CH3-

Τσαπραΐλης: "Το κατέβασμα του φεγγαριού"

noreply@blogger.com (ce_) — Thu, 2 Apr 2026 14:21:00 +0300

"Το κατέβασμα του φεγγαριού" (εκδόσεις Ικαρος 2025)

Ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης βραβεύτηκε, δεν τη γλίτωσε. είχε μαζί του και τον Kanellos Cob σε ελάχιστες αλλά δυνατές ασπρόμαυρες εικόνες.

Ξεκινά με προσευχές, ψαλμωδίες κι έναν Πρόλογο που τον λες και επίσημο. Στις τελευταίες παραγράφους γίνεται δυνατός και με κρότο σε βουτάει και βάζει στην ιστορία που διαπιστώνεις πως ακόμα δεν έχει ξεκινήσει η αφήγησή της και αναρωτιέσαι: Είναι το παρελθόν της κύριας ιστορίας; Είναι τρέιλερ; Είναι το τέλος της, ως προφητεία εκπληρωμένη; Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές;

προσήλιο Vs απόσκιο [για τους μύστες της κουλτούρας της περιοχής Λίμνης Πλαστήρα: η Πεζούλα]

Αναφορά / νοηματοδότηση τοπικών λέξεων με τρόπο που πιθανό ένα ηθογραφικό διήγημα προηγούμενων χρόνων να μην το 'κανε. Οι αφηγήσεις του μοιάζουν να απαντούν στο κοινό των 90s, μάλλον 00s που θα έλεγαν πως δεν ταιριάζουν επαρχιώτικες περιγραφές σε ένα mainstream λογοτεχνικό έργο ενός αθηναϊκού εκδοτικού οίκου. Άλλες εποχές. Πιθανό η οικονομική κρίση να επαναπροσδιόρισε τη σχέση των ανθρώπων με τη βασική ύλη, με τα ολίγα. Κι από την ολιγάρκεια αγαπήσαμε την αυτάρκεια.

Περιγραφές εγκατελειμμένων σπιτιών με τρόπο που νομίζεις πως γράφεις εσύ [ο αναγνώστης] και ξαφνιάζεσαι με την οικειότητα που δεν περίμενες να δεις σε λογοτεχνικό έργο: "τα λάτρευαν τα κρεβάτια στο χωριό" . Ένδειξη προσφοράς φιλοξενείας, λιτή διακόσμηση, απέριττη.

Κι αγάπη για τα χάρτινα βιβλία και τις βιωμένες αναμνήσεις με αυτά, όπως το τέχνασμα με την ανακάλυψη ενός ζωγρφικού πίνακα που παραμένει αναλλοίωτος στη συγκεκριμένη σελίδα για χρόνια, σταθερό σημείο συνάντησης εντός ενός φορητού αντικειμένου αναφοράς.

Θα τολμούσα να πω πως η "Τσαπραΐλικη" τεχνική κλέβει τη δόξα της επαυξημένης πραγματικότητας που προσπαθούνε οι μηχανές και η τεχνολογία, μια postmodern ηθογραφία, μιας και οι "Καλότυχες", για παράδειγμα των ξεχασμένων σελίδων της ηθογραφίας, μπορούν να επιδράσουν και σε άτομα άλλης πολιτισμικής ιδιοσυγκρασίας, όπως στον μικρό Σύριο της ιστορίας, σήμερα. Εξάλλου, ειδική εφαρμογή εντοπισμού αστερισμών αξιοποιείται για την επιτέλεση του "κατεβάσματος του φεγγαριού".

τόπος Καλότυχων: ένας ασφαλής τόπος για γυναίκες

Ο ίδιος ο Χρυστόστομος έχει δηλώσει πως τον ενδιαφέρει η πλοκή, οι καταστάσεις περισσότερο από τους χαρακτήρες. Γι' αυτό νομίζεις πως μένουν αφώτιστοι κάποιοι βασικοί χαρακτήρες. Όσο πλησιάζει στο τέλος το βιβλίο, τόσο πυκνώνει η πλοκή, οι ανατροπές, οι λύστις, τα αποτελέσματα ανοιχτών υποθέσεων των πιο αραιών πρώτων σελίδων. Κι αυτός ο γιος της προσφύγισσας καλύτερα που είχε μείνει θολός, στο φόντο, στο βάθος πεδίου, αινιγματικός.

Νο2

Μήπως μας προετοιμάζει το επόμενο;

Η γριά δε βρέθηκε και το μυστύριο με το τυφλό δωμάτιο και το φεγγάρι που χάθηκε απ' τον σοβά...

ΥΓ.

Μήπως τα έχω ξαναδημοσιεύσει τα λόγια αυτά; Οι σημειώσεις μου γράφουν19.06.25

"το πιο όμορφο απ' όλα"

noreply@blogger.com (ce_) — Tue, 31 Mar 2026 20:11:00 +0300

Μια νέα δράση γεννιέται το φθινόπωρο στην Καρδίτσα!

Με πρωτοβουλία των συγγραφέων του τόπου μας: Δανάης Σιώζιου και Χρήστου Κολτσίδα, οργανώνεται ένα Φεστιβάλ Βιβλίου υπό την αιγίδα του Δικτύου Ελλήνων Συγγραφέων και του Εργαστηρίου Ιστορίας του Βιβλίου (Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών).

Ως προάγγελος του Φεστιβάλ έρχεται ο 1ος Μαθητικός Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Ποίησης & Διηγήματος "Αγώνες Λόγου" για παιδιά σχολικής ηλικίας της περιοχής Καρδίτσας από 6-18 ετών. Ήδη, οι Επόπτες Ποιότητας Εκπαίδευσης Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας έχουν εγκρίνει τον Διαγωνισμό και η Προκήρυξη φτάνει στα Σχολεία του Νομού Καρδίτσας, μιας και ξεκινάει η κατάθεση των κειμένων μέσω των Σχολείων, από την 1η Απρίλη και θα διαρκέσει ως τις 30 Ιουνίου 2026. (όλη η Προκήρυξη στο τέλος του κειμένου)

Καλλιτεχνική Διεύθυνση Φεστιβάλ: Δημήτρης Ντανοπούλος (δάσκαλος, διδάκτωρ ΠΤΔΕ-ΑΠΘ), Δανάη Σιώζιου (ποιήτρια, ιστορικός, φιλόλογος, εκδότρια, μεταφράστρια), Χρήστος Κολτσίδας (ποιητής, φιλόλογος, υποψήφιος Δρ. Φιλοσοφίας), Μαρία Μπαρμπατσάλου (νομικός, θεατρολόγος)

----------------------

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

ΠΡΩΤΟΥ ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

Το Φεστιβάλ Λογοτεχνίας Καρδίτσας «Ημέρες Βιβλίου» προκηρύσσει τον πρώτο μαθητικό λογοτεχνικό διαγωνισμό ποίησης και διηγήματος με τίτλο «Αγώνες Λόγου» – Διαγωνισμός Ποίησης και Διηγήματος. Στόχος του διαγωνισμού είναι να ενισχύσει την αυτοέκφραση παιδιών και εφήβων και να υποστηρίξει το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας & Λογοτεχνίας στην Πρωτοβάθμια & Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι μαθητές και οι μαθήτριες του Νομού Καρδίτσας ηλικίας 6 έως 18 ετών.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΔΗΓΙΕΣ

1. Φορέας Διοργάνωσης

Φεστιβάλ Λογοτεχνίας Καρδίτσας «Ημέρες Βιβλίου»
Έδρα: Καρδίτσα

Καλλιτεχνική Διεύθυνση Φεστιβάλ: Δημήτρης Ντανοπούλος (δάσκαλος, διδάκτωρ ΠΤΔΕ-ΑΠΘ), Δανάη Σιώζιου (ποιήτρια, ιστορικός, φιλόλογος, εκδότρια, μεταφράστρια), Χρήστος Κολτσίδας (ποιητής, φιλόλογος, υποψήφιος Δρ. Φιλοσοφίας) Μαρία Μπαρμπατσάλου (νομικός, θεατρολόγος)

Το Φεστιβάλ τελεί υπό την αιγίδα:

του Δικτύου Ελλήνων Συγγραφέων
του Εργαστηρίου Ιστορίας του Βιβλίου του Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

2. Σκοπός και Παιδαγωγικοί Στόχοι

Ο διαγωνισμός αποσκοπεί:

Στην καλλιέργεια της δημιουργικής γραφής και της φιλαναγνωσίας.
Στην ενίσχυση της γλωσσικής έκφρασης και της κριτικής σκέψης των μαθητών/τριών.
Στην ανάπτυξη της αισθητικής καλλιέργειας και της δημιουργικότητας.
Στη σύνδεση της εκπαιδευτικής κοινότητας με πολιτιστικές δράσεις της τοπικής κοινωνίας.

3. Περιγραφή – Αντικείμενο Διαγωνισμού

Ο διαγωνισμός αφορά τη συγγραφή πρωτότυπου λογοτεχνικού έργου (ποίημα ή διήγημα) με θέμα: «Το πιο όμορφο απ’ όλα»

Τα έργα πρέπει να είναι πρωτότυπα, αδημοσίευτα και να μην έχουν διακριθεί σε άλλον διαγωνισμό.

4. Συμμετέχοντες – Ηλικιακή Ομάδα

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν μαθητές και μαθήτριες όλων των σχολικών μονάδων του Νομού Καρδίτσας. Οι συμμετοχές θα αξιολογηθούν ανά τάξη (π.χ. Α΄, Β΄, Γ΄ Γυμνασίου ή αντίστοιχες τάξεις της βαθμίδας που θα εγκριθεί).

5. Χρονική Διάρκεια

Υποβολή έργων: από 01/04/2026 έως 30/06/2026.
Ανακοίνωση αποτελεσμάτων: Σεπτέμβριος 2026.

Η παρουσίαση των διακριθέντων έργων θα πραγματοποιηθεί στο Φεστιβάλ Λογοτεχνίας Καρδίτσας «Ημέρες Βιβλίου», στις αρχές Οκτωβρίου 2026, στην Καρδίτσα.

6. Οδηγίες προς τους/τις μαθητές/-τριες

Τα έργα πρέπει να είναι πρωτότυπα, ατομικά και αδημοσίευτα.
Το θέμα του διαγωνισμού είναι: «Το πιο όμορφο απ’ όλα» και πρέπει να αποτελεί τον βασικό άξονα του έργου. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε αυτούσια τη φράση «Το πιο όμορφο απ’όλα». Η ερμηνεία είναι ελεύθερη και περιλαμβάνει: συναισθήματα, έργα, πράξεις, τοπία, ανθρώπινες σχέσεις, φύση, όνειρα, επιθυμίες κοκ
Κατηγορίες συμμετοχής:

Ποίηση
Διήγημα

Έκταση έργων:

Ποίηση: έως 50 στίχοι.
Διήγημα: έως 3.000 λέξεις.

Τα κείμενα πρέπει να είναι δακτυλογραφημένα, σε γραμματοσειρά ευανάγνωστη (π.χ. Times New Roman ή Arial), μέγεθος 12, με διάστιχο 1,5.
Στο αρχείο του έργου δεν θα αναγράφονται προσωπικά στοιχεία, ώστε να διασφαλίζεται η ανωνυμία κατά την αξιολόγηση.
Τα προσωπικά στοιχεία (ονοματεπώνυμο, τάξη, σχολείο, στοιχεία επικοινωνίας) θα υποβάλλονται σε ξεχωριστό συνοδευτικό έγγραφο μέσω της σχολικής μονάδας.
Η συμμετοχή είναι προαιρετική και προϋποθέτει έγγραφη συναίνεση γονέα/κηδεμόνα.
Οι μαθητές/τριες αποδέχονται ότι, σε περίπτωση διάκρισης, το έργο τους μπορεί να παρουσιαστεί δημόσια στο Φεστιβάλ Λογοτεχνίας Καρδίτσας «Ημέρες Βιβλίου» και να δημοσιευθεί σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή για εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς σκοπούς, με αναφορά στο όνομα του δημιουργού.
Η μη τήρηση των ανωτέρω προϋποθέσεων συνεπάγεται τον αποκλεισμό από τη διαδικασία αξιολόγησης.

7. Διαδικασία Υποβολής

Τα έργα υποβάλλονται μέσω των σχολικών μονάδων. Στον ηλεκτρικό αρχείο/φάκελο πρέπει να αναγράφονται τα στοιχεία του σχολείου ως αποστολέα.

Κάθε μαθητής/μαθήτρια δύναται να συμμετάσχει με ένα έργο ανά κατηγορία.

Η αξιολόγηση θα πραγματοποιηθεί ανώνυμα.

Τα στοιχεία των συμμετεχόντων θα τηρούνται σε ξεχωριστό αρχείο, αποκλειστικά για τις ανάγκες του διαγωνισμού. Σε αυτό θα αναγράφονται τα στοιχεία:

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ

ΤΑΞΗ ΦΟΙΤΗΣΗΣ

ΣΧΟΛΕΙΟ

Δ/ΝΣΗ & ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ, δηλαδή Δ/ΝΣΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ (σταθερό & κινητό) & ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ (e-mail).

Όσοι θα συμμετάσχουν θα υποβάλουν το έργο τους μέχρι και την 30^η Ιουνίου 2026 μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης: karditsabookfestival@gmail.com

Το φεστιβάλ αναλαμβάνει όλη τη διαδικασία υλοποίησης του διαγωνισμού και διασφαλίζει τα προσωπικά δεδομένα και τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

Η συμμετοχή των μαθητών είναι προαιρετική και απαιτείται η σύμφωνη γνώμη των γονέων/κηδεμόνων για τη αυτή.

Ο κάθε διαγωνιζόμενος συμμετέχει με ένα μόνο διήγημα ή ένα ποίημα. Η συμμετοχή στον διαγωνισμό είναι ατομική ή συλλογική. Ο εν λόγω διαγωνισμός πραγματοποιείται εκτός ωρολογίου σχολικού προγράμματος.

Σε περίπτωση που υπάρχει παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, η επιτροπή του διαγωνισμού και το φεστιβάλ λογοτεχνίας «Ημέρες βιβλίου» δε φέρουν καμία ευθύνη και έχουν δικαίωμα αποκλεισμού της συμμετοχής. Η Κριτική Επιτροπή θα ανακοινώσει μόνο τη λίστα με τα πρώτα σε αξιολόγηση ποιήματα και διηγήματα (η σειρά κατάταξης των υπολοίπων διηγημάτων του διαγωνισμού δεν θα ανακοινωθεί).

Τα υποβαλλόμενα κείμενα δεν επιστρέφονται. Όσοι διακριθούν θα ενημερωθούν εγκαίρως μέσω του σχολείου τους. Οι γονείς ή κηδεμόνες των βραβευθέντων μαθητών καλούνται να συμπληρώσουν μια υπεύθυνη δήλωση, στην οποία θα αναγράφονται ότι δέχονται να δημοσιευτεί το κείμενο του παιδιού τους σε ηλεκτρονικό ή έντυπο μέσο καθώς και υλικό από την τελετή της απονομής των βραβείων. Η ανάρτηση των έργων γίνεται με σκοπό την προώθηση και την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και αποσκοπεί στην παρότρυνση και ενθάρρυνση των μαθητών να αποτυπώσουν τις σκέψεις τους και τα συναισθήματά τους μέσα από τη χαρά της δημιουργικής γραφής. Η χρήση των έργων γίνεται μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς και όχι για εμπορικούς. Οι διοργανωτές διατηρούν το δικαίωμα να μεταβάλουν τις ημερομηνίες ή να ματαιώσουν τον Διαγωνισμό. Συμμετοχές που δεν πληρούν τις παραπάνω προϋποθέσεις αποκλείονται. Η απονομή των βραβείων ενδέχεται να γίνει σε ειδική τελετή, στην οποία θα προσκληθούν οι συμμετέχοντες στα πλαίσια του λογοτεχνικού φεστιβάλ Καρδίτσας «Ημέρες Βιβλίου».

8. Κριτική Επιτροπή

Η αξιολόγηση των έργων θα πραγματοποιηθεί από επιτροπή αποτελούμενη από:

Δανάη Σιώζιου (ποιήτρια, μεταφράστρια, ιστορικός)
Χρήστος Κολτσίδας (φιλόλογος, ποιητής, υποψήφιος δρ. φιλοσοφίας)
Παυλίνα Μάρβιν (συγγραφέας, εκπαιδευτικός, ιστορικός, θεατρική σκηνοθέτης)
Ειρήνη Συνοδινού (ιστορικός, εκπαιδευτικός)
Παναγιώτης Κεχαγιάς (συγγραφέας, μεταφραστής, εκδότης)

9. Βραβεία

Για κάθε τάξη απονέμονται:

Τρία (3) Βραβεία
Τρεις (3) Έπαινοι

Οι μαθητές/μαθήτριες που θα διακριθούν θα παρουσιάσουν τα έργα τους στο Φεστιβάλ Λογοτεχνίας Καρδίτσας «Ημέρες Βιβλίου».

Δεν προβλέπεται χρηματικό έπαθλο ούτε οποιαδήποτε οικονομική επιβάρυνση για τους συμμετέχοντες.

10. Οικονομική Επιβάρυνση

Η συμμετοχή στον διαγωνισμό είναι δωρεάν.
Δεν προβλέπεται καμία οικονομική επιβάρυνση για μαθητές/τριες ή σχολικές μονάδες.

11. Προσωπικά Δεδομένα

Η συμμετοχή των μαθητών/τριών είναι προαιρετική και πραγματοποιείται με έγγραφη συγκατάθεση γονέα/κηδεμόνα.
Τα προσωπικά δεδομένα θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τις ανάγκες του διαγωνισμού και σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία περί προστασίας προσωπικών δεδομένων (GDPR).
Τα πνευματικά δικαιώματα παραμένουν στους δημιουργούς.
Ο φορέας διοργάνωσης διατηρεί το δικαίωμα δημοσιοποίησης των διακριθέντων έργων για εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς σκοπούς, με αναφορά στο όνομα του δημιουργού.

12. Χρόνος και Πλαίσιο Υλοποίησης

Ο διαγωνισμός θα υλοποιηθεί εκτός ωρολογίου προγράμματος.
Οποιαδήποτε προετοιμασία εντός σχολικού ωραρίου θα πραγματοποιείται χωρίς να διαταράσσεται η εύρυθμη λειτουργία του σχολείου και κατόπιν απόφασης του Συλλόγου Διδασκόντων.

13. Στοιχεία Επικοινωνίας

Ονοματεπώνυμο υπευθύνου: Δανάη Σιώζιου

Ιδιότητα: ποιήτρια, μεταφράστρια, ιστορικός

Τηλέφωνο: 6982768001

email dsioziou@gmail.com

τού Ελπιδοφόρου 4-4-44

noreply@blogger.com (ce_) — Sun, 29 Jun 2025 12:17:00 +0300

Είναι ένας δρόμος νοτιοδυτικά στην Καρδίτσα, οδός Αφων Ζαφειρόπουλου τη λένε. Στην άκρη της πόλης. Προς τη μεριά του Νοσοκομείου, ένας δρόμος πιο μέσα από τον Περιφερειακό και τις σιδηροδρομικές γραμμές.

Διασταύρωση για να πας στο Νέο Κλειστό Γυμναστήριο "Μπουρούσης", ο δρόμος που είναι το 3ο Γυμνάσιο, ο δρόμος που παρατάσσονται τα έρημα (σχεδόν) κτίρια του Οινοποιείου της κραταιάς πάλαι ποτέ Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών. Ο δρόμος στο πλάι του Νεκροταφείου της Αγίας Παρασκευής, που εντός του έχει εκκλησάκι των Ταξιαρχών.

Μείνετε εκεί. Ακριβώς μπροστά από τη δυτική είσοδο της εκκλησίας είναι ένας τάφος. Εκεί βρήκα τον Ελπιδοφόρο. 17 χρονών τον σκοτώσανε το 1944. Αυτόν και τα δυο του μεγαλύτερα αδέρφια. Σκοτώσανε / εκτελέσανε τους τρεις τους συν δυο ακόμα εκεί κοντά: πίσω από το Νοσοκομείο (δεν υπήρχε όταν έγινε η εκτέλεση), απέναντι από το γήπεδο ποδοσφαίρου του Εθνικού, δίπλα στην παλιά γέφυρα στο ανάχωμα του Γαβριά. Ίσως έχετε δει το μνημείο της δεκαετίας του 1980.

"...δολοφονικά βόλια των Γερμανών και ντόπιων προδοτών..."

Στοιχεία για το ιστορικό της εκτέλεσης, αντλούμε από εργασία της Μαρίας Γιαννέλου (που εργάζεται σήμερα στη Δημοτική Πινακοθήκη της Καρδίτσας):

Το μνημείο αυτό δημιουργήθηκε στον τόπο θανάτου αυτών των πέντε ανθρώπων. Ήταν όλοι τους πολύ νέοι στα χρόνια και με αντιστασιακή δράση. Συνελήφθησαν και χωρίς δίκη οδηγήθηκαν σε εκτέλεση που έγινε κάποια νυχτερινή ώρα. Λίγες μέρες μετά την εκτέλεση κάποιος άγνωστος άφησε σε αυτό το σημείο το επίγραμμα που κατόπιν χαράχτηκε στο μνημείο. Ακριβώς στον τόπο της εκτέλεσής τους, πολλά χρόνια αργότερα στήθηκε με την ιδιωτική πρωτοβουλία του αδελφού των τριών πρώτων εκτελεσθέντων. Είναι ένα ιδιωτικό μνημείο που δημιουργήθηκε με την παραχώρηση από την μεριά του Δήμου του χώρου αυτού και της σχετικής άδειας μαζί που απαιτείται για την ανέγερσή του [..]

Και συνεχίζει σε υποσημείωση:

[Ο]ι τρεις πρώτοι ήταν σύνδεσμοι των ανταρτών στα βουνά· μετέφεραν όσους πήγαιναν στους αντάρτες και μάλιστα τον τελευταίο καιρό μετάφεραν πολλούς Ιταλούς και Γερμανούς, πράγμα που μάλλον αποτέλεσε την κυριότερη αιτία, για την οποία οι Γερμανοί ήταν τόσο εκδικητικοί. Κάποτε μετέφεραν με τη βία έναν Έλληνα μόνιμο στρατιωτικό για να βοηθήσει στην εκπαίδευση των ανταρτών· αυτός έμεινε λίγο στο βουνό, δραπέτευσε έπειτα και τέλος υπήρξε ο καταδότης τους. Λέγεται ότι ο επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος πρότεινε πολλές φορές στον δεκαεξάχρονο Ελπιδοφόρο να βγει από τη γραμμή εκτέλεσης κι εκείνος αρνήθηκε, εφόσον θα έμεναν τα αδέλφια του. Πριν από την εκτέλεση, όταν το καμιόνι που τους μετέφερε, περνούσε από την οδό Καραϊσκάκη (κεντρικό δρόμο της πόλης) ο Νασιάκος, δεκαεννιά χρονών, είδε την μάνα του και τη χαιρέτησε· αυτή κατάλαβε τί επρόκειτο να συμβεί και κατέρρευσε. Την επόμενη της εκτέλεσης η αδελφή του Βαρελά, νέα κοπέλα, με μία φίλη της πήγαν στην περιοχή και με τα χέριά τους έσκαψαν το χώμα για να βρουν που θάφτηκαν οι εκτελεσθέντες λύνοντας έτσι το μυστήριο της εξαφάνισης του αδελφού της.

-----------------

Ανάμεσα σ' αυτούς, λοιπόν, κι ο Ελπιδοφόρος με τα όνειρα ενός 17χρονου.

Ξαναπήγα σήμερα στο τάφο του, στον τόπου όπου συναντήθηκαν μετέπειτα όλα τα αδέλφια.

Ένα αυτοκόλλητο αυτή τη φορά σημείωμα επάνω στο σταυρό:

Έμεινε 17χρονος.

Είχε γεννηθεί το 1927.

τού Ελπιδοφόρου, 2003 (pre_post*)

noreply@blogger.com (ce_) — Sat, 28 Jun 2025 17:03:00 +0300

από το αρχείο της στήλης Τω Καιρώ Εκείνω, εφ. ΠΑΤΡΙΔΑ, Καρδίτσα, 02.11.2003

Αν ανοίξει κανείς ένα εκκλησιαστικό εορτολόγιο, θα εκπλαγεί από το πλήθος και την πρωτοτυπία ονομάτων αγίων... Ας πάρουμε, για παράδειγμα τη σημερινή ημέρα:

Εορτάζοντες την 2αν του μηνός Νοεμβρίου >> ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ, ΑΦΘΟΝΙΟΣ, ΠΗΓΑΣΙΟΣ, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ (ή Έλπιδηφόρος) και ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟΣ | ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΟΙ | ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΥΔΟΞΙΟΣ, ΑΓΑΠΙΟΣ και άλλοι οκτώ ΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΑΤΤΙΚΟΣ, ΜΑΡΙΝΟΣ, ΩΚΕΑΝΟΣ, ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ, ΚΑΡΤΕΡΙΟΣ, ΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΑΝΟΣ, ΣΤΥΡΑΞ και ΤΩΒΙΑΣ | ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΚΥΡΙΑΚΗ, ΔΟΜΝΙΝΑ & ΔΟΜΝΑ | Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΚΙΑΝΟΣ "Ο εν τη Κύρω" | Ο ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ο Ιβηροσκητιώτης.

Ο Ακίνδυνος ευγενικός και συνεσταλμένος, ο Αφθόνιος πλούσιος και με περιουσία του μπαμπά, ιδιοκτήτης σούπερ μάρκετ. Οι σύγχρονοι Άγιοι. Οι της Εποχής μας. Ο Πηγάσιος με ένα φτερωτό ...αμάξι να καλπάζει στις πλατείες, ασυγκράτητος ή Σουμάχερ. Ο Ελπιδοφόρος νέος μ’ ένα κλαδί ελιάς έτοιμος για την Ολυμπιάδα του 2004, πίνει coca cola. Ώσπου βγάζει τα γυαλιά του ο Ανεμπόδιστος και ξεβιδώνει το σκουλαρίκι από τα χείλη του για να λάβει τη Θεία Ευχαριστία. Μέσα από τη Σύγκλητο τελευταίοι θαμώνες αποχωρούν. Ενώ, ο Ευδόξιος δίνει μια ακόμη συνέντευξη τύπου. Ο Αγάπιος ιδρώνει τα χέρια του σε αγκαλιές και χειραψίες με τους οχτώ Μάρτυρες. Ο Αττικός αναζητά τον Ηρώδη κι ο Μαρίνος το Γιώργο. Ο Ωκεανός άρχισε να φουρτουνιάζει και να μπουρινιάζει, την ώρα που ο Ευστράτιος ξαναβρίσκει το δρόμο του. Ο Καρτέριος άλλη μια φορά στημένος στη γωνία, περιμένει...

Ονόματα που όμως δεν ακούμε συχνά. Άλλα λαδώνουν στα κεφάλια των μικρών οι ανάδοχοι.

Συγνώμη, αν ιεροσύλησα. Δεν είχα κι έναν παππού Ακίνδυνο! CE03

-----------------

* Θα ακολουθήσει post με τίτλο: Τού Ελπιδοφόρου 4-4-44

Τρούκης - Χαρχαλιώτης 1-1

noreply@blogger.com (ce_) — Mon, 5 May 2025 23:05:00 +0300

[η είδηση]

Εντός έδρας ο πρώτος, στην πρώτη επίσημη έκθεσή του, με το φως του πατέρα Τρούκη να δημιουργεί σκιάσεις δέους. Οξύτητες και καμπύλες που σε αγκαλιάζουν, γραμμές και χρώματα, σχήματα, κοσμικές πιτσιλιές σε πειραματικές τεχνοτροπίες. Εσωτερικός, που όταν χαμογελά σου ανοίγεται διάπλατα. Όπως και οι πίνακές του.

Γνώριμος ο δεύτερος: ανοιχτωσιά. Ρευστές μορφές αλλά και λεπτές λευκές γραμμές, οριοθετήσεις, σύνδεσμοι νοηματικών ή/και εγκεφαλικών χαρτών που οδηγούν στην καρδιά.

Η έκθεση ολοκληρώθηκε. Οι δυο καλλιτέχνες θα εκθέσουν σε λίγες μέρες στη Σαλονίκη δείγμα έργου τους.

Η Troukis Art Gallery είναι ανοιχτή στην Καρδίτσα και θα συνεχίσει να μας απασχολεί: #τέχνη&ψυχανάλυση

-----------------------------

Συγνώμη, αλλά θα αφήσω εδώ και ένα έργο του Γιάννη Τρούκη που τράβηξε το βλέμμα μου στη gallery, όπως κι εκείνες οι πέτρες που τις έδινε μορφή προσώπων... Να πάτε να τις δείτε από κοντά.

γράμμα σε μια ποιήτρια

noreply@blogger.com (ce_) — Wed, 8 Jan 2025 01:10:00 +0200

αγαπητή Δανάη,

διάβασα μια και δυο και τρεις όλες τις ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ σου.

Ξεκινάς με μια αράχνη ως πλοηγό του ν(ο)ήματος, που από τη μια σελίδα περνάει στην άλλη, αποχωρώντας από τον πρώτο ρόλο ως δευτεραγωνίστρια και στη συνέχεια χάνεται στο βάθος του πλέγματος των νοημάτων σου, όπως κι άλλες λέξεις-έννοιες-κλωστές.

"...Υπάρχει κάτι επαναστατικό, σκέφτομαι

στο να έχει δει κανείς τη θάλασσα..." (σ.10)

Και μεις εδώ στον κάμπο, στην ξεριά της στεριάς πώς να επαναστατήσουμε; Είμαστε καταδικασμένοι; Ή να περιμένουμε εσάς τους ταξιδεμένους / τις ταξιδεμένες στις μεγάλες θάλασσες του κόσμου για να μας εμπνεύσετε μιαν αλλαγή;

Εμείς εδώ στον κάμπο, αναγνωρίζουμε στις γυναίκες να γέρνουν ως κλαίουσες ιτιές στις όχθες κάποιου ρέματος, χωρίς να υψώνονται, παρά συμβουλεύονται τις ρίζες των. Και τους άντρες ως κυνηγούς που πυροβολούν από τις όχθες, δίπλα στις ρίζες των.

Πόση ταπεινότητα, καθώς (επι)στρεφόμαστε στη φύση. Όπως η επισήμανσή σου για την "άδεια φιέστα" της ανθοφορίας κι όχι ως εγκυμοσύνη της καρποφορίας. Γιαπωνέζικη προσέγγιση θαρρώ.

Κι ύστερα το δημιούργημα / νεκρή φύση αποκτά φωνή και μιλά στον Δημιουργό του, αυτόν που το Ονειρεύτηκε στο ξύπνιο του. Ο Δημουργός ως Ονειρευτής.

Λόγω της γερμανικής σου αγωγής -πιθανόν- εξισορροπείς τους συντάκτες των επιστολών σου, γράφοντας τα Αντικείμενα με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα. Ο διάλογος εμπεριέχει τον σεβασμό, την αλληλοεκτίμηση, την αγάπη.

Και ύστερα:#επέκεινα, #πίστη, #σκάλες μια οπτική πιο μεταφυσική, πιο θεολογική. Όπως και η εσωστρεφής "προφητεία", η αγωνία του λόγου, το βάρος, άχθος, άγχος της ποιήσεως, ο άθλος που δε θα προκαλέσει τεχνητή καταστροφή τη σκόνη από το σκάλισμα ή κουβάλημα της πέτρας που μπορεί και να σε σκοτώσει αν πέσει στο κεφάλι σου. "Προφητεία" - τι λέξη! και ποια η ετυμολογία της; - αντιστροφή της Ηχώς, ως προανάκρουση της Φωνής του παρόντος κι όχι απλή επανάληψη.

Και τα όντα σου αναζητούν μια επικοινωνία και γράφουν στον κύριο Κ, που από τα πιο γήινα αγαπά τη φύση, όπως εκείνη τη θαλασσινή σπηλιά (σ.21). Ένας διάλογος εντός της που θυμίζει το "Νάρκισσος & Ηχώ" με τον Δημήτρη Χορν και την Έλλη Λαμπέτη, αλλά ίσως εσύ να επέλεγες για κύριο Κ. τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο από τη σειρά "Εκείνος & Εκείνος" ή επειδή τον άκουσες να διαβάζει στίχους του Τάσου Λειβαδίτη και συ να έδινες τη δική σου Φωνή / Ηχώ στη θαλασσινή σπηλιά. Είναι ωραίο να ακούς ποιητές/ποιήτριες να διαβάζουν στίχους τους.

"...θυμάστε το σώμα σας μες στο νερό;" (σ.24)

Στο "καρουζέλ" (σ.30) νομίζω πως βρήκα την επιβεβαίωση της μετάβασης στην τρίτη ποιητική συλλογή, σε μια διαφορετική περίοδο γραφής, το τέλος της συγγραφικής σου παιδικότητας με πίκρα, προσγείωση, συγκίνηση και δάκρυα:

"...όσοι αντέχουν συμφωνούν

πως μία ζωή είναι υπεραρκετή

δεν ονειρεύονται πια

ούτε θυμούνται

οι άλλοι, μην το πεις,

κάηκαν..."

Απόλαυσα το διάλογο (μέσω επιστολών) του Ύπνου με τον κύριο Κ.:

"Στην επικράτειά μου δεν είστε δέσμιος του χρόνου. Οι άνθρωποι συχνά επιθυμούν να φύγουν έτσι από τη ζωή.

Ωστόσο οφείλω να σας ρωτήσω: Από εδώ είναι ο δρόμος σας;" (σ.32)

"...Στους αντίποδες του ύπνου βρίσκεται η πραγματικότητα. Πείτε μου, πού είναι ο τάφος μου;"

(σ.33)

Εξεπλάγην με την επιστολή των αλόγων και την αναρώτησή τους: "Ήταν τα άλογα αληθινά;" (σ.36) Ή μήπως είχαν ξεφύγει από το προηγούμενο "καρουζέλ";

Νοηματικές κλωστές διέρχονται και δένουν ολόκληρη την ποιητική συλλογή, σαν μια ολότητα, ένα σώμα επιστολών που αφηγείται μια ολοκληρωμένη ιστορία. Έτσι, λοιπόν, η "κλαίουσα ιτιά" της αρχής που τη νόμιζα υποτακτική γυναίκα του κάμπου, επανέρχεται για να ξηλώσει όλο το δάσος του τσιφλικά!

Έχεις σκεφτεί να παρουσιάσεις την ποιητική σου συλλογή ως θεατρικό αναλόγιο με τίτλο "η ανάμνηση της φωνής"; Θυμόμαστε τις φωνές των νεκρών μας; Και τι είναι οι ηχογραφήσεις; Τα τραγούδια που έχουν τη φωνή των ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια; Μια φύση / υπόσταση που επανα/υλοποιείται/υπάρχει.

Σε ευχαριστώ για τις σκέψεις και τη συγκίνηση.

Φιλικά,

Δ.

"17 θραύσματα ψυχής"

noreply@blogger.com (ce_) — Sun, 13 Oct 2024 23:43:00 +0300

Ηλίας Διαμαντής, 17 θραύσματα ψυχής, Εκδόσεις Θράκα, 2024

[από την παρουσίαση του βιβλίου στη Φυλακτή, 22.09.2024]

Θραύσματα, σπάσιμο, διάλυση, διακοπή συνοχής, κομμάτια, αποσπάσματα, ψηφίδες διαλυμένες, σκόρπιες και μετά από την ανάγνωση: σύνδεση, σύνθεση. Συνταίριασμα, συγκόλληση. Ίσως.

Εξώφυλλο:

Πουλιά / θραύσματα προς και μέσα στον γαλάζιο ουρανό, που πετούν για να συναντήσουν για να συναντήσουν τον αναγνώστη; Τον παραλήπτη; Λύτρωση; Απελευθέρωση;

Σαν να τα ελευθέρωσε από το κλουβί ή κάποιο συρτάρι του, της σκέψης. Ταξιδεύουν στον ουρανό, σε άλλους τόπους, χώρες, κόσμους.

Όταν κανείς διαβάσει και το τελευταίο διήγημα θα αντιληφθεί πλήρως και την ολοκλήρωση του νοήματος του εξώφυλλου, του νοήματος των θραυσμάτων της ψυχής του συγγραφέα.

Γραμματοσειρά στρογγυλή και ευανάγνωστη.

Τα σκίτσα της Αφροδίτης Σερέτη διακριτικά. Λάτρεψα του «Βρουκόλακα» και της «Κίτσαινας».

Τα 12 από τα 17 είναι βραβευμένα κείμενα και γραμμένα ανάμεσα στο 2012-2019.

1. Πύλη της Λήθης

Ένα μικροδιήγημα Επιστημονικής Φαντασίας. Αριστούργημα 5 σελίδων: Η πύλη της Λήθης το κεφάλι μιας καρφίτσας! Λίγο Avatar κινηματογραφικά, αισιόδοξο, γρήγορο, ανατρεπτικό. Μια αστραπή με βάθος. Γέννηση. Και τι τέλος!

«Ζωηρός ο γιος σας! Να σας ζήσει!» (σ.12)

Με μια γλώσσα που δε θυμίζει τη γενιά του συγγραφέα και θολώνει τα ίχνη της ταυτότητάς του. Και μας εισάγει σε μια αγαπημένη του θεματική: τη σχέση πατέρα – γιου: #boyology που θα λέγανε και οι Αμερικάνοι.

2. Αζώρ

Ήθελα να διαβάσω «Άργος», ίσως επειδή στον δικό μου χειρόγραφο γραπτό λόγο παραλείπω τα φωνήεντα και η εμπειρία / ανάμνηση ανάγνωσης να με έσπρωξε να διαβάσω ό,τι ήθελα / ήξερα / είχα βιώσει / κατανοήσει παλιότερα.

Με ποιητική διάθεση, ο συγγραφέας «…το έωλο οικοδόμημα που λέγεται εγώ μου…» (σ.13), μάς βάζει σε μια επόμενη αγαπημένη θεματική του, τη #μεταφυσικότητα, καθώς και τα ταξίδια στον Χρόνο με μια κινηματογραφική, λογοτεχνική πραγμάτωση. Εισάγει πολύ εύστοχα τον χαρακτήρα του «Αζώρ» με ξάφνιασμα ανοίκειο: τροπικά, χρονικά και φαντασιακά:

«Ποια ήταν η συμβολή σου στην αποκρυστάλλωση του είναι μου;» (σ.14)

Εδώ έχουμε πλήθος εθνογραφικών στοιχείων του χωριού, του τόπου των παιδικών χρόνων του συγγραφέα, της Φυλακτής .

Η πατριαρχική οικογένεια της δεκαετίας του 1960 και η δύναμη του γηραιότερου της διευρυμένης οικογένειας σε μια κοινότητα γεωργών. Ο πατέρας, αλλά και η αρχέγονη μητριαρχία. Ωραίες συμβολικές σκηνές, σαν σεναριακό μοντάζ μοιάζουν, διακλαδώσεις στη γραμμική αφήγηση, σε μονοπάτια άλλου χώρου, χρόνου ή σύμπαντος (σ.20). Ο Ηλίας καταφέρνει να πραγματώνει έναν αγαπημένο μου όρο: τον Χρονότοπο.

3. Βρουκόλακας

[ωραίο σκίτσο]

Η γιαγιά που απέδιδε ό,τι κακό γονίδιο στη γενιά της μητέρας του. Δίκαιος διανομέας του φαγητού

Ο Στάθης της Βασίλαινας [τρομερή περιγραφή του βρουκόλακα]

Οι μικρές κοινωνίες είναι αμείλικτες σε ό,τι δεν υποτάσσεται σε αυτές.

–Πού; Πού είναι αυτό το μέρος; [που θάφτηκε ο παλουκωμένος βρουκόλακας;]

Ρώτα τον Τσαπραΐλη. Αυτός θα ξέρει!

4. Κίτσαινα

Η σχέση πατέρα – γιου και η μετάβαση από την αγορίστικη στην αντρική ηλικία: #boyology ή πώς ήταν να μεγαλώνεις ένα αγόρι στη δεκαετία του ’60 στη Φυλακτή

Ο Ηλίας είναι ένας αυτοδίδακτος λαϊκός συγγραφέας, με μικτό ύφος, που αναζητείται. Προσπαθεί την επιτήδευση, είναι ευγενικός: σ.47 «ακατάλληλες λέξεις», αλλά στη συνέχεια γίνεται αυθόρμητος, χωρίς να αυτολογοκρίνεται.

5. Χίμαιρα

Μια αγαπημένη θεματική περιοχή είναι η υπερβατικότητα, υπερφυσικότητα, όπως για παράδειγμα ή πτήση ανθρώπου με ανοιχτά χέρια. Ο αφηγηματικός τόπος είναι αυτός που είμαστε σήμερα: το σχολείο στη Φυλακτή, όπου ο Ηλίας επιστρέφει για να τον δείτε να πετάει με ανοιχτά χέρια προς το αναγνωστικό κοινό του.

Σ. 60 «κοίτα εμένα, μικρέ!» [Πετάω!]

Ένα παιδί μετράει θραύσματα. Σίγουρη επιρροή από τον Μενέλαο Λουντέμη, γλώσσα, ύφος, παιδικές αναμνήσεις από το σχολείο ενός ορεινού χωριού. Έχει μεγαλώσει, άραγε, το παιδί μες στο σώμα του Ηλία;

Κείμενα που θα μπορούσαν να γίνουν χρήσιμο ανάγνωσμα σε 12χρονα παιδιά της σημερινής εποχής. Άλλη η αξία του παιδιού:

Σ. 65 «Πρώτη φορά, για μένα, ένας μεγάλος μου φερόταν ισότιμα» κι αυτός ήταν μια ψυχίατρος. Επιλέγει αυτή να είναι γυναίκα από άλλο πολιτισμικό σύστημα.

Εντυπωσιακή η επιθανάτια εμπειρία του παιδιού-αφηγητή.

Ο Ηλίας συχνά φτάνει στις «εσχατιές του μυαλού» του (σ.70)

Σ.77 «μια χαραμάδα φωτός στο έρεβος που καλύπτει την μετά θάνατον πορεία» / «Είναι ωραία, πολύ ωραία εκεί, πάμε […] Ύψωσα το χέρι μου και τη χαιρέτησα. Ήξερα πως με βλέπει»

6. Ξιφάκια

Πολύ λειτουργικά και εύστοχα γίνεται η πλοήγηση εντός των διαδρόμων των αυτόνομων κειμένων. Μέσα από την αφήγηση του 13χρονου αγοριού τολμάται η αναφορά σε ένα θέμα ταμπού, σχετικά με την Κυπριακή τραγωδία: Η Ελληνική Κυβέρνηση ενάντια στον Μακάριο.

Σ.88 «…έδωσαν άλλοθι στην Τουρκία να κάνει εισβολή.»

7. Χεινόπωρος, σ.89

Ταιριαστό στον παρόν Χρονότοπο:

Σ. 92 «…μην καμαρώνεις άνοιξη / με τα πολλά λουλούδια / γιατ’ έρχεται Χεινόπωρος / θα μαραθούνε τ’ άνθη…»

Και ξεκινά μια ενότητα ιστοριών, όπου ο αφηγητής δεν είναι πια παιδί στο χωριό, αλλά έφηβος στην πόλη, όπου και ανδρώνεται. Χρόνοι ποικίλοι.

8. Βιασμός

Συνάντηση με την εργατική και αστική τάξη και καταβύθιση και στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού (σ.100). Άγρια ιστορία, όπου το γράψιμο αναδεικνύεται ως μια καλή ψυχαναλυτική πρακτική λύτρωσης.

9. Χειμώνας

Και μετά το Χεινόπωρο, Χειμώνας: ρομαντικός, ερωτικός, χειροποίητος, χειροπιαστός.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του συγγραφέα είναι η ανάδυση συγκίνησης. Στο «Για τη Μαργαρίτα» τι ωραία σκηνή!

Ταινία πολύ μικρού μήκους και σεναριακή δράση που κατευθύνει το μονοπλάνο στιγμιότυπο ζωής.

Φιλοσοφικές στωικές ανησυχίες, με τον συγγραφέα να πατά τα πόδια στη γη, τα χέρια να ακουμπούν σε σώματα κι από Αριστοτέλειος να καταλήγει Διονυσιακός. Νους, καρδιά και σώμα να αναζητούν την αρμονία που είχε χαθεί στο προηγούμενο διήγημα.

10. Φθία, πατρίδα του Αχιλλέα

Στο κείμενο αυτό ο Ηλίας γίνεται επικός και μας τηλε-μεταφέρει στον Χώρο/Χρόνο. Πόσο σύντομα! Ολόκληρη η Φθία, Θεσσαλία, Πελασγία σε ένα λεπτό. Ένα ολοκληρωμένο επεισόδιο, με αρχή-μέση-τέλος σε 3 σελίδες. Και μετά, μια ηθογραφία Επιστημονικής Φαντασίας, με στοιχεία ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και πνεύμα Μάρκου Αυρήλιου, Σενέκα και Βιργίλιου.

11. Γκασταρμπάιτερ

Ο συγγραφέας κινείται διαρκώς σε διαδρόμους του μυαλού: λαβύρινθος, λοβοί, ιππόκαμποι, μονοπάτια σε υπερβατικό αλλά και υπαρκτό κόσμο.

Προσπαθεί να «βάλει σε τάξη τους συλλογισμούς του», λαμβάνοντας ερεθίσματα από τη σύγχρονη / δική του πραγματικότητα. Γίνεται με τον τρόπο του σύγχρονος οικονομικο-κοινωνικό-πολιτικός αναλυτής της παγκόσμιας δημόσιας σφαίρας.

«ο εχθρός είναι αυτός που διεκδικεί μια καλύτερη ζωή ή και την ίδια τη ζωή και κάθε είδους εγκληματίας…»

«Ο Μοΐζ του Πανοράματος, γέρος πια, να σέρνεται στα σοκάκια και την παραλία της Θεσσαλονίκης προσπαθώντας να πάρει απόφαση αν θα νοικιάσει το διαμέρισμά του στην Κανάνγκα σ’ έναν γκασταρμπάιτερ από τη Νυρεμβέργη, ένα ξανθό αγόρι, που καθισμένο στο πλατύσκαλο μιας οικοδομής στην Αφρικανική αυτή πόλη, περιμένει εναγωνίως την απόφαση του Μοΐζ από τη Θεσσαλονίκη. Ένα αγόρι που μοιάζει, όχι δε μοιάζει, είναι ο Γιόχαν, ο εγγονός της κυρίας Ρόζας».

Αγαπά τις τοπικές αλλά και παγκόσμιες ιστορίες / μύθους που απαντούν στο ερώτημα «από πού ήρθαμε», όπως ο μύθος του αγαπημένου του Δευκαλίωνα και τις συνδέει κοινωνικά και πολιτικά με το «Πού πάμε; Ας επωφεληθούμε από τα μαθήματα Ιστορίας, τις ρίζες, την κληρονομικότητά μας.»

«Εκεί που σύμφωνα με τον Λουκιανό: ούτε τους όρκους τηρούσαν, ούτε τους ξένους φιλοξενούσαν, ούτε τους ικέτες ανέχοντο» κι αναφέρεται ο Ηλίας στις συνθήκες πριν το κατακλυσμό. Μήπως σας θυμίζουν την εποχή μας;

Είναι αισιόδοξος: Πιστεύει στη γέννηση μετά το Χάος.

Ο συγγραφέας μας καλεί σε έναν στρόβιλο επιστροφής στα βασικά. Στο Bing Bang της δημιουργίας του σύμπαντος, αλλά και στο χρονογλίστρημα πάνω στους έλικες του DNA για να επιστρέψουμε στις απαρχές της ανθρώπινης ύπαρξης και κοινωνίας.

12. Το κλειδί

Το φτωχό χωριατόπαιδο των πρώτων σελίδων ζυμώνεται με (μεγαλο) αστική κουλτούρα.

Διαπιστώνουμε πόσο σημαντικό θεωρεί τον ρόλο του πατέρα και τη σχέση με το παιδί / γιο ακόμα και από τον τρόπο που αξιοποιεί την οπτική σημείωση, τις γραφιστικές δυνατότητες της έκδοσης. Κι αν πριν η επιστροφή στις ρίζες χανόταν στον μυθολογικό αχανή χωροχρόνο, στο κείμενο αυτό προσδιορίζεται στο #πατρικό σπίτι, το σπίτι των γονιών. Όταν έχεις στα χέρια σου το «κλειδί» του πατρικού, έχεις για τα καλά ενηλικιωθεί.

Ξεκλειδώνεται το παρελθόν. Νοσταλγικό, νοσταλγικό αφόρητα. Άλλη μια επιστροφή στα αρχέγονα, που για τη μικρή σε σχέση με τον ιστορικό χρόνο ζωή μας, είναι η επιστροφή στο «πατρικό», όταν έχουμε ενηλικιωθεί για τα καλά: έχουμε φτάσει στην κορυφή, αλλά γνωρίζουμε και τι θα πει πάτος.

«…να μικρύνω, να γίνω νέος, έφηβος, …βρέφος. Να χωθώ στη μήτρα … ασφαλής»

Και δεν είναι σαν να επέστρεψε κι ο Ηλίας σήμερα στο «πατρικό» του; Το βιβλίο είναι το «κλειδί» για να μας ανοίξει να δούμε τις ρίζες του, τις διακλαδώσεις του μυαλού, αλλά και τις αρτηρίες της καρδιάς του.

13. Άβυσσος Vs Ανάβυσσος

Πολιτικά ορθός λόγος αλλά και στιγμές τολμηρός στις περιγραφές του: Νους εναντίον σώματος.

«τονώνοντας στο έπακρο την αντρική του ματαιοδοξία»

Ο Ηλίας, συνεχίζει να μένει στην οπτική «αντρική λογοτεχνία». Δεν έχουμε ασχοληθεί ιδιαίτερα με αυτή. Τα σύγχρονα ρεύματα μελετούν τη γυναικεία / φεμινιστική ματιά ή/και οι άντρες συγγραφείς λιγότερο αυτοαναλύονται.

«Οι φιλοσοφικές αυτές καταδύσεις στα έγκατα της ψυχής και του νου τον ανακούφισαν, οι δε παραδοχές και αποκαλύψεις τον γαλήνεψαν.»

Από τα σύγχρονα θέματα φαίνεται να τον απασχολούν: η οικονομική κρίση, η καριέρα, ο καπιταλισμός, το χρήμα, ο πόλεμος, η προσφυγιά.

14. Μπιμπερό

Οι δικοί του «ξεριζωμένοι» βρίσκονται στο κείμενο αυτό. Ένα οπτικό τέχνασμα αφήγησης, που θυμίζει κινηματογραφικό σενάριο: …το υγρό του μπιμπερό γίνεται η θάλασσα που τους πνίγει…

Σαν προφητικό. Αφού μόλις τον προηγούμενο Αύγουστο στην Τήλο διασώθηκε ο μικρός Ιωνάς που οι γονείς του του φτιάχναν γάλα με θαλασσινό νερό.

Σκηνή που μοιάζει με το κλείσιμο του #13: ανατολή >> ελπίδα.

15. Ωδή στην Πόλη

Από τη Νυρεμβέργη γκασταρμπάιτερ, στην Αθήνα αστός και τώρα στην Πόλη περιηγητής.

Νομίζω πως ο Ηλίας γέρνει προς την Ανατολή, από κει που βγαίνει ο Ήλιος και το όνομά του.

Και ως δάσκαλος στέκομαι στο περιστατικό της παλιότερης παιδαγωγικής, ένα χαστούκι, που γίνεται η αφορμή σύνδεσης ενός σχολικού βιώματος με μια συγκεκριμένη γνώση.

«Για μένα το όνομα της Πόλης είναι συνυφασμένο με μια ξεγυρισμένη, ξανάστροφη σφαλιάρα από το δάσκαλο της τρίτης δημοτικού»

«...άλμα στο χρόνο…»

Ωραίο τέχνασμα το (κλικ) σε παρένθεση (κινηματογραφικό σενάριο / ηχοποιητικό και εικονοκλαστικό ταυτόχρονα)

Την #ονειρική_μετάβαση τη συναντάμε σε άλλα κείμενα, όπως επίσης ο συγγραφέας στήνει συχνά «χρονομηχανές» και όχι μόνο προς το παρελθόν, αλλά και προς το μέλλον.

Ως δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ το κείμενο «Ωδή στην Πόλη» είναι μια καλή πρακτική πρότασης διδακτικής του μαθήματος της σχολικής Ιστορίας.

Ο συγγραφέας επιλέγει την αυτοκράτειρα Θεοδώρα ως οικοδέσποινα της μεγάλης γιορτής που στήνεται στην Πόλη το 2016. Αγαπά τις γυναίκες και το δείχνει στα κείμενά του.

Το τέλος του κειμένου, όμως, δεν είναι αισιόδοξο, όπως προηγούμενα. Δε γεννά ελπίδα: «τρομοκρατική ενέργεια»… Ο Ηλίας δεν είναι αιθεροβάμων. Είναι αισιόδοξος, αλλά και ρεαλιστής, σόφρων.

16. Ταξίδι στο αύριο

Αυτοβιογραφικό. Ένα ταξίδι στο μέλλον της εγγονής του, ως τον θάνατο του ίδιου, ως παππούς της.

Ευχή μας, Ηλία, να σε αποχαιρετήσει η μικρή Μαργαρίτα με ένα φιλί.

Ο #θάνατος και γενικότερα οι #μεταβάσεις είναι αγαπημένα θέματα του συγγραφέα.

17. Σιέστα

Άλλη μια επιθανάτια εμπειρία. Σε όνειρο;

Ο θάνατος μπερδεύεται με τον ύπνο.

«Να πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο ανθρώπινο όνειρο, να πετάξει, να ανοίξει φτερά…»

«Άπλετο φως διαυγές άρχισε να τον τυλίγει. Άπλωσε τα χέρια του και τον έκλεισε στην αγκαλιά του. Γέλασε δυνατά και κουνώντας τα πόδια του όρμησε προς τη νέα ζωή».

Στο κατώφλι του θανάτου ή της Νέας Ζωής;

Μοτίβα Ηλία:

#άνθρωπος που πετάει

#μεταφυσική

#κατώφλι θανάτου

#μεταβάσεις: διαβατήριες, ανεπίσημες τελετουργίες, ταξίδια

Εξαιρετική γραμμή πλοήγησης από τους επιμελητές της έκδοσης του βιβλίου. Ωραία οργάνωση, δομή, ταξιθέτηση των κειμένων.

Δε διαβάζουμε αυτό το βιβλίο για να μάθουμε τα καλυμμένα στοιχεία της ταυτότητας του Ηλία. Τον Ηλία τον ξέρετε. Τα κείμενά του σίγουρα θα τα αντιστοιχίσετε σε κείνον. Τα προσωπικά του στοιχεία / θραύσματα μορφοποιούν τη συλλογική ταυτότητα: ο Ηλίας ως μέλος της κοινότητας όπου γεννήθηκε. Ο Ηλίας εργαζόμενος, κοινωνικά και πολιτικά προβληματισμένος, ο Ηλίας σύζυγος, πατέρας, παππούς. Όλα τα θραύσματα του Ηλία συναντούν, ταιριάζουν και είναι θραύσματα και της δική σας / δικής μας ταυτότητας και μνήμης.

Κρατάμε αυτά τα θραύσματα τις μικρές σπασμένες ψηφίδες για να συμπληρώσουμε τα δικά μας κενά. Ο Ηλίας θα βρει / έχει βρει ήδη αντίστοιχα άλλων αγαπημένων του ανθρώπων για να τα τοποθετήσει στα δικά του κενά που του άφησαν. Συγκολλητική ουσία το υγρό των ματιών του.

Πέτα, Ηλία. Πέτα!

πολλαπλές εκδοχές του ίδιου εαυτού

noreply@blogger.com (ce_) — Tue, 30 Apr 2024 12:00:00 +0300

Καρδίτσα, Απρίλιος 2024

Απόγευμα. Μια ώρα καλή να περπατήσεις ως το κέντρο.

Ο Χρυσόστομος Τρούκης (γιος του εικαστικού Γιάννη) έχει ανοίξει gallery και φιλοξενεί αυτή την εποχή έργα του Γρηγόρη Χαρχαλιώτη: "Πλάσμα41". Του Γρηγόρη που γνωριζόμαστε από το βιβλιοπωλείο που δουλεύει και μιλάμε και είναι σαν να γνωριζόμαστε από πάντα για το περιοδικό "αρνί", για κινηματογράφο και τη λέσχη που πάμε να χτίσουμε με πυρήνα τους φοιτητές του τοπικού Πανεπιστημίου, για τις δικές του συγγραφικές αναζητήσεις, αλλά και για τις ώρες με την οικογένεια και τα παιδιά. Καθημερινότητα, ρουτίνα στην Καρδίτσα.

Μπαίνοντας στην γκαλερί σε μια καρέκλα η χορογράφος Μαρία Καραπαναγιώτη (μητέρα του Χρυσόστομου, η ψυχή του International Dance Festival Disability / είδατε το φετινό promo_video?), παρέα με έναν σκύλο που αναπαύεται στο πάτωμα.

Περιηγούμαι στην έκθεση και θέλω να μείνω να κοιτώ, να διαβάζω τις εικόνες, τα πολλαπλά πρόσωπα, μάτια, οπτικές, υλικά, συνθέσεις, βαθιά, βαριά συναισθήματα, πολλαπλά χρώματα, εκδοχές της πραγματικότητας ή και της εσωτερικότητας, της φαντασίας ή του ονείρου, των συναισθημάτων, των ανθρώπινων σχέσεων... Στο τέλος κρατώ το χέρι του Γρηγόρη για να τον ευχαριστήσω για το μοίρασμα.

Φεύγοντας, περπατώ στο κέντρο της πόλης και διαπιστώνω πως αυτές τις μέρες - ευτυχώς - υπάρχουν κι άλλες εκδοχές ανθρώπων που περπατούν κι αυτοί στην πόλη: νέοι άνθρωποι και νέα μωρά σε αγκαλιές.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, ακούω σε εκκλησία ψαλμούς και μπαίνω. Ο δεσπότης στο "δεσποτικό" του με το ξυλόγλυπτο φτερωτό λιοντάρι. Μαύρα και μοβ άμφια, καλυμμένο κεφάλι, δε βλέπω πρόσωπο και ένα ραβδί με άκρες δυο φίδια που κοιτάζονται. Πιο αριστερά η εικόνα του Νυμφίου: αγκάθια στο κεφάλι, ψευδή πορφύρα στους ώμους και ένα καλάμι - σκήπτρο.

Πολλαπλές εκδοχές ζωών. Επιλέγεις και ακολουθείς. Πολλαπλές ζωές, σαν τις τροχιές των τρένων, που άλλοτε συναντώνται κι άλλοτε τρέχουν παράλληλα με των άλλων τις επιλογές. Όλες οι εκδοχές υπάρχουν και μπορείς να διαλέξεις. Άλλοτε πηδώντας από το τρένο, άλλοτε αλλάζοντάς το σε μια επόμενη στάση ή σε σταθμό μετεπιβίβασης. Άλλοτε εγκαταλείποντας το τρένο και πηγαίνοντας με τα πόδια ή παραμένοντας στον σταθμό για να βλέπεις τα τρένα που περνούν, να μελετάς τους ταξιδιώτες. Ξέρω, σκεφτήκατε πως μπορεί και να σε σκοτώσει το τρένο (συνειρμοί κοινοτικοί).

ο Γαβριάς κι ο Γαβριάς μας

noreply@blogger.com (ce_) — Tue, 13 Dec 2022 00:31:00 +0200

ΑΝΘΡΑΚΑΣ

Ο Γαβριάς είναι το ρέμα/ποτάμι που μένει αναξιοποίητο στα νότια τής πόλης. Θυμίζει Ιανό, αλλά επιμένει από την αρχαιότητα να βρίσκεται στην ίδια θέση και θα παραμένει και μετά από τη δική μας παρουσία στην πόλη.

ΥΔΡΟΓΟΝΟ

Ο Γαβριάς είναι ένα χαμίνι, χαρακτήρας τού Βίκτορα Ουγκό στους περιβόητους "Άθλιους". Έτσι φέραν το όνομά του στην Ελλάδα.

ΟΞΥΓΟΝΟ

Κι αν ανταμώναμε τα δυο και ετυμολογούσαμε σώνει και καλά τον Γαβριά μας με τη δύναμη τού Γαβριά χαμίνι;! Ένα άγαλμα μικρό. Ένα οδόφραγμα στην άκρη τής πόλης, στην είσοδο.

"αρνί": δεν τρώγεται... Διαβάζεται.

noreply@blogger.com (ce_) — Wed, 9 Nov 2022 00:28:00 +0200

άνθρακας

Με τη φούντωση τού διαδικτύου, χάθηκαν τα free-press που τύχαινε να βρεις σε μέρη - έκπληξη τής πόλης. Πόσα χρόνια τώρα πού έβγαινε ο "θεατής";! (1990s) Ή να θυμηθώ την πρώτη φάση τού "Πεζοδρόμιου";! (2010s)

υδρογόνο

Όταν -πριν χρόνια- μιλούσα με τον Γιώργο Κορδομενίδη (λογοτεχνικό περιοδικό ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ @Θεσσαλονίκη), μού έλεγε πως στα λογοτεχνικά περιοδικά βρίσκεις το ενδιάμεσο των βιβλίων που εκδίδουν οι λογοτέχνες.

Στην περίπτωση τού περιοδικού ΑΡΝί στην Καρδίτσα τι;
Βρίσκεις τον νεότερο λογοτεχνικό / καλλιτεχνικό κύκλο των τιτλούχων και μη λογοτεχνών τής πόλης, αλλά και φωτογράφους, εικαστικούς.

"ΑΡΝί: η πιο περιοδική έκδοση για την (απο)κατάσταση τής επαρχίας"

Με: Τσαπραΐλη, Μπαρτζιώκα, Κολτσίδα, Μπριάνα, αλλά και Χατζοπούλου, Κύριο Φλανέριο, Ι.Π.Ντούχνα, Τέω[ς] Μολέντζικο.

3-τρία [αριθμός τεύχους]

Η Γιώτα και η συκιά

Ξαπλωμένη στην αιώρα τής αυλής, κάτω από τη συκιά, η Γιώτα παρατηρεί τα φύλλα τού δέντρου πάνω από το κεφάλι της και διαπιστώνει ότι μοιάζουν με μικρά πράσινα χεράκια. Της φαίνεται πως τη χαιρετούν. Μετράει τις κόχες των φύλλων και τις βγάζει πράγματι πέντε, μία για κάθε δάχτυλο. Υπολογίζει τότε στα γρήγορα ότι ένα νεαρό δέντρο, σαν αυτό, με τριακόσια περίπου κλαδιά και δεκαπέντε φύλλα κατά προσέγγιση σε κάθε κλαδί έχει συνολικά περίπου τέσσερις χιλιάδες πεντακόσια μικρά πράσινα χεράκια. Καθώς την παίρνει ο ύπνος ανάμεσα στους υπολογισμούς, ονειρεύεται ότι συναντάει για πρώτη φορά μια συκιά και πρέπει να της συστηθεί. Την ώρα της χειραψίας διστάζει, μπερδεύεται, δεν καταλαβαίνει ποιο από όλα τα χεράκια της τείνει η συκιά για χειραψία και γίνεται ρεζίλι [...]

[Σοφία Χατζοπούλου]

Μέση ηλικία

Όταν πιάνεσαι από τη χειρολαβή στ' αμάξι.

[Τέως Μολέτζικος]

Εκδοτική επιμέλεια: Θεοφάνης Σερέτης, Σχεδιασμός / σελιδοποίηση: Alexander K.

Χρήστος Διαμαντής (1987-2021)

noreply@blogger.com (ce_) — Fri, 22 Jul 2022 01:45:00 +0300

Ο Χρήστος Διαμαντής ήταν ένας και μοναδικός.

Τώρα που έφυγε έγινε πολλά: Έγινε τα ποιήματά του, οι μουσικές του.

Τώρα που έφυγε έγινε πολλοί: Οι φίλοι και συνεργάτες του στην ποίηση και τη μουσική.

Κι αν τα παραπάνω συνέβησαν για τον πνευματικό Χρήστο: Ο βιολογικός Χρήστος ήταν ένας και μοναδικός.

Τώρα που έφυγε έγινε πολλοί: η οικογένεια από την οποία προήλθε και η οικογένεια που έφτιαξε.

Μού μιλούσε για την περίοδο της καραντίνας: πόσο τους άρεσε να βρίσκονται οι τρεις τους στην οδό Καβάφη, που βγάζει στο σχολείο μας, στο 18ο Δημοτικό.

Ο Χρήστος ήταν ποιητής συνολικά. Δημιουργός. Ένας μικρός θεός δηλαδή ή με τα χριστιανικά δεδομένα ένας άγιος επί Γης. (Μετά τη μελοποίηση στίχων τού επισκόπου ΕιρηναίουΓαλανάκη, λαμβάνω το θάρρος να το ξεστομίσω.)

Η ποίηση είναι η μελέτη τής Γλώσσας. Πώς ήρθε στον άνθρωπο να τη δημιουργήσει;

Το τραγούδι προέρχεται από ή φτιάχτηκε μαζί με την ποίηση, με στίχους. Πώς ήρθε στον άνθρωπο να δημιουργήσει τη μουσική;

Και με τα δύο ο άνθρωπος γίνεται δημιουργός / ποιητής, υψώνεται προς τη θέωση.

Χρήστος Διαμαντής: Μια μορφή / φυσιογνωμία που εξέπεμπε πολύ φως στη μικρή μας πόλη, αυτή που ο ίδιος επέλεξε με την αγαπημένη του να ζήσουν. Τέτοια τύχη η πόλη μας δεν την έχει συχνά!

Μαζί με την υπόλοιπη παρέα ποιητών/συγγραφέων, γεννημένων γύρω στη δεκαετία τού 1990, δημιούργησαν τη γενιά των τριαντάρηδων ποιητών/συγγραφέων της Καρδίτσας. Δεν ξέρω αν είχαμε παρόμοια άνθηση σε άλλη ιστορική περίοδο.

Όντας της Σημειωτικής Σχολής, αναρωτιέμαι: Υπάρχει φυσικό πρόσωπο ή ομάδα ως κοινή επίδραση σε αυτούς τους δημιουργούς; Τι συνέβη στην Καρδίτσα της δεκαετίας τού 1990 που μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά;

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο διανοούμενος / δημιουργός Χρήστος Διαμαντής θα μπορούσε στο μέλλον να αναφέρεται χρονολογικά μετά το όνομα τού Γιώργου Βαλταδώρου για την πρωτοπορία τού έργου του. Όνομα αναφοράς και προσδιορισμών στο μέλλον.

Χρησιμοποιώντας την αγαπημένη μου λέξη «χρονότοπος» τού Bakhtin, ο Χρήστος Διαμαντής τοποθετήθηκε ως κουκκίδα σημαντικότητας στη συγκεκριμένη πόλη και στη συγκεκριμένη δεκαετία δράσης τού 2011-2021. Χρονοτοπόσημο τής πόλη μας, με επιλογή συμβόλου μια καρδιά. Στο μέλλον θα ξέρουμε αν άλλοι, άλλες θα μελετούν την επίδρασή του.

Ο Χρήστος Διαμαντής δεν είναι τοπικός ποιητής. Μπορεί να μην τον βρείτε στο λήμμα «Καρδίτσα» της Wikipedia. Ο Χρήστος είναι οικουμενικός δημιουργός (κλέβω από λόγια τού Θανάση Τριαρίδη). Ο Χρήστος είναι σημαντικός. Είναι συμπαντικός.

Αγαπημένη μου ποιητική συλλογή η πρώτη: «Ονειρεμένος Πόλεμος», 2011. Τι εισαγωγή! Χρήστος.

«………..»

Και μετά η «Λευκότητα», 2017

Ένας Χρήστος ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή:

Ποίημα 17. + 18.

Ολοκλήρωσα το 2021 τις «Κρυφές Σπουδές». Ο μέντοράς μου ορμητικός, ερωτικός, ανατρεπτικός, μεταμοντέρνος, υβριδικός, σεμνός, πειθαρχημένος, ξεχωριστός, βωμολόχος, συναρπαστικός, αληθινός, ηθικός, ευγενικός.

«Γάμα τη συμμετρία», σ.13

σ. 31 (rap)

σ.44,45, 51

Η μουσική του κίνηση στον χρόνο, άξονα x (σ.39).

Η ποίησή του κίνηση στον χώρο/τόπο, άξονα ψ.

Λέξεις κλειδιά: #χιόνι, #μήτρα

Κυκλοφορεί πλέον και η «Απλότητα» (εκδόσεις Θράκα 2022), η ποιητική συλλογή που διαμόρφωσε ο Χρήστος. Παραθέτω ένα ποίημα εδώ (ακόμα δεν πρόλαβα να τη μελετήσω:)

21.

στην Καρδίτσα

δεν υπάρχει queer

ούτε γκρι σεξουαλικότητα

ούτε καν γκέι/λεσβίες

αυτά τα μαθαίνουμε

(μόνο) διαβάζοντας

και όποιος έχει (όρεξη)

και κανένα ποίημα

ή έστω

κάτι μέσα στο ίντερνετ

εδώ με τόσους φίλους

δεν έχω ούτε έναν

ανοιχτά (τουλάχιστον)

και τα αγόρια

δεν κρατιούνται

από το χέρι

και τα κορίτσια

δε φιλιούνται στο στόμα

και βέβαια,

κάποιος θα το δει

(αμέσως)

ότι ακόμα / και τώρα

έβαλα τα αγόρια

να κρατιούνται από το χέρι

και όχι να φιλιούνται στο στόμα

"ο ντελάλης"

noreply@blogger.com (ce_) — Mon, 4 Jul 2022 22:53:00 +0300

Σκέψεις του Δημήτρη Ντανόπουλου, διαβάζοντας την πρώτη ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Μπριάνα «Ντελάλης» (Θράκα 2021)

Συνοδοιπόρος του Κολτσίδα. Ή/και συνομιλήτης.

Τα πρώτα «χαϊκού» του σαν να βγαίνουν από σελίδες της Μαρινέλλας Βλαχάκη. Τελικά με κείνη συνομιλεί ως δεύτερη αδελφή ποιητική ψυχή. Σε κείνη εύκολα αναγνωρίζεις το ‘τραύμα’ και το σύνδρομο του κοχυλιού, που άλλοτε είναι εσωστρέφεια κι άλλοτε μετάληψη του μυστικού που ακούει μες στο κοχύλι: τη μυστική δύναμη της θάλασσας. Στον Βαγγέλη αδιόρατο, υποδόριο. Υπαρκτό: η μυστική δύναμη του βουνού που σου την ψιθυρίζει: «βαθιά μέσα το μαύρο του αυτιού σου».

Σαν να σβήνει τις λέξεις από το αρχικό κείμενο που έγραψε. Γρίφοι σαν τις «Ειδήσεις» του. Είναι σοφός ο νέος. Ή θα γίνει;!

Κι ο «Ντελάλης»; «νοεί επίκαιρο, ό,τι τον συγκινεί». Βρήκατε εσείς τη λέξη του τίτλου κάπου; Μάλλον στο εξώφυλλο, που κι αυτό συνομιλεί με την ποιητική συλλογή.

Τελικά, πολλοί οι συνομιλητές που μαζεύτηκαν. Πολυφωνία ελάχιστου δείγματος κάθε μονάδας φωνής. Ίσως και ηχώ στα απόκρημνα βουνά που γκρεμίζονται οι «πέτρες» τού Βαγγέλη. Άλλοτε στο κεφάλι του και άλλοτε στο χέρι του.

Ολιγομίλητος. Σαν να τού ‘κατσε το κόκαλο του ψαριού στο λαιμό (σ.30).

#φύση, #γάλα, #νερό, #δέντρα, #βράχια, #νερά, #ποτάμια, #γεφύρια_γκρεμισμένα, #άνθρωποι_ταπεινοί.

"οι νεροφόροι"

noreply@blogger.com (ce_) — Mon, 4 Jul 2022 22:48:00 +0300

σκέψεις τού Δημήτρη Ντανόπουλου, διαβάζοντας και την τελική εκδοχή της ποιητικής συλλογής του Χρήστου Κολτσίδα «Νεροφόροι» (Θράκα 2021)

Έργο τριμερές

Ως τη σελίδα 23 νιώθεις πως κατεβαίνεις μαζί του από Θεσσαλονίκη – Καρδίτσα με τρένο. Περπατάς μαζί του ως το πατρικό του με τα πόδια. Ίσως μένεις και μαζί του για κάνα δυο βράδια. Μετά σε παίρνει μαζί του για ένα ταξίδι στα ορεινά. Ετοιμάσου να μπεις στο δεύτερο μέρος.

Πιο ψηλά, πιο βαθιά

Εκεί, στη σελίδα 23, αρχίζει ένα εσωτερικό ταξίδι, στην κορυφή του βουνού. Τέλος τ’ αστεία με την περιδιάβαση και την κινούμενη κάμερα καταγραφής του πρώτου μέρους.

Μαθαίνουμε ποιο είναι το ιδανικό ύψος των περιστάσεων (σ.25): «Χίλια οχτακόσια μέτρα απόκρυμνη σιωπή». [Εδώ, σε μια ψηφιακή αφήγηση και παρεμβατική ανάγνωση θα πρόσθετα μια φωτογραφία του Κωνσταντίνου Βασιλακάκου να κοιμάται στην κορυφή Τσμι.]

Ωδή στη μοναξιά

Μετά τους «Νεροφόρους», αρχίζει η ανάδυση (τρίτο μέρος). Λυτρώθηκε και μας καληνυχτίζει με αισιοδοξία, γλυκύτητα και μετρημένους φθόγγους. Σαν ν’ ακούς να σου διαβάζει τη σελίδα 28, 29, 30, 31, 32. Και άντε πάλι διάβασμα από την αρχή.

Επιστροφή στην αρχή, στο άνοιγμα του βιβλίου με τους στίχους της Μαστοράκη. Καταλαβαίνεις πως μάλλον μάς είχε εξηγήσει ο Χρήστος από την αρχή πού το πάει.

Υδροδιανομέας

Η πορεία του ερημίτη: Αποσύρομαι για να βρω τον εαυτό μου, αλλά δεν κρατώ το κέρδος μόνο για μένα.

Ο Χρήστος δε «φέρει» απλώς το «νερό». Το «διανέμει», ως «υδροδιανομέας» / «νεροφόρος», (κατ)έχει τη διαχείρισή του, αλλά δεν το κρατάει για τον εαυτό του. Μας το μοιράζει.

Ως οδοδείκτης στέκει στην ποιητική του πορεία αυτό το βιβλίο. Μας δείχνει από πού και προς τα πού να περιμένουμε την επόμενη εμφάνιση τούΧρήστου.

"βροχή περασμένη"

noreply@blogger.com (ce_) — Mon, 14 Jun 2021 00:31:00 +0300

Δεν ξέρω αν υπήρξε παλιότερα γενιά τριαντάρηδων ποιητών στην Καρδίτσα. Εμείς πάντως τη ζούμε: Δανάη Σιώζου, Χρήστος Διαμαντής, Χρήστος Κολτσίδας.

Πρωτοέγραψα για τον Χρήστο Κολτσίδα σε ένα παλιοκαιρισμένο μου blog για την Καρδίτσα, πριν λίγα χρόνια: «Επιστρέφοντας σΤα Ορεινά»: Καλλιτεχνικός κινηματογράφος. Σαν ρεύμα στη σύγχρονη λογοτεχνία: Παπαμάρκος, Συφιλτζόγλου κι ο δικός μας ο Τσαπραΐλης. Σαν μεταμοντέρνοι ηθογράφοι. Σαν Ισπανοί ή Ιρανοί κινηματογραφιστές. Σαν μακρινά ξαδέρφια του Σωτήρη Δημητρίου. Σαν ξορκιστές της λαογραφίας.

2020, «Βροχή Περασμένη». Μια βροχή που πηγάζει από / ή εκβάλλει στη φιλοσοφία ενός απλού περιηγητή. Μια βροχή που μουλιάζει τις ρίζες του τόπου τού Χρήστου. Σε όλους τους χρόνους: Παρατατικούς, Ενεστώτες, Μέλλοντες. Με όλους τους τρόπους: οριστικούς, παρακλητικούς, συντελεσμένους και παρακείμενους. Μια ποίηση με μέτρο, αλλά όχι ιαμβικό. Σεμνή. Μετρώντας σεβασμό.

Δύσκολο να δευτεροεμφανιστείς. Να είσαι ολόιδος ή να αλλάξεις; Γράφεις για να εντυπωσιάσεις τους κριτικούς ή σε καλοπαίρνουν οι φίλοι αναγνώστες; Το βραβείο που πήρες; Ο εκδοτικός οίκος; Οι άλλοι ποιητές;

Παλίμψηστα μοιάζουν τα μοτίβα του, σαν να κουβάλησε από το χθες υφάδια για να φτιάξει τα ρούχα του σήμερα, συνταιριασμένα με επικαιροποιημένα στοιχεία του 2020.

Ένα hashtag, μια θεματική ετικέτα, που θα χρησιμοποιούσα για το πρώτο μέρος της δεύτερης αυτής ποιητικής συλλογής του Χρήστου, θα ήταν #προσευχή (σ.16,17). Η έννοια του προσευχητή. Ίσως από δική μου ανάγκη, ζητώντας να βοηθηθώ από την ποίησή του, να βρω σε αυτή απαντήσεις. Η προσευχή που δεν είπα ή που δε μελέτησα.

Ένα άλλο θα ήταν το δίπολο #θάνατος/#ζωή (σ.7-9) και κεφαλίδα τους: #άνθρωπος. Είναι ρομαντικός ο Χρήστος.

Και μετά #φύση, όπως στο ποίημα «Τέσσερις εποχές απ’ το μπαλκόνι» (σ.10-13). Αισιόδοξος. Αναζητά την ελπίδα και περιμένει την ανατροπή.

Ο λόγος του κατοικεί σΤα Ορεινά, στα #βουνά. Είναι #σαπανίσιος. Μας γράφει κάτι ολιγόλογα χαϊκού, όπως στο ποίημα «Της απλότητας» (σ.19). Κάθε στίχος, κάθε λέξη σταγόνα βροχής, μαχαιριά: όπλο και πληγή. Η ποίηση τού Χρήστου είναι λυτρωτική. Σε ξεπλένει σαν τη βροχή του. Σου αφαιρεί ευγενικά τα βάρη -τα περιττά- και σε καθίζει στις εσωτερικές σου σκέψεις. Ενδοσκόπηση με σκοπό την ανάταση. Για να ανεβείς στο βουνό καθαρός και να νιώσεις το μεγαλείο του έλατου.

[Της σοφίας, σ.20]

Ταξιδεύει με άνεση και ευχαρίστηση (pleasure) από εποχή σε εποχή κι από ιστορική περίοδο σε ιστορική περίοδο (era): από τις σελίδες της βαριάς φιλοσοφίας στη λαϊκή σοφία. Από τη θεωρία στην πρακτική. Ταξιδεύει μες στη διάρκεια του χρόνου, κρατώντας σταθερό τον τόπο. Φορές μεταναστεύει σε άλλους θεματικούς τόπους ή επιστημονικές περιοχές της γνώσης, πιστοποιώντας πως μάς μιλά από τον κόσμο του για τον κόσμο μας.

Γι’ αυτόν, η ζωή είναι γυναίκα, «σπορίτισσα», όπως και η ελπίδα, η γνώση. Έχει τον πρώτο ρόλο. Παίρνει την πρωτοβουλία, έναντι του άντρα «θεριστή», του θανάτου.

Το επόμενο hashtag θα ήταν #μνήμη, το κλειδί που ανοίγει το δεύτερο μέρος της ποιητικής συλλογής (σ.26): επαναπατρισμός, επιστροφή στα βουνά, στον Θωμά: το σταθερό σημείο που μπορείς να ρίξεις άγκυρα και να κρατηθείς. Η ρίζα.

Σίγουρα μικρός θα είχε διαβάσει τα Ψηλά Βουνά ή θα τα έχει «ζήσει» ως παιδί.

Και ύστερα το ποίημα «Μικρή Ιστορία πριν το Μέλλον» (σ.28), ένα αριστούργημα τεχνικής αφήγησης βίου. Ξεκινώντας με χρόνο Ενεστώτα, προχωρώντας σε Μέλλοντα για να φτάσει πάλι σε αναζητήσεις υπαρξιακές: η ζωή, ο κόσμος, η φύση. Γράφει ο ποιητής:

«από ένα φύλλο -θα σκεφτώ – και Ζωή και κόσμος; Μεγάλο βάρος για το φύλλο. / Αυτό / από πού λες να κρατιέται;» (σ.29)

Κι εμείς απαντούμε: το μυστήριο της ύπαρξης, το μεγάλο!

Ο «Ακίνητος Θωμάς» είναι προσωπική κατάθεση, μικρό κερί στον τάφο του προγόνου Θωμά. Επιγραφές που φέρνουν δάκρυα στα μάτια των ανθρώπων του. Ένας τόπος ιδιωτικός, που γίνεται φίλτρο κοινής οπτικής για τον αναγνώστη, οδηγώντας τον σε προσωπικά βιώματα.

Προς, το τέλος, στο ποίημα «Γεωγραφία για μικρά παιδιά» (σ.34) ανακαλύπτουμε ολοκληρωμένο τον στίχο που δίνει τον τίτλο της δεύτερης ποιητικής συλλογής του Χρήστου:

«βροχή περασμένη κάπα δε χρειάζεται»

Μια ολιγοσέλιδη ποιητική συλλογή, που μόλις στη σελίδα 35 κλείνει με τρόπο «Αινιγματικό»:

«Τρυπώνω σιωπηλά – μέσα στ’ αμπάρι του Θεού. Με θάβουν για να ζωντανέψω. Τι είμαι;»

Εξόδιος ακολουθία; Ή αποχαιρετώντας τον «Ακίνητο Θωμά»;! Ο Θωμάς ως σπόρος. Ο κύκλος της ζωής. Η συνέχεια.

Ο στίχος που θα μας οδηγήσει στις νέες ποιητικές περιπέτειες του Χρήστου, ως προσδοκία, ως προσευχή: «Τ’ αμπάρι του Θεού», ως εσωτερική βύθιση με τελική ανάδυση.

Μια Βροχή Περασμένη κατέβηκε από Τα Ορεινά και ο Χρήστος θα φροντίσει τα νερά της να διαποτίσουν το γίγνεσθαι της πόλης τής Καρδίτσας.

Η συνέχεια επί του πιεστηρίου…

_____________________________

Δημήτρης Ντανόπουλος, κείμενο παρουσίασης της ποιητικής συλλογής του Χρήστου Κολτσίδα «βροχή περασμένη» (Μελάνι 2020), Καρδίτσα 12.06.21

λάμψη / λάσπη

noreply@blogger.com (ce_) — Wed, 2 Dec 2020 23:14:00 +0200

Λαμπιόνια εορταστικά. Ακόμα και κει που πάψαν τα φώτα του δρόμου τη νύχτα της 18ης Σεπτέμβρη.

Τα παπούτσια των διαβατών στα νότια της πόλης κουβαλούν τη μνήμη της πλημμύρας. Οι ρόδες των ποδηλάτων κολλούν, όπως και το μυαλό σε κείνες τις εικόνες.

Λαμπιόνια εορταστικά. Τα παιδιά χαμογελούν.

Δυο χωριά ερίζουν για τη χωροθέτηση του μυκηναϊκού τάφου, με αφορμή την ανακοίνωση της περίφραξής του. Ενός ρημαγμένου, ταλαιπωρημένου μοναδικού μνημείου που δεν μπορούμε καν να επισκεφτούμε τη δόξα του.

Πολύς κόσμος θεώρησε λάμψη στη λάσπη της εποχής που ζούμε την περίφραξη. Δηλαδή παντεσπάνι.

Άντε να πάει ο παλιός ο χρόνος! Next!

η επιστροφή του Πακ-Μαν

noreply@blogger.com (ce_) — Sun, 15 Nov 2020 01:54:00 +0200

Πόσα χρόνια, άραγε, έχει η πόλη της Καρδίτσας να εμφανιστεί σε πλάνα κινηματογραφικής ταινίας; Ακόμα κι εκείνη της I LOVE KARDITSA δεν είχε πλάνο από την πατρίδα.

Είδαμε την ασπρόμαυρη ταινία "Η Οδύσσεια του Vasy" στη διαδικτυακή προβολή/συμμετοχή στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μια αυτοαναφορά στην αγωνία ολοκλήρωσης της δημιουργίας ενός σεναριογράφου ώστε να βρει κινηματογραφικό παραγωγό.

Ισπανία> Γαλλία> Ιταλία> Αλβανία> Ελλάδα> Καρδίτσα.

Μια Ισπανία με χαρακτήρες σαν να βγήκαν από πλανόδιο θίασο τσίρκο ή παραλλαγής ταινίας του Κουστορίτσα. Ο Ευρωπαϊκός νότος δυναμώνει τις φωνές του μέσα από την ταινία:

Πλήθος καλοστημένων χαρακτήρων σε ένα καλοπλεγμένο σενάριο με κοινωνικές απολήξεις, που δε βιάζεται να σου λύσει απορίες: Ο Ισπανός παππούς (92) που δίνει τη χρονική σκυτάλη στην Καρδιτσιώτισσα γιαγιά του Βασίλη.

Ένας Βασίλης φερμένος από την παιδική του ηλικία στην οποία επιστρέφει: Εκείνος ο πελώριος γίγαντας -σαν μαριονέτα από το Sesame Street- που αναγκάζεται να ζήσει δύσκολα στο παράλληλο πανέμορφο σύμπαν: η καθημερινότητα της κατώτερης τάξης μες στον καπιταλισμό.

Και τα φτωχά Βαλκάνια που βαυκαλίζονται πως προοδεύουν. Σαρκασμός. Πραγματικότητα. Τα τοπία που σαν χαρτιά της τράπουλας μπερδεύονται μπρος στα μάτια του θεατή. Εδώ η Ελλάδα, εκεί η Αλβανία, πού είναι η Καλαμάτα;

Ισπανικά και γνήσια Καρδιτσιώτικα, όσο γνήσιοι κι οι πρωτότυποι χαρακτήρες γονείς-γιαγιά του Βάση που υποδύονται τους εαυτούς τους. Ένα κράμα μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης, που δημιουργούν ένα υβριδικό είδος ταινίας δρόμου (road movie) που νοιάζεται για την περιφέρεια -rural- πιο πολύ από το αστικό κέντρο.

Πώς θα είναι -άραγε- το σενάριο της επόμενης ταινίας; Κάηκε ο κρυμμένος άσσος που υπήρχε στο μανίκι του Βασίλη; Δηλαδή η αυτο-καταγραφή ή αυτο-εθνογραφία του; Μια άλλη εκδοχή καταγραφή της ζωής στην Καρδίτσα του 2019, με το σούβλισμα του πασχαλινού αρνιού και τα παραδοσιακά οικογενειακά τραπέζια-μαζώξεις όπου αποκαλύπτονται τα πιο μεγάλα θέματα. Μια μελέτη πάνω στην καρδιτσιώτικη οικογένεια, που ο Βασίλης στους τίτλους τέλους παραδέχεται: "Θα είστε πάντα το σπίτι μου". Μια εξομολόγηση, παραδοχή που ο ίδιος την έκανε με μια ταινία.

Τυχερή η πόλη της Καρδίτσας που έχει το πιο επικαιροποιημένο βιντεο-κλιπ της με μουσική υπόκρουση Παύλου Παυλίδη.

Πρέπει η ταινία να παιχθεί υπαίθρια (ελέω κορονοϊού) κι αν όχι στη γειτονιά του Βάση με μια αυτοσχέδια πάνινη οθόνη, τουλάχιστο στο θερινό μας σινεμά.

------------

Εδώ άλλο δημοσίευμα σε τοπικό/καρδιτσιώτικο site για την ταινία.

Εδώ πληροφορίες στο IMDb.

Εδώ το επίσημο site της ταινίας.

18-19 Σεπτεμβρίου 2020: η πόλη πλημμυρίζει!

noreply@blogger.com (ce_) — Sun, 15 Nov 2020 00:57:00 +0200

Ήθελα πριν κάνω κάποια άλλη ανάρτηση (χρονικά) να καταγραφεί στο ιστολόγιο η βραδιά της πλημμύρας. Καταγράφτηκαν, φωτογραφήθηκαν πολλά. Σημειώνω εδώ μερικές σκόρπιες σκέψεις και πριν από αυτές το post του Δήμου Καρδίτσας:

Πλημμυρίζει η πόλη. Έσπασε το ανάχωμα σε δύο σημεία στον ποταμό Καράμπαλη. Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές. Όσοι βρίσκονται σε υπόγεια, ημιυπόγεια και χαμηλά σημεία να κινηθούν σε ψηλά σημεία. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται οι ανατολικές και νότιες συνοικίες της πόλης.

> Τα ποτάμια επισκέφτηκαν την πόλη.

>Χάος. Στο Δημαρχείο δεν έχουν καν γεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος.

>Νερά παντού: έρχονται ή λιμνάζουν;

>Πολίτες στη θέση του κράτους. Άνθρωποι να κινούνται χωρίς ασφάλεια μες στο νερό.

>Η αλληλεγγύη έσωσε κόσμο. Ξέραμε πού μένανε ανήμποροι και τους σώσαμε. Η καλοτυχία της επαρχιακής πόλης. Εκείνη η νύχτα κρύβει πολλές ιστορίες αλληλεγγύης. Και τα επόμενα πρωινά, επίσης.

>Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη. Μην πας στο κέντρο. Θα κλαις.

>Καρδίτσα: Πόλη να (μη) ζεις.

>Είδα να πίνουν καφέ λίγα μέτρα μακριά από κει που ξελασπώνανε. Φρίκη tour: Πάμε να δούμε!

>Γαλότσα: απόλυτο trend.

>Ρούσσο: Το πρώτο χτύπημα. Γυναικόπαιδα επιβιβάζονται σε όχημα της Πυροσβεστικής. Πρόσφυγες σε διπλανό χωριό. Φιλοξενούνται σε σπίτια.

>΄Εμποροι: Γιατί δε μας είπαν να μαζέψουμε τα ισόγεια/υπόγεια.

>6:20 το απόγευμα _ Στο ύψος του "Σαλέ" το ποτάμι βγαίνει απειλητικά στο δρόμο.

> Λάσπη. Σκόνη. Σκουπίδια τα υπάρχοντα.

>Αύριο;

το δέντρο, αυτός ο άγνωστος x

noreply@blogger.com (ce_) — Mon, 13 Apr 2020 01:55:00 +0300

Τα δέντρα σου μιλούν, κάτι θέλουν να σου πουν. Μην τα προσπερνάς έτσι!
Όλοι μας έχουμε να πούμε μια ιστορία που να σχετίζεται με ένα συγκεκριμένο δέντρο ή να έχουμε ένα αγαπημένο δέντρο που ίσως βρίσκεται στην αυλή μας ή σε κάποια άλλη αυλή ή σε έναν δημόσιο χώρο της πόλης ή μιας άλλης πόλης.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο δέντρο που είναι συνδεδεμένο με τον ζωγράφο Δημήτρη Γιολδάση. Πρόκειται για μια φτελιά / έναν φτελιά στο χωριό Ρούσσο.

Δημήτρης Γιολδάσης, Ρούσσο, ελαιογραφία σε χοντρή λινάτσα, 81,2 x 116,5 εκ. (αρ. εισ.: 3362), από την εικαστική συλλογή της Δημοτικής Πινακοθήκης Καρδίτσας

Κι αν οι άνθρωποι φεύγουν, τα δέντρα μένουν. Έτσι, ακόμη και σήμερα στο χωριό οι άνθρωποι μιλούν για το δέντρο του Γιολδάση και το φροντίζουν.

Παράπλευρη ωφέλεια: Οι ζωγραφικοί πίνακες ως και ιστορικά τεκμήρια.

>Δες έναν πίνακα τοπίου και βρες το σημείο!

Αραιώστε στο Παλέρμο!

noreply@blogger.com (ce_) — Wed, 18 Mar 2020 22:42:00 +0200

Είναι ιστορικό γεγονός! Όχι μόνον οι μέρες καραντίνας που ζούμε στην Ελλάδα, αλλά και οι στιγμές όπως: Περιπολικό και πυροσβεστικό όχημα να προσπαθούν να διώξουν τον κόσμο από το Παλέρμο! Από αύριο -λέει- ως 10 άτομα συναθροίσεις!!!

μια πόλη πρώτης/τρίτης ηλικίας

noreply@blogger.com (ce_) — Fri, 6 Mar 2020 00:09:00 +0200

ΑΝΘΡΑΚΑΣ
Από χρόνια, διερευνώντας διάφορες περιόδους και μέσα από την ενασχόλησή μου με τη "δημοσιογραφία", κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτή η πόλη είναι ή για πολύ μικρούς: παιδιά που νιώθουν ασφάλεια εντός της και έφηβους που νιώθουν πως τους πνίγει για να την κοπανήσουν μετά ή για πολύ μεγάλους: απόστρατους, απόμαχους, κουρασμένους.
Ενδιάμεσα, η μεταπρώτη ή προμέση ηλικία απούσα.
Θυμάμαι που το διαπίστωνα διαβάζοντας για την εκπληκτική παρέα των ιδρυτών της Λαϊκής Βιβλιοθήκης (1930s), καθώς πολλά από τα επώνυμά τους έχουν εξαφανιστεί από την πόλη, όπως και άλλων τινών.
Κι απόμεινε στην πόλη μια μέση ηλικία ανθρώπων, αυτών που ανατρέφουν την πρώτη ή φροντίζουν την τρίτη. Συντήρηση, παράδοση, επανάληψη. Πάμε πάλι: Συντήρηση, παράδοση, επανάληψη. Κι ύστερα η πρώτη ηλικία να ξαναγίνει μεταπρώτη ή προμέση και να αποχωρήσει.

ΥΔΡΟΓΟΝΟ
Πρόσφατα αγαπημένα παραδείγματα 2 ηθοποιών:

Αθανασία Κουρκάκη (πέρασε και στις Άγριες Μέλισσες)

Βασίλης Μαγουλιώτης (υποψήφιος για βραβείο Χορν)

ΤΡΙΑ
Αγάπη γι' αυτούς που κυνηγούν το όνειρό τους.

χειμώνας στο Φανάρι

noreply@blogger.com (ce_) — Fri, 24 Jan 2020 00:00:00 +0200

Μεσημέρι χειμώνα, λιακάδα, πριν κρυφτεί ο ήλιος. Το Φανάρι στέκει ήσυχο, σχεδόν σβηστό, αλλά όχι άδειο.

Δεν έβγαλα φωτογραφία το εγκαταλειμμένο κτίριο του Γυμνασίου. "Την καλύτερη θέα μας έκλεισε".

καρυο_θραύση

noreply@blogger.com (ce_) — Wed, 25 Dec 2019 23:15:00 +0200

Φτωχή επαρχία: παράσταση "Καρυοθραύστη" και μεις με ρώσικα μπαλέτα, στο παραγεμισμένο (παλιό/μικρό) κλειστό γυμναστήριο της πόλης (ανήμερα Χριστουγέννων), με την πλαστική καρέκλα ως μεταμοντέρνο σκηνικό και τις αφόρητες επιτοίχιες διαφημίσεις (αυτοί οι χορηγοί!) και τον ανύπαρκτο εξαερισμό.
ΚΙ ΟΜΩΣ: Απομονώνοντας στιγμιότυπα, πιθανό στο φιλμ των παιδικών αναμνήσεων να έγραψε μια όμορφη μελλοντική φωτογραφία (όπως λέει μια αγαπημένη φίλη / ποιήτρια).
Αλλά, θεωρώ, πως ο κόσμος της Καρδίτσας αξίζει έναν καλύτερο χώρο, γι' αυτό και τον αναζητά φεύγοντας από αυτή.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ κινηματογράφος ...σχολική αίθουσα

noreply@blogger.com (ce_) — Fri, 20 Dec 2019 13:36:00 +0200

Το σινεμά είναι υπέροχο! Όχι μόνον ως τέχνη, διαδικασία παραγωγής, αλλά κι ως πρακτική παρακολούθησής του στη σκοτεινή αίθουσα με τον κατάλληλο ήχο.

Παρακολουθήσαμε πέρυσι και φέτος μια προσπάθεια να τρυπώσει ο κινηματογράφος στα σχολεία της Καρδίτσας [δείτε LINK#1, LINK#2] με το πρόγραμμα προβολών "οι πιο μικρές μέρες".

Γιατί να μη δούμε και το αντίστροφο; Το σχολείο να τρυπώνει στον κινηματογράφο!

"κοντιγιόν* και ατραξιόν"

noreply@blogger.com (ce_) — Tue, 10 Dec 2019 00:14:00 +0200

Από παλιά και το στολίζαμε και το χορεύαμε!

Εορτή «Χριστουγεννιάτικο Δέντρο», 5-9 μ.μ. (ΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΦΩΝΗ, 22.12.1928)

στην «Άρνη»: κοντιγιόν και ατραξιόν (ΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΦΩΝΗ, 23.12.1928).

Ο Μουσικογυμναστικός Σύλλογος αρνήθηκε να «παράσχη» την μπάντα του και γι’ αυτό απευθύνθηκε [ο Σύλλογος που διοργάνωσε την εκδήλωση] στο Μουσικογυμναστικό Σύλλογο Τρικάλων που δέχτηκε πρόθυμα. Ο δήμαρχος Αστ. Αλλαμανής, σαν έμαθε το γεγονός, προσφέρθηκε να μεσολαβήσει και να λάβει την υπόσχεση του Μουσικογυμναστικού Συλλόγου Καρδίτσας πως θα συμμετάσχει η μπάντα στην εκδήλωση [...]. Διαφορετική, όμως ήταν η άποψη του αρχιμουσικού, στον οποίο δε δόθηκε σχετική εντολή. Έτσι αναγκάστηκαν να καταργήσουν το ποσό εισόδου [...] (ΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΦΩΝΗ 28.12.1928)

__________

*το σύνολο διαφόρων ευρωπαϊκών χορών και πρόσχαρων σκηνών που διεξάγονται στο τέλος μεγάλης χοροεσπερίδας

ο Nicolas και το "Σύκο"

noreply@blogger.com (ce_) — Wed, 27 Mar 2019 17:51:00 +0200

Αυτές τις μέρες/νύχτες θα προβληθούν σε καμιά 10ριά πόλεις της χώρα βραβευμένες ελληνικές ταινίες στο πλαίσιο της γιορτής των 10 χρόνων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η πιο κοντινή μας μάλλον είναι τα Τρίκαλα (σύντομα θα ανακοινωθεί το πότε).
Ανάμεσα σ' αυτές που θα προβληθούν είναι και το βραβευμένο "Σύκο"(2015) του Νικόλα Κολοβού.

Περιμένοντας τη νέα δουλειά του Νικόλα!