy plan wobec wspólnego celu. W tak napiętej atmosferze trudno o pełne zaufanie. Wszyscy mogą być podejrzani, a z każdą upływającą chwilą nadzieja coraz bardziej ustępuje rozpaczy.

Czy miłość i oddanie bliskich wystarczą, by ocalić Lenę?

A może od dawna jest już na to za późno?"

Porwanie Leny Lasoty wywołało serię nieprzewidzianych zdarzeń. Wstrząsnęło wszystkimi, od jej rodziny, po przyjaciół i znajomych. Ślady pozostawione w mieszkaniu wzbudziły liczne emocje, ale nadzieja na znalezienie jej żywej, cały czas się tliła. W poszukiwania zaangażowali się wszyscy, wliczając w to Natana, chłopaka, z którym do niedawna łączyła ją silna więź. Czy uda się odnaleźć dziewczynę? Dlaczego została porwana? Kto stoi za wszystkimi pogróżkami, które dostawała?

"Chroń mnie" to drugi tom z serii "Sinusoida serc" autorstwa Mileny Kwiatkowskiej. W tym tomie już na wstępie rozpoczynamy lekturę z wachlarzem emocji. Odświeżając temat porwania, przechodzimy do obserwacji sytuacji. Z jednej strony spotykamy się z uczuciami porwanej, widząc sprawę "od środka",
a z drugiej jesteśmy świadkami toczących się poszukiwań. Akcja toczy się niezmiernie szybko, ujawniając co chwilę nowe fakty. W ten sposób, przez lekturę brnie się płynnie, nie odrywając się od niej. Sam pomysł fabuły jest intrygujący, nie raz zaskakujący. Choć niektóre wydarzenia są do przewidzenia, tak szybkość ich występowania, nie pozwala czytelnikowi na zastanawianie się. Bohaterowie wzbudzają sympatię, ujawniając w międzyczasie swoje tajemnice. Pojawiają się kolejne wątki, które tutaj urozmaicają lekturę, a w kolejnym tomie mogą odgrywać znaczącą rolę.

Seria "Sinusoida serc" pochłonęła mnie już od pierwszego tomu, którego recenzję możecie przeczytać tu (klik). Wtedy właśnie, obiecałam sobie, że kolejne części również zagoszczą w mojej biblioteczce. Gdy tylko usiadłam z "Chroń mnie", już po pierwszych kilkunastu stronach wiedziałam, że się nie zawiodę. Przez lekturę przebrnęłam w momencie, nie odkładając jej. Przeżyłam przy tym prawdziwą sinusoidę emocji... Zdecydowanie warta przeczytania, wciągająca i zasługująca na rozgłos. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom, by wyjaśnić historię do końca.

"Zgliszcza wszystkiego" - Jan Siga

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Tue, 05 Aug 2025 17:19:00 +0000

"Decyzje podjęte w ułamku sekundy rodzą konsekwencje na resztę życia

Aleksander dorasta otoczony troską babci i wsparciem przyjaciół. Gdy pewnego lata w dramatycznych okolicznościach poznaje Alicję, wydaje mu się, że los zesłał mu bratnią duszę… jednak rodzice dziewczyny nie zamierzają zaakceptować łączącego ich uczucia. By rozdzielić zakochanych, wysyłają córkę na studia do Londynu.

Aleksander nie potrafi zapomnieć o Alicji i za namową bliskich wyrusza ją odnaleźć. Nie spodziewa się, że droga, którą obierze, odmieni jego życie na zawsze."

Kim staje się człowiek, który traci w życiu najbliższe osoby? Czy jest w stanie się "podnieść" i osiągnąć zamierzone cele, czy też podupada psychicznie i odpuszcza? Jakim się staje, gdy dorasta w nieidealnym środowisku, a każde działanie może nieść za sobą konsekwencje?

"Zgliszcza wszystkiego" autorstwa Jana Siga, to historia Aleksandra, którego życie mamy przybliżone już od najmłodszych lat. Bohater w młodym wieku traci rodziców, zostając otoczony opieką babci. Dobre wychowanie chłopca sprawia, że wzbudza on niejednokrotnie podziw wśród innych. Wsparcie emocjonalne babci oraz przyjaciół, pozwala mu wieść naprawdę dobre życie. Wszystko jednak zmienia się, gdy poznaje Alicję, do której żywi uczucia. Brak zrozumienia ze strony rodziców dziewczyny, wywołuje rozłąkę między parą. Niegasnące uczucie jest jednak na tyle silne, że pomimo upływu czasu, Aleksander wyrusza w podróż, by ją odnaleźć. Podróż pełną nieprzewidywalnych wydarzeń...

Historia opowiedziana w książce, to emocjonalna wyprawa w głąb społeczeństwa. Przedstawienie relacji, oczekiwań, różnic i niezrozumienia dla innych. Pokazanie uczucia na odległość, ale i odrzucenia. Jan Siga doskonale zadbał o czytelnika, pięknie opisując całą historię. Delikatnie, z uczuciem i wrażliwością, przybliżył tę prawdziwą opowieść o miłości i przyjaźni. Wszystko to, składa się na niesamowitą lekturę, którą szczerze polecam.

"Kim był ten człowiek?" - Wiesława Wielowska-Duda

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Sat, 19 Jul 2025 18:37:00 +0000

"Czy wydarzenia po latach pozwolą rozwikłać zagadki z przeszłości?

Zuzanna, spisując swoje wspomnienia, wraca myślami do niezwykłej znajomości z Adamem sprzed czterdziestu lat. Choć relacja była krótka, odcisnęła się w jej pamięci. Z perspektywy czasu, kobieta zaczyna rozumieć, że to, co kiedyś wydawało się oczywiste – zachowanie mężczyzny, jego gesty i słowa – mogło skrywać zupełnie inne znaczenie. Uświadamia sobie, jak naprawdę mogło być i kim wtedy był ten człowiek.

Gdy po wielu latach Zuza nieoczekiwanie dostrzega w galerii handlowej osobę do złudzenia przypominającą Adama, budzi się w niej potrzeba poznania prawdy. Poszukiwania prowadzą ją do zaskakujących wniosków – dotyczących zarówno dawnego znajomego, jak i jej samej.

Kim był mężczyzna, którego poznała w młodości? Dlaczego zainteresował się właśnie nią? I czy rozwikłanie tych tajemnic pozwoli Zuzie zamknąć ten niepokojący rozdział życia, czy może… otworzy dla niej nowy?"

"Kim był ten człowiek?" to piękna podróż po emocjonalnej stronie duszy. Odkrywanie przeszłości, wracanie do wspomnień i poznawanie siebie. W tej historii poznajemy kobietę - Zuzannę, która to spotyka na swojej drodze tajemniczego mężczyznę. Nietypowe zachowania wzbudzają jej czujność, a brak informacji o życiu mężczyzny, jeszcze ją potęguje. Niepewność przez kilka kolejnych spotkań sprawia, że kobieta urywa z nim kontakt. Po wielu latach jego wspomnienie wraca, a ona wybiera się w emocjonalną podróż przez tę znajomość.

Wiesława Wielowska-Duda zabiera czytelnika w subtelną podróż przez różne okresy czasu. Najpierw odkrywamy młodość głównej bohaterki, Zuzanny oraz jesteśmy świadkami początków jej relacji z Adamem. Następnie, po kilkudziesięciu latach obserwujemy już jej dorosłe życie i nawracające wspomnienia. Całość jest dla nas powolną opowieścią i odkrywaniem nie tyle prawdy, co samych bohaterów. Poznajemy wówczas emocje, które im towarzyszą oraz doświadczamy ich "dojrzewania". Podczas całej lektury przed czytelnikiem stawiane są liczne refleksje, pytania, na które sam powinien znaleźć odpowiedź.

"Kim był ten człowiek?" to historia, którą ciężko zakwalifikować do konkretnego gatunku. Jest to pozycja skłaniająca do przemyśleń, do zwolnienia i do zastanowienia się nad niektórymi kwestiami. Nie ma w niej zwrotów akcji czy spektakularnej fabuły. Jest za to emocjonalna opowieść, napisana w pięknym, delikatnym języku.

#Carolina

"Tam, gdzie prowadzi serce" - Eliza Nowak

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Mon, 14 Jul 2025 18:31:00 +0000

"Emilia Miaris to uparta, ekscentryczna dziewczyna, która rzuciła wszystko i zaczęła studia za granicą. Aby odpocząć przed stresującymi egzaminami, zdecydowała się wyruszyć z ojcem i jego znajomymi w tygodniowy rejs wzdłuż wybrzeża urokliwej Chorwacji.

Teraz jednak nie jest do końca zachwycona perspektywą wyjazdu, ponieważ kapitanem ich łodzi ma być Maksymilian Brand, przystojny, ale irytujący przyjaciel jej ojca. On uważa ją za rozpieszczoną jedynaczkę, ona jego – za aroganckiego bufona.

Mimo wszystko Emilia postanawia zatopić swoje uprzedzenia głęboko w morzu i cieszyć się urlopem. Do czasu, aż trafiają na statek – wtedy pokład szybko zamienia się w pole bitwy dla ich iskrzących temperamentów.

Z każdym dniem Emilia przekonuje się jednak, że pod maską zarozumiałości Maksa kryje się ktoś zupełnie inny… A wspólne wschody i zachody dalmackiego słońca tylko sprzyjają pikantnemu romansowi."

Jeden wyjazd, jeden tydzień i jedna wielka niechęć. Tak można opisać przygody, które spotkały Emilię, oraz całkowicie zmieniły jej postrzeganie na wiele spraw. A wszystko to zaczęło się od niewinnego wyjazdu z ojcem i jego znajomymi, w rejs wzdłuż wybrzeża Chorwacji. Miało być inaczej. Ona nie chciała jechać. On był dla niej tylko zarozumiałym gościem. Ona nie chciała się zakochać. On pragnął ją zdobyć. Oboje jednak nie sądzili, że wszystko postąpi tak szybko. Pytanie tylko, czy ich romans ma rację bytu?

"Tam, gdzie prowadzi serce" to historia o miłości, która pojawia się mimo różnicy wieku. Rodzi się między osobami z pozornie różnych światów, a jej intensywność zaskakuje ich oboje. Miłość ta, zmienia całkowicie ich postrzeganie świata, diametralnie zmieniając nastawienie do przyszłości. W tej relacji nie ma przypadku, jest wzajemne odkrywanie siebie.

Osobiście, do tej powieści podeszłam bardzo optymistycznie. Liczyłam na historię, od której nie będę mogła się oderwać. Usiadłam do niej i choć była dla mnie intrygująca, to jednak nie raz odkładałam ją na bok. Nie potrafiłam wciągnąć się w historię tak, jakbym chciała. Choć sama fabuła była interesująca, niestandardowa, tak podejście bohaterów (zwłaszcza Emilii) kojarzyło mi się z gwiazdorskim, dziecięcym (?) zachowaniem. "On mi się nie podoba, ale może jednak? Przepadłam bez granic, rzucę dla niego wszystko...". Tego rodzaju zachowania nieco oddalały mnie od postaci, przypominając amerykański serial. Owszem, wraz z rozwojem akcji było już nieco lepiej, jednak by odkryć prawdziwy sens powieści, należy się dość mocno skupić. Doceniam jednak bardzo wątki poboczne, gdzie autorka przedstawia inne postacie. Dzięki temu można bardziej zagłębić się w akcję i nie skupiać tylko na głównym wątku. Ogólnie powieść oceniam na 6/10. Jest to dobra, lekka lektura na lato, na oderwanie się od codzienności. Jeśli ktoś lubi powieści młodzieżowe, myślę, że ta historia bardzo przypadnie mu do gustu.

"Status. Wolny #III" - Weronika Cichoń

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Tue, 24 Jun 2025 17:13:00 +0000

"Świat Marcina prawie od zawsze kręci się wokół Wiktorii. Już zapomniał o życiu przed nią i nie zamierza żyć bez niej. Gorączkowo pielęgnuje miłość do dziewczyny, która jest w związku z innym. To toksyczne uczucie wyniszcza go od środka, zabiera chęci do życia i zmusza do ponownego sięgnięcia po narkotyki.

Minęło dziesięć lat, ale Ola nie zapomniała, bo prawdziwej miłości nigdy się nie zapomina. Nienawidzi Wiktorii i chociaż obiecała sobie, że kończy z Marcinem, to nie potrafi odwrócić się od niego, gdy ten potrzebuje pomocy.

Ona głęboko wierzy, że on ją pokocha.

On ma nadzieję, że jego dawna miłość do niego wróci.

Nadszedł czas, by nieskończona miłość dobiegła końca."

Ile jest w stanie zrobić człowiek, by być wreszcie wolnym? Czy o miłości można zapomnieć? Jak odnaleźć się w codziennym życiu? Czy toksyczna miłość może przerodzić się w coś dobrego?

"Status: Wolny #III" to ostatnia część trylogii autorstwa Weroniki Cichoń. W tym tomie przybliżamy się do postaci Marcina, który wyszedł z więzienia. Poznajemy jego życie nieco bliżej, jesteśmy świadkami tego, jak próbuje radzić sobie po opuszczeniu więziennych murów.

Trylogię Statusu pokochałam już od pierwszej strony. Historia bohaterów wciągnęła mnie na tyle mocno, że pierwsze dwa tomy wchłonęłam praktycznie jednego wieczoru. Na premierę trzeciego musiałam nieco poczekać. W momencie, gdy do mnie dotarł, od razu zabrałam się za czytanie.

Tym razem byłam nieco zaskoczona, bo cała fabuła skupia się wokół życia Marcina. Poznajemy jego historię, zagłębiamy się w przeszłość, teraźniejszość i razem z nim myślimy o przyszłości. Dostrzegamy słabości i problemy. Walczymy również z uczuciami bohatera, poznając jego myśli i motywacje. Przybliżona zostaje postać Oli i Brunona, którzy w życiu Marcina odgrywają istotną rolę. Najistotniejszym jednak tematem przewijającym się przez całą powieść, jest próba odnalezienia się w życiu. Próba pogodzenia się ze stratą, z własnymi demonami i przeszłością.

Weronika Cichoń poruszyła w swojej trylogii bardzo istotne kwestie. "Status: Wolny" jest idealną lekcją dla każdego czytelnika, pokazującą jak łatwo zatracić się w życiu. Używki, po które sięga się w zbyt młodym wieku, nie raz uzależniają na całe życie i mogą nieść tragiczne skutki. Miłość potrafi przybierać różne formy, nie raz toksyczne, ważne jest, by umieć je rozpoznawać i dążyć po prawdziwe szczęście. Czasem trzeba natomiast przybrać obrót i zawalczyć o siebie.

Osobiście, pozycja ta otrzymuje ode mnie ocenę 8,5/10.

"Pokochaj mnie wreszcie" - Agnieszka Łepki

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Sun, 25 May 2025 21:45:00 +0000

"Kamila i Nina – siostry bliźniaczki – nie mają szczęścia w miłości. Podczas gdy pierwsza przeżywa kryzys małżeński z powodu oziębłości męża, druga próbuje na nowo ułożyć sobie życie po bolesnym rozwodzie. I choć obie odczuwają znużenie oraz samotność, to nie rezygnują z walki o swoją przyszłość i dzień po dniu próbują odczarować szarą rzeczywistość.

Kamila chce ratować piętnastoletni związek, dlatego stara się obudzić w mężu namiętność oraz pożądanie, Nina zaś postanawia założyć konto na portalu randkowym i tam poszukać swojej drugiej połówki.

Jakie efekty przyniosą starania sióstr?

I czy po czterdziestce można poczuć jeszcze… motyle w brzuchu?"

Kamila i Nina, to siostry bliźniaczki, które nie mają szczęścia w miłości.

Kamila, jako mężatka pozornie nie powinna narzekać. Prawda jest jednak nieco inna, gdyż choć kobieta dwoi się i troi, to ciężko jej zdobyć uwagę męża. Życie łóżkowe u niej nie istnieje, a każda próba zbliżenia się do partnera, jest niezwykle nieudana. Co ciekawe, uwagę i zazdrość jej męża powoduje nie tyle sama Kamila, ile odnoszone przez nią sukcesy w pracy. Czy jest tutaj szansa na jakiekolwiek uczucie?

Życie uczuciowe nie wyglądało również bajecznie u Niny. Mimo że jest obdarzona dużo większą urodą niż jej siostra, to nie spotkała jeszcze swojej drugiej połówki. Pragnąca miłości, postanawia więc założyć konto na portalach randkowych. Czy w ten sposób uda jej się odnaleźć uczucie?

"Pokochaj mnie wreszcie" to piękna historia, w której autorka opowiada o poszukiwaniu miłości. Głównymi bohaterkami są tutaj siostry bliźniaczki - Nina oraz Kamila. Nina jest przepiękną kobietą, natomiast Kamila nie grzeszy urodą. Obie mają problemy miłosne, a ich rozwiązanie nie jest proste. Mężczyźni nie biorą na poważnie ładniejszej kobiety, a w przypadku mniej urodziwej siostry, jej małżeństwo nie do końca wywodziło się z uczuć obu stron.

Agnieszka Łepki, w swojej powieści przedstawia liczne problemy, z którymi zmagamy się na co dzień. Brak poczucia miłości, szczęścia, zagubiona wartość siebie. Do tego nie raz dochodzą problemy z otoczenia, czasem zdrady lub nieodpowiednie traktowanie nas przez środowisko. Opinie ludzi, hejt i złe słowa otaczają nas, wpływając na nasze samopoczucie. W powieści pt. "Pokochaj mnie wreszcie" możemy przyjrzeć się tym sytuacjom, zastanowić nad życiem. Ta książka to idealne "słowo" dla kobiet, pokazujące, że nie należy się poddawać. Warto walczyć o swoje, ale nie kosztem samej siebie. W końcu najważniejsze to zadbać o siebie i czuć się ze sobą dobrze.

Osobiście, jestem bardzo mile zaskoczona powyższą lekturą. Historia ta, była dla mnie niesamowitą przygodą, pełną przemyśleń i emocji podczas czytania. Jest to jedna z niewielu pozycji, gdzie treść przemawia do czytelnika, nie mówiąc wprost. Dobrze zbudowana fabuła, ciekawie poprowadzona akcja i sam klimat powieści zasługują na uwagę. Miłym zaskoczeniem było dla mnie również to, że historia została umiejscowiona na Zagłębiu Dąbrowskim. Nie ukrywam, gdy na pierwszych stronach zobaczyłam miasto "Zawiercie", z którym mam wiele wspólnego, jeszcze bardziej chciałam poznać tę pozycję. Dziś po lekturze, zachęcam i Was do jej przeczytania.

"Rekrutacja" - C.M.Ewan

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Thu, 15 May 2025 19:23:00 +0000

"Jest piątek, piąta po południu.
Zostałaś zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną do wymarzonej pracy.
W olśniewającym biurze, trzynaście pięter nad miastem, jesteś sama z mężczyzną, który prowadzi rozmowę.
Wszyscy inni poszli już do domu. Zaczął się weekend.
Rozmowa staje się coraz bardziej niepokojąca.
Boisz się.
Wyjdziesz stąd tylko wtedy, jeśli odpowiesz na pytanie, na które nie da się odpowiedzieć.
Jeśli ci się nie uda... to co będzie?"

Każdy dzień to nowa szansa. Szansa na lepszy rozwój, lepszą karierę, lepsze życie. Dążymy do poprawy własnego życia, często nie zdając sobie sprawy z zagrożenia czyhającego obok. Co jednak, gdy nasze wymarzone miejsce okaże się pułapką? Pułapką, do której zostaliśmy zwabieni?

Młoda kobieta, trzynaste piętro, późne godziny wieczorne i rozmowa, która miała być przepustką do kariery. Wszystko jednak zmienia się diametralnie, gdy rekruterem okazuje się mężczyzna Joel, a podczas rozmowy pojawiają się pytania, na które nie powinno być miejsca. Joel wie o Kate więcej, niż mogłoby się wydawać. Sytuację pogarsza fakt, że rekruter wychodzi z rozmowy, a kobieta zostaje uwięziona w pokoju. O co chodzi Joelowi? Dlaczego spotkało to akurat Kate? Skąd mężczyzna posiada poufne informacje?

“Rekrutacja” to mistrzowski thriller w wykonaniu Chrisa Ewana. Szybko rozgrywająca się akcja, ogromna gra psychologiczna i tło, które nie ma sobie równych. Dobrze stworzeni bohaterowie, z ciekawymi charakterami. Tajemnice i niedomówienia, które wciągają i zaskakują. To wszystko i o wiele więcej znajdziecie w powyższym thrillerze. Tutaj nie ma słowa stop. Są ciągłe zwroty akcji, co niesamowicie wciąga czytelnika w fabułę. Z każdą kolejną stroną akcja rozkręca się coraz bardziej, coraz bardziej przyspieszając.

Osobiście, thriller ten był dla mnie niesamowicie ekscytującą przygodą. Niestandardowe tło akcji i fabuła, pobudziły moją wyobraźnię. Ciągłe domysły i tajemnice nakręcały mnie, nie pozwalając się zatrzymać. Na duży plus oceniam również grę psychologiczną, możliwość zagłębienia się w całą otoczkę. Podczas czytania pojawiły się lekkie domysły, a część wydarzeń byłam w stanie przewidzieć, domyślić się. Mimo to, samo zakończenie zaskoczyło mnie, a samą książkę szczerze polecam.

"Toskański ślub" - Marta Jednachowska

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Fri, 02 May 2025 12:35:00 +0000

"Wesele po włosku, czyli miłość, sekrety i… intrygi

Najpiękniejszy dzień w życiu czy koszmar, który wydaje się nie mieć końca? A co, jeśli jedno nagle przeradza się w drugie?

Monika oraz Lukas planują kameralny ślub w Toskanii. Niczego nie pragną bardziej niż ucieczki od toksycznych krewnych i zawarcia małżeństwa podczas romantycznej ceremonii w gronie najbliższych przyjaciół. Jednak po dotarciu na miejsce staje się jasne, że nic nie pójdzie tak, jak to sobie wymarzyli.

Organizator ślubu znika bez śladu wraz z zainkasowanym wynagrodzeniem, za to niespodziewanie pojawiają się matka i siostra Moniki – osoby, z którymi łączą ją dość chłodne relacje. Komuś ewidentnie zależy na tym, by zaprzepaścić plany zakochanych. Pytanie tylko, jak daleko się posunie, aby osiągnąć swój cel?"

Idealny ślub to marzenie niejednej pary. Moment planowania wesela niejednokrotnie wzbudza wiele emocji, a stres z nim związany jest ogromny. Pojawia się wiele myśli, czy wszystko wyjdzie idealnie? Czy na pewno wszystko pójdzie zgodnie z planem?

"Toskański ślub" to piękna opowieść o słodko-gorzkich przygodach młodej pary, Moniki i Lukasa. Narzeczeni zaplanowali idealny ślub w malowniczej Toskanii. Całość dopięta była na ostatni guzik, a sam ślub miał być niezwykle kameralny. Niestety, tuż przed samą uroczystością pojawił się ogromny problem. Osoba odpowiedzialna za organizację zniknęła, a razem z nią pieniądze. Sytuacja coraz bardziej się komplikuje, gdy na jaw wychodzą kolejne fakty...

Marta Jednachowska stworzyła świetną historię opowiadającą losy młodych ludzi, którzy pragnęli rozpocząć wspólną podróż przez życie. W ciekawy sposób przedstawia ich relację, powoli odkrywając tajemnice każdego z nich. Równocześnie, w tle rozgrywa inne wątki, które jednocześnie dopełniają główny temat. Fabuła jest zaskakująca, łącząca w sobie wiele wątków. Akcja powieści toczy się dość powoli, lecz sam klimat Toskanii pozwala nam wówczas na delikatne rozkoszowanie się, płynięcie przez kolejne strony.

"Toskański ślub" wywołał na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Historia ta, podobała mi się. Lekkość pióra autorki pozwoliła mi równie lekko przejść przez całą opowieść. Nie było tutaj dla mnie większych zaskoczeń, ani dużych zwrotów akcji. Sam klimat, tak jak wspomniałam, był niesamowitym tłem. Co do głównych bohaterów - polubiłam wszystkich, dając się jednocześnie "wkręcić" w życie każdego z nich. To oni dodatkowo uzupełnili całą opowieść. Historia każdego z nich pozwoliła na chwilę zatrzymać się i spojrzeć na to, co spotyka również nas, w codziennym życiu. Ogólnie mówiąc, powieść ta zasługuje na uwagę. Choć nie wciąga bez granic, to ma w sobie "to coś", co warto poznać. Śmiało przyznaję jej ocenę 7/10.

(Nad)zwyczajni - Barbara Paszkowska

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Tue, 15 Apr 2025 15:58:00 +0000

"Zjawia się, kiedy najmniej się jej spodziewasz

Marcin zmaga się z brakiem akceptacji ze strony ojca. Po maturze decyduje się porzucić życie na wsi i wyjeżdża na studia do Warszawy. Stolica jednak nie przynosi ukojenia – wojskowa uczelnia zmusza go do ciągłego udawania kogoś, kim nie jest.

Paweł, przyszły ratownik medyczny, boryka się z traumą po zdradzie i atakami paniki. Jednocześnie wspiera rodzinę w opiece nad chorą babcią. Choć udało mu się odbudować poczucie równowagi, wciąż nie jest pewien, czy potrafi otworzyć się na nowy związek.

Mężczyźni poznają się dzięki wspólnym znajomym i szybko odkrywają, że łączy ich coś wyjątkowego. Jednak różnice w doświadczeniach i osobowościach wystawiają ich relację na wielką próbę. Czy odnajdą siłę, by razem stawić czoła wyzwaniom i udowodnić, że zwyczajność może być czymś nadzwyczajnym?"

Życie potrafi pisać przeróżne scenariusze. Raz są to dobre momenty, innym razem chwile złe. Pojawiają się na naszej drodze wydarzenia, które nas zmieniają, nie raz wpływając na późniejsze zachowanie. Nosimy w sercu traumy, obawy i lęki, by nigdy już nie spotkały nas przykre doświadczenia. Stąd też czasem tracimy siebie, starając się odnaleźć w prawdziwym świecie.

Podobnie jest w życiu bohaterów powieści pt. "(Nad)zwyczajni" Barbary Paszkowskiej. Marcin i Paweł są mężczyznami z bagażem doświadczeń, którzy jedynie czego pragną, to spokojnego, zwykłego życia. Niestety, nie wszystko jest tak proste, jak mogłoby się wydawać. Mając inną orientację, mężczyźni wyróżniają się na tle społeczeństwa. Społeczeństwa, które nie zawsze jest tolerancyjne...

"(Nad)zwyczajni" to piękny debiut, w którym poruszone zostały kwestie społeczne. Autorka, w ciekawy sposób przedstawia problemy, z jakimi zmagają się osoby homoseksualne w społeczeństwie. Zabiera czytelników w podróż po życiu głównych bohaterów, gdzie przedstawia zarówno kwestie prywatne, jak i sytuacje codzienne. Dzięki temu czytelnik styka się z reakcją zarówno bliskich osób, jak i nieznajomych. Barbara Paszkowska ukazuje uczucia mężczyzn jako relację piękną, ale pełną przeszkód. Każdy z nich przeszedł ciężką drogę, usłaną niepewnością i odrzuceniem.

Historia ta, jest niestandardową opowieścią, która bardziej niż na samej fabule, skupia się na bohaterach. Akcja znajduje się na drugim tle, a pierwszorzędną rolę odgrywają uczucia bohaterów. Zarówno Marcin, jak i Paweł, są zwyczajnymi ludźmi, którzy chcą wieść zwykłe życie. Dlaczego więc są odrzucani? Dlaczego muszą taić prawdziwe uczucia? O tym właśnie opowie Wam autorka w powieści. Przeprowadzi również przez refleksje dotyczące zwyczajności i nadzwyczajności. W końcu, co jest nadzwyczajne, a co nie?

"(Nad)zwyczajni" to pozycja warta uwagi, zdecydowanie wyróżniająca się na rynku literackim. Tutaj nie ma słodko-gorzkich romansów i rozmów, lecz jest prawdziwe życie. Codzienność, która spotyka każdego z nas. Miłość, przyjaźń i troski. Szczęście, smutek i rozterki. To wszystko znajdziecie w tej historii. Dodatkowo znajdziecie również moment refleksji nad sobą i własnymi wyborami. W końcu każdy ma wpływ na swoje życie, prawda?...

"Jak cień" - Marzena Hryniszak

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Mon, 07 Apr 2025 19:07:00 +0000

"Strzeż się. Z tego spotkania możesz nie wyjść cało…

Śmierć Radosława Kamarota, młodego i szanowanego syna znanego chirurga, wstrząsa nie tylko jego bliskimi. Makabryczne odkrycie w opuszczonej willi prowadzi śledczych do niepokojących wniosków. Komisarz Wanda Feliks i jej nowy partner podejrzewają, że podobnych ofiar mogło być więcej… i może być więcej.

Po sekcji zwłok ciało Kamarota zgodnie z wolą rodziny trafia do zakładu pogrzebowego Arkadia, w którym pracuje Ada Niszyńska, doświadczony tanatopraktor. Ada, która na co dzień przygotowuje zmarłych do pochówku, sama zmaga się z traumą po utracie bliskich.

Tymczasem do szpitala trafia mężczyzna z takimi samymi obrażeniami, jakie miał Kamarot. I kiedy komisarz Wandzie wydaje się, że rozwiązanie sprawy jest już na wyciągnięcie ręki, wszystko się komplikuje. Rozpoczyna się wyścig z czasem…"

Śmierć osób w młodym wieku, pochodzących z dobrego domu może nie raz zaskoczyć. Zwłaszcza jeśli nie zginęły one w sposób naturalny, tylko zostały zamordowane. Tak też dzieje się w przypadku Radosława Kamrota, którego zmasakrowane ciało zostaje znalezione w nietypowym miejscu. Zdarzenie to, rozpoczyna śledztwo prowadzone przez Wandę Feliks. Śledztwo, które jak się okaże, może doprowadzić do większej ilości ofiar... Do jakiego wniosku dojdzie komisarz?

"Jak cień" to nowa powieść autorstwa Marzeny Hryniszak. Autorka zabiera czytelnika w podróż po mrocznym śledztwie, które skrywa wiele tajemnic. Porusza w niej tematy choroby, okrucieństwa i zaburzeń psychicznych. Przybliża przy tym zawód tanatologa, czyli osoby, która "zajmuje się" naszym ciałem w okresie po śmierci, przed pogrzebem. Odkrywa wszelkie tajniki, nie raz odsłaniając realia tego zawodu.

Kryminał ten, jest dla mnie pierwszym spotkaniem z twórczością autorki. Zachwycona opiniami poprzednich powieści, sięgnęłam po tę pozycję pełna nadziei. Niestety, szybko odkryłam, że nie jest to historia dla mnie. Mimo świetnie poprowadzonej fabuły, z przeplatającymi się wątkami i coraz to nowymi informacjami, nie potrafiłam całkowicie oddać się lekturze. Choć akcja postępowała sprawnie, bez większych przeciągnięć, a same zwroty akcji pojawiały się co moment, to sama historia nie zrobiła na mnie wrażenia. Polubiłam natomiast głównych bohaterów, z którymi śledziłam cały rozwój fabuły.

Co do samej twórczości, Marzena Hryniszak opisuje całą historię w sposób tajemniczy, myląc tropy i zwodząc czytelnika. Całość oplata opisami, które to momentami były delikatne, a momentami nieco bardziej dosadne. Idealnie równoważy informacje, potrafiąc zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. Bardzo pozytywnie oceniam sam pomysł, wielowątkowość oraz zakończenie.

Osobiście, ciężko mi jednoznacznie ocenić tę lekturę. "Jak cień" to pozycja warta uwagi, jednak nie dla każdego. W moim przypadku, choć przypadła mi do gustu, to nie była to książka, po którą sięgnęłabym w ciemno. Nie raz ją odkładałam, by wrócić do niej dopiero po kilku dniach. Myślę, że wobec tego, ocena 6/10 będzie odpowiednią w tym przypadku.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

"Status. Uwiązany 2" - Weronika Cichoń

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Thu, 27 Mar 2025 10:29:00 +0000

"Aleks ma świetną pracę, nową dziewczynę i poukładane życie. Przeszłość nie zapomina, więc pewnego dnia spotyka Wiktorię, teraz spokojną, radosną dziewczynę - zupełne przeciwieństwo tej, którą tak dobrze znał.

Pomimo upływu czasu, przeszłość depcze im po piętach. Dzielą ich niewyjaśnione sprawy.

Czy uda im się o sobie zapomnieć?"

Losy, które spotkały Wiktorię i Aleksa wciągnęły mnie do tego stopnia, że od razu po skończeniu pierwszej części serii Status, sięgnęłam bez wahania po drugą część. I całe szczęście, bo moje zdenerwowanie po zakończeniu pierwszego tomu, było nie do opisania. W końcu jak można tak zakończyć książkę? Jak bohaterowie mogli tak postąpić?

"Status. Uwiązany" to kolejna część z serii Status, o której wspomniałam w poprzednim poście. Jeśli czytaliście moją recenzję, z pewnością wiecie już, że była to niesamowicie emocjonalna przygoda. W tej części wyglądało to nieco podobnie. Już od pierwszej strony, emocji nie brakowało. Ciągły rollercoaster, od uśmiechu, przez zdenerwowanie i smutek. Wciągnięta doszczętnie, przeczytałam ją w jeden wieczór.

Przechodząc natomiast do samej historii, drugi tom opiera się na losach Wiktorii i Aleksa po kilku latach. Każdy z nich wiedzie odrębne życie, powoli je sobie układając. Wszystko zmienia się jednak w sytuacji, gdy dochodzi do ich pierwszego spotkania od rozstania. Stare uczucia budzą się do życia, jednak to od bohaterów zależy, czy dadzą im ujście. Tłumienie nie zawsze jest dobre, o czym już niejednokrotnie się przekonali. Czy tym razem uda im się odnaleźć siebie?

Weronika Cichoń stworzyła piękną historię, w której opowiada losy wielu bohaterów. Każdy z nich jest inny, zmaga się z innymi problemami, pokazując nam różne wartości. Podczas tej przygody czytelnik oswaja się z biegiem życia, z wyborami oraz ze stratą. Targa nim wiele emocji, które ostatecznie skłaniają do przemyśleń. "Uwiązany" skradł moje serce, sprawiając, że z niecierpliwością oczekuję kolejnego tomu. Tomu, na który tym razem czekam z nadzieją, kiełkującą po przeczytaniu epilogu. Szczerze polecam tę serię.

"Status. To skomplikowane" - Weronika Cichoń

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Mon, 24 Mar 2025 17:53:00 +0000

"Wiktoria nie należy do osób towarzyskich i nie cieszy się popularnością wśród znajomych. Nie ma przyjaciół, nie imprezuje, dobrze się uczy i ma plany na przyszłość. Skazą jej idealnego życia jest przeszłość, która nie pozwala o sobie zapomnieć. Wszystko się zmienia, gdy do jej pokoju wkrada się kot. A wraz z nim Aleks – wytatuowany blondyn, niezbyt wylewny, bezczelny i oceniający po pozorach.

Życie dziewczyny nabiera tempa. Problem w tym, że demony przeszłości nie śpią, tylko cierpliwie czekają."

Ile jesteś w stanie zrobić dla miłości? Czy jesteś w stanie zamknąć przeszłość i rozpocząć nowe życie? Czy odsunąć się i wstrzymać uczucia?

Wiktoria jest młodą kobietą, która w życiu doświadczyła wiele. Trudna przeszłość diametralnie wpłynęła na nią, zmieniając jej osobę. Pojawiły się zasady, których nie powinna łamać. Niestety, chowanie się w cieniu i bycie niewidzialną nie zawsze jest dobrym pomysłem, o czym niebawem się już przekona.

Aleks jest nieco wycofanym mężczyzną, będącym zawsze w cieniu. Skryty, ale bardzo emocjonalny, wie, do czego dąży. Gdy w oko wpada mu Wiktoria, zrobi wiele, by skraść jej serce. Czy mu się to uda? Ile jest w stanie poświęcić?

"Status. To skomplikowane" to pierwsza część serii autorstwa Weroniki Cichoń. Poznajemy tutaj młodych ludzi, którzy w życiu zmagają się z licznymi problemami. Przewijające się w tle narkotyki, zazdrość i znajomości, to tylko niewielka część tego, co otrzymamy w książce. Pojawia się burzliwa relacja, gdzie wraz z głównymi bohaterami mamy przyjemność w niej uczestniczyć.

Historia ta, oparta jest na niezbyt dobrych przykładach — tajemnicach, kłamstwie i zachowaniach, których należy w życiu unikać. Niepoprawna, ale jednocześnie niezwykle wciągająca. Pokazująca, jak pozory potrafią mylić człowieka, ale i jak trudna potrafi być walka człowieka z samym sobą. Ukazująca trudności i problemy, które nie raz pojawiają się nagle. Przeciwieństwa te, tworzą niesamowitą przygodę, która dobrze zrozumiana, potrafi pokazać czytelnikowi głębszy sens.

Pierwsza część cyklu "Status" stanowiła dla mnie nietuzinkową przygodę. Początkowo lekko chaotyczna, z ciągle rozchwianą emocjonalnie główną bohaterką, troszkę mnie irytowała. Z czasem, jej zachowanie stało się nieco bardziej stabilne, co zdecydowanie pozwoliło mi wciągnąć się w lekturę. W ten sposób przebrnęłam przez ponad 300 stron, coraz bardziej pochłaniając się w treści. Nie zabrakło mi również licznych emocji, a pierwszy tom zakończyłam z mocnym zdenerwowaniem...

"Odważ się być NIEgrzeczną" - Wilcza Córa

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Tue, 11 Mar 2025 18:09:00 +0000

"Jeden list, który wywraca życie do góry nogami!

Jagoda, zwana Jeżyną, przez całe życie robiła to, co robią grzeczne dziewczynki. Nie wspinała się na drzewa, unikała kłótni i spełniała oczekiwania innych. Teraz, mając prawie 30 lat pracuje w biurze rachunkowym, ma jedną parę butów na wysokim obcasie i szafę pełną klasycznych ubrań, które upina pod samą szyję. Nie potrafi zerwać z łatką „grzecznej dziewczynki”.

Wszystko zmienia list od Gabi, jej zmarłej babci, znaleziony w albumie z rodzinnymi zdjęciami. Od tej pory życiem Jeżyny zaczyna rządzić totalny… chaos! Zalanie mieszkania sąsiadki to dopiero początek. Nieoczekiwanie do codzienności Jeżyny wkrada się nowo poznany mężczyzna (a nawet dwóch!) i wielki, kudłaty pies, który ma słabość do jej ciemnozielonej kanapy. Czy z tego może wyniknąć coś dobrego?"

Bycie grzecznym, poukładanym i zawsze potulnym, nie do końca jest dobre dla nas. Mimo że
w społeczeństwie jesteśmy odbierani dobrze, to nasza grzeczność nie pozwala na uwolnienie emocji, nie dając nam pełni szczęścia. Czasem trzeba wyrzucić z siebie emocje, by osiągnąć spełnienie.

Doskonale przekonuje się o tym Jeżyna, główna bohaterka powieści “Odważ się być niegrzeczną”. Kobieta na co dzień jest uległa, zawsze poukładana, wręcz perfekcyjnie grzeczna. Nie zdarzają jej się pomyłki, gorsze rzeczy czy też, chociażby bałagan. Mimo że zbliża się do trzydziestki, jej życie wygląda jak na emeryturze. Żadnych wrażeń, ekscesów, nic. Wszystko jednak zmienia się w momencie, gdy po śmierci babci otrzymuje list z przesłaniem, by w końcu odważyła się być niegrzeczną. Od chwili otrzymania listu, jej życie przybiera zupełnie inny obrót. Dzieją się rzeczy, które nigdy by się nie wydarzyły grzecznej Jeżynie. Pytanie tylko, czy kobieta odważy się, by być niegrzeczną?

Historia ta, jest ciekawą podróżą w odkrywaniu siebie. Czytelnik wraz z Jeżyną (a dokładniej Jagodą) wędruje przez różne życiowe doświadczenia, dostrzegając jej przemianę. Autorka, pod pseudonimem Wilcza Córa, pokazuje życie takim, jakim jest. Pełnym niespodzianek, zabawnych sytuacji, ale
i zrządzeń losu, których nikt by się nie spodziewał. “Odważ się być NIEgrzeczną” to podróż w nieznane rejony, w głąb danego człowieka. Podróż odkrywająca siebie, swoje mocne i słabe strony. Wyprawa ukazująca to, że zawsze należy być sobą. Nie trzeba być zawsze miłym, poukładanym i pomocnym. Czasem trzeba dać sobie przestrzeń i pokazać to, co czujemy.

Sięgając po ten debiut literacki, spodziewałam się dobrej, zabawnej lektury. Już od pierwszych stron, styl pisania autorki spowodował, że nie potrafiłam się od niej oderwać. Ciekawa fabuła,
z charakternymi bohaterami i zabawnymi dialogami, przyciągnęła mnie niczym magnes. Cała historia upłynęła mi niezwykle szybko, dając przy tym nie tylko dobrą zabawę, ale i pole do refleksji. Szczerze polecam.

"Niepokorne" - Sylwia Markiewicz

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Mon, 03 Mar 2025 07:11:00 +0000

Życie to pasmo wyborów i różnych decyzji, kształtujących naszą przyszłość. Czasem jesteśmy jednak zbyt zależni od innych, zapominając o własnym szczęściu. Nasze wybory dopasowujemy do bliskich nam osób, zatracając w tym samych siebie.

Aneta, Milena i Justyna to trzy kobiety, które, choć są zupełnie różne, mają ze sobą wiele wspólnego. Główne bohaterki powieści "Niepokorne", są osobami o różnym statusie społecznym, które łączy jednak to, że w życiu codziennym zapominają o sobie. W biegu wydarzeń chcą dobrze dla innych, często robiąc coś wbrew sobie.

Aneta to mama na pełen etat, wychowująca trójkę dzieci, ogarniająca dom, pracę i męża. Jej życie ucieka przez palce, sprawiając, że brakuje jej czasu dla siebie. Przytłoczona natłokiem obowiązków, ma dość.

Milena natomiast tkwi w toksycznym związku, od którego pragnie uciec. Gdy wreszcie podejmuje decyzję, nie wszystko idzie po jej myśli.

Justyna jest starszą siostrą, która ma na głowie cały dom. Rodzice alkoholicy nie przykładają się do rachunków, na skutek czego długi rosną. Wraz z siostrą chcą wyjść na prostą i ułożyć sobie życie. Niestety, bieda skłania dziewczynę do desperacyjnych zachowań...

Kobiety te, przypadkiem znajdują się w tym samym przedziale w pociągu. Na skutek awarii kolei, zostają skłonione do rozmowy i do większego poznania się. Los kieruje je w przypadkowe miejsce, gdzie czeka na nie wiele wrażeń...

"Niepokorne" to piękna historia, opowiadająca o losach trzech kobiet, które nie są zadowolone ze swojego życia. Każdą z nich spotyka coś innego, ma inne doświadczenia życiowe. Przewijają się tutaj problemy różnej natury, od samego przemęczenia, przez toksyczne relacje, biedę i brak poczucia stabilizacji. Ich spotkanie pozwala odkryć to, co jest najważniejsze - bycie sobą, prawdziwą i szczęśliwą. Choć nie raz pojawiają się kłody pod nogami, grunt w tym, by wiedzieć, jak sobie z nimi radzić.

W tej niesamowitej historii, autorka, Sylwia Markowska porusza ważne tematy życiowe. Fabułę opiera na życiu trzech kobiet, ukazując przy tym towarzyszące im uczucia, myśli i sposoby radzenia sobie z danymi sytuacjami. Całość uzupełnia aurą niepewności, uczucia zagubienia, ale i przebijającego się w tle szczęścia. Historia ta, jest walką o lepsze jutro, o swoją przyszłość, o swoje "ja".

Powieść "Niepokorne" to książka, która pokazuje realia codzienności. Wielu z nas jest niejednokrotnie zagubionych, boryka się z licznymi problemami. W momencie, gdy zaczynamy dusić je w sobie, stają się one dla nas coraz cięższe. Jedyną opcją wyzwolenia, bywa rozmowa i zrozumienie. Niestety, często tchórzymy, wybierając ucieczkę...

Sylwia Markowska stworzyła opowieść, w której nic nie jest czarno-białe. Każda z opisanych historii przedstawia odrębne problemy, z którymi mogą utożsamiać się również czytelnicy. Pokazuje, że najważniejsza w życiu jest komunikacja, rozmowa z bliskimi o swoich potrzebach. Walczenie o siebie, gonienie za marzeniami i bycie po prostu sobą. Bardzo ciekawa przygoda, warta poznania.

"Krzyk ciszy" - Piotr Łatacz

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Tue, 25 Feb 2025 21:08:00 +0000

"Tam, gdzie zacierają się granice między życiem a śmiercią, przeszłość powraca, by upomnieć się o swoje

Dwudziestosiedmioletni Franek jest przytłoczony codziennością. W poszukiwaniu ucieczki od monotonii postanawia wyjechać na spontaniczny urlop do zapomnianej miejscowości. To, co miało być chwilowym odpoczynkiem, szybko zamienia się w koszmar. Pensjonat prowadzony przez starsze małżeństwo skrywa mroczne sekrety, a odkrycie starego pamiętnika uruchamia lawinę przerażających zdarzeń. Próby ucieczki stają się desperacką walką o przetrwanie, a sytuację komplikuje pojawienie się Michaliny, koleżanki Franka, która nie może dotrzeć do niego, mimo że są w tym samym miejscu. Bariera między światami jest nieprzenikniona, a próby ratunku napotykają na opór mrocznych sił."

Granica między jawą a snem jest bardzo cienka. Podobnie granica między życiem a śmiercią. Przyszłość i przeszłość są niczym dwie różne strefy, tak pozornie różne, a jednak tak podobne.

"Krzyk ciszy" to historia, w której główny bohater, dwudziestoparoletni Franciszek przez przypadek odkrywa serię filmów z paranormalnymi zjawiskami. Mimo że nie wierzy w takie rzeczy, zaciekawiony pyta autora filmów, o konkretny adres z jego ostatniego filmu. Po otrzymaniu współrzędnych nie decyduje się jednak na eksplorację tego miejsca i wybiera inną lokalizację na swój urlop.

Niestety, nie wszystko przebiega według jego myśli, a splot zdarzeń powoduje, że trafia on w sam środek granicy. Granicy między rzeczywistością a fikcją, między światem rzeczywistym a paranormalnym. Co jest prawdą? O tym Franciszek musi przekonać się na własnej skórze...

"Krzyk ciszy" to historia, do której podeszłam, nie oczekując wiele. Bardzo szybko zostałam jednak pozytywnie zaskoczona fabułą powieści, która wyróżnia się wśród innych pozycji. Ciekawie przedstawiony rzeczywisty świat, mieszający się z drugą rzeczywistością. Wszechobecny dreszczyk emocji i niepewność, co spotka nas na kolejnej stronie. Dobrze wykreowani bohaterowie, mający swoje "ja". Tajemnica, która przewija się w tle. Wszystko to tworzy naprawdę dobrą całość, zapewniając czytelnikowi intensywny wieczór i zaskakujące zakończenie.

Wśród gatunków dostępnych na rynku, bardzo rzadko wybieram tego typu powieści. Nie przepadam za elementami niewyjaśnionymi, wolę zdecydowanie stąpać twardo po ziemi. Po tę pozycję sięgnęłam jednak mile zaskoczona opisem, który to, idealnie odzwierciedlił to, co znalazłam w środku. Ciekawa historia, z nutką grozy, pokazująca coś zupełnie innego. Lekka, niestandardowa, ale niezwykle intrygująca. Bardzo trudna do opisania, przez co szczególne uznanie dla autora. Bardzo udany debiut, z wyjątkowym stylem tworzenia autora. Gratuluję tak udanego przeplatania wątków.

"Proszę krwawić gdzieś indziej" - Zuzia Wojciechowska

noreply@blogger.com (Carrrolina) — Wed, 19 Feb 2025 19:21:00 +0000

Znieczulica tych, którzy mieli przynosić ulgę w cierpieniu. Absurdalne realia pandemii. Magiczne właściwości pieniądza w teoretycznie bezpłatnym systemie opieki zdrowotnej w Polsce. I nadzieja – ta, która ponoć umiera ostatnia…

„Proszę krwawić gdzieś indziej” to nie tylko poruszający reportaż ukazujący polską służbę zdrowia, od lat pogrążoną w głębokim kryzysie. To także osobista historia walki z chorobą, pełna niekończących się, sprzecznych diagnoz i chwilowych przebłysków zdrowia. Na tle wydarzeń codziennego życia nasilający się ból domaga się coraz większej atencji i nie pozwala na udawanie, że wszystko będzie dobrze…

Ta oparta na prawdziwych doświadczeniach opowieść zabiera czytelników w najmroczniejsze zakamarki szpitalnych korytarzy i pokazuje, że nigdy nie można być pewnym, co przyniesie jutro.

Zdrowie to jedyna rzecz, której nie można kupić. Z pozoru, bo niestety bardzo często dużą rolę w dzisiejszym świecie odgrywa pieniądz. I choć zdrowia samego w sobie nie można kupić, tak opieka medyczna, potrafi być dużo lepsza za odpowiednią kwotę.

“Proszę krwawić gdzieś indziej” to reportaż ukazujący polską służbę zdrowia. Autorka na swoim własnym przykładzie ukazuje obraz opieki zdrowotnej w naszym kraju. Zuzia Wojciechowska pokazuje nam całą, długą wędrówkę z nią przez wszelkie problemy, których doświadczyła. Opisuje lekarzy, pielęgniarki I sposób podejścia, które momentami bywają wstrząsające, ale niestety prawdziwe. Cała lektura opiera się na wyborach, złych decyzjach i podejściu personelu medycznego. W przypadku Zuzi, jej droga była szczególnie wyboista.

Lektura ta, jest historią “z życia wziętą”, gdzie czytelnik wraz z bohaterem przeżywa wszelkie towarzyszące mu emocje. Jest to heroiczna walka o siebie, o swoje zdrowie w momencie, gdy wszystko wydaje się być pod górkę. Gdy nikt nie bierze odpowiedzialności, a pacjent musi radzić sobie sam, szukając ratunku. Od jednego lekarza, do drugiego. Szukając swojego miejsca.

Osobiście, książka ta była dla mnie swego rodzaju lekcją. Poruszane w niej tematy są niestety bardzo często spotykane na co dzień, robiąc ogromną różnicę między prywatną a publiczną służbą zdrowia. Niestety pieniądz bardzo często przekłada się ponad wszystko inne. Nie będę jednak ukrywać, że lektura “Proszę krwawić gdzieś indziej” była dla mnie nieco zbyt dużym hejtem, może złością (?) w kierunku opieki zdrowotnej. Uważam, że choć autorkę spotkały przykre sytuacje, to jednak wszyscy zostali wrzuceni do tego samego worka. Nie zdaję sobie sprawy, jak wyglądało to w rzeczywistości, natomiast nie chciałabym, by każdy lekarz w publicznej służbie zdrowia był utożsamiany ze wspomnianymi w książce. Z pewnością jest też wielu dobrych specjalistów, dla których liczy się dobro pacjenta.

Warto poznać tę pozycję, by mieć szersze spojrzenie na wiele tematów.