Chatons Natuurvrienden

14de Merelbeekse wandeltocht. Zie foto's

2011-09-04T07:28:00.000-07:00

Na de lastige elfbergentocht van gisteren gaan we in familieverband stappen naar Merelbeke. De onweerszone die deze nacht over het land is getrokken heeft er voor gezorgt dat het op sommige plaatsen nat en modderig is. Niet getreurt! het was een schitterende 13km lange natuurwandeling. Met vele mooie stukken bos en prachtige paden. Ik heb er samen met mijn echtgenote en kleinzoon echt van genoten.

11 bergentocht Westouter: Zie foto's

2011-09-03T22:43:00.000-07:00

Deze editie van de vermaarde 11 bergentocht wou ik zeker niet missen. De weersvoorspellingen waren uitstekend! Een prima nazomerdag die verschillende ervaren wandelaars hebben onderschat. Te weinig gedronken, geen hoofdbescherming! gevolg: krampen - zonneslag en anderen ongemakken. Samen met een nieuwbakken lid heb ik de 90km lange verplaatsing gemaakt naar Westouter.
Daniël een nog tamelijk jonge dakwerker heeft vorige week voor de eerste keer en met succes een 50km gestapt te Ronse. Vandaag gaat hij mee naar Westouter. Naar zijn bescheiden mening een vlakke streek. Westouter ligt toch in West-Vlaanderen? Niet! Dat zal toch even slikken worden! De dagen worden al goed merkbaar korter en ik heb dan ook een extra licht meegenomen voor mijn nog onervaren wandelgenoot.
Dat de elfbergentocht een begrip is onder de langeafstandstappers merken we bij het binnenkomen van de startzaal. De inschrijving is nog niet begonnen, maar tocht zit het zaaltje om 05h45 reeds goed vol met vele bekende wandelaars.
Nog maar net gestart en we voelen al dat het hier zeker niet vlak is. Aangezien het nog pikdonker is kunnen we streek moeilijk inschatten maar al snel mogen we klimmen. Het extra licht is zeker geen overbodige luxe op de smalle paden in het bos. Daniël bepaalt het tempo en klimt goed. Het is duidelijk dat hij als dakwerker weinig moeite heeft met de oneffen ondergrond. Hij weet heel goed zijn voeten te plaatsen en straalt van zelfvertrouwen. Het is aangenaam stappen in de frisse ochtenddouw met een schitterende zonsopgang als toetje! Een voor een verorberen we de heuvels. De Rodeberg 135m, de Baneberg 143m, de Scherpenberg 125m, De Goeberg 70m, De Sulferberg 70m. Langzaam maar zeker begint de zon haar werk te doen. Boven op de Vidaigneberg 138m krijgen we naast enkele prachtige wijngaarden, een mooi zicht op Frankrijk. De zetellift tussen de Rodeberg en de Zwarteberg hangt vlak boven ons hoofd. Ik wist niet dat het hier zo toeristisch is. Na twee keer de Zwartberg 152m en de Kokereleberg 112 trekken we Frankrijk binnen richting Katsberg 164m. We bevinden ons op sommige plaatsen in open gebied, het constante op en neer en de hitte +/- 30° eist haar tol. Reeds lang torent de 200m hoge televisiemast boven op de top van de kastberg voor ons uit. Na een paar keer op en neer staan we er vlak naast. Jammer dat we de trappistenabdij net niet zien van dichtbij. Tijdens de afdaling naar Berthem zien we de vierkante kerktoren te voorschijn komen waar onze voorlaatste controle ligt. Rekening houdende met de hitte, hebben we op bijna elke controlepost twee keer gedronken en telkenmale een flesje water laten opvullen. Onderweg naar de laatste controle en tijdens de beklimming van nog maar eens Zwarteberg zie ik enkele ervaren wandelaars langs de kant zitten. Te weinig gedronken, geen hoofddeksel, te snel gestapt…als het maar goed afloopt.
Daniël heeft het enkel de laatste kilometers lastig. Moe maar meer dan voldaan bereiken we Westouter. Een plaatselijke wielerwedstrijd gooit nog wat roet in het eten! Enkele wagens, al dan niet van wandelaars worden weggetrokken.
De Heuvellandstappers hebben hier vandaag voor een schitterende organisatie gezorgd. Een prima parcours en fantastische medewerkers. Een tocht die niet mag ontbreken op het palmares van elke langeafstandstappers.

21ème Marche de la Fête Nationale

2011-07-21T11:04:00.000-07:00

Péronnes-lez-Antoing
21e marche de la fête nationale. Nationale feestdag. Het wordt stilaan tijd dat onze politiekers hun verantwoordelijkheid opnemen, dan pas zal het echt een Nat. Feestdag zijn. Mij niet gelaten, ik ga vandaag stappen in Wallonië. Alles zou volgens mij véél eenvoudiger zijn als iedereen meertalig was. Wat kan het u schelen of er nu Nederlands, Frans of Duits gesproken of geschreven wordt als je het allemaal even goed begrijpt. Boerenverstand zeggen ze daar tegen!
Zoals verwacht worden we vriendelijk ontvangen in Péronnes-Lez-Antoing. “Les Randonneurs du Haut Escaut” staan steeds weer garant voor een mooie natuurwandeling. We starten langs een mooi fietspad, richting schelde. Een oude spoorwegbrug onder weldra zien we de prachtige Adeps accommodatie aan de rand van de “Grand large de Péronnes” voor ons verschijnen. We dwarsen een van de machtige sluizen juist voor de “Grand large” en duiken een pad in richting Frankrijk. Het zogezegde niemandsland, vlak op de grens is natuurgebied. Wij genieten ten volle van een eenmanspad, geflankeerd door machtige eiken. Een controle in Laplaigne. Weldra bevinden we ons in Frankrijk. We passeren Flines-lès-Mortagne, een gemeente in het Franse Noorderdepartement. Nu stappen we op rustige straatjes langs een voor mij onbekend bos met een oude versterkte vesting naar Rouillon. In een typisch plaatselijk café genieten we van een picon au vin blanc. We stappen nu eenmaal niet iedere dag in Frankrijk. Het best van de al mooie tocht krijgen we vlak na onze picon. Het “Foret domaniale de Flines” prachtige jaagpaden, hoge varens, moerasdoorsteekjes, alles wat de echte natuurliefhebbers wenst. Even later stappen we langs een merkwaardig monument midden in het bos. In 1944 is hier een Britse Lancaster bommenwerper neergestort waarbij zeven Britten om het leven kwamen. Via de gemeente Sart-Colin trekken we terug naar de Grand-Large van Péronnes. Vele witte zeilscheepjes, plezierbootjes maar ook grotere schepen kleuren het water. We maken een volledige lus rond het meer. Het is altijd gezellig stappen aan de rand van het water.
Het einde is in zicht! Nog heel even langs het zeer mooie oude kanaal waar smalle sluizen ons er laten aan herinneren dat de schepen vroeger veel kleiner waren dan nu.
Het kleine startzaaltje zit overvol. Nog een stempeltje, een pintje en weg zijn wij. Vlug terug naar huis voor de koninginnenrit in de “Tour de France” in de Alpen.

Hanske de Krijger - Adriaan Brouwertochten

2011-07-11T08:14:00.000-07:00

Zaterdag 09/07/2011.
Adriaan Brouwertochten.
Burenclub Hanske de Krijger uit Oudenaarde organiseert vandaag het tweede luik van de Oost-Vlaamse Biergordel. Het is amper 5h45 en toch is het al zeer druk in de startzaal aan de smallendam te Oudenaarde. Om de woorden van Paul Jambers te gebruiken “wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft hen? ”. Voor mij is het een grote familie, allemaal gelijkgestemden, lange afstandstappers die houden van de natuur, fysieke inspanningen en graag genieten van een streekbiertje. Vandaar ook “De Oudenaardse Biergordel”.
Parcoursbouwer Dirk Maes is al langer gekend als een man die steeds de maximale mogelijkheden op natuurgebied van een steek benut. We starten richting Matthijs Casteleinstraat waar we de schelde over steken, trapjes naar beneden en we duiken het natuur educatief centrum t’Spei in. Amper 3ha groot maar zeer mooi, kronkelende paadjes en een grote verscheidenheid aan struiken en bomen. Terug richting stadscentrum voor een doortocht in het Liedtspark, geinspireert op de Engelse tuinkunst: typisch landschappelijk, met veel wandelpaden. Aan de rand van het park staat een schitterend neoclassicistisch kasteel met bijhorende waterpartij. Even verlaten we het park voor een passage langs de goed onderhouden stadstuintjes. Het is kronkelen van links naar rechts, de typische stijl van parcours meester Dirk. Via het station en een controle in deelgemeente Bevere verlaten we het centrum van Oudenaarde.
De Donk situeert zich ten westen van het stadscentrum. De totale oppervlakte van het domein bedraagt ongeveer 85 ha, het wateroppervlak zo’n 30 ha. Ontstaan in de jaren 60 door de werken aan de N60. Een prachtig stukje natuur dat zeker niet mag ontbreken in deze unieke 50km tocht in de scheldevallei. We stappen langs prachtige eenmanspaadjes door het kreupelhout aan de flanken van “De Donk”. Rakelings langs zeer mooie oeverplanten waaronder de niet ongevaarlijke Berenklauw. We krijgen de prachtige St.-Martinuskerk in Petegem a/d Schelde reeds van ver in het vizier. Na de controle gaan we een ander pareltje van de natuur opzoeken. De Abdij van Beaulieu is de aanloop naar de Golf &Country club Oudenaarde. Het domein beschikt over 2 prachtige 18 holes banen. Links van ons de Schelde, goed verscholen achter een hoge berm, rechts van ons het korte goed onderhouden gras van de Holes. Het charisma van het lange afstandwandelen! Terug naar Petegem a/d schelde. Dit is de Max, ik bedoel het lekkere kriekbiertje, een aangename dorstlesser die we nu wel verdient hebben. Moregem! Het hagelwitte kerkje stond vorig jaar nog in de steigers. Nu staat het te blinken tussen de bijna knalgele korenvelden. Onder een voor mij redelijk hoog tempo passeren we de kapel "Onze-Lieve-Vrouw-Ten Doorn" zij werd in 1805 opgetrokken. Deze bidplaats hoorde vroeger bij het kasteel. Ze groeide in de XVIIIe eeuw uit tot een belangrijk bedevaartsoord tegen de koorts. Nu bevinden we ons in open gebied, rustige straatjes en veel monocultuur. Er wordt hoofdzakelijk mais, tarwe en aardappelen geteeld. Terug naar Bevere voor de laatste controle. Ondertussen is het zonnetje tevoorschijn gekomen en de kilometers beginnen te wegen. Er rest ons nog een halte aan de bierwagen van de Brouwerij Roman. Een gratis biertje, aangeboden door “Hanske de Krijger” lekker en verfrissend. Met dank aan mijn wandelmakkers van de dag Arthur en Bertrand bereik ik voldaan het KBO St.-Walburga. Een na een komen de stappers binnen. Met dank aan de organiserende club Hanske de Krijger wordt er nog rijkelijk nagenoten met de verschillende mogelijkheden aan gerstenat van Brouwerij “Roman”. Op naar het volgende deel van de Biergordel: de Sint Adriaanstocht te Geraardsbergen op zaterdag 6 augustus! Wat is dat toch met die Adriaan?

21 ème 50km au Pays de Quintine

2011-07-03T23:10:00.000-07:00

21ème 50km au Pays de Quintine.
Quintine de la Clisserie! Een vreselijke heks uit de 17de eeuw. Samen met nog vier andere vrouwen maakte zij volgens de legende de streek rond Ellezelles onveilig. In het jaar 1610 werden de vijf vrouwen veroordeeld tot de brandstapel.
De 50km tocht van vandaag vertrekt in Wodecq, een deelgemeente van Ellezelles. Als ik rond 05h45 de startzaal bereik, zijn de eerste langeafstandstappers reeds vertrokken. Parcourmeester Claude Jouret is nog druk in de weer. Ik ken Claude al lang, nog van in de tijd dat we beiden actief waren in de atletiek. Hem kennende weet ik dat we vandaag een prachtig parcours zullen mogen afstappen. De streek met al zijn heuvels en bossen leent zich daar uitstekend voor!
We starten door het dorp van Wodecq. Een lus van +/-3km brengt mij bijna terug tot aan de startplaats om dan door te stoten naar Flobecq voor een eerste controle. Het is rustig stappen en vooral genieten van de weidse akkers en velden. Het is zonnig en het contrast met de laaghangende mist zorgt voor prachtige beelden. We dwarsen de drukke steenweg naar lessen en maken kennis met een eerste stukje “Sentier de l’Etrange”. Een voetweg met draken, zeskoppige monsters, trollen enz….Ellezelles is niet voor niets de heksengemeente! Meteen zijn we ook in de heuvelzone beland. We blijven de mysterieuze “Sentier de l’Etrange” volgen tot in de gemeente Ellezelles waar een rust post is voorzien. Opnieuw klimmen! Eenmaal de voormalige spoorweg Ronse – Edingen bereikt, overschrijden we de taalgrens en bevinden we ons heel even in Vlaanderen. De brouwerij “Ellezeloise” waar naast het blonde bier van hoge gisting “Quintine” ook nog de donkere “Hercules” 9° wordt gebrouwen ligt als het ware aan ons voeten. Hercules Poirot was volgens de Britse detectiveschrijfster Agatha Christie geboren in Ellezelles. Een mens zou bijna vergeten dat we naast al deze bierinfo een prachtige natuurwandeling voorgeschoteld krijgen. Na een halte in een erf bij Marie-Ange! Bestuurslid van “Les Trouvers” trekken we terug naar Ellezelles. Opnieuw betreden we een prachtig stukje bos dat gelinkt is aan de folklore rond de heks “Quintine”. We verlaten Ellezelles en klimmen naar het gehucht “Les Hauts” Via het 126ha grote “Bois d”Hubermont” nog gevrijwaard van toerisme trekken we naar de gehuchten Pironche en Escalette. Alhoewel dit allemaal tamelijk dicht bij mij thuis is, lijkt het alsof ik mij in het hart van onze Ardennen bevindt. Kronkelend, klimmen en dalen langs beken en paden bereiken we uiteindelijk de laatste controle in het gehucht “Grand Monchau”. Les Collines of het land van Quintine, noem het zoals je wil, het is een prachtige streek, nog ruraal en toch heel toegankelijk.
“Les trouvers”, een club waar van Vlamingen thuis zijn! Heeft vandaag een schitterende organisatie tevoorschijn getoverd. Nagenietend met een blonde Quintine binnen handbereik, zie ik de 50km stappers een voor een binnensijpelen. Allen met een brede glimlach op het gezicht. Laat ons duidelijk zijn, dit is een tocht die je gedaan moet hebben. Noteren voor volgend jaar

8ème marche du Renouveau - Ecureuil Châtelet. FOTO'S

2011-04-30T10:18:00.000-07:00

8ème Marche du Renouveau.
“Club Pédestre Ecureuil de Châtelet” ofte “Wandelvereniging De Eekhoorn Châtelet”. Eekhoorns leven meestal in of dicht bij een bos, dit zou dus een natuurwandeling moeten zijn! Ik kan mij heel goed voorstellen dat er wandelaars zijn die denken “Châtelet, dicht bij Charleroi. Een verstedelijkt gebied en niet interessant om te stappen. Wel beste vrienden, ik en alle andere lange afstandstappers die vandaag de 50km gedaan hebben zullen dit zeker ontkennen. Bezuiden Charleroi ligt immers een prachtig bosgebied en dat heeft de parcourbouwer van l’Ecureuil schitterend benut.
We starten langs de pottenbakkersgemeente Bouffioulx en worden onmiddellijk via een zeer mooi pad de natuur ingestuurd. Een kudde zwartkopschappen schrikt van de plotse belangstelling. De eerste van een lange rij boszones komt eraan! Het sportcentrum Adeps in Loverval kon geen betere locatie kiezen. We dwarsen de drukke N6 en trekken zuidwaards langs een prachtige dreef door het “Bois de la Princesse de Mérode” . De zon heeft vrij spel vandaag. Een lichte ochtendmist en het priemen van de zonnestralen door het prille bladerdek! Als dit het paradijs is? dan heb ik het nu gevonden. Cour-Sur-Heure is het meest zuidelijke punt van de tocht, nog net op het grondgebied Hengouwen. Tot nu is het gewoonweg prachtig geweest. Maar de terugweg zou nog beter worden! Reden? Het riviertje l’Eau d’Heure. We volgen de kronkelende rivier stroomafwaarts. Soms langs de linkerzijde, soms langs de rechterzijde. Dikwijls op smalle paden langs redelijk steile hellingen. Een pittige helling is de aanloop voor een heel mooi stuk door het “Bois de Marbaix. Via een bocht terug naar l’Eau d’Heure. Een stukje stroomopwaarts! We zoeken en vinden de forellen, geholpen door het zonlicht. In Jamioulx dwarsen we de rivier via een smalle boogbrug vanwaar we een heel mooi zicht hebben op de stroom. Terug klimmen en kronkelen door de bossen. Het houd niet op! Als we heel even het bos verlaten staan we voor de trieste gevangenisafsluiting van Jamioulx, een van de meest overbevolkte gevangenis van het land. Gelukkig kunnen wij genieten van de totale vrijheid die de natuur ons verschaft. Voor de tweede keer vandaag gaan we door het prachtige “Bois de la Princesse de Mérode”, in de 13de eeuw was hier een commanderij van de orde van de tempeliers gevestigd. We naderen opnieuw de bewoonde wereld. Na dat we opnieuw de N6 hebben gedwarst, trekken we stilaan terug naar Châtelet. Enkele knalgele koolzaadvelden en terrils zorgen voor een totaal ander zicht. Het siert de parcoursmeester dat we steeds weer op de wandelpaadjes blijven stappen. Een laatste controle in het lokaal van “Les Ecureuiles”! Nog een mooi stukje langs de spoorweg en dan staan geheel onverwachts terug aan de startplaats. Mijn GPS toont 49km. Een 49km lange natuurwandeling. Wat kan een donkere “Super De Fagne” smaken na zo’n tocht! Het kan mij geen barst schelen dat ik de komende dagen al dan niet op verharde weg zal stappen. Vandaag heb ik samen met nog vele andere wandelaars genoten van een prachtige 50km tocht. Met dank aan “ Wandelvereniging De Eekhoorn Châtelet”
8ste mars van de hernieuwing. Is het inderdaad al 9 jaar geleden dat de laatste Chimey-Châtelet heeft plaatsgevonden? Wat gaat de tijd toch snel!

18de Driestocht. Sombeke - Durmestappers. FOTO'S

2011-04-24T22:09:00.000-07:00

Vandaag zijn we te gast bij de Durmestappers, een club uit het “Land van Waas” wat volgens de geschiedenisboeken ook “drassige grond” zou betekenen. Traditioneel zijn wij vroege vogels. Alles is nog potdicht in het Buurtcentrum van de deelgemeente Sombeke als we ter plaatse komen. Dan maar wat genieten van het gezellige dorpspleintje. Het mooie 17de eeuwse barokke kerkje domineert het pleintje met schuin

daartegenover de karakterkop van kunstschilder Edmond Verstraeten.
Wij gaan de aangekondigde 35km doen. We beginnen met een plaatselijke lus van om en bij de negen km. De parcoursmeester stuurt ons naar een Waaslandse villawijk, een bosrijk gebied waar het aangenaam stappen is. Hier en daar proberen de eigenaren hun riante woningen zo goed mogelijk af te schermen met hoge, soms dubbele hagen voor al te opdringerige pottenkijkers.
Na een eerste controle in de startplaats gaan we een totaal ander gebied tegemoet. Langs een prachtig natuurpad zakken we af naar de Durme. De Durme is in feite een getijdenrivier van de schelde. Op het ogenblik dat we deze bereiken is het laag water. Aan de afzetting van zand en slijk dat niet begroeid is, kunnen we heel goed zien wat het getijde verschil is. We worden omringd door een immens natuurgebied. Natuurgebied dat ingekaderd is als overstromingsgebied. De vochtige mineraalvolle grond is ideaal voor de sleutelbloem, dovenetel, boterbloemen, smeerwortel, herderstasje enz…Een reiger observeert roerloos het water, meedogenloos op zoek naar voedsel. We verlaten even de Durme en komen tot vlak bij de startzaal, even later bevinden we ons opnieuw aan de Durme, weliswaar op het grondgebied Temse. De geïmproviseerde controle bij een plaatselijke zelfstandige is meer dan behoorlijk ingericht. Door het aangename weer is het goed vertoeven op de binnenkoer. We maken een lus langs Tielrode. Het juweel van deze lus is het 12ha groot Provinciaal domein “Roomakker”. Ronduit schitterend! Opnieuw op weg richting Durme. Niet zo ver van de samenvloeiing van de Durme en de Schelde gaan we de overtocht doen met het veer van Tielrode. Wij moeten even wachten en wat verderop staat het merkwaardige standbeeld van ‘Den Toeter’. Het verwijst naar veerman Cyriel Van Bogaert (1905-1977). Deze was een legendarisch dorpsfiguur en verzorgde gedurende maar liefst 60 jaar de overzetdienst op de Durme tussen Tielrode en Hamme.
Na de overzet en een splitsing stappen we zeer waterrijk gebied binnen. “Den Bunt” een uniek natuurgebied met een merkwaardige flora, ontstaan uit de veelvuldige overstromingen van de Durme en uit de ontgonnen turfputten. We zijn nu op het grondgebied Hamme. De rustpost vlak aan een van de vijvers in het zonnetje voelt op z’n minst gezegd zomers aan. We blijven nog even langs kronkelende paadjes in dit vijverrijk gebied. De tocht nadert stilaan zijn einde. Via de “Mira brug” trekken we opnieuw naar Sombeke. De brug kreeg haar naam en bekendheid dankzij de speelfilm Mira, de verfilming uit 1971 van het boek “De teleurgang van de Waterhoek van Stijn Streuvels.
De verplaatsing was zeker de moeite waard. Voor ons was het vlakke Waasland een zeer welkome afwisseling. Het moeten niet altijd heuvels zijn. Met dank aan het ganse team van de Durmestappers.

28 ste Mattentaartentochten Geraardsbergen. FOTO'S

2011-04-17T09:59:00.000-07:00

Geraardsbergen met z’n Padstappers mag voor mij gerust het Mekka van de wandelsport genoemd worden. Een onweerstaanbare drang lokt mij telkenjare half april terug naar Geraardsbergen. De Padstappers hebben weeral eens voor een prima organisatie gezorgd, met niet alleen oog voor de randanimatie maar vooral ook voor de wandelsport zelf. Als liefhebber van de lange afstand ben ik weeral eens topverwend ge

weest. De 42km tocht van vandaag kronkelt als het ware in stervorm in en rond Geraardsbergen. We vertrekken langs de Dender stroomopwaarts. Water geeft mij altijd een gevoel van rust, en dat is nu niet anders. Enkel de Koekoek laat zich zo vroeg horen. Aan de Majoor van Lierde brug stappen wij rechtdoor, enkele kortere afstanden moeten over de brug richting Boelarebos. Het is windstil en na het verlaten van de Dender, denderen we de wijde natuur tegemoet. Met enkele zeer mooie eenmanspaadjes is de toon onmiddellijk gezet. Even opletten tussen twee prikkeldraden en genieten van de prille voorjaarsbloeiers. Wat moet een mens meer hebben. Langs de gehuchten Planken en Gelembeke trekken we een eerste keer naar Goeferdinge. Pad.- en lange afstandstapper Willy De Pree mag voor een keer afstempelen. Als gekende figuur weet hij niet waar eerst kijken om de wandelaars te begroeten. De plaatselijke lus brengt ons tot vlak bij Everbeek. Als ik de kerk van Zarlardinge zie, merk ik meteen ook het kerkje van Goeferdinge op waar de rustpost is gelegen. Terug op weg richting Geraardsbergen. Als we een tweede keer aan de Majoor van Lierde brug komen, moeten we deze over richting Boelarebos. Dit betekend ook dat er een einde komt aan het relatief vlakke eerste gedeelte van de tocht. Na vele prachtige paadjes komen we nu in een boszone. De boshyacinten staan er prachtig in bloei. Paadjes lateraal met de Hoge Buizemont leiden ons tot aan de controle in een plaatselijk schooltje. De 42km stappers moeten hier een lus maken tot vlak bij Moerbeke. Ik ben zodanig bezig met de plaatselijke voetbalmatch dat ik bijna de afslag naar rechts mis. De tocht blijft mij bekoren, slingerend door weide en bos. De eerste netels bijten reeds flink in mijn kuiten. Terug in de controle merk ik dat de tafeltjes buiten veel aantrek hebben. De mensen genieten van het aangename weer en een pril zonnetje. Aan mijn linkerzijde op een stukje natuur tussen de kronkelende Guilleminlaan zie ik Geraardsbergen liggen. Enkele trappen zijn de aanloop naar de bekende Muur van Geraardsbergen. Niet te geloven dat de renners hier na meer dan 240km naar boven moeten. Het is maar als je er zelf over stapt dat je merkt hoe stijl het hier wel is. Boven op de Oudenberg krijgen we een prachtig vergezicht van de wijde omgeving. Wij maken nog een ommetje langs de Hallerweg. Een pad dat de bedevaarders gebruiken tijdens de hun tocht naar Halle. Op de terugweg moeten langs een zeer mooi maar lastig pad weer naar boven. Net na de gratis bevoorrading van karnemelk duiken we een prachtig kasteeldomein in. Het Kasteel van Onkerzele, een landhuis met de allure van Franse Barok aangepast aan de 19de eeuwse smaak. Een kronkelende afdaling tussen blauwe en hier en daar enkele witte boshyacinten tot vlak beneden een vijver, vanwaar we een enig mooi zicht hebben op het kasteel. Dit is genieten! Langs de vesten trekken we naar het prachtige centrum van Geraardsbergen. Ik ben natuurliefhebber maar ook liefhebber van verschillende bouwstijlen. De kleine pittoreske straatjes, de Bartholomeuskerk het stadhuis en zoveel andere prachtige gebouwen. Een laatste controle! Nog vijf kilometer van het einde. Via het vissersstraatje nog even terug naar de vesten. Een laatste stukje natuur, de laatste paadjes. Ik heb echt genoten van een zeer mooie wandeltocht. De stramme spieren die ik morgen zal moet verdragen neem ik er met plezier bij. Nog even nagenieten in het zonnetje met een plaatselijk biertje binnen handbereik, wat kan het leven mooi zijn! Met zeer veel dank aan de Padstappers!

Oefentocht Brakelbos FOTO'S

2011-04-14T07:00:00.001-07:00

Het is paasvakantie! En omdat ik vandaag een dagje vrijaf heb besluit ik samen met mijn kleinzoon Daico een wandeltochtje te maken. In Marching vind ik geen organisaties in de onmiddellijke omgeving terug, daarom besluit ik om naar het Brakelbos te trekken. Geen tijd voor Nintendo, DS, PSP of computerspelletjes maar genieten van de prachtige natuur.
Wij starten onze wandeling aan het gehucht D’Hoppe, net over de taalgrens. Daico krijgt de opdracht om zoveel als mogelijk foto’s te nemen! Als we even later plots geconfronteerd worden met een hectaren groot blauw hyacintentapijt, waar machtige beukenbomen in staan geplant is hij verrast over zoveel pracht. De nog prille helgroene bladeren laten nog net genoeg licht door om het felblauw te laten schitteren. De aangename geur zwermt uit over het bos. Even later betreden we een knuppelpad waar het Rietfonteintje is gelegen. Trapje op trapje af en een kabbelende beek. Wat moet een kind meer hebben. We houden even halt bij het St.-Livinuskruis waar in 1782 een moord is gepleegd. Daico begrijpt niet waarom mensen zo iets doen. Als tien jarige sta je daar niet bij stil, hoe gewelddadig de wereld kan zijn.
We verlaten het bos en volgen het Twee-Bossenpad. Tussen twee prikkeldraden waar enkele zeer mooie bermbloemen staan te bloeien. Ik maak hem constant attent op het feit hoe mooi onze natuur wel is, kwestie van het te zien…
Op het einde betreden we opnieuw het bos en keren terug via een privaat gedeelte in het D’Hoppebos. Een prachtig alternatief tijdens de vakantie dat alle kinderen zouden moeten doen.

Spijkerbostocht FOTO'S.

2011-04-11T06:21:00.000-07:00

Zeg het nu zelf, worden we verwend of niet. Bij mijn weten herinner ik mij niet dergelijk mooi voorjaarsweer. Ik ga vandaag een tochtje maken in Nukerke, een deelgemeente van Maarkedal. Wandelvereniging “Wandelclub op stap door Nukerke” organiseert vandaag de Spijkerbostocht. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen daar ik in het verleden reeds mooie dingen heb gezien van deze club.
Nukerke ligt op amper 6km van bij mij thuis, dus besluit ik tevoet naar daar te trekken langs rustige baantjes. Eenmaal de Kruisberg over zie ik reeds de 12de eeuwse Onze lieve vrouw Hemelvaartkerk schitteren in de ochtendzon. Het is kalm aan de inschrijftafel, de vroege vogels zijn reeds vertrokken. Na het dwarsen van de drukke N60 ligt het prachtige Koppenbergbos dat nu vol staat met boshyiacinten op mij te wachten, denk ik…
Langs een leuk paadje daal ik richting Rotelenberg vlak naast de koppenberg. Het koppenbergbos laten we rechts aan ons voorbijgaan. Al snel gaat er een lichtje branden! Hier is iets niet pluis. Waar is Etienne Lippens gebleven? De parcourbouwer uit het verleden! Mijn ergste vermoeden wordt bewaarheid. Lange stroken verharde weg leiden mij naar Zulzeke waar de controle gelegen is. Ik besluit om de plaatselijke lus over te slaan. Tijdens de terugweg naar Nukerke krijg ik toch een klein stukje Elenebos waar het prachtige blauw van de boshyacinten de bodem kleurt. Een steile klim door het bos en daarna niets meer. Enkel nog saaie stukken verharde weg, waarvan een deel langs de drukke N60. Versta mij niet verkeerd, ik twijfel er niet aan dat liefhebbers van verharde weg vandaag genoten hebben van de soms mooie woningen en rustige straatjes, maar geef mij maar de echte natuur.

Fotos Dourbes 26-03-2011

2011-03-27T00:00:00.000-07:00

Vroeg uit de veren vandaag. Samen met mijn vaste wandelvriend Joël ga ik een 42km wandeltochtje maken in Dourbes, een deelgemeente van Viroinval in de provincie Namen.
Ik heb getwijfeld of ik voor het eerst mijn korte broek zou aantrekken. Uiteindelijk kies ik toch maar voor de lange versie. Door werkzaamheden op de R3 rond Charleroi missen we de juiste afrit met het gevolg dat we een half uur later dan voorzien toekomen in de startlocatie, zaal: “Dothorpa” te Dourbes.
Al vlug merk ik dat het parcours min of meer gewijzigd is, maar de streek biedt zoveel mogelijkheden dat het niet kan mis gaan. Het is hier amper 0° en ik ben wat blij dat ik mijn lange broek aanheb! De klim die we onmiddellijk na de start krijgen is mooi meegenomen, kwestie van ons wat op te warmen. Het is wat mistig en de zon heeft alle moeite van de wereld om zich door de wolken te wurmen.
We maken al klimmend een bocht door het bos, recht naar de ruines van het 15e Eeuwse kasteel “Hauteroche”. Het kasteel van Dourbes of van Haute Roche was een kleine burcht waarvan het lot steeds verbonden was met dat van het kasteel van Fagnolles. Het graafschap Dourbes en Fagnolles was prinselijk eigendom. In 1555, tijdens het beleg van Mariembourg en de oorlog tussen Keizer Karel en Henri II, worden Dourbes en Fagnolles vernield.
Na dat we de brug over het riviertje l’Eau Blanche hebben over gestoken volgen we deze langs een eenmanspad stroomafwaarts tot aan een de toeristische spoorweg Mariembourg – Treignes. De flanken van de heuvels zijn bezaaid met wilde narcissen. Enig mooi! Na afdaling naar de deelgemeente Nismes, doorkruisen we het gemeentelijk park. Er zijn nog sporen te zien van de wateroverlast na de plotse dooi deze winter. Het vreedzame kalme riviertje l’Eau Noire haalde toen het T.V journaal als een wilde alles meesleurende ver buiten de oevers tredende rivier!
Door een uniek buxusbos vervolgen we onze weg naar een kalkheuvel “Tienne aux Pauquis” Van op de kale kalksteenheuvel krijgen we een prachtig zicht op de vallei van l’Eau Blanche . Links van ons zien we het merkwaardige kruis op de rots “Roche a l’Homme”. Bijna zijn we terug aan de startplaats, maar dan verlaten Dourbes en draaien we weg naar het noorden voor een minder stuk door de open vlakte op verharde weg. Na nog maar eens een geïmproviseerde controle in het open veld krijgen we eindelijk terug waar voor we gekomen zijn. Een prachtig stukje bos waar de omgewoelde aarde de aanwezigheid van wilde zwijnen verraad! Bosannemonen staan er prachtig te blinken in de zon. De afdaling naar het museumdorp Treignes is ronduit schitterend! De zeer mooie neogotische kerk domineert het landschap. Het laatste stuk is al even mooi als mysterieus. Kenmerkend aan de natuur in dit gebied zijn de honderden kloven in de grond, waarvan sommige bijna 100 m. lang en 20 m. diep zijn. Het landschap doet daarom wat aan canyons (hier fondry's genoemd) denken. Door de streek loopt een forse kalklaag, bekend als de “Calestienne, waarvan een deel geërodeerd is. Het gebied bevat duizenden wilde orchideeën in mei en juni die veel vlinders aantrekken.
Dit zijn wandeltochten waar men bladzijden kan over neerpennen. Een verplaatsing van 150km, maar meer dan de moeite waard. Nagenietend met een donkere “Super de Fagnes” binnen handbereik komen we tot rust. Met zoveel voldoening kan ik vol moed aan een nieuwe werkweek beginnen. Met dank aan “Les Marcheurs de Huat Roches”

18de Internationale Steepletochten - Mirakelstappers Waregem FOTO'S

2011-03-20T23:32:00.000-07:00

Schitterende laatste winterdag. Wij hebben genoten van een prachtige zonsopgang. Meer dan 3900 wandelaars vandaag! Vele gratis toegiften. Op de 42km een Chimay biertje, T-shirt, warme wafel en een bloempje. Ondanks de vele lange saaie stroken op straat, heb ik er toch van genoten. Bedankt Mirakelstappers.

Kruishoutem 19-03-2011 Foto's

2011-03-19T09:13:00.000-07:00

Mooi tochtje vandaag in Kruishoutem. ATB Natuurvrienden Deinze organiseert vandaag de "21ste Gulden Eitocht". Aan de vele auto's te zien is er veel volk op de been. De weersomstandigheden zijn voor de tijd van het jaar uitstekend te noemen. Na een korte aanloop langs het voetbalplein van Kruishoutem, duiken we de prachtige natuur in. Het zeer mooie Kordaalwandelpad heeft mij zeer bekoord. De natuur staat op het punt om een grondige metamorfose te ondergaan, talrijke voorjaarsbloeiers staan reeds in bloei.Ik stap langs het kasteel van Nokere. Dit bevindt zich in de dorpskom van Nokere, Kasteeldreef 3, vlak tegenover de Sint-Ursmaruskerk. De rechte Kasteeldreef, afgeboord met platanen, is de private toegangsweg naar het kasteel dat, diep verzonken in de vallei van de Hollebeek, vanuit de dorpskom niet te zien is. Je kunt het prachtige landschapspark (12 ha) met een handvol vijvers het best bekijken vanuit de Vijverdamstraat. De heerlijkheid en het kasteel Nokere waren achtereenvolgens in handen van de families van Gavere de Schorisse, de Claerhout, de Croy, d’Ollehain, van Vichte, de Gras, de Ghellinck en de Casier… Vandaar de alternatieve benaming ‘Kasteel baron Casier’. De oude waterburcht van de heren van Nokere werd in 1596 door een brand vernield, (de periode van de Spaanse furie). Het werd herbouwd door Mathieu-Xavier de Ghellinck, die in 1727 de heerlijkheid Nokere had aangekocht. Van 1773 tot 1783 werden de twee zijvleugels opgetrokken en kreeg het kasteel zijn huidig classicistisch uitzicht. Vlakbij staan enkele dienstgebouwen waaronder een 17de eeuws poortgebouw met grafsteen van Jacob van Gavere en een koetshuis met een assortiment koetsen uit de 18de en 19de eeuw. Dit ‘rollend erfgoed’ kan je elk jaar op de tweede zondag van juli bezichtigen, ter gelegenheid van de Nokerse Zomerfeesten. Weldra kom ik aan de controlepost te Nokere. Door de aangename temperatuur zitten de wandelaar buiten te genieten van het zonnetje al dan niet met een drankje. Nokere berg stond woensdag laatstleden nog in de belangstelling door de wielerwedstrijd “Nokere koerse” Tijdens de plaatselijke lus wordt ik regelmatig geconfronteerd met vele wielertoersiten, ook voor hen is het seizoen aangebroken. Vervelend! Nee. Met wat wederzijds respect verloopt alles zoals het moet. Het laatste gedeelte verloopt vooral op verhard parcours. In de verte ontwaar ik het kasteel van Wannegem-lede. Het domein is een uitzonderlijk voorbeeld van de laat 18e -eeuwse cultuur. Het kasteel wordt dikwijls "het kasteel der kastelen van België "genoemd. Het kasteel "de Ghellinck" bevindt zich tussen Gent en Oudenaarde. Het kasteel, ook het 'Petit Trianon'(cfr. park van Versailles, 1755) van Vlaanderen genoemd, is een schoolvoorbeeld van een laat-18e -eeuws 'maison de plaisance'in zuivere classicistische of Louis XVI-stijl. Het gebouw (1785-86) werd ontworpen door Barnabé Guimard (1731-1805) leerling van Jaques IV Angel Gabriel ( de wederopbouwer van Versaillesw ) en tevens bouwmeester (i.o.v. Karel van Lorreinen) van het Koningsplein en het Warandeplein te Brussel. Zo komt er een einde aan een tochtje in en rond Kruishoutem, met dank aan ATB Natuurvrienden Deinze.

Souper 2011. FOTO'S

2011-02-06T06:17:00.000-08:00

“Feestsalons De koetse” Een prachtige locatie voor al wie een feest wil organiseren, daar bestaat geen twijfel over. Met welgeteld 122 Chatons zijn we vanavond te gast voor ons jaarlijks clubfeest. Onze voorzitter is als eerste ter plaatse om een geschikt plaatsje te zoeken voor de clubvlag, want een feest zonder clubvlag, dat kan niet.
Voor wie hier nog niet is geweest maakt de prachtige feestzaal al onmiddellijk een overweldigende indruk op de genodigden.
Het is wat wennen in het begin. Een geschikte plaats zoeken, begroeten, kleren schouwen, ja zo gaat dat nu een maal. Na het voortreffelijke aperitief neemt onze voorzitter José het woord. Hij geeft een korte uitleg over de evaluatie van het voorbije wandeljaar en bedankt uitbundig de medewerkers.
Na een voortreffelijk menu is het “Party Time”. De voorzitter krijgt de eer om de dans te openen, iets waar veel aanwezigen achter wachten. Er was gevraagd aan de D.J. om rekening te houden met het feit dat dit een wandelvereniging is en niet al te wild tekeer te gaan. De man wist niet wat hem overkwam. Meer dan een Barry White deuntje was er niet nodig om vlam in de pan te gooien. De fysieke conditie van onze wandelaars mag zeker geprezen worden. Al vlug wordt alle schroom overboord gegooid, plastronnetjes en al wat te warm aanvoelt wordt aan kant gelaten.
De tijd vliegt voorbij. Hoe later, hoe beter onze eurodaxers zich lijken te voelen. De soeplesse waarmee onze vijftigplussers over de dansvloer schuiven, is bewonderenswaardig. Tussendoor wordt er nog een toevallige jarige in de bloemen gezet. Al het goede dat over de wandelsport wordt geschreven in verband met conditie is hier live te zien. De uren vliegen voorbij en hoe later, hoe meer schlagers en polonaises. Er wordt fel meegezongen, meer dan genoeg om een “Ontdek de ster” wedstrijd te organiseren…
Ik had er nog niet bij stilgestaan dat ik vandaag (het is inmiddels twee uur) een afspraak had om te gaan stappen in Herzele…
Na amper 2h45 slapen loopt de wekker af.

's morgens word ik wakker met een houten kop
mijn ogen zijn nog moeilijk te gebruiken
en achter in mijn hersenpan hoor ik de vogels fluiten
van hopsafaldera ik voel me hol
mijn maag is nog onzeker en ik grijp al naar een beker
om die ouwe jongen te bespoelen
en achter in mijn oren kan ik een krekel horen
van hopsafaldera wat een gevoelen
aldus Jef Vanuytsel.
Ja, men moet er iets voor over hebben om z’n fovoriete sport te beoefenen!

Prosper De Maeght wandeling. FOTO'S

2011-02-06T05:57:00.000-08:00

Prosper de Maeght ging ooit op stap met z’n eigen deur, nadat hij de opdracht gekregen had van zijn vrouw om op de deur te letten tijdens haar afwezigheid. Het is ter ere van deze inmiddels overleden vrome inwoner van de gemeente Eine dat Hanske de Krijger hier vandaag een wandeltocht organiseert.
Ik heb ons jaarlijks clubfeest goed verteerd en heb er zin in. Secretaris Nelly is al vroeg op post voor bij te springen waar nodig. Bij een ervaren club als “Hanske de Krijger” loopt alles gesmeerd en weet elke medewerker heel goed waar hij aan toe is.
In het donker verlaten we het medisch pedagogisch instituut v/d staat. Een hele boterham als je het mij vraagt! We maken een rondje door Eine langs enkele goed begaanbare wegels en straten. Dicht bij het bronzen standbeeld van Proper de Maeght en langs de St.-Eligius kerk van Eine die reeds vermeld werd in 840. Door de ontginning van klei zijn er veel visputten ontstaan in streek en langs een van deze vijvers en een stukje nieuwe en oude schelde stappen we naar de controle in Nederename.
Nieuw bestuurslid en topambassadeur van “Hanske de Krijger”, Arthur Van Hauteghem en zijn echtgenote Noëla zijn hier van dienst. We verlaten de controlepost voor een lus die grotendeels door het Enamebos. Het bos t’Ename is een 185ha uitgestrekt bosgebied, heuvelachtig en lastig door de vochtigheid maar o zo mooi. We bewandelen een stuk van het Mariëtte Tielemanspad, een Antwerpse botaniste die een groot deel van haar erfenis schonk voor de aankoop van het natuurreservaat. Er moesten meer zulke mensen zijn!
Langs de ruïnes van de St.-Savatorsabdij trekken we naar de schelde. Aan de overzijde staat steenbakkerij Vandemoortele, verantwoordelijk voor de talrijke putten die stuk voor stuk juweeltjes zijn in de streek. Onderweg komen we parcoursmeester van dienst Dirk Maes tegen. Alles is echter goed gepijld en het parcours is super. Een scheldemeander brengt ons terug naar Nederename.
Tijd om de dorstigen te laven! Ons volgende doel is de gemeente welden, een etappe langs rustige straatjes en wegels. Dirk heeft het beste voor het laatst gehouden. De laatste kilometers spelen zich bijna volledig af in volle natuur. Het natuurgebied ‘de Reytmeersen’ ligt langs de Schelde tussen de brug van Nederename en de oude Scheldemeander ‘Welden’. Het 47 hectare grote terrein is een lappendeken van braakliggende stukken, ruigtes, wilgenbosjes en enkele graslanden en akkers. konijnen, Gallowayrunderen en Konikpaarden zijn de vaste bewoners van deze habitat. Deze ruige brok natuur is ons op het lijf geschreven. De aandachtige wandelaar zal hier en daar de lente proeven. Prille blaadjes verschijnen op de vlierbes en de esdoorn.
Eigenlijk kan je daar niet genoeg van krijgen! Maar helaas komt ook hier een einde aan. De ohio brug is het laatste kleine opstakel richting startplaats. Deze brug was de eerste brug in spanbeton in België en werd geschonken door de Amerikaanse staat Ohio ter nagedachtenis aan de slag om de schelde tijdens de eerste wereldoorlog.
Deze tocht is een geslaagde oefening voor de medewerkers van Hanske de Krijger, een club die de eer heeft om op 27/02/2011 de Nationale wandeldag te organiseren. Allen daarheen!

18de manneken-Pistochten FOTO'S

2011-01-31T08:48:00.000-08:00

Februari wordt aanzien als de laatste van de drie wintermaanden. Weldra zal het ’s morgens snel vroeger klaar worden. De zon komt in februari dagelijks twee minuten vroeger aan de horizon piepen. Dit betekend dat we eind februari al een uur winst maken. Leuke vooruitzichten na een lange winter.
Door de ijzige wind is het vandaag bitter koud in Geraardsbergen. De padstappers organiseren er hun 18de Manneken-Pistochten. Wij mogen niet voor het vooropgestelde uur vertrekken en wachten geduldig onze beurt af. Wij zullen iets later vertrekken en bijgevolg doorstappen op enkele controleposten. Kwestie van toch de 32km te kunnen doen in de voormiddag.
Reeds na enkele honderden meters merken we dat alles er bevroren bij ligt. Sporen van Mountenbike fietsen vormen harde richels. Goed kijken waar we onze voeten plaatsen is de boodschap. We volgen een tijdje de dender om dan via de St.-Adriaansabdij en enkele paadjes door te trekken naar Onkerzele.
Een 8km lange lus leid ons naar het prachtige “Karkool en Raspaillebos”. Plots staan we oog in oog met de Bosberg. De kasseistrook die al zo dikwijls bepalend is geweest in de “Ronde van Vlaanderen”.
Na een tweede keer controle te Onkerzele vervolgen we onze tocht richting centrum Geraardsbergen. Zoals verwacht krijgen we een stukje van de bekende Muur van Geraardsbergen onder de voeten geschoven. Net voor we het steilste stuk zouden krijgen draaien we rechts af naar de Grote Markt van Geraardsbergen. Uiteraard moeten we langs het oudste Manneken-Pis (1459) van het land passeren vandaag. Controle in het clublokaal van de Padstappers.
Het blijft op en neer gaan. We moeten terug over de Oudenberg. Langzaam trekken we zuidwaards. Aan het gehucht Overberg flirten we met de provincie Henegauwen. Het gehucht “Hoge Buizemont” is de aanloop van een tamelijk lange klim naar de controle. Langs de voormalige lucifer fabriek Union Match stevenen we terug af richting dender. Deze zo rustige kalme rivier heeft de laatste jaren voor heel wat wateroverlast gezorgd in de streek.
Op het einde krijgen nog een gratis jenever aangeboden door de firma “Peterman”
Wij hebben heel vlug gestapt, toch hebben we nog tijd om te genieten van een lekkere Duvel.
Een prachtorganisatie, een aanrader voor de natuurliefhebber. Meer dan 3000 wandelaars, dit moet je verdienen! Bedankt Padstappers.

Oefentocht 16-01-2011 Hotond FOTO'S

2011-01-20T02:22:00.000-08:00

Alhoewel ik het parcours al ken ben ik vrijdag 14/01/11 nog even op verkenning geweest. De dooi en de overvloedige regen van de voorbije dagen kan van een natuurwandeling een kalvarietocht maken. Mijn vermoeden wordt vlug bevestigd. De ene natte strook na de andere. Alhoewel deze tocht aan schoonheid niet moet onderdoen voor onze eerder georganiseerde oefentochten besluit ik wijselijk om van de voorziene 14km, drie kilometer af te doen. Ik verwacht gezien de omstandigheden niet al te veel deelnemers. Tot zondag zijn de weersvoorspellingen gunstig en dat kan een slok op de borrel schelen!
Groot is mijn verbazing als er zich zondagmorgen om 08h00, 30 deelnemers melden voor onze eerste oefentocht in 2011. Nooit eerder waren wij met zoveel. De omloop ligt er beter bij dan vrijdag laatstleden, maar toch zal het zwaar worden.
Na een hete koffie, al dan niet met een borrel en koekje verlaten we in het schemerdonker het hoogste punt van Oost-Vlaanderen richting, gemeente zulzeke. Ik kan niemand garanderen dat de voeten droog zullen blijven! Na amper +/- 500m wordt de groep op een lint getrokken. Hier en daar valt er een gaatje, de ene stapt al makkelijker door de modder dan de andere. Geen nood, regelmatig wachten we tot iedereen terug komt aansluiten. We stappen op het nog grotendeels onbekende Ulrich Librecht pad, waar we regelmatig gebruik maken van valdeurtjes die toegang verschaffen tot een of andere weide. Nu en dan bevinden we ons in een brongebied en de zompige grond wil wel eens een schoentje vasthouden. Alles verloopt goed, buiten een paar onschuldige uitschuivers!
Zulzeke is de meest rurale gemeente van kluisbergen omwille van de rust en de schoonheid. Aan de Sint-Jan-in-de-Olie kerk van Zulzeke hebben we een rust voorzien in het enige café dat het dorp rijk is. Gelukkig heeft de cafébaas zijn herberg wat vroeger geopend en is er nog niemand. Het cafe is juist groot genoeg om dertig wandelaars te ontvangen. Secretaris Marie-Jeanne is zoals afgesproken net op tijd met Koffiekoeken.
De terugtocht naar de XVIIe eeuwse stenen windmolen “Ten Hotond” is een stuk lastiger. Ook in het Elenebos is het nat, maar toch is de winterse natuur wondermooi. Aan het gehucht “Donderput” krijgen we een magisch zicht op de heuvelachtige streek.
We worden met zijn allen verrast door een mountenbike organisatie. Met wat wederzijds respect nemen we blij van elkaar afscheid. Voor het laatste gedeelte betreden we een stuk van de panorama wandelroute, klimmend naar meer dan 150m boven de zeespiegel.
We zijn de aangename temperatuur van vandaag niet gewoon en door het glijden en klimmen worden er menige zweetdruppels achtergelaten in de kluisbergense klei!
Eenmaal boven bevinden we ons zowaar op het zadel tussen Henegouwen en Oost-Vlaanderen. Langs Waalse kant zien we in de verte “Mont-Saint-Aubert” en de suikerfabriek van Fontenoy, langs Vlaamse kant zien we de koppenberg en St.-Walburgakerk van Oudenaarde. Langzaam maar zeker komt de zon er door, iets te laat naar mijn gevoel. Met een zevental moedigen besluit ik om er nog drie kilometer bij te doen in het Hotondbos. Niets speciaals, ware het niet dat er hier enkele prachtige secoya’s of mamoetbomen staan te pronken.
In de gezellige grote café “Molen ten Hotond” wordt bij een lekkere pint nog wat nagepraat over alweer een geslaagde oefentocht.
Onze volgende organisatie is ons jaarlijks souper op vrijdag 04/02/11. Voor een keer zullen de stapschoenen moeten plaats maken voor de dansschoenen!

5de Nieuwjaarstocht - De Heidetochten Kester-Gooik. FOTO'S

2011-01-09T11:41:00.000-08:00

“De Heidetochten Kester-Gooik” organiseren vandaag een wandeltocht in het het Vlaams-Brabantse pajottenland, Roosdaal. Twee keer stappen we op Oost-Vlaams grondgebied, een keer in Meerbeke en een andere keer voor een controle te Okegem.
Mijn vriend Joël pronkt met zijn nieuwe knalblauwe wandelschoenen, en zou deze vandaag inwijden.
We starten in het “Provinciaal proefcentrum voor kleinfruit Pamel”. Een hele boterham als je het mij vraagt. Een prachtige locatie met veel parking eromheen. Niet onbelangrijk voor de stapper die zijn wagen graag dicht bij de startplaats heeft.
In deze donkere dagen is het nuttig om licht mee te nemen als je vroeg wil starten. Nog maar net vertrokken blijkt dat dit geen overbodige luxe is. Zoals meestal wordt ook nu het karakter van een tocht bepaalt door de eerste kilometers. We duiken onmiddellijk de natuur in, letterlijk! De dooi van voorbije dagen heeft zijn impact op de wandelpaden niet gemist. Het is goed uitkijken waar we lopen in het donker. Maar ik voel dat het goed zit!
Heel even vrezen we dat we het mooiste deel in “den donker” zullen afwerken, maar niets is minder waar. Wij krijgen de ene natuurstrook na de andere te verwerken, de hele 24km lang!
Als we aan de Dender te Okegem komen begint het klaar te worden. We merken direct de hoge waterstand door het smeltwater en regen van de voorbije dagen, dit kan echter niet vergeleken worden met de Ardense wateroverlast op dit ogenblik.
Gelukkig blijft het parcours van hoog niveau. Ik voel dat de parcoursmeester een kenner is van de streek. Een opeenvolging van wegels en paden leidt ons tot Strijtem. In de verte zien we enerzijds de hoge gebouwen van de Brusselse skyline en anderzijds de 300m hoge VRT antennetoren in St.-Pieters-Leeuw.
De zon komt tevoorschijn, en in deze donkere dagen is dit mooi meegenomen, ik slaag er in om een prachtige foto te nemen van een wintergroene hulst, die prachtig versierd is met rode bessen.
In de controle te Strijtem kunnen we het niet nalaten om te genieten van een lekkere BOON kriekbier, een bier van spontane gisting, bereid uit oude en jonge lambiek van Lembeek, gerijpt op eiken vaten.
Op het einde krijgen we nog een flinke kuitenbijter te verwerken, een kasseistrook recht naar de hemel. Het zicht dat we boven krijgen op de prachtige neogotische St.-Gaugericuskerk van Pamel is niet min.
Het einde is nabij, en Joël zijn knalblauwe schoentjes hebben de kleur van de Pajottenlandse akkers aangenomen. Maar het was een fantastisch mooie parcours. Net zoals wij het graag hebben.
Een plaatselijke fruithandelaar verkoopt lekkere Belgische Jona-Gold appelen. De oranje-rode blos past perfect bij ons kriekbiertje.
Met een appeltje voor de dorst gaan we tevreden terug naar onze heimat Ronse, met dank onze Vlaams-Brabantse vrienden “De Heidetochten Kester-Gooik. Een club die ik zeker nog eens kom bezoeken deze zomer!

17de Nieuwjaars Tocht "De Winkelse Stappers"

2011-01-02T08:44:00.000-08:00

Zondag 02-01-2011 St.-Eloois-Winkel.
17de Nieuwjaarstocht.

De feestdagen zijn achter de rug. Onze Bourgondische levenswijze maakt de nood aan bewegen onontbeerlijk. Een reden te meer om mijn spiksplinternieuwe Marching 2011 even te raadplegen. Veel keuze is er niet op deze tweede nieuwjaarsdag.
De Winkelse Stappers organiseren vandaag voor de 17de keer een “Nieuwjaarstocht”. Tijdens de rit naar het vlakke West-Vlaamse St.-Eloois-Winkel, een deelgemeente van Ledegem is het toch even opletten geblazen. Via de boordradio verneem ik dat er hier en daar ongevallen gebeurd zijn wegens ijsvorming. Het is vrijwel helder en de kerst en Nieuwjaarsverlichting maakt van Ledegem en St.-Eloois-Winkel mooie aantrekkelijke keurige dorpskernen.
Zonder al te veel moeite vindt ik een parkeerplaats. Wat mij onmiddellijk opvalt is de prachtige startzaal. “De Link”! Een ruime startlocatie waar zo te zien aan het aantal zitplaatsen, veel volk wordt verwacht vandaag. Het is pikdonker buiten en terwijl ik sta te wachten achter een GPS connectie komt mijn clubmakker Bertrand toe. Ook hij snakt naar frisse buitenlucht na een baldadige nieuwjaarsnacht.
Langs rustige, maar door de gladde ondergrond niet zo goed begaanbare wegen sluipen we de ochtend tegemoet. En wij hebben geluk! De hemel is uitgeklaard en de zon verlicht langzaam maar zeker de horizon. De donkere contouren van enkele windmolens steken schril af tegenover de heldere achtergrond.
Na een keurige controle in de parochie Bosmolens te Izegem gaan we een prachtig stukje natuur tegemoet. Het provinciedomein Wallemote-Wolvenhof is een West-Vlaams provinciedomein. De dubbele benaming verwijst naar de twee kasteelparken waaruit het is opgebouwd. Het park Wolvenhof was het grootste, het omvat diverse wandelwegen, een mooie dubbele vijver en diverse merkwaardige bomen. Het imposante kasteel uit 1913 is eigendom van de stad Izegem. Ook het kasteel Wallemote is stadseigendom. Naar mijn goesting is dit stukje wandelparadijs veel te vlug voorbij.
Langs ondertussen goed begaanbare wegen schrijden we gezellig keuvelend terug naar St.-Eloois-Winkel.
De laatste kilometers vervoegen we de andere afstanden en het is behoorlijk druk. Dit is ook te merken in de startzaal, daar waar ik mij deze morgen afvroeg of het hier niet té ruim zou zijn, is het nu zoeken achter een plaatsje om te zitten. Stefaan Bailleur is druk in de weer om mee te helpen afruimen. Zijn opmerking: “Wij hadden zoveel volk niet verwacht, maar wat wil je er is geen enkele organisatie in Oost-Vlaanderen” is volledig terecht. Maar het is ook geen makkelijke opdracht om op tweede nieuwjaarsdag te organiseren.
Nu en dan komen we bekenden tegen, de wandelaars zijn dan ook één grote familie, en Iedereen heeft de handen vol om elkaar het beste te wensen in 2011. Iedereen krijgt nog een prachtig nieuwjaarsgeschenk onder de vorm van een of meerdere kaarsen, al naar gelang de persoonlijke keuze.
Toch is het op te letten met deze dagen. De arm der wet kan overal tevoorschijn komen…en eerlijk is eerlijk ik koop liever een paar goede wandelschoenen voor het komende wandelseizoen.
Een dikke proficiat aan de “Winkelse Stappers” voor een prima organisatie en aan de medewerkers een pluim voor hun inzet op een moeilijk moment voor hun club!

Oefentocht 18/12/2010

2010-12-24T07:52:00.000-08:00

Zaterdag 18 December 2010.
Oefentocht Maarkedal.

Vele wandelaars hadden het voorspeld, gezien de vele noten zou het een harde winter worden. Een record aantal sneeuwdagen op het einde van de herfst. Voor de organisatoren van een wandeltocht geen pretje. En toch zijn er wandelaars die zich de moeite niet ontzien om de verplaatsing te maken voor een winterse natuurwandeling.
Vijfentwintig Chatons stonden zaterdagmorgen om 08h00 te wachten aan café t’Wit paard te Maarkedal. Onverwacht veel, gezien de moeilijk berijdbare wegen.
Woensdag hadden we nog achter een alternatief gezocht om de té natte stroken te omzeilen, maar de vorst en sneeuw van vrijdag maakte dat de tocht niets aan planning moest inbinden. Onder leiding van onze voorzitter José trekken we de sneeuwwitte natuur tegemoet. Het is bitter koud, en aan de kledij te zien hebben de deelnemers hun voorzorgen genomen. Een voor een trekken we een lang spoor in de verse sneeuw. Via de prachtig gerestaureerde “Molen Ter hengst” gaan we naar de gehuchten “Turkije en Tenabele”.
Na amper twee kilometer stappen wordt de groep verwelkomt bij de familie
Vancombrugge – Glorieux. Verse hete Koffie en jenever voor wie wil. Met dank aan Jeaninne en Frans vervolgen we onze trektocht. Langs voor de meeste onder ons onbekende en verdoken paden schuiven we behoedzaam verder richting t’Mijntje. Een doorgang onder de spoorweg Ronse-Oudenaarde vlak langs de Holbeek. Diverse nieuwe wandelsluizen geven ons de toegang tot weiden en akkers. De heuvels van de gehuchten Terbeke en de Donderij zijn bedekt met een wit laken. Net naast het “Hof te Fiennes” wacht ons een lastige klim. Eenmaal boven zien we aan onze rechterzijde de O.-L.- Vrouw van La Salette kerk van Louise-Marie. We bevinden ons halverwege en het is tijd om de dorstige zielen te laven bij een halte in café “Louise”. Onze secretaris Marie-Jeanne heeft voor heerlijke koffiekoeken gezorgd.
Het tweede gedeelte van de tocht moet niet onder doen voor het eerste. Nu verkennen we immers een meer bosrijk gebied. Het hoogste punt van deze wandeling bevindt zich in het Muziekbos. Prachtige bladerloze beuken trotseren moeiteloos de winterkoude. We zijn verplicht om op een lint te stappen en alleen het knarsen van de verse sneeuw verraad onze aanwezigheid in het bos. Door de sporen die konijnen en hazen achterlaten merken we dat deze nog talrijk gedijen in de streek. We verlaten het bos en sluipen naar het gehucht “Ten Berge” Een kale vlakte waar de noordenwind vrij spel heeft. Met onze handen diep in onze zakken en opgetrokken schouders trotseren we de koude. Het laatste gedeelte heeft nog
prachtig stukje natuur in petto! Een steile klim door een weide brengt ons tot vlak bij het “Bois Joly”. “Bois Joly” heeft zijn naam niet gestolen. Een 13ha groot natuurreservaat dat nauwelijks wordt bewandeld. Door de vorst blijft de sneeuw op de takken van de bomen liggen, de winterse natuur op zijn mooist.
Helaas komt er ook aan deze zeer mooie tocht een einde. Iedereen is vol lof over het parcours. En het moet gezegd, dat doet plezier. Wij zijn geen grote club, maar verwennen onze leden via en “All In” formule tijdens de oefentochten. Enkele nieuwe leden stonden verstomd van de familiale sfeer die er heerst bij ons.
De afwezigen hadden weeral eens ongelijk!

1ère Marche des Aoûteux.

2010-08-26T02:15:00.000-07:00

Met alle respect voor de prachtige organisatie van de voorbije “Dodentocht”, maar het moet niet altijd 100km om te genieten van de wandelsport. Vandaag trek ik er op uit samen met mijn kleinzoon Daico! Ik voel al een tijdje dat hij interesse vertoont in de natuur. Ik kan dit alleen maar stimuleren door regelmatig de natuur te gaan opzoeken en zijn onophoudelijke vragenreeks zoveel als mogelijk te beantwoorden. Ik kan u verzekeren dat er nooit sprake is van verveling, als je als volwassene maar de moeite doet om voldoende aandacht te besteden aan de nieuwsgierigheid van een negenjarige.
Wij vertrekken vandaag in Wodecq, een deelgemeente van Elzele. Na wat zoekwerk wegens werkzaamheden aan de N57 te Elzele bereiken we via enkele binnenbaantjes al vlug de startplaats “Salle le Prétexte”. De organiseren club “les Trouvères” biedt ons de mogelijkheid om drie verschillende lussen te bewandelen. Daico loopt er wat onwennig bij, wij gaan samen de inschrijfkaarten halen en zijn eerste opdracht is zelf zijn inschrijfkaart invullen. Uiteraard mag hij naast zijn persoonlijke naam niet vergeten de club “De Chatons Ronse” nr 376 te vermelden! Na wat rondvraag bij wandelaars die de drie lussen al gedaan hebben gaan we voor lus Nr 1 en lus Nr 2.
Het parcours verloopt hoofdzakelijk over goed begaanbare brede landwegen. De oogst is ondanks het mindere weer volop aan gang. De streek is doorspekt met kapelletjes, recht voor ons zien we de hoge mast van het Livierenbos. Daico mag alles fotograferen wat hij mooi vindt, al vlug trekken enkele veldbloemen zijn aandacht. Hij doet echt moeite om de bloemen van dichtbij vast te leggen. Dat belooft voor de toekomst. Naast de bloemen stopt hij ook nog bij enkele Ezels, twee keer een koe van dichtbij en een Paard.
Soms worden we bijgehaald door enkele wandelaars die mij kennen, hij is verbaasd dat ik al die mensen ken, wat wil je na al die jaren stappen. Ik laat hem proeven van enkele Braambessen en Hazelnoten. Snoep, rechtstreek uit de natuur!
Al vlug zijn de eerste zes kilometers voorbij. Afstempelen, en daar gaan we voor de tweede lus. Ook de vele kapelletjes gaan vlot voor de lens. Wat verder wordt er vlas binnengehaald, de merkwaardige machine rolt het vlas op tot grote balen en werpt deze automatisch weg.
Als we de Chaussée Brunehaut komen maken we een scherpe bocht naar links, niets speciaals ware het niet dat er 50m verder een merkwaardig gedenkteken staat waar we eigenlijk niet voorbij stappen. Op het einde van de tweede wereldoorlog bij de terugtrekking van de Duitsers werden hier enkele verzetstrijders uit de streek neergekogeld zoals op internet te lezen valt.
Een lange prachtige landlos leidt ons terug naar Wodecq. Op een hoog punt in de streek kunnen we op vier plaatsen tegelijkertijd stro zien pressen. Daico mag op een van grote balen kruipen voor een foto, kinderen vinden het altijd leuk als ze ergens mogen opkruipen.
Eenmaal terug in de startzaal mag hij fier zijn stempel gaan halen. Hij krijgt ook zijn eerste IVV kaarten. De mooie medailles en badges die daaraan verbonden zijn zullen ongetwijfeld bijdragen aan de stimulans om verder de wandelsport te blijven beoefenen. Eenmaal thuis ben ik verbaasd van de kwaliteit van de foto’s. Vooral de pracht van eenvoudige bermbloemen door de ogen van een negenjarige.

Sloebertocht.

2010-06-14T03:46:00.000-07:00

Een wandeltocht om van te sloeberen! Een jaarlijks terugkerend fenomeen. Wandelvereniging “Scheldestappers Zingem” organiseert vandaag voor de 27ste keer hun vermaarde Sloebertocht. Als je meer dan 500 deelnemers kunt warm maken om deel te nemen aan deze toch wel zware 60km trektocht door de heuvelachtige Vlaams Ardennen, mag je er van uit gaan dat daar een jarenlange ervaring aan voorafgaat. Scheldestappers Zingem is een club waar Lange afstandstappers zich thuis voelen. Waar ook te lande waar er een lange afstand wandeling georganiseerd wordt, zie je steevast de rode outfit van de Scheldestappers. Deze wandelaars zijn van onschatbare waarde voor de club en prima ambassadeurs.
Om 05h20 is het al heel druk aan de inschrijftafel, een lange rij stappers, overwegend gekende figuren staan gezellig keuvelend hun beurt af te wachten. En dan kan het niet snel genoeg gaan. De meeste stappers hebben al veel ervaring en stappen aan +/- 6 km/h. Al vlug krijgen we met het “Blarewater” een eerste stukje scheldemeander. Deze meanders zijn een veel voorkomend fenomeen in de streek en zijn stuk voor stuk prachtige stukjes natuur. Ze zijn ontstaan door het rechttrekken van de Schelde. We overschrijden de monding van het riviertje de Zwalm en gaan langs een stuk maïsveld en een goed begaanbaar straatje naast de drukke N46 naar de gemeente Mater. In de gemeente Welden houden we even halt bij de “Oosemolen” Een prachtig gerestaureerde bovenslag watermolen uit de 16de eeuw. Een eerste klim brengt ons naar het voetbalveld van Mater waar er een rustpost is voorzien. We trekken verder naar het gehucht Korsele in St.-Maria Horebeke waar sinds 1554 een protestantse gemeenschap is gevestigd. Vanaf hier volgen we een enkele zeer mooie soms moeilijke paden van de “Geuzenhoekwandeling”. Al naar gelang we verder naar de taalgrens afzakken wordt de steek steeds heuvelachtiger. De rustpost in Schorisse waar we twee keer komen en onze bagage kunnen raadplegen is dan ook welkome verademing. De etappe naar Zegelsem is ongetwijfeld de zwaarste. Aanvankelijk volgen we de molenbeek waar de unieke “Kasteelmolen” is gevestigd. Deze uit 1456 watermolen is het enige overblijfsel van de waterburcht van de “Heren van Schorisse”. De lastige Heirwegstraat naar boven is de aanloop naar een zeer mooi pad door een stukje privé weide, een aardappelveld en het Omer wattez pad. Terug naar boven, Naar het “Bosgat”en het “Ezelspad”. Prachtige vergezichten zijn de beloning. In de gemeente Zegelsem worden we door vriendelijke medewerkers met een rijsttaartje verwend. De terugweg naar Schorisse is iets korter, maar moet aan schoonheid niet onder doen! Natuurlijk moeten we door het unieke natuurreservaat “Het Burreken”. Een prachtig heuvelachtig bosgebied. Een valdeurtje leidt ons naar een graasweide. Schorisse wenkt! Eerst nog eens naar boven, naar de top van de “Foreest”. De vierkante toren van de Sint-Petruskerk ligt aan ons voeten. Daar hebben we 36km verteerd. Het is al een tijdje dat we de schouw van de brouwerij “Roman” in de gaten hebben! Als kenners van de streek weten we dat dit de halte is waar we van de “Sloeber” mogen proeven. Maar eerst wordt ons atletisch vermogen nog eens op de proef gesteld op een lastige passage na de beklimming van de “Schamperij”. De sfeer in de brouwerij is uitnodigend en de Sloeber smaakt voortreffelijk. Maar…opgelet, er moet nog een kleine 20km gestapt worden. Enkele goed begaanbare betegelde paden leiden ons een tweede keer naar de voetbalkantine van Mater. De afdaling naar de scheldevallei is ingezet. Ename-Bos! Nog een juweeltje in deze prachtige 60km zwerftocht. Aantrekkelijke houten knuppelpaden en zeer goed onderhouden paden langs de flank van het bos bieden een doorgang tot aan de Kattenberg. In Ename kunnen we rustig nagenieten in het zonnetje bij een controle in openlucht. Het laatste gedeelte verloopt hoofdzakelijk vlak, maar daarom niet minder mooi. De archeologische site van Ename geeft ons een idee over hoe er gebouwd werd in de middeleeuwen. De resten van de benedictijnenabdij werden er vakkundig blootgelegd. Aan de overzijde van de schelde zien we de gebouwen van steenbakkerij Vandemoortel, niets speciaals ware het niet dat er in de omgeving van de steenbakkerij prachtige natuurbiotopen zijn ontstaan door het ontginnen van klei. Vele van deze mooie vijvers zijn nu de thuishaven van de sportvisser. We volgen nog een tijdje de schelde stroomopwaarts richting Heurne waar een laatste controle op ons wacht. Het is er druk, de meeste andere afstanden komen ook naar hier. We vervoegen de andere wandelaars en gezamenlijk stappen we de laatste 5km uit. Op 2km van einde worden we nog eens getrakteerd door de organisatie. Het bruine biertje dat alle wandelaars krijgen aan de bierauto van Roman smaak voortreffelijk. Voorzitter en parcoursbouwer Piet staat er gezellig te keuvelen met enkele wandelaars. De vreugde straalt van zijn gezicht, en terecht. “Scheldestappers Zingem”, een prachtige club met een prima organisatie. Een aanrader voor elke lange afstandstapper. Volgend jaar organiseren de Scheldestappers Zingem samen met Hankse de Krijger, Padstappers Geraardsbergen en het Land van Rhode, de Oost-Vlaamse biergordel. Wie de vier lange afstanden uitstapt ontvangt een bierpakket en een speciale T-shirt. Ik heb deze vier knallers alvast geplant in mijn programma.

Oefentocht d'Hoppe.

2010-06-06T22:53:00.000-07:00

Een schitterende lentedag was er voorspeld en is het ook geworden. Ondanks de eerder geringe opkomst kunnen de twaalf deelnemers terugblikken op een prachtige natuurwandeling. Blijkbaar hebben de winter oefentochten meer aantrek!
Halverwege de 19e eeuw komt de wijk d'Hoppe tot ontwikkeling. De Ronsische bourgeoisie kwam er verpozen met de picknickmand en een toeristische trekpleister was geboren. Met Chalet Gérard als uitvalsbasis vertrekken we voor een 17km lange natuurwandeling. We dwarsen de weg vlak langs de 18eeuwse kapel La Chaplette. Het stukje afgesloten Pottelbergbos dat eigendom is van afvalbaron Fort dwingt ons op de Gr5 en Gr122. Even later duiken we het prachtige Brakelbos in. Een ijzeren kruis herinnerd aan Livina Bruggelinck, die hier in 1738 op een gewelddadige wijze vermoord zou zijn. We verlaten de brede kaarsrechte stukken die het bos rijk is en trekken naar de Sassegembeek, de bronbeek van de Zwalm. Prachtige knuppelpaden slingeren zich hier op magistrale wijze door het bos. Door de strenge winter is alles wat later in bloei gekomen en de boshyacinten kleuren de ondergroei van de magistrale beuken donkerblauw. Eenmaal aan de splitsing Gr5 en Gr122 gekomen, kiezen wij voor deze laatste. We dwarsen de drukke steenweg Ronse-Brakel en vervolgen onze weg via een prachtige holle weg. Het is ons al opgevallen dat er juist vandaag een Mountainbike evenement aan gang is dat grotendeels de paden volgt waar wij op stappen! Dat wordt opletten. We verlaten de boszone maar blijven de natuur opzoeken. Langs zeer mooie Engelse tuin trekken we langzaam maar zeker naar Opbrakel. In de verte herkennen we de achtkantige contouren van de beschermde St.-Martinuskerk. Na ongeveer 8km is een rustpauze voorzien vlak naast de kerk. Onze secretaris Marie-Jeanne wacht er ons op met koffiekoeken en een drankje. Een welkome verpozing! De terugweg moet aan natuurschoon niet onder doen voor het eerste gedeelte. De groep zet zich opnieuw in beweging richting Verrebeekmolen, een maalvaardige molen uit de 18de eeuw volledig heropgebouwd in 1996. Recht voor ons strekt zich het machtige Livierenbos uit. Net voor we het bos induiken, passeren we aan een merkwaardige woning de “Scheven hoek”. Een smal eenmanspad waar een omgevallen boom voor een natuurlijke hindernis zorgt, maakt ons duidelijk dat we geen twintigers meer zijn. Waar is de tijd dat ik daar zonder aanloop kon overspringen? Op een splitsing komen we op Gr5 Ronse-Geraardsbergen. Vanaf hier zullen we grotendeels deze Gr5 blijven volgen. Een na een volgen een prachtige wegel vlak naast een beekje tot aan een brede rechte dreef die dwars door het Livierenbos loopt. Bij regenachtig weer kan het hier zompig zijn, nu is het buiten een paar plassen goed begaanbaar. De klim in het Livierenbos leidt ons naar de militaire zendmast die van ver in de omstreken te zien is. Het is opletten voor de mountainbikers, maar met een beetje goede wil van weerszijden moet het lukken. Net voor we terug naar het hoogste punt van onze wandeltocht gaan duikt er plots wel een probleem op. We nemen een lang prachtig maar smal pad aan de rand van het bos. Aangezien de mountainbikers ook langs hier komen moeten deze noodgedwongen allen van de fiets. Een voor een sleuren we ons naar boven. Een lange rij stappers met vlak daarachter een lange rij mountainbikers, noodgedwongen ook te voet! Van hierboven kan ik de kerk van Brakel zien. Ik heb het niet gehoord maar ik kan mij de ergernis van de fietsers voorstellen. Via een pad waar normaal gezien niet meer mag gewandeld worden komen we uiteindelijk terug aan Chalet Gérard waar we ons voldaan neervlijen op het terras. Het drankje, aangeboden door de vereniging smaakt verrukkelijk bij dit zomerse weertje. Na het afstempelen van de wandelboekjes kunnen we allen voldaan terug naar huis.

33e Dinant - Givet - Dinant

2010-05-09T09:16:00.000-07:00

Vandaag heb ik kennis gemaakt met het casino van Dinant. Weliswaar niet voor de Roulette of de Blackjack, maar als startplaats voor een unieke 55km wandeltocht in de maasvallei. De Maasvallei, van oudsher van groot strategisch belang. Enkele goed bewaarde kasteeldomeinen getuigen daarvan. De maas boetseerde door de eeuwen heen het landschap in een rotsachtige kloof. De bourgeoisie of de gegoede bovenlaag van de bevolking bouwde er in de loop der jaren prachtige villa’s die we regelmatig zullen tegenkomen. Voor de ene een streling voor het oog, voor de andere een symbool van afgunst. Wij bewandelen vandaag de vallei, heen en terug van Dinant naar het Franse Givet. Het lijkt een sombere dag te worden. Kil en bewolkt. Veel te koud voor de tijd van het jaar. In het schemerdonker gaat onze aandacht in de eerste plaats naar de diversiteit aan watervogels. We volgen de maas stroom opwaarts. We passeren de 35m hoge rots Bayard. Een rotspunt die ontegensprekelijk verbonden is met de toeristische uitstraling van Dinant. De doorgang werd er gemaakt, na de nederlaag in Waterloo door de vluchtende soldaten van Napoleon. Net voor we Dinant verlaten stappen we onder de machtige “Pont Charlemagne” 70m hoog en 642m lang. Van beneden gezien zou je bijlange niet denken dat dit een autosnelweg is. Een staaltje van 20e eeuwse architectuur. We verlaten de Maas en beginnen aan de eerste klim van dag. De knalgele brem staat prachtig in bloei langs de beboste flanken van de Maas. Dwars door het bos van Freyr en de velden waar enkele prachtig in bloei staande koolzaadvelden staan, stappen verder tot in Hastière. Vanaf hier volgen we de Ravel Nr2 tot aan de Franse grens. Na ongeveer 20km stappen dwingt de zon de temperatuur naar boven. Givet ligt aan ons voeten. Een levendig stadje met verschillende gezellige cafés. Het is in een van die cafés dat we na 23km kunnen genieten van een verdiende rust. Het machtige fort Charlemont, een van de vestingwerken die architect Vauban getekend heeft en de Saint-Hilaire kerk domineren het zicht van de stad. We dwarsen de maas en beginnen aan de terugweg naar Dinant. Een symbolische grensovergang herinnerd ons aan de tijd waar overijverige douane beambten op zoek gingen naar smokkelwaar. Wij stappen vlak langs de boord van het water. Immense partijen daslook staan er in bloei. De sterachtige witte bloemen verspreiden een krachtige lookgeur. Net voor Hastière zien we een merkwaardig kaltuf. Door opstuwend ondergronds water ontstaan er kalktreden, een eeuwenlang proces en eerder zelden. Na de controle in Hastière krijgen we een uniek stukje natuur. Enerzijds langs de maas, anderzijds langs machtige rotsformaties. Als we andermaal de maas oversteken beginnen we aan een zeer zware klim, “Chemin des Crétias”. We moeten immers de doorsteek maken van de Maasvallei naar de Lessevallei. Eerst zig-zag, dan rechtdoor naar boven. De beloning boven is niet min. De gele koolzaadvelden zijn tot ver voorbij de Maasvallei zichtbaar. Prachtig in deze periode van het jaar. De controle in het zaaltje “les Echos de la Lesse” verraad de aanloop naar de afdaling van de Lesse. Het hoogseizoen moet nog komen, maar toch zijn er al verscheidene kano’s te zien op de ondiepe Lesse. Wij volgen de kanovaarders met ongeveer de zelfde snelheid langs de rotsachtige oever. Op sommige plaatsen, als de lichtinval ideaal is zien we forellen stroomopwaarts zwemmen. Na een poosje komen we aan de monding waar de Lesse de Maas vervoegd. Door het schitterende weer krijgen we Dinant op een plaatje geserveerd. De meeste langeafstandstappers waren aanwezig op deze toch wel merkwaardige klassieker. De startzaal is goed gevuld, en dit betekent een succes voor “Les batteurs de Cuir” de organiserende vereniging. Dank zij een onverwacht zonnige dag en een voortreffelijk parcours is het een onvergetelijke tocht geworden. We kunnen tevreden terug naar Ronse waar ze vandaag de zon niet gezien hebben!

Marche en Ligne Francorchamps - Mortier.

2010-04-13T04:07:00.000-07:00

Wij zijn vrijdag namiddag vertrokken naar Mortier, een deelgemeente van Blegny. Wij verkozen om er te overnachten want 200km ver rijden om 55km te wandelen is toch wat veel, vooral als je de avond zelf na de wandeltocht nog terug naar huis moet. “Mortier c’est l’pied” een club uit het Luikse organiseert er een 55km lijntocht ter gelegenheid van hun 10 jarig bestaan. De lijntocht vertrek aan de startgrid van Ferrari op het circuit van Francorchamps en loopt dan in een denkbeeldige rechte lijn terug naar Mortier. Dat belooft! Als wij even informeren of er in de omgeving een frituur of restaurant is bieden de medewerkers ons spontaan aan om in de startzaal te blijven eten. Aardappelpuree met zuurkool en worsten. De keuze is vlug gemaakt. Wij kunnen op ons gemak nog iets drinken en mogen de wagen laten staan. Het is de eerste keer dat de club een 55km organiseert en uit ervaring weten wij dat het morgenvroeg om 05h30 druk zal zijn. Zeer druk! Er zijn vijf bussen ter beschikking die de wandelaars naar Francorchamps moeten brengen. Het is nog schemerdonker als we vertrekken, de eerste twee kilometers verlopen over het circuit, en ik moet toegeven het is indrukwekkend. Het is koud en een beetje mistig. Via de Ravel 44A gaan we naar Hockai. Even verder verlaten we de Ravel en beginnen aan de sprookjesachtige afdaling van de vallei van “De Hogne”. Al meer dan 100 jaren ziet dit stukje vallei van de Hogne ieder jaar duizenden wandelaars passeren. Het aparte karakter van deze wilde omgeving werd toeristisch eigenlijk al ontdekt rond 1800. Ik denk niet dat er in België een meer primitieve site bestaat, zo ruw en scherp, zo zuiver de woestheid in bergachtig landschap benaderend’. Aanvankelijk was de vallei moeilijk toegankelijk, er werd een toeristisch pad en bruggen aangelegd in de tweede helft van de 19de eeuw . Dat was vooral het initiatief van een inwoner uit Sart-Lez-Spa, Léonard Legras, die zich in de omgeving van de Leopold II-waterval had gevestigd. Watervalletjes met namen als ‘Leopold II’ en ‘Marie-Henriette’ herinneren nog aan de beginperiode van het toerisme hier in de 19de eeuw en ook Leonard Legras is niet vergeten. Tijdens de afdaling over de plankenwegjes verander je onderweg via aangelegde brugjes ook een aantal keren van rivieroever. Ondanks dat de lente lang op zich laat wachten staan de bosanemonen en het speenkruid schitterend te blinken in de zon. We blijven de rivier volgen tot in Polleur. Onze aandacht gaat even naar de merkwaardige gedraaide kerktoren van Polleur alvorens we opnieuw de natuur intrekken. Hoe verder we gaan hoe minder bos, maar… het blijft schitterend. Op regelmatige tijdstippen stappen we door molentjes in de weiden afgewisseld met een prachtige haaglandschap. De stad Verviers schuift rechts van ons in de diepte voorbij. Dan duiken we naar beneden tot aan de rivier “De Vesdre”. Opnieuw stijl naar boven langs een koord en langs de prachtige vallei van “Le Fiérain” richting Hervé. De laatste kilometers stappen we samen met wandelaars van de 12km. Mede door het zonnige weer en fantastische medewerkers zal ik mij dit avontuur nog lang herinneren. Moe maar meer dan voldaan komen na meer dan 11u stappen toe in een overvolle startzaal. We halen amper een gemiddelde van 5.2km/h. De moeilijkheidgraad van deze tocht en de stops om al dat moois te opserveren in acht genomen is dit zeker niet slecht. Van de 250 deelnemers aan deze 55km zal er niemand klagen, hopelijk doen de organisatoren volgend jaar dit nog eens over. Ik zal er bij leven en welzijn zeker bij zijn. Nog even kunnen we nagenieten met een lekkere Chinay en dan 200km terug naar huis. Bedankt “Motier c’est l’pied”