ChaoticLife

ــ

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Wed, 03 Mar 2010 22:04:00 +0000

o These boots are made for walking
o And that's just what they'll do
o One of these days, these boots are gonna walk over you

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Tue, 02 Mar 2010 23:22:00 +0000

یومیه می‌نویسم پدر جان

1. بعضی وقت‌ها می‌روم خیابان ویلا. هم برای کار است هم دیدن یک دوست که با هم کار می‌کنیم. می‌توانم نروم یا او بیاید. زمان معینی هم ندارد. هر وقت که شد. ماشین نمی‌برم. موقع برگشتن تا انقلاب پیاده می‌آیم. می‌توانم از همان چهارراه ولی‌عصر بروم بالا. اما نمی‌روم. این یک کرم است. این مسیر را دوست دارم. گاهی دوستم نیز با من می‌آید بعد با تاکسی برمی‌گردد ویلا. او از من دیوانه تر است. بعضی وقت‌ها می‌رویم در این شیرینی فروشی سر خیابان ابوریحان که ملت پشت شیشه می‌ایستند و چیزی می‌خورند. چند روز پیش هم رفتیم. داخل شلوغ بود. ایستاده بودم و بیرون را نگاه می‌کردم. ناگهان احساس کردم دستی از پشت وارد کون ما شد. با تعجب برگشتم. خانمی جوان حدود بیست و چهار پنج ساله ما را عمیقا انگشت کرده بود. از خجالت خیس عرق شد. رنگش پرید. فقط نگاهش کردم. گفت ببخشید شما را اشتباه گرفتم. سراسیمه از مغازه بیرون رفت. دوستم نگاهی به من کرد که موضوع چیه؟ متعجب ماندم. ملت راه‌های مختلفی برای صدا کردن هم دارند. ما بی‌خبرانیم. :-)

2. دی‌شب به طور اتفاقی به همراه کسی برای دومین بار این Mary and Max را دیدم و شاید بتوانم بگویم یکی از بهترین انیمیشن‌هایی است که تا حالا دیده‌ام.

3. تکراری است. می‌دانم. اما این وبلاگ خواندن و نوشتن کار مزخرفی است. مثل همه‌ی کارهای مزخرف دیگر زندگی که به انجام دادنش عادت کرده‌ایم. البته همین کار مزخرف خاری است در چشم دولت مهرورز که از همان اوایل، اینجا را با 3 یا 4 خواننده در هفته یکی از سنگرهای استکبار جهانی تلقی کرده و فیلتر نمود. باشد که رستگار شوند.

4.

Borat: When you chase a dream, especially one with plastic chests, you sometimes do not see what is right in front of you.

5. یک داستان واقعی

- راستی چطوره؟ بهتر شده؟ بردیش تو دکتر غریب؟ بیمارستان چی گفت؟
+ نه بابا. خوب نشد. خیلی حالمو گرفت.
= چند سالشه حالا؟ دکترها چی گفتن؟
+ هیچی متاسفانه دیروز عمرشو داد به شما. فقط 3 سالش بود.
= آخی. پسرتون بودن؟
+ نه. سگم بود.

6. گاهی که برای فرار از نخوابیدن به یکی از این -به اصطلاح- بزرگان/دانشمندان گیر می‌دهم و تا صبح حداقل 50-60 صفحه از منابع موجود را می‌خوانم، بیشتر مطمئن ‌می‌شوم که پدر جان این حماقت خیلی قلدر تر از این حرف‌ها است. به سن و جنس و مکان و زمان و تاریخ و تعداد کتاب‌هایی که خوانده‌ای/نوشته‌ای و مدرک و تحصیلات و هوش و هیچ چیز قابل درک دیگر بستگی ندارد. بی‌رحمانه گرفتار می‌کند. شاید اگر وقتی شد درباره‌اش نوشتم.

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Sat, 20 Feb 2010 21:16:00 +0000

The greatest tragedy in mankind's entire history may be the hijacking of morality by religion.

-- Arthur C. Clarke

ــ

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Fri, 05 Feb 2010 21:56:00 +0000

+ Normal thought seems to be guided by certain grooves etched into our brain which impede our leaving that track and jumping it like chosen few who are able to think without limitations.

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Tue, 02 Feb 2010 23:42:00 +0000

I don't believe in God, but I'm afraid of Him.

-- Gabriel García Márquez

My friend's friend

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Sat, 09 Jan 2010 21:34:00 +0000

My Irish psychiatrist friend was refering to our 'ego' while we were discussing for more than an hour at my office in Tehran after two years:

- Who the hell you are and who the hell you think you are, are two completely different questions seeking for completely different answers a-sshole! Any answer?
+ You know what? hah?

- What?
+ Fu-ck you.

- What!?
+ Fu-ck you.

- Heh! /while laughing/: I see you are still that a-sshole I used to know. You didn't change at all.
(and he gave me a friendly hug)

Now pointing to his friend who was listening to us and said: You see! This is my real fu-cking friend!

His friend smiled foolishly: You both are crazy! and left the room.

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Thu, 31 Dec 2009 14:41:00 +0000

و من دیروز 4 بعدازظهر همراه با یکی از دوستان سر خیابان ویلا بودم و حماقت را به چشم دیدم، لمس کردم و فهمیدم که یک انسان/انسان‌نما تا چه حد می‌تواند احمق، کثیف و لجن باشد که درواقع این لجن بودن حد ندارد و بی‌نهایت است. رفتیم داخل. شرابی زدیم و حرف زدیم، در حالی که صدای نمازخواندشان از خیابان می‌آمد. به فکر فرو رفتم. واقعا من اینجا چه می‌خواهم؟ میان این‌همه کثافت! چه چیز در این مرداب متعفن مانع من می‌شود؟!

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Sat, 19 Dec 2009 21:37:00 +0000

Stupidity does not consist in being without ideas. Such stupidity would be the sweet, blissful stupidity of animals, mollusks, and the gods. Human Stupidity consists in having lots of ideas, but stupid ones.

-- Henri de Montherlant

ــ

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Thu, 10 Dec 2009 22:47:00 +0000

چند بار اسمشو تو این وبلاگ‌ها دیده بودم. امشب از اینجا دانلودش کردم و دیدم. عالی بود.
هه! هرگز فکرشم نمی‌کردم که جمله‌ای رو که در اولین پست این بلاگ نوشتم یه روزی دوباره در این فیلم و از قول Max بشنوم.

اتفاق

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Mon, 30 Nov 2009 16:10:00 +0000

Iago There are many events in the womb of time which will be delivered.

-- William Shakespeare

پنج‌شنبه بعد از کار. آفتاب داشت غروب می‌کرد. آبجوی غیراسلامی در دست. پشت به میز. پاهامو چسبونده بودم به شیشه‌ها و تا اونجا که پشتی صندلی اجازه میداد به عقب رفته بودم. یکهو این توهم برم داشت که اگه قاب فلزی این شیشه ها -که احتمالا معمار ساختمان فقط به خاطر کم شدن هزینه اینجوری نما داده- کنده بشه و بره پایین حتما من هم میافتم و اونوقت دیگه هیچی ازم نمیمونه جز یه تیکه گوشت پاره پاره که لای شیشه خورده‌ها مونده! ولش کن. به آسمون نگاه کردم. ابری بود. مردم رو میدیدم اون پایین که مثل همیشه در رفت و آمدن و انگار هیچ وقت خسته نمیشن. که اصلا شاید زندگی همین باشه. داشتم واسه خودم زر میزدم و فکر میکردم. صدای تلفن حالمو سر جاش آورد. منشی بود: - یکی اومده میخواد ببینتون. + کیه؟ - نمیدونم. میگه از دوستان شماست. + بگو بیاد تو. - من برم؟ + کاری نداری برو. به سلامت. تکون نخوردم. حالشو نداشتم. یکی زد به در. گفتم بیا تو. مثل این فیلمها که یکی میاد تو اتاق رییس خلافکارها و اون تو یه صندلی بزرگ پشت به در ورودی نشسته و یکدفعه برمیگرده شده بودم. برگشتم. درجا خشکم زد. هرگز فکرشم نمیکردم. اگه خود خدا هم میومد تو و میگفت ببین عوضی من وجود دارم اینقدر تعجب نمیکردم. - میتونم بشینم؟ من با اشاره‌ی سر و دست که بفرما مثلا. دهنم خشک شده بود. یه قلپ دیگه خوردم. به طرز ضایعی سعی کردم عادی باشم. اما نشد. خیلی وقت بود ندیده بودمش. چندین سال. قبلا با هم کوه میرفتیم و درکه و فشم و چالوس و هر جایی که بگی. دوست صمیمی بودیم. یه بار هم کمیته گرفته بودمون. پدر آزادمون کرد. بعد از چند وقت یکدفعه گذاشت رفت. بدون هیچ حرفی. فقط زنگ زد گفت ببین من دیگه نمیتونم، خواستم فقط بگم که نگی نگفت. بغض کرده بود و صداش می‌لرزید. گفتم چی رو؟ گفت خدانگهدار. قطع کرد. چندین سال گذشته الآن.
فقط نگاهش میکردم. چیزی نداشتم بگم. بالاخره خودش شروع کرد:
- میخوایم با یه گروه کوچولو بریم یه جا چند شب چادر بزنیم. با بدبختی پیدات کردم. حتی رفتم در خونتون. میای؟
+ کجا؟ چند شب؟ چطور یکدفعه؟ با خنده گفتم نمیخوای سر به نیستم کنی که؟
- نیومدم طعنه بشنوم. اگه میتونی بیای بیا. اما و اگر نداره. اونجا حرف میزنیم.
+ میام. چی بیارم؟
- هیچی! فقط لباس گرم بردار. میبینی که هوا سرده. راستی ماشین داری؟
+ آره.
- چیه؟
+ ...
- خوبه. ما یه پراید داریم و یه پاترول. یه ماشین شاسی بلند بهتره. اگه میتونی بیاریش ماشین ما اینجا بمونه.
+ باشه. حتما. کی بریم؟ کجا بیام؟
- اینجا که لباس نداری؟ داری؟ برو لباس و هرچی دیگه میخوای بردار قرارمون ساعت 11 همین‌جا؛ که ماشینمونم بزاریم تو پارکینگ. راستی شامت هم بخور. ما شام می‌خوریم. دیر هم نکن لطفا.
+ باشه. ساعت 11 میبینمت. همین‌جا.
- پس من دیگه میرم. 11 همین‌جا. خدانگهدار!
+ به سلامت!
.
.
ساعت حدودای 5:30 بود و من حیرون که چی شد یکدفعه! خواب دیدم؟ بلند شدم رفتم پایین. ماشینو روشن کردم برم خونه. تو راه یکدفعه زدم کنار و از دکه‌ای چند نخ سیگار گرفتم. بازم شروع شد. دوش گرفتم. صورتمو زدم. دو دست گرمکن و چند جور خرت و پرت دیگه برداشتم ریختم تو کوله. پلیر رو هم برداشتم با اون شارژر کوچیک مسخره‌ی خورشیدی که رضا بهم داده بود. انگار که میخوام برم اونجا فقط آهنگ گوش کنم! تازه ساعت 8:30 بود. زنگ زدم یه چیزی آوردن بخورم. ناراحت بودم. خوشحال بودم. مردد بودم. اضطراب داشتم. بعد از مدت‌ها پدرم چیزی از من خواسته بود. قرار بود جمعه برم پیش پدر تا با هم بریم کسی رو ببینیم. زنگ زدم کنسل کردم. 11 دفتر بودم. اونجا وایساده بودن. منتظر من. ما ها رو به هم معرفی کرد: بچه ها دوست قدیمی من ... بعد رو به من: ... دوستان جدید من کامران و فاطمه و علی و... همین. بزرگترینشون 24-25 سالش بود! ماشین‌ها رو عوض کردیم. کامران راننده‌ی پاترول بود و فاطمه همسرش هم تو ماشین اون. دوتا پسرها و خودش هم اومدن تو ماشین من. 11:30 بود که راه افتادیم. - کجا برم حالا؟! + میریم سمت چالوس!! از کرج میریم. دنبال کامران برو همدیگه رو گم نکنیم. - کجای چالوس میخواین چادر بزنین اونوقت؟ + حالا تو برو! یه جا پیدا میشه! یه حالتی داشتم. یه دنیا سوال. اما هیچی نگفتم. 4:30 صبح بعد از مرزن آباد گفت بزن کنار. رفت پیش پاترول یه چیزایی گفت برگشت تو ماشین. - چقدر سرده‌ها! چیزه! مواظب باش رد نکنی! یه کم جلوتر سمت چپ یه جاده خاکیه. یه تابلو کوچیک هم داره انگار. میره سمت دریاچه‌ی ولشت! آروم‌تر برو رد نکنی یه وقت. + ولشت؟! میدونی چقدر سرده اون بالا؟ - ای بابا! چه جون عزیز شدی! حال میده. هیچی نگفتم. چند بار دیگه هم ولشت رفته بودم. اما تو تابستون.
.
جاده را دیدم. رفتیم ولشت. حدود 6 صبح رسیدیم. سرد بود. به شدت سرد. مه بود. هیچی نمی‌دیدیم. کنار دریاچه نزدیک کوه توقف کردیم. همه چیزو کول کردیم رفتیم بالای کوه. این روانی‌ها حتی یه کوله پر از هیزم هم با خودشون آورده بودن!! ساعت 7:30 مستقر شدیم. کنار یک درخت. یه چادر برزنتی بزرگ آورده بودند. چادر رو زدیم. سه تا چادر دونفره از این فنری ها هم توی اون کنار هم زدیم. آتش روشن کردیم. چایی خوردیم. داشتم از خواب میمردم. رفتم تو چادر آخری کیسه خوابم رو در آوردم و خوابیدم. نزدیکای ظهر دیدم بیدارم کرد. بالا سرم نشسته بود. - نمیخوای بلند شی؟ نیومدی اینجا بخوابی که! ساعت یازده و نیمه! آمدم بیرون. سرد بود اما منظره عالی بود و هوا تمیز. رفتیم گردش. دور تا دور دریاچه. گفتیم و خندیدیم. ناهار خوردیم. ساز زدند و رقصیدند؛ و فاطمه سه تار میزد و چه عالی میزد. اما غر میزد که هوا خیلی مرطوبه و سه تارش خراب میشه! ناگهان زد زیر آواز. نمی‌دانستم اینقدر قشنگ می‌خواند. شب شد. دور آتش شام خوردیم. سیگار کشیدیم. حرف زدیم و خندیدیم. دوستان اهل دل! سیگاری هم داشتند! حوالی 1 بود که کامران و زنش رفتند بخوابند. چند تا دیگه چایی خوردیم. بعد گفتم میخواهم بخوابم. کامران تو چادر وسطی بود. من رفتم تو همون آخری که وسایلم اونجا بود. صدای جیغهای خفیف سرشار از لذت فاطمه میومد. خنده‌ام گرفت. اون سه تا هم نشسته بودند بیرون. صدای خنده‌شان میآمد. فکر میکردم که چجوری سر از اینجا درآوردم یکدفعه؟! داشت خوابم میبرد که صدای کشیده شدن زیپ اومد. زیپ چادر بود. اومد تو. دو تا پتو آورده بود. - اجازه هست؟ + بفرما! خیلی ممنون. اما کیسه خواب گرمه. پتو لازم ندارم. با خنده گفت: - اما من دارم! مگر اینکه بخوای بیرونم کنی. زیپ کیسه خواب رو باز کردم و اومدم بیرون. پتو رو انداختیم و خوابیدیم. اروتیک نویسی بلد نیستم اما تا صبح حرف زدیم و از هم جدا نشدیم. بیدار که شدیم ساعت 1 ظهر بود! اومدیم بیرون چادر همه هرهر خندیدند که چه عجب! ناهار رو روی آتیش درست کردیم. دیگه داشت هوا تاریک میشد که گفتم نمیخواین بریم؟ با تعجب گفتن نه! بمونیم حالا! غذا که داریم!! گفتم نه! گفتند میخوای خودت برو! رفیق نیمه‌راه! یک شب دیگر به همان ترتیب. باورم نمیشد. یاد این گفته‌ی سارتر افتادم دوباره: "زندگی را ضرورت‌ها تعریف نمی‌کند بلکه این اتفاقات است که تعریف می‌کند." شب تو چادر بهش گفتم کجا غیبت زد یکدفعه؟ محکم بغلم کرد که نپرس دیگه! بزار اینجا که هستیم خوش بگذره.. قطره‌های داغ اشک‌هاش میوفتاد رو گردنم. هیچی نگفتم..
.
دیر وقت است و خسته‌ام. جزییات و ماجراهای فرعی بین راه و... را نمی‌گویم. این پست هم بیش از اندازه طولانی شد. خلاصه می‌گویم. شنبه بعدازظهر وسایل را جمع کردیم و برگشتیم. نیمه شب تهران بودیم. رفتیم دفتر. ماشینشان را برداشتند. اصرار کردم که برویم خانه اما نیامدند. از همه‌شان تشکر کردم. خداحافظی کردند. موقع رفتن رفتم پیشش.
- آخر هم نگفتی که؟!
+ داستان تموم شد.
- یعنی چی؟
+ یعنی هیچی. فقط خواستم ببینمت. شاید دوباره آمدم اما منتظر نباش.
- شماره‌؟
بغض کرد. گفت: بی‌خیال بابا! خدانگهدار.. و رفت سوار شد و رفت..
.
.
و حالا عصر دوشنبه است و من در دفتر کارم. پاهام روی شیشه است و لم دادم روی صندلی. حوصله‌ی رفتن ندارم. لپ‌تاپ روی شکمم است و دارم چیزهایی رو که دیشب نوشتم میخونم، نمیدونم پابلیش کنم یا نه! اما میکنم! چرا؟ همینجوری! چیزهایی رو مینویسم که فقط اتفاق افتاد. اتفاق..
.

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Tue, 24 Nov 2009 22:12:00 +0000

.
Any attempt to prove God either by logic or science will inevitably go to failure.
.
-- Chris O’Brien
.

27 آبان

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Wed, 11 Nov 2009 21:41:00 +0000

.
1. قبل‌ترها مثنوی نیز می‌خواندیم و دیوان شمس را بیشتر. بعدتر حافظ آمد و به به و چه چه که چه خوب است مثلا و خیام آمد که ما را به خدا رساند! سه تار هم بود و دوستانی نوازنده از هر نوع! بجز درس و مشق و کتاب و زبانهای کفرآلود غربی بیشتر با این نوع -به اصطلاح- دوستان بودیم. به قونیه رفتیم تا 'سماع' ببینیم؛ و نماند از معاصی که نکردیم! بعد فرقه‌ها آمدند. دوستان جدا شدند. هر یک برای چیزی که فکر می‌کرد همان است که "حق" است و نه چیز دیگر، حاضر بود خود را حتی پاره کند. زمان گذشت. تنها بودم و تنها من بودم که ارتباطم را -هر چند کم- با همه حفظ کرده بودم. عده‌ای آمدند که تو همره ما شو! بعد از آنها گله‌ای دیگر. نشدم. ناخودآگاه دیدم در شبکه‌ی ارتباطی بین آنها نقش باس را دارم. هر کس که با دیگری ارتباط نداشت و باید میداشت و نمیتوانست -به قول مرحوم علی- "دومَن حاجی رو میچسبید." یکبار تصمیم گرفتم با آنها همراه شوم. همینجوری. کنجکاوی. که دانسته‌هایم در این مورد فقط بر اساس حدس و گمان نباشد. ببینم چه میگویند. با هر گروه مدتی همراه شدم. مدتی کوتاه. همان اول هم میگفتم چرا آمدم. می‌خندیدند! اعتمادشان جلب شد. به جاهایی که به قول خودشان "جلسه‌ی خصوصی" بود نیز رفتم. گروهی از این دوستان ِ 'حقیقت‌یافته'!، پیرو -به زعم خویش- "استاد" الهی بودند. با آنها به آن قسمت 'مقدس' از سرزمین هشتگرد و بر مقبره‌ی حضرتش وارد شدیم. ثابت شد که حماقت، گروه و رتبه و زن و مرد و عامه و غیر عامه نمی‌شناسد. بی‌رحمانه گرفتار میکند. بازی تازه شروع شده بود و من خوشحال. دیگران فهمیدند. گروه عوض شد. اینبار با حضراتی دیگر بودم. دوستانی شیفته‌ی 'گنابادی‌ها'. حضرات دوست‌دار 'علیمردانی' در کرج و دیگر جا ها. بعدترها در پی مرگ -به قولی- مشکوک آن استاد تنبور که قبل‌ترها دوست میداشتیم، 'سید خلیل عالی نژاد' شد نقل محفل دوستان که چقدر خوب بود و بزرگ بود و... و سی دی های آن دست به دست شد و همه تاسف خوردند و از این دست چیزها که در بین قوم مرده‌پرست رواج عجیبی دارد. زمان گذشت. بعضی‌ها ناراحت شدند که تو در طی طریق ثابت قدم نیستی! منفجر شدم از خنده. کدام طریق؟ کدام طی کردن؟ انگار نه انگار من از اول گفته بودم فقط میایم که ببینم چه میگویید. فهمیدم جدی نگرفته بودند. ارتباط با آنها قطع که نه اما کمتر شد؛ روزی کسی از من پرسید که مثلا نظرم راجع به فلان پیر طریقت چیست؟! خنده‌ام گرفت. گفتم برادر ما آن پیامبرشان را هم مایه‌ تاسف می‌دانیم چه رسد به این تفاله‌های احمق ِ یک فرقه‌ای از یک شاخه‌ی احمقانه‌تر و خرافی‌ترِ اسلام به نام تشیع. فهمیدم که من این معانی والا را 'درک' نمی‌کنم. از بسکه بی ایمانم. عین دیوسارانی که بر منبرها زر میزنند ناگهان فریاد برآورد که اَلامانَ الله! یعنی میخواهی تغییر مذهب دهی؟ و او هیچ وقت نفهمید که میشود فکر کرد. حالا جور دیگرش بماند! که خدا یک توهم است. یکی از هزاران موجودات تخیلی ساخته‌ی ذهن.
.
باز هم زمان و باز هم گذشتن زمان. 26 آبان 87. همین پارسال. ساعت 11 شب بود که تلفن زنگ خورد. نیم ساعتی میشد آمده بودم خانه و تازه دوش گرفته بودم. جواب دادم. حضرت شیخ رضا علیه الزحمه بود! گفت نزدیک دفترت هستم. اصرار میکرد که باید ببینمت. گفتم بیا خانه. گفت دور است. عجله دارم. خواهش کرد. لباس پوشیدم. تا محسنی دربست گرفتم. جلوی دفتر ایستاده بود. سلام کرد و خواست در ماشین بنشینم. نشستم. دوست قدیمی ما 'سارنگ' هم بود. کسی پشت فرمان بود که نشناختم. بعد فهمیدم همان برادرِ سارنگ است! ماشین راه افتاد. گفتم کجا؟ جریان چیه؟ گفت فقط بگو فردا کار خیلی خیلی مهمی داری که اگه نباشی خیلی بد بشه؟ گفتم نه. گفت پس بریم؛ از همان مسافرتهای غیر منتظره است که قدیم همیشه پایه بودی. گفتم کار دارم. گفت پرسیدم گفتی نداری. بحث بالا گرفت. دیگه نزدیکای اتوبان کرج بودیم. به برادرِ سارنگ گفت بزن کنار. آره یا نه؟ گفتم آره ولی خوب میدونی مسخره بازی باشه چجوری دهنتو سرویس میکنم. گفت که نیست. به سمت کرج رفتیم. از آنجا بویین زهرا و قزوین. گفتم بگو کجا میرویم. گفت خواهی دید. 4 صبح همدان بودیم. برف می‌آمد. بخاری ماشین خراب شد و مثل سگ می‌لرزیدیم. فحشی نماند که نداده باشم. باز راه افتادیم. صبح زود کنگاور بودیم. شهری از شهرهای کرمانشاه که ویرانه‌های معبد آناهیتا در آن هنوز به چشم میخورد. رفتیم آنجا را دیدیم. دوباره راه افتادیم. به شهری رسیدیم به نام صحنه. گفتند اینجاست. امروز سالگرد 'سید خلیل عالی نژاد' است. مراسم است. گفتیم تو هم باشی! در آن لحظه دوست داشتم صورت رضا را له کنم. جدی میگویم. از دستم در رفت. در یک محوطه‌ی پارک-مانندِ محصور در درختان کاج قبری بود که دورش را دیوار کشیده بودند و آن را زیارتگاه میدانستند. گفتند بیا تو. نرفتم. در کنار قبر خانه‌ای بود منسوب به پدر و مادر صاحب قبر. رضا را میشناختند. کمی آنجا نشستیم. آدم‌ها بیشتر و بیشتر شدند. دلبرکان غمگین نیز بودند! 'مراسم' شروع شد. انواع آوازخوانان و نوازندگان و مردم عادی و کسانی که از دور و نزدیک آمده بودند اطراف قبر بودند. به ترتیب میزدند و میخواندند. شلوغ‌تر که شد آن وسط‌ ها چیزی دیدیم که بعدترها فهمیدم به آن 'سماع' میگویند! بسیار سعی کردم نخندم اما نشد. در بین آنها نگرانی هم بود. نگرانی از بر هم خوردن مراسم توسط پلیس؛ که آن اَنگلان پیر در قم آنها را 'فرقه‌ی ضاله' می‌نامند. بگذریم. شب شد. دوباره در همان ماشین کذایی که البته با ابتکار یک مکانیک خوش ذوق! بخاریش راه افتاده بود. تا تهران فقط کاست‌های سید خلیل به حضرات آرامش میداد! دیوانه شدم. صبح 28 آبان خانه بودم. تا غروب خوابیدم. شب فکر میکردم به چیزهایی که دیدم، کسانی که آنجا بودند، اتفاقی که افتاد و به همه چیز و من حیران ِ این همه خریت.
.
به رضا: اینجوریاست حاجی. حالا من همه‌ی این چرندیات رو گفتم که بهت بگم این دفعه دیگه کور خوندی! دوباره بلند نشی بیای دنبال من که همین‌جا میدم بهت عطوفت اسلامی نشان دهند. :)
.

Idiot wind, blowing like a circle around my skull

From the Grand Coulee Dam to the Capitol.

Idiot wind, blowing every time you move your teeth

You're an idiot, babe.

It's a wonder that you still know how to breathe.

-- Bob Dylan

.
2. گفتم حالا که تا اینجا اومدم یه چیز دیگه هم بگم که خیلی داره اذیتم میکنه. نمی‌دونم تا حالا سگ دنبالتون کرده یا نه؟ البته نه از این سگ‌های معمولی که تو خونه نگه میدارند یا شب‌ها تو کوچه‌ها پیداشون میشه. منظورم آن سگ وحشی گرسنه ایه که تو بیابون میگرده و هر جنبنده‌ای رو غذا محسوب میکنه. من تجربه‌اش رو داشتم. تجربه‌ی خیلی بدیه. اما همون سگ هم اگه یه جا ایستاده باشی و هیچ حرکتی نکنی و اصلا نبینیش ممکنه آروم از کنارت رد بشه و کاریت نداشته باشه یا معمولا که اینجوریه. اما بعضی انسان‌ها هستند که باعث میشن آدم از آدم بودن خودش هم متاسف بشه گاهی. 13 آبان گذشته. همین هفته‌ی پیش. صبح واسه انجام کاری از دفتر رفتم بیرون. حدود 1 ظهر بود که رسیدم انقلاب. سگ‌های وحشی رژیم همه جا بودند. دربست گرفتم. باید میرفتم ویلا برای دیدن کسی. سر خیابان ابوریحان پلیس‌ها/سگ‌ها زیاد بودند. منتظر بودیم راه باز بشه و بریم. مردی را دیدم میانسال با کت و شلوار طوسی و عینک مشکی دقیقا سر خیابان. به نظر میآمد ترسیده باشد. پشتش را چسبانده بود به دیوار و سرش بالا بود و عصای سفیدش را محکم گرفته بود. نابینا بود. کاملا واضح بود که نمی‌بیند. ناگهان یکی از این لجن‌های متعفنی که ناگهان حمله میکنند تا متفرق کنند به سمتش حمله کرد و باتومش را در هوا چرخاند و محکم رو دست و پای او فرود آورد. اعتراف میکنم که نتونستم خودم رو کنترل کنم. درحالی که ماشین داشت راه میافتد یکدفعه در رو باز کردم و پریدم به سمتشون که نزن کثافت مگه نمیبینی نمیبینه! و خودمون هم مورد ضرب و شتم قرار گرفتیم. با کمک مردم آوردمش تو تاکسی که حالا یه کم جلوتر وایساده بود. دختری عصایش را آورد و از شیشه داد به من. حالش را پرسیدم. گفت خوب است. تشکر کرد. گفتم کجا میروی؟ برسونمت. باز تشکر کرد و خواست کمی جلوتر که خلوت‌تر باشد پیاده شود. قبل از اینکه پیاده شود گفت می‌بینید به نام اسلام چه بر سر مردم میآورند؟ گفتم به نام اسلام یا...؟! حرفم را قطع کرد که بله آقا! کِی اسلام اینطور 'دستور' داده یا اینجوری بوده؟ هیچی نگفتم. در برابر حماقت فقط باید سکوت کرد. همین.

..

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Mon, 26 Oct 2009 16:10:00 +0000

چندیست از این قطعه شعر خوشم آمده است:

.
.
.
تمامی‌ الفاظ جهان را در اختیار داشتیم
و آن نگفتیم
که به کار آید
.
چرا که تنها یک سخن
یک سخن در میانه نبود
.
آزادی
.
ما نگفتیم
تو تصویرش کن
.
شاعر: احمد شاملو
.

Nostalgia

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Tue, 13 Oct 2009 22:07:00 +0000

.
بعد از سال‌ها در زیرزمین خانه‌ی پدری بودم. به درخواست مادر لابه‌لای خرت و پرت‌ها دنبال چیزی میگشتم. چشمم به یک بسته افتاد. قدیمی بود. از طرز بستنش معلوم بود که کار خودم است. با کنجکاوی بازش کردم. یکدفعه انگار به چندین سال قبل برگشتم. تمام خاطرات آن دوران آمد جلوی چشمم. همه چیز. یادم می‌آید سوم راهنمایی بودم. هر روز صبح بعد از کلی تحقیر و بعضا کتک به خاطر به خطر انداختن هویت اسلامی و دینی و توهین به ملت و انقلاب و اسلام و قرآن به خاطر پوشیدن شلوار جین، به سر کلاس می‌رفتیم. تازه اگر شانس می‌آوردیم! که ممکن بود حتی آن روز را به مدرسه راهمان ندهند مگر اینکه برویم خانه و لباسی مطابق با "شان" یک دانش‌آموز بپوشیم! آن روزها شلوار جین هم یک دشمن بود. بگذریم. صبح قبل از ساعت 7 به مدرسه رفتیم. نقشه‌ی محسن بود. با اصرار من عملیش کردیم. صد دفعه به خودش فحش داد که چرا به من گفته چی تو سرشه. جلوی در نمازخانه چند تا از این معلمهای ریشو جمع بودند که تدریس درس‌های بسیار مهم و استراتژیکی مثل قرآن، دینی و عربی که حتما نقش خفنی در تربیت و آگاهی و شکوفایی استعدادهای ما داشتند برعهده‌ی اینها بود. سلام کردیم. اول با تعجب نگاهی انداختند و بعد جواب دادند و ما را به داخل نمازخانه دعوت کردند. از وقتی مدیر جدید آمده بود هر پنج‌شنبه صبح مراسم پر فیض زیارت عاشورا برپا بود تا دانش‌آموزان عزیز بتوانند قبل از شروع کلاس در این مراسم سیاسی-عرفانی حضور یابند و ناراحت شوند چون ده‌ها قرن پیش یک سری احمق، احمق‌تر از خودشان را کشته‌اند و چس‌ناله بزنند و فحش بدهند و نفرین کنند و سپس نه تنها خود که خانواده‌ی خود را نیز فدای کشته شدگان بدانند به این امید که ثوابی کنند و فیضی ببرند! عرعرها تمام شد. نماز آخر برپا گردید. در سجده‌ی آخر که طولانی‌تر است و قسمت آخر اراجیف خوانده میشود در حالی که سرم روی مهر بود از لای پاهام به محسن نگاه کردم. دقیقا پشت سر من نشسته بود. قبلا قرارها را گذاشته بودیم. سرش را آورد بالا. من را دید که دارم نگاهش میکنم. نیشش باز شد. یه بیلاخ نشونش دادم یعنی که وقتشه. اول من رفتم. به فاصله‌ی کوتاهی بعد از من آمد. تا آنجا که میشد به سرعت خودمان را به دفتر و سپس قفسه‌ی دفترهای ثبت نمرات رساندیم. صدای قلبم را می‌شنیدم. دفتر کلاس سوم الف شیفت دوم. محسن دفتر را گذاشت توی کیف من و به سرعت از مدرسه رفتیم بیرون. جلوی در نگهبان/آبدارچی/سرایدار مدرسه جلویمان را گرفت. گفتیم که "آمده بودیم زیارت عاشورا و حالا تموم شده؛ نیم ساعت دیگه کلاسمون شروع میشه و ما یادمون رفته دفترمون رو بیاریم. خونمون همین بغله به خدا! زود برمیگردیم." اجازه داد بریم. من کلید داشتم. اومدیم خانه‌ی ما. یه نگاه تو خونه انداختم. هنوز همه خواب بودند. رفتیم زیرزمین. در حالی که مثل سگ ترسیده بودیم به هم نگاه کردیم و کلی ذوق کردیم که مثلا موفق شدیم. دفتر رو باز کردیم. همه‌ی نمره‌ها اون تو بود. اون ثلث هیچ معلمی نمره کلاسی نداشت. خیلی از معلم‌ها هم امتحان پایانی‌شان را گرفته بودند و نمره‌ها در همان دفتر بود. فقط مانده بود امتحانات به اصطلاح نهایی. بعد از کلی نگاه کردن به نمره‌ها و فحش دادن به معلمهای محترم و زحمت‌کش به فکر افتادیم که برگردیم. همون زنگ اول موضوع لو رفت. همه‌ی بچه‌ها به صف شدند. سرایدار جلوی دفتر راه می‌رفت و به خودش فحش می‌داد. مدیر آمد. مثل سگی بود که وقت جفتگیری ماده‌اش رو فقط نشونش دادی و نذاشتی نزدیکش بشه. همه به همه نوع تنبیه تهدید شدیم. کسانی که در کلاس در شرارت شناخته‌تر بودند بیرون کشیده شدند. کتک خورند. من و محسن هم بودیم. معلم ادبیات ما را نجات داد. به گواهی او ما بچه‌های خوبی بودیم که حتی آن روز زیارت عاشورا هم آمده بودیم. هیچ وقت چهره‌اش را در هنگام گفتن این جمله فراموش نمی‌کنم. با اعتماد به نفس ابلهانه‌ای گفت "نمیتواند کار این‌ها باشد." اولیا به مدرسه آمدند. کلی هم بازجویی شدیم. در آخر همه‌ی تقصیرها افتاد گردن محمد. تنها کسی که دو سال افتاده بود. به محسن گفتم بریم بگیم ما بودیم. گناه داره. ترسید. هر دو ترسیدیم. گفت صبر میکنیم. هفته‌ی بعد اوضاع عادی شد. دفتر جدید آمد و نمره‌های حدسی. بجز خرخونهای کلاس همه خوشحال بودند! محمد به کلاس برگشت. مدرکی نداشتند. زنگ تفریح موضوع صحبتِ همه، ماجرای کلاس ما بود؛ و حلقه‌ای که دیگران دور محمد زده بودند و هرکس می‌خواست بداند او چطور این کار را کرده. زنگ آخر درس بسیار مهمی به نام "بیکاری" داشتیم. پس زودتر از زندان مدرسه در رفتیم. به زیرزمین آمدیم. اول خواستیم دفتر را بسوزانیم. چند صفحه‌ی اولش را سوزاندیم. دیدیم در زیرزمین نمی‌شود. گفتیم تو باغچه خاکش می‌کنیم. باز احتمال بیرون آمدنش بود. در آخر من دفتر را همین طور که الآن در دستم بود بستم و گذاشتمش لای دفتر و کتابهای سالهای پیش در زیرزمین.
.
و حالا داشتم فکر می‌کردم محسن کجاست این روزها؟ چیکار میکنه؟ جوابش ساده است. نمیدانم. آخرین باری که دیدمش دو سال پیش بود. جلوی قهوه سِت نزدیک ویلا. من داشتم رد میشدم که برم فردوسی واسه یه کاری. پرید بیرون و غافلگیرم کرد. اما هر دو عجله داشتیم. باید زود میرفتیم! فقط گفت یوسف‌آبادم! پیش ما بیا! و رفت.. در همین فکرها بودم که مادر از بالا صدایم زد: "چیکار میکنی اون پایین؟"..
.
البته این همه‌ی چیزی نبود که پیدا کردم. گنج‌های دیگری هم بود. کتاب‌هایی که دوران مدرسه و دبیرستان خوانده بودم. هر کدام داستانی دارند برای خودشان. بیشترشان را کسانی به من داده‌اند که حالا دیگه نیستند. ماشین زمان، داستان‌های هدایت، خداحافظ گری کوپر، تلخون و خوابگردها (چاپ اول) که یادگار یکی از دوستان پدر بود. کتابی که در اوایل نوزده سالگی به شدت مرا تحت تاثیر قرار داد و شاید خط سیر فکر را برای خواندن بیشتر تعیین کرد. دوست دارم همه‌شان را دوباره بخوانم. اگر که بتوانم.
.

!!Communication

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Tue, 29 Sep 2009 14:10:00 +0000

.
پنهان نمی‌کنم که وقتی خبرنگار BBC در آن قبرستان بزرگ در تحلیل رفتار احمقانه‌ی ملت شریف جمله‌ی زیر را گفت هم خنده‌ام گرفت و هم به شدت متاسف شدم..

Tapping on the gravestone to communicate with the dead in this way is a telltale sign of Iran's most conservative and superstitious community.

Source: BBC Four, Rageh Inside Iran

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Fri, 25 Sep 2009 21:47:00 +0000

Il pleut dans mon coeur comme il pleut sur le toit.

آمار!

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Tue, 08 Sep 2009 21:54:00 +0000

.
گفتیم ما هم در این شب‌های عزیزی که می‌گویند فرشتگانی از آسمانها به زمین می‌آیند و اراجیفی را -از آنجایی که هیچ کس ندیده است و هیچ نشانه‌ای از آن نیست- به زمین می‌آورند؛ و در این شب‌ها -که البته چندین شب است تا به قولی انسان بیشتر فضیلت ببرد!- و چرتکه‌ها انداخته می‌شوند و به هر کس به اندازه‌ی لیاقتش فیض می‌رسد و تکلیف او تا سال آینده معلوم و نوشته می‌شود مگر آنکه دعایی، کار خیری، چیزی این روابط را بر هم زند!! و چیزهایی بر سر می‌گیرند و کسانی را -که خودشان و اجدادشان و تفاله‌هایشان آنها را مورد عطوفت اسلامی قرار داده‌اند/می‌دهند- قسم می‌دهند که از گناهانشان بگذرند؛ و در این شب‌ها که درهای بهشتِ خوب -به خاطر حوریانی که در اینجا بدان‌ها نمی‌رسیم و خوردنی‌ها و نوشیدنی‌هایی که از آنها محرومیم- باز باز است و درهای جهنمِ زشت -که جایگاه ابدی ملحدان است- بسته می‌ماند و شیطان دربند می‌گردد تا بندگان خدا را فریب ندهد؛ و شب‌هایی که هر چیزی حرام است جز کمک به وزیدن حماقت و حماقت و حماقت.. آری، گفتیم ما هم در این شب‌های عزیز آماری ارایه دهیم به ملت فرهیخته و مومن و انقلابی که راه نه آن است و نه این.. باشد که رستگار شویم!
.

Foolproof

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Mon, 31 Aug 2009 20:58:00 +0000

.
پدر جان چند وقته به این نتیجه رسیدم که مغز بیشتر اطرافیان یا حتی دوستانی که با آنها صحبت میکنم مثل Ram عمل میکند! با آنها صحبت میکنی. نه به خاطر متقاعد کردن یا تحمیل عقیده که خود بسیار احمقانه است بلکه صرفا به خاطر اینکه خودشان پرسیده‌اند یا خواسته‌‌اند که بدانند! حالا در هر زمینه‌ای. کلی صحبت میکنید. برمبنای چیزهایی که خود به قبول آنها اذعان دارند نتیجه‌ای میگیرید. نتیجه را قبول میکنند. لبخندی مضحک میزنند که چه جالب مثلا. اما انگار ذهن اینها قابلیت ذخیره کردن ندارد! انگار وقتی میخوابند حافظه شان پاک میشود و فردا دوباره همان حرفها، همان کارها، همان چیزها... انگار چیزی مثل Bios در ذهن دارند که یکسری باید و نباید ِ از قبل تعیین شده، یک سری دستور، روش زندگی، لیستی از اعمال -به زعم ایشان- گناه و صواب و چیزهایی از این دست در آن وجود دارد و هر روز دوباره و دوباره و دوباره load میشود.. اینها برای من باعث تاسف است.
.
اما کسی چه میداند! شاید ما نیز Biosهای مخصوص خود را داریم که هر روزه load میشوند. به هر حال انسان همیشه دارد خودش را گول میزند. او بزرگترین دشمن خودش است.
.

کشتزار!!

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Thu, 27 Aug 2009 21:07:00 +0000

.
از فرودگاه که بیرون می‌آمدم آشنایی را دیدم. پرسید و گفتم برای چه مدت و در کجا بودم و گفتم که مسافرت کاری بود وگرنه اینقدر طول نمی‌کشید. خنده‌‌ی کثیفی کرد و گفت حالشو بردی ها! چند تا زدی زمین؟!! مثل اینکه این ملت نه تنها همین‌جا بلکه همه‌ی جاهای دیگر دنیا که چنین خدمات دلفریبی بیشتر ارایه میشود را از خود ساکنان آنجا بهتر میشناسند و دیده‌اند. اوایل دوبی بود و آنتالیا و حالا (البته چند سال اخیر) هم تایلند! این جماعت دین باور همه نوع کثافتکاری میکنند و بعد هم با یه خود-خر-کردن و توبه و درنهایت "کفاره" -که بزرگان/آقایان دینشان گفته‌اند همه‌ی اینها قانون هم دارد و الکی نیست و خود از همه د‌یـو‌س‌تر هستند/بوده‌اند البته!- همه چیز ماستمالی میشود. گشتم ببینم آیه‌ای، حدیثی چیزی هم برای توجیه دارند یا نه. دیدم مگر می‌شود که نباشد؟! امر به این مهمی! آن هم در اسلام! به هر حال حضرتش در همه‌ی دورانها سردمدار زیرِشکم پرستان ِ همه‌ی عالم بوده است آنجا که فرمود:
.
"نِساؤُکُم حَرثٌ لَکُم فأتُوا حَرثَکُم اَنّی شِئتُم وَ قَدِّمُوالِاَنفُسِکُم وَ اتَّقُوا اللهَ وَ اعلَموُا اَنَّکُم مُلاقوُهُ وَ بَشِّرِالمُؤمِنین" (بقره 223)
.

?can't anybody see

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Fri, 31 Jul 2009 21:24:00 +0000

.
دوستانی از سراسر مملکت نوشته‌اند که برادر کجایی و کم پیدایی که اندر احوالات تو چون چنین آید به دو قسم است که یا دگر بار به گا رفته‌ای که اَللهُ مَعَ الصّابرین و یا درحال بگا دادن جایی/چیزی هستی. خواستم همینجا بگویم که خوبم مثلا. اما حقیقت این است که اگر این اوضاع کنونی مملکت مزید بر علت نباشد این کِیاتیک‌لایف به غایت افسرده است این روزها. دلیلش اهمیتی ندارد. خواستم یکسری کس‌وشعراتی اینجا بنویسم دیدم چه فایده‌ای دارد؟ برای مردمی که برای خواندن فقط عبور میکنند چه فرقی میکند؟ من فکر میکنم نوشته‌ام شما هم فکر کنید خوانده‌اید. به همین سادگی! این نوع نوشتن سخت است. زندگی هم سخت است. بگذریم. خواستم از جفنگیات روزمره بنویسم دیدم این روزها همه جا حرف از این چیزهاست. مردمی که دور خود می‌چرخند. ما با افرادی موسوم به دوست خوشتریم؛ اگر که باشند.. فعلا که با این اصوات قبیحه سرخوشیم که آنجا را که کلمات از یاری بازمانند تنها صدا است که می‌ماند.
.
(. از این شکلکهای تحمل‌ناپذیر بودن هستی .)
.

ــ

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Sat, 11 Jul 2009 21:59:00 +0000

+ Truth is a dangerous prescription be administered with the same caution as strychnine. Its effects can bleed.

+ "Know thyself!" 2000 years ago these words were carved on the temple of Delphes. "Know thyself!" They're the begining of wisdom. In them lies the single hope of victory over man's oldest enemy: his vanity! This knowledge is now within our grasp. Will we use it? Let us hope...

یو دونت اِگری..

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Fri, 03 Jul 2009 13:11:00 +0000

... and you don't agree..

این روزها..

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Sat, 27 Jun 2009 20:34:00 +0000

.
با روسپیانی در آغوش / با موهایی بر سینه / با سپاهیانی بی‌رحم
با دلهایی بی اشتیاق / با پدرانی بی‌نام / با فرزندانی بی دهان / با مردانی بی همسر
چنین خوار رو به انحطاط می‌رویم

چنین خوار رو به انحطاط می‌رویم
با مردانی بی همسر / با فرزندانی بی دهان / با پدرانی بی‌نام / با دلهایی بی اشتیاق
با سپاهیانی بی‌رحم / با موهایی بر سینه / با روسپیانی در آغوش
.
Erich Fried
ترجمه: خسرو ناقد
.

...

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Mon, 15 Jun 2009 12:34:00 +0000

.
قبلا هم گفته بودم حضرت شیخ رضا علیه الزحمه، ای هکر دزد، ای کسی که راقم این کسشعرها را میشناسی. در این ولایت حمقا که مردم همیشه یا تقلید میکنند یا تقلید داده میشوند بوی انتخابات که میآید صدای دو ملت بلند میشود پدر جان: ملت سگ و ملت دزد ِ پشتیبان آنها. آنهایی که میگویند اگر بر ضد حماقت ما باشی با چاقو و اخیرا هم با باتوم و انواع گازهای اشک آور میزنیمت و آنهایی که در نهایت وقاحت با ریش طویل و شکم عظیم و چند صفحه عرعر عربی در اول صحبتشان و این اواخر با سلام و صلوات به مسنجرشان که خود مایه ی تاسف انسانیت است، به ملت آمار و ارقام تورم و بیکاری ارایه میکنند. بگذریم که ملت دزد در این به اصطلاح انتخابات اخیر چنان بازی روانشناسی راه انداختند که نه تنها سگان تحمیق شده (با عرض پوزش به ساحت مقدس جناب سگ که وجودش از تعفن آقایان بسی مبرا است) بلکه خلق ساده و جوانان جویای آزادی را با رنگهای مختلف به صحنه ی بازی کشاندند و بعد یه بیلاخ گنده نشان دادند که حالشو ببرید. من چه باید بگویم که خیلی قبل‌تر هم گفته‌ام. روز بعد از انتخابات بعد از کار روزانه از پنجره دفتر به پایین نگاه میکردم. همان شور و شوق بود با چاشنی عصبانیت و رو دست خوردن شدید از یه مشتی آخوند کثیف و سگان و اصحابشان. همه در اطراف محسنی بودند. تا آنجاییکه از مسیر حرکتشان معلوم بود و من فهمیدم راه افتادند به سمت ونک که بعد بروند به سمت وزارت محترم! کشور که شرح آن را مفصل دیده و شنیده ای در این چند روز گذشته. امروز هم میخواهند از انقلاب به سمت آزادی بروند. مجوز هم ندارند! داشتند هم فرقی نمیکرد. رهبرشان یا رهبرانشان همانهایی هستند که قبلا هم در بین سران همین حکومت بودند. از نظر شورای فسیل‌مغزان نگهبان هم تایید شده‌اند. دیروز هم یکیشان با آن دیوس بزرگ، رهبر بزرگ مطلق که هر کس قبولش ندارد خر است دیدار کرده است. بیانیه هم داده‌اند. شاید فکر میکنند اینجا هم اوکراین یا جایی دیگر است که مثلا رییس معترضین در بین مردم باشد و محکم بایستد. من که در نهایت ساده اندیشی که خودم هم خنده ام میگیرد امیدوارم تغییری رخ دهد. اما گمان نکنم. اینجا ایران است. جایی که برای کسانی که یک زمانی تاراجشان کرده‌اند احترام قایل اند. برایشان از جان میگذرند. همه ی سازمان امید این مردم بر حماقت استوار است. فعلا همین دیگه. میخواهم بروم بیرون ببینم چه خبر است.
.
دوست داشتی اینجا را هم بخوان. این کفار! بی‌ناموس از این جریانات ناراضی هم نیستند. :-)
.

Child Abuse

noreply@blogger.com (ChaoticLife) — Fri, 05 Jun 2009 20:07:00 +0000

But to teach children that it is a "fact" that there is one god or that God created the world in six days, that is child abuse.

-- Richard Dawkins

Religious exhortation and telling people, telling children, that if they don’t do the right thing, they’ll go to terrifying punishments or unbelievable rewards, that’s making a living out of lying to children. That’s what the priesthood do. And if all they did was lie to the children, it would be bad enough. But they rape them and torture them and then hope we’ll call it ‘abuse’.

-- Christopher Hitchens

مرتبط: Dear God You don't have to worry about me