CE_

YIANNEIS first

noreply@blogger.com (ce_) — Fri, 20 Jan 2012 20:33:00 +0000

Το πρώτο album των YIANNEIS είναι πραγματικότητα.

Ετοιμαστείτε...

Θοδωρής Παπαδουλάκης @ SOUL magazine

noreply@blogger.com (ce_) — Fri, 23 Dec 2011 22:30:00 +0000

συνέντευξη στο περιοδικό SOUL#61, δεκ11-ιαν12, σελ.66

[η συνέντευξη]

θυμήθηκα τη Θάσο

noreply@blogger.com (ce_) — Sat, 26 Nov 2011 19:00:00 +0000

Κεραμωτή: ferry & seagulls


labyrinth & art @μεταλλεία

αντί για Μακρύαμμο (3 euros είσοδος), Marble beach ή το νταμάρι (4 km χωματόδρομος)

ενδοχώρα: Παναγιά village (κανάλια, ρυάκια, πλατάνια, κουφάλες σε σχήμα καρδιάς)

το βλέμμα της ανάμνησης


θέα από το μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (λίγο πριν με παρατηρήσει μια μοναχή) / κι από κάτω ακρογιαλιές: (Τ)Αρσανάς, Λιβάδι

ηλιοβασίλεμα στο Νότο

υπόσχεση για να περάσουμε το χειμώνα, μια θέση που περιμένει

just spraying my students

noreply@blogger.com (ce_) — Tue, 22 Nov 2011 05:49:00 +0000

Φοιτητές του κινήματος #occupy μαζεύουν τις σκηνές τους @ University of California Davis, USA, μετά από απαίτηση της πρυτάνεως Linda Katehi (Ελληνίδα, επικεφαλής της επιτροπής για τις αλλαγές στα ελληνικά πανεπιστήμια).

Κι όσοι/ες δεν τα μαζέψανε, κάνοντας καθιστική διαμαρτυρία, δέχτηκαν τον ψεκασμό πιπεριού. Φωνές: "Shame On You", "Ντροπή Σας". [video]

Στη συνέχεια, με τη σιωπή τους διαμαρτυρήθηκαν οι φοιτητές/τριες στην πρύτανη γι' αυτή της της απόφαση [video].

κι η ιστορία συνεχίζεται...

[διαβάστε ανάλογο δημοσίευμα]

yann tiersen_live

noreply@blogger.com (ce_) — Thu, 17 Nov 2011 22:54:00 +0000

αυτός με το καρό


μια σελίδα πρόγραμμα! [joke] 16+2

λινκ: Yann Tiersen (official website)

bakugan!

noreply@blogger.com (ce_) — Thu, 17 Nov 2011 15:14:00 +0000

Λέτε ν' ανοίξουν οι μπάλες εμπρός των διοδίων ωσάν BAΚUGAN balls;

σιγή...

noreply@blogger.com (ce_) — Tue, 15 Nov 2011 20:23:00 +0000

[κοιμητήριο Ευαγγελίστριας, Θεσσαλονίκη]

...νεκρή φύση

ψήφισες εσύ Παπαδήμο;

noreply@blogger.com (ce_) — Thu, 10 Nov 2011 15:56:00 +0000

Ψήφισες εσύ Παπαδήμο για πρωθυπουργό;
To BBC το είχε γράψει μια βδομάδα πριν. Έπρεπε να 'ρθει η 11.11.11...

και μετά λεν πως δεν υπάρχουν προφήτες!

[ένας ακόμη ΕΔΩ!]

ενώ εσύ twittares

noreply@blogger.com (ce_) — Thu, 03 Nov 2011 22:46:00 +0000

[Απίστευτοι διάλογοι στο twitter του πρωθυπουργού μέρα που 'ναι σήμερα. Θα τα καταγράψει αυτά ο ιστορικός του μέλλοντος;]

ποίηση στην "εποχή της φωτιάς"

noreply@blogger.com (ce_) — Sat, 29 Oct 2011 05:33:00 +0000

[θα μου επιτρέψει ο 21χρονος ποιητής Αλέξανδρος Δαμουλιάνος να δανειστώ στίχους του από "Το Χρυσόμαλλο Πάθος" ως λεζάντα σε μια φωτογραφία, αφού τα βλέμματα κυριάρχησαν στις χθεσινές εκδηλώσεις για τον εορτασμό του ΟΧΙ]

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Με μισανοιγμένα πανιά να πλεύσεις,

να συνθλιβεί μονάχα η πρύμνη σου,

κι αν είναι γερό το σκαρί σου

ν' αντέξεις να συνεχίσεις

χωρίς το παρελθόν σου.

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Με ορθάνοιχτα πανιά να πλεύσεις,

να μην λοξοδρομήσει το βλέμμα σου

μόνο να κοιτάζεις το λευκό περιστέρι

που θα σε ρυμουλκεί με τον ίσκιο του.

Κι ακέραιος, κι ακμαίος να βγεις,

και έτοιμος για άλλες τέτοιες Συμπληγάδες.

Έχεις το ταξίδι. Έχεις τις Συμπληγάδες.

Έχεις τη θάλασσα. Έχεις το σκαρί.

Διάλεξε έναν ΑΝΕΜΟ και πλεύσε.

ΥΓ.

Στην Ιρλανδία, μετά από έναν επιχειρηματία, βγάλαν πρόεδρο έναν ποιητή, τον Michael D. Higgins.

"Μια Στάλα Κατράμι ..."

noreply@blogger.com (ce_) — Sun, 23 Oct 2011 16:23:00 +0000

Μανιφέστο

"Να αποκεφαλιστεί η προσωπική ποίηση / ... / Να συλλογικοποιήσουμε το ατομικό κενό / Να αντικειμενοποιήσουμε το μεγάλο μας Εγώ / ... / Να θυμηθούμε πάλι πως η ποίηση εκκολάπτεται μέσα στη θηλιά της εξέγερσης / ... / Να αφουγκραστούμε τους κωφάλαλους / Να ξελογιάσουμε τους συμβιβασμένους / ... / Να απαλλοτριώσουμε τα ιδιόκτητα ποιήματα / ... / Να καταργήσουμε το πένθος των ποιητών / Και προπαντός το πένθος των ανθρώπων."

Λέξεις

"Δε γράφω πια δε γράφω / ... / Υποδύομαι αναμνήσεις..."

από την ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Αρβανίτη "Μια Στάλα Κατράμι Σ' Ένα Βαρέλι Μέλι", εκδόσεις Γαβριηλίδη

οι περιστάσεις ΙΙ

noreply@blogger.com (ce_) — Sat, 15 Oct 2011 14:57:00 +0000

Οι περιστάσεις το φέρνουν να πέσει ένα βιβλίο στα χέρια σου. Όπως η περίσταση έφερε κι έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο "Η Συμφωνία Των Ονείρων" του Νίκου Θέμελη. Έμεινε κάνα χρόνο που δεν το άγγιξα. Σαν να χάθηκε αυτό το βιβλίο. Με αφορμή το θάνατο του συγγραφέα, το θυμήθηκα. Αλλά η περίσταση έφερε και δεν μπορώ να το ολοκληρώσω. Έφτασα μέχρι τη σελίδα 167 (από τις 300) και λέω να το αφήσω στην άκρη. Μεταξύ των άλλων, μου φάνηκε και τεχνητός ο τρόπος χρήσης της τοπικής διαλέκτου.

"Με την επίληση των ονείρων ασκούσε εξουσία. Με αυτή την εξουσία κρατούσε την οικογένεια αλλά και κάποιους συγγενείς ή ακόμη και γειτόνους σφιχτοδεμένους στον ποδόγυρό της, αφού κανείς τους δεν τολμούσε να ψελλίσει γνώμη διαφορετική ή να σηκώσει ανάστημα απέναντι στο υπερπέραν και στο διαμεσολαβητή του."

Πριν από αυτό το βιβλίο είχα δαβάσει το βιβλίο ΝΕΜΕΣΙΣ του Philip Roth και αμέσως στο μυαλό μου ήρθε και κλείδωσε ένα κοινό αυτών των δύο βιβλίων: "οι περιστάσεις" κι έτσι προέκυψε ο τίτλος του post και του προηγούμενου.

οι περιστάσεις Ι

noreply@blogger.com (ce_) — Sat, 10 Sep 2011 05:28:00 +0000

Κινηματογραφική αφήγηση, καθαρή, με πλοήγηση κι επιστροφές που δεν κουράζουν, τεχνικές γραφής μαθήματα για νέους (ο αφηγητής αποκαλύπτει την ταυτότητά του στη σελίδα 123).

"Άλλες φορές είσαι τυχερός, άλλες όχι. Κάθε βιογραφία βασίζεται στην τύχη και, αρχής γενομένης από την σύλληψής μας στη μήτρα της μητέρας μας, η τύχη -η τυραννία του απρόοπτου- ορίζει τα πάντα. Πιστέυω ότι την τύχη εννοούσε ο κύριος Κάντορ όταν κατέκρινε ό,τι αποκαλούσε Θεό."

"Ό,τι έγινε, έγινε"...

"Ό,τι έκανα, έκανα. Αν κάτι δεν το έχω, ζω και χωρίς αυτό".

Philip Roth, Νεμεσις, μτφρ. Κατερίνα Σχινά, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

και δυο κριτικές [1], [2]

το μυστικό ημερολόγιο...

noreply@blogger.com (ce_) — Tue, 23 Aug 2011 10:58:00 +0000

...του Κοντορεβιθούλη

Η Rebecca Dautremer εικονoγράφησε μια διαφορετική εκδοχή του παραμυθιού σε λόγια του Philippe Lechermeier.

σχετικό βίντεο

παλιότερο σχετικό post

Ετοιμαστείτε για την Αλίκη Στη Χώρα Των Θαυμάτων!

ΚΡΚΡΑ: αγάπησα τη Δύση

noreply@blogger.com (ce_) — Mon, 15 Aug 2011 15:42:00 +0000

Θυμήθηκα την Κέρκυρα ...με το Ποντικονήσι.

Μον Ρεπό και Παλαιόπολη, Γαρίτσα.

Φωτογραφία στο Λιστόν, μια βάφτιση στον Αγιο-Σπυρίδωνα. Να δούμε τα παπούτσια του! Σπύροι παντού! Κάθε νησί και ένας άγιος στα Επτάνησα.

Κι άλλοι ναοί: η Αντιβουνιώτισσα, ο Άγιος Νικόλαος των Γερόντων ή αυτοί που είναι αφιερωμένοι σε δυο αγίους (Αγίων Βασιλείου και Στεφάνου).

Λιμοντσέλο και κουμ-κουάτ (Άρτας), "Πιτονοστιμιές", "Μικρό Καφέ".

Σημάδια Ενετών: Ο Καποδίστριας ή Capo d' Istria κι ο Σαρόκο ή San Rokko. Ελληνοποιήσεις. Οδοί.

"Save Annunziata!"

Εβραϊκή γειτονιά. Η Αλβανία απέναντι. Το κρίκετ στη Σπιανάδα.

Συνάντηση πολιτισμών. Το μοναδικό ασιατικό μουσείο βρίσκεται στην Κέρκυρα.

Μουσικές, φιλαρμονικές, κονσέρτα.

Παλάτια για επίσκεψη: Του Αρμοστή: Ανάκτορο Αγίου Μιχαήλ, Μον Ρεπό, το Αχίλλειον στην υπηρεσία της Σίσσυ και του Κάιζερ.

το λάθος του καλλιτέχνη: ο τροχός που δεν κινείται...

Elegance και αριστοκρατία Vs Καντούνια και Καμπιέλο

Αναγνωστική Εταιρεία, εκπομπές λόγου και τέχνης στα τοπικά κανάλια, Λιτανείες, το Λιστόν, Loggia dei Nobilli από τη μια. ΚΚΕ και εξεγέρσεις χωρικών κατά των Ενετών από την άλλη.

Πιάστηκαν τα γόνατα του Κώστα Γεωργάκη. Απορημένη πίσω του η Georgia...

θέα από το σπίτι του Σολωμού

Καμαρώνουν οι Κερκυραίοι για πρωτιές.

Δε γνώρισαν πόδι Οθωμανών ή Αράβων.

Ανήκουν εις τη Δύση.

το παλιό φρούριο

[το post είναι αφιερωμένο στο Μάγιστρο, που δεν προλάβαμε να κάνουμε παρέα τη βόλτα στα καντούνια]

Ηρακλής με νόημα

noreply@blogger.com (ce_) — Wed, 10 Aug 2011 21:24:00 +0000

Ήρθαν σαν το "Θίασο" του Αγγελόπουλου με τις βαλίτσες στο χέρι ένα μπουλούκι θεατρίνων. Ένας Ηρακλής (Ν.Καραθάνος) με κάτι από τους δυο πατέρες του (Δία / Αμφιτρύων: Μ.Χατζησάββα). Ένας Λύκος (Γιώργος Γάλλος) ορθός.

Κι ένας χορός "γερόντων", ένα κείμενο μες στο κείμενο, μια τροχιά απαίτησης του ενδιαφέροντός μας.

Και μια σκηνή αλλόκοτη, κινηματογραφική, απόκοσμη κι όμως στη σκηνή της Επιδαύρου: Η Ίρις (Στεφανία Γουλιώτη) να αλαφροπατά, να ίπταται και μια Λύσσα (Θεοδώρα Τζήμου).

"Ηρακλής μαινόμενος" του Ευριπίδη

σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός

παράσταση 2η, Επίδαυρος 06.08.11

[και μια κριτική]

Δημήτρης Αθηνάκης: "χωρίσεμεις"

noreply@blogger.com (ce_) — Sat, 02 Jul 2011 13:57:00 +0000

Η ΕΠΙΦΑΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ
"Ένα συμμαζεμένο σπίτι μου 'χει μείνει. / Στις τσέπες μου / σ' εκείνα τ' αφόρετα ρούχα, / βρίσκω βργμένα εισιτήρια από λεωφορεία / που κουβαλούσανε τόνους τον ιδρώτα-
στο σπίτι ακόμα αναζητώ τον ιδρώτα,/ που ξέχασαν μάλλον κάποιοι επιβάτες.
Μπερδεύομαι.
Συνεχίζω με τις γωνίες. Τις σκάβω. Κοιτάζω κάτω / απ' τα κρεβάτια, κι από τα πιάτα κάτω, που σωριάζονται / με την επίφαση της τάξης. Πρώτα τα βαθιά, μετά τα ρηχά. / Δεν πάω πουθενά - μόνο λυπάμαι. / Γλείφω το νερό που τρέχει από σπασμένες / σωληνώσεις, / βάζω τη γλώσσα μου στα λάστιχα του θερμοσίφωνα. / Την απλώνω μέχρι να τεντωθεί όσο μπορεί - επιμένω.
Όποτε θυμάμαι, ράβω κάποιες τσέπες / -σάμπως να φυλακίσω ό,τι προλάβω.
Κι έχω όλη νύχτα τη γλώσσα τεντωμένη."

Δημήτρης Αθηνάκης, χωρίσεμεις, Κοινωνία των (δε)κάτων, 2009

moBYvation

noreply@blogger.com (ce_) — Sun, 26 Jun 2011 15:58:00 +0000

Moby, Θεσσαλονίκη 23.06.11

Ένα θέατρο να πάλλεται.

Χέρια υψωμένα στο "lift me up", ανθρωπάκια να χοροπηδούν μπας και τους αρπάξει κάποιο χέρι, κάποιος άγγελος και τους πάει στον ουρανό, μπας και τους ξεκολλήσει από την πικρή τούτη χώρα...

"Lift me up, lift me up

Higher, now I'm up"

υλικό:

video "lift me up" [1:40~ min]

photos from MOBY journal

αντί για κοχύλια

noreply@blogger.com (ce_) — Fri, 24 Jun 2011 22:05:00 +0000

συλλέγοντας ανθρώπους

[νέα συσκευή: αυτόματο πέρασμα κλωστής σε βελόνα]

κι ένα ποίημα του Στράτου Κοσσιώρη:

"Είναι πράγματι εντυπωσιακό / το πώς συναθροίζονται την κατάλληλη στιγμή / λίγο πριν το ξέσπασμα της μπόρας, Πακιστανοί / πουλώντας ομπρέλες / έξω από το σταθμό του ηλεκτρικού. Γι' αυτό αν τύχει κι έχω ξεχάσει την ομπρέλα μου στο σπίτι δεν ανησυχώ.

Την άλλη μπόρα είναι που φοβάμαι / κι απ' αυτήν τρόπο δεν έχεις να κρυφτείς."

Νίκος Ουρανός με ελπίδα

noreply@blogger.com (ce_) — Tue, 21 Jun 2011 22:40:00 +0000

Υπάρχει κι αυτό.

Ο 18χρονος Νικόλας, που τα τελευταία δύο χρόνια ζει στο Βόλο (για τα φροντιστήρια) μιλάει σε τοπικό κανάλι για την επιτυχία του.

χαρτάκια χάριτος

noreply@blogger.com (ce_) — Thu, 16 Jun 2011 20:19:00 +0000

Η Εθνική Τράπεζα ήταν γεμάτη. Χαρτάκι προτεραιότητας: 615. Ακόμη στο ταμείο ήταν το 499. Κάθισα σε μια θέση και παρακολουθούσα.

Κάποιοι/ες τριγύριζαν από ταμείο σε ταμείο μπας και τρυπώσουν εκτός σειράς.

Ταμίας: Φύγε σου λέω.

Ένας κύριος πλησιάζει το μηχάνημα τύπωσης εισιτηρίων προτεραιότητας. Δεν πατάει το κουμπί. Με το πόδι του ελέγχει τα πεσμένα χαρτάκια στο πάτωμα, μήπως κι έχουν κανένα βολικό αριθμό. Μάταια. Αρχίζει τις βόλτες...

Μια σειρά πιο μπροστά ένας ηλικιωμένος (αρκετά) δίνει ένα από τα δυο χαρτάκια που κρατούσε στην κυρία που μόλις μπήκε κι έκατσε κοντά του.

Το φαινόμενο του να κόβει κανείς διπλό χαρτάκι και μετά να το προσφέρει στον εκλεκτό άγνωστο / στην εκλεκτή άγνωση της ημέρας δεν το 'χω καταλάβει. Ενδιαφέρον έχει ότι το συνηθίζουν ηλικιωμένοι. Τους αρέσει να γίνονται αρεστοί, συμπαθείς. Νιώθουν πως κρατούν μια δύναμη στα χέρια τους, το χαρτάκι προτεραιότητας και τη χαρίζουν; Ακολουθούν το "ο έχων δύο" "να δίνει το ένα"; Με ποιο δικαίωμα προβαίνουν σε μια αδικία;

Μικροί εξουσιαστές που απονέμουν χάρη;

Τρέέχα, παππού! Άναψε το νούμερό σου.

Καμιά σχέση με το κίνημα του ticket crossing.

the slap / το χαστούκι

noreply@blogger.com (ce_) — Fri, 03 Jun 2011 15:32:00 +0000

[διαβάζοντας στο τρένο]

Ίσως κι η Ελλάδα του παρόντος με τάσεις μέλλοντος: θα μετακομίζουμε σε περιοχές όπου θα υπάρχουν καλύτερα δημόσια σχολεία ή θα προτιμούμε τα ιδιωτικά, ναρκωτικά όλων των ειδών σε όλων των ειδών τις εν δυνάμει διαλυμμένες οικογένειες, πολυ-πολιτισμός, δοχεία κομποστοποίησης, happy hour, φίρμες, "κάθε συναίσθημα είναι νόμιμο", με παιδιά που τα "κακόμαθαν οι γονείς τους κι οι καθηγητές τους κι οι γαμημένοι οι δημοσιογράφοι και πιστεύουν ότι έχουν όλα τα δικαιώματα του κόσμου αλλά καμιά υποχρέωση, κι έτσι δεν έχουν τρόπους, καμιά ηθική αξία", τα παλιά νοσοκομεία θα έχουν πουληθεί και δε θα βρίσκονται δυο βήματα απ' το σπίτι, ...

Μια οικογενειακή ιστορία στην Αυστραλία, όπου η ζωή επικεντρώνεται "στον πάγκο του μπαρ κι όχι στο τραπέζι του φαγητού", με "'εκπτωση σε όσους είναι στο ταμείο ανεργίας", με ώρα βιβλιοθήκης στα δημόσια σχολεία, ...

"...μια από τις ελάχιστες απολαύσεις που επιτρέπονται στους μελλοθάνατους είναι η ελευθερία να μεροληπτούν."

(γεράματα) "Μερικά γεγονότα απ' το μακρινό παρελθόν μπορούσε να τ' ανακαλέσει με ακρίβεια και καθαρότητα, ήταν πιο έντονα ακόμη κι από άλλα που είχαν συμβεί μόλις πριν μια βδομάδα".

"Κάτι δεν πάει καλά στον κόσμο όταν ο γέρος λυπάται τον νέο."

αγάπη = διαπραγμάτευση = παζάρι = εμπόριο

Ο Τσιόλκας ίσως καταφέρνει να δει την Ελλάδα από μακριά, εντάσσοντάς την στην ευρύτερη κουλτούρα της Μεσογείου, που φιλιούνται δυο φορές οι άνθρωποι όταν συναντηθούν, που τα ζώα τ' αγαπούν αλλά δεν είναι μέλη της οικογένειας, όπου επικρατεί η ανοργανωσιά κι η απειθαρχία...

μουσική υποστήριξη: "A Night In Tunisia" by Dizzy Gillespie

ΥΓ. Σε σημεία κακή μετάφραση που περνάει απαρατήρητη: "ναύλος" αντί "δρομολόγιο", "κατάστημα με τα οικόσιτα ζώα" (pet shop), "σπουδάζει σ' ένα γυμνάσιο", "κάλεσε" (called) αντί "τηλεφώνησε", ...

από τη Σπιναλόνγκα στη Βουλή!

noreply@blogger.com (ce_) — Sat, 16 Apr 2011 12:44:00 +0000

Ο πρόεδρος Παπαδημητρίου της Σπιναλόγκα [από τη σειρά "το Νησί"], το 2007 θα έφτανε να μιλά στην Ελληνική Βουλή για τον Προϋπολογισμό.

Και το 2010, ως διοικητής Υγεινομικής Περιφέρειας, θα δήλωνε σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις...

με το 'να πόδι στη Σαλονίκη

noreply@blogger.com (ce_) — Wed, 06 Apr 2011 14:49:00 +0000

Ούτε μια φωτογραφία. Μεταλλικό υγρό οι ράγες του τρένου τρέχουν, όπως οι σελίδες κι οι ήρωες στο βιβλίο που διαβάζω, πηγαίνοντας.

Πράσινο φρέσκο, δροσερό, βρεγμένο. Ποτάμια φουσκωμένα, σπρώχνουν τις γέφυρες της ράχης τους. Καφέ χώματα, λάσπες κια παλιό κίτρινο από το παλιό καλοκαίρι του πέρυσι. Βγαίνοντας από τα τούνελ νιώθω πίεση στ' αυτιά μου.

Οι παρεμβάσεις στους δρόμους της πόλης (για τους πεζούς) μοιάζουν με διαδρόμους / λαβύρινθους παιχνιδιού. Σκόνη και βαλκανική κουλτούρα.

Στο κέντρο της πόλης διαδηλώσεις: Ο Μπουτάρης που μοιάζει με το Γιωργάκη και ντουντούκες έξω από το public της Αριστοτέλους. Μέσα από τα τζάμια οι πωλητές στέκουν και οι σεκιουριτάδες σφίγγονται. Απορώ αν πάνε την ώρα που κάνει παρουσιάσεις ο Τσιτσόπουλος.

Στην παραλία της Θεσσαλονίκης άνοιξε υπαίθριο παπουτσάδικο. "Τι νούμερο φοράτε;" Στη Βαλαωρίτου συναγωνίζονται ποιοι θα δώσουν το πιο εναλλακτικό όνομα σε μπαρ. Ενώ στη δημοτική TV100 αναβοσβήνουν, πλέον, ντοκιμαντέρ...

skateistan

noreply@blogger.com (ce_) — Sun, 20 Mar 2011 07:26:00 +0000

Πάλι βομβαρδισμοί...

Τι απέγινε το Αφγανιστάν;

Κάποιες ψυχές τραβούν με δυσκολία τα χείλη για να χαμογελάσουν. Κι όταν το κάνουν είναι βαθύ, πονάει αληθινά.

Σκουπίζουν τη σκόνη των ερειπίων της καθημερινότητάς τους. Αντέχουν να ζουν αγγίζοντας συρματοπλέγματα. Αυτοί που μείναν ...

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΦΙΛΜ: "Skateistan", Ζώντας στην Καμπούλ

skateistan.org