Chao Grey

2012-05-12T21:46:00.000+03:00

Cadı Avı

2012-02-13T02:03:00.001+02:00

"Ecnebi" diyarlarında vuku bulan her türlü olaya sırf yabancı mukallidi damgası yememek için bulaşmayanlara selam ederek ve Luis Suarez'in ırkçı olup olmadığından emin olmadığımı, nitekim amacımın onu bu açıdan savunmak olmadığını, sadece insan gibi yargılanması gerektiğini söylediğimi belirterek başlayayım bu yazıya. Yaratılan mahalle baskısı ne kadar etkiliymiş ki, oluşturulan kalıba uyarak nefret edilen stereotip olma korkusu sanki ölüm korkusu olmuş. Âkil geçinen birçok kişi suya-sabuna dokunmuyor, dokunmasınlar da zaten. Bu yazıyı da okumayıp "bu toprakların çıkardığı değerleri takdir etmeye", yabancı takımlarıyla ilgilenmemeye devam etsinler. "İspanya'nın iç işlerinde taraf tutmayanlar" İngiltere'deki ırkçılık tartışmalarına neden duyarsız kalmasınlar ki?

Luis Suarez'in Patrice Evra'ya karşı kullandığı iddia edilen sözleri sarf edip etmediğinden emin olmadan önce, şunu hiç düşündünüz mü? Neden bir türlü durulmuyor sular? Neden Alex Ferguson çıkıp "Suarez bir daha Liverpool forması giymemeli?" diyor ve neden bu tavrın aynısı "zencileri çok seven" Türkiye'de çok revaçta? "Linç kültürü" tabirini ağzına almayı hak eden insanlar değil çoğu. Yukarıdaki fotoğrafta gördükleri de onların Manchester'daki kardeşlerinin son icraatı. Çok haklılar ve çok zekiler, çok duyarlılar ve çok ince düşünmüşler değil mi? Klanfield "şakaları" gırla gidiyor, hadi kardeşlerle oynayın.

Malum, Fabio Capello istifa etti, iddiaya göre "bir kişi suçu kanıtlanana kadar masumdur kuralını Terry'ye karşı uygulamıyorsunuz" diyerek. Peki FA'in tavrı garip gelmiyor mu size? Niye güya ırkçılığa bu kadar karşı olan ve tolerans göstermeyen kurumlar bu kadar "dostlar alışverişte görsün" tavrında? Capello'nun Euro 2012'de takımın başında şu an kim olursa olsun daha başarılı olabileceğini birçok kişi savunacaktır elbette, en azından şu gidişat son senelerdeki en ümitli gidişattı ve FA'in inadı gözünü kırpmadan tehlikeye attı turnuvadaki başarıyı. Çünkü sözüm ona adalet peşindeler, daha doğrusu aslında böyle bir iddiaları da yok, en çok öne çıkan tavırları ırkçılığa ne olursa olsun karşı çıkmak ve her şeyden önce bu imajı bozmamak hayati önem taşıyor. Ama masumiyet karinesi ölüyor nedense.

Aynı masumiyet karinesi Suarez'de de öldü. Şu andan sonra İngiltere'deki kariyerinin birkaç sezon daha devam edeceğini sanmıyorum. Anton Ferdinand'a "black cunt" deyişi kameralara yansıyan -ki ben buna bile şüpheyle yaklaşıyorum, sözcüğün telaffuzunda ağzın aldığı şekilden emin değilim zira, dudak okuma uzmanlığım da yok- Terry'nin olayında takınılan tavır, dışarıya karşı göstermelik bir davranıştan ötesi değildi ve Terry'nin mahkemesinden çıkan sonuca göre olaylar nasıl gelişecek, göreceğiz. Ama diğer yandan Suarez'e uygulanan linç nedense üst düzey ırkçılık hassasiyetinin bir patlaması sanki!

Suarez mi suçlu, Evra mı, bunu ben bilmiyorum ve FA de bilmiyor. Liverpool kulübünü ve Suarez'i ırkçılıkla itham edenlerin kaçı FA'in raporunu okudu (hem Türkiye'de hem İngiltere'de) bundan da emin değilim, çoğunun bunu umursadığından da şüpheliyim. Bu adamlardan ikisi de ırkçı olabilir aslında, zira Suarez Evra'nın kendisine "Dokunma bana, Güney Amerikalı" dediğini iddia ediyor, Evra'nın ne iddia ettiği zaten malum. Ama her nedense yanında durulan, kendisine neden güvenildiği doğru-dürüst açıklanmadan güvenilen adam Patrice Evra. Fransa'daki ırkçılığın karşısındaki en sağlam futbol figürlerinden olan Lilian Thuram'ın "okuduğu kitaplarla" aklınca dalga geçen Evra. Maç öncesi el sıkışmasında Suarez kendine yaklaşırken önce elini çekip sonra üç yaşındaki çocuk gibi "neden elimi sıkmıyorsun" dercesine onun kolunu tutarak kameralara, tribünlere oynayan Evra. Evet, Suarez de Gana'nın golünü eliyle engellemişti, sahada çok temiz bir adam da değildir elbette ve aslına bakarsanız bahsettiğim tam da bu: Irkçılığa karşı çıktığınızı iddia edip ırkçı olarak değerlendirilebilecek bir tavırla bir Güney Amerikalıyla bir Fransızı (Senegalli mi?) kendi nezdinizde eşit tutmamak. Bunun neresi samimi, neresi doğru, neresi adil? Peki Suarez'in Evra'nın elini sıkmaması ne kadar yanlış, nasıl yanlış olabilir? Haksız yere cezalandırılmanıza, ırkçılıkla yaftalanmanıza sebep olan bir insandan özür dilemeniz mi gerekiyor, haklı olduğunuza inanıyorsanız?

İngiltere'de bu moda, ya da tavır, Türkiye'dekinden çok da farklı değil. Linç kültürü o kadar baskın ki, Liverpool kulübü bile geri adım attı. Hatta Suarez bile özür diledi (nasıl diledi acaba, bundan da emin değiliz ya, neyse). Ben aslında ilk tavırlarını çok beğenmiştim, "madem ırkçılık söz konusu, bu konuyu kapatıyoruz" dercesine, olayın peşini bırakacaklarını ve daha fazla itiraz etmeyeceklerini açıklamışlardı. Ama cadı avı durmadı, Ferguson başka, Evra başka, medya başka yönden lince girişti. FA'in raporunda "ırkçı olduğuna inanılmayan" Suarez için Evra da "onun ırkçı olduğuna inanmıyorum" demişti, vicdanı sızlamıştı belki de ama o da fırtınaya kolayca kapıldı. Velhasıl, Liverpool kendi oyuncusunu koruyamayacak duruma geldi, ortada olup olmadığı belli olmayan ırkçı saldırılar yüzünden ve FA de verdiği kanıyla çelişen bir karar aldı. FA'in başvurduğu dil uzmanlarının Suarez'in kullandığı iddia edilen tabirlerin ırkçı anlam taşımadığını söylemesi de, elbette, olaya hiçbir etkide bulunmadı. FA abanın üstünden ve altından sallayarak gösterdiği sopayla ve "Bay Suarez bunu bir daha İngiltere'de bir futbol sahasında yapmayacağının sözünü verdi, ona güveniyoruz" gibi komik, samimiyetsiz ve neresinden tutsan elini kirletecek bir açıklamayla olayı kapattı; kullanılan kelimenin Suarez'in kullandığını iddia ettiği şekilde kullanıldığı takdirde ırkçı olmayacağı, ama Evra'nın tarif ettiği şekilde kullanıldıysa ırkçı olacağı kanısına vararak. Yani Evra eşit şartlarda daha güvenilir bulundu ve ona inanıldı. Neticede vicdanlarını FA'e teslim edenler de Suarez'i cadı olarak ilan ettiler, yakmaları da yakındır.

Not: Linkteki yazıyı okumanız tavsiye edilir.

5 Şubat

2012-02-05T21:59:00.001+02:00

Incendies

2012-02-03T22:15:00.002+02:00

Nasıl oldu da bu filmi seçtim o kadar izlenecek arasından, bilmiyorum ama pişmanlıkla minnettarlık arasında gidip geliyorum şimdi, film bittikten birkaç dakika sonra. Nihayetsiz görünen bir arayış, kapkara hayatların içinde ışığa yürüdükçe aldığınız darbeler... Işık da ateşten başka bir şey değilmiş aslında, gözleriniz açılsa da cayır cayır yanmak için hazırlanmaya fırsat bile yokmuş.

Lübnan da iç savaş yaşayan ülkelerden, bu iç savaşın (sadece 'savaşın' aslında) insanların sadece canını değil aklını da yuttuğunu gösteriyor film. Savaş öyle bir cinnet getiriyor ki düştüğü yere, mahşer meydanındaymışçasına tanımıyorsunuz kimseyi o yakıp yıkarken. Geçip gittikten sonra ise aslında hiçbir zaman geçip gitmeyeceğini acı acı gülümseyerek söylüyor.

Filmin finalinde bir zihin yoklaması yapmanız muhtemel, aklınızı kaybedip kaybetmediğinizi görmek için.

Doğum Günün Kutlu Olsun Juninho

2012-01-30T10:43:00.002+02:00

via Footballove

Not: Tabii Wikipedia bizi kazıklamıyorsa.

Ulan Titi...

2012-01-09T23:43:00.005+02:00

Ne olurdu zamanında yeşili katletmeseydin be.

Saturday Night Fever 5

2011-12-24T21:28:00.000+02:00

Müşfik Kenter'in hatırı var tamam, ama şu Milka'nın insanları-yakınlaştıran-seviştiren mor ineğini kesip yerim ben. Ne diyosunuz lan siz?
"İnsanlardan kaçtıkça sana daha çok destek oluyorlar. Onlara ne yaparsan yap, terk etmeyeceklerini biliyorsun. Rahatsın..." Yani, seni severim Esra ama, bundan daha haksız olamazdın. Kusura bakma.
Ama işte Behzat Ç. bu yüzden muhteşem. Zira kalbi kırılan insan böyle konuşur. Birkaç bölüme kadar bu söylediklerinden pişman olduğunu da görürüz zaten muhtemelen.
Behzat Ç. başka hangi neden(ler)den dolayı muhteşem? Cumartesi Anneleri-taşlanmış kot işçileri-faili meçhul Festus Okey cinayeti, sokakta yaşayanlar gibi mevzuları işlemesinden başka, gerçek kaybedenliği gösterdiği için belki de. "Cinayet olan" Akbaba bağırdı çağırdı, o yüzden haberimiz oldu ama bir diğerini de görüyorsunuz değil mi birkaç bölümdür, emekli başkomiser Aziz'in akıbetini kestirebilen var mı mesela? Peki ya "arıza hatun" kontenjanından, diziye geç dahil olan Mine Tugay'ın karakteri çok mu farklı onlardan?
- Ben küfrederim, polisim! - Ben de küfrederim abi, polissin!
Bu kadar Behzad yeter. Behzad demişken, Behzad Durani var bir de, o bizimkine göre baya işe yaramaz, ipe sapa gelmez bir adam gerçi. Ama hizmet ettiği adam ve filmi için onları söylemek mümkün değil. Velhasıl, Bad Mâ Râ Hâhed Bord'u izleyin. Hem o da bir nevi Le Vent Nous Portera.
Farsça kolay ve muhteşem bir dil.
Rüzgar söylesin o zaman. Ya da böyle söylesin, ya da böyle.
"Buzz droid" odaklı Star Wars göndermesinin merkezinde yer aldıktan sonra hava taşıtından kendisini fırlatan Batman "hava desteği" ister: "Hiç uçamadığımı göz önünde bulundurursak... 'Şimdi' iyi olurdu." İnsan bir teşekkür eder.
"Bu grubu şu filmle/diziyle mi tanıdınız :(" tavrı beni deli ediyor. Underrated tacirliği yapıp sonra şunu söylemek için mi sustunuz zamanında amına koyayım.
Ahkam vakti: Orhan Gencebay ve Ahmet Kaya dinlemeyen eksiktir. "İkisini bir mi tutuyosun?" diyeceklere cevabı erkenden vereyim: "Seninle mi bir tutacaktık?"
"Başarılı" sıfatından mı, yoksa götten uydurulmuş iki noktadan (..) mı daha çok nefret ediyorum bilemedim.
Batman: Arkham City nasıl bitti lan öyle. İbneler.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
Şu video çok başarılı değil mi bu arada?
Fabregas, Allah aşkına bi sus artık ya. "Bir gün Arsenal'a dönerim"den tut "Wenger en iyilerinden birisi"ne, "Arsenal'ı hâlâ seviyorum"dan "Neredeyse ağlayacaktım"a kadar söylemediğin şey kalmadı. İyi çocuksun falan ama yeter yav. Herkesi memnun etmeye çalışmaya gerek yok. Birisi çıkıp "ya bi siktir git" dese verecek cevabın olmaz yemin ediyorum.
Youtube'da fake müzik videoları var ya hani; mesela Jimi Hendrix'in Cocaine'i söylediğini iddia eden video gibileri ki aldıkları dislike sayısından anlıyorsunuz sahte olduklarını. Ne lan bu? Troll desen değil.
Trollük de zaten sike sürülür iş değil. Ama hayat felsefesi haline getiren var, garip.
Bir de, futbol hakkında yüzeysel ahkâm kesen herkese Football Manager'la yatıp kalkıyor damgası yapıştırmak eskidi artık be. "Çok Jonathan Wilson okuyorsun ;)","Çakma Zonal Marking ;))" ya da "Sacchi'nin rahle-i tedrisatından mı geçtin ;)))" falan diyebilirsiniz. Örnekler ve göz kırpan smiley'ler çoğaltılabilir.
İnsanların şekilciliği çok zavallı, acınası, sefil bir durum. Yıllarca okuduğun kitaplar, yazdığın yazılar, takındığın tavırlar, tek bir "aksesuar" kadar etki etmiyor onlar tarafından saygı görmene.

Benzemez Kimse Sana #19

2011-12-23T20:41:00.000+02:00

Dünya tarihinin gördüğü en manyak Montpellier'li (en manyak Fransız?) Remi Gaillard ve Roberto Mancini'yi yumruklayan adamın oğlu Wojciech Szczesny.

Cumartesi Babası

2011-12-19T00:24:00.000+02:00

Trabzonspor 0-3 Galatasaray

2011-12-11T20:56:00.001+02:00

4-4-2 dizilişinde Baroş'un maçın büyük kısmında daha ileride kaldığı, Elmander'in her açıdan komple bir futbol sergilediği, kaleye yakın bölgelerde inanılmaz bir ivmelenme ve hedefe yönelmeyle çok tehlikeli hale geldiği, Eboue'nin mükemmel oynadığı, takımın üretkenlik açısından gerekli anlarda üstüne düşeni fazlasıyla yerine getirdiği bir maçtı. Oyun açısından her hafta daha iyi hale gelen takım, inşa etmeye devam ettiği futbolun doğrudan etkisiyle kazanmamış olsa da mevcut süreçte daha önemli olan böyle galibiyetleri alabilmek.

Selçuk İnan'ın yuhalandıkça motive olup golü atması diye bir durum yok; aksine yuhalandıkça Charlie Adam'ın Liverpool formasıyla çıktığı ilk maçlarındaki çekingenliğine öykünürcesine sorumluluk almaktan kaçınıyordu. Allahtan korktuğum başıma gelmedi ve Selçuk bu tepkiler karşısında gerekeni yaptı -iki anlamda da. Attığı gol, tam onun yapabileceği ve yapması gerekendi; zaman zaman sergilediği "Türk Xabi Alonso"luktan "Türk Juninho"luğu devraldı birkaç saniyeliğine. Golden sonraki ve tribünden gelen maddi-manevi saldırılara gösterdiği tepkileri de oldukça yerindeydi. Onun için kolay olmayan bir maçı iyi bitirdi.

Dün gece Mesut Özil'le başlayan ve Zonal Marking'in mükemmel tespitinde belirttiği gibi ileri uçtaki presi feda eden, ayrıca Messi'ye bu denli boş alanın kalmasına zemin hazırlayan, normal olarak da hüsrana uğrayan Mourinho'nun aksine Şenol hoca Mesut kadar olmasa da ilerideki doğrudan savunmayı zayıflatacak Alanzinho'yla başlamayı tercih etmedi ve en ideal orta saha kurgusuyla çıktı maça. Orta saha hakimiyetinden bahsetmeye başlarken şunu da belirtmek gerekir ki, geldiğinden bu yana alternatifi olmadığını ve olmayacağını gösteren Felipe Melo'nun taraftar tarafından sevildikçe hiçbir anlam verilemeyecek, riskli hareketlerinin bize pahalıya patlamaması çok büyük şanstı bu akşam -zaten kendisi de sonradan toparlandı. Orta sahadaki mücadele aslında Kuddusi Müftüoğlu Zokora'ya kırmızı kart çıkarmasa (Zokora yumrukla çıkıyor gibi ama buna rağmen kırmızı yanlış karar, temas yok; kartı da Melo aldırmış yani) pekâlâ Trabzonspor'un olabilirdi ki Zokora'dan mahrum olmadıkları ilk yarıda topa sahip olma oranları arasındaki fark çok azdı. Zokora-Adrian-Colman üçlüsü Melo-Selçuk'un yanlarına sokulan ve takımın boyunu Elmander-Baroş'la beraber (Baroş daha konsantrasyonsuzdu ve daha çok kaldı ileride) kısaltmaya çalışan Emre ve Kazım'a rağmen üstünlük kurabilirdi. Tabii bu durum oyuna ilk elden etki etmiyor çoğu zaman, skora doğrudan katkı yapan futbolcular önemli istatistiklerin geri plana itilmesine sebep oluyor -ilk golde Trabzonsporlu savunmacının hatası ve Elmander'in kişisel yeteneği, Selçuk'un golünde de bu sefer Baroş'un kişisel yeteneği -topu iyi saklaması- ve yine Trabzonspor'un bir hatası büyük rol oynadı yani goller planlanan -ve belki de görmek istediğimiz- oyun kurgusunun sonucunda gelmedi, doğrudan. "Görmek istediğimiz" diye özellikle belirtmekte fayda var zira skora doğrudan etki eden oyuncuların bu öne çıkan özelliklerine bağlılık/itimat ne derecede evla görülür hoca tarafından, bundan tamamen emin olmak zor. Takım bazen ihtiyaçtan fazla gol pozisyonuna giriyor ki bunun önemi büyük ve taraftar üzerinde yaptığı etki de doğal olarak çok güzel.

Galatasaray oyunu inşa etme anlamında mesafe katediyor ama bu süreç ne çok hızlı işliyor, ne de çok yavaş. Oynanan futbol ritmini tam olarak bulmuş değil fakat tekrar etmekte fayda var, belli anlarda skoru değiştirebilecek oyunculara sahip olmamız ve kazanma zihniyetine gün geçtikçe daha çok alışmamız çok önemli ve bizim için büyük şans. Birkaç sezondur kaybetmeyi alışkanlık haline getirmiş futbolcular, acıya gereğinden fazla aşık olmuş taraftarla son derece uyumlu bir şekildeydi ve bu kadroda köklü değişiklik şarttı. Dibi görmüş takımın yönetimi de, teknik kadrosu da -hem Hagi, hem Rijkaard'ın en az suçlu olan taraf olduğunu hep söyledim-, futbolcu kadrosu da kaçınılmaz "çözüm"e maruz kaldı. Yani yeni takımda işlerin yolunda gitmesi için zemin hazırdı ve Fatih Terim'e de bu fırsatı değerlendirmek kaldı. Terim'in futbolunda ve tavırlarında gözle görülür değişimler mevcut elbette, gerçi buna sağlıklı bir şekilde karar vermek için bir sezonun geçmesini beklemek lazım ama şimdiye değin gördüğüm kadarıyla -arada bir eski Terim'i hatırlatması hariç- beklediğimden çok daha iyi durum. Sahadaki Galatasaray, ilk Terim Galatasaray'ına oranla daha "temiz" fakat daha sonuç odaklı. Maç öncesi ve sonrası açıklamalarından takip ettiğimiz kadarıyla Terim'in tavrı da bazen "sesini yükseltme" adına nahoş bir hale bürünebiliyor, bu zaten beklediğimiz bir şeydi. "Galatasaray'ın hakkını yedirmez" illüzyonunda olmamak lazım.

Semih Kaya'dan ilk sezonunda çok ümitliydim, o ümidimi boşa çıkarmayacağından da emindim fakat sakatlık ya da birtakım başka sebeplerden dolayı unutulacağından korkuyordum. Çok şükür ki öyle olmadı ve kendini kabul ettiriyor hızla. Altyapı eksiklikleri bariz, altyapı eğitimini ülke sınırları dahilinde almış olması en büyük handikapı, fakat Ujfalusi gibi tecrübeli -ve mümkünse yabancı- savunmacıların yanında oynadıkça yeni Bülent Korkmaz -hatta ondan daha iyi- olmaması için hiçbir sebep yok. Emre Çolak'tan ise yalan yok, ümidi kesmiştim ve bunun sebebi futbolu ya da fizik gücü falan değildi. Tavırlarından memnun değildim, futbolunu geliştirme adına çaba harcadığını göremiyordum ve işleri yoluna nasıl koyacağı hakkında bir fikri olduğunu sanmıyordum. Onun da Arda kadar olacağını söylemek için çok erken fakat Terim'le arasındaki "quid pro quo" ilişkisinin farkında olduğunu düşünüyorum; farkında değilse de şimdiye değin kazandığı kredi elindeki en büyük fırsat şu an için. Alex'in ayağından kaptığı toplarda gösterdiği konsantrasyonundan tutun, "pas tereddütü"nü gün geçtikçe azaltmasına, ileride top beklemek yerine alan savunması için çabalamasına kadar her şey onun için yolunda gidiyor, inşallah tamamına erer.

Trabzonspor'a karşı, Fenerbahçe maçındaki futbolun yanına yaklaşamadık ama böyle bir skorla döndüğümüz için elbette sadece şanslı ya da hakemin sayesinde kazanmış değiliz. Takım kolay kolay gol yemiyor ve yukarıda kaç kez bahsettiğimi hatırlamadığım, "skora doğrudan etki edebilecek" oyunculara sahip. Selçuk ve Emre'den sonra bir başka "duygusal futbolcu" Baroş'un bir an önce form tutmaya başlaması hem kendisi hem de takım adına daha çok önem kazanıyor her gün. Kazım'ın biraz kızağa çekilmesi hocanın tasarrufunda bir karar olacak elbette ama bu durumda Riera mı, Emre mi, Engin mi, -Sabri dönerse- son dönemde sağ bekte mükemmel maçlar çıkaran Eboue mi onun yerinde oynar bilinmez. Eldeki alternatifler bundan daha tamamlayıcı ve fazla olmalı; Melo'nun olası yokluğunda büyük sorun yaşanacağı kesin; daha ne haltlar yediği ve akıbetinin ne olacağı tamamen bilinmeyen Sercan'ın durumu da varken şu an için sakatlık ya da ceza olmamasını ummaktan başka bir şey gelmiyor elden. Terim'in kafasında eskiye göre daha kontrollü, daha az doğrudan fiziksel mücadeleye dayalı, daha çok topa sahip olmaya çalışan bir futbol olduğunu anlıyorum ve kendisi bunu uygulama sürecinde ihtiyaç duyduğu şeylere -taraftar-yönetim desteği, sakatlık olmadan geçen haftalar, skora direkt etki eden oyuncular- şimdiye kadar sahip oldu. Kişisel bazda kendisiyle ihtilafım mevcut ve ona karşı muhabbetim az olsa da, Galatasaray'ı izlerken kalbimizin eski ritmini bulacağı günleri onunla beraber ben de bekliyorum.

Stationary Traveller

2011-12-11T10:34:00.001+02:00

Ağzını açıp da bir şey söylemesine gerek olmayan insanlar gibi. Bakışı ya da gülüşü ya da kaşlarını çatışı ya da dudaklarını büzüşü ya da donuk kalışı ya da gözlerini kapatışı ya da umursamayışı yeten insanlar gibi. Sevmekten sıkılmayacağınız insanlar gibi ve bakmaktan yorulmayacağınız ve yanında olmaktan utanmayacağınız ve anlatmaktan korkmayacağınız ve kızmaktan çekinmeyeceğiniz ve kaybolmasını aklınıza getirmeyeceğiniz insanlar gibi. Dinlediğiniz her yerde ve her halde ve her zamanda ve her sıkıntıda ve her sevinçte ve her yorgunlukta sizi görmediğiniz her güzelliğe götüren bir seyyah-ı sabit. Saçlarınızı okşaması için dizlerine döküleceğiniz nağmeler ve zaman makinesi pan flüt.

Gitarı eline alıp soloya başlarken çocukça gülen Andy Latimer gibi bu şarkı.

Saturday Night Fever 4

2011-12-09T23:53:00.001+02:00

Hâlâ Lita'nın Blackburn'e attığı gol için "Ne kadar pas yapılsa da futbol basit bir orta-kafa'dan ibarettir." diyen aklıevveller çıkmadı mı? Çıksın da, bize de eğlence çıksın biraz.
Manchester denince artık akla sadece United'ın gelmemesini geçtim, bazen City daha önce geliyor ya, bu durum çok komik işte. (Bunu yazmayı planladığımda Manchester'ın iki takımı da Şampiyonlar Ligi'nden elenmemişti. Hahahah.)
Bu Black Keys'in son albümü iyiymiş, tavsiye ederim. El Camino. Ayrıca Lonely Boy eşliğinde dans eden hatunun videosunu sildiren Youtube, zalımsın.
Lyon'un şike yapıp yapmadığının üzerine fazla düşülmeyecek sanırım. Rezalet. Bu oyun her geçen gün daha iğrençleşiyor benim için.
Örümcek kafalara karşı Batman inisiyatifi. Bir gülüşüne dünyayı yakarız reyiz!!!1
Hani şu süper kahraman-çizgi roman muhabbetine aşağılayarak bakanlar var ya, onlar Yılmaz Özdil eleştirelliğinden fazlasını hak etmiyorlar işte.
Çocuk istismarına dur deyi... ah, doğru ya.
Assassin's Creed: Revelations çok iyiydi. İstanbul arada bir küçük bir deniz kasabası gibi görünse de, bu kadar minimalizmi hoş görelim hadi. Venedik'teki kadar iyi olmasını beklemiyorduk kıyıların, zira iki şehrin kıyıları arasında "tarihi miras" bakımından büyük fark var. Kapadokya'ya deniz yoluyla gitmek de ayrı bir saçmalıktı. Şehzade Ahmed'in planlarını, Şahkulu'yu, yeniçerilerin etkisini kurgu ya da gerçek, muhteşem bir şekilde işle ama Kapadokya'ya deniz yoluyla gidilsin. Yani... Öte yandan, derslerine çok iyi çalışmış oldukları da bariz bir şekilde görülüyor tabii, en azından birçok tarihi olayı ve en azından İstanbul'daki mekanları -ki oyunun yüzde 90'ı orada geçiyor- iyi tanımış ve analiz etmişler. Maskeli yeniçeri fikri biraz uçuk gibi görünse de hoşuma gitmedi değil. Yeniçeri demişken, sakın bulaşmayın heriflere; ağır zırhlı Roma gardiyanları bunların yanında zabıta gibi kalıyor.
Bilgisayar oyunları artık oyunluktan çıktı ve iyice kurgusal yapıtlara dönüştü. Sizi de bunun içine dahil ediyorlar, durum bundan ibaret. Önceden de hikâyeler önemliydi oyunlarda ama bu kadar basit değillerdi ve hikâye kısmı bu kadar öne çıkmıyordu. Zaten artık sadece oyunla bırakmıyorlar; çizgi roman, oyun dışı video gibi küçük çaplı da olsa bir genişletilmiş evren yapıp iyice zorluyorlar sizi kendi dünyalarına dahle.
Call Of Duty: Modern Warfare 3 mesela, onun hikâyesi ve sorguladığı da es geçilecek şeyler değil. Bu son oyunda, sadece açılışta olsa bile Makarov'a söz hakkı vermiş olmaları dahi çok zekice bir hamle ayrıca. Modern Warfare ve diğer oyunları yapanların ayrı gruplar olduklarını ve firmaların ayrılacaklarını, yani MW 3'ün bu yüzden en azından şimdilik son oyun olacağını duymuştum. Bir sonraki işlerini merakla bekliyoruz ki beklemeyip ne yapacağız zaten.
Assassin falan demişken, oyunun hikayesini yazanların Haşhaşilere (ya da Esasilere) ve Tapınak Şövalyelerine yüklediği anlamla tarih okuduğunu zannedenler var. Yani, en azından şu kadarını söyleyeyim. Haşhaşiler devrimci falan değildi. Bu tarz kurgularda gereken "iyi" tarafın temsilcisi olarak seçilmeleri yanıltmamalı ki bunu "kötü" olduklarını iddia ettiğimden dolayı falan söylemiyorum.
Sultan Selahaddin El Kürdi diye bir kitap yazıldı, müellifi Reha Çamuroğlu. Selahaddin Eyyubi malum, paylaşılamayan bir şahsiyet Orta Doğu'da. Kendisinin [en azından yarı] Kürt kökenli olduğu biliniyor, evlerinde Kürtçe konuşulduğu da. Ama icraatleri bunu özellikle belirtmemiş olmasına rağmen "içimizdeki Oryantalistlerin" bu durumu sık sık dile getirmesi nahoş ve yanlış -bundan rahatsız olanları dikkate bile almıyorum zaten. [Bu arada, Reha Çamuroğlu'nu herhangi bir şeyle itham etmiyorum ve Atlas Tarih'teki Selahaddin Eyyubi dosyasını inceledikten sonra konuya bakışıyla alakalı biraz fikrim oldu.] Uzun süredir katliama, zulme, fişlenmeye, ırkçılığa ve her türlü ötekileştirmeye maruz kalan Kürtlerin şu en zor dönemlerinde kendilerine bir sembol seçmeye çalışmaları çok normal ama bir noktada olay çığrından çıkmaya başlıyor ve hakikatin yerini hızla hamaset alıyor. Irk milliyetçiliği denilen şey Orta Çağ'da bundan çok daha az yaygındı ve Sultan Selahaddin'in hayatında belki de yeri bile yoktu fakat onun Kürtlüğünü özellikle öne çıkarmak son zamanda pek moda ve ne yazık ki çok normal. Tarih övüncünü tarih bilincinin önüne geçirdikten sonra işler önünü alamayacağınız boyutlara ulaşıyor. Aslında övünç de şeytani bir duygu olmayabilir bazen, fakat günlük hayatında ırkçı, milliyetçi ya da ötekileştiren olmadığını iddia edenler tarihte aidiyet duydukları şahsiyetlerin, devletlerin yahut fikirlerin başka bir dünyada yaşamış olduğunu mu sanıyor? Bu aidiyet kör bir şekilde etnisiteye duyulmaya devam ettikçe pompalanan milliyetçilik gücünü hiç yitirmeyecek. Tarih övüncüyle tarih bilincinin arasındaki farkın azalması için olmalı tüm çaba. Bugünkü anlamıyla tarih övüncü mide bulandırıcı bir fanatizmden fazlası değil.
Bu arada, Türkiye'deki tarih öğretiminde ne kadar saptırma, üstünü kapatma, belli yerleri öne çıkarma olduğunun gayet farkındayım ve kaynak karşılaştırmasından, tarih yazımından ziyadesiyle haberdarım. Belli -şüpheli- olaylar veya şahsiyetler söz konusu olduğunda kesin hükümler vermekten de kaçınırım yeri gelince fakat "Ülkedeki tarih öğretimi bu durumdayken bunları nasıl söylersin?" demek abes. Dediniz diye değil, demeyin diye söylüyorum; resmi tarihin dikte ettiğinden daha fazlasına ulaşmaya çalışmak belli zümrelere ait bir tavır olmuyor her zaman ve herkes işine geldiğinde susan veya konuşanlardan değil.

Monty Python Karakterleri: Biggus Dickus'ın Kadim Dostu Pontius Pilatus

2011-12-09T13:11:00.001+02:00

Life Of Bwi- pardon, Brian'dan meşhur Biggus Dickus sahnesi. Roma İmparatorluğu'nun unutulmaz prefektlerinden -çarmıha gerilme hadisesi onun başının altından çıktı- Pontius Pilatus'u canlandıran Michael Palin, John Cleese'le iki askerin getirdiği Brian'ın elbette "yere fırlatılmasını" ister ve eğlence başlar. Karagöz-Hacivat'tan aşina olduğumuz "yanlış anlama" durumunu burada biraz farklı olarak görürüz:

- The little rascal has 'spiwit'. - Has what, sir? - Spiwit. - Yes he did, sir. - No, no. 'Spiwit', 'bwavado', a touch of 'dewwingdo'. -Oh, uh, about 11, sir. (- Küçük pislik pek de cüvetkâvmış. - Efendim? - Cüvetkâvmış. - Evet öyle yaptı, efendim. - Yok yok, 'cüvetkâv', pek 'cesuv', 'macevapevest'. - Ee, 11'e geliyor efendim.)

Pilatus'un kendisi yeterince komikken, bir de Roma'daki meşhur arkadaşı Biggus Dickus'tan söz açılır ki ortalık asıl o zaman karışır. John Cleese'in ilk "dökülen" askeri alıp götürmekle kurtulmuş olduğunu söyleyebiliriz hatta! Pilatus konuştukça ortam gerilir (olumlu anlamda?), ortam gerildikçe askerler gibi kendimizi gülmemek için tutup, gülmeye hazırlarız bir yandan.

- Adamın bir de karısı var, biliyor muydunuz? (soldaki asker bir "Aman Tanrım, lütfen..." çeker) Adı ne, biliyor musunuz? (askerler hayır anlamında başlarını sallarlar) Adı... Incontinentia. (biraz bekler) Incontinentia Buttocks (askerler patlar, bir başkası bağırarak gülmeye başlar, Pilatus delirir) (buttocks: kaba et).

Sahnenin John Cleese çekildikten sonra doğaçlama olduğunu okumuştum ama doğru mudur bilemem, öyleyse diğer oyuncular da muhteşem iş çıkarmış.

Michael Palin'in daha önceden sahnede yine John Cleese'le Papağan Skeci'ni icra ettikleri bir sırada Cleese'in 'fjoooooooooords'larından sonra kendini tutamamasına benzer bir durum burada da (3:17) var ama hızla toparlanarak sahneyi kurtarıyor neyse ki. Ama zaten Cleese kadar manyak olmamasını çok seviyoruz, Python komedisinde onun alametifarikası da bu oluversin, nedir yani.

Platini Gelsin Bizi Kurtarsın?

2011-12-08T10:32:00.001+02:00

Fener galibiyeti bi kenarda dursun, onun verdiği moral ve enerji baki; nitekim zevkten dört köşe olduktan sonra dünyanın en muhteşem organizasyonu olarak kabul ettiğimiz Şampiyonlar Ligi için hazırlanmıştım. Ama Dinamo Zagreb-Lyon maçı damağımda acı bir tat bıraktı.

Lyon D Grubu'ndan ancak averaj farkıyla çıkabilecekti. Ajax'ın maç öncesinde +3, Lyon'un -4 averajı vardı ve Ajax'ın Clasico için önemli oyuncularını dinlendirecek Real Madrid'in yedek takımı karşısında farklı bir mağlubiyet alması, Lyon'un da Zagreb deplasmanından farklı bir galibiyetle dönmesi gerekiyordu.

Nitekim öyle de oldu; dün geceki sarhoşlukla aklıma herhangi bir kötü ihtimal de gelmedi ama bu sabah durum biraz farklıydı -şöyle biraz bakınınca etrafa, şike teorilerini gördüm zira. Olaya temkinli yaklaşmak lazım; "Platini Fransız ya" deyip göz kırpmayacağım ama göz kırpma demişken, beşinci golden sonra Vida'nın Gomis'e göz kırpmasını da es geçmemek gerekiyor sanırım. Muhtelif ortamlarda dolaşan "argümanlar" en azından şike soruşturmacılarını harekete geçirecek kadar güçlü fakat bir o kadar da zayıf. Platini'nin Fransız takımlarını Şampiyonlar Ligi'nin ikinci turunda görmek istemesi iddiasını bir tarafa bırakalım zira bu kadar hedefte olan bir adamın böylesine bariz "ayarlamalar" yapabileceği benim için uzak bir ihtimal. Ama gelin görün ki gollere bakınca büyük şüphe uyanıyor insanda.

Kalecinin her goldeki ve Dinamo Zagreb'lilerin maçın genelindeki çabasızlığı insanın aklına ilk başta neyi getiriyor malum, fakat her şeyin bu kadar "bariz" olamayacağı da diğer argümanlardan daha sağlam değil. Devre arasına 1-1'lik skorla giden Lyon ikinci yarıda -yanlış hatırlamıyorsam- 30 dakikada altı gol attı. Diğer tarafta Ajax'ın iki golü verilmedi, hadi karşılarında Real Madrid vardı diyelim, zaten fazla dayanmaları zordu, ama Lyon bu maça kadar iki gol atmıştı ve ilk yarıdaki görüntüyle ikinci yarıda iki golün bile gelmesi mümkün gözükmüyordu. Ajax-Real Madrid maçında herhangi bir "pislik" olmasa da Zagreb-Lyon maçına aynı gözle bakmak çok daha zor.

Asya mafyasının olaya karışmış olabileceğine dair teoriler var ve Dinamo Zagreb'in sabıkası da şüpheleri güçlendirir nitelikte. Martin del Palacio, masumiyet karinesi odaklı bir yazı yazmış sıcağı sıcağına, ama onun da fazla iyimser olduğunu düşünüyorum. Dinamo Zagreb'in maçtan sonra teknik direktörleri Krunoslav Jurcic'i kovmuş olduğunu da belirteyim.

Eldeki tüm veriler elbette şüpheyi doğuruyor fakat olayı "Platini sağ olsun" sığlığına indirgemekten kaçınmak ve başlatılacaksa soruşturmayı beklemek elzem. Ha, eğer böyle bir soruşturma başlatılmazsa da bu sefer Platini hakkında konuşmak elzem olur.

Risteárd Cooper

2011-12-05T21:32:00.001+02:00

Azınlıklara mensup sanatçılar daha mı yetenekli olur, yıllardır tartışılır... Şaka lan, tartışılmaz, ama ben bunun böyle olduğunu düşündüğüm ve bunu meşrulaştırmayı başka bir şekilde sunamadığım için yazıya böyle girdim. Geyik bir yana, ayrımcılığın pozitifi de negatifinden beter olduğu için bunu bir genelgeçer haline getirmeyi istemesem de, böyle bir gözlemin göz çıkarmayacağını söylemem gerekiyor.

İrlandalı mizahçı Risteárd Cooper da otomatikman azınlık statüsünde bir güruha mensup, malum. Malum dedim ama bu kelime onun özelinde biraz anlamsız olabilir, zira tahmin ediyorum ki ismini duymuş olanlarınız duymamış olanlardan daha azdır. Youtube'da denk gelmişsinizdir belki "spoof" videolarına. Risteárd Cooper İrlanda'nın en "çok yönlü" sanatçılarından birisi: Genel olarak taklide dayalı futbol mizahı yapmasının yanı sıra kamera önünde -Batman Begins'te bile küçük bir rolü varmış- ve sahnede performans icra eden bir adam.

Benim dikkatimi Ian Holloway taklitleriyle çekti, daha sonra Kenny Dalglish -King Kenny de çok gülmüştür eminim buna- ve Match Of The Day'den Gary Lineker-Alan Hansen-Mark Lawrenson üçlüsünü canlandırdığı videoyu izledim, oradan Fabio Capello taklidine geçtim derken... Eh, related videos iflahımı kesti. Sanıyorum ki bu futbol mizahı işinde Aprés Match programı ile şöhret kazanmış, ama daha sonra yaptığı küçük çaplı solo işler de muhteşem. Holloway videolarını aklıma geldikçe izleyip enerji depoluyorum. Holloway tek başına zaten yeterince komik bir adamken bir de taklidinin yapılması iyice anti-depresan etkisi veriyor bünyeye.

Dustin Hoffman'a bile dokundurmayı ihmal etmeyen Cooper'ın bir İrlandalı mizahçı ve futbol sever olarak Thierry Henry'ye verilebilecek en güzel ayarlardan birisini de şu şekilde verdiğini belirtip "John Terry will never walk again" diyerek yazıya son verelim.

My Very Own Year One

2011-11-26T14:29:00.001+02:00

Frank Miller da böyle bir fotoğrafı hak ediyor!

Bu yazı aslında Batman: Year One üzerinden şekillenecekti. Fakat yazmaya başlayınca önünü alamadım ve daha geniş bir hal almasını engelleyemedim. Yine de konu hakkında söyleyeceklerimin hepsini burada dile getirebileceğimden emin değilim.

Hayatının üçlemesini tamamladığında, Chris Nolan'ın Batman külliyatına yaptığı katkıdan ne kadar memnun olacağını kestirmek imkansız, ama Frank Miller'ın kendisini kıskanacağı da kesin. Nolan, efsaneyi "amatörlük" yıllarından, hatta daha öncesinden ele alıp, en karanlık iç çatışmalarını (üzerine eğilebildiği ve sinemada olabildiği kadarıyla) titizlikle işleyip -ki Batman'in yarı deliliğinin ve anti-kahramanlığının üçüncü filmle beraber zirve yapmasını bekliyorum ben-, çizgi romanlardaki havaya sadık kalmanın yanı sıra eserlerine kaçınılmaz olarak kendi kara tonunu-mizahını da katıp ortaya iki muhteşem film çıkarmıştı. Heath Ledger'ın vefatı "ilahi müdahale" olarak değerlendirilebilecek kadar büyük bir olay olsa da, Nolan bunun da üstesinden -tabii planlarının bozulmuş olduğunu varsayıyoruz- gelebilecek yetenekte bir adam.

Arada delirir, dokunmayın.

"Batman bana hiç komik gelmemişti." diyor Frank Miller, 1988'de basılmış bir Year One'ın ön sözünde. Sonra sekiz yaşındayken, kendisine 25 sente mal olan 80 sayfalık çizgi romandaki Gotham'ı şöyle tanımlamaya başlıyor: "Gotham, soğuk ayışığıyla aydınlanmış soğuk beton sütunlardan ibaretti, rüzgarlı ve dipsizdi, şehir ışıklarının oluşturduğu bir bulut kümesine dönüşen, ıslak, beyaz bir sisti; millerce altımda. Sokak sesleri yumuşak, üzgün bir uğultuydu; aralıksız ve değişmeyen." The Dark Knight Returns'ün 10. yıl baskısında da bu hikayeyi ve sonrasını, yani Batman'i yazmaya nasıl başladığını anlatıyor Miller: "30. yaş günüm yaklaşıyordu, Batman'den bir yaş daha büyük olacaktım. Son yıllarda Spider Man'in küçük kardeşimden daha genç olduğunu kabul etmek zorunda kaldım, ama Batman? Çocukluğumun favori süper kahramanı, koca çeneli, ebedi bilge baba figürü Batman'den daha mı yaşlı olacaktım? Buna tahammül edemezdim. Bir şeyler yapmak gerekiyordu."

Nolan bu sahneyi es geçmemeliydi.

Yukarıdaki iki paragrafta bahsettiğim adamları önceden karşılaştıran oldu mu, bilmiyorum. Henüz bunu konu alan bir yazıya denk gelmiş değilim ve Nolan'ın Batman hakkındaki çocukluk anılarına vakıf yahut tespitlerinden haberdar değilim. Kara Şövalye'nin bir aksiyon kahramanından, bir Superman'e-karşı-nemrut-suratlının-yanındayız adamından, bir popüler kültür ikonundan çok daha fazlası ve derini olduğunu belki de herkesten daha iyi fark edenler bu iki adam işte; ve onun bu hale gelmesinde payları çok büyük. Bruce Wayne-Batman çift kişiliği, bu iki ustanın eserlerinde yine bir çift kişiliğe bürünüyor diyebiliriz: Bu sefer birbirinden tamamen farklı değiller ama sonuçta aynı kişi olduklarından hiç şüphe yok ve, elbette, aynı amaca hizmet ediyorlar.

The Long Halloween'de The Godfather göndermesi

Benim de çocukluğumdan hatırladığım çizgi film (ya da çizgi roman, hatta sinema) kahramanlarından en belirgini Batman'di. Ne var ki yıllarca Batman külliyatından uzak kaldım, bir-iki film dışında, ki çizgi romandaki Batman'e vakıf olmadan eksik kalacağımın hep farkındaydım zira orada doğan bir karakteri orada görmekten başka seçeneğinizin olması yakışık almayan bir durum olmalı -tabii Nolan'ı çizgi roman yazarlığı ya da çizerliği yapmamasından dolayı suçlayacak değilim! "Çizgi romanda Batman"e, yani onların tezgahına girişimin üzerinden birkaç ay geçti sadece ve konuya vakıf bir arkadaşım sağ olsun, iyi aşama kaydettik.

Okuduklarım Year One, The Killing Joke, The Dark Knight Returns, Arkham Asylum ve The Long Halloween. Bu beşi arasından en azından şu sıralar en çok öne çıkanı -hem benim için, hem "camia" için- birincisi; ilk paragrafta verdiğim link durumu açıklıyor olmalı. The Dark Knight Rises'a kadar geçecek sürede yeterince oyalayıcı olabilir aslında, çizgi romanı okumamış olanlar için. Ama elbette bu gözle bakmak biraz fazla... şımarıkça? Ya da doğru kelimeyi siz bulun.

Yine The Long Halloween'den; "ortak dostumuz"

Year One önemli, zira Nolan'ın Batman Begins'inde de buradan esinlenmeler var: Batman'in özel timin de kendisini yakalama harekâtına katılmasının ardından yarasaları çağırıp kurtulması, aynı yöntemlerle olmasa da "amatör Batman"in işlenişi, Bruce Wayne'in yarasayı kendisine model alış süreci, Gordon'ın şehirden ümitsizken Batman'in imdadına yetişmesi gibi olayları resmetmede nereden "esinlenildiği" bariz. Söz gelimi Year One'da uyuşturucu yükleme baskını sahnesini kullanan Nolan diğer eserlerden de yararlandı elbette: The Killing Joke'taki Joker, Heath Ledger'ın Sid Vicious'tan bile etkilenerek çizdiği portreyle örtüşen bir "filozof kötü adam" mesela. Fakat bunların yanında bazı karakterlerin öne çıkarılıp bazılarının daha pasif hale getirilmesi de söz konusu: Flass'in Year One'da Gordon'ın ailesini ölümle tehdit edecek kadar tehlikeli ve Yeşil Bereli eğitimi almış bir polisken Nolan'ın elinde -fiziksel olarak da farklı- ancak bir falafelciyi tehdit edebilen, elinden bir iş gelmeyecek, hatta belki karikatürize bir tip olarak karşımıza çıkması, Loeb'un filmde ölerek hikayeden çekilmesi -çizgi romanda yozlaşmışlığın simgelerindendi ve sonu tutuklanmasıyla geliyordu-, Alfred'in daha öne çıkması ve doğrudan doğruya Batman'in önemli anlarda sağ kolu olması, hatta halkın sessiz bekçisinin sessiz bekçisi olması -ki bunda Robin gibi önemli bir karakterin devreden çıkarılması kararı etkili olmuştur (iyi de olmuş)- gibi detaylar ilk bakışta akla gelenler.

Şanslı amatör. "Şanslı, şanslı amatör" mü, "Amatör, şanslı amatör" mü daha güzel?

Nolan'ı bırakıp animasyona gelelim. Year One, çizgi romandakine çok büyük ölçüde sadık kalmış, diğer türlü olması pek düşünülemezdi zaten. Ama yine de, onda da birtakım ufak değişiklikler yapılmış: Batman'in duvardan dışarıya fırlattığı adam animasyonda Brendon'ken, çizgi romanda kediye ateş etmeye çalışan ve Batman'in özel ilgisine mazhar olan Pratt idi. Ya da animasyonda Vickie Vale bir şekilde olaya dahil edilmişken bu muhabir çizgi romanda Jackie ismini taşıyordu. Veyahut çizgi romanda Gordon'ın karısı telefon çalınca "Fişini çektiğini söylemiştin." diye sitem ederken ona, animasyonda böyle bir şey söylemiyor... Bunlar, söylediğim gibi, küçük detaylar ve konunun gidişatında etkileri yok sayılır. Aslına bu kadar sadık kalan bir animasyon kimileri için karakterlerin seslendirilmesinden ibaret olabilir, belki de öyledir, ama en azından yeterince eğlendirici.

Ama acıyı bilirim, ve bazen senin gibi biriyle paylaşırım.

Kerim

2011-11-25T15:30:00.000+02:00

Dün gece aklıma geldi; Fenerbahçe'den hangi futbolcuları sevdiğimi düşündüm, hiçbirini sevmediğimi fark ettim. Klasik ezeli rekabet nefretiyle falan alakalı değil bu, sevmiyorum şu an Fenerbahçe'de forma giyen herhangi bir futbolcuyu -sevmek eylemine yüklenen en genel anlamı kullandığımı bilin bu arada. Gökhan "1/4" Gönül'ü sevmiyorum, hayranı olduğum Serdar Kesimal'ı sevmiyorum, kaptan Alex'i sevmek şöyle dursun, kendisinden nefret ediyorum, Selçuk Şahin'i sokakta görsem yolumu değiştiririm.

Diyeceksiniz ki nereye geleceksin, şuraya: Nefretimin büyük kısmını yönlendirdiğim Real Madrid'de -bile- sevdiğim, ya da en azından bir süre öncesine kadar sevdiğim bir futbolcu var. Malum, kendisi Real Madrid'e transfer olduğundan beri hep eleştirildi, kifayetsizliğinden dem vuruldu, takımdan gönderilmesi istendi. Lyon taraftarlığından ziyade, altyapısından yetiştiği takımın formasını giydiği ilk günlerden itibaren gelişimine şahit olan birisi olarak bu görüşlere hep karşı çıktım. Şahsi fikrim, ona "balon" yakıştırması yapan, vasat sevici olmadığını yazsın yüz kere defterine, belki o şekilde ikna olur vasat sevici olmadığına.

Futbol niye sevilmeli? Çünkü Fransa, sömürdüğü, katlettiği, zulmettiği insanlara muhtaç oldu belli ve çok önemli dönemlerde. Thuram ve Zidane gibi oyuncular, yeşil sahada yaptıklarıyla halklarını bir şekilde mutlu ettiler ve onların sesi oldular (Evra belki biraz entelektüellik dersi almak ister Lilian'dan, malum, ırkçılıktan yakınmaya başladı!). "Bizim" Kerim de bu oyunculardan olabilecek potansiyele pekâlâ sahip, Fransa söz konusu olduğunda. İdolü Ronaldo kadar efsanevi bir oyuncu olması pek mümkün değil, ama hazır performansı tavan yapmışken, bir güzellemeyi hak ediyor en büyük hayranlarından birisi tarafından.

Samuel Eto'o onun Barcelona'ya gelmesini istiyordu. Belki bu transfer gerçekleşseydi şu anda Iniesta-Messi-Xavi üçlüsü değil, daha fantastik bir dörtlüden bahsediyor olurduk. Ne var ki Kerim çocukluğundan beri taraftarı olduğu takıma gitti. Onu severdim, belki hâlâ da seviyorumdur ama geçenlerde Lyon'a attığı golden sonraki sevinci sevgimi yaraladı. Bunun onun umurunda olmayacağından bahsetmenin ve hatta bunu belirtmenin abesliğinden bir an önce sıyrılıp, Kerim'in futbolunun şimdiye kadar neredeyse hiçbir zaman yeterli takdiri görmediğinden bahsedeyim.

Saint-Etienne'e son dakikada attığı frikik golüne şahit oldum, 10 numarayı giyene kadar gösterdiği gelişime şahit oldum, sol açık performanslarına, dört Manchester United oyuncusunun ve Edwin Van Der Sar'ın hakimiyet alanının içinden şimşek gibi ivmelenerek -Ronaldo'yu en çok hatırlattığı gol budur belki de- iğne deliğini isabet ettirişine şahit oldum. Kısacası onu Aulas ve Lacombe kadar olmasa da, çok iyi tanıyorum.

Uzun süre Higuain'in yerine tercih edilip edilmeyeceği tartışıldı. Higuain'i takdir etmekle beraber, hiçbir zaman Kerim'e tercih edemeyeceğimi söylemeliyim. Higuain elbette Inzaghi gibi sadece golden ibaret değil, ama oyununda Kerim'inki kadar zarafet görülmüyor ki bu sözcüğün herkes için taşıdığı anlamın farklı olduğunu göz önünde bulundurursak, öznellik ilamı yapmaya gerek olmadığını düşünüyorum. Zira "Güzel futbol dediğiniz nedir?" sorusu yeniden gündeme gelir, boşuna laf kalabalığı olur. Gerek yok.

Şu sıralar boş geçmiyor, performansının beni şaşırtan hiçbir yönü yok ama oyunundaki gelişimi Mourinho'nun da tasdik etmesi çok önemli. "Atak yönünün ne kadar gelişmiş olduğunu zaten biliyoruz ama defansif yönden de önemli aşama kaydetti." demişti geçenlerde, ki bunun onun için önemini bilmeyen kalmadı neredeyse. Higuain gibi çok daha "determine" ve savaşçı bir forvetin Benzima'ya tercih edilmesi gayet normal, ama Benzima'nın zayıf yönlerine birazcık eğilmesi de çok yönlülüğünün kıymetini birkaç kat artırıp onu dünyanın en tehlikeli oyuncuları arasına sokuveriyor.

Bu Cezayirli muhteşem çocuğun henüz "Tahya el-Cezâir" diye bağırdığını duymadım ama ağzından "Vive La France" sözcüklerinin döküldüğüne de şahit olmuş değilim. Giydiği ve sevdiği Real Madrid forması benim için kirli formadır, ama onu o formanın içinde kirli göremiyorum.

Ulusal Polis, Evrensel Anti-kahraman

2011-07-21T01:20:00.006+03:00

"Mutluluk bir vazgeçiştir ve çok ender rastlanan bir ruh dinginliğidir." Emrah Serbes

Ben İstanbul doğumluyum. İstanbul'u canım gibi severim, çok nadir uğrasam da kendisine. İstanbulluyla da sorunum olmaz çoğu zaman. Ama İstanbulluluk denen bir olgu var ki Yahya Kemal kafasından çıkıp son yıllarda zirve yapan bir felsefe oldu. İşte buna düşmanım; İstanbulluya değil, İstanbul'a hiç değil, İstanbulluluk kavramına. Elbette "anti-Bizans!!!!" kafasında 34 plakalı araçları dağıtan adamlarla karıştıran çıkacaktır beni, çıksın zaten, eşyanın tabiatı yanılmamalı. Ama söylemek istediğimi anlatabilsem yeter bana; gerisi "Sesi duydun mu la?"

İstanbulluluk ne demek... Eh, şöyle etrafınıza bir bakın; ne kadar (smiley'ye dikkat abi!) "Ankara'nın en güzel tarafı İstanbul'a dönüşüdür keh keh", "Ankara'da deniz yok yaa :((", "Köy gibi şehir yahu, nasıl başkent olmuş burası :)))" vb. tepki gördünüz? Hah, işte onların tamamı bundan nasibini almıştır. Şımarık, kendini bilmez, samimiyetsiz ve ukala bir kafadır bu. Reddeder, aynı bir kısım taraftar gibi, ben bozulmadım, der, hep böyleydim. Reddeder, nefret dolu olduğunuzu söyler. Reddeder, aymazlığını görmezden gelir.

Böylesine "şehir faşisti" kıvamına gelmem bir anda mı oldu? Elbette hayır. Ankara'yı sevmem öyle kolay olmadı ama çok önemli, belki de tek bir eşik vardır bu şehri sevmede ve onu aştığın zaman Kuğulu Park'ın dinginliği, Ayrancı'nın ağaçlarla kaplı caddeleri, Kale çocuklarının gürültüsü, Karanfil Sokak'ın mahşer kalabalığı, Yüksel Caddesi'nin eylemcileri vazgeçilmez gelir insana. İnsanı güzeldir çünkü bu şehrin, mayası.

Ne diyordum... Evet, bir anda böyle olmadım ben. Bu uzun bir süreçti ve bu süreçte Behzat Ç. adlı muazzam dizinin büyük katkısı oldu. Yapımın -benim deyimimle- bir yönüyle İstanbulluluğa bir başkaldırı olduğunu kabul etmeyenlere İnanç Konukçu cevap versin: "Biz ekip olarak İstanbul karşıtıyız." Bu bir düşmanlık olarak algılanmamalı; ama Ankara denince suratını ekşitenler istediği gibi algılayabilir. "Anlattığın, karşıdakinin anladığı kadardır"a bir noktaya kadar karşı çıkarım ben ama bunu söyleyene bazen hak veriyorum.

Bu diziyi izlemeye karar verdiğim gece, sezon finalinin yayınlandığı geceydi. Twitter'da insanların verdiği tepkilerden sonra izlemeye başlamamam abes olurdu aslında. İlk altı bölüm boyunca gözyaşlarım dinmedi; bu satırları yazarken de henüz kurumuşlardı zaten. Emrah Serbes'in herhangi bir kitabını daha okumadım ama diziye yayılmış olan o tavrı yazılarından ve konuşmalarından sezmek zor değil.

Büyük şeyler karşısında büyük laflar etmekten imtina edememekten yoruldum ama nedense vazgeçemiyorum bundan. Büyük sandıklarımsa çoğu zaman aslında gözümde büyüttüklerimdi zaten ama bu dizinin öyle olmadığını ben söylemiyorum, bir arkadaşımın tabiriyle "Kendini Behzat zanneden" -ve öyle olmasına çok sevindiğim, bencilce- Erdal Beşikçioğlu'nu sefil bir şekilde yatarken görünce ıslanmaya başlayan gözlerim söylüyor.

Emrah Serbes karamsar bir adam. "İyimser olmak için bir neden var mı?" minvalinde bir şeyler söylemişti o programda, tam olarak ne diyordu hatırlamıyorum. Sarhoştu ve bir Cengiz Çandar'a siktir çekiyor, bir basına ana avrat sövüyor, kendi aforizmalarını tekzip ediyor, taşak geçiyordu gönlünce. "İyiler ilk görüşte tanınmaz evet, ama bazen de ilk görüşte tanınır." diyordu. Önüne çıkan her aforizmaya tapanlara tavrı netti: "Saçmasapan konuşma be." Zira aforizma, görüş, fikir, her neyse, sizin çereziniz değildir, cebinize atacağınız bir değerli madde değildir, onu "tüketmek" için, harcamak için, onunla bir şeyler satın almak için götünü yırtarsan samimiyetsizliğin paçalarından aktığını göremeyecek kadar kör olduğunu suratına çarptıkları gün etrafa boş bakışlarla bakar ve uykuna devam etmek üzere yatağına gitmek için izin isteyemediğinden dolayı kıvranmaya başlarsın, karnına ağrılar girer.

Eyvallahsızlık çok büyük, belki de en büyük lüks ve bunu o adamda vücut bulmuş halde gördüm. Şimdi yazdıklarını okudukça sinirleniyorum; neden? Ne olduğuma bile bakmadan onu kıskandığımdan mı? Söyledikleriyle bize, hepimize yani, sana-bana işte ulan, hiç boş alan bırakmadığından mı? Çok haklı olduğundan mı? Çok sert olduğundan mı? Belki de hepsi, bilmiyorum. Bildiğim şu; bu adamın zihninden çıkan Başkomiser Behzat Ç., edebiyatta ve sinemadaki tüm anti-kahramanlardan daha gerçek bir anti-kahraman. Başta yaptığım alıntıdaki gibi, mutluluktan vazgeçmiş bir adam, vazgeçirilmiş.* Gerçek bir kaybeden o; şu son zamanlarda pek yükselen kolpadan "kaybedenlik müessesesi"nin üyelerinden değil. Ona bakınca ağlamamızın sebebi sadece karısını-kızını kaybetmesi, günaşırı-her gün ceset göre göre yürüyen cesede dönmesi, yüzünde tebessüm izinin kaybolması değil. O çok kusurlu, o çok yanlış, o çok sefil, o "Benden bir bok olmaz." diyen bir adam. Her şeyin farkında ve acıya saplanıp kalmaktan, artık kurtulmak için bir çabası da yok, buna bir çözümü de. O, 'kötü adamların arasında kalmış, kötü adam taklidi yapa yapa kötü olmuş' bir adam. Ama aynı zamanda çaresizlikten kendisini satana arkadan yavaşça yaklaşıp sarılarak onu teskin ve teselli edebilen, suratında ve gözlerinde zerre kadar yaşama sevinci ve duygusallık görülmese de bir anda bir çuval gibi yere yığılıp salya-sümük ağlamaya başlayabilen bir adam aynı zamanda. Yukarıda bahsettiğim adamın çok daha "eyvallahsız" bir hali. Çok gerçek ulan bu adam, hepiniz gibi kuralsız. Hiçbirinizin gerçekten kuralları yok; hiçbiriniz ne kuralsız Joker'siniz, ne de "Tek bir kuralım var." diyen Batman. Ama Behzat Ç. de değilsiniz. Ona en çok benzediğiniz nokta bu kuralsızlıkta. Bu anarşistlik değil, bu düpedüz omurgasızlık. Hepimiz Behzat'a acıyarak bakarız, ona ağlarız, onun için üzülürüz ama ona acımamızın altında bir rahatlama vardır. The Fisher King'deki Tom Waits gibidir Behzat, ona bakarak kendi halimize seviniriz. O gerçek bir kaybeden, gerçek bir anti-kahramandır. İnsanların kendisine bakarak hayatlarına devam edebilmesi için bir kurbandır.

Kaç oldu saymadım. Daha doğrusu saymayı bıraktım bir noktadan sonra ama 10’dan fazla olduğu kesin. Önümde bir kitap-defter yoktu ki üzerinde yazan harfler bozulsun.

Baba-oğul, baba-kız, ağabey-kardeş, dost-dost, kirli-temiz, yalnız-yalnız.

Benden kopanlara bu kadar sevinmezdim hiç, eğer bana hayat vermeselerdi. bunda büyük katkın oldu. İyi ki varsın.

Bu arada, Nejat İşler'i de hiç sevmem.

Yazıdan dokuz gün sonra gelen düzeltme: Alıntıladığım sözü yanlış anlamışım, nasıl olduysa "Mutluluktan vazgeçmek çok ender rastlanan bir ruh dinginliğidir" olarak algılamışım o aforizmayı. Mutluluğun vazgeçiş olmasıyla mutluluktan vazgeçmenin ulviyeti arasında paralellik var mıdır ki? Benim algıladığım şekli bana daha güzel geldi. Bilinçaltı çok acayipmiş.

Pink Floyd Top 20

2011-07-04T04:07:00.003+03:00

20- The Trial

Filmi izlediyseniz bu şarkının geçtiği sahneyi hatırlarsınız. Muazzam animasyonlar, Waters'ın hastalıklı beyni ve dehasının yanı sıra Gilmour'un riffleriyle (hakim konuşmaya başlayınca giren gitarı hatırlayın) birleşince saykodelizmin zirvesine ulaştırır insanı. Bu şarkı -ya da adına ne derseniz deyin- Roger Waters'ın Pink Floyd ruhunu besleyen fikirlerinin bir numunesi ve kafasındaki her şeyin bir özeti niteliğindedir.

Showing feelings of an almost human nature!

19- Another Brick In The Wall (tüm bölümler beraber)

The Wall Pink Floyd'un kaderini değiştirdi. Baştan aşağı Waters'ın eseri olan albüm -elbette diğerlerine haksızlık etmiyoruz ama aslan payı ona aitti- bu hırslı adama inanılmaz bir özgüven verdi ve grupta ayrışmalar başladı. The Wall'da Pink Floyd'un Syd-Waters yönünü en duru haliyle görebilirsiniz. Gilmour sonradan dümeni eline alınca bu işi en az Waters kadar yapabileceğini gösterdi elbette, ama Waters'ın değerini gösteren albüm buydu. Another Brick In The Wall da malum, Pink Floyd'un en çok bilinen -ve maalesef ayağa düşen- şarkılarından. Popüler kültürü nasıl etkilendiğinden bahsetmek abes olur. Tabii Gilmour'un solosundan da.

Poems, everybody!

18- Astronomy Domine

Tamamen Syd. Çılgın Elmas'ın Pink Floyd'a Giriş 101 dersi. Saf delilik. Saykodelizmin ve deneyselliğin en zirvesinden başlayan bir kariyerin henüz başındaki manifesto şarkı.

Blinding signs flap, flicker flicker flicker blam!

17- On The Turning Away

Gilmour ve onun hayata dair kısa, dağınık görüşleri. Ve elbette muazzam gitar solosu. Onun gitar çalışı kadar şahsına münhasırı az bulunur.

And the words they say which we won't understand.

16- Brain Damage

İsmiyle müsemma. Yine Waters dehası ve deliliği beraber. Görüşürüz ayın karanlık tarafında. Bu arada o manyak kahkahalar Naomi Watts'ın babası Peter Watts'a ait.

There's someone in my head but it's not me.

15- Keep Talking

Bir ara hayatıma ciddi anlamda katkısı olmuştu bu şarkının verdiği mesajın. Sonra bazen konuşmanın da bir boka yaramayacağını anladım orası başka, ama yine de iletişimi kesmemek lazımmış hacı. Bu geyikten acilen kurtulup Gilmour'un Pink Floyd saykodelizmine en büyük katkılarından olan o meşhur talk box performansına dikkat deyip diğer şarkıya geçeyim.

It doesn't have to be like this, all we need to do is make sure we keep talking.

14- Pigs (Three Different Ones)

Animals albümünü dinlemek zordur. Nick Mason bir keresinde, prodüktörlerin şarkılarını kısaltmaya yanaşmadıkları için kendilerine bozuk attığını söylemişti. Onlar da albümlerinin yapımcılığını kendileri üstlenmiş tabii. Pop şarkılar yapmaktan uzaktı Pink Floyd, elbette kısa şarkıları da oldu ama uzun şarkılarının tadı bir başkadır. Nitekim listenin başlarına doğru geldikçe de uzun şarkılarının bendeki yerini fark edeceksiniz. Pigs de böyle 11 dakikalık ve tamamen eleştirel -ve yine talk box'lı- bir şarkı. Evet, Waters rahatsız bir adamdır.

Ha ha, charade you are.

13- Dogs

Pigs'in ikiz kardeşi. Daha az siyasi eleştirileri haiz, iş adamlarına takmış bir şarkıdır. Onlara imaj tavsiyesi verir, ne yapacaklarını söyler ve akıbetlerini gösterir -intihar ettirir ya da kanserden öldürür yani. 17 dakikalıktır ve Gilmour'un muazzam gitar performansıyla bezelidir.

Deaf, dumb, and blind, you just keep on pretending.

12- Fearless

Liverpoollu Floydian'ların marşı. Dingin Gilmour vokali. İyi ki dingin Gilmour vokali, zira ne kadifedir o.

And everyday is the right day.

11- Wish You Were Here

Daha yukarılarda olabilirdi aslında. Waters bu şarkının Shine On You Crazy Diamond'a göre daha genel olduğunu söylemişti. Son derece basit sözlere sahiptir Wish You Were Here, kısadır, naiftir ve popülerdir.

Did they get you to trade your heroes for ghosts?

10- Hey You

Yine kısa, yine popüler. Her zamanki gibi saykodelik, karamsar ve iyimser. Ağlayan gitar, ağlatan sözler, Comfortably Numb'a nazire yaparcasına bir işbirliği.

Together we stand, divided we fall. (Eh yani...)

9- Mother

İronik müziğin Pink Floyd'daki bayilerinden. Anne sevgisi değil, anneye sitem, belki anne nefreti. Ana Gilmour, çocuk Waters. Ve yine ağlayan Fender.

Momma's gonna make all of your nightmares come true.

8- Money

Fazlasıyla eğlenceli. Gitar riff'i klasikler arasında, Noel Gallagher'a göre pek bir "complicated" gitar riff'iymiş -ki Pink Floyd'un büyük hayranıdır kendisi. The Wall filminde Another Brick In The Wall'un öncesinde Money'den birkaç satır vardır genç Pink'in yazdığı şiirde. Eleştirelliğinden bahsetmeye gerek var mı?

New car, caviar, four-star daydream, think I'll buy me a football team.

7- Time

Tüm üyelerin de en azından kağıt üzerinde eşit katılımıyla yapılmış şarkı. Elbette, Pink Floyd'da o ayrışmalar olsa da çalışılırken takım ruhu en üst seviyede oldu hep, ama genelde birileri öne çıktı. Nitekim bu şarkıdan hatırlanan da -göreceli olsa da- Gilmour'un solosu ve riffleridir. Ama Mason'ın performansı da unutulmaz mesela ki kendisi Pink Floyd'un en az öne çıkan adamıydı. Bu elbette Pink Floyd müziğindeki katkısının az olduğu anlamına gelmiyor.

The sun is the same in a relative way, but you're older.

6- Coming Back To Life

Beni "Fender ulan!" diye delirten şarkılardan bu. Gilmour The Division Bell'de Pink Floyd'un müzik kariyerine mükemmel noktayı koymasına en büyük katkıyı yaparken, bu şarkı da önemli rol oynuyordu bunda. Şarkıda eski karısına sitem etmesi hem komik -zira altında çooooook büyük anlam arayanlar oluyor- hem de çok güzel -e çok insani işte. Bu şarkının Polly Samson'a ithaf edildiği de söyleniyor ama bunu yanlış anlamışlar sanırım, Gilmour'un yeni eşi Samson'a ithaf ettiği şarkı High Hopes, çünkü sözlerini beraber yazdılar. Ayrıca böyle sitemkar sözleri yeni karısına niye yazsın lan, manyak mısınız? Ha bu arada, bu da az ironik değildir. Cambridge yöresi oyun havası tarzında ama acıklı. Öyle yani.

This dangerous and irresistible pastime. (Buna çok aşinayım işte.) [Ve dayanamadım] While you were hanging yourself on someone else's words... (Buna da az aşina değiliz hani.)

5- Atom Heart Mother

Hahah, ulan. Bu şarkının adı öylesine uyduruluvermiş, şarkının kendisi deneyselliğin boku çıktığından dolayı bizimkiler tarafından çok da sevilmemiş ve pek de tanınmamış... Bu açıdan benim için daha ilginç bir konuma ulaşıyor Atom Heart Mother. Deneyselliğin de boku falan çıkmamış ayrıca bence, her şey tam kıvamında ve ortaya çıkan iş bir orkestranın yaptığı işe muadil. Farklılıklar birbiriyle uyumlu ve uzunluk (yaklaşık 24 dakika) elbette hiç sorun değil. İneğinize kurban lan.

Tamamen enstrümantal bir şarkı. Bu da ne demekse, yarısı enstrümantal mı olacaktı bi de. Olurdu da yani, belirtmek... Eeh neyse.

4- Echoes

Yankılar. Pompeii. Nick Mason'ın sessiz ve derinden performansı. Gilmour'un manyak denemeleri. Rick Wright'ın ve Roger Waters'ın saykodelik efektleri. Kadife sesli ikilinin dingin vokalleri. Uzun bu da, 23 dakika. Ama ne gam. Bu arada Camel'ın Echoes'u da çok iyidir.

Strangers passing in the streets by chance to separate glances meet. (Şş size diyo.)

3- High Hopes

"Diz gitarı". Ne acayip bi şey o öyle. Ama Gilmour'un ell... dizlerinde. Efsanevi solo; derinden gelip "forever and ever" derken giriyor ve insanı yavaş yavaş çekiyor içine. Şarkının sözleri bi ayrı efsanevi, hızlıca yazılmış ama şaşmamak gerek, yılların birikimi zira bu. Yani Gilmour bunu birkaç saatte yazmadı -Polly Samson'la beraber-, aslında büyük kısmını yıllar boyunca yazdı. Kilise çanının sesi korkutucu, piyanonun eşlik edişi hüzünlendirici. Büyük ümitlerimiz baki ama karamsarlık da öyle.

Encumbered forever, by desire and ambition. There's a hunger still unsatisfied.

2- Comfortably Numb

Şarkı içselleştirmede yaptığım ihtisasa bu şarkıyla başladım sanırım. Ellerim balon gibi olmazdı çocukken, ama halimden memnun bir uyuşukluğum vardı uzun bir süre, bir aralar. O uyuşturucuyu vücudumdan attım. Ama atamayan da vardı. O da bir numarada zaten.

There is no pain.

1- Shine On You Crazy Diamond

Tüm aşk şarkılarını cebinden çıkarır. Arkadaşa yazılmış ağıttır bu, "beni sev" demez, "bir tatlı yalan olsa bile sevmeyi vadetmesini" istemez karşısındakinden, "why can't it be mine" demez, sadece "yıldızlığın ve çocukluğun çapraz ateşinde kaldın" der, "parılda çılgın elmas" der. Dünya üzerinde yapılmış en muazzam ve en vurucu şarkılardandır. En uzun şarkılarıdır -tüm bölümleriyle beraber 26 dakika- ve Pink Floyd için kendini feda eden adama yakışır bir mersiyedir.

You reached for the secret too soon.

"Syd'in ölüm haberi çok üzücüydü ama biz onun için zaten 30 yıldan fazla bir süredir acı çekiyorduk." Dave Gilmour

Le Diamant Noir

2011-06-12T03:01:00.000+03:00

Bir tek "çılgın elmas" tanırsınız değil mi? Syd Barrett. Pink Floyd'un isim babası, ruhu, gözyaşı olan Syd.

Ben bir çılgın elmas daha tanıyorum ama bunun üzerine ışık vurmuyor -hoş, diğerinin de vurmuş sayılmaz normal şartlarda, ama kendisi için Shine On You Crazy Diamond gibi bir şarkının yazıldığı adam sonsuza dek parıldayacaktır, ne olursa olsun. "Noir" kaldı o elmas, hep de öyle kalacak ne yazık ki. Parladığı zamanlar da oldu elbet ama bu ışık kör etti onun gözlerini.

Bertrand Pink Floyd'a öykünen bir adamdı, çılgın elmaslığını bilircesine. "Blanc" Fransa'ya çok geldi o, Le Pen'lerin, "Souffrance" FN'in, "Bu Müslümanlarla zencilere kota mı koysak ne?"cilerin ülkesine. Önce katil oldu, birkaç sene sonra intiharın yanı başında buldu kendini. Kaderin nasıl bir cilvesiydi bu bilinmez.

"On devra encore imprimer le rêve de l'égalité, on ne devra jamais supprimer celui de la fraternité."* diyen adamın elinde bir hayatı bile kalmadı. Şu an ne yapıyordur, o neşeli ve isyankar şarkılarını duymaya dayanabiliyor mudur, akıl sağlığı yerinde midir bilmem, ama artık parlamadığını ve parlamayacağını bilmek içimi acıtıyor.

Hangi kıskançlık krizi bir insanın ölümüne sebep olduğu halde hoş görülebilir? Bilmiyorum, hiç yaşamadım. Sadece "olmasaydı sonun böyle" diyebiliyorum, onu tanıdıkça daha içten ve acı bir şekilde hem de.

Bugün Türkiye'de bir başka boktan güne girdik Bertrand. Bizde ne kardeşlik kaldı, ne eşitlik, ne de insanlık. Bugün bunu daha iyi göreceğiz emin ol.

*Eşitlik rüyasını kurmaya devam etmeli, kardeşliği asla yok etmemeli.

Her Güzellikte Senin Hal-i Perişanın Gelir Gözlerimin Önüne

2011-05-29T01:15:00.001+03:00

Sene 2000. 17 Mayıs. Galatasaray, UEFA Kupası'nı kazanıyor. Kupayı kaldırış anına bakalım (1.57'den itibaren); Hakan Şükür bırakmıyor kupayı, kaptan Bülent'in tek başına kaldırmasına pek razı değil Kral.

2005'e atlayalım, 25 Mayıs'a. Liverpool'un unutulmaz, unutulmayacak efsanevi Şampiyonlar Ligi başarısına. Kupa gelirken sahiplerine, Carragher Gerrard'ı gösteriyor ısrarla, onun kupayı tek başına kaldırması Carragher için sorun değil. Bu iki adamın ne kadar yakın olduklarını bilen biliyor, Carragher'ın takım içinde ne kadar ağırlığı olduğunu da.

2011, 28 Mayıs. Barcelona, Manchester United'ı yenerek alıyor kupayı, bildiğiniz gibi. Kupa Abidal'in ellerinde yükseliyor. Kaptanlık pazubendi kolunda olan Abidal'in. Kanseri atlatan, sahalara dönüp finalde yerini alan Abidal'in. Bu Barcelona Real Madrid'i 6-2 yenerken sonradan oyuna giren Puyol'a Xavi pazubendi takmayı ihmal etmemişti. Bu akşam yaptığı gibi. Bu akşam da o pazubendi, başka birine vermeyecekti oyuncular elbette.

Bense bunları gördükçe, bir taraftan Barcelona ve Liverpool'a olan sevgim katlanıyor, bir taraftan kaçınılmaz olarak 11 sene öncesini hatırlayıp ilk göz ağrım Galatasaray'a baktıkça elemim artıyor, ümidim azalıyor. O Büyük Kaptan'ın "Hagi'ye kırgınım"ını ilk okuduğumda hissettiğim, karnımdaki o dayanılmaz ağrıyı, kalbimdeki unutulmaz sızıyı duyuyorum yeniden, bunları hatırladıkça. Küçüldükçe küçüldüğümüzü, dağıldıkça dağıldığımızı hatırlıyorum. Taraftarın nasıl bölündüğüne baktıkça içimde bir şeyler ölüyor. Galatasaray konuşamıyorum, Galatasaray yazamıyorum, Galatasaray yaşayamıyorum. Takım sevgisinin bu kadar sorgulandığı başka bir taraftar güruhu yok, birbirine bu kadar düşman olan başka taraftar yok, kendini bu kadar kandıran başka camia yok.

Evet, belki bu kadar ümitsiz başka camia da yok.

N'apıyosunuz Lan?

2011-05-26T11:27:00.000+03:00

Kendinize gelin ulan artık. Utanmadan Galatasaray'ın piyasayı dolandırdığını ima ediyorsunuz. KAP'a yapılan açıklama ortada işte, hala bok atma derdindesini- hayır hayır, olayı artık iftira boyutuna taşıdınız yahu. Bu yaşananlar artık bizim taraftar reflekslerimizden çıktı, rezil, sefil, şeref yoksunu bir ayıba döndü. Rica ederim kimse "Ne oldukları belli" demesin, ne oldukları belli evet, ama diyoruz ya, öbür yanağımızı çevire çevire yanak kalmadı ki bizde de.

Ulan biz de biliyoruz bu işler temiz olmaktan çok uzakta, biz de biliyoruz bu kulüp ne Adnan Sezgin'ler gördü, biz de biliyoruz her takımda, her yönetimde işler aşağı yukarı böyle yürüyor. Nitekim "O yolsuzluklar size yakışır." diyecek kadar çiğ de değiliz zaten. Öte yandan, bu suçlamaları niye yaptığınız da belli, niyetiniz ortada. Bir yanda Fenerbahçe maçında neden oynamadığı tartışmaları hızla "bitirilen" bir adam var ve bu adama da çuvalla para dökülmüş; diğer yanda transfer sezonunun -halihazırda ve olası- en iyi hamlelerinden biri yapılmış ve ilkine yapılacak muhtemel eleştiriler, ikincisine bok ve iftira atılarak bertaraf edilmeye çalışılıyor.

Emenike transferinde ortaya atılan iddialar hemen sümen altı edilirken, Selçuk transferinde "duyumlara" dayalı yüksek ücret iddiaları yersiz çıkınca bu sefer hayal ürünü haber yapılıyor. Aklın, havsalanın alması imkansız.

Mide lazım, şeref lazım, vicdan lazım. Ve siz hepsinden de yoksunsunuz.

The Two Escobars

2011-05-19T21:46:00.001+03:00

Öncelikle şunu belirteyim. Bu yazıdan ve bahsi geçen belgeselden "Futbol asla sadece futbol değildir"ciler büyük zevk alır, alacaklar. Diğerlerinin cehenneme kadar yolu var, hiç kendilerini yormasınlar izleyip-okuyup akıllarınca tutarsızlık falan aramakla. (Neden bu kadar kibar olduğumu ben de bilmiyorum inanın.)

Ceza Sahası'ndan sevgili Adem dün "Bu belgeseli izle" diyerek şu linki verdi, benim ona Anadolu'nun Kayıp Şarkıları'ndan bir bölümü izletmem üzerine. Belgesellere zaafımın olması şansımdı elbette, nitekim sinematik alanda büyük ölçüde dağılmış dikkatimi azami ölçüde toparlayıp izledim ESPN'in bu muazzam belgeselini.

Kolombiya Milli Takımı'nda kendi kalesine gol attığı için öldürülen bir adamın hikayesini duymuştum fakat bu adamın adını bilmiyordum. Şu an ülkede olsa "Adam gibi adam" sıfatının kendisine yapıştırılmaması imkansız bir futbolcuymuş Andres Escobar. Böylesine ağır (hatta en ağır, ölüm işte daha ağırı mı var) bir trajedinin yolunun futbolla kesişmiş olması aslında bizim gibi futbol romantikleri için çok yıkıcı -en azından kağıt üstünde öyle olması gerekiyor. Ne var ki bu belgeseli izleyinceye kadar bu olayı birkaç defa duymuş olduğumda ne kanım böylesine soğumuş, ne bir damla gözyaşım düşmüştü.

Jeff ve Michael Zimbalist kardeşlerin bu nefes kesici çalışmasına bir de özet geçelim (hikayeye en azından ucundan kıyısından vakıf olmayanlar okumasa iyi olur): Günümüzden 30-40 yıl öncesinin Kolombiya'sında uyuşturucu-fakirlik-futbol üçgeninde geçen bir hikaye anlatılıyor belgeselde. İki Escobar, Pablo ve Andres, o zamanlar Kolombiya'sının bir numunesi, daha doğrusu yaşadıkları olaylar ve temsil ettikleri olgular öyle. Kanun kaçağı olan (kanun kaçağı çok hafif bir tabir aslında) Pablo "Robin Hood" Escobar, Jacques Mesrine'den bayağı "hallice" bir suçlu. Öldürüyor, insanları uyuşturucuyla zehirliyor, her istediğini yapıyor ama yerle yeksan edilmiş bir kenar mahallenin sakinlerine yeni bir mahalle inşa edecek kadar da müşfik (ya da yufka yürekli, ya da başka bir şey)! Futbol en büyük tutkusu ve ülke futboluna büyük yatırımlar yapıyor. Milli futbolcuların çoğuyla arkadaş. Rene Higuita onu cezaevinde ziyaret ettiği için hapse bile atılıyor -yerine gelen de Oscar Cordoba hatta. Pablo, çocuk kaçırmayı yasaklıyor mesela, ama "Tanrı gibiydim, birisinin ölmesini istediğim zaman o kişi o gün ölürdü." de diyebiliyor. Kendi doğruları var, kendi vicdanı çoğunluğunkinden farklı işliyor ve yılların sonunda Kolombiya halkını gördüğümüz kadarıyla iki değil, birkaç parçaya bölmüş; cenazesinde ağlayarak "Sen yokken biz ne yapacağız artık?" diyen kadın bunun en net tezahürü. İşin ilginç yönüne bakın ki, o gittikten sonra ülkede karışıklık eskisinden de şiddetli oluyor, kaos büyüyor, insanlar gerçekten ne yapacaklarını bilemiyor. Nitekim Andres'i öldüren de Pablo'yu öldürenlerle aynı insanlar (Carlos Castano'nun adamları). Chicho Serna'nın dediğine göre sokaklarda "Pablo yaşasaydı, Andres ölmezdi." deniyormuş. O saatten sonra insanlar futboldan soğuyor, dünyaya verilmek istenen "Kolombiya şiddetten ibaret değildir" mesajı bir yalan haline geliyor. Valderrama "Eğer futbol yüzünden normal bir hayat yaşayamayacaksam, futbolu bırakırım. Ben korumalara alışık değilim." diyor. "Futbol başımıza bunları mı getirecekti?" ortak düşünce. Kaos içindeki bir ülkenin halkı kendini futbolla kanıtlamak istiyor, sonuç hüsran oluyor.

İki Escobar'ın merkezinde bulunduğu futbol-suç dünyası ekseninde Kolombiya kendine yeni bir kimlik arıyor fakat yıkım çok büyük oluyor. Futbola aktarılan kirli para Kolombiya futbolunun ve ülkenin imajını yerle bir ediyor. Şu anki durumu bilmiyorum ama belgeselde anlatıldığına göre 2010'da 18 kulüpten 14'ü iflasın eşiğine gelmiş durumdaymış. PEPE'ler (Pablo'ya karşı kurulan ve onu avlayan çete) ve Pablo Escobar döneminde dünyadaki en büyük cinayet oranına sahip olan bir ülke şu sıralarda yavaş yavaş toparlanıyor. 2009'da bu oran yarıya düşmüş. Futbolda ise o zamanlardan beri hala söz sahibi değiller. Güçlü sayılabilecek bir kadroları var ve Avrupa'yı istila etmişler desek haksız olmayız ama henüz elle tutulur başarıları yok ve özgüvenleri yerine gelmiş değil hala.

"Pablo ve Andres'in ölümü Kolombiya futbolunun başarılı yıllarının bitişini ve çöküşünün başlangıcını simgeler." diyor Pablo'nun kuzeni Jaime. Haklılık payı var elbette, ama Kolombiya, aradığı kimliğini çok daha şuurlu ve temiz bir şekilde kurduğu şu günlerde geleceğe güneşe bakar gibi bakmıyor artık.

Hasta la vida no termina aqui.

And Could He Make Them Play!

2011-05-10T00:50:00.000+03:00

"Kenny'nin futbolculuğu müthişti ama..."

Alex Ferguson daha kaç sene bırak(a)mayacak acaba Manchester United'ı çalıştırmayı, çok merak ediyorum. Kendisini severim, büyük saygıyla anarım ama Kral geri döndükten sonra yarattığı etkinin onu nasıl titrettiğini buradan hissediyorum ve bundan aldığım zevk kendisine duyduğum saygıdan büyük. Taraftarının, taraftarlık kültürünün beni böylesine kendine çektiği bir takımın en büyük efsanelerinden birisi (en büyüğü?) böyle bir etki yapıyor (yapmalı) işte. Görmek isteyen Galatasaraylılar için şu Liverpool'da önemli ipuçları var ama seneye ağız sulandırıcı kaç transfer gelecek onu düşünmekle meşguldür çoğu şu an. Galatasaray bu haldeyken Liverpool'a özenmemle aynı zamanda sevgim de katlanıyor ve kendimi bu tarz eşleştirmelerden alıkoyamıyorum. Babasız büyüyen çocuğun kendine baba figürü yaratması sendromunun bir benzeri vuku buluyor sanırım bende, bilmiyorum. Dalglish'in gelişi bir şehri birleştirirken, Hagi'nin gelişi milyonlarca taraftarı birkaç parçaya ayırıyor ve ben bunu kabul edemiyorum -elbette birisi kendini kanıtlamış bir adam ve diğeri tabiri caizse henüz stajyerliği aşamadı ama taraftar nazarında aşağı yukarı benzer değerleri taşıyorlarsa bunun tezahürü de aşağı yukarı aynı seviyede olmalıydı, olmadı.

Görünen köy kılavuz istemezdi, Roy Hodgson'ın Liverpool'dan ayrılması lazımdı ve bunun sebebi çok açıktı: Liverpool'la kan uyuşmazlığı vardı arasında. Konuya "Evladımız" ya da "Liverpool'un büyüklüğü" ekseninde konuştuğumuzu iddia etme yüzeyselliğinde bakmayanlar, yani yukarıda söylediğim gibi "görmek isteyenler" için Kenny Dalglish'in yaratacağı etki normaldi. Ha, bu kadarı beklenmiyordu belki, bu da doğaldı zaten. İngiliz futbolunda senelerdir süren bir Ferguson dominasyonu, Arap sermayesi, Mavi formalıların sonradan görme yükselişi arasında Liverpool'un iyiden iyiye eriyip gideceği öngörülüyordu belki de.

Ama sağlam temeller üzerindeki bir taraftarlık kültürü ve birliktelik duygusu, önünde hiçbir setin duramayacağı bir sel yaratmaya başladı hızla.

Bu geceki Fulham maçını izlediyseniz, deplasmandaki Liverpool taraftarlarının Fields Of Anfield Road'la stadı nasıl inlettiğini duymuş, şahsi sebepsiz nefretimi (birçok Liverpoollu gibi) kazanmış Maxi Rodriguez'in nasıl coştuğunu görmüş (ki neşesinin geri geldiği bile bariz bir şekilde görülüyor), Flanagan'daki özgüvene ve olgunluğa şahit olmuş, takımdaki muazzam organizasyonu, hızı, hareketi, hepsinden öte özgüveni şaşkınlıkla izlemişsinizdir.

Bir ismi anmak lazım: Steve Clarke. İskoç, Kenny gibi. Bu hız-pas oyununda hayati öneme sahip bir etkisi var. Şöyle ki; antrenmanları çok ağır ve oyuncuların atletik yönünü geliştirdi. Dalglish'in en önemli silahı. Seneye Mourinho'nun kendisini Real Madrid'e istediği söyleniyor hatta. O yüzden buraya boşlukları koyup küfürleri hayal gücünüze bırakıyorum: -------------------------------------- Aklından bile geçirmesin.

Liverpool Kenny Dalglish göreve geldikten sonra oynadığı 16 lig maçında sadece üç mağlubiyet, üç beraberlik ve 10 galibiyet aldı. Bu süreçte sadece Chelsea Liverpool'dan daha fazla puan topladı (35). FA Cup'tan ve Avrupa Ligi'nden elense de bunların pek umursanmadığı aşikar zira birisinde Manchester United'ın gizli forveti iş başındaydı, diğer kupa ise ayak bağı sayılırdı şu süreçte. Fazla iyimser bakıyormuşum gibi görünüyor, farkındayım ama Premier Lig bu takım için -bu sene şampiyonluktan söz edilemeyecek olsa da- Avrupa Ligi şampiyonluğundan çok çok daha önemli, bunu defalarca belirtmeye gerek yok. Tottenham Manchester City'ye yenilirse Avrupa Ligi'ne kalıyor takım ki dediğim gibi Şampiyonlar Ligi yoksa Liverpool için bence lafı edilmeyecek bir turnuva, ayak bağından fazlası değil. Dördüncülük bu sezon için mucize olur ama ne kadar üstte bitirilirse, o kadar iyi yine de.

Dalglish'in kenarda durup gülmesi insanın içini ısıtıyor. Göreve gelir gelmez tüm Ada sallandı. Muazzam bir saygı dalgası, buradan bile hissedilen bir saygı dalgası var. Klasını, kalitesini hem gazetedeki köşesinde hem de saha kenarında, hem de basın toplantılarında gösteriyor Kenny. Hillsborough kurbanlarının aileleri kendisi için şövalyelik unvanı istemekte sonuna kadar haklı ama bunu umursayacağını sanmıyorum, biz de umursamıyoruz nitekim. Bir detay paylaşmam lazım: Birkaç hafta önce Carragher sakatlandığında pozisyonun içinde olan Flanagan'ı yanına çağırdı Kenny ve ona pozisyonda hatası olmadığını, üzülmemesi gerektiğini söyledi. Bunun öneminden bahsetmiyor, konuyu yorumsuz bırakıyorum.

Reina kalmak istiyor, Jack Robinson ve John Flanagan beklerde yeterli olacaklarını gösteriyor, Gerrard gelecek sezon için sabırsızlanıyor, Maxi'den Lucas'a, Kuyt'tan Spearing'e, Shelvey'den takımın en önemli parçalarından birisi olan Meireles'e kadar herkes muazzam oynuyor, Luis Suarez forma numarasının her gün biraz daha hakkını vermeye devam ediyor... Artıları çoğaltabiliriz, mesela kalmasının neredeyse kesin olduğu -ki şu saatten sonra Villas-Boas peşinde koşmak falan tam bir ahmaklık olur- ve emrine 100 milyon pound civarında bir transfer bütçesi verileceği söylentisi. Şimdilik tek eksi, şu motivasyonu zamanla kaybetmek olur gibi görünüyor ki bu da bir varsayım aslında. Wenger'in Arsenal'ındaki psikolojik sorunlar Liverpool'da kolay kolay baş göstermez; Gerrard'ın omzundaki yükün bir kısmı Suarez'e, bir kısmı Kenny'ye, bir kısmı da takımın geri kalanına ve gelecek oyunculara paylaştırılıyor/paylaştırılacak. İddia ediyorum ki Steve gelecek sezon sağlam ve daha rahat oldukça çok büyük canlar yakacak ve bu yaşayan efsane, bana Liverpool'u sevdiren adam en az bir şampiyonluk görmeden futbolu bırakmayacak.

First Of The Gang To Die

2011-05-07T17:36:00.000+03:00

Samimiyet takıntısına sahip birisini tanıyorum, şu anda bu satırları okuması muhtemel olan. Kendisine de söyledim bunu zaten ki bunun menfi bir özellik olduğuna inanmıyorum elbet, takıntıların en kötüsü bu olsun! Bu arkadaşım, Servet'i Rijkaard'ın gönderildiği zamanı müteakip birkaç ayda ölümüne eleştirenlerin şimdi susmasından dolayı sinir krizleri geçiriyordu ki sonuna kadar haklı. Ben de onunla aynı fikirlere sahip olsam da konu hakkında, sinirlerimi eritip yok ettiği için bu takım, kriz falan geçiremiyorum, öylece bakıyorum etrafa aptal aptal.

Önceden de söylemiştim bunu; Servet'i sırf kötü oynadığı-performansı düştüğü için eleştiren taraftarla benim yıldızımın barışması imkansız. Dünya tarihinde eşi benzeri olmayan bir yapıya, köklü bir tarihi içinde barındıran bir kültüre, Avrupai geleneklere sahip bir kulüp, adı anılınca her kesimde az-çok bir saygı uyandıran (ya da uyandırması gereken) Galatasaray, Servet Çetin isimli birisinin elinde oyuncak oldu yakın zamanda. Buna izin veren yönetimden gelecek her türlü iyiliği reddeden bir avuç insan bizim ümidimiz, kalanlarla da büyük sorunlarımız oldu-olacak ve bu yüzden Galatasaraylılığımız-samimiyetimiz falan sorgulanıyor ya zaten. Neyse...

Cem Sultan'dan ümidiniz var mı bilmiyorum, Ben kendisini izlemediğim için futbolu hakkında yorum yapamam ama karakteri az çok kendini belli etti yakın zamanda. Servet'le takışmasının ardından özür dilemeye gidince tokadı yemesi, onun ardından da Twitter'dan Servet'e saydırmasından bahsediyorum elbette. Hakkını aradığı için takdir ettim kendisini, ama başlatacağı bir devrim falan yok. Cem Sultan'ın etrafında toplanıp birtakım kelleleri uçurtabilecek, onu geçtim bu çocuğu koruyabilecek adam mı var Florya'da? Cem'in davranışı hoşuma gitti ve Servet'e kıyasla elbette kendisine layık görürüm bu formayı. Öte yandan, son idmanda Arda'yla Caner gibi "Olur bunlar yaa" pozu vermiş olmasına da kızamıyorum zira o tavrı devam ettirebilmek için gerekli desteği göremiyor. Twitter'da gelen birkaç "ADAMSIN" reply'ıyla olmuyor o işler yani (söz meclisten dışarı). Rijkaard'ı yiyen adam, Cem Sultan'a çerez gözüyle bile bakmaz ulan.

Ha ben yine yeni yönetimden -nedense- bu yöndeki çalışmalara ağırlık vereceklerini bekliyorum. Her şeyden önce Florya'yı temizleyeceklerine inanmak istiyorum. Umut-fakir-ekmek üçgenindeki yerimi hatırlatmak zorundayım yani yine. Küfrümüzü edip tavrımızı koyuyoruz ve bundan başka elimizden gelen bir şey de bu satırları yazmak işte. İçimdeki bir his, bu dünyanın Servet eşkiyasına kalmayacağını müjdeliyor, "Her şey güzel olacak." diyor ama her şey hızla daha kötüye gitmeye devam ediyor. John Aldridge'in Liverpool için dediği "İki sene de sürse bu, geri döneceğiz" sözünü Galatasaray'a uyarlamaya çalışıyorum ve buna tüm kalbimle elbette inanıyorum ama bir taraftan da ölüyorum.

İnşallah benden önce çetenin başı ölür. İnşallah o günler uzakta değildir.