CategorieD

Mezuniyet - İş Arasında " BİR SENE geçTİ..."

2011-06-25T10:11:00.000+03:00

Zaman bütün durağanlığa inat akmaya devam ediyor…

Mezuniyetimden bu yana tam ‘bir sene’ geçti. Bir sene…

Mezun olurken kafamdaki düşünceleri hayal meyal hatırlıyorum. Kep törenindeydim, cübbeyi giymek sanki bir ödül gibiydi. Senelerin bana verdiği geniş kapsamlı ilk ödül. Benden alınanlara karşı kazandığım zafer nişanesiydi…

Mezun olduktan sonraki hayatımı düşlüyordum. Büyüklerimizin tabiriyle ‘ koskoca möhendis’ olacaktım. Ne yapacaktım peki? Plan neydi?

Şunu rahatlıkla söylemeliyim ki mezuniyet sonrasında yaşadığım hiçbir şey planlanarak yapılmadı. Hep bir ay, bir hafta, bir gün öncesinden karar verildi ve hayata geçirildi. Ama bu yaşanılanların hepsi kötü değildi, hatta bir çoğu inanılmayacak derecede iyiydi…

Herkes mezun olduktan sonra neler yaşadığımı merak ediyor ve soruyorlar ara sıra. Ne mi yaşadım?

Önce kafama tatile gitme planını koymuştum. Tren turu olacaktı. Mezun olur olmaz tren turuna çıktık iki arkadaşımla. Önce Eskişehir, sonra İzmir, sonra Balıkesir, daha sonra ise Bandırma-Erdek… Çok güzel bir hafta geçirdiğimi söyleyebilirim. Çok sevdiğim insanlarla birlikteydim ve mutluydum.

Dönünce başka bir gezi planının içinde buldum kendimi. Abim, ablam ve ben Ankara’dan yola çıktık, Tokat, Samsun, Sinop’a uğradıktan sonra Kastamonu, Bartın, Karabük ve sonra tekrar Ankara’ya dönüş yaptık. Arabayla sürekli yolculuk ve yüzme ile geçen bu tatil de hayatımda unutulmazlar arasında yerini aldı. Ayrıca başka bir özelliği de abim, ablam ve benim birlikte yaptığımız ilk tatil olması.

Ankara’ya döndükten sonra her şey birden sönükleşmeye başladı. Kendimi inanılmaz bir boşluğun içinde ve yalnız hissetmeye başladım. Zaman akıp giderken SHÇEK’ten gelecek iş sınavını dört gözle bekliyordum. İş sınavının gelmesi ise geciktikte gecikti…

Neyse boş durmak bana göre değil diye düşündüm. Başladım Ulusal Ajans’ın sitesini incelemeye. Bir baktım bir sürü proje var orada. Başladım hepsine başvuru yapmaya. Bu arada yurt dışına gitmeyi kafama koydum. Bir şekilde kaçıp gidecektim. Kaç tane projeye başvurdum hatırlamıyorum. Ama bir tanesi kabul edildi ve İspanya yolları bana göründü :)

İspanya’dan döndüğümde yine aynı sıkıcı, işe yaramaz hayatıma dönmek beni üzdü. Bir şeyler yapmam gerekiyordu. Ayrıca proje yazmayı da çok istiyordum. Ulusal Ajans’a İspanya ile ilgili dökümanları vermeye gittiğimde proje yazmak istediğimi ve hedef kitlemin de Yetiştirme Yurdu’nda kalan gençler olmasını istediğimi söyledim. Oradan Yıldırım Abi’ye yönlendirildim. Yıldırım Abi ile yaptığımız uzun sohbetlerden sonra KUKLaNLAT projesini yazabildim. Kabul edildi… İnanılmaz bir duyguydu bu, ilk çocuğunun doğması gibi…

Bu arada kötü bir iş tecrübesi de geçirdim. Antares Sanat Merkezi’ne projeyi yazarken kukla eğitmeniyle görüşmek için gitmiştim. Sonra işe almayı önerdi beni. Bende kabul ettim. İlk ve en acı veren hatam bu oldu mezuniyetten sonra. Neyse hafif sıyrıklarla atlattık durumu... :)

Zaman akıp gidiyordu… İş sınavını beklerken ben, hayat yaşanılası zamanlarını benden çalıyor, beni beklemenin umutlu acılarının kollarına bırakıyordu…

Projenin hayata geçirilmesine aylar vardı. Ben abimin yanında yaşamaktan vazgeçip başka arkadaşlarla yaşamaya başladım. Kötü tecrübelerim olmadı değil. Ama şu an bulunduğum evdeki arkadaşlık için değerdi o yaşanılanlar.

Ulusal Ajans ile ilişkilerimi koparmadan yoluma devam ediyordum. Eylem 1.2 kabul edilenler toplantısı, TCP ve Youthpass eğitimlerine katıldım. Hepsi de güzel ve yararlı günler geçirmemi sağladı.

Hayatımı devam ettirmek için para kazanmam gerekiyordu. İş arayışlarımı sıklaştırdım. Ankara’dan ayrılamıyordum çünkü proje Ankara’da hayata geçirilecekti. İş bulamıyordum çünkü askerlik sorunu vardı, askere gidemiyordum çünkü proje sorumlusuydum… Bu kısır döngü içinde kaç günlerimi düşünerek harcadığımı hatırlamıyorum. Plan yapmaya çalışıyordum ama beynimdeki kısırlıktan kurtulamıyordum… İşte böyle bir dönemde, hayatımda unutamayacağım bir olay gerçekleşti. Metalurji MühendisleriOdası’na arada zaman geçirmek için gidiyordum. Bir gün Hüseyin Abi’ye ‘ çalışmam lazım abi, lokantada bile çalışırım, eğer bağlantın varsa yardım eder misin?’ diye sordum. O da Metalurji Müh. Odası’nda çalışmamı önerdi. Onlar da zaten eleman arıyorlarmış. Çok duygulandım. Neredeyse ağlayacaktım. Bu kadar iyi bir iş beklemiyordum.Hem mesleğimle ilgili olacak hem de para kazanıp hayatıma devam edebilecektim. Bu bana hayatımda yapılan büyük ve etkili iyiliklerden birisi oldu. Şu an hala Metalurji Mühendisleri Odası’nda çalışıyorum ve hala ilk günkü kadar mutluyum :)

Ah iş sınavı, ah hakkım olan ama hakkımı almama bir türlü imkan vermeyen iş sınavı…

Hayatımda çok önemli yeri olan insanlarla çıkmamam gerekiyormuş. Acı bir tecrübeyle onu da sabitledim. Aylarca internet üzerinden haberleştiğim, çok uzun ve güzel sohbetler yaşadığım Şerife ile sevgili olmaya, aşklarımızı birleştirmeye karar verdik. Güzel, hatta çok güzel zamanlar geçirdik. Kısa görüşmelerimizde, sonsuzluğun boşluğundaymışız gibi hissettik. Dakikaların hızlı akmasına küfürler ettik… Sonra ayrıldık. Kısır döngü ve alınması en zor kararı aldık, ayrıldık… Ama bir insan olarak içimdeki değeri hiçbir şekilde azalmadı. Sevgimi bastırdım, sıkıştırdım ve içime attım ama o hep değerli kalacak bende… Daha iyisini hak etmesine rağmen ancak bunu verebileceğim ona…

Proje şubat ayının ilk ışıklarında başladı. Tecrübesizlik, iyi organize olamama, zamanlama hataları, bütçenin etkin kullanılmaması zaman zaman zorlasa da beni, gençlerin kuklalarını yapıp oynattıklarındaki heyecanları ve mutlulukları hepsinin unutulmasına neden oldu. Alman ortakların gelmesi ile daha da hareketlenen proje sonunda mayıs ayını hazirana bağlayan gece yarısı sona erdi. -Emeği geçenlere teşekkür etmezsem ayıp olur :)-

Bir sene böyle geçti ve hala iş sınavı hakkında somut adımlar atılmış değil…

Ve ben kafamdaki planları netleştirdim. 28 Haziran’a kadar iş sınavından olumlu bir haber alınamazsa, askerlik tecilimi bozduracağım. Ağustos’un 12’sinde de askere gideceğim. Kısa dönem düşünüyordum ama artık uzun dönem için de zorlaya bilirim.

Temmuzun sonuna doğru çok güzel bir gezi planı yaptım. Askere gitmem kesinleştiği taktirde bu planımı hayata geçireceğim…

Umutsuzluk denizinde yüzmüyorum artık, gökyüzünden umut topluyorum, saklımda tutuyorum… Gelecek günlere, geçirilecek hayata inat, umutlarımı taze ve canlı tutuyorum… Yaşıyorum… Nasıl eserse…

Kategori Dışı " KUKLaNLAT HAKKINDA"

2011-06-06T13:15:00.000+03:00

Hayal etmek ile hayallerin gerçeğe dönüştürülmesi arasında çok ince bir sınır vardır. Evet gerçekten sanıldığının aksine çok ince bir sınır. Hayal eden, hayalin güzelliğine kapılıp iki yol izleyebilir. Ya hayal etmenin zevkini hayal ederek tekrar tekrar yaşar ya da ayağa kalkıp hayalinde yaşattığı şeyi/şeyleri gerçekten yaşadığında nasıl bir haz alacağını düşünerek girişimde bulunur. İşte hayal etmek ile hayallerini gerçeğe dönüştürmek arasındaki ince sınır budur. Ne yapacağına karar vermek, nerede duracağını bilmek…

İspanya’daki GET IN NET kontakt kurma eğitiminden sonra, uçakta, öğrendiklerimi ve kurduğum hayalleri nasıl gerçeğe dönüştürebileceğimi düşündüm. Aslında istediğim şey Yetiştirme Yurdu’nda bulunan kardeşlerim için bir şeyler yapmak ve yaşayarak öğrenme hareketinden haberdar olmalarını sağlamaktı. Yurtta kaldığım 13 sene boyunca bir konuda çok net fikir sahibi oldum. Yapılan aktiviteler büyük bir amaca hizmet etmek için değil de anı kurtarmak için yapılıyordu. Bir çok etkinlik yapma fırsatları ve imkanları varken bu imkan ve fırsatların nasıl kullanılacağı konusunda fikir sahibi değillerdi (imkanlarından faydalanma şansım olan yurtlar bazında konuşuyorum).

Etkinlik hakkında dökümanları Ulusal Ajans’a sunmaya gittiğimde Handan Abla’ya düşüncemi açtım. Çok sıcak karşıladı. Eylem 1.2 üzerine çalışmak istediğimi söylediğimde ise Alim Bey’e yönlendirdi. Bu ilk yönlendirme aslında yönlendirmeler serisinin başlangıcı olacaktı benim için -hatta biraz abartarak yönlendirmeler serüveni diyebilirim bu duruma :)-.

Alim Bey’e düşüncelerimden bahsettiğimde aynı ilgi ve sıcaklığı göstermesi doğru yolda olduğum düşüncesini güçlendirdi. Beni o zamanlar Bakan Danışmanı olan ve Çocuk Evleri hakkında Eylem 1.2 projesini hayata geçiren Yıldırım Abi’ye yönlendirdi. Yıldırım Abi’yle ilk toplantımda çok heyecanlıydım. Fakat Yıldırım Abi’nin sakinliği ve yeniliklere açıklığı beni cesaretlendirmişti. Bu toplantı sadece bir başlangıçtı. Sonrasında 10 veya daha fazla toplantı yaptık. Ben düşüncelerimi açıklıyor, planlar yapıyor ve Yıldırım Abi ile paylaşıyordum. Yıldırım Abi ise düşüncelerimin olurluğunu ölçüyor, tartıyor ve olmayacak gibi olursa yeni şeyler bulmam için teşvik ediyordu. Bir sohbet sırasında kukla sanatçısından bahsetti. Kukla hakkında pek bilgim olmasa da çocukların ilgilerini çekeceğini ve severek uğraşacaklarını düşündüm. Yaptığım araştırmalar ve kukla sanatçısı ile yaptığım toplantılar sonucu KUKLaNLAT projesini yazdım. Bütçe konusunda Çocuk Evleri Koordinasyon Merkezi’nde çalışan hocalarım destek oldular. Almanya’daki arkadaşım Ilarion da projenin çıkış noktasını beğendi ve proje içeriği hakkında pek bilgisi olmadan da sadece bana güvendiği için projemize ortak olmayı kabul etti. Kasım 2010 da proje başvurusunu gerçekleştirdik.

Koşuşturmalarım artık bekleme aşamasına geçmişti. Beklemek yorucu ama heyecanlı bir olay. Bekledim, bekledim…

Aralık ayında projenin kabul edildiğini öğrendiğimdeki heyecanımı hangi kelimelerle anlatabileceğimi bilmiyorum. Hayallerin gerçeğe dönüşmesiydi. Beden bulmamış düşünceler için terziye elbise siparişi vermek gibiydi. Uçacağını bildiğin uçuş öncesi heyecan gibiydi. Tatlı bir tebessümle dışa vurup içinde volkanlar patlaması gibiydi. Aptal mimiklerin yüze yerleşmesi ve söylenenlere sadece gülümsemek gibiydi. İlk çocuğunun doğuşunu hissetmek gibiydi…

1 Şubat – 31 Mayıs tarihleri projenin hayata geçirildiği, benim ise projeye dair, insanlara dair, kullanılan araçlara dair bir çok şey öğrendiğim tarihlerdir. Proje süresince yapılan aktivitelerden bahsetmeyi düşünmüyorum (aktiviteler için www.kuklanlat.com sitesini ziyaret edebilirsiniz). Anlatmak istediğim bu projeden öğrendiklerim, projeye kattıklarım ve projede yer alan kardeşlerim…

Bir projeyi hayata geçirmek, bir düşünceye somut elbiseler giydirmek bir çeşit yemek hazırlamak gibi düşünülebilir. Ana yemeği gözlerinizde canlandırmanız gerekir. Nasıl göründüğü, nasıl görünmesi gerektiğini. Sonra ana yemeğin bu hale gelebilmesi için hangi malzemelerin kullanılması gerektiğini bulmanız gerekir. Daha sonrada bunları hangi sıraya göre eklemeniz ve hangi malzemeyi ne kadar pişirmeniz gerektiğini… Projemde kendimi aşçı olarak düşündüm hep. Fakat ortaya çıkacak yemeği yiyecek grubun büyüklüğünü düşününce tek başıma olmadığım bir mutfak vardı. Proje ekibiydi onlar. Herkesin bir/veya bir çok görevi olduğunu biliyorduk fakat bu görevlerin yerine getirilmesi ile ana görev olgusuna zarar vermemeleri gerekiyordu. Kendine karşı sorumluluklarının yanı sıra büyük amaca karşı da sorumlulukları vardı. Ana yemek ve onun gereklilikleri…

Artık faaliyete geçme zamanı geldiğinde eksiklikler bir bir gün yüzüne çıkıyordu. Aslında basit gibi görünenlerin arkasından bir çok ayrıntı çıkıyor ve proje ekibi görevini yapmaması, zaman daralması işleri içinden çıkılmaz hale sokabiliyordu. Asıl ilginç olanı ise bir şekilde hazırlanan organizasyon sonucunda eksiklikler fark edilmiyor, fark edilse bile üzerinde durulmuyordu. Çocuklara hizmet etmenin belki de en güzel taraflarından birisi buydu.

Proje sırasında spesifik olarak bir çok sorunla yüzleşmem gerekti. Afişlerin tasarlanması, afişlerin asılması, eğitimler, zamanlar, websitesi, yurtdışı sorunları… Bunlar ve bunlar gibi bir çok olay bana hızlı düşünme yeteneği kazandırdı. Hızlı düşünme ve çözüme yönelme… Başlarda düşüncelerimin tıkandığını hissetsem de, sonra sonra düşüncelerimdeki bulutların kalktığını ve çözümü net olarak görebildiğimi söyleyebilirim.

Bu sorunlarla yüzleşmem bir çok yeterlilik kazandırdı bana. Bunlar inanılmaz şeylerdi. Kazandırılan yeterlilikleri sıralamam gerekirse; genel anlamda proje yönetmek – ekip olarak hareket etmek ve sorumluluk dağıtmak, almak – iletişim için çeşitli araçları verimli kullanmak – dizayn için Coreldraw, photosop ile çalışmalar yapma, kendi tasarımımı yaratmak – plan yapmak ve yapılan planda aksaklıklar olduğu taktirde planı onarmak, yedek plan ile çalışmak - farklı kültürlere, farklı kişilikte insanlara karşı sayılı olmak ve onların ihtiyaçlarını ön planda tutarak herkesi olaya dahil etmek – İngilizce konuşma ve anlamanın geliştirilmesi – görev dağılımı veya bir gruba hitap ederken, kelimelerin yalın, anlaşılır seçilmesi gerekliliği… Aklama gelmeyen ve yaşarken öğrendiğimi fark ettiğim bir çok yeterlilik bu proje ile ya hayatıma girdi ya da gelişti.

Kişisel gelişimimi fark etmek beni mutlu etti. Ama daha mutlu olmamı sağlayan ise 3 aylık eğitim sonucunda katılımcıların/ genç kardeşlerimin yeteneklerindeki gelişimdi. Kendi kuklalarını yapmak adına inanılmaz bir özveri ile çalıştılar. Kendi kuklalarını yaptıklarında planlanan sürenin biraz gerisinde kalmışlardı, kuklaları kullanmayı öğrenmeleri için yeterli zamanları yoktu. Kukla gösterilerine bir gün kala, kukla ve müzik ile kendi başlarına yaptıkları çalışmalar olumlu sonuç vermiş, herkes kuklasını hakkını vererek kullanmayı öğrenmişlerdi. Asıl güzel tarafı ise bu sadece bir başlangıçtı… Yeteneklerini geliştirebilecekleri ve hobi edinebilecekleri bir araçları vardı artık.

Projede katılımcı olan gençlerin çoğu daha önce farklı ülkeden birileri ile diyalog içinde bulunmamış, birlikte zaman geçirmemişlerdi. Alman ortakların projeye dahil olmalarının ilk gününde bu durum açıkça kendini göstermekteydi. Fakat bir hafta sonunda Alman – Türk katılımcıların arasındaki bütün buzlar erimiş, aynı dili kullanmayanlar dahi iletişim kurmak adına bir dil oluşturmuş birlikte güzel zaman geçirmeyi bilmişlerdi… Gençler artık ‘yabancı’ olarak nitelendirdikleri kişilerin aslında o kadar da yabancı olmadığını anlamış oldular ve farklı yaşam tarzlarını görme fırsatını elde ettiler.

Bu inanılmaz bir çıktıydı benim için. Katılımcıların tepkileri, kuklayı, kukla sanatını ve diğerlerini benimsemeleri inanılmazdı. Bu proje ile fırsat verildiğinde güzel şeyler başaran gençler gördüm ve ben bu fırsatı yaratmak adına çalışmalarıma asla son vermemeyi düşünüyorum…

KUKLaNLAT projesi sorumluluğunu üstümde hissettiğim ilk projeydi. Katılımcılarıyla, hedef kitlesiyle ve hayata geçirdikleri onca güzellikle özel bir projeydi. Bir başlangıçtı…

Kategori Dışı " TABUlar"

2011-04-21T12:35:00.000+03:00

Hep yazmayı istediğim, konuşmalarımın üzerine etkisini çokça düşündüğüm bir konuya açıklık getireceğim, “TABU’’lar…

İnsanlık tarihi ne zaman başladı?

İslami inanca göre Hz. Adem’in çamurdan yaratılmasıyla. Daha sonra sol kaburga kemiğinden Hz. Havva’nın yaratılmasıyla… Sonra insanın yaşamsal görevi olan üremenin sürekliliğiyle bu hale, bu çağa gelindi.

Darwin ise farklı bir teori ile açıkladı başlangıcı ve proteinli suya çeşitli dış etkenlerin dahil edilmesiyle ilk canlının oluştuğunu söyledi. Sonra onlar sürekli bir evrimle en son insan ırkına dönüştüler.

Peki insanlar dünyaya geldi de ne oldu?

Yaşamın amacının ne olması gerektiği düşünüldü. İlk canlılar nesillerini devam ettirmek için beslenme ve üreme temeline dayalı yaşam tarzı oluşturdular. Ekonomik veya kültürel gelişim onlar için bir anlam ifade etmiyordu. Hayvanlar gibi yaşıyorlardı. Çünkü yaşam tarzlarını etkileyecek yalnızca hayvanlar vardı gözlerinin önlerinde, ister istemez etkileneceklerdi!...

İhtiyaçlar beyinlerini kullanmalarını tetikledi. Bir şeyler oluşageldi ve sonra bu çağa kadar olan teknolojik, sosyal ve kültürel gelişimler yaşandı.

İlk insanlar çeşitli yönlendirmelerle (Tanrı, ihtiyaçlar, hayvanlar vs.) hayatlarını yorumlayıp gelecek nesillere ‘nasihat’ ettiler. Sözlü edebiyat aslında TABUların çimentosuydu. Söylem ile birçok sözsel dönüşüm gerçekleştiği için insanlar bunu yazmaya karar verdiler. Bu sayede daha fazla kuşağa bu tabuları aktarabileceklerdi. Aktardılar da…

Peki, insanların TABUları oluştururken yaşam koşulları nelerdi?

Bu sorunun cevabı her nesil, her çağ, her yıl, her ay, her dakika için farklıdır. Bu kadar farklılığın gerektirdikleri de farklıdır. O zaman neden TABU diye bir şey var? İhtiyaçları, inançları, yaşam koşulları, bilgileri gereği farklı söylemleri olan insanlar gelecek nesillere neden bunları TABUlaştırıp anlatıyorlar? Yorumsuz tarih olmayacağının bilincindeyiz ama genel geçer kanıların, yıkılmaz tabuların, tabuları oluşturan insanların yaşam koşullarının çerçevesini kıramayacağının farkında değil miyiz?

İnsanlar Başkalarını Kendi Duvarlarına Taşırlar

Özgür doğduğunu sandığımız ve gerçekten özgür doğan bir bebeğin özgürlüğünü, her tabu prangasıyla kısıtlarken, o nasıl gerçekten özgür bir hayata adım atacak. Adımlar geri götürürken nasıl ileri koşacak?

Ve yorum… İnsanlar hemen hemen her şeyi yorumlar. Duydukları ile idrak ettikleri arasında farklar vardır. Bu farkları ancak olasılığın karmaşasını bilenler fark edebilir. 3 farklı oluşma olasılığı olan durum 6 farklı sonuç verir. Her insan binlerce olasılığı yanında taşır ve diğer insanın binlerce olasılığıyla çakışarak oluşacak durumu meydana getirir. Baskın durumların etkisi olasılığın tahmin edilebilirliğini arttırsa da, asla kesin bir sonuca varılamaz… İşte bu karmaşık düzende insanların yorumlarına güvenmenin ne kadar mantıklı olduğu bir diğer sorunsaldır. Hele de bu insanlar bu yorumlarını kitaplaştırarak TABUlaştırdıklarında, orada yazılanları kırmaya yazan insanın bile gücü yetmez olur (kraldan çok kralcı mantalitesiyle).

Sonuç olarak insanların yaşamlarını toplum etkiliyor. Toplumlar arası geçiş yapanlar, farklı kültürde yaşamaya başlayanlar o kültüre yavaş yavaş alıştığını fark eder ama aynı zamanda da kendinden bir şeyler de katmayı ihmal etmez. Toplum insanların özgürlüğünü elinden alır. İnsanların özgür olması ancak düşüncelerinin özgür olması ile sağlanabilir. Ama düşüncelerinin gelişmeye başladıktan itibaren değişmeye / değiştirilmeye başlandığı göz önüne alınırsa, insanlar özgür değildir.

Öğretilmiş çaresizlik mantalitesiyle hareket ederek, risk almıyoruz. Bunu bilinçsiz yapıyoruz. Risk alınarak atılacak bir adım sonucunda seçeneklerin aslında çok fazla olduğunu görebiliriz. Bulunduğumuz durumu geride bıraktığımızda bambaşka olduğumuzu ve olmak istediğimiz durumların bir anda önümüze serildiğini görebiliriz. İlk değişim, ilk çocuğu doğurmaya benzer. Zordur. Sancılıdır. Alışılmışın dışıdır. Dayanılmazdır. Eskiye ilgiyi arttırır… Ama bir kez değiştirdiğinde, istediğin duruma gelene kadar değişimi kucaklayabilirsin… TABUları yıkıp, kendin olabilirsin… En büyük sorunun ne olduğunu bulmak olmalıdır… Kimiz biz?

Kategori Dışı " HER İNSAN DEVRİMCİDİR!"

2011-04-19T10:10:00.000+03:00

Mezuniyet - İş Arasında " MUCİZEYİ BEKLEMEK"

2011-03-22T17:09:00.000+02:00

Geçen gün Musavvet Şen intihar etmiş. 22 Mart tarihli Hürriyet gazetesi, 4. sayfadaki küçük bir alanda, gülümseyen küçük bir resimle, intiharı haber yapmış.. İntiharın sebebi borçlarıymış. Gerçek sebebi ise bilinmiyor...

Bu ülkede şairler ölüyor, bu ülkede ressamlar intihar ediyor, bu ülkede 2 yaşındaki çocuklar insanların sorumsuzlukları yüzüden hayatlarına başlamadan nokta koyuyor, bu ülkede insanlar yaşamıyor...

Bir sürü neden sorusu geliyor aklıma, zaten herkesin sorduğu; ama kimsenin cevap bulamadığı, bulunan cevaplarınsa tatmin etmediği... İnsanların ölümü neden diye sormaktan geçtim de, ressamlar neden ölüyor onu anlamıyorum. Hayatları görünmeyeni görüp, onları resmetmekle geçen bu insanlar için para bir anlam ifade ediyor mudur? Ediyorsa neden ediyor? ...

Sözsüz şairlerin gözlerindeki yakarışlarla bakıyorum bu olaylara ve kendime...

Bu gün itibariyle tam 9 ay geçti mezun oluşumun üzerinden. Tam dokuz ay... 81 yaşındaki bir dede için bir saniye, 7 yaşıdnaki bir çocuk için bir ömür... Dokuz ay...

Üniversite okumanın, öğrendiğini kullanmanın bir anlama gelmediğini anlamam için geçen dokuz ay... İleriye dönük planlar yapamayacağımı anladığım dokuz ay... Çalıştığım işte hiçbir sorunla karşılaşmamama rağmen, kendimi bir hiç gibi hissettiğim dokuz ay... Belleğimde çürüyen, kurtlanan bilgilerin çürümesini izlediğim dokuz ay... Ve en önemlisi insanların hayatlarını nasıl bu şekilde devam ettirdiklerini anlamaya çalıştığım bir dokuz ay......

SHÇEK tarafından avantaj olarak nitelendirilen kadrolu olarak işe başlamanın, aslında bekleme aşamasında insanlara verdiği zararı, düşüncelerine verdiği tahribi gözlemleme şansı bulduğum bir dokuz ay geçirdim. Sisteme karşı sonsuz bir kin beslemeye başladım. Mezun olduktan sonra geçen bu süre, insanları köreltmekten, köleleştirmekten başka bir olgunluğa eriştirmiyor. Zaten hayatlarında felekten bir darbe yemiş bu insanlara tekrar tekrar darbeler indiriliyor...

Geçen gün KUKLâNLAT projesi kapsamında atölye çalışmaları için bir Çocuk Ev'inde misafir edildik. Amaç toplantı ve proje atölye çalışmalarını gözlemlemekti... Eve adımımı atar atmaz, etkileyici bir hava karşıladı beni... Ev gibiydi... Salona yürüdüğümde ayaklarımın altında gelişimi selamlayan halıya gözüm takıldı... Çok para harcanmıştı... Kriterleri çok yüksek bir ev ile karşılaşmıştım, çok şaşırdım, çok sevindim... Hayalini kurduğum yuva oradaydı. Yurttaki kafalara yorgan çekip ağlama olayı son bulabilirdi bu evlerde. Tek ve en büyük eksikliğin acıları sarılabilirdi. Mutlu oldum... Sonra üzüldüm...

Üzüldüm çünkü gençler sadece 18 yaşına kadar orada kalabileceklerdi. Alıştıkları o ev ortamını belki hayatları boyunca göremeyeceklerdi. Aldıkları devlet memuru maaşı ile hangi evlerde oturduklarına kendileri bile şaşıracaktı. Hele de devlet işine girmeleri uzun süreleri kapsadığında...

Sanırım bu sorun düzelene kadar tekrar tekrar yazacağım bu konuyu... Bu gençler de aile ortamında olduğu gibi, hayatlarını kendileri yönlendirebilecekleri, ekonomik özgürlüklerini sağladıkları bir ortama kavuşana kadar, korunma altında kalmaları gerekmektedir. Mezuniyet - İş Arasında bu gençlerin kendilerine ve etrafına zarar vermeleri engellenmelidir. Gerekirse, yurttan çıkan kardeşlerimle devlet işine girene kadar geçen sürede neler yapıldığına, neler yaşandığına dair bir anket oluşturabilirim. Bu sayede gözlerine sokabileceğim bir verim olacaktır...

Bekliyorum, yeni açtığım pencerelerin kapanmamasını sağlayacak bir mucizeyi...

Kategori Dışı "SEVGİLİSİNİ SİMİT YERKEN İZLEYEN SEVGİLİ"

2011-03-15T17:45:00.003+02:00

13 Mart, Şerife’mle paylaştığım güne hitaben…

Hayallerin toprağa düştüğü bir zamandı. O zamanlardı… Uzun sevgilerin fırtınalar oluşturduğu çöle yakın bir yerlerdeydi. Yüreğimin kıyısındaydı, huzur çehresinde…

13 Mart aslında tarihe göre sıradan bir gündü. Birkaç kişinin dışındaki insanlar için sıradandı. Ama zaten hikayemiz için önemli olan o birkaç kişiydi. Belki de sadece iki kişi… Ki bu iki kişi çok uzaklarda yaşayıp, sonra birbirini bulabilirdi. Ki bu iki kişi değişen dünyaya hızlandırıcı etki yaratabilirdi. Ki bu iki kişi yıkılması zor duvarların üstüne zambak bahçesi inşa edebilir, gökyüzünü avuçlarına almak için basamak olarak kullanabilirdi. 13 Mart bu iki insanı bir araya getiren ilk gün değildi, ama ilk pazardı, başlangıç sürecinden sonra ilk bir araya gelmeydi. 13 Mart içerdiği uğursuz on üç rakamına rağmen, güzelliğinden ödün vermedi.

İşte böyle bir pazarın sabahında ,saat martıların ilk çığlıklarının kulaklarda bıraktığı uyanıklığı gösterdiğinde, pişmaniyecilerin bin bir emekle hazırladığı pişmaniyelerini satmak için götürdükleri ve vitrinlerinde sergiledikleri pişmaniye dükkanlarının önünde tesadüfen ama ayarlanmış bir buluşma ile buluştuk… Onu sanki ilk kez görüyormuşum gibi geldi. İlk görüşte aşkı anımsattı bana. Karnıma kramplar girmiyordu belki ama yaydığı şiirimsi kokuda, kendimi kaybedecek gibi olmama neden olabiliyordu…

Kedi kafe… Beni çok fena yolda bıraktı. Oysa her şeyimi o kafenin şarkı desenli sıcaklığına göre ayarlamıştım. Kahvaltımızı orada yapıp, sonraki planlara daha sonra karar verecektik. Ara sokaklarda, el ele yürüdük. Kedi kafeyi bulduk, kapalıydı. İçimden sağlam bir küfür savurdum, Şerife duymadı. Olsun dedi, gel ileride bir yerlere bakalım dedi. Bir parkta o güzel bankın üzerinde, anı ölümsüzleştirdiğimiz yerdeydik. Sımsıkı sarıldım ruhuna. O da benim ruhuma ulaşmıştı. Artık kelimelere bel bağlamıyorduk. Kokumuz dahi o huzurla dans ediyordu. Boynumu kokluyor, can damarımdan kokuyu söküp, içine çekiyordu… Şerife’mle anın ölümsüz olduğunu ve onu zihnimizde ömür boyu taşıyacağımızı ispatlamaya başlamıştık. Geleceğin tarihini yazıyorduk. Anın tadını çıkartıyorduk…

Kedi kafe… Bana söylenilen açılma saatinin üzerinden yaklaşık 1 saat geçti. Açılmadı. Şansını kaybetti. Halkevi’nin orada, açık havada, güneşe nazır oturma şansını bize tanıdı.

Güneş gözlerimizi tatlı-sert okşarken, aç olmayan sevgilime bir şey isteyip istemediğini sordum. Düşünceli annesi tarafından güzel bir kahvaltı ile bana uğurlandığından, aç değildi… Ben açtım. Hem de delicesine. Ruhumun doymasını, fiziksel doygunlukla desteklemeliydim. Sorun vardı ama. Ben sevgilimin karşısında bir şeyler yemeğe hep çekinirdim. Ama bunu simitleri alıp, üzerine peynirini sürüp, sevgilimin uzaklara bakan gözlerine baktığımda hatırladım. Utanmadan devam ettim… Sevgilim uzaklarda beni görüyordu, karşımdaydı ve kıvırcıklığını güneş okşuyordu…

Simidimi yerken sevgilim beni izliyordu. Nasıl bu kadar aç olabildiğime şaşırıyordu. Ama açlığım sevgiyi daha derinden yaşamayaydı, kahvaltı sadece bedenime gerekli olan gücü verecekti. Sevgilim uzaktan benim simitle olan ilişkimi görüyordu. Yüreğinin kıpırtısına rağmen, gayet sakin görünüyordu. Ellerim simitle o kadar haşır-neşir olduğundan, ellerine uzanamıyordum. Yüzünü izliyordum, üst dudağının benim üst dudağıma benzerliğini… Sevgilim çok uzaklarda benim simit yiyişimi izliyordu. Çay içmiyor, yemiyor sadece izliyordu… Ben de onu…

Sıradan bir günün özel bir rüyaya dönüşünün tadını damağımın en keskinliğinde hissediyordum, geri dönüş yolunda… Sevgilim, sevginin anlamını fısıldamıştı dokunuşunda. Bense milyonlarca kelimenin anlamsızca havada süzülmesine izin veriyordum. Cümleleştirmiyordum onları… ama oluşma ihtimali olan bütün cümleleri yüreğimde hissediyordum….

Yorgunluktan beni taşıyamayan bacaklarım, düşünemeyen beynim ve hızla çarpan kalbimle, evime gidebildim. Bavuluma sığdırmayı çok istediğim, sığdıramadığım, dolayısıyla benimle gelmesini sağlayamadığım sevgilimin ruhuyla…

Seni Seviyorum, bütün martıların çığlığıyla…

Kategori Dışı " YOUTHPASS (YUTPAS) "

2011-03-07T20:53:00.000+02:00

Geçen hafta sonu Youthpass (yutpas) Eğitimi’ndeydim.

Bu zamana kadar 2 defa uluslar arası projede youthpass hakkında eğitim aldım. Anlamadım. Dedim ki kendi kendime, bunun nedeni kesin İngilizce anlatılmasından kaynaklanıyor. Sonra Eylem 1.2 Preacting’inde biraz daha anlatıldı. Önemine vurgu yapıldı. Tamam dedim kendi kendime, bu kez anladım… Anlamamışım. Anlamadığımı ise geçen zamanda geri dönüşlerle kendimi beslemeye çalıştığımda anladım. Anlamayı anladım yani :) … Okudum anlamadım, yazdım anlamadım. Ne hikmetse bir türlü anlamadım. Günlerden bir gün Ali, Eylem 1.2 Preacting’inde birlikte güzel zaman geçirdiğimizi ve hepimizin Youthpass Eğitimine başvurmamızı, kabul edilirsek yine bir arada olabileceğimizi söylemesi ve başvuru formunun linkini göndermesi üzerine başvurdum. İki farklı heyecan vardı başvururken; birincisi güzel zaman geçirdiği güzel insanlarla bir araya gelme ihtimali, diğeri ise bilinmezlikler denizinin kendisini oluşturan, ihtişamıyla hayallerimi korkutan youthpass’a yakın olmak, onu tanımaya çalışmak ve onu anlamayı denemek ihtimali.

Başvuru sayısı yaklaşık 400 olunca Eylem 1.2 Preacting'inden kimse kabul edilemedi. Ben hariç. İlk heyecanım içimde patladı ama Youthpass’ı anlamaya çalışma ihtimalim aynı heyecanıyla yerinde duruyordu. 'Ayrıca üzerime vazife edinerek, Youthpass Eğitimi’nin bir çıktısı olarak, bu yazıyı yazmaya karar verdim. 'Çıkarımlarım ile güzel insanlara Youthpass’ı anlatmaya çalışacağım. Bilinmezliğin nasıl kaybolduğunu, nasıl anladığımı anlatacağım size. En olmadı anlayıp anlamadığımı test etmiş olacağım (Umarım eğitmenlerimiz bu yazının olumsuz sonuçlanması durumunda bana kızmazlar :) Zaten kara listedeyim, böyle bir yazı ile koyu kara listeye taşınırım ya da aklanırım sanırım :))

Eğitime tanışma partisiyle başladık. Akşam geç saatlere kadar birbirimizi tanımaya çalıştık. Hafızada tutma konusunda iyi olmadığım için hala bir çok katılımcının adını hatırlamıyorum, ama görsem kesin tanırım :) Tanışmadan sonra kısaca neler yapılacağından bahsedildi ve eğitimde izlenecek yol haritasının zihinlerimizde canlandırılmaya çalışıldı.

Sabah güzel bir kahvaltıdan sonra asıl eğitime başladık. Öğrenme Nedir? ilk sorumuzdu. Çok farklı görüşlerle öğrenme tanımlandı. Objelerle öğrenme arasında bağlantı sağlandı ve katılımcıların objelerini tanımladığı bir oturum gerçekleştirildi.

‘Öğrenme’nin davranıştaki değişiklik olduğundan, yeniliklere yelken açılmada bir basamak olduğuna kadar bir çok farklı görüş katılımcıların açık zihinlerinden içeri akmaya başlamıştı. Fikir birliği yaratmaktan ziyade farklı fikirlerin ortada dolaşması için ortam çok müsaitti.

Onur, kartlarını yere serip bize bunlardan hangilerinin hangi eğitim biçimini anımsattığını sorduğunda bizler eğitim çeşitlerini düşünmeye başlamıştık bile. 2+1 farklı eğitim vardı geniş çerçevede; Örgün Eğitim, Yaygın Eğitim + Hayat Boyu Öğrenme. Örgün eğitim dediğimizin, günümüzde okullarda, kurslarda, dersanelerde verilen, belirli bir planı, belirli bir müfredatı olan, tek taraflı eğitimi ifade ediyordu. Öğreticinin öğrencilere sürekli bir şeyler vermesini kapsamaktadır. Yaygın eğitim ise belirli bir planı olmasına karşın belirli bir müfredatı yoktur. İhtiyaçlardan doğar ve tecrübelerin aktarımı söz konusudur. Öğretici-Öğrenci kavramları yerini katılımcı ve eğitmene bırakmaktadır. Fakat katılımcı olarak gelen bir kişi eğitmen rolünü üstlenip diğerlerine bilgi verebilir, eğitmen pozisyonuyla eğitime başlamış kişi ise katılımcıların katılımlarıyla eğitilen pozisyonuna yatay geçiş yapabilir. Belirli bir kabuğu veya belirli bir çerçevesi yoktur. Ana tema çerçevesinde her şeye değinilebilir. Çoklu pencere ile olaylara bakışı baz alır. Örgün Eğitim ile Yaygın Eğitim'in kesişim kümesi vardır ama bu tamamen çıkar ilişkisidir :). Hayatboyu öğrenme ile ifade edilmek istenilen ise belirli bir plan olmadan, yolda giderken dahi bir şeyler öğrenmeyi kapsar. Bir partidesin mesela. Eğlence doruk noktasında ve sen orada bir konuşma yapıyorsun ve bu konuşmadan bir şey öğreniyorsun. İşte bu hayatboyu öğrenmeyi kapsar.Hatta katılımcılardan birisi “Pazara kadar değil mezara kadar” şeklinde bir sloganla hayatboyu öğrenmeyi sloganlaştırmıştır :). Ayrıca Örgün ve Yaygın Eğitimleri de içine alan geniş bir spektrumu vardır.

Anlattıklarım çok sıradan geldi ve bir şey anlamadık, adam gibi anlat diyorsan, sana eğitimde Onur’un veya Bugay’ın veya Özgür’ün verdiği örnekle anlatmak isterim. Şimdi ehliyet almak istiyorsun. Gidiyorsun sürücü kursuna, deli gibi para veriyorsun ve kurslarına katılıyorsun. Kursta biri çıkıyor, tekerleği gösteriyor. Patlamış halini slayt olarak hazırlayıp, sunuyor ve anlatıyor tekerlek patladığında neler yapılacağını. Sende bakıyorsun, dinliyorsun onun anlattığı her şeyi (Örgün Eğitim), sonra da gerçekte tekerleğin patlayınca eğitimde neler öğretildiğini hatırlamaya çalışıyorsun :). Tabi hatırlamakta zorluk çekmen gayet normal. Ama eğer seni birisi bir atölyeye götürseydi, patlamış tekerleğe sahip arabayı gösterseydi ve tamir etmeni söyleseydi ve sen tamir etmeye çalışsaydın (Yaygın Eğitim) o zaman hatırlamakta zorluk çekmezdi gibi geliyor… Ama ehliyet olayını kursa gitmeden de hallederim, zaten klasik sorular soruyorlar, gözüm kapalı yaparım şeklinde düşünen birisiysen, bir gün yola çıkarsın ve tekerleğin patlarsa, o zaman kendi başına o tekerleği tamir etmen gerekir (Hayatboyu Öğrenme)…

Artık ‘öğrenme’yi öğrendiğimizi düşündüğümüz sırada diğer oturumda bulduk kendimizi: “ Öğrenmeyi Öğrenmek ”… Yani biz bu oturumda ‘öğrenmeyi öğrenme’yi öğrenecektik. İlginç… Özgür elinde üç topla geldi. Slayt hazırlamıştı bizim için, slaytın başlığı ‘Üç Top Çevirme’… Başladı bize üç top çevirmenin püf noktalarını anlatmaya. Ben zamanında 3 top çevirmek uğruna kilolarca portakalı ziyan etmiş biri olarak üç top çevirme oturumunu ilgiyle izledim. Ve sonunda püf noktasını öğrendim… Özgür’e hediye edilmiş toplar da bu püf noktalardan birisiydi benim için. Ve sonunda öğrendim nasıl çevireceğimi ve bana öğrenmeyi öğretmiş oldular. Sanırım öğrenmeyi öğrenme de böyle bir şey :)) (Yanlışım varsa düzeltin lütfen :))

Güzel bir öğle yemeğinden sonra artık youthpass’ı daha yakından tanımak adına oturumlar planlanmıştı. İlk olarak youthpass alındığında ne gibi avantajları olacağı ve youthpass ile karşılaşan şirket, kurum, kişilerin ne düşünmesi gerektiği konularına değinildi. Kısaca ‘tanınırlık’ bu oturumun konusuydu. Peki ama neydi bu tanınırlık… Youthpass düzenlenirken katılımcının kendi kendine doldurmasına özel gösteriliyordu. Bir nevi kişinin kendi kendini değerlendirmeye tabi tutmasıydı. Bunun bir çok avantajı vardır. Hem kişi kendi bilgisini değerlendirerek ne öğrendiğini belgelendirebilecek, hem de organizasyonu yapan kişi bu değerlendirmenin amaçlar doğrultusunda mı yoksa amaçlanandan farklı mı olduğunu kritik edebilecektir… Eğitmen büyük bir özenle yardımcı oldu, katılımcı büyük bir özenle doldurdu bu formu, peki ama ‘anlaşılmak karşındakinin anlama sınırı kadardır’ deyimi de göz önüne alındığında, karımızdaki kişi youthpass’ı anlamadığı sürece youthpass’ın etki çerçevesi yok olacaktır. İşte tanınırlık burada devreye giriyor. Avrupa’da çok daha yaygın kullanımı olan youthpass hakkında maalesef birçok kuruluş haberdar değil. Eğitimin temel amaçlarından birisi de çevremizdekilere youthpass’ı anlatarak tanınırlığını arttırmaktır. Daha bir çok çalışma yapılabilir. Hem zamanla olacak bir şeydir. İnsanların anlamaları için biraz beklemek, çok çok anlatmak gerekir.

Ve tanınırlığı tanıttığımıza göre aslında eğitimin benim için en can alıcı noktasına gelebiliriz… 8 Anahtar Yeterlilik… Onur sahnede… Başlıyor duvara 8 farklı ve spesifik yeterlilikleri yapıştırmaya… Oldum olası anlamadım diye içimden geçiriyorum. Tamam bunların isimlerini biliyorum da, eee sonra, oluyorum kendi kendime… Sonra Onur düşüncelerimi okumuş gibi, bizi gruplara ayırıyor ve her bir yeterliliğin önünde durup, belirli bir zaman düşünmemize izin vererek, bu yeterliliklerin altındaki boşluklara yazılar yazmamızı istiyor. İşte bu sırada, gruptakilere soruyorum ‘Nedir? Ne yapılır bilemedim ben :)’… Başlıyorlar anlatmaya… Ben bu yeterlilikleri kendime şöyle tanımlıyordum. Hatta eskiden kendime nasıl tanımladığımı yazmaya çalıştım ama bulamadım. Başlık-Alt başlık ilişkisi kurmaya çalıştım, kelimelere dökünce daha da saçma oldu :) Ama aslında bu yeterlilikler öğrenmenin bir aracıymış. Projelerimiz süresince belirli olaylarla karşılaşırız. Bunlar sonucunda bizler bir şeyler öğrenir veya önceden yetersiz olduğumuzu düşündüğümüz bir konuda kendimizi artık aşmış, o sorunu çözmüş ya da karşımızdakini anlamış hissederiz. İşte bu gibi durumlar bizi 8 Anahtar Yeterliliğe yönlendirir. Belirli başlıklar altında toplayarak aslında neyi öğrendiğimizi gösterir. Bir nevi bize kolaylaştırıcı görevi görür. Kategoriler halinde birleştirip, büyük pencereyi görmemizi sağlar…

İşte bu anlatılanlardan anladığım kadarıyla, Onur’un bize düşüncelerimizi yazmamızı istediği boş kağıtlara aslında yine yeterliliklerimizi yazmamız gerekiyormuş. O başlıklar altta yazılanları kapsar nitelikte oluyormuş. Örnek olarak Yabancı Dilde İletişim Kurabilme yeterliliğinin sağlanması için (Alıntı yaparaktan…) yabancı dilde okuma-yazma, yabancı dili konuşma-dinleme yeterliliklerinin sağlanması gerekmektedir.

Bu 8 Anahtar Yeterliliği ve hangi soruları sorarak hangi yeterliliğe ulaşacağımızı sıralamak gerekirse;

1.       Ana Dilde İletişim Kurabilme (Kendi Dilimi Ne Kadar Verimli Kullanabiliyorum? / Bu Dili Kullanabilmem Hangi Fırsatları Yaratır? / Anadilimi Gençlik Programlarında Nasıl Daha Etkin Kullanabilirim )

2.       Yabancı Dilde İletişim Kurabilme (Yabancı Dili Kullanmada Ne Düzeyde Başarılıyım? / Bu Dili Kullanırken Ne Tür Zorluklarla Karşılaştım ve Nasıl Üstesinden Geldim ? / Yabancı Dilimi Gençlik Programlarında Nasıl Daha Etkin Kullanabilirim)

3.       Toplumsal, Kültürlerarası ,Sosyal, Aktif Vatandaş Yeterliliği (Diğer Kültürler Hakkında Neler Öğrendim? / Başkalarıyla İletişimde Nelerde Başarılıyım? / Grup Çalışmasında Ne Tür Zorluklarla Karşılaştım ve Nasıl Üstesinden Geldim?)

4.       Matematiksel Yeterlilik ve Fen/Teknolojide Temel Kazanımlar (Rakamsal Becerilerime Ne Zaman İhtiyacım Olur? / Ne Tür Problemlerle Karşılaştım ve Nasıl Çözdüm? / Problem Çözme Yeteneğimi Gençlik Projelerinde Nasıl Geliştirebilirim?)

5.       Dijital Yeterlilik (Ne Tür Bilgi Kaynakları Kullanıyorum? / Projeden Önce İnternet ve Bilgisayarı Kullanıyor muydum? –Gerçek Anlamda- / Başka Bir Ülkede Olmak Bu Alanda Yeni Neler Öğretti?/ Gençlik Projelerinde Dijital Yeterliliğimi Nasıl Geliştirebilirim?)

6.       Girişimcilik (Fikirlerimi Ne Zaman Uygulamaya Koyarım? / Risk Alır mıyım? Ve Bunlardan Bir Şeyler Öğrendiğim Olur mu? Gençlik Projelerinde Girişimcilik Yeterliliğimi Nasıl Geliştirebilirim? )

7.       Kültürel İfade (Başka Kültürler İle İletişimde Bulunmayı Ne Kadar İstiyorum? / Yeni Yerleri Gezerek Neler Öğrendim?)

8.       Öğrenmeyi Öğrenme (Projeye Katılmaktaki Amacım Neydi? / Bilinçli Katılım İçin Neler Yapabilirim? / En Çok Hangi Faaliyetlerden Neler Öğrendim? )***

*** Öğrenmenin Hedeflenen Değişimle Gerçekleştirilebilmesi İçin Uygun Yöntem Keşfetme Durumu olarak açıklamaya çalışmış katılımcılardan birisi, bu durumu… Hoş 3 defa okudum her defasında farklı anlam çıkartmayı başardım…

Eğitimin sonuna doğru ise nasıl Youthpass hazırlanır’ın üzerinde duruldu. Aslında www.youthpass.eu sitesinde gayet açıklayıcı bir şekilde anlatılıyor.

Bu kez Youthpass’ı projemde uygulayacak, öncesinde buna göre plan yapacak kadar bilgilenmiş hissediyorum… Başka bir Youthpass Eğitimi’nde sizinle birlikte olmak güzel olurdu ama sınırımı zorlamadan yazıma son vermek en güzeli olacak sanırım.

Eğitimde emeği geçen ‘mutfak’ ekibine ve hazırlanan ‘yemeği’ yemek için iştahlı olan katılımcılara çok teşekkür ediyorum.

Haberleşmemizi facebook üzerinden devam ettirmek dileğiyle…

http://www.facebook.com/#!/home.php?sk=group_170404906343911&ap=1

Mezuniyet - İş Arasında "KUKLâNLAT"

2011-02-23T18:23:00.001+02:00

Mezun olduğumdan itibaren 9 ay 2 gün geçti. Bekleyişle ve beklentiyle geçen günler...

Zaman, pencereden bakılan tren gibiydi. Eskiyip, yıllanmış trene... Ahşap pencerenin kırılmaz zincirlerine hapsolmuş insanın, onu özgürlüğe taşıyacak trenine bakması gibi... Trenin toz kaldırmayacağını bile bile ortamı tozla kaplatıp, özgürlüğü bu şekilde hayal eder gibi...

Hayat her insana zordur ama çaresizliğini düşünen insana olduğu kadar değildir. İşte geçen zaman bana bu konudaki (işe girme konusunda) çaresizliğimi hatırlatıp, yüzüme vuruyor. Bazen küçük umutlar, umutsuzluğumdaki yıkılmaz sandığım taşları sarsıyor. Umutlanıyorum... İşte yine onlardan bir kaçını yaşadım geçirdiğim birkaç ayda.

Her şey kötü gitmeye başlamıştı. İşsizdim. Gelirim, dolayısıyla kendime ait harcamalarım yoktu. Abimin yanında kalıyordum ve günlük aktivitelerim: uyanmak, kahvaltı yapmak, internete girmek, AB projeleri araştırmak, travian oynamak, pes oynamak, facebook'ta takılmak, abimin eve gelmesine 2 saat kala yemek yapmaya başlamak, yemek yapmak, yemek yemek, meyve yemek ve film izlemek...

Ne kadar bu şekilde yaşadığımı hatırlamıyorum ama iki haftada bir kendimi tazelemek için kaçamaklar yapıyor, arayışlar içine giriyordum. Geçen zaman umudumu tüketmek adına düşüncelerimle yarışa girdiği sıralarda, İspanya dönüşü yazmaya karar verdiğim ve zorlu aşamalar sonucunda 1 Kasım'da teslim ettiğim projem, kabul edildi... İlk çocuğum doğmuş gibi hissettim. Planlar... Planlar tekrar revize edilmeliydi. Proje başlangıç tarihi: 1 Şubat olarak belirlenmişti...

Abimin yanında yaşıyordum. Sürekli, her konuda tartışmalar yaşıyorduk. Bir süre konuşmadık. Bu sürede, bir konuşmamızda abim bütün savunduğum değerlere (mühendisliğime, yaptığım projelere, Mühendisler Odası'na yaptığım ziyaretlere...) saldırdı. Sözleri o kadar iğneleyiciydi ki, yaşadığım hayata lanet ettim. Bir yanlışlık vardı. Ya bana avantaj olarak görünen durumlarım, gerçekten avantaj olduklarını göstermeli ya da hayatımı sürdürecek kadar para ile yaşamıma şekil vermeli, diğer şeyleri boş vermeliydim... O gece çok ağladım. Bir karar vermeliydim. Sonrasında plan yapmalıydım. Birçok kararıma zemin hazırlayacağını tahmin edemezdim.

Abimin yanından ayrıldım. Ceren ile yaşamaya başladık. Hayatımda geçirdiğim en kötü 1 haftaydı. İnsanın bütün kötü özelliklerinin bir insanda toplandığına daha önce tanık olmamıştım....

Abimin evinden ayrıldıktan sonra iş arayışlarım hızlandı. Garsonluk, komilik, taşımacılık... ne iş olursa yapmaya niyetliydim. Aynı zamanda odaya ziyaretlerim de gerçekleşmeye devam ediyordu. Hayata döndüren umutların ikincisi ise burada meydana çıktı. Hüseyin Abi Oda'ya çağırdı beni. Yaklaşık bir saat muhabbetten sonra ancak çağırma nedenini açıkladı. Oda'ya yardımcı arıyorlarmış, ben de iş aradığımı söylemiştim. Durumu değerlendirmişler ve benim cevabımı bekliyorlardı. O anki mutluluğumu şöyle tarif edebilirim sanırım; (aslında aklıma bir çok anlatma yönetemi geliyor ama...) uzun süredir açsınızdır, yiyecekler vardır fakat siz onlara dokunamazsınız, tam açlıktan öleceğiniz zaman size birisi lokantada çalışma teklifi sunar... İşte benim durumum da buydu. Düşüncelerime, yapacaklarıma uyan en uygun yerdi burası, çalışmak adına. Hemen öbür gün kabul ettim çalışmayı... İnanması güç ama çalışıyorum hala ve gayet mutluyum. Hem tecrübe kazanıyorum mesleki hayatımın siyasi tarafı açısından, hem de hayatımı istediğim şekilde geçirmek adına maddi özgürlüğümü sağlıyorum...

İşe girdikten sonra planlarımı hayata geçirmek daha da kolaylaştı. Şubat 1'e de bir proje yazma fırsatımız oldu. Eylem 1.2 Proje Hazırlık Toplantısı'nda ise bir çok değerli insanla tanıştım. Düşüncelerim özgür kalmaya devam ediyorlardı...

Şu sıralar KUKLâNLAT projesinin hazırlık aşamaları tüm hızıyla devam ediyor. Nihayet SHÇEK'de kalan birkaç kişinin hayatını değiştirebileceğim. Onlar için farklılık yapabileceğim. Mevcut sistemin içinde kaybolup, robotlaşmalarını engelleme adına ilk adımı atmış olacağım... Devamı gelecek mi? Bilmiyorum... Hoş proje hayata geçemeden bile, insanların alışılmışlıkları tekrarlama alışkanlığından dolayı sorunlar yaşamaya başladım. Hayal gücüne dayalı projede, gerçeğe indirgeme konusunda en az kayıp vermeliyiz. Yoksa diğerlerinin yaptıklarından tek farkı hedef kitlenin farklı olması olacak. Öteye gidemeyeceğiz...

SHÇEK bana iş sınavı göndermeme konusunda kararlı sanırım... MKE ile görüştüm. Sanırım orası benim için yalan oldu. Şu sıralar bireysel girişimlerle T.C.D.D konusu gündeme geliyor. Eğer o da olmazsa, sanırım bana askerlik yolu görünecek...Sonrasında özel sektörde hayatıma devam etmeye çalışacağım.

Atlamak istemediğim bir konu daha var. Bir umut, bir sıcaklık, bir her şey... Şerife ile sevgili olup, sevgilerimizi paylaşmaya karar verdik. Şu zamana kadar verdiğim en güzel kararlardan birisiydi... Bu şekilde süremesini dilemekten başka ekleyeceğim bir şey yok :)

Mücadele... Mücadele ile geçen hayatımda bir an olsun soluk alıp, dinlenme fırsatı bulamadan, göçüp gideceğim sanırım.

Bu gün bir deli gördüm, sonra bir tane daha... İkisi de sesli sesli kendi ile tartışıyorlardı. Birisi mutluydu, diğeri ise biraz gergin... Birisi kendi ile mutabakata varmıştı sanırım, diğeri ise henüz kritik etme olayını tamamlamamış gibiydi. Normal insanlar gördüm... Onların yüzlerinde de iki delinin yüzlerinde görülen ifadelere benzer ifadeler vardı. Kimisi kendiyle çatışmadaydı, kimisi ile kendi ile olan sorununu geçici olarak çözmüştü. Aralarındaki tek fark ses... Biri sesli düşünüyordu, diğeri içinden... Normal insanlar özgür değildi, deliler özgürlüğünü gizleme gereksinimi duymuyorlardı... Mutlu oldum, ama sessiz gülümsedim... Normal gibi davranmalıydım... :)

Mezuniyet - İş Arasında "SARIMTIRAK"

2010-12-23T22:52:00.001+02:00

6. ay geçmek üzere… Mezuniyetimin üzerinden koskoca 6 ay geçti. Mezun olduktan sonra gözlerimde beliren pırlantalar şimdi sarımtırak. Peki ama neden?...!

Zemini sağlam olmayan binalar gibiyim. En ufak bir meltemde dahi sallanıyorum. Yıpranıyorum. Kabuklarım dökülüyor. Sürekli ve herkese içimi dökme hissi içindeyim. O kadar salağım ki insanların beni anlayacağını düşünerek çırpınıyorum. Ama biliyorum ki her insan, aynı ben… Ben onları anlamazken, onların beni anlamasını bekleyecek kadar bencilleşebildim demek, aferin bana. Peki ama neydi beni bu kadar isyan ettiren?

Açıklamaya çalışayım:

İspanya’ya gittim, döndüm, proje yazdım, sonra tesadüfen bölümümle alakalı olmayan bir firmadan iş teklifi aldım. O kadar cahilim ki balıklama daldım. Ne iş olursa yaparım mantığıyla. 6 gün çalışacaksın, olur… 10 saat çalışacaksın günde, olur… İzin günün hafta içi istediğin, iş yoğunluğunun az olduğu bir saatte, olur… 650 tl maaşın olacak, olur. Ne iş yapacağım peki? Yapacağın iş bu masada oturmak, kurslar hakkında bilgi vermek, gün sonu gelir giderleri deftere kaydetmek, telefonlara bakma, tamam abi… Ama ben pek emir almaktan hoşlanmıyorum, aynı şey rica olarak söylenirse çoğu şeyi yaparım, tamam Ümitcim biz burada zaten abi-kardeş gibiyiz. Sende artık bizim bir kardeşimiz sayılırsın…

Böyle başladım ASM’de işe. Ama o kadar çok hata yapmışım ki Tekrar Gözden Geçirdiğimde. Örneğin yemek zamanını neden konuşmadım. Benden beklenen bu mu yoksa fazlası mı? Kontrat imzalanacak mı? Neden imzalamıyoruz!

İşten atıldım 25. gün sonunda. İstanbul’a Metalurji ve Malzeme Kongresine gitmiştim. 2. günü arayıp güzel bir dille işime son verdiler. Kafamda bir çok soru işareti vardı. İster istemez işten atılma psikolojisine girmiştim. Bahaneler arıyordum kendime “ Kongreye geldiğim için kızmışlardır”, “ Yaptığım pek iş olmadığı için ve bütçeleri kısıtlı olduğu için işime son verdiler sanırım” “ Hem şimdi atılmasam bayramda atılacaktım, ben bayramda çalışamam ki” … Ankara’ya döndüğümde çalıştığım sürenin parasını alayım bari dedim. Bayramdan sonra gel,dediler. Olur. Bayramdan sonra gittim, bir hafta sonra gel, dediler. Gittim. Daha para kazanmadık sen en iyisi bu cuma gel, dediler. Olur. En sonunda telefonla aradım. Alp abi çıkmadı, Kemal vardı telefonda. Alp abi’ye sordu, gelsin akşamüzeri veririm demiş. Telefona bile çıkmadı. Akşam gittim. 25 günün ücreti 400 TL. Benim hesabıma göre 550 TL almam gerekiyordu. 150 TL kullandığım izinler için kesilmiş. Ve işte kırılma noktası. Aklımca hakkımı aramaya çalışıyordum. 150 TL’yi kesmeye hiç hakları yoktu. Ama söylediğim için de çok mutlu oldum. İşten atılmamın asıl nedenlerini sıralamaya başladı Hakan abi.

- Hani bir ay sonra çalıştığın yer şaha kalkardı dedi alaycı bakışla. Projede Hakan abi ile çalışacaktık. Ona endeksliydi proje. Bu sırada konu benden açıldı. Neden işsiz olduğumu sordu. Ben de ‘Bölümümle Alakalı’ küçük bir şirkette çalışsam, bir ayda orayı şaha kaldırırım, demiştim. Çok abartmışım. Büyük lokma olmuş. Ama bu sözümden dolayı bana iş teklifi yaptığını bilseydim önce planlarımı yapardım oraya yönelik, sonra eğer büyük değişiklikler yapamayacağımı düşünseydim hiç kalkışmazdım çalışmaya. Değmezdi yani bu kadar para için ilişkilerin bozulmasına. Gün boyu bilgisayarda kendi işlerini hallediyorsun.

- Tembelsin Ümit, gün boyu bu koltukta oturuyorsun ve hiçbir şey yapmıyorsun. Haklı. Nasıl haklı olamaz ki? Arka odada herkes muhabbet ederken ben o masada oturmak zorunda kalıyorum. Günde on saat o koltukta otura otura bir yerlerimde pişikler oluşmaya başlamıştı. Hem o on saati nasıl geçirebilirdim bilgisayarda kendi işlerimi halletmeden. Bana söylenilip de yapmadığım bir şey var mı diye düşünüyorum, ama yok. Yapmamam aptallık olurdu zaten.

- Yemek konusunda bir tek seninle sorun yaşadık Ümit. İlginç ve haklı. Sabah kalkıp kahvaltı yapmaya zaman bulamıyorum. Günün yorgunluğunu ancak uyuyarak atabiliyorum. Bu sebeple sabah sadece 2 puaça ve bir çayla geçiştiriyorum. İş yerinde belirli bir yemek yeme saati yok. Patronlar da yemek yemiyorlar düzenli olarak. Ama genelde 3 gibi yemek yeniyor. (Burada bir parantez açmam şart. Yemek olarak sadece bulgur pilavı vermişlerdi bir gün, diğer gün de sadece makarna, o kadar. Güzel yemekler de olduğu oluyordu ama sadece bulgur pilavı ile 10 saat çalıştırmanın vicdani boyutunu sorgulamadan geçemiyorum.) Bir cumartesi günü saat 4 olmasına rağmen hala yemek yememiştik. Soruyorum Kemal’e ne zaman yemek yeriz diye, bilmiyorum diyor. Hakan abi’yi arıyorum, Alp abi’n ilgileniyor, diyor. Alp abi’yi arıyorum ve azar işitiyorum. Bir tek sen soruyorsun. Yeriz elbet diyor. Mecbur bekliyorum. Bu böyle devam ediyor.

- Saygısızsın Ümit, biz geldiğimizde kendine çeki düzen vermiyorsun. Biz var mıyız, yok muyuz belli değil. Müşterilerin karşısında bacak bacak üstüne atıyorsun. Haklı. Ama saygısızlık değil benim yaptığım. O an ne yapıyorsam, onlar geldiğinde de yapmaya devam ediyordum. Gizlim, saklım yok. Hani abi-kardeştik. Derya abla geldiğinde masada o oturuyordu. O zamanları odada bulunan koltuklarda oturarak geçiriyordum. Evet bacak bacak üstüne atıyordum, ama bence bu saygısızlık derecesinde değildi.

Daha neler neler saydı, pek hatırlamıyorum. Ama sağlam azar işittim. Gerçeklik payı olan olaylar hakaret olarak nitelendirilmez ama söylenilen her söz hakaret gibiydi. Hele en sonunda “ Ümit sen özel sektörde zaten çalışma, yapamazsın. Sen git devlette memurluk için çabala.”

Çok da uzatmadan bu konuyu kapatmak istiyorum. Çıkarttığım sonuçlar:

1. İşe girmeden önce mutlaka bütün şartları ve iş görevlerini işveren ile ayrıntılı konuş. (Yemek yeme zamanın ve tatil günlerin belli olsun örneğin.)

2. Asla ve asla patron ile arkadaş olamazsın.

3. Bol bol yalan söyle (orada en çok karşılaştığım durum).

4. İş yapmasan da patronun geldiğinde yapıyormuşsun gibi davran. Çünkü para veren patron karşılığında çalışmanı, köle olmanı ister.

5. Eğer işinde çok rahatsan yanlış giden bir şeyler var demektir.

6. Ne yaparsan yap, hepsi sana geri dönecektir. Senin doğru olarak gördüğün karşındaki için büyük sorun oluşturur.

Yazarken bile sinirleniyorum. Özel sektör çok acımasız. İşe almaları ve iş devamlılığı çok zor. Kahretsin ki hala bölümümle alakalı bir iş bulamadım. Herkese, her kişiye teker teker durumdan bahsediyorum, ama sonuç hep olumsuz. Metalurji Odası’ndan da sonuç alamadım. Yani hala işsizim ve geçen her gün yeşermeyen umutlarımı öldürmeye gebe.

Dayanağım olan SHÇEK’ten gelmesini beklediğim iş sınavı ise inatla gelmeyi geciktirmekte. Artık insanlara açıklama yapmaktan, işsizim demekten yoruldum. Olmaması gereken bir durumdayım. Çizgimin eskisi kadar net olmadığını itiraf etmeliyim. Yani bu yol nereye gider ancak yaşayarak görebileceğim…

Kategori Dışı " YGA 2010 LİDERLİK KONFERANSI"

2010-11-29T17:48:00.001+02:00

YGA, uzun adıyla Young Guru Academy...

"Dünyayı değiştireceğine inanacak kadar idealist,
Hayalinin önündeki engelleri görecek kadar da gerçekçi...
Engelleri kaldırmayı deneyecek kadar cesur,
Sıradışı hayal ortakları ile çalışabilecek kadar da uyumlu...

Kendine yapabileceği en büyük yardımın,
Başkalarına yardım etmek olduğunu bilen bir bencilseniz...
Sosyal sorumluluk sahibi, başarılı
Çift kanatlı bir lider olmayı hayal ediyorsanız,
Sizi tanımaktan onur duyarız..."

YGA'nın sitesinde yer alan, sizi karşılayan, oluşma felsefesini çok güzel anlatan dizeler. Sihirli sözcükler...

YGA ile 2008 yılında tanıştım. İnternette gezinirken fark ettim. 'Lider' yazıyordu. O zamanlar karar vermiştim kendimi değiştirmeye ve o sene tanışma fırsatım olmuştu 'gönüllülük' kelimesiyle. Başvuru yaptım. Kabul edilmedim. Verdiğim cevapları kısa kısa hatırlıyorum. " ... okulda hep lider konumundaydım, sınıf başkanıydım..." , " ...ben(!) çok şey başardım, liderlik özelliğine zaten sahibim" vs. vs. Yaptığım yanlışı bir sene boyunca Genç KYÖD ile çalışınca anladım.

YGA 2009 Liderlik Konferansı(LK)'nın başvurusundan önce YGA Kocaeli Sorumlusu ile tesadüfen tanıştık. Bana biraz YGA'dan bahsetti. Hemen Genç KYÖD'de, bir toplantımızda YGA'yı anlatması için ikna ettim. Güzel anlattı. Başvuruların kapanmasına kısa bir süre vardı ve zaman ayırıp YGA'nın sitesini inceledim. Sonra da başvurdum, kabul edildi. 2009 LK tek kelimeyle büyülüydü. Çok etkilendim. Hayran kaldım. Çok şey öğrendim. Hayallerimi tazeledim ve bir sene boyunca bunun sayesinde hayallerimi ve hayallerimden fazlasını gerçekleştirdim.

LK'dan sonra elemeler devam ediyordu. Liderlik konferansına 17000 kişi arasından 2000 kişi seçilmişti, bu 2000 kişi arasından da 400 kişi seçilecekti. Verdiğim cevaplar sonucunda mülakata girmeye yani 400 kişi arasına girmeyi başarmıştım. Mülakatlarda elendim. Bunun bir çok sebebi olabilir. Bunlara sonra değinmeyi düşünmekteyim.

En baştan başlamaktan nefret etmeme rağmen tekrar mücadele için YGA 2010 LK'nın ön kayıt formunu doldurdum, kaydım kabul edildi ve YGA 2010 LK'ya katılmaya haziran ayında hak kazandım. 2 gün önce de bu konferanstaydım.

Bu konferansta konuşmacı olarak Güler SABANCI, Münir KUNDAKÇI, Agah UĞUR, Hasan YILMAZ, Süreyya CİVİL, Coner Pierce ve Sinan YAMAN katıldı. Konuşmacılara geçmeden önce, konferansa gitmeden önce Gülşah ile telefonda konuşurken YGA'ya farklı bir açıdan bakmaya başlamıştım. Daha eleştirel bakıyordum, o büyülü havayı bu sebepten dolayı hissedemiyordum. Kafamı kurcalayan soruların en basitleri şunlardı;

- YGA herhangi bir şirket tarafından destekleniyor mu? [1]
- Lider vasfına sahip olan kişiler (YGA mezunları) ilerleyen aşamalarda bu şirketlere CEO olmak için YGA'yı aracı olarak mı görüyor? Ya da YGA bu yol için aracı mı oluyor?[2]
- Toplum için yapıldığını düşündüğüm çalışmalarınız ne kadar toplum için faydalı olduğunu düşünüyorsunuz?[3]
- Türkiye'de eğitim sürekli bir yarış gibi gösteriliyor. Engeller konulup öğrencilerin yarış atı gibi bu engellerden atlatılması bekleniyor. Böyle bir sistemde sizin politikanız sistemi destekler nitelikte mi?[4]
- Üniversitelerden bu kadar rağbet görmenizin paralelinde üniversitelerde yaşanan sorunlara ne kadar eğiliyorsunuz? Bununla ilgili bir çalışmanız var mı?[5]

Bu sorular aynı zamanda konferans öncesi YGA'ya gönderdiğim sorulardı. Cevaplarını direkt onlardan alamadım. Ama konferans boyunca konuşmalarım ve tartışmalarım bu yönde ilerledi. Soruların cevaplarını ise yazının ilerleyen aşamalarında göreceksiniz.

YGA 2010 LK'da konuşmacılar Türkiye için önemli kişilerdi. Hepsinin biyografilerinden de anlaşılacağı üzere, eğitim hayatının bir bölümünde yurt dışında eğitim almışlardı. Bu ister istemez tepkimi çekmişti. Benim bundan çıkartacağım sonuç şuydu, başarılı olmak için yurtdışı eğitimi şarttı. Peki Türkiye baz alınarak düşünüldüğünde yurtdışında eğitim alacak kesim % kaç dersiniz. Bence üniversite öğrencilerinin %10'unu geçmemektedir. Bu durumda geri kalan %90 öğrenci umudunu kesip yok olmaya mahkum mu bırakılmalı? Onlara örnek olacak birilerinin de bu konuşmalarda yer alması gerekmez miydi?

Konuşmacıların konuşmalarından bahsetmek istiyorum. Bütün olumsuzluklara rağmen konuşmalarından etkilenmiştim. Çok güzel noktalara, derinlemesine dalmışlardı konuşmacılar. Bir kelime bazen bir çok şeyi anlatmaya yetiyor da artıyordu. Bir cümle uğruna hayat boyu mücadele edilecek kadar etkiliydi. Konferansta beni etkileyen kelimeler, sözler ve alıntılar ile ilham kaynağı olacak kitap önerilerini sizinle paylaşmak istiyorum. Bunlar:

- " Bir hayalim vardı, önündeki engelleri kaldırdığımda hayalimin kendiliğinden gerçekleştiğini farkettim." M.K. Atatürk.

- Çift Kanatlı Lider: Bilgi ve tecrübelerle donanımlı, aynı zamanda sosyal sorumlu lider...

- Tecrübeye dayalı eğitim,

- "Liderlik ile yöneticilik aynı şey değildir. Yönetici işin iyi şekilde ortaya konulmasını sağlar, lider ise hangi işin iyi olduğunu bulup diğerlerini buna ikna etmektir. Fakat liderlik ile yöneticilik ayrı düşünülemez."

- "Lider değişmekten korkmaz, lider değişimi yaratır"

- " Takip eden yoksa 'lider' de yoktur."

- " Bisiklete binmeyi öğretmek istiyorsan, yanında koşmalısın..."

- Görünmez Lider

- Çelişkileirn iç içe olması gerekir. Örneğin Kararlılık ve Esneklik, Yaratıcılık ve Disiplin, Cesaret ve Sabır...

- "Gerçek ve tam doğru yoktur."

- İç'ten liderlik insani duygularla alakalıdır. Mesela aşk gibi, nasıl olduğunu bilmezsin ama olur işte...

- " Hayat kopya çekmenin serbest olduğu bir sınavdır" (Bu sözü Hasan Yılmaz söylemişti ve konferansta en çok bu sözde etkilenmiştim)

- " Bir insanın uğruna öleceği bir şeyi yoksa, yaşamaya hakkı yok demektir." Martin Luther King

- Vicdani Zeka: Zekanın vicdana bağlı olduğunu anlatan parlak bir kelimedir.

- " Bu halde olmamın nedeni annem ve babamın fırınına dayanmaktadır" Sinan Yaman (Ayrıca bu söz de bana kendimle ilgili bir çok soruyu cevaplamakta yardımcı olmuştu.)

- " Liderlik kabiliyetleri karar verirken ve sorumluluk alırken gelişir"

- Hata yapmanın öğrenme üzerindeki etkisi büyüktür.

- " Sıradışı zihinler, sıradan zihinlerin atağına uğrarlar" Einstain

- " Bencillikten bensizliğe doğru yolculuk..."

Konferans sabah 10'dan akşam 6'ya kadar devam etti. Bu sürede bir çok göster, reklam ve konuşmayı izledim. Reklam... Konuşmacılar konuşurken sponsor olan firmaların isimlerine bakmaktan kendimi alamıyordum. Çok büyüklerdi. Türkiye'nin en büyük firmaları. Hemen hemen hepsi de çok uluslu çalışan firmalar. Neden böyle bir STK'ya bu kadar büyük firmalar aynı anda sponsor olmak istiyordu ki? Yani avını görmüş aslan gibi hepsi neden YGA'nın peşindeydi. Bunun bende bir açıklaması vardı. YGA bu sene 33000 üniversite öğrencisi arasından kendi düşünceleri paralelinde 2000 seçilmiş üniversite öğrencisine konferans veriyordu. Daha sonra bunların arasından en yetenekli 200 öğrenci/ genç araştırmacı ile yollarına devam edecekler ve liderlik vasıflarını ön plana çıkartan faaliyetlerde bulunacaklardı. YGA'nın ilerleyen aşamalarında ise yurt dışındaki eğitimlerle dil ve geniş gözlüklerle dünyaya bakma yeteneklerini geliştireceklerdi. En sonunda 'LİDER' olacaklardı bir kaçı. Peki sonra ne olacaktı. Bu lider nereye gidecekti. İşte sponsorların şifresi burada deşifre oluyordu. YGA'dan mezun olanların büyük çoğunluğu bu sponsorlardan birinde CEO olarak çalışmaktaydı. Eğitilmiş genç beyinler... Daha az çaba harcayacaklardı bunların şirketlerine adapte olmaları için. Güzel bir düşünce, aferin onlara(!).

Hep kafamı kurcalayan bir soru ise " Neden hep seçilmişlerle yoluna devam ettikleri"ydi. Seçme kriterlerinin seçmede yetersiz olacağı, aslında bu tür şeyler için gönüllü olanların bu çeşit seçme kriterlerine karşı daima cephe aldığı aşikardı. Dolayısıyla dünyanın değişmesi için daha geniş kitlelere, bir nevi hastalık yayan hücrenin bulunup tedavi edilmesine ihtiyaç vardı. YGA LK'da bu soruma güzel cevap bulmuştum. YGA'nın hedefi de bu doğrultudaymış ve bunun yapılması için zamana ihtiyaçları varmış. Kesinlikle katılıyorum. Değişimin ani olması, dağılmanın çabuk olmasıyla paralellik taşır.

Peki 2 sene üst üste LK'ya nasıl seçildim, yazımın içeriğinde neler vardı. Kısacası bunun püf noktası neydi? YGA'ya seçilmenin püf noktaları (söylediklerimi yaptığınız taktirde seçilmeme olasılığınız %1'dir.)

1) Öncelikle YGA'nın sitesini (www.yga.org.tr) en ince ayrıntısına kadar inceleyin.

2) Sitenin ve yazımın girişinde yer alan dizelerden ve genel tanımında yer alan kısımlardaki "çift kanatlı, idealist, cesur, iştahlı, elleri hızlı, vicdani zeka, bensiz, zihni berrak, hayal, sosyal sorumlu" kelimelerini içeren tanımlarla YGA LK'na başvurun. Bu kelimeleri kullanarak özgün cümlenizi yazın. Ama bu kelimelerin ne anlama geldiğini de öğrenin.

3) Eğer bir STK (Sivil Toplum Kuruluşu)'ya üye değilseniz, hemen araştırmaya başlayın ve sosyal sorumluluk projelerinde yer alan bir STK'ya üye olun. (Kocaeli için Genç KYÖD'ü önerebilirim, diğer iller için TOG da faydalı şeyler yapmakta.)

4) Başvurularınız sırasında hangi tür sosyal sorumluluk projelerine katıldığınızı açıklayın. Ama sakın "ben" kelimesini kullanmayın, " biz " kelimesini kullanmanız tercih sebebidir.

5) YGA'yı 5 kelime ile tanımlayın kısmına Lider Fırını, bensiz, hayallerinin peşinde vs. kelimeleriyle paralel kelimeler yazın. Seçim kriteri açısından önemli.

6) Eklemek istediğiniz var mı kısmına ise toplum için çalışmaya ve onlar için bir şeyler yapmaya ne kadar iştahlı olduğunuzdan, hayallerinizin olduğundan ve hayallerinizin gerçekleşmesi için sonuna kadar mücadele edeceğinizden vs. bahsedin. YGA hayallerinize ulaşmanız için süreci kısaltacak niteliktedir. Bunun bilincinde olup yazınızı şekillendirin.

7) Yazınızda özgün cümleler kullanın. Sizi yansıtsın. Ama empati yapıp onların da sizden neler beklediğini düşünerek yolunuza devam edin. Kopya çekmeyin, 33000 (önümüzdeki sene 50000 olur sanırım bu sayı) kişi arasında kaynar giderim diye düşünebilirsiniz ama okuyan ve değerlendiren kişilerin ne kadar dikkatli olduğunu da unutmayın.

Sonuç olarak YGA felsefesi ve başarı reçetesi olan bir kurumdur. Seçim yapmak demek kendi düşünceleri ile paralel düşüncedeki insanları etrafına toplamak demektir. Seçilmemek demek kendinizin bu konuda yetersiz olduğunuz anlamına gelmemektedir. Sizler farklı hayaller kuruyorsanız ve onlar bunun farkında değilse, sizce bu kimin suçu. Onların hayallerini gerçekleştirmek için bir yol bulmuş olmaları demek, sizlerinde hayallerinize gidecek olan bir yol bulamayacağınız anlamına gelmemekte. Atatürk'ün de dediği gibi hayallerinizin önündeki engelleri kaldırmanın yolunu arayın, onları kaldırdığınızda hayaliniz kendiliğinden gerçekleşir. Ve sakın hata yapmaktan korkmayın. Hata yaptığınızda size gülenlerle siz de onunla birlikte gülün. Böylelikle kendinizi fazla ciddiye almamış (bensiz) olursunuz. Eminim bu şekilde hayattan daha fazla tat alırsınız.

Şimdi mülakat formunu doldurdum, 16 soruya verdiğim cevapları da kaydettim. Eğer seçilirsem bunları da sizinle büyük bir zevkle paylaşmayı planlıyorum.

Hayallerine tutunarak, bu hayallerin gerçekleşmesi için deli gibi çalışan, zihni berrak insanlar olmanız dileğiyle...

Sevgiler...

NOT: Bir sonraki aşama olan mülakatlara çağırılmadım. Üzüldüm ama hayatın sonu değil. Seneye görüşmek üzere YGA :)) (Güncelleme 23.12.2010)

Kategori Dışı " DEĞİŞİM"

2010-10-30T12:33:00.000+03:00

(Şerife ile Facebook'da gerçekleştirdiğim sohbetten alıntı...)

Şerife Yazgaç 30 Ekim, 10:41

Belki de duyup inanmadığımız o yalanlara kanmalıydık.Şimdi inanmadığım her şey için kendimi suçluyorum.

‘Bana biraz yalan söyle bu gece,ihtiyacım var…’Böyle yalvarıyordu şarkıda.Ben hiç böyle yalvarmadım. Ben hiç böyle samimi olamadım.Yalnızca gerçeği istedim.Canımı yakan gerçeği.

Şimdi inanmadığım her şey için kendimi suçluyorum.Belki de inanmadığımız o yalanlara
kanmalıydık.

Masallar yalan değildi. Sihirbazlar yalan değildi. Kahramanlar yalan değildi. Zorro yalan değildi. Şirinler yalan değildi. Gargamel yalan değildi.

Yer çekimi kanunu yalandı. Oksijen yalandı. Fotosentez yalandı. Elektronlar yalandı.Ama ben gittim onlara inandım.

Politika bir uzlaşım aracıydı, buna inandım.Böyle inandım. Şimdi inanmadığım her şey için kendimi suçluyorum. Politika bir çatışmaydı. Kavgaydı. Mücadeleydi. Nasıl inanamadım…

Dün Cumhuriyet’in 87.yılıydı.Kemal Atatürk’ün sözlerinden biri çıktı karşıma: "Bütün ümidim gençliktedir."

Çok utandım.

Ben nelere kandım böyle ve ben neler inanmadım?Şimdilerde hiç olmadığım kadar şüphe doluyum.Beynim bir bulut gibi. …Ve o filmde söylenildiği gibi
‘Tıpkı yağmurla akıp giden gözyaşları gibi…’ hüzünlerim… Hiçbiri görünmüyor. Kimsenin görmesine izin vermiyorum. Dokunulamayan ve akıp giden hüzünlerime de sahip çıkamıyorum artık. Her şeyi silip atıyorum. Gördüğüm rüyaları kimseye anlatamıyorum. Ter kan içinde uyanıyorum ve uyanıp uyanmadığımdan emin olamıyorum.

Son bir haftadır hiç kahkaha atmadım.

Durup dinlenmeden her şeyden şüpheleniyorum.Her şeyi eleştiriyorum.Ruhum acıyor.
Annemin ameliyattan çıkmasını beklerken kapı açıldı ve bir başkası çıktı ameliyathaneden.Benim yaşlarımda bir erkek. Bütün yakınları başına üşüştü. Çok az bir aralık kaldı insan bedenlerinden. İşte o aralıktan göz göze geldik..Simsiyahtı gözleri.Canı yanıyordu. O an donakaldım. Onlar çekip gittikten çok sonra bile o gözler bana bakıyor gibiydi. Yorgundum. Ağlayamadım.

Bir yandan şunu fark ediyorum. Gerçekten de öldürmeyen her şey güçlendiriyor. Bana neler oluyor tam olarak bilemesem de alışkın olmadığım bir başkalık içindeyim.

Sanki yeni bir cephe açtım. Bütün masallarımı,bütün dilekleri geri istiyorum. Ama bu cephede öfke ve hınç da var. Gardım düşerse miğferimi sen al olur mu?

Ümit Yardım 30 Ekim, 12:17

Tabiki de olur...

Evet değişimi hissedebiliyorum ve bana zamanın değiştirdiği diğer şeyleri hatırlattı. Çocukken idealistlikle hiçbir alakamız yoktu, çok mutluyduk. Büyürken yetinmemeye başladık ve mutlu dünyamız dağılmaya başladı. Sonra insanların mutluluk için mücadele etmesi gerektiği gerçeği (?)ni benimsedik. Oysaki çocukluğumuzda yoktu öyle mücadeleler. Tek mücadele yakalamaca oynarken birine dokunmak, onu yakalamak ya da saklanbaçta ebeden önce ebenin yerine dokunmak içindi. Neyse mücadele gerekiyorsa mücadele ederiz dedik. Mücadele için okumak gerekiyordu. Ve işte bu okuma aşaması aslında bambaşka bir pencere açtı hayatımıza. Başkalarının düşüncelerini benimsemeye, anlamaya ve çözmeye çalıştık. Onların mutluluklarını kıskandık ya da yaşadık, onlarla üzüldük ve halimize şükrettik. Derken bu kitabı yazanların amaçlarını düşündük. Sonra amaç nedir bunu öğrendik sonrada bir amacımızın olması gerektiğine kendimizi inandırdık. İlginç...

Bu aşamalar hep bizi mutlu olduğumuz kısımdan uzaklaştırdı. Bunun adına gerçeklik dediler, bunu benimseyenlere de realist. Çok saçma. Neye göre gerçekti bu. Eğer ben bu kombinasyonda bir verinin gidiş yolunu değiştirseydim eğer sonuçlar hep farklı yere giderdi. Olasılık konusunu bilen hayatın aslında tekdüze yaşanamayacağını da bilirdi. Tek sorun hangi aracının yönünü ve boyutunu ne kadar ve nasıl değiştirmemiz gerektiği...

İşte masallar da olma olasılığı olup, şirinlere inanmayan çocukların onları ormanda görememesi gibi göremediğimiz GERÇEKlerin satır aralarında kayboluyor. Ama sen inan onlara, o zaman gerçekten sen olursun. Ve bırak beynin bulutlansın sen de onların üzerine bir dünya kur, orada yaşa bir müddet, dağılıp gidince yere in orada da bir dünya kur, aynen orada da devam.

Sendeki bu değişim bana göre beklenen bir değişim. Önceki konuşmalarımızda da sana böyle bir değişimin içinde olacağını önemli olan çizgini iyi belirlemen gerektiğini söylemiştim. Artık sen değişim sürecinde verileri değerlendirebilecek, görecek ve anlayacaksın. Okumaya devam et, daha fazla karışsın duyguların, bazen kendini ara içinde, bulamayana, kendini kaybedene kadar ara, sonra nasıl olsa bulacaksın kendini, ama düşmeye kalkma, ki düşersen ben yanında olacağım ama yine de sen düşme, o şekilde de yanındayım nasıl olsa...

Kategori Dışı " AVUCUMDAKİ DÜNYA"

2010-10-25T23:12:00.001+03:00

Ökçesine basıyorum artık düşüncelerimin. Hayallerimi kollarım içeride kalacak şekilde omzuma attım, elimde üç-beş umut, çevirip duruyorum. Su gibi akan zamanı göğüsümdeki kılları yolarcasına çekiştiriyorum. Ha biraz acıyor ama hoşuma da gitmiyor değil.

Avucumu açıyorum, dünyam yok oluyor, sonra diğer elimden yardım alıyorum ve birlikte bir dünya yaratıyoruz. Ele bakıyorum siyah, ben beyazım. Ama dünya yaratmışız. Okyanusları, kıtaları, bölgeleri, gidilecek yerleri, gidilemeyecek yerleri, hayatın aktığı yerleri, hayatın yinede akmaya çalıştığı yerleri... Ortağım olan elle yarattım bütün bunları. Coğrafya kitaplarında anlatılmaya çalışan ama bir türlü hakettiği ilgiyi göremeyen dünya modeline benzemiyor. İnadına üstüne basılmış bir şekli de yok. Yardım elini uzatan elin siyahlığından, ülkelere güneş de doğmuyor. Ama iklimi de ona göre ayarlanmış. Güneşe ihtiyacı olmadan oksijen üretiliyor. Ağaçların rengi fosfor gibi parlak, güneşe ihtiyaç bile yok. Zaten bu dünyada seyahat için vizeye ya da paraya da gerek yok. Yerini beğenmeyen ağaç, güneş şehrine taşınabiliyor. Diğer canlılar, mikroorganizmalar vs. kurmuş düzenini.

Oluşturduğum dünyanın ekvatorundayım. Büyük, dev gibi bir şelalenin tam ortasında, suların düştüğü yerin arkasındayım. Ben suları görüyorum, sular beni göremiyor. İlginç değil mi? Hem düşen suların yarısı (ekvatorun kuzeyinde kalan) sağa doğru, diğer yarısı (ekvatorun güneyi) sola doğru akıyor. Hemen önümde bir havuzum da var. Gidecek yeri olmayan sular için oluşturduğum.

Avuçlarımı açıyorum, dünyam kayboluyor, renk normale dönüyor. Bense boşluğa...

Mezuniyet - İş Arasında "GEÇİCİ İŞLER"

2010-10-18T13:01:00.000+03:00

"Hayal ettiğin yer ile olduğun yer arasındaki uçurum gereğinden fazlaysa, bir yanlışlık var demektir." (Ü.Y)

Tam bu noktadayım. Hayallerim ile gerçekte yaşadığım hayatın acımasız farklılığındayım. Hayal etmeye başlamak zor olmuştu benim için, fakat hayallerine ulaşmanın hayal etmekten daha zor olduğunu anlamam pek zor olmadı. Neden mi bunu yazıyorum, evet şu an Antares Sanat Merkezi'nde işe başladım. Nasıl buraya yönlendiğimden bahsetmek istiyorum.

İspanya dönüşü kafamda bir çok plan ile girişimlere başladığımdan bahsetmiştim. Bu düşüncelerden birisi ise Yetiştirme Yurtları'ndaki çocuklar için bir şeyler yapmaktı. Ben de bunun için çalışmalara başladım. Önce neler yapabilirimin düşüncesine daldım. Çok düşündüm ve zihnimin hep yapılanlara yönlendirmesinden nefret ettim. Farklılık lazımdı bana. Ama yine de girişimlerimi sürdürdüm. Önce ulusal ajansla bu konuyu görüştüm. Aynı konuda fakat farklı hedef kitleye sahip bir projenin varlığından bahsetti Alim Abi, mutlu oldum. İlk olmak istiyordum ama benden önce yapılmış ve kabul edilmiş bir proje benim için daha anlamlıydı, proje yazılabilir ve kabul edilebilirdi. Proje sahipleri ile irtibata geçtim. Çok profesyonel çalışıyorlardı. Proje bazında olmasa da bulundukları konum itibari ile daha çok somut düşünüyorlardı. Hayalimi somutlaştırmam gerekiyordu. Bir çok toplantı yaptık. Sonra görüştüğüm kişi bana "Kukla"yı önerdi. Acaba kuklayı kullanabilir miyiz, dedi. İşte o zaman ampul yandı ve ben başladım düşünmeye. Kuklayı pek tanımıyordum ama insanların kendilerini ifade edebilmeleri için bir araç olarak kullanılabileceğinin bilincindeydim. Yıldırım Bey beni hemen kendisi kukla sanatçısı olan Hakan Abi'ye yönlendirdi. Hakan Abi ile yaptığımız görüşmeler sonucu proje kafamda iyice şekillenmeye başladı. İşte bu görüşmeler sırasında Hakan Abi iş arayıp aramadığımı sordu, boş durmam pek mantıklı değildi, ki ben de öyle düşünüyordum. Ve şu an buradayım, Antares Sanat Merkezi'nde masamda oturuyorum. Aldığım maaş hayallerimi gerçekleştirmem için yeterli değil, farkındayım ama boş durararak daha fazla zaman geçiremezdim. Beni düşündüren tek sorun 10 saat çalışmam. Zamanın bu kadar fazla olması benim verimliliğimi düşürüyor. Ama artık buradayım ve seçme şansımyok.

Ne umarak başlamıştım bu yolda yürümeye, şu an neredeyim... Beklerken mantıklı bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Sanırım mücadele bu olsa gerek. Önce kendimle mücadele ediyorum, çalışma hayatına alışmak adına, sonra diğer insanlarla mücadele ediyorum, ben de varım burada dercesine. Sonra en zoru hayallerimle mücadele ediyorum. Çok zor oluyor onlarla başa çıkmam. Çok daha derinlemesine hayal ediyorlar. Çık bu dünyadan diyorlar, hadi uçalım birlikte masallara diyorlar... Ama ah o gerçeklik yok mu? Bir tutunca paçamdan bırakmak bilmiyor. Ben de sıyrılamıyorum ondan.

Her neyse ne! Şu an huzurluyum, bekliyorum olacakları... Hiçbir şey yapmayarak değil hem de...

Mezuniyet - İş Arasında "İSPANYA"

2010-10-07T23:19:00.002+03:00

İspanya'dan Bir Hatıra...

Bekleyiş son hızıyla devam ediyor...

Belirsizlik denizinin en bilinmezliğinde yol alıyorum nereye gittiğimi bilmeden, yani farklı bir şey yok.

İşte bu bekleyiş sırasında faydalı olarak yapmaya çaıştığım bir şeyler nihayet meyvesini verdi ve Ulusal Ajansın sitesinden projelere katılmak için yaptığım başvurulardan birisi onaylandı.

Projenin adı GET IN NET'ti. Spesifik olarak Eylem 1.2 Transnational Youth Initiative'in eğitim toplantısıydı. Ama ilk aşamda beni ilgilendiren yurt dışına çıkacak olmamdı. Çünkü zihnimin uçmaya ve yeniliklere doğru yönelmeye ihtiyacı vardı.

Gidene kadar bir çok sorunla karşılaştım. Bunlardan maddi sorundu. Malum bu proje öncesinde de bir projeye katılmıştım ve gidiş geliş yol parasını, ayrıca diğer harcamaları kendi cebimden yapmam gerekiyordu. İşim olmadığı ve yüksek bir gelirim olmadığı için ilk aşamada büyük bir sorundu. Fakat derman hızır gibi yetişti. Aradığın arkadaşlarım hemen hesabıma yeterli miktarda para yatırabileceklerini belirttiler. Çok mutlu olmuştum ama sorunlar peşimi bırakmıyordu. Etkinliğe bir 10 gün kala bana katılabileceğim haberi gönderilmişti. Aksilik ya haber verdikleri zaman bayram tatili zamanıydı. Hemen araştırmalara başladım. Uçak bileti ve vize. Birbiriyle bağlantılı sorun kendileri. Vize alım için koşulları gözden geçirdim. Bazı sitelerde 10 gün bazılarında en az 20 gün süreceği yazıyordu. Ama benim o kadar zamanım yoktu. Gerekli olan belgeleri toplamaya odaklanarak zaman kavramını yaşayarak görmeyi tercih ettim. Ayrıca uçak bileti satan firmalarla kontak kurmaya çalıştım. Fiyatlar fazla değildi, arkadaşların desteğiyle üstesinden gelinecek gibiydi.

Pazartesi günü ilk iş vize başvurusu yaptım. Son 10 dk kala bütün belgeleri toplamış ve teslim etmiştim. Artık tek sorun beklemek ve uçak bileti rezervasyonunu tazelemekti. Bir hafta sonra vize çıkacaktı. Yani etkinliğe katılmama bir gün kala. O bir hafta uçak bileti konusunda çok sıkıntı çektim. Cumartesi günü son rezervasyonu gerçekleştirdiğimde fiyat 1060 Euro'ydu. Bu fiyat sadece Madrid'e gitmem için biçilmiş fiyattı.

Sonraki pazartesi sabah erkenden konsolosluğa gittim ve vizemin çıkmış olduğunu öğrendim. İnanılmaz bir duyguydu benim için. Çok mutlu olmuştum. Tek sorun kalmıştı uçak bileti. Biraz araştırma yaptım ve yakındaki uçak bileti satan yerleri tespit ettim. Koştur koştur uçak bileti ararken gittiğim yerlerde sistemin arızalı olduğunu söylediler, sanki bir el beni gitmem gereken yere doğru sürüklüyormuş gibiydi. Nihayet bir firmanın sistemi açıktı. Hemen fiyat öğrenmek istedim, 460 Euro... Bundan büyük mutluluk olur mu?!

Artık yola çıkmıştım. İlk defa bu kadar batıya gidiyordum. Esenboğa Havaalanından yola çıktım, sırasıyla İstanbul Atatürk H.A, Madrid Havaalanı, Alicante'ye uçtum. Alicante'den Murcia'ya otobüsle geçtim. Buluşma noktasında diğer katılımcılarla buluştuktan sonra otobüsle etkinliğin gerçekleştirileceği yere gittik.

O kadar boşta geçen zamanım sonunda o ortama alışmakta zorluk çektim ama alışmak için o kadar fazla enerji harcamam gerekmedi. Oraya gelen insanlar zaten yeni insanlarla tanışmak ve kaynaşmak amacı ile oradaydı. Dolayısıyla karşındakinin artniyetli olmadığını bilmek ya da düşünmek arkadaşlık kurma aşamasında fazla enerji harcamaya fırsat vermiyor.

Eğitim çok teorik kısımların yanı sıra çok eğlenceli oyunları da içeriyordu. Proje yazım tekniklerinden, kaliteden, kullanılan anahtarlardan bahsedildi. Eğitim dili ingilizce olduğu için bazı yerleri kaçırdım ama sonrasında dağıtılan kaynaklardan kaçırdığım yerleri telafi etme fırsatı yakaladım. Genel olarak yeni insanlar tanımak ve kafamdaki proje fikrinin daha somut verilerle karşılanmasını sağlamak için inanılmaz faydalıydı. Ayrıca proje fikrim için değişik ülkelerden ortaklarda bulma şansım oldu. Şimdi bu projenin yazılabilirliği üzerinde çalışıyoru(z)m.

İspanya dönüşünde Ulusal Ajans'a biletleri ve onların istediği belgeleri teslim etmeye gittiğimde proje fikrimin kabuledilebilirliği konusunda bilgi almak istedim. İlgili birimle yaptığım konuşma sırasında buna benzer bir projenin kabul edildiğini ve hayata geçirildiğini söyledi Alim Bey. Sonrasında bu projeyi yürütenlerle irtibat sağlamak istediğimi söyledim. Akabinde telefon ile bu kişileri aradı ve görüşmek isteğimi bildirdi onlara. O kadar sıcak kanlı yaklaştılar ki aynı gün 2.5 saat süren bir toplantı/ konuşma gerçekleştirdik. Bu projeyi yürüten ve hayata kazandıran Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf'ın danışmanlarından birisiymiş. Bunu öğrendiğime daha da memnun oldum. En azından bunu düşünen ve hayata geçirmek isteyen sadece ben değilmişim...

Onca şeyden sonra nihayet yine Ankara'dayım. Evde oturup sadece düşünüyorum. Ne yapabileceğimi, neler yapmam gerektiğini, nasıl yapabileceğimi, nasıl aktif olabileceğimi, işe girip girmemeyi vs. vs. Düşünceler deniz olup yutmadan beni odaklanmam gerekiyor ama yapamıyorum. Olmayınca olmuyor, zorlamayacaksın derler. Beklemekteyim, ne olacaksa olsun artık modundayım, çıkamıyorum...

Mezuniyet - İş Arasında "GEÇEN ZAMAN, YİTİRİLEN UMUTLAR"

2010-09-06T17:04:00.000+03:00

"Zaman umutların katilidir."

Evet şimdi bu sözü daha iyi algılayabiliyorum. Geçen her saniye beynimdeki umut zerrelerini bulundukları kapalı kutularda deşifre ediyor. Sonra bunlarla savaşarak bunları yok ediyor.

İlk zamanlar bu yıkım küçük ölçekli oluyor. "Umudum" olarak gördüğüm her şeyi, kimsenin bulamayacağı ücra köşelere başarıyla yerleştiriyorum. Hatta abartarak bunları besliyorum. Yeni ve güzel günlere inancı olan bir sürü taze umutçuklar yetiştirmeye çalışıyorum. Onları, olacakların simülasyonlarını izleterek güçlendiriyorum. Ama hayatta umudun yetişmesi hiç de kısa sürede olmuyor. Bunu da yeşeren umudumun, her daim telkinlerime ihtiyacı olan yönünden çıkartıyorum. Telkinlerimde sürekli yaşananların yaşanacaklara yol gösterebileceğini ama onun dışında fazla etki etmeyeceğini vurguluyorum. Buna inanarak yapıyorum bunu. İnanmazsam başarısız olurum, biliyorum ve inanıyorum.

Umudumu beslerken en çok alternatiflerimi düşünüyorum. Özelliklerimi, neler yapabileceğimi, neleri üretebileceğimi düşünüyorum ve daha fazla ne kadar şey yapabileceğimi görmek için bana küçük bir şansın verilmesinin yeterli olacağına sonuna kadar inanıyorum, sarılıyorum. Sonra başlıyorum bunlar için çabalamaya. Önce dil öğrenmeye gayret ediyorum, zaman geçtikçe beynim yoruluyor ve bırakıyorum. Kitap okumak keyif veriyor, okuyorum, sonra kopuyorum okuduğumdan, hayaller kuruyorum başka dünyalara akan. Sonra nereden koptuğumu bulup okumaya devam ediyorum, sonra tekrar kopuyorum çok geçmeden, derken yine hayaller alemi ama bu kez daha farklısı... Bu böyle sürüp gidiyor. Yoruluyorum ve onu da bırakıyorum. Bilgisayarda deli gibi film ve dizi var. Başlıyorum seçmeye, bu olmaz, bu ingilizce değil, bunun görüntü kalitesi iyi değil, vs. vs. Derken film ya da dizi izlemekten vazgeçiyorum. Başlıyorum nette takılmaya, neler yaparım diye bakmaya. Önce Travian diye müptela olduğum oyuna dadanıyorum. Köylerimi geliştirip hammaddeleri kontrol ediyorum. Gelen atakları nasıl karşılarım ve nasıl aniden karşı atağa çıkarım diye düşünüyorum. Çeşitli hesaplamalar yapıyorum kafamda, sonra başarısız oluyorum, sonra tekrar... Derken artık zaman öldürmemem gerektiği düşüncesi yerleşiyor beynime ve ben başlıyorum kendime faydalı olacak ne yapabilirim diye düşünmeye. Neden iş aramıyorum diye soruyorum kendime, atlıyorum kamuda nerede iş olanaklarım var diye tekrar tekrar araştırmaya. Sonuç, sonuçsuzluk... Özel sektör ne alemde diye "kariyer.net"e bakıyorum. Bir çok ilan var. Çoğu Makina Müh. arıyor. "Anahtar kelimeyle ara" seçeneğine " Mühendis" yazıyorum, arama kapsamı daralıyor, " üretim" yazıyorum, daha da daralıyor. Sonra başlıyorum okumaya. Okuyorum, okuyorum, okuyorum... Bütün ilanlar farklı başlık ve spesifik özelliklerin yanında şu ortak şıkları içeriyor: " Askerlik sorunu olmayan", " En az 2 yıl bu konu hakkında iş deneyimi olan", " Mükemmel ingilizce bilen ve kullanan". Yeni mezunuz ve 2 yıl tecrübemiz olacak. Askere mecburen gitmen gerekecek bu işlere gidebilmen için ve bunca şey arasında iyi şekilde ingilizce konuşman gerekiyor. Sonra pes ediyorum ve bırakıyorum iş aramayı. Nasıl olsa sonuçsuz kalacak çabalarım.

İşte bu aşamada zaman faktörünün umuda olan düşmanlığı ön plana çıkıyor. Meğer "zaman", zamanla bu umutları bulurmuş. Sonra başlarmış bunları yok etmeye. İşte bu gün, bu saat, bu an itibariyle zamanın zihnimdeki umutları bulduğunu fark ediyorum. Buldu ve yok etme yöntemlerini uygulamaya başladı. Hani daha önce bahsetmiştim ya " Umutları yeşertmek, büyütmek zordur" diye, işte bunu "zaman"ın umutlarımı bulmasıyla yeni yeşerenleri yok etmesi sonucu öğrendim.

Evet umutlarım yavaş yavaş sönüyor. Güvencelerime eskisi kadar güvenmez oldum. Biliyorum zamanı gelince gerçekleşecekler dememe karşın "zaman" karşıma " o zaman ne zaman?" sorusunu çıkartarak beni allak bullak etmeye başlıyor. Artık harekete geçmek istiyorum, ellerim kollarım bağlı ( sargıda :)), bir şey yapamıyorum. Eskisi kadar verimli düşünemiyor, sonuç çıkartamıyor, kısacası artık köreliyorum.

Bunu söyler söylemez zihnimde şu düşünce parlayı verdi "Peki pes mi edeceksin?". O kısacık anda bir çok şey jet hızıyla zihnimden kaydı geçti. "Ne pes etmesi", " Sen nelerle mücadele ettin de bu beklemek mi seni vaz geçirecek", " O hayallerin gerçek ve sende gerçeksin, onları gerçekleştireceksin", " Geçici bir durum, DAYAN"...

Sanırım buraya kadar getirmişken bırakamam. Zaman umutlarımı yavaş yavaş öldürmeye devam ederken ben zamanın ötesinde bir kutuda besleyeceğim yeni umutlarımla yola devam edeceğim. "Asla Pes Edemem"...

Mezuniyet - İş Arasında " MEZUN NEDİR?"

2010-08-27T23:11:00.000+03:00

Okul top oynamaktan ibaretken ne zaman dönüştü acaba ciddi bir mühessese olmaya. Dün gibi hatırlıyorum ilk okula başladığım zamanı. Elime bir çanta, içine küçük bir defter konulmuş şekilde okulun kapısındaydım. Kafamdaki tek düşünce 'daha fazla eğlence'...

İlk adımdan sonra bir mezuniyet furyasıdır aldı başını gitti. İlk, orta, lise ve sonunda 'acaba nihayet mi' üniversite mezuniyeti... Peki ama mezun nedir ki? İşte bunu üniversite bitene kadar çözemedim. Hala da tam anlamıyla çözmüş değilim ama bir kaç çıkarımlarım oldu mezuniyetin ne olduğu konusunda.

Mesela mezun kişi yerine göre saygı değer ama aynı yere göre beş para etmez birisi olabiliyor. Yani bir çeşit ikilem. Bu ikilemin hangi tarafında olduğunu hiç kestiremiyorsun. Aile farklı bakar bu konuya, toplum ayrı bakar. Sense hiçbirinin bakmadığı şekilde bakarsın. Çık işin içinden çıkabiliyorsan.

Belki de mezun demek geçirilen yılların sertifikası gibidir. ' Bak bu insan bu senelerini burada geçirdi' der gibi. Çevremden aldığım reaksiyonlar da bunu destekler nitelikte. Şayet biri senin hakkında konuşurken ' o şu kadar senedir okuyor' şeklinde tabirler kaçınılmaz. Okuyor okumasına ama nasıl okuyor, ne okuyor, ne için okuyor... Anlatan bile bilmez belki. Ama sen okuyorsun ya hani önemli olan da bu kısmıdır onun için.

Mezun daha bir çok şey demektir. Herkes bir başka yorumlar, herkes farklı bir tecrübe yaşadığı için herkes o gözlerle bakar, süzgeçlerinden geçirir ve karşısındakine sunar. Asla kestirilemez.

İşte böyle kafa karışıklığında son virajı almak üzereyken düşünmeye başladım. Mezun olmak bana ne ifade ediyordu. Öncelikle okuldan, okumaktan, egosunu tatmin etmeye çalışan bazı proflardan, öğrenciye yardımcı olmak çok kolayken aksine işini zorlaştırmak için çalışan sistemden uzaklaşmak anlamına geliyordu. Hem sonra çalışmak anlamına geliyordu. Yani para kazanmak, yani ekonomik özgürlük. Yani kendine ait planların, kendine ait evin ve istediğini (belirli kısıtlamalar hariç) yapabileceğin bir hayat. Tabi önce işe girme gereksinimi, sorunu ve karmaşası...

Sonra askerlik yükümlülüğü düşüncesi ve özel sektörde iş bulmak için öncelikle askerliğin yapılması gereksinimi. Fakat benim gibi büyümüş birisinin cebinde parası olmadan askere gitmesi imkansızdır. Askere gitmezsem de işe giremeyeceğim. Durum böyle olunca askerliği yabana atamıyorsun.

Okuldan sonra kalacak yer de en çok sıkıntısını çektiğim konuların başında gelecek gibiydi. Şöyle ki üniversite hayatın boyunca kendine göre bir hayat kurmuşsun. Bu hayatın sana aittir ve ona göre yaşarsın, ona göre çevreni şekillendirirsin. Ama mezun olduktan sonra gideceğin yerler kısıtlıdır. Aile sığınaktır. Her zaman yanındadır ama en büyük sorun senin yokluğunda belirli bir düzeni yaşamaya başlamış ve ona göre hayatını devam ettirmiş olan ailenin yanına dahil olduğunda takınacağın tutumdur. Aslnda bu konuda düşünecek pek fazla bir şey yoktur. Mecburen kendinden en fazla tavizi vererek ama kendini kaybetmeden düzene ayak uydurmam gerekiyor. Nasıl orta nokta bulunacaksa artık.

Daha binlerce düşünce kafamı kurcalamaktaydı. Hangi işte nasıl çalışma koşulları altında çalışabilirdim. Acaba aldığım eğitim ne kadar yeterliydi. En büyük soru ise daha ne kadar takviye yapmalıydım. Yol gösterene ihtiyacım olacaktı. Ama yardım ederler miydi?...

Ve işte MEZUNum. İlk üç senesi işkence gibi olan, son iki senesi mükemmele yakın olan, ama her aşamasından, her anından düşününce memnun olduğum üniversiteden mezun oldum. İlk aşamada kafamdaki plan şuydu. Önce 17 senelik okul hayatından sonra tatil yapacaktım. Hem de tadını çıkarta çıkarta. Hayalim olan tren turuna çıktım, Ağva'ya gittim, orta karadeniz turu yaptım. Kafamda sadece tatil düşüncesi vardı. Bir işe girme koşullarını kafamda hiç tartmıyordum. Mezun olmuştum ve haketmiştim tatili.

Tatillerin bitmesi ile asıl mücadeleme başlamıştım. Gerçeklik... Okurken o kadar uzaklaşmışız ki gerçeklikten ve anlatılanlar o kadar uzaklaştırmış ki bizi gerçeklikten, bunun farkına varmam nehirde çaresizce çırpınan bir balığa dönmemle eş zamanlıydı. Ya akademisyenlerimiz yeterince sektörde bulunmamışlar ve iş sektörlerini araştırmamışlar ya da sektörün portresini bize aktarmada sorunları vardı. Elimizde sadece bilgi birikimi vardı. Nasıl ve nerede kullanacağımızı bilmediğimiz bir bilgi birikimi. Acaba iş nasıl bulunurdu? (Üniversitedeyken bu konularda bir kaç seminere katılmıştım. Ama burası gerçek hayattı işte)

Artık durumun ciddiyeti geçen zamanla kendini göstermişti. İş bulmam ve çalışmam gerekiyordu. Bunu istediğim için değil, mecbur kaldığım için düşünmeye başladım. Çalışmak için iki seçeneğim vardı. Bunlardan birisi özel sektördü. Bu özel sektör Metalurji ve Malzeme Müh. için biçilmiş kaftandı ama o kaftana el sürmesi bile inanılmaz bir mücade ve kendini ıspatlama çabası gerektiriyordu (tabi hatırı sayılır akraban yoksa bu sektörde çalışan). Çabalarıma ilk aşama olarak buradan başlamaya karar verdim. Özel sektörde çalışmaya başlayabilirsem eğer hem tecrübem artacak hem de bilgi birikimiyle geçirdiğim boşa zamanımı değerlendirmiş olacaktım. XING.com bu konuda yeterince tanınmış bir siteydi. Üst düzey yönetici kaynıyordu burada. Zaten üniversite hayatımda da iletişim halinde olduğum bir yöneticiye mezun olduğumu belirten bir msj bıraktım. Cevap hem olumlu hem de olumsuzdu. Beni değerlendirmeyi düşündüğünü, Mühendisin sermaye olduğunu fakat askerlik yapmamış olmam demek bu sermayenin askerlik süresi boyunca kesintiye uğrayacağını belirten güzel bir geri dönüş yaptı. Demekki mezun olununca ilk yapılması gereken askerlikti, tabi özel sektörde çalışmak için... Sonrasında secretcv ve kariyergenç vs sitelerde iş bulma girişimlerim hep bu engele takıldı. Özel sektör konusunda bu kadar kesin kararları (askerliğe öncelik verilmesi gibi) kendi kendime almamda en büyük etken diğer seçeneğe çok fazla güvenmemdi. Ama herhangi bir işletme ile yüzyüze görüşmedim veya herhangi bir iş başvurusunda bulunmadım. Belki de yüzyüze görüşmeler sonucunda bu karara varmam gerekiyordu. Şimdilik ramazan dolayısıyla beklemedeyim ama diğer seçeneğin gerçekleşmemesi durumunda özel sektöre tekrar bir yönelme söz konusu gibi görünüyor.

Metalurjist olarak bir diğer iş olanağı ise Kamu Kuruluşlarında çalışmak. Bu ihtimal çeşitli açılardan bakıldığında özel sektöre göre iş olanağı çooook düşük bir olasılıktı. Kamuda iş bulabilmek için Lisans düzeyinde KPSS'ye girmek gerekiyordu. Şu günlerde KPSS'de dönen dalaverelere bakılınca kazanmanın ne kadar sıkıntılı olduğunu anlamak için çok çaba harcamaya gerek yok. Ayrıca kazanınca da iş bitmiyor. Kamuya Metalurjist alımları senede 10-15 civarında gerçekleşiyor. Genellikle de T.C.D.D. ve Savunma Sanayi talep ediyor. Malzeme Ofisi ve MTA da alımlar gerçekleştiriyor. Diğer kurumlardan pek ilgi görmüyor. Peki düşünmenizi istiyorum senede her üniversiteden ortalama 30 mezun Metalurjist olduğu ve 23 farklı üniversite de farklı isimlerde bu bölümün bulunduğu göz önüne alınırsa işe girme oranı ne kadar olabilir? Önceden mezun olmuş olup senelerini KPSS'ye harcayan Metalurjistlerden bahsetmiyorum bile. Eğer sıradan bir Metalurjist olursan Devlet Kurumlarında çalışmak uzak bir hayalden öte gidemez. Ama imkansız değildir. Fakat durum benim için biraz farklı. İlkokuldan itibaren okul hayatım boyunca S.H.Ç.E.K (Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu)'deydım. Bu şu anlama geliyor. Bu kurumda korunma ve bakım altındaysanız ve ortaokulu bitirmişseniz devlette hizmetli kadrosuyla işe girme olanağınız vardır (tabiki belirli bir sınav vardır ve kazananlar işe yerleştirilir, ayrıntılar SHÇEK'in sayfasında mevcuttur). Eğer lise mezunuysanız Memur ve Hizmetli sınavlarına dahil olursunuz ve kazandığınız taktirde kaç kişilik kontenjan açılmışsa o kadar kişi işe yerleşir. Eğer yüksek okul mezunuysanız uzmanlık alanlarınıza göre kurumlar size iş sınavı gönderir. Dolayısıyla yarışacağınız kişi sayısı azdır (bazen tek sizin bölüm vardı) ve formalite sınavından sonra işe yerleşebilirsiniz. Ben bu son bahsettiğim kategoride yer alıyorum. Bana Memur ve Mühendis kadrolarından iş sınavları gelmesi gerekiyor. Benim düşünceme göre iş sınavlarının Ağustosta gelmesi gerekmekte ve benim Eylülde iş başı yapmam gerekmekteydi. Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Sorunlar ve sistem o kadar zamanımı aldı ki, bu bekleme aşamasının kasım veya aralık aylarını kapsamasından korkuyorum. Sistem şu şekilde işliyormuş: kurumlar ihtiyaçları doğrultusunda SHÇEK'ten mezunların listesini istiyormuş ya da örneğin ' yüksek okul mezunları bu sınava uygundur ' şeklinde bir ibare ile SHÇEK Genel Müd. başvuruyorlar ve sonrasında bu şartları sağlayan mezunlara iş sınavı gönderiliyor. Sonrasında sınav ve mülakat gerçekleşiyor ve işe yerleştiriliyor ya da yerleştirilmiyor.

İşte ben de tam bu aşamadayım. Bir kaç kez SHÇEK ile yaptığım konuşmalar sonucunda çeşitli çıkarımlarım oldu. Örneğin eğer haklarını öğrenmek için girişim yaparsan göze batarsın, işlerine karışmış olursun ve elinde bütün yetkileri bulunan bu insanlar tarafından farkına varmayacağın bir ceza ile karşılaşabilirsin (henüz o ceza aşamasını görmedim çok şükür). Ama aynı zamanda haklarını bilmediğinden ve yeterli bilgi verilmediğinden dolayı bu hakları kendi kendine öğrenmediğin için yine sen suçlusundur ki bu da işi içinden çıkılmaz bir hale sokar. Bu sebeple 3 kez görüşme yaptım ve sonrasında artık zamana bırakmaya karar kıldım. Sabırsızlıkla olacakları beklemekteyim.

Tabi bu bekleme aşaması tamamen karın ağrısı. Beklerken ne yapmalıyım acaba diye her sabah kalktığımda kendi kendime soruyorum. Sonucunda bir kaç 'yapılması gerekenler listesi' oluşturup o gün onları yapmaya çalışıyorum. Öncelikle dil eğitimi beklerken en çok üzerinde durduğum konulardan birisi. Dili geliştirmek, geliştirmesem bile canlı tutmak zorundayım. Dolayısıyla ingilizce sitelerden ingilizce haberler okumaya ve projeleri takip etmeye çalışıyorum (Youth in Action). Yeni bir dil daha gerekiyor diye bağırıyor uzmanlar. Peki diyor ve bir şekilde edindiğim Almanca Eğitim Cd'lerini teker teker izliyorum. Tabi çok sıkıcı ve yorucu oluyor bu aşamada bir dil öğrenmek. Dinlenme zamanlarımı kitap okumaya ve internette sörf yapmaya ayırıyorum. Daha fazla nasıl yararlı olabilir diye düşünüp STK'ların haberlerini takip ediyorum. En çok da kendimi sorguluyorum. Böyle bir ülkede başka ne yapılabilir...

Şimdilik yüreğimde ışık, içimde amansız sabırla beklemekteyim.

Not: Sanırım en sancılısı olan bekleme aşamasındayım ve durumum böyle devam edecek uzun bir süre. Ama bu sürede aklımdan hiç bir zaman pes etmek, yılmak geçmiyor. Bundan ziyade bu kadar insanın iş bulduğu bu sektörede bana da yer olduğunu düşünüyor ve araştırmalarımı sıklaştırıyorum. İlerleyen aşamalara yönelik 2 tane planım var. Bunlardan birsi SHÇEK'in iletişime geçmesini beklemeden kendi çabalarım ile Kamu kuruluşları ile görüşmeye gitmeyi planlıyorum. Diğer planım ise artık özel sektörün göbeğine inip yüzyüze görüşmelere başlamayı düşünmem. Bu aşamaları sonraki yazılarımda aktarırım.

Kategori Dışı " GİRİŞ"

2010-08-22T16:15:00.001+03:00

Merhabalar.

Blog'la tanışmamın ve yazmaya başlamamın ilk günü. İlk yazımda bu blogu yazarken kafamda tasarlanan dünyadan bahsetmek istedim .

Başlığı "CategorizeD" olarak belirledim. Bunda en baskın düşünce hayatın da istemediğimiz halde kategorilere ayrılmasından, bizi ayırmasından kaynaklanıyor. Durum böyle olunca yazılarımı belli başlı kategoriler halinde yazmaya çalışacağım.

Yazmak bana, kendi kendimi anlatmakla eş değer. Düşüncenin soyutluğundan yazmanın amatörlüğüne geçişi... İçinden çıkılmaz düşüncelerin bu düşünce boşluğundan alınıp somut zeminde hayat bularak, aslında o kadar karmaşık olmadıklarını anlatmaya çalışacağım ya da gerçekten karmaşık olduklarını kabul edip olduğu gibi bırakacağım bu tür düşünceleri.

En doğalından tecrübeler olacak belki. Malum devam eden hayat hipodromunda her gün, olmayı bekleyen bir çok vukuyu giyiyoruz üzerimize. Bazılarının sonuçları, olayın gelişiminden anlaşılır. Ama yaşayana kadar böyle bir senaryoyu yaratamayız kafamızda. Küçük parçaların yer değiştirmesi işte bu olayın tahminedilebilirliğini yok eder. İşte bu tecrübelerin gelişim aşaması belki yazıya aktarılırsa, hani o olaylar belki aydınlanır, aşamalar farkına varılır ve aynı sorunlarla ya da kararlarla yüzleşildiğinde o olay/karardan bir adım önde olmuş oluruz.

Kimi zaman eleştiri yazıları olabilir blog'umda. Okuduğum, bana ilham veren ya da beni derinden sarsan, yaşam temelimin yapı taşlarıyla oynayan fikirleri yatırırım masaya. Sonra çıkarımlarımla süslemeye çalışıp, ortaya bi'karışık yapıp koyarım. Çok sık olmamakla birlikte yapmayı planladığım şeyler arasına koyuyorum bu tür yazıları.

Şimdiden kesin yazmayı düşündüğüm konu başlığı "Mezuniyet - İş Arasında". Bulunduğum durumu en iyi açıklayacak olduğunu düşündüğüm kategori bu. İlkokuldan başlayıp lise sona kadar toplumun "Üniversiteye git!" baskısı sonucunda gidilen üniversiteden, seçilen bölümden mezun olunduğu zaman işe girene kadar ne oluyor dersiniz? Ben de tam olarak bilmiyorum ama yaşayarak öğreniyorum. İşte bu yaşanılanları biraz kendi penceremden bakarak yazıya dökmeye çalışacağım. Anlatacaklarım belki de sadece benim yaşadığım ve başkalarının yaşamadığı durumları içerecek. Çünkü hayat milyarlarca insanın, trilyonlarca farklı davranışı sonucu oluşan karmaşık bir yapı değil midir? Bence öyle... 24 senedir benim yolumdan gelmemiş, başka patikada kendi koluna göre ayarlanmış tekerleklerin benim yolumdaki engellerden benim etkilendiğim gibi etkilenmelerini bekleyemem. Bu sebeple yazılarım ben merkezcil dünyamın yansımalarını içerecektir.

Ayrıca "Metalurjist" konu başlığı altında, Metalurji ve Malzeme Mühendisliği konusunda mesleki bilgiler paylaşacağım, kısmet olursa... Çoğunlukla alıntı olacağını düşündüğüm bu yazılarda bazen bir konunun karşıdakine daha rahat anlatılabileceği bir yol bulabilirsem, onlara da yer vereceğim. Bu kategoriyi açarak istemeden de olsa, sırf buraya yazmak adına bu konu hakkında yazı okumam gerekecek. Oku-Öğren-Paylaş şeklinde bir üçlüyle konuyu şekillendireceğim

"Kategori Dışı" şeklinde de bir kategori oluşturmayı planlıyorum. Belirli bir kategoriye girmeyenler, bir kategori oluşturamayacak kadar az yazılarında kategori içinde olması gerekir. Bu kategoride "Allah ne verdiyse yazmış" tarzı yazılarım olabilir. Belki sadece içimi rahatlatmak için bir ikilem yaratır sonra da bu ikilemden kendimi ya haklı çıkartır ya da haksız çıkartırım. Bazen de öyle bir noktada kesilir ki yazı, devamını sadece okuyucu getirebilir.

Dikkat etmek istediğim ve özen gösterdiğim üç konu olacak yazı yazarken (zaten olması gereke ayrıntılar): -Yazarken dil bilgisine dikkat edilmesi

- Eğer bir alıntı varsa bunun mutlaka belirtilmesi

- Bir konunun olması

bu konularda okuyucuların "düzeltme" yorumlarına ihtiyaç duyabilirim. İhtiyacım olan geri besleme gelirse sanırım yazının kalitesini arttırabiliriz.

Her şeyden önce belirtmeliyim ki ben bir mühendisim, yazar ya da yazar olmayı düşünen birisi değilim. Yazmamın amacını şöyle açıklayabilirim; yeniliklerin ortaya konulmasında o konuda uzman olmak kadar o konuyu ifade etmek de önemlidir. Neyi nasıl anlatacağını bilmezse karşındakinin anlama sınırı kadar bilgin olur, ötesine geçemezsin. Ben burada sınırımı çizmeye, düşündüklerimi düşündüğüm gibi anlatabiliyor muyum görmeye çalışacağım. <Sanırım en büyük hayalimi gerçekleştirmek için gerekli>

Ve blog'uma hoş geldiniz. Size hitap ediyor gibi yazsam da aslında kendime sesleniyorum. Biraz bilgi, biraz felsefe, biraz araştırma çok çok eğlence ile yazılmış yazıların olduğu bu gözlüksüzler diyarına hoş geldiniz. Girişlerde toplumun, sizin, ailenizin, arkadaşlarınızın, en sevdiğiniz filmin, oyuncağınızın, ansızın gelen kazaların, beklenmedik mutluluklarınızın taktığı/takmaya zorladığı gözlüklerinizi girişteki sepete bırakın. Öyle okuyun. Bir gözlüğe ihtiyacınız olursa buyrun benim gözlerimi çalın. Aynı buğdayı aynı elekten ikinci defa geçirsen fazla bir şey kaybetmezsiniz, değil mi ama...

ÜmitYARDIM

_Işık ve Sevgiyle_