chayan | live in NSRU

203 | 13.10.2016

2016-10-13T23:02:00.000+07:00

วันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ.2559 เวลา 15.52 น.

สิ้นสุดรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 แห่งแผ่นดินสยาม

202 | My First Royal Thai Order

2016-05-31T00:22:00.001+07:00

อีกไม่กี่วันก็จะครบ 10 ปีสำหรับอาชีพอาจารย์มหาวิทยาลัย (บรรจุเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ.2549 อ้างตามข้อมูลของระบบ MIS มหาวิทยาลัยฯ) วันนี้ก็มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น คือ

ผมได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นครั้งแรกในชีวิตครับ

ประกาศหน้าแรก

เล่มเดียวกัน หน้า 144

ไม่รู้ว่าจะแสดงออกด้วยความปลาบปลื้มปีตินี้ยังไง ก็คงบอกได้แค่ว่า
ผมภูมิใจเหลือเกินครับที่ได้ปฏิบัติราชการถวายงานพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว อันได้แก่การทำงานรับใช้ประชาชนในทางวิชาการและการศึกษา ภายใต้นามของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์นี้มาตลอด 10 ปีที่ผ่านมา และก็จะขอปฏิญาณถวายงานด้วยความรู้ความสามารถทั้งหมดที่มี ไปตลอดจนกว่าชีวิตจะหาไม่

ขอพระองค์ทรงพระเจริญ.

201 | Rose Gold in 32th Anniversary Day / Find My iPhone !!! [3]

2015-11-02T01:13:00.000+07:00

เหมือนจะกลายเป็นความเคยชินไปแล้วที่ไม่ว่าจะขี้เกียจยังไง แต่ทุกวันคล้ายวันเกิดต้องมาเขียนอะไรสักหน่อยตรงนี้

วันนี้หมองหม่นมาก (คาดว่าน่าจะเป็นผลพวงมาจากเหตุการณ์มากมายในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา) จู่ๆ ก็มานึกว่าเออ...อยากได้อะไรในวันเกิดบ้างว่ะ ไม่ได้มาหลายปีแล้ว แต่ๆ ครั้นจะขอของขวัญวันเกิดจากพ่อแม่ก็ใช่ที่ จะขอจากคนอื่นใครที่ไหนเขาจะให้ สรุปก็คงไม่แคล้วต้องซื้อเอง

นั่งคิดไปคิดมาตั้งแต่เช้าจนบ่าย ตัดสินใจได้ว่า "เปลี่ยนโทรศัพท์ดีกว่า"

มือถือที่ใช้อยู่ ณ ปัจจุบันนี้คือ iPhone 5 (ความเดิม) ซึ่งไม่คิดว่าเวลาผ่านมาแค่ประมาณ 2 ปี มันจะเริ่มง่อยเปลี้ยขนาดนี้ (ผิดกับโทรศัพท์อมตะอย่าง iPhone 4 ลิบลับ) คือมันมีอาการยังงี้

แบตบวม
ตอนแรกไม่รู้ แต่สังเกตว่าจอมันแตะยากๆ บางทีก็เหมือนไม่ค่อยเชื่อฟังเราเท่าไร แต่ก็ไม่ได้หาสาเหตุอะไรจนมีวันนึงมานึกว่า เห้ยถ้าจอมันโก่งเพราะแบตบวมละ? ก็เลยลองกดๆ หน้าจอดู แล้วก็เป็นงั้นจริงๆ ด้วยแฮะ คือแบตมันบวมจนดันจอให้โก่งออกมานอกขอบด้านข้างเลย อันนี้ปล่อยไว้ไม่ได้อันตรายมาก เลยไปเปลี่ยนที่ร้านมือถือใน The Walk เสียค่าแบตใหม่ (ที่ไม่รู้ว่ายี่ห้ออะไร) ไป 800 บาท น่าเสียดายว่าถึงแม้แบตก้อนใหม่จะไม่บวมแล้ว แต่จอที่โก่งไปมันไม่ได้กลับมาเหมือนเดิม T_T

ปัญหา WiFi
WiFi ใน iPhone 5 เครื่องนี้มันยังไงไม่รู้ ต่อได้บ้างไม่ได้บ้าง ถ้าเป็น Router ดีๆ หน่อยจะต่อได้ แต่บางทีก็ต่อไม่ได้ (พวก TP-Link จะเป็นบ่อย) ยิ่งเวลาอยู่ที่ทำงานมันต่อได้บ้างไม่ได้บ้าง คือไม่ใช่จะงก 3G/4G แต่บางทีมันก็จำเป็นต้องโหลดอะไรหนักๆ อะนะ

เอาแค่สองอันนี้ก็เพียงพอแล้วเพราะอย่างอื่นไม่มีปัญหาใดๆ ต่อมาคือจะเลือกรุ่นไหน (ยี่ห้ออื่นไม่เคยอยู่ในหัวอยู่แล้ว) ระหว่าง iPhone 6 หรือ iPhone 6s และจะเลือกอันไหนระหว่างรุ่นขนาดธรรมดาหรือ Plus (จริงๆ ประเด็นเรื่องขนาดนี่ใจก็เอนเอียงไปที่ตัวเล็กมากกว่า เพราะเห็นหลายคนใช้ + เคยไปจับ 6 Plus มาแล้วมันดูใหญ่ไปไม่ถนัดมือ)

ข้าพเจ้าตัดสินใจว่าต้องไปดูของจริง อาจจะช่วยให้อะไรๆ ง่ายขึ้น

เพราะถ้าเทียบจากแนวคิดเดิมที่เคยว่าไว้คือ ซื้อรุ่นที่ Out ไปแล้ว 1 รุ่น ดังนั้นตัวเลือกที่ดีก็คือ iPhone 6 แถมยังดูเหมือนเรารักษามาตรฐานการใช้โทรศัพท์ไว้ได้ (iPhone 4 -> iPhone 5 -> iPhone 6) ซึ่งก่อให้เกิดความภูมิใจอยู่ไม่ใช่น้อย 5555

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน เพราะคราวที่แล้ว Feature เด่นๆ ที่ทำให้ 5s ต่างจาก 5 เลยก็คือ Touch ID ซึ่งตอนนั้นยังดูเฉยๆ อยู่ ส่วนเรื่องกล้องไม่ใช่ปัญหาเพราะระดับ iPhone 5 ขึ้นไปก็พอใจมากแล้ว แต่พอมาดูตอนนี้ ระหว่าง 6s กับ 6 เนี่ยมันต่างกันเยอะมาก ทั้ง 3D Touch, CPU+RAM และความหนาของวัสดุที่งอได้ยากขึ้น การตัดสินใจมันเลยเริ่มเขวๆ ละ อีกอย่างก็กลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยตอน iPhone 5 (อะไรที่ Fail มันแก้ใน 5s หมดแล้วซึ่งเราดันไม่รู้)

พอคิดไปคิดมาก็เอาละ ไปดูของจริงดีกว่า 3D Touch มันกดยังไงแบบไหน ความเร็วที่ว่าเร็วส์นี่มันเชิงประจักษ์เลยมั้ย ลุยๆๆๆๆ

ไป iBeat ก่อนเลย มีตัวจริงๆ ให้ลองเล่นอยู่แล้ว

พอเห็นแวบแรก เห้ย !!! Rose Gold ....สวยว่ะ

คือสีมันสวยยยยยยยย ไม่ได้ชมพูแบบฟรุ้งฟริ้งนะ ไม่ได้ออกทองแบบคนแก่ด้วย มันสวยแบบ เออ...สวยจริง สวยจนยอม 55555 อธิบายไม่ถูก

พอได้ลองกด 3D Touch โอ้โห !!!! นี่มัน นวัตกรรมชัดๆ

(ขอบคุณภาพประกอบจาก cnet.com)

คือใครแม่งจะไปคิดว่าวันนึงเราจะมาคลิกขวาในมือถือ (ถึงจะมีคล้ายๆ กันใน Android มานานแล้ว) แถมไอ้การคลิกขวาที่ว่านี้มันยังต้องใช้แรงกดอีกด้วย แถมกดด้วยความแรงได้หลายระดับอีกนะ แม่จ้าววววววววววว นี่มันปลุกพลัง Geek ในตัวขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ มือไม้สั่นเลยสิครับทีนี้ ....อยากได้ว่ะ อยากได้จริงๆ อยากได้จากใจเลย

ปรากฏว่าน้องพนักงาน iBeat ช่วยเบรคเราไว้ได้ทันท่วงที เพราะเราเองก็ทำใจไว้ก่อนนิดๆ แล้วว่า

"ของไม่มีนะคะพี่ ถ้าจะเอาต้องสั่ง รอคิวยาวด้วยคนสั่งเยอะมาก"

แหงละจ้ะ เพิ่งวางขายในไทยไปเมื่อวันสองวันก่อนนี้เอง มีของก็แปลกละ

ก็เลยขอบน้ำใจกันพองาม แล้วก็จากมาอย่างผิดหวังนิดๆ อืมมมม เอาไงต่อดี ไปถิ่นเดิมเราดีกว่า ศูนย์ DTAC ที่เราคบหากันมานาน ไม่ค่อยทำให้เราต้องช้ำใจ เอ้าลองไปดู

ยืนตีเนียนเล่นเครื่อง Demo อยู่พักนึงจนพนักงานว่าง ก็เลยถามแบบไม่ค่อยอยากจะสนใจเท่าไร

"ราคา iPhone 6s เป็นไงครับ"
"อ๋อ ตามนี้เลยค่ะ" (ชี้ที่ป้ายราคาพร้อมบรรยายเงื่อนไขการผ่อนและโปร)
"มีของไหมครับ"
"มีค่ะ เอาสีอะไรดีคะ"
เห้ย...
"สี Rose Gold มีไหมครับ"
"มีค่ะ 16 GB นะ"
"นั่นแหละครับ เอา"
(เดินไปหยิบกล่องมาจาก Store) "นี่ค่ะ"

เออ...บทจะง่ายก็ง่ายปานนั้น

จู่ๆ ก็รูดบัตร จู่ๆ ก็ได้เครื่อง และก็เดินออกมาพร้อมโทรศัพท์รุ่นและสีที่หาของได้ยากที่สุด ณ เวลานี้อย่างง่ายดายราวกับเข้า 7-11 ซื้อน้ำขวด นี่มันอะไรกัน 55555555+

มารู้ทีหลังจากร้านที่ติดฟิล์มกันรอยว่ารุ่น 16 GB คนไม่ค่อยเล่นกันเพราะเต็มเร็ว ส่วนใหญ่จะไปเล่น 64 GB มากกว่า แต่เราไม่ซีเรียสเพราะไม่ได้ลงเพลงลงเกม รูปก็ก็อปออกใส่ Ext HDD ไว้เรื่อยๆ พื้นที่เลยเหลือเยอะพอใช้ได้สบายๆ สรุปคือเราได้ของเพราะคนไม่ค่อยเล่นรุ่นความจุนี้ + คนส่วนใหญ่มุ่งไป iBeat/iStudio ก่อนเพราะคาดว่าจะได้ของชัวร์และราคาต่ำกว่า (จริงๆ ซื้อพร้อมโปรจะถูกกว่าเครื่องเปล่าอยู่หน่อยนึง)

ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย โดนบังคับใช้โปร 499 (โทร 200 นาที เน็ต 2 GB แถมอีก 3 GB 6 เดือน) ต้องใช้ 3 เดือนถึงเปลี่ยนไปโปรอื่นได้ ไม่ซีเรียสเพราะโทรน้อย เน็ต 2 GB ก็พอใช้ชนเดือนอยู่ ส่วนค่าตัวเสียไป 25,950 บาท (แพงตามวิกฤตค่าเงินบาทเหลวเป๋ว) ผ่อน 0% 10 เดือนกับ KBANK จ่ายเดือนละ 2,595 บาท ก็ยังพอรับไหวเพราะเงินเดือนเพิ่งขึ้นมาหน่อยนึงยังพอมีปัญญาผ่อนได้ไม่หนักมาก แลกกับของดีที่ได้มาถือว่าโอเค คุ้มละๆ

กล้อง iPhone ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ พอมาสัมผัสประสบการณ์ 12 ล้านของจริงเล่นเอาขนลุก แถมวัดแสงแบบขั้นเทพอีกตะหาก

หวังว่ารอบนี้เปลี่ยนมาใช้รุ่น s แล้วคงไม่ทำให้เจ็บช้ำน้ำใจเหมือนคราวที่แล้วนะจ๊ะ 5555555

สุดท้ายนี้ขอสุขสันต์วันเกิดให้ตัวเองครับ ยินดีต้อนรับสู่ปีที่ 32 บนโลกนี้ และขอแสดงความเสียใจที่เวลาหายใจของท่านได้น้อยลงไปอีกปีแล้ว

สู้กันต่อไปครับ :)

200 | เมื่อพ่อของข้าพเจ้ารักษาโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ

2015-08-17T01:03:00.001+07:00

11 กรกฏาคม 2558
แม่โทรขึ้นมาปลุกตอนบ่ายว่าพ่อแน่นหน้าอก อาการเหมือนจะเป็นลมซึ่งอาจเกิดจากอาการกรดไหลย้อนที่มักจะเป็นอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้รุนแรงมากกว่าที่เคยเพราะนอกจากจะแน่นหน้าอกแล้วยังมีอาการปวดร้าวไปถึงกรามจนเหมือนปากสั่นๆ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล (โรงพยาบาลใกล้บ้านที่เดียวกับที่ลูกชายเคยผ่าตัดขาทั้งสองครั้ง) ให้รีบมา

รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินกึ่งวิ่งไป รพ.ปรากฏว่าพ่ออยู่ห้อง ICU ให้น้ำเกลือ ติดสายออกซิเจนแถมเครื่องวัดชีพจรโยงเต็มตัวไปหมด พ่อมีสติครบถ้วนพูดคุยได้ปกติแต่อ่อนเพลียพอสมควร หมอเจ้าของไข้ (อายุรกรรม) ปรึกษากับหมอเฉพาะทาง (หมอหัวใจ) แล้วลงความเห็นว่ายังไม่ชัดเจนว่าเป็นอะไรกันแน่ อย่างเบาๆ ก็อาจจะเป็นกรดไหลย้อนรุนแรง อย่างหนักๆ ก็อาจจะเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ สรุปคือให้พ่อนอน ICU รอดูอาการก่อน 1 คืน ส่วนญาติต้องเยี่ยมเป็นเวลาและไม่สามารถนอนเฝ้าได้ คืนนั้นเลยต้องให้พ่อนอน รพ.คนเดียว ก่อนกลับบ้านตอนค่ำได้รับแจ้งอย่างคร่าวๆ ว่าผลการตรวจเลือดยังไม่พบอะไรผิดปกติ

12 กรกฏาคม 2558
รีบไปดูพ่อแต่เช้า พ่อดูปกติดีและยังอ่อนเพลียอยู่บ้างเพราะนอนไม่ค่อยหลับ พยาบาลแจ้งว่าตอนเที่ยงคืนพ่อมีอาการแน่นหน้าอกและปวดกรามอีกครั้ง (เหมือนตอนที่พามา รพ.แต่อาการรุนแรงกว่า) ให้ยาละลายลิ่มเลือดชนิดฉีดเข้าหน้าท้อง (จำไม่ได้ว่ายาชื่ออะไร) แล้วอาการดีขึ้น วันนี้หมอหัวใจไม่อยู่แต่ได้เข้ามาดูอาการตอนเช้าแล้ว ก็ยังสรุปไม่ได้ว่าเป็นอะไรกันแน่ แต่อาการดีขึ้นเลยอนุญาตให้ย้ายจาก ICU ไปอยู่ห้องผู้ป่วยได้ ตอนบ่ายเลยย้ายไปห้องพิเศษอีกตึกหนึ่ง

13-14 กรกฏาคม 2558
พ่อนอนพักที่ห้องพิเศษ 2 คืน ระหว่างนี้หมอให้ยาควบคู่กันไประหว่างยาละลายลิ่มเลือด (ข้อสันนิษฐานว่าเป็นโรคหัวใจ) และยารักษาโรคกระเพาะและลดกรด (ข้อสันนิษฐานว่าเป็นโรคกรดไหลย้อน) ช่วงที่นอนห้องพิเศษนี้พ่อไม่มีอาการผิดปกติใดๆ หมอเลยให้กลับบ้านได้ และให้ใบนัดให้มาทดสอบโรคหัวใจโดยการวิ่งบนลู่วิ่งอีกที

ค่าใช้จ่ายในการรักษาทั้งหมดไม่รวมค่าห้องพิเศษคือฟรี เพราะพ่อมีสิทธิ์การรักษาแบบผู้สูงอายุ (ถ้าคนปกติที่ยังไม่สูงอายุก็ใช้สิทธิ์บัตรทองแทน ค่าใช้จ่ายต่างกัน 30 บาท)

21 กรกฏาคม 2558
พ่อมาวิ่งตามที่หมอนัด ปรากฏว่าไม่สามารถวิ่งได้ครบตามคอร์สที่กำหนดเพราะมีอาการเหนื่อย (ลู่วิ่งจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ และหมอจะคอยถามตลอดว่าเหนื่อยไหม พอเหนื่อยก็ต้องหยุดทันที) ผลการทดสอบเลยไม่สามารถบอกอะไรได้

หมอหัวใจเสนอว่าเพื่อความชัวร์ควรทำการฉีดสี

การฉีดสีพูดง่ายๆ คือ ฉีดสีเข้าไปในเส้นเลือดโดยผ่านทางเส้นเลือดใหญ่บริเวณแขนหรือข้อพับขา เพื่อดูความผิดปกติของเส้นเลือดบริเวณหัวใจนั่นเอง การฉีดสีค่อนข้างปลอดภัยแต่มีความเสี่ยงอยู่บ้างประมาณ 1 คนใน 100 คนที่จะมีผลข้างเคียงคือแพ้สี, แพ้วิธีการฉีดสีซึ่งอาจทำให้แขนหรือขาเน่า และถ้าพลาดอย่างรุนแรงสุดคือไปโดนผนังหลอดเลือดเสียหาย หรือไปโดนลิ่มเลือดหรือไขมันที่เกาะอยู่แล้วมันไปอุดตันในอวัยวะอื่นๆ อาจทำให้พิการหรือเป็นอัมพฤกษ์, อัมพาตได้ หนักสุดก็อาจตายได้แต่เกิดขึ้นน้อยมากๆ

สรุปคือตกลงกันว่าจะฉีดสี หมอเขียนใบส่งตัวให้ไปทำการฉีดสีที่โรงพยาบาลเอกชนอีกแห่งในจังหวัด เนื่องจากที่นี่ไม่มีอุปกรณ์เฉพาะทาง ในขณะที่ รพ.นั้นเป็นศูนย์หัวใจที่พร้อมทั้งเครื่องมือและบุคลากร ค่าใช้จ่ายในการตรวจรักษาทาง รพ.นั้นจะทำการเบิกจาก รพ.ต้นทางอีกทีนึง หมายความว่าพ่อใช้สิทธิ์ผู้สูงอายุในการรักษาได้

15 กันยายน 2558
งดน้ำและอาหารตั้งแต่ 7 โมงเช้า แล้วจึงมาที่โรงพยาบาลเอกชนที่ว่านี้ตอน 9 โมง พยาบาลทำการตรวจวัดความดันและเช็คข้อมูลสุขภาพเบื้องต้น รอหมอเฉพาะทางที่มาจากกรุงเทพฯ ตรวจและลงความเห็นว่าจะฉีดสี หมออธิบายวิธีการตรวจและรักษาแบบคร่าวๆ ประมาณนี้คือ

การฉีดสี (หรือชื่อเต็มๆ คือ การฉีดสีสวนหัวใจ) คือการเจาะเส้นเลือดอาจจะเป็นทางแขนหรือทางขาหนีบแล้วแต่ความเหมาะสม (แน่นอนว่าฉีดยาชาก่อน) แล้วจึงสอดสายพลาสติกเส้นเล็กๆ เข้าไปทางเส้นเลือด สายที่ว่านี้จะสอดยาวไปจนถึงหัวใจแล้วจึงฉีดสีเข้าไปตามเส้นเลือดอีกที สีที่ฉีดเข้าไปจะทำให้มองเห็นภาพภายในหลอดเลือดเลยว่ามีส่วนไหนที่ผิดปกติหรือไม่ ถ้าเจอส่วนที่ตีบตันก็จะทำการรักษาทันทีด้วยการทำบอลลูนหัวใจ

การทำบอลลูนหัวใจ (การขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูน) จะมีบอลลูนเล็กๆ ที่แฟบอยู่ติดอยู่ตรงปลายสายพลาสติกที่สอดเข้าไป และมักจะใส่ลวดที่มีลักษณะเหมือนโครงกระบอกกลมๆ ไว้ที่บอลลูนด้วย (เรียกว่า Stent) พอสอดไปถึงตรงที่เส้นเลือดตีบก็จะทำบอลลูนให้พองจนดันคราบไขมันที่ทำให้ตีบออกไปจนติดผนังหลอดเลือด แล้วก็ใช้ลวดที่ใส่ไปด้วยคาไว้เพื่อไม่ให้มันกลับมาตีบที่จุดเดิมอีก

กระบวนการทั้งหมดนี้หมอบอกว่าใช้เวลาประมาณ 1-2 ชั่วโมง ในระหว่างการรักษาผู้ป่วยก็จะยังตื่นอยู่ มีสติครบถ้วนและไม่เจ็บปวดอะไร และถ้าพ่อไม่เคยแพ้ยาหรือแพ้อะไรมาก่อนก็สามารถทำได้เลย จากนั้นพ่อก็ไปเปลี่ยนชุด ให้น้ำเกลือ แล้วก็ไปนอนรอที่ห้อง ICU (จริงๆ คือต้องอยู่ในห้องพักผู้ป่วยที่มีพยาบาลดูแลอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา)

พอ 13.30 น. ก็ได้เวลารับตัวไปทำการฉีดสี ญาติที่มาด้วยต้องรออยู่ข้างนอกจนกว่าหมอจะเรียกเข้าไปดูอาการและพูดคุยถึงแนวทางรักษา พ่อเข้าไปได้สักเกือบ 1 ชั่วโมงพยาบาลก็มาตามไปดู

ที่ห้องผ่าตัดจะมีห้องมอนิเตอร์อยู่ด้านนอก หมอชี้ให้ดูในจอที่ถ่ายภาพออกมา แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเส้นเลือดใหญ่บริเวณด้านซ้ายของหัวใจมีจุดที่ตีบมากๆ อยู่ 1 จุด ดูภาพข้างล่าง

ตอนที่เห็นภาพนี้คือเป็นวิดีโอ จะเห็นชัดเจนเลยว่าเลือด (หรือในภาพนี้ก็คือสี) ที่ไหลมาจากเส้นเลือดใหญ่ๆ ด้านซ้ายมือ พอมาถึงจุดที่ตีบจู่ๆ มันก็เล็กลงเหมือนไหลผ่านคอขวดหรือมีอะไรบางอย่างไปขวางทางไหลของมันอยู่ เปรียบเทียบง่ายๆ คือเหมือนสายยางที่โดนพับหรืองอทำให้น้ำไหลผ่านไม่เต็มที่นั่นแหละ

นอกจากนี้ยังมีร่องรอยของการตีบอีก 2 จุดที่เห็น แต่หมอบอกว่าหนึ่งจุดเป็นช่วงทางแยกของเส้นเลือดซึ่งไม่น่าทำเพราะอาจทำให้ระบบไหลเวียนเลือดผิดปกติ ส่วนอีกหนึ่งจุดอยู่ที่เส้นเลือดเส้นย่อยๆ ที่แตกแขนงออกไปจากเส้นใหญ่ซึ่งไม่มีผลอะไรมากนัก สองจุดนี้หมอบอกว่าไม่เป็นไร ยังไม่ต้องทำก็ได้ แต่จุดแรกที่เส้นเลือดใหญ่นั่นหมอเสนอให้ทำการรักษาด้วยการทำบอลลูนทันที รับทราบแล้วก็ออกมารอข้างนอกเหมือนเดิม รอจนรักษาเสร็จจะเรียกเข้าไปดูอีกที

รอไปอีกเกือบ 1 ชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย หมอชี้ให้ดูจุดที่ใส่ลวด (Stent) เข้าไป ดูภาพข้างล่างจะเห็นคล้ายๆ สปริงอันเล็กๆ บางๆ อยู่ตรงเส้นเลือด

และอีกภาพคือหลังจากทำบอลลูนแล้ว จะเห็นว่าส่วนที่ตีบหายไปแล้ว และเลือด (หรือในภาพนี้ก็คือสี) ไหลผ่านบริเวณนั้นไปได้อย่างเป็นปกติดี

จากนั้นพ่อก็ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัดโดยมีแผลจุดเดียวคือที่ข้อมือขวาตรงเส้นเลือดใหญ่ เป็นแผลเล็กๆ เหมือนโดนเข็มฉีดยาที่ใช้ตอนบริจาคเลือดแค่นั้นเอง เสร็จสิ้นการรักษาเวลา 15.00 น. แล้วกลับไปนอนห้อง ICU เหมือนเดิม

หลังการรักษา ต้องรัดข้อมือตรงจุดที่เจาะเข้าไปด้วยสายรัดข้อมือเป็นเวลาหลายชั่วโมง สายที่ว่านี้ใช้ลมเป่าเข้าไปให้มันขยายตัวเพื่อรัดไว้ไม่ให้เลือดออก พยาบาลจะคอยมาปล่อยลมออกทีนิดๆ ทุกชั่วโมงเพื่อให้สายรัดคลายตัวลง สุดท้ายจึงเอาสายรัดออกตอนประมาณ 4 ทุ่มกว่าๆ ในระหว่างนี้ตั้งแต่ออกจากห้องผ่าตัดมาจนถึงตอนเช้าวันรุ่งขึ้นห้ามยกแขน (อาจยกได้แต่ไม่ควรเยอะมาก) หรือออกแรงเท้าแขนเด็ดขาด เพราะจุดที่เจาะเข้าไปเป็นเส้นเลือดใหญ่ แผลอาจเปิดและหากแผลเปิดเลือดก็จะพุ่งออกมาอย่างง่ายดาย

หลังจากออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วก็สามารถดื่มน้ำและทานอาหารได้ตามปกติ อาหารผู้ป่วยของโรงพยาบาลเอกชนนับว่าอร่อยและดูหรูหรามากเมื่อเทียบกับโรงพยาบาลรัฐที่เคยไปนอน

16 สิงหาคม 2558

ตอนเช้ามืดพยาบาลมาเอาเครื่องวัดชีพจร, เครื่องวัดความดัน และเอาผ้าก๊อซแปะแผลออก แต่ไม่ได้ลุกมาดูเพราะง่วงมาก (นอนเฝ้าแบบหลับๆ ตื่นๆ มาตลอดทั้งคืน) แม่มาเฝ้าต่อตอนเช้า หมอมาตรวจอีกครั้งตอน 10 โมง อนุญาตให้กลับบ้านได้และนัดมาตรวจอีกครั้งเดือนหน้า ในระหว่างนี้หากมีอาการแน่นหน้าอกอีกซึ่งอาจเกิดขึ้นได้จากหลอดเลือดส่วนที่ตีบน้อยที่ไม่ได้ทำบอลลูน ก็ให้มาทำบอลลูนส่วนนั้นเพิ่มเติม ส่วนแผลที่เจาะนั้นให้แปะพลาสเตอร์ไว้ 2 อาทิตย์ และในระหว่างนั้นห้ามยกของหนักหรือใช้แรงที่มือขวาโดยเด็ดขาด สังเกตดูแผลยังไม่ปิดสนิทดีก็เลยมีเลือดซึมๆ ออกมาบ้างไม่ต่างอะไรกับเวลาหลังบริจาคเลือด

พ่อดูอาการปกติดีเหมือนคนไม่ได้เป็นอะไร ไม่มีอาการอ่อนเพลียใดๆ ให้เห็นเลย (มีป้าอีกคนที่มารักษาวันเดียวกันแต่เข้าห้องผ่าตัดทีหลัง ตอนเช้าแม่บอกว่าเห็นแกลงไปเดินช้อปปิ้งที่ชั้นล่างซะแล้ว) นั่งรอการเงินเคลียร์ค่าใช้จ่ายและรับยาเสร็จตอนบ่ายก็กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ รวมค่าใช้จ่ายที่ต้องออกเอง 280 บาทถ้วน

พ่อกลับมาถึงบ้านก็นอนเล่น iPad สบายใจเฉิบ :)

199 | ประสบการณ์ใน Kindle Store

2015-07-18T00:11:00.003+07:00

เมื่อเดือนที่แล้วได้ Kindle Paperwhite ราคาถูกมาจากพี่สาวพี่ต้นที่ไปเที่ยวญี่ปุ่นและฝากซื้อมาให้ ซึ่งมันก็ถูกกว่าซื้อจากร้านในไทยไปเกินครึ่งจริงๆ แต่ก็พลาดครั้งใหญ่ตรงที่ไปเลือกรุ่น 3G เพราะตอนนั้นกำลังลดราคาถูกลงไปอีก 3,000 เยน แต่มารู้ทีหลังว่าเครื่องญี่ปุ่นใช้ 3G นอกประเทศไม่ได้ 55555+

หลังจากนั้นก็ตั้งอกตั้งใจว่าจะซื้อ eBook มาอ่านแบบจริงๆ จังๆ เสียทีหลังจากที่เครื่องที่แล้ว (Kindle Touch 4) ใช้มานานก็ไม่เคยได้อ่านอะไรนอกจากการ์ตูนกับสี่แผ่นดิน (ซึ่งก็ยังอ่านไม่จบ) ก็เลยกรอก Payment Method เรียบร้อย กดซื้อหนังสือที่ลดราคารายวัน (Daily Deal) มาอ่านได้สองเล่มครับ

เล่มแรก The Ghost Bride (Yangsze Choo) เป็นนิยายแนวผีๆ ได้มาในราคา $0.99 ถูกโคตร !!!

เล่มที่สอง Don't Know Much About Mythology (Kenneth C. Davis) แนวสารคดี อันนี้แพงขึ้นมานิดนึงอยู่ที่ $1.99 แต่ก็ถือว่าโคตรถูกอยู่ดีสำหรับหนังสือแนวนี้

แล้วพอเล่นกับระบบซื้อขายของ amazon ไปสักพัก ก็เกิดไปแก้ไขที่อยู่ในนั้นให้เป็นที่อยู่ปัจจุบัน (แน่นอนว่าประเทศไทย) โดยที่ไม่ได้คิดอะไร แต่ทว่า...ผ่านไปสักพักโดยที่ไม่ได้สังเกต ก็รู้สึกว่าทำไม Daily Deal วันหลังๆ ราคามันไม่ค่อยถูกเหมือนวันแรกๆ ที่ลองซื้อวะ?

ปรากฏว่าการที่ไปตั้งที่อยู่ในการชำระเงินเป็นประเทศไทย ทำให้โดนบวกราคา (ซึ่งเดาว่าคงเป็นภาษี) เข้าไปอีก $2.00 สำหรับหนังสือทุกเล่มเลย !!!

(ตอนนี้เปลี่ยนไปอยู่อเมริกาเรียบร้อยแล้วครับ คือ $2.00 มันก็ไม่แพงมากเท่าไรหรอก แต่แบบว่าเสียดายอะ อยากได้ราคาที่มันลดแบบจริงๆ มากกว่าอะเนอะ)

จริงๆ ความสนุกที่ได้เล่นกับ Kindle Store ในช่วงนี้ยังมีอีก อันนึงที่ชอบมากคือ Kindle Direct Publishing (KDP) แต่ตอนนี้เพิ่งจะได้ทดลอง คือเอาหนังสือแนว Public Domain มาทำขาย ส่งไป 3 เล่ม ผ่านเล่มเดียวอีกสองอันไม่รู้ว่าติดอะไรเลยปล่อยไว้ก่อน ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเก็บข้อมูลที่จะเอามาเขียนหนังสือของตัวเองจริงๆ ขายมั่ง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะได้เรื่องหรือเปล่า รึอาจจะเบื่อเลิกทำไปซะก่อน :P

หนังสือที่ผ่านเล่มเดียวและกำลังขายอยู่ใน Kindle Store คือข้างบน เอาเรื่อง Twelve Years a Slave ซึ่งชอบมากเป็นการส่วนตัว มาทำปกใหม่, ทำ TOC ใหม่ แล้วก็จัดหน้าใหม่นิดหน่อย ตั้งราคาไว้ที่ $0.99 ซึ่งต่ำสุดเท่าที่ KDP กำหนด (จริงๆ อยากปล่อยฟรีด้วยซ้ำ) ตอนนี้ยังนิ่งสนิทไม่มีอะไรเคลื่อนไหวซึ่งก็ไม่แปลกใจเพราะหนังสือเล่มนี้มีเยอะมากใน Kindle Store 5555555+

198 | ICISA 2015

2015-03-25T16:18:00.000+07:00

เมื่อช่วงปลายเดือนกุมภาที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปนำเสนอผลงานระดับนานาชาติเป็นครั้งแรกในชีวิตที่พัทยาครับ งานนั้นคือ

ICISA 2015 (The 6th International Conference on Information Science and Applications)

ผู้รับผิดชอบงานก็คือ iCatse ร่วมกับ Springer (ปีก่อนๆ เป็น IEEE) ดูเหมือนจะผลัดกันจัดงานเวียนกันระหว่างประเทศไทยและประเทศเกาหลีใต้ ปีนี้ดีหน่อยวนมาถึงไทยเลยไม่ต้องไปไกล
งานจัดระหว่างวันที่ 24-26 กุมภาพันธ์ 2558 ณ โรงแรมฮอลิเดย์อินน์ พัทยาครับ

เว็บไซต์หลักของงาน: http://icisa2015.org/

การไปงานนี้ก็เป็นการเริ่มต้นอะไรครั้งแรกหลายๆ อย่างครับ อย่างเช่น
- ได้ทำ Paper เป็นภาษาอังกฤษครั้งแรก
- ได้นำเสนองานเป็นภาษาอังกฤษล้วนๆ ครั้งแรก
- ได้เจอค่าลงทะเบียนแพงมหาโหดครั้งแรก ($620)
- ได้ไปนำเสนองานแบบตัวคนเดียวครั้งแรก (คือไม่มีเพื่อนและอาจารย์ไปด้วยเลย)
- ได้ขับรถทางไกลครั้งแรก (นครสวรรค์-พัทยา) แถมไม่มีใบขับขี่ 55555
- ได้เที่ยวกับครอบครัวครั้งแรกหลังจากขาที่หักหายดีแล้ว

แต่พอทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแล้วก็ถือว่าเป็นหนึ่งในประสบการณ์ที่ดีสุดยอดมากๆ ครับ ทีนี้จะเล่าถึงรายละเอียดต่างๆ ที่เจอมาครับ

สถานที่
อย่างแรกคือ งาน Conf นี้จัดที่โรงแรมหรูมากๆ (โรงแรมฮอลิเดย์อินน์ อยู่ตรงพัทยาเหนือ) วันแรกที่ไปถึงก็วนรถไปดูโรงแรมก่อนเลย ซึ่งก็ตกใจพอตัวแล้วว่าทำไมดูยิ่งใหญ่จัง จนวันแรกที่ไปลงทะเบียนนั่นแหละครับ ทั้งห้องเปิดงาน ห้องนำเสนองานแต่ละห้อง แม้แต่ห้องโถงที่ไว้ทานเบรคและมื้อเที่ยงยังโคตรหรูหราเลยครับ อยากจะถ่ายรูปมาเหมือนกันแต่ตื่นเต้นลนลานมากไปเลยดูรูปจาก Facebook ของงานละกันครับ

อันนี้ห้องใหญ่ที่ไว้เปิดงานและฟัง Invited Speaker

บริเวณโถงที่ไว้ทานเบรคและมื้อเที่ยง

ห้องนำเสนองานแต่ละห้อง ข้างในเหมือนกันหมด

ของติดไม้ติดมือ
เนื่องด้วยว่าค่าลงทะเบียนงานนี้มันแพงเหลือเกิน ($620 ตีเป็นเงินไทย ณ วันจ่ายตังก็ประมาณ 20,000 กว่า) ก็เลยคาดหวังว่าของที่ระลึกในงานมันต้องคุ้มค่าน่าสะสมแน่ๆ เลยเว้ย ซึ่ง Conference Package ทีไ่ด้มามีดังนี้ครับ

- หนังสือรวม Abstract 1 เล่มบางๆ
- ป้ายห้อยคอ 1 อัน
- กระเป๋าผ้าดิบหูรูดเหมือนเป้เด็กวัยรุ่นสมัยก่อน สรีนลายนกลายช้าง 1 ใบ (ผิดหวังมากๆ)
- USB Drive ยี่ห้อ Apacer ที่ใส่ไฟล์เล่มเต็ม 1 อัน
- ไม้ Selfie 1 อัน (ห๊ะ??)
- จบงานได้ใบ Certified อีก 1 ใบ

หมดแล้วครับ มีแค่นี้เอง อุตส่าห์หวังจะได้เสื้อหรือเป้สักใบ -_-

แต่ก็เข้าใจนะว่าสถานที่จัดงานค่าเช่าคงแพง บวกค่านู่นนี่นี่นั่นหลายๆ อย่างก็พอรับได้อยู่ (อาหารเบรคในงานคุณภาพสูงมาก กาแฟสด, ชาสำเร็จรูปคุณภาพดีเติมไม่อั้น เครื่องดื่มพวกน้ำแร่, น้ำอัดลมยี่ห้อต่างๆ หยิบดื่มได้ตามพอใจ) ก็ถือว่าเอาเฮอะ 555555

เสื้อผ้าหน้าผมและพิธีการ
ในงานนี้แบ่งการนำเสนอเป็น 3 ประเภทคือ Poster, Oral และ Workshop (ผมนำเสนอแบบ Oral) ซึ่งคนที่มานำเสนองานนี่ก็น่าจะเป็นพวกนักวิชาการ, อาจารย์มหาวิทยาลัย และนักศึกษาปริญญาโท-เอก หลากหลายชาติครับ ที่เยอะๆ จะเป็นคนจีน (หรือเกาหลีนี่แหละ) รองลงมาก็พวกชาวแขก คนไทย แล้วก็ฝรั่งครับ ซึ่งขอบอกเลยว่าตั้งแต่วันแรกยันวันสุดท้าย ผู้ร่วมงานที่แต่งกายเรียบร้อยที่สุดต้องยกให้ชาวไทยครับ

คือเวลาไปงานพวกนี้ คาแรกเตอร์ของคนไทยจะเด่นชัดมาก ต้องมีเสื้อสูททั้งแบบสูทเต็มรูปแบบและแบบรูดซิป ต้องเป็นเสื้อเชิ๊ต กางเกงสแลค รองเท้าหนัง เรียกได้ว่าเหมือนมาเป็นประธานเปิดงานยังงั้นเลยละครับ แต่กลับกันพวกชาวจีน-เกาหลีจะแต่งตัวเหมือนเดินห้าง ผู้ชายจะใส่เสื้อเชิ๊ตแขนสั้นบ้าง คอปกบ้าง กางเกงยีนเกือบหมด รองเท้าก็ผ้าใบซะส่วนใหญ่ ส่วนผู้หญิงเสื้อจะเป็นแบบพริ้วๆ เลยครับ กางเกงก็กางเกงผ้า รองเท้าแตะหุ้มส้น ไม่เห็นมีใครใส่กระโปรงเลยซักคน ยิ่งชาวแขกนี่ยิ่งโดดเด่น บางคนมาเสื้อยืดคอกลม กางเกงเล (เฮ้ย) รองเท้าแตะหูคีบ (เฮ้ยเฮ้ย) ยังกะเพิ่งตื่นนอนหรือเพิ่งขึ้นมาจากทะเล แต่พวกนี้ส่วนน้อยนะครับเหมือนมันไม่ค่อยสนโลกเท่าไร นอกนั้นก็จะออกแนวลำลองสบายๆ มากกว่า มีแต่คนไทยนี่แหละครับที่จัดเต็มที่สุดแล้ว

ส่วนของผมเคยเห็นแนวมาบ้างเวลามีงาน Inter Conf ที่มหาลัยเลยพอรับมือถูก ก็เลยใส่เสื้อเชิ๊ตทำงานพับแขนปล่อยชาย กางเกงยีนและรองเท้าผ้าใบ มองดูรวมๆ แล้วก็กลมกลืนกับพวกแขกหรือพวกจีนเหมือนกันครับ

ส่วนพิธีการก็ถูกใจสุดๆ ครับ คือมีแค่พิธีกรของงานออกมากล่าวต้อนรับผู้มาร่วมงานทุกท่าน เล่าถึงว่าในงานนี้มีผู้ส่งผลงานทั้งหมดเท่าไร ผ่านการคัดเลือกเท่าไร และคิดเป็นกี่เปอร์เซ็นต์ (ตัวเลขชัดๆ ในงานผมฟังไม่ทัน รู้แค่ว่าผลงานที่ผ่านคิดเป็น 30% ของที่ส่งมาทั้งหมด) พูดแค่นี้แล้วก็เริ่มเชิญ Invited Speaker ขึ้นพูดเลยครับ โอ้โหมันช่างกระชับได้ใจอะไรเช่นนี้ ไม่ต้องมีกล่าววัตถุประสงค์ของงาน, กล่าวรายงานแก่ท่านประธานในพิธี หรือแม้แต่ท่านประธานในพิธีก็ยังไม่มี โอ้ววว

(ตอนที่พิธีกรดำเนินรายการ ผมสังเกตว่า Editor ของงานนี้ยืนถ่ายรูปอยู่ด้านหลังทั้งๆ ที่ตัวแกนั่นแหละน่าจะเป็นประธานเปิดงาน)

LNEE
ข้อดีอีกอย่างของงานนี้คือ ทุก Paper ที่ Accept จะได้ลงใน Lecture Notes in Electrical Engineering (LNEE) ของ Springer ด้วย ซึ่งมันเป็นอะไรที่หรูหราสุดยอดมากเพราะในสายเราใครๆ ก็รู้ว่า Paper ของ Springer นั้น Impact สูงและราคาแพงมาก (เคยเจอเล่มนึงมาขายตอนงาน Book Fair ราคา 7,000 กว่าบาท) ขนาดที่มหาลัยยังไม่รับ SpringerLink เลยเพราะมันแพงเหลือเชื่อ และการได้ Indexed ใน Springer นี้มันราวกับความฝันเลยทีเดียวละครับท่านเอ๊ย

เล่มที่งานผมได้ลง LNEE 339

นอกจากนี้มันยัง Indexed ใน ISI, Scopus อีกนะ แถมตอนนี้ LNEE ยังอยู่ใน Q3 ซึ่งก็ถือว่าโอเคเลยละ

เท่าที่อ่านจากในเว็บของงาน เดิมทีงาน ICISA ที่จัดมาครั้งก่อนๆ เนี่ยจะอิงกับ IEEE มาตลอด แต่เพิ่งจะมีครั้งล่าสุดคือปีนี้ที่เปลี่ยนมาเป็น Springer ซึ่งก็เสร็จเราเลย :)

คืนแรกที่ไปถึงพัทยา อาจารย์ที่ปรึกษา (ผศ.ดร.จักรกฤษณ์ เสน่ห์ นมะหุต) ก็ได้ส่งเมลมาว่างานเราได้ถูกเอาขึ้นในเว็บของ Springer แล้วนะ เห้ย !! อะไรมันจะไวขนาดนี้ O_O คลิกเข้าไปดูเลยครับ

$29.95 แน่ะ

Invited Speaker

วันแรกที่ไปก็แค่ลงทะเบียนเอาของแล้วก็อยู่ฟัง Invited Speaker ท่านนึงครับ คือ ศ.ดร.กาญจนา กาญจนสุต จาก AIT ซึ่งท่านก็มาในชุดเสื้อผ้าหน้าผมที่ทำให้ต้องตะลึงอีกคน คือท่านเล่นเสื้อผ้าฝ้าย กางเกงผ้าฝ้าย สีขาวหม่นๆ (นึกถึงชุดสไตล์ม่อฮ่อมแต่เป็นสีขาวๆ) มีผ้าพันคอหนึ่งผืน มองยังไงก็เหมือนท่านกำลังจะไปปฏิบัติธรรมมากกว่ามางานวิชาการครับ 5555555

อาจารย์กาญจนาพูดเรื่องเกี่ยวกับระบบอินเตอร์เน็ตความเร็วสูงสำหรับโรงเรียนห่างไกล ซึ่งก็ได้พัฒนาอุปกรณ์และเทคนิคต่างๆ ขึ้นมาใช้เองโดยเน้นว่าต้องมีราคาถูก (ใช้ Raspberry Pi เป็นบอร์ดหลัก มีบางช่วงที่ต้องขยายสัญญาณก็เอากะทะทำกับข้าวมาต่อเป็นจานคล้ายๆ จานดาวเทียม) และประสิทธิภาพดี (ต้องดู Youtube ได้ลื่นไหลระดับเน็ต 3G, 4G เพราะสื่อการเรียนส่วนใหญ่ให้เด็กดูจาก Youtube)

Invited Speaker ท่านแรก ศ.ดร.กาญจนา กาญจนสุต

ตอนนำเสนอท่านก็ภาษาอังกฤษล้วนครับซึ่งก็ฟังออกเป็นส่วนใหญ่ แต่คงเพราะเราไม่ได้จับงานทางด้านนี้มานานพวกศัพท์เฉพาะหรือเทคนิคใหม่ๆ บางอันก็ไม่คุ้นเคยเลยอาจจะหลุดไปบ้าง แต่โดยรวมก็เป็นงานที่ดีและมีคุณค่ามากครับ (มีผู้ร่วมงานท่านนึงที่มีคำถามเยอะสุดแกมาจากอินเดีย แกว่างานนี้เหมาะกับการนำไปใช้ในประเทศแกมากๆ) ส่วน Invited Speaker ท่านที่สองผมไม่ได้อยู่ฟังเพราะอยากพาพ่อกับแม่ไปเที่ยวมากกว่าก็เลยออกมาก่อน

วันนำเสนอ

วันรุ่งขึ้น (ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของงาน) ก็ถึงคิวที่จะต้องนำเสนอแล้วครับ

ไปเจออาจารย์สองท่านที่มาจากคณะวิทย์ มน.เช่นกัน ก็คืออาจารย์ฝง (หัวหน้าภาคคอมฯ) กับอาจารย์อนามัย (ภาคคณิตฯ) ที่ไปนำเสนองานเช่นกัน ห้องเดียวกันกับผมแต่เป็นตอนบ่าย ผมอยู่ในกลุ่มเช้าและเป็นคนสุดท้ายของกลุ่มแรกก่อนเบรคทานของว่าง ก็เลยกะว่ารีบๆ พูดๆ ให้เสร็จแล้วก็รีบกลับดีกว่า

Chair ในห้องของผมมีคนเดียวเป็นฝรั่งแถมพูดฟังยากอีกตะหาก กำลังคิดๆ อยู่ว่าถ้าโดนถามขึ้นมาจะฟังออกมั้ยวะเนี่ย ก็สังเกตดูว่าคนแรกๆ ที่ขึ้นไปนำเสนอ ไม่โดน Chair ถามเลย แต่จะมีบางคนที่โดนผู้เข้าฟังถามบ้างเล็กน้อย อันนี้ก็พออุ่นใจขึ้นมาบ้าง และพอสังเกตผู้เข้าฟังในห้องก็พบว่าเป็นคนจีนและเกาหลีเป็นส่วนใหญ่ มีแขกกับฝรั่งปนมานิดหน่อย (และชอบถาม) นอกนั้นก็มีคนไทยอยู่จำนวนหนึ่ง

ฟังคนอื่นพูดไปเพลินๆ ก็ถึงคิวตัวเองละครับ เดินฉับๆ ไปหน้าเวที เสียบ USB Drive เอาไฟล์นำเสนอมาลงเครื่องที่เปิดไว้ให้ แล้วก็ร่ายเลยครับ

คนทางซ้ายคือ Chair ส่วนเรามองจอในคอมไม่ถนัดเลยขอออกมายืนข้างนอกเลย

หน้าจอนี้คือกำลังเล่าถึงผลการทดลอง

ตอนกำลังพูดๆ ไปก็แอบมองผู้ฟัง บร๊ะ !!! มองกันตาแป๋วเลย แถมบางคนมีพยักหน้าหงึกๆ อาการแบบนี้สันนิษฐานไว้เลยครับว่า มันต้องมีคำถามในใจแล้วแหงๆ และพอตูเอ่ยคำว่า Any Question? เมื่อไร ไอ้คำถามเหล่านั้นมันต้องพรั่งพรูออกมาท่วมตูจนมิดหัวแน่น๊อนนนนน

นำเสนอไปก็เตรียมใจไปละครับ เจอฝรั่งถามยังไม่เท่าไร กลัวเจอแขกกะจีนถามนี่ฟังไม่ค่อยออก ผมประมาณว่าน่าจะใช้เวลาไปทั้งหมดประมาณไม่ถึง 10 นาทีเพราะรู้ตัวว่าพูดเร็วมาก จนนำเสนอเสร็จ Chair ก็ถามทุกคนในห้อง Any Question?

ปรากฏว่าเงียบจ้า !!! ไม่มีใครถามเลย Chair ก็บอก โอเค แยกย้ายไปดื่มน้ำปัสสาวะได้แล้วจ้ะทุกคน โอ้...มันช่างรวดเร็วฉับไวอะไรปานนี้หนอ

รับใบ Certificate เสร็จ ก็เสร็จสิ้นภารกิจครับ ออกมาโทรเรียกพ่อกับแม่มาทานเบรคอย่างสบายใจ อิ่มหนำสำราญแล้วก็เตรียมกลับนครสวรรค์บ้านเกิด

ก่อนกลับจะชวนถ่ายรูปที่บอร์ด ก็พอดีมี Editor (Mr.Kuinam J. Kim) มาคุยด้วย แกก็ทักทายพ่อกับแม่ แล้วก็ถามว่าทำไมรีบกลับ เราก็บอกว่าบ้านไกลครับท่าน ต้องรีบกลับพรุ่งนี้มีงานต้องทำ แกก็พยักหน้าหงึกๆ ว่าอยู่ทานข้าวเที่ยงก่อนสิแล้วค่อยกลับ (อ้าว ก็บอกว่ารีบเว้ย) สุดท้ายก็ถ่ายรูปหมู่กันก่อนกลับครับ

ครอบครัวข้าพเจ้าถ่ายรูปร่วมกับ Editor Mr.Kuimam J. Kim หน้างาน

เสร็จภารกิจเรียบร้อยครับกับงาน ICISA 2015 เดินทางกลับบ้าน ก่อนกลับถึงนครสวรรค์มีแอบแวะไหว้พระที่อยุธยาอีกหน่อยนึง กว่าจะถึงบ้านจริงๆ ก็ค่ำละครับ เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวพอสมควรก็เลยหลับเป็นตาย (ด้วยความสบายใจ)

ผลงาน

อันนี้เป็นหัวข้อเรื่องกับบทคัดย่องานที่ไปนำเสนอมาครับผม ส่วนใครที่สนใจเอกสารฉบับเต็มสามารถไปโหลดเอาได้ที่ ResearchGate นะครับ

A Semantic Similarity Assessment Tool for Computer Science Subjects Using Extended Wu & Palmer's Algorithm and Ontology

Chayan Nuntawong, Chakkrit Snae Namahoot* and Michael Brückner

Abstract

This paper presents a process model and a system for calculating the correspondence between the content of courses in Computer Science with the standard of The Thailand Qualifications Framework for Higher Education (TQF: HEd). The aim is to improve the curriculum of universities in Thailand by meeting the standards and decreasing the duration of the operation to be more convenient. We designed an ontology of courses and TQF: HEd, and then we developed the system as a web application that can map the information from two ontologies using the extended Wu & Palmer’s algorithm and WordNet. At last, the system summarizes the consistency of the course descriptions with the body of knowledge of TQF: HEd. Tests with sample data show that this method indicates whether the course description is consistent with the standards or not. It also indicates the relative importance of each part of the body of knowledge in teaching of this subject as well.

(*Corresponding Author)

Future Works

สำหรับงานหน้าก็คงต้องเป็น Inter Conf แบบนี้แหละครับเพราะว่าต้องเริ่มเอามาเคลมจบแล้ว ก็หวังว่าจะมีโอกาสได้ไปงานดีๆ แบบนี้อีกครับ :)

***ขอบคุณรูปภาพบรรยากาศในงานทั้งหมดจาก Facebook Page iCatse ครับ***

197 | จัดเกมบน 3DS อีกแล้วอีกแล้ว

2014-11-12T03:14:00.001+07:00

ตอนที่ 1 และ ตอนที่ 2 ครับ

Harvest Moon 3D: A New Beginning

เกมปลูกผักระดับตำนาน เคยเล่นภาคนึงใน PSP ก็สนุกดีครับ ภาคนี้ก็ไม่ค่อยต่างกันมาก มีอะไรๆ ให้ทำเยอะแยะหมดในแต่ละวันจนเวลาไม่ค่อยจะพอ
ข้อดี : เกมสนุกตามแนวปลูกผัก
ข้อเสีย : ภาพไม่สวย เฟรมเรตตก

Etrian Odyssey Untold: The Millennium Girl

แผ่นนี้ได้มาจาก Play-Asia ตอนลดราคา เป็นเกมแนว Dungeon RPG ที่เดินไปเดินมาใน Dungeon แต่ละชั้น เนื้อเรื่องค่อนข้างยาวมากและมีจำนวนชั้นเยอะเหลือเกิน แต่โดยรวมก็ถือเป็นเกมที่สนุกมากครับ มักจะหยิบเอามาเล่นบ่อยๆ เวลาเบื่อเกมอื่น
ข้อดี : เกมสนุก เล่นไม่ยาก ความยาวคุ้มราคามาก
ข้อเสีย : กราฟิกออกแนวโบราณไปนิดนึง ฉากต่อสู้คล้ายๆ SMT IV

Samurai Warriors Chronicle

ได้มาจาก Play-Asia ตอนลดราคาเช่นกัน เกม Action แนว Musou ที่คุ้นเคยดี เป็นเกมที่เล่นได้เรื่อยๆ และสนุกตามสไตล์ของเขาแหละครับ เวลาตีทหารราบกระจัดกระจายทีนี่โคตรสะใจ
ข้อดี : ฉากต่อสู้มันเวอร์แบบ Musou ตัวละครก็ออกแบบได้งดงาม
ข้อเสีย : เกมมันออกมานานแล้วระบบอะไรๆ ก็ดูโบราณไปบ้าง

Metal Gear Solid 3D: Snake Eater

หลงคำชมในเน็ตว่าเป็น MGS ภาคที่สนุกมากเลยหลวงตัวซื้อมาตอน Play-Asia ลดราคา (แบบถูกโคตรๆ) แล้วก็พบว่าเป็นเกมที่เสียดายเงินอย่างยิ่ง คือมันไม่ใช่แนวเลยสักนิดอะครับ เล่นมาเกือบ 2 ชั่วโมงยังไม่พ้นฉากแรกแถมอึดอัดกับระบบการเล่นของมันแบบสุดๆ ถืงว่าทำไม Play-Asia ถึงเอามาลดบ่อยมากๆ
ข้อดี : ยังหาไม่เจอ
ข้อเสีย : เกมไม่สนุกเลย (คหสต.) ซื้อมาเล่นแล้วเสียดายตัง

Street Fighter IV 3D Edition

เป็นเกมในตำนานอีกเกมนึงที่เล่นมาตั้งแต่เด็กๆ สำหรับภาคนี้เคยเล่นใน iOS มาแล้วเลยค่อนข้างคุ้นเคยอยู่ แถมเกมก็ทำระบบให้ออก Combo ง่ายขึ้นไปอีก ภาพตอนเปิด 3D ก็สวยงามจนน้ำลายไหล เอาไว้เล่นได้ยาวๆ ไม่เบื่อครับเกมนี้
ข้อดี : ระดับที่คนเล่น Street Fighter รู้กันดี
ข้อเสีย : เวลาเปิด 3D ภาพมันชอบหลุดโฟกัสเพราะเราต้องขยับเครื่องไปมาบ่อย

Paper Mario Sticker Star

อันนี้ได้มาในราคาที่ถูกมากๆ จาก Play-Asia แล้วก็สนุกสมคำร่ำลือจริงๆ ภาพน่ารัก เกมเพลย์แบบ JRPG เข้าใจไม่ยากนัก เก็บไว้เล่นยาวๆ เพราะเสียดายไม่อยากรีบจบเร็ว 555555+
ข้อดี : เกมเพลย์สนุก ภาพสวยมาก
ข้อเสีย : บางฉากก็ผ่านยากไปหน่อย

Super Mario 3D Land

อันนี้สนุกจริงสมราคา Mario เลย ภาพ 3D ตื่นตาตื่นใจมาก ได้มาจาก Play-Asia แบบโคตรเซอไพรส์เพราะปกติไม่ค่อยเอา Mario มาลดเท่าไรนัก ซื้อมาแล้วคุ้มสุดยอดจริงๆ
ข้อดี : เกมสนุกตามมาตรฐาน Mario ภาพ 3D โคตรอลังการ
ข้อเสีย : ยังหาไม่เจอ

New Super Mario Bros.2

ตรงข้ามกับอันข้างบนเลย สำหรับผมแ้วผมว่ามันยากมากๆ เลย การควบคุมตัวละครก็ยาก ฉากหลายๆ ฉากก็ผ่านยาก ตอนนี้เลยเล่นได้ไม่ถึงไหนเลย เสียดายจริงๆ ที่ตัวเองไม่ถนัดแนวนี้ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นเกมที่ดีมากๆๆ
ข้อดี : คุณภาพเกมตามมาตรฐาน Mario
ข้อเสีย : สำหรับผมมันยากเกินไป T_T

The Legend of Zelda: A Link Between Worlds

สนุกมาก สนุกจริงๆ เป็นเกมที่เล่นรวดเดียว 4 วันจบแล้วยังรู้สึกเสียดายอยากกลับมาเล่นใหม่ เป็นเกมที่สร้างต่อจากภาค A Link to The Past เมื่อสมัยโน้น (แผนที่เดียวกัน) ส่วนตัวเป็นเกม Zelda เกมที่สองในชีวิตที่ได้เล่น รู้สึกประทับใจกับมันมากจริงๆ
ข้อดี : เยอะแยะไปหมดจนไม่รู้จะยกย่องมันยังไงดี
ข้อเสีย : อยากให้เกมยาวกว่านี้อีกหน่อย 20 ชม.มันน้อยไปง่ะ

Bravely Default

อีกหนึ่งเกมดังที่กำลังจะมีภาคต่อ เกมมาแนว Final Fantasy แบบไม่ต้องพิสูจน์เลย แต่ก็สนุกและสมบูรณ์แบบตามคุณภาพระดับ Square Enix แต่เกมนี้ยังเล่นไม่จบเพราะพอมาถึงช่วงครึ่งหลังของเกมชักรู้สึกเซ็งกับเนื้อเรื่อง (ขออนุญาตไม่ Spoiled) ก็เลยพักไว้ก่อน
ข้อดี : เป็นเกม JRPG ที่สมบูรณ์แบบมากๆ
ข้อเสีย : เนื้อเรื่องช่วงครึ่งหลังทำเอาเซ็งจนขี้เกียจเล่นต่อ

Donkey Kong Country Returns 3D

เกมนี้ได้ Redeem มาฟรีจาก eShop ครับ ก็เป็นเกมสไตล์คล้ายๆ Mario ที่ผมแพ้ทางอีกเช่นเคย ก็เลยต้องเก็บไว้ก่อน T_T
ข้อดี : ภาพสวย เกมเพลย์เข้าใจง่าย
ข้อเสีย : มันยากไปสำหรับผมอีกแล้ว

Tomodachi Life

เกมที่โด่งดังและขายดีมากในเวอร์ชั่น JP เรารับบทเป็นผู้ดูแลหอพักที่มีแต่พวกตัวละครที่เราสร้างเอง แต่ละตัวก็มีนิสัยแตกต่างกัน และก็จะมีคำร้องขอความช่วยเหลือมาเรื่อยๆ เป็นเกมที่เล่นได้เพลินๆ ยาวๆ ไม่มีตอนจบครับ เกมนี้จะเอามาเล่นบ่อยๆ เล่นทีนึงก็ 2-3 ชม.
ข้อดี : รูปแบบเกมที่สบายๆ แต่มีอะไรให้ทำเยอะ เล่นแล้วไม่เครียด
ข้อเสีย : ยังหาไม่เจอ

Disney Magical World

เกมแนว Animal Crossing ผสม Action RPG ที่มี Theme เป็น Disney เกมนี้ผมตัดสินใจซื้อเพราะความฝันในวัยเด็กล้วนๆ เลยครับ ตัวละครของเราต้องทำอะไรเยอะแยะไปหมดทั้งปลูกผัก, เปิดร้านอาหาร, สร้างของ, ทำชุด แถมยังต้องไปทำเควสอีก เล่นกันได้อีกยาวนานเลยครับ
ข้อดี : เกมเพลย์หลากหลายมาก แถมโลกของ Disney ก็โดนใจเด็กหนวดอย่างผมอยู่แล้ว :)
ข้อเสีย : ยังหาไม่เจอ

One Piece: Unlimited World R

เกมจาก One Piece ที่มีเนื้อเรื่องใหม่เฉพาะในเกมนี้เลย แนวการเล่นคล้ายๆ เกมข้างบนแต่จะเน้น Action มากกว่า เราจะเก็บเลเวลไปด้วยระหว่างที่ผ่านเนื้อเรื่อง ส่วนเวลาว่างก็ต้องมาสร้างเมือง อัพเกรดร้านค้า ปลูกผักนิดหน่อย แล้วก็รับเควสจากชาวบ้านอะไรทำนองนี้ เป็นเกมที่เล่นสนุกดีครับแต่ผมเก็บเอาไว้ก่อนเพราะยังอ่าน One Piece ไม่ถึงตอนล่าสุด บางตัวละครโผล่มานี่ไม่เคยเห็นเลยยังงงๆ ไปบ้าง เลยกะว่าให้อ่านการ์ตูนมาทันก่อนแล้วค่อยเอามาเล่นต่อ
ข้อดี : เกมเพลย์สนุก มีอะไรให้ทำเรื่อยๆ ฉาก Action ในเกมก็เจ๋งดี
ข้อเสีย : ตัวหนังสือในเกมเล็กอ่านยาก ไอเท็มก็ไม่ค่อยมีคำอธิบายว่าหาจากไหนหน้าตาเป็นไง

Fantasy Life

เกมนี้ดูดเวลาผมไปกว่า 20 ชม.แล้ว ผมยังเล่นไปได้ไม่ถึง 50% ของเนื้อเรื่องเลยครับ เป็นเกมแนวคล้ายๆ 2 เกมด้านบนแต่ว่า Open กว่ามาก เนื้อหาเหมือนกับจำลองเราไปใช้ชีวิตอยู่ในโลกของ RPG ที่คุ้นเคยกันทั่วไป ตัวละครนึงเปลี่ยนอาชีพได้ 12 อาชีพ มีทั้งแนวบู๊, แนวหาของ และแนวคราฟต์ของ เล่นสลับไปมาบางทีก็งงๆ นะแต่ก็ถือว่ามันมีอะไรให้ทำเยอะมากเหลือเกิน ทั้งเควสหลักของเนื้อเรื่องและเควสชาวบ้าน เอาเป็นว่าเกมนี้คุ้มราคาสุดยอดแล้วครับเมื่อเทียบกับเวลาในการเล่น
ข้อดี : มีอะไรให้ทำหลากหลายมากๆ ฉากต่อสู้ในเกมก็ทำมาเข้าใจง่ายดี นึกถึงเกมอย่าง Ragnarok สมัยก่อน แถมความยาวเกมนี่มหาศาล เล่นกันเป็นร้อยชั่วโมงน่าจะอยู่
ข้อเสีย : บทสนทนาบางทีก็เยอะไปจนน่ารำคาญ เควสในเนื้อเรื่องหลักก็ไม่ค่อยมีอะไรเลยนอกจากคุยๆๆๆ แถม NPC บางตัวดันใช้ภาษา Slang อ่านไม่รู้เรื่องอีก

195 | อัพเครื่อง + เคลม Magic Mouse

2014-09-30T05:52:00.001+07:00

ในช่วงเวลาใกล้เช้าที่ผมกำลังจะเข้านอนนี้ จู่ๆ ก็อยากเขียน Blog ขึ้นมา แต่ด้วยความที่เริ่มง่วงเลยไม่อยากเล่าเรื่องยาวๆ มากนัก (ทั้งๆ ที่มีเรื่องยาวๆ รอไว้เล่าอยู่เพียบ) เลยเอาเรื่องสั้นๆ ที่ประทับใจมากมายมาเล่าก่อนละกัน

เรื่องมีอยู่ว่าตอนที่ซื้อ Macbook Pro ตัวนี้มานั้นได้ตัดสินใจซื้อ Magic Mouse มาด้วยเพราะเห็นจากคำร่ำลือมากมาย + ไปลองเล่นเองที่ iStudio แล้วประทับใจมากๆ คิดว่าโอ้วววว เจ้าสิ่งนี่แหละที่เกิดมาคู่กับ Mac อย่างแท้จริง ก็หวดมาเลยครับ

ไปๆ มาๆ เจ้าเมาส์แพงโคตรนี่ก็เริ่มออกลาย เริ่มจากอาการหนักสุดคือ ใช้ๆ ไปประมาณ 3 ชั่วโมงขึ้นไป Bluetooth จะตัดการเชื่อมต่อทันที แล้วต่อใหม่ไม่ได้ด้วยนะ ต้อง Restart เครื่องถึงจะใช้ได้ปกติ (อาการนี้ยังไม่พบจาก Windows 8.1 ที่ลงผ่าน Bootcamp หรืออาจเป็นเพราะว่าใช้งานทางฝั่ง Windows น้อยกว่า) ก็ลองหาในเน็ตว่ามีใครเจออาการเดียวกับเราไหม...ก็ไม่มี

จนวันนึงว่างๆ (จริงๆ ก็ไม่ใช่วันว่างหรอก คือไปซื้อ iPad Mini ที่ร้านเดิมแหละ วันหลังนึกได้จะเล่าอีกที) ก็เลยถามน้องพนักงานว่าอาการแบบนี้มันปกติหรือเปล่า น้องบอกว่าพี่เอามาเคลมเหอะ ของอยู่ในประกันไม่ต้องคิดไรมาก เราก็นะ...ซื้อมาไม่นานต้องเคลมแล้วเหรอวะเนี่ย ก็ยังดึงเกมไว้เรื่อยๆ ไม่อยากเอาไปเคลม จนวันนึงตังเหลือ (พูดเหมือนรวย) เลยอยากได้ Bluetooth Handfree สักอัน ก็เลยไปซื้อที่ร้านเดิมนี่แหละ แล้วก็พลอยถือ Magic Mouse ไปด้วย ไปถึงก็ยื่นเลยครับ อ่ะน้อง เคลมจ้ะ

น้องพนักงานบอกว่าพี่ ตอนนี้ ComSeven เปิดศูนย์รับเคลมสินค้าของ Apple โดยเฉพาะแล้วนะ ชื่อร้าน iCare อยู่ฝั่งตรงข้ามร้านนี่เอง (ในใจนึกแว้บขึ้นมาเลยว่าเห้ย! ของมึงเสียง่ายเสียบ่อยขนาดต้องเปิดศูนย์เคลมเลยเรอะ) แต่ก็เอาไปส่งเคลมอย่างว่าง่ายอะนะ

พนักงาน iCare บอกว่า ขอรับของไว้เช็คก่อนนะครับ ประมาณ 2 อาทิตย์จะแจ้งกลับไปว่าต้องซ่อมหรือเปลี่ยนอะไรยังไง (มึงเช็คนานไปมั้ย 2 อาทิตย์) ชั่วโมงนั้นทำไงละครับ ยอมๆ ไปเหอะ

3 อาทิตย์ผ่านไป นานจนลืมไปแล้ว ก็เลยโทรไปทวงถามว่าเช็คเสร็จยังละนั่น น้องพนักงานบอกว่า โอเคพี่ คือส่งไปศูนย์แล้ว (ศูนย์ไหนอีก?) ตอนนี้ของเคลมส่งกลับมาแล้ว แต่ว่าติดทางกงสุลอยู่ ของเคลมล็อตนี้ติดพร้อมกันหมด...

ฟังรอบแรกถึงกับอึ้งว่าเห้ย กงสุลไหนวะ ส่งไปต่างประเทศเลยเหรอ

ผ่านมาได้ 2-3 วัน ทาง iCare ก็โทรมาบอกครับว่าของมาแล้ว แต่ด้วยความอึนก็เลยปล่อยไว้อีกเกือบสัปดาห์กว่าจะไปเอาของ ปรากฏว่า...

แกเปลี่ยนเมาส์ตัวใหม่ให้เลยครับ ห่อแรพมาแบบเนียนๆ เลย สติกเกอร์ในตัวเมาส์ยังแปะอยู่เลยด้วยซ้ำ ทาง iCare บอกว่า เช็คอาการแล้ว (แต่ตูว่าไม่ได้เช็คไรเท่าไหร่หรอก) ส่งศูนย์ ศูนย์เปลี่ยนตัวใหม่ให้เลยครับ ไม่ซงไม่ซ่อมไรละ

จากความรู้เท่าที่มี ศูนย์ Apple ที่ใกล้ที่สุดคือสิงคโปร์ (อ.อ้อแฟนอาจารย์ที่ปรึกษาเคยส่ง Macbook Air ไปเปลี่ยน SSD ก่อนหน้านี้ไม่นานนัก) แสดงว่า Magic Mouse ตัวนี้มันคือตัวใหม่เอี่ยมจากสิงคโปร์เลยงั้นฤา ???

จนเอากลับไป Test นั่นแหละครับถึงรู้ว่ามันตัวใหม่จริงๆ Serial Number ใหม่เลย Mac OS X ต้อง Pair กันใหม่เลยละ สรุปว่า Magic Mouse ตัวเก่า (ซึ่งตกลงก็ไม่รู้สาเหตุว่าเป็นห่าไร) ก็โบกมืออำลาไปอย่างง่ายดายพร้อมกับส่งตัวใหม่มาทำหน้าที่แทนแบบฟรีๆ O_O

อันนี้คือ Magic Mouse ตัวใหม่จ้า

ที่น่ารักมากคือ แบตคู่ตัวตอนซื้อมามันหมดไปแล้ว เลยซื้อแบต Panasonic Evola จาก 7-11 มาใส่แทน ซึ่ง iCare ก็ถอดเก็บไว้ให้เรียบร้อย ตอนส่งคืนก็คืนมาด้วยแหละ :)

ตั้งแต่เข้าวงการคอมมานี่บอกเลยว่าดีลเลอร์ที่เคลมของได้ถูกใจที่สุดคงไม่พ้น DCOM (ที่ล้มหายตายจากไปแล้ว) ได้อย่างแน่นอน แบบว่าถือ Harddisk เน่าเฟะขนาดไหนไปส่ง ไม่เกิน 10 นาทีก็ได้ลูกใหม่มาใช้แบบเนียนๆ (ทั้งที่ไอ้ลูกที่ส่งเคลมตูอาจจะไปขโมยมาจากไหนก็ได้) แต่วันนี้คงต้องขอยก Apple (และ iCare ในฐานะผู้ดูแลการเคลม) ให้อยู่ในดวงใจเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งเจ้าแล้วละ

(อนึ่ง ขอไม่กล่าวยกย่องถึง Synnex สุดยอดบริษัทนักเคลมอีกเจ้า เพราะทั้งๆ ที่ศูนย์ก็อยู่ในจังหวัด และสินค้าของมึงก็เคลมกันโคตรบ่อยมากๆ โดยเฉพาะ Kingston แต่มึงก็ไม่ Stock ของเคลมไว้เลยสักครั้ง เคลมตั้งแต่ Micro SD ยัน External HDD รอ 2 อาทิตย์ตลอด มันนานไปปะวะ นี่ยังดีที่เคลมแค่ Accessories ถ้า HDD ตูเสียแล้วต้องรอขนาดนี้ตูไม่ตกงานเลยเรอะ)

เอิ่ม...สรุปคือเล่ามาทั้งหมดมีแต่เรื่องเคลมของ งั้นขอเล่าส่งท้ายนิดนึงละกัน เนื่องในโอกาสที่ช่วงนี้เงินก้นถุงเฟ้อมาก ข้าพเจ้าเลยจัดการผ่าตัด Macbook Pro ซะใหม่แบบโหดๆ ฉลองกันให้หมดตูดกันไปเลยละกันครับพี่น้อง

เริ่มจากอัพ RAM ก่อนเลย จากคู่ตัว 4 GB ไปซื้อ RAM จาก Kingston มาใหม่แบบโหดๆ 2 ตัว รวม 16 GB !!!

RAM Notebook ทั่วไปใช้กับ Macbook Pro ที่เป็น Intel Architecture ได้นะจ๊ะ (ดูรุ่นและ Bus ที่รองรับด้วย)

งาน RAM นี่หมดค่าเสียหายไปประมาณ 5,300 บาท ก็คือว่าคุ้มละสำหรับการที่จะไม่ต้อง Upgrade ไปอีกอย่างน้อย 2-3 ปี

วันรุ่งขึ้นด้วยความที่ร้อน (อยากใช้) เงิน ก็ตามไปจัดอีกอย่างเลย SSD !!! งานนี้เช็คราคาและสถานที่จำหน่ายแล้ว ได้ตัวเลือกที่เหมาะที่สุดคือ 256 GB ของ Plexter (เขาว่ากันว่าใช้ชิปของ Toshiba ซึ่งแค่ได้ยินยี่ห้อก็แทบจะกราบละ) ถึงจะฟังดูโนเนมแต่ก็ยังน่าคบกว่า Intel และ Samsung เป็นไหนๆ

Plexter SSD 256 GB รุ่นห่าไรไม่รู้ละ ไม่ซีเรียส

อันว่า SSD นี้โดนค่าเสียหายไปอีก 5,550 บาท ทั้งสองอันซื้อจาก JIB เหตุผลเพราะหาราคาง่าย + เคลมง่าย (สาขาเยอะ)

อนึ่ง การซึ้ออุปกรณ์ IT ของข้าพเจ้านั้นพิจารณาง่ายๆ แค่ 3 อย่างคือ

1. สเป็คและราคาตรงกับที่ตั้งเป้าไว้

2. หาซื้อได้ในพื้นที่ใกล้เคียง (อยู่ต่างจังหวัดก็งี้แหละ ลำบากกันหน่อย)

3. มีของ (อันนี้สำคัญมาก ถ้าไม่มีของหรือต้องรอสั่งนี่ไม่เอาเลย วัยรุ่นใจฮ้อน)

ดังนั้นหากนัก Benchmark มาอ่านแล้วรู้สึกขัดใจก็ต้องขออภัยนะครับ ข้าพเจ้าใช้คอมทำงาน + เล่นเน็ต + ดูหนังฟังเพลง ไม่ได้เอาไว้เล่นเกมสเป็คเทพหรือไว้หาค่าทดสอบสูงๆ :)

สรุปคือเสียเงินเพิ่มไปหมื่นกว่า แต่สิ่งที่ได้มาคือความเร็วแบบโคตรๆ คือ Bottleneck Problem ตัดไปได้เลย (เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกว่าตูเอาชนะปัญหานี้ได้แว้ว) อีกอย่างคือไม่ค่อยกังวลแล้วเวลาแบก Notebook ไปทำงานนอกสถานที่แล้วกลัวมันจะสะเทือนไปถึง HDD อันนี้ขอบอกว่าโคตรโล่งมากๆ เพราะตั้งแต่ใช้ Notebook มาตั้งกะปี 46 ก็กังวลและพลาดเรื่องนี้มาตลอด ตอนนี้สบายใจมากแล้วละ

ณ ชั่วโมงนี้ขอบอกเลยว่ารัก Macbook Pro ตัวนี้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รู้สึกว่าเปิดคอมแล้วมีความสุขมากจริงๆ ความเร็ว + ความสบายใจ มันทำให้การทำงานเราไหลลื่นขึ้นจริงๆ นะเออ

OK ตอนแรกกะจะแพล่มสั้นๆ ตอนนี้กลายเป็นยาวเฟื้อยเลย พอละ เรื่องยาวๆ (ยาวๆ จริงๆ นะเฮ้ย) ไว้เล่าต่อวันหลังละกัน นอนละ :)

194 | ข้าวซอย Instant

2014-07-05T01:36:00.000+07:00

เมื่อวานไปได้อาหารแปลก (ที่มีมานานแล้ว) จาก Tesco Lotus ครับ

มันคือ "ข้าวซอยไก่" แบบปรุงสำเร็จ ของโรซ่าครับ ราคาประมาณ 50 บาทมั้ง

แกะกล่องออกมาก็จะเจอ 2 อย่างคือ ถาดใส่เส้นปิดด้วยฟอยล์และฝาพลาสติกกันกระเด็นเวลาเวฟ กับน้ำแกงอยู่ในซองฟอยล์ครับ ข้อเสียสำคัญคือไม่ให้อุปกรณ์รับประทานมาด้วยนี่สิ

ขั้นตอนแรกก็แกะฟอยล์ที่ปิดถาดออก ต้องแกะให้หมดก่อนเข้าไมโครเวฟนะครับ อันตรายๆๆๆ

เส้นข้าวซอย ทำมาได้ดูดีนะ เส้นมันจะเปียกๆ นิดหน่อยไม่ได้แห้งเหมือนมาม่านะ

ต่อมาก็เทน้ำแกงลงไปให้ทั่วๆ ครับ สังเกตว่ามีเนื้อไก่มาให้บ้างเล็กน้อยแต่ชิ้นเล็กมากๆ

เทเสร็จก็เอาฝาพลาสติกปิดเหมือนเดิม จะไม่ปิดก็ได้นะครับแต่รับรองว่าน้ำแกงกระเด็นแน่ๆ

เอาเข้าเวฟตามเวลาข้างกล่องเลยครับ ของผม 800w ก็ 1.30 นาที ตอนเวฟได้ยินเสียงโป๊ะเป๊ะชัดเจนเลย

ออกมาก็ร้อนจี๋เลยครับ (ถาดมันบางมาก บางกว่า ezyGo ของ 7-11 อีก)

หน้าตาดูดีทีเดียว

ในแง่รสชาติ ถือว่าโอเคครับ น้ำแกงค่อนข้างข้น รสชาติเข้มข้น เผ็ดกำลังดีไม่ต้องหาน้ำพริกเผาเติมเพิ่ม ส่วนเส้นก็อร่อยดีครับ แต่ก็คงเอาไปเทียบกับข้าวซอยที่เขาทำขายสดๆ ไม่ได้หรอกนะ เอาเป็นว่าลักษณะเส้นสัมผัสคล้ายๆ มาม่าที่กำลังจะอึด แต่หนึบกว่านิดหน่อยประมาณนั้น

ส่วนเรื่องปริมาณนี่ น้อยมากครับ ถ้าเด็กหรือสาวๆ กินก็คงอิ่มพอดี แต่สำหรับผู้ชายแล้วถือว่าน้อยไปครับ แต่ก็เอานะ เมนูเรียบง่าย เอาไว้กินตอนฉุกเฉินก็พอไหวอยู่ :)

193 | ร้านกาแฟ?

2014-06-21T16:34:00.003+07:00

ร้านกาแฟมีอะไรดี?
- มีกาแฟขาย
- มีเน็ตให้เล่น
- มีแอร์
- มีคนแจ่มๆ

ทำไมต้องมาร้านกาแฟ?
- มากินกาแฟ
- มาเล่นเน็ต
- มาตากแอร์
- มาดูคนแจ่มๆ

ทำไมกาแฟในร้านกาแฟต้องแพง?
- กาแฟมันแพงเอง
- บวกค่าเน็ต
- บวกค่าแอร์
- บวกค่าคนแจ่มๆ (?)

ทำไมต้องมานั่งทำงานในร้านกาแฟ?
- ได้กินกาแฟ
- ได้ใช้เน็ต
- ได้ตากแอร์
- ได้โชว์คนแจ่มๆ

...ตูกำลังเขียนอะไรอยู่? 55555555+

192 | True Love - Coldplay (Ghost Stories)

2014-06-19T01:08:00.001+07:00

ในอัลบั้มใหม่ของ Coldplay ที่มีชื่ออัลบั้มและปกที่โคตรจะเท่ว่า "Ghost Stories" ผมกลับรู้สึกเฉยๆ กับเพลงโปรโมทอย่าง Magic และ A Sky Full of Stars มาก โดยเฉพาะ Midnight นี่ยิ่งแล้วใหญ่เลย (ฟังตอนขับรถอาจมีตาปรือ แถมมีสำเนียงหากินที่มักจะได้ยินในหลายๆ เพลงของ Coldplay อีก) แต่เพลงที่ติดหูผมตั้งแต่แรกเลยก็คือ Always in my Head ครับ (Track 1) คือเพลงมันเท่มากกกกกกกกก เท่แบบนี้แหละที่อยากฟังมานาน แต่พอฟังมาเรื่อยๆ ก็เจอเพลงที่ทำให้ผมชะงักครับ

True Love (Track 4)

คือตอนฟังก็ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก แต่อาศัยสัมผัสจากอารมณ์ของดนตรีกับเสียงร้องของ Chris Martin แล้วก็ทำให้รู้สึกว่าเพลงมันน่าจะหวานนะ เหมือนบอกรักกันอะ รักแท้ๆ อะไรประมาณนี้นะจ๊ะ บลาๆๆๆ

แต่จริงๆ ก็มาคิดว่าเสียงของ Martin นี่เชื่อไม่ค่อยได้เท่าไร บางเพลงเนื้อหาเศร้าดันร้องซะรื่นเริง บางเพลงเนื้อหาบวกแต่แกร้องให้เรารู้สึกลบก็มี ด้วยความข้องใจเลยลองหา Lyric มาดู ปรากฏว่า....น้ำตาร่วงเลย

For a second, I was in control
I had it once, I lost it though
And all along the fire below would rise

And I wish you could have let me know
What's really going on below
I've lost you now, you let me go
But one last time

Tell me you love me
If you don't then lie
Lie to me

Remember once upon a time
When I was yours and you were blind
The fire would sparkle in your eyes
And mine

So tell me you love me
And if you don't then lie
Lie to me

Just tell me you love me
If you don't then lie
Lie to me
If you don't then lie
Lie to me

And call it true
Call it true love
Call it true
Call it true love

แม่เจ้า....

ป.ล.เพลงที่เหลือก็ชอบนะ รู้สึกว่าชอบ Coldplay อัลบั้มนี้ที่สุดละ ในขณะที่อัลบั้มใหม่ของ Linkin Park (The Hunting Party) ที่เพิ่งออกมาใกล้ๆ กันนี่...เซ็งมาก

191 | My Macbook Pro !!! (Cont.)

2014-06-07T10:46:00.003+07:00

ตอนที่แล้ว : 190 | My Macbook Pro !!!

เขียนต่อกันเลยครับ ขณะนี้เวลา 9.11 น.ปรินท์งานที่จะให้อาจารย์ดูบ่ายนี้เรียบร้อยแล้ว จะนอนตอนนี้ก็กลัวไม่ตื่นเลยต้องหาอะไรทำรอเวลาไปก่อนครับ (แต่คงไม่ใช่งานเพราะสมองไม่ไปแล้วจ้า)

มาเล่าถึงประสบการณ์ใช้งาน Macbook Pro กันต่อครับ ขออนุญาตแบ่งเป็นส่วนๆ เพื่อความเข้าใจง่ายและกันคนเขียนมึน (เพราะความง่วง)

Hardware

เคยอ่านจากเว็บไหนจำไม่ได้ละเขาบอกว่า ทุกคนที่ซื้อ Macbook จะมีความประทับใจแรกเมื่อตอนแกะกล่องก็คือ "กลิ่น" ครับ เห็นว่าเป็นกลิ่นของโลหะ กลิ่นของใหม่ กลิ่นกล่อง กลิ่นพลาสติกและอะไรอื่นๆ ในกล่องรวมกัน เป็นกลิ่นที่ประทับใจสุดๆ ซึ่งผม "พลาด" ครับ พนักงานมันแกะกล่องให้ในร้าน ดมไม่ทัน ก็เลยไม่รู้ว่าไอ้กลิ่นที่ว่ามันเป็นยังไง

สัมผัสต่อมาคือ "ไฟดูด" ครับ ตัวเครื่องมันโลหะเกือบหมดเลย เท้าเปล่าแตะพื้นจับยังไงก็ดูด เวลาใช้งานนี่ต้องระวังพอสมควรครับ ดูดบ่อยๆ ก็ใช่จะดี

แต่สิ่งที่ประทับใจมากคือ ความเป็นโลหะของเครื่องครับ มันดูแข็งแรงทนทานมาก มีเหลี่ยมมีมุมที่คมๆ แต่ก็ทำให้รู้สึกถึงความแกร่งของมัน ส่วนจอนี่ก็สวยงามภาพชัดสมคำร่ำลือครับ (ถึงจะไม่ใช่ Retina Display ก็เหอะ) อีกจุดที่พอใจมากๆ คือแป้นพิมพ์ครับ มันให้สัมผัสที่พอดีมากๆ ไม่แข็งไม่ยวบเกินไป พิมพ์แล้วสบายนิ้ว แถมมีไฟด้วยนะ (จริงๆ ยี่ห้ออื่นก็มีแต่ผมยังไม่เคยใช้)

ส่วนพวกสายไฟนี่เฉยๆ ครับ เหมือนสายชาร์ตของ iPhone, iPad แปลกตรงที่ Adapter มันไม่ใหญ่มากเท่าไร พกพาง่ายดีครับ

Port ที่ให้มาของรุ่นนี้ก็มี ช่อง LAN 1 ช่อง, Thunderbolt 1 ช่อง, Firewire 1 ช่อง (ยังไม่รู้จะเอาไปเสียบกับอะไร), SDXC สำหรับเสียบการ์ดจากกล้อง 1 ช่อง (ผมไม่มีกล้องอันนี้เลยเฉยๆ) แล้วก็ USB 3 ให้มา 2 ช่อง อันนี้แอบดีใจเพราะตอนซื้อไม่ได้ดูสเปคก็เลยคิดว่าคงเป็น USB 2.0 แต่พอรู้ว่าเป็น 3 ก็พอใจมาก นอกจากนี้ก็เป็นช่องเสียบสายชาร์ตที่ทำเป็นแม่เหล็ก (Surface เอาไปทำมั่งแต่เสียบยากกว่ามาก) แล้วก็ DVD Drive (รุ่น Retina Display ไม่มีแล้วนะ)

ส่วนแบตที่เคลมว่าอยู่ได้ 7 ชม.นั่นเอาจริงๆ ไม่ถึงหรอกครับ (ในเว็บ Apple บอกว่า 7 ชม.นี่คือเล่นเน็ตผ่าน Wireless สถานเดียวเท่านั้น) แต่ใช้งานทั่วไปเช่นทำงานไปเปิดเพลงไปก็ประมาณ 4 ชม.กว่าครับ ถ้าไม่เปิดเพลง + ปิดไฟ Keyboard + ลด Brightness หน้าจอนี่ดึงไปถึง 6 ชม.ได้อยู่ ส่วนตอนที่สลับมาใช้ Windows 8.1 Pro นี่ 6 ชม.กว่าสบายๆ เลยครับ (Windows 8.1 ขึ้นชื่อเรื่องประหยัดพลังงานอยู่แล้ว)

ไอ้ที่ฮาคือมันมีปุ่มให้กดดูปริมาณไฟในแบตด้วยครับ (เหมือนพวกแบตสำรองมือถือ) อันนี้ชอบสุดๆ แบบว่ามันสะดวกมาก กดดูได้ทั้งตอนเปิดหรือปิดเครื่องเลย เป็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่เยี่ยมจริงๆ

Keyboard มีไฟที่ผมตื่นเต้นมาก

Software

อันนี้ถือว่าเปิดโลกทัศน์เลยครับ คือไม่คิดมาก่อนว่า OS บนคอมพิวเตอร์มันจะมีอะไรที่ใช้ง่ายขนาดนี้ ง่ายเกินไปจนน่าตกใจว่าที่ผ่านมากูมัวใช้อะไรอยู่

ใช้ง่ายกรณีนี้คือไม่เกี่ยวกับพวกปุ่มหรือ Function ที่ไม่เหมือนกับ Windows นะครับ อันนั้นถือว่าเป็นความคุ้นเคยมากกว่า แต่ง่ายในที่นี้คือ การ Config อะไรๆ มันดูเล็กน้อยไปหมด หลายๆ ส่วนมีวิดีโออธิบายอีกนะ ประมาณว่าถ้าอ่านไม่รู้เรื่องก็ดูภาพเอา เอาง่ายๆ แค่ System Preferences (เทียบกับ Windows ก็คือส่วนของ Control Panel) มันมีอะไรให้ปรับไม่เยอะมากนัก แถมแต่ละอันก็มีรายละเอียดน้อยนิดแต่กลับตอบโจทย์ผู้ใช้ได้ค่อนข้างครอบคลุม อันนี้อาจจะขัดใจนักปรับแต่ง Windows อยู่บ้างแต่ถ้ามองถึงความสะดวกแล้วมันสะดวกจริงๆ ครับ

System Preferences ทั้งหมดมีแค่เนี้ย

(แถวล่างสุดน่าจะเป็นพวก Setting ของ Plug In ที่เราลงเพิ่มครับ)

ซอฟต์แวร์ที่มีมาให้พร้อมเครื่องก็ถือว่ารองรับการทำงานได้ครอบคลุมครับ มีโปรแกรมตระกูล iWork มาให้ (Pages, Numbers, Keynote) ดูหนังฟังเพลงก็ iTunes จัดการรูปภาพก็ iPhoto เล่นเว็บก็ Safari ส่วน File Explorer ในนี้มันชื่อว่า Finder ครับ หาได้ทุกอย่างจริงๆ

นอกจากนี้ยังมีโปรแกรมเฉพาะทางที่ลงมาให้แล้วอีกอย่าง Garageband (ต่างกับใน iPad ลิบลับเลยครับ), iMovie (อันนี้ยังไม่ได้ลอง) นอกนั้นก็โปรแกรมทั่วไปที่คุ้นเคยกันใน iOS อย่างพวก Mail, Calendar, Reminder, Maps, Game Center อ้อมี Facetime ด้วย ที่สำคัญมี iCloud ด้วยนะครับ อะไรๆ ที่เก็บไว้บน iOS มันก็จะมาอยู่บน Mac OS X ได้อย่างง่ายดายสุดๆ ครับ

หน้าจอ Launchpad ดูโปรแกรมต่างๆ ที่ลงไว้ในเครื่องเรา หน้าตาราวกับ iOS

หน้า Desktop ของ Mac OS X Maverick

พวกโปรแกรมอื่นๆ ที่จะลงเพิ่ม ก็สามารถหาได้จาก Mac App Store ครับ (ส่วนใหญ่เสียตังค์แถมแพงอีก) หรือจะหาโหลดจากตามเว็บก็ได้ครับ ซึ่งส่วนใหญ่สมัยนี้จะทำมาเป็นไฟล์ dmg คือลักษณะเหมือน Image File เวลาเปิดมันก็จะ Mount File นั้น แล้วก็ขึ้นหน้าจอให้เราติดตั้งโปรแกรม วิธีติดตั้งก็ง่ายบัดซบครับ ไม่ต้องกด Next อะไรเลย ลากไฟล์โปรแกรม (มักจะอยู่ด้านซ้าย) มาใส่ในโฟลเดอร์ Applications ที่ตัวติดตั้งมันทำ Shortcut ไว้ให้ (มักจะอยู่ด้านขวา) แค่นั้นเอง จบ O_O

แล้วพอไปดูในโฟลเดอร์ Applications ที่รวมโปรแกรมที่ลงไว้ (เหมือนโฟลเดอร์ Program Files ของ Windows) ก็อึ้งครับ คือโปรแกรมนึงก็ไฟล์นามสกุล .app ตัวนึง (ในกรณีที่เป็นโปรแกรมทั่วไปที่ไม่ได้ใหญ่โตมาก) เวลา Uninstall ก็ลากไอ้ .app นั่นแหละครับลงถังขยะ (Windows เรียก Recycle Bin ในนี้เรียก Trash) แค่นั้น !!???

(แต่ถ้าจะ Uninstall แบบเกลี้ยงๆ เลยก็ใช้โปรแกรม Utilities ตัวอื่นช่วยแทนครับจะลบได้สะอาดสะอ้านกว่า)

ตัวอย่างหน้าจอ Install VLC Media Player ครับ ลากไอคอนรูปกรวยไปที่โฟลเดอร์ Applications (จริงๆ มันเป็น Shortcut) แค่นั้นเอง ง่ายไปปะวะ

ในโฟลเดอร์ Applications ครับ โปรแกรมนึงก็ไฟล์ .app ไฟล์นึง อยากลบโปรแกรมไหนก็ลากอันนั้นลงถังขยะ

เว็บโหลดโปรแกรม Freeware, Shareware แหล่งประจำของผม Filehippo.com ก็มีโปรแกรมของ Mac OS X ให้โหลด

ต่อไปนี้คือพวกโปรแกรมใช้งานที่ผมคุ้นเคยมาจาก Windows แล้วก็เพิ่งรู้ว่ามันมีเวอร์ชั่น Mac OS X ด้วยครับ และแน่นอนผมก็จัดการลงและทดสอบไปบ้างแล้ว ก็ใช้งานได้ดีไม่ต่างกันเลยครับ

VLC Media Player เอาไว้ดูหนัง จริงๆ ดูใน iTunes ก็ได้แต่ผมติดแบรนด์ VLC มากกว่า

uTorrent เอาไว้โหลดบิต

Twitter Client คล้ายๆ ใน iOS เลยครับ เล็ก ง่าย ไม่ซับซ้อน

Deezer เอาไว้ฟังเพลงออนไลน์ ตัวนี้ยัง Beta อยู่

Protege โปรแกรม Ontology Editor ตัวหากินของผม ไม่มีโปรแกรมนี้อาจเรียนไม่จบ (จริงๆ ต้องมี Eclipse อีกตัวแต่ยังโหลดไม่เสร็จ)

CCleaner โปรแกรม Utility ประเภททำความสะอาดลบไฟล์ขยะ เป็น Freeware ที่ดีมากๆ ใช้มาหลายปีแล้ว

Google Chrome แต่ผมพยายามจะเปลี่ยนมาใช้ Safari เพราะหลังๆ รู้สึก Chrome จะอลังการเกินไปจนเปลืองทรัพยากรเครื่อง

Handbrake โปรแกรมแปลงไฟล์วิดีโอที่ใช้ดีมากๆ อันนี้มีมาในเครื่องแล้วสงสัยร้านมันแอบลงมาให้

LINE มี LINE ด้วย !!! (ไปแม่งทุกระบบ) แต่ผมไม่ได้ลองเลยไม่รู้ว่าเหมือนในมือถือรึเปล่า

หน้าจอ Mac App Store ครับ คล้ายๆ ใน iOS แหละ

เกมก็มีครับ อย่างเกมฟอร์มยักษ์ที่น่าสนใจคือ Diablo III ผมกำลังโหลด Starter Edition มาลองอยู่ว่ากราฟิกมันจะพอไหวมั้ย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะโหลดเสร็จชาติไหนครับ

Cross Platforms Compatibilities

อันสุดท้ายที่อยากจะกราบทั้ง Microsoft ทั้ง Apple คือ ความเข้ากันได้ของทั้งสอง OS จากทั้งสองค่าย คือนอกจากเราจะสามารถลง Windows ผ่าน BOOTCAMP แล้ว ใน Mac OS X ยังมองเห็นพาร์ทิชันที่เป็น Windows ใน BOOTCAMP ด้วยครับ (ลักษณะคือ BOOTCAMP จะกลายเป็นพาร์ทิชันนึงที่มี Windows อยู่ข้างใน) ส่วนเวลาเราบูตเข้า Windows ก็จะเห็น BOOTCAMP (คือตัวมันเอง) เป็น Drive C:\ ส่วนพาร์ทิชันที่เป็น Mac OS X มันจะมองเป็น Drive อีกอันนึงครับ (ของผมแบ่งแค่ 2 พาร์ทิชันคือ Mac OS X กับ BOOTCAMP เพราะงั้นใน Windows จะเห็น Mac OS X เป็น Drive D:\)

ข้อดีมันคือ จะเก็บไฟล์ไว้ที่ไหนก็ได้ครับ เก็บไฟล์เอกสารไว้ใน Windows พอบูตเข้า Mac OS X ก็เปิดไฟล์ได้ หรือ Sync เพลงผ่าน iTunes ใน Mac OS X เวลาทำงานเอกสารใน Windows ก็เอาเพลงมาเปิดฟังได้ อะไรประมาณนี้ ซึ่งผมว่ามันยอดมากครับ เห็นแก่ความสะดวกของผู้ใช้จริงๆ

(แต่เรื่องที่เอาไฟล์จาก Microsoft Office กับ iWork มาเปิดข้ามกันนี่ไม่เกี่ยวนะครับ ปัญหาอมตะนี้คงไม่มีวันแก้ได้ตลอดกาล 55555+)

ถึงแก่เวลาที่ผมต้องเตรียมตัวไปส่งงานอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว เอาไว้ถ้ามีเวลาว่างๆ ได้ลองหัดใช้งานจริงๆ สักพักนึงแล้วจะมาเล่าสู่กันฟังต่อนะครับ

แต่ ณ ตอนนี้สรุปสั้นๆ ได้เลยว่า พอใจมากกกกกกกก :)

(Entry นี้และ Entry ที่แล้วเขียนแก้ง่วงระหว่างรอเวลาไปส่งงานอาจารย์หลังจากโหมงานมาหลายวันหลายคืนติด)

190 | My Macbook Pro !!!

2014-06-07T09:10:00.002+07:00

แล้วในที่สุด อารยธรรม Apple ตัวเป้งๆ ก็มาอยู่ในชีวิตผมจนได้ครับ

เล่าเท้าความก่อน เมื่อช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา ผมมีปัญหากับ Notebook ASUS เครื่องใหม่ของผมมาก (ใหม่ประมาณ 1 ปีกว่าๆ) คือมันชอบแฮงค์แบบงงๆ ช้าแบบหาสาเหตุไม่เจอ ผมก็ลองสลับ OS มาสารพัดแล้วตั้งแต่ Windows 7 32-64 Bit, Windows 8 Enterprise 32-64 Bit, Windows 8.1 Pro 32-64 Bit, Ubuntu (เวอร์ชั่นล่าสุด) ก็มีปัญหาเหมือนๆ กันหมด (Ubuntu ดูจะปัญหาน้อยสุด) ซึ่งผมก็ไม่อะไรมาก เพราะการใช้งานโดยทั่วไปช่วงนั้นคือเล่นเน็ต, ฟังเพลง, ต่อ HDMI ดูหนังผ่านทีวี, โหลดบิต อะไรทำนองนี้

มามีปัญหาอีตอนจะทำงานนี่แหละครับ งานที่ทำอยู่ช่วงนี้คือจะยุ่งๆ อยู่กับการสร้าง Ontology กับ SKOS โดยใช้ Protege และ Plug In บางตัว, ทดสอบ Query กับ Ontology ที่สร้างโดยใช้ Eclipse เขียนโปรแกรม Java เล็กๆ + Jena API แล้วก็เขียนรายงานใน Microsoft Word มีเก็บผลลง Excel บ้าง แต่งานหลักคือเขียนรายงานลง Word นี่แหละครับ ซึ่งปกติแล้วผมจะใช้ Cloud Storage เป็นหลัก (เดิมใช้ DropBox แต่พอมี Surface RT แล้วใช้ OneDrive มันสะดวกกว่าเยอะ) บางทีทำๆ งานไป เครื่องแฮงค์ บางทีพิมพ์ๆ งานอยู่ จอฟ้า (จอฟ้าของ Windows 8.1 นี่เชี่ยมาก) ไอ้ที่เจ็บปวดจัดก็คือบางทีไฟล์ล่าสุดที่เราเก็บลง Cloud ไปดันหาย ต้องไปเอาเวอร์ชั่นเก่ามาเขียนเพิ่มอีก

ผมก็พยายามหาสาเหตุ + หาทางออกที่ดีที่สุดมาตลอด ตอนแรกเดาก่อนเลยว่า OS แหงๆ ซึ่งก็ไม่น่าใช่เพราะปัญหามักจะเกิดตอนใช้ Microsoft Office ก็เลยมาเดาต่อว่าเป็นที่ Office รึเปล่า ก็ลองเปลี่ยนไปมาระหว่าง 2007 กับ 2013 ซึ่งก็ไม่ต่างกันเท่าไร ลองหาทางออกโดยเปลี่ยนไปลง Ubuntu แล้วไปใช้ LibreOffice ก็เจอปัญหาเรื่อง Font อีก (อยากให้บรรดา Conference, Journal ไทยทั้งหลายเลิกบังคับใช้ Font UPC ซักที) ลองไปใช้ Office 365 ผ่านเว็บก็นะ...ช้ามากๆ แถมไฟล์ที่อยู่ใน OneDrive ต้อง Convert ก่อนถึงจะแก้ไขงานได้อีก (ช่างเป็นระบบที่ฉลาดมาก นี่ไฟล์เอกสารตูสร้างจาก Microsoft Office ของบริษัทมึงเองเลยนะ)

จนมาเจอช่วงพีคเมื่ออาจารย์ที่ปรึกษาให้เขียนโครงร่างวิทยานิพนธ์ส่งเพื่อดูโอกาสขึ้นสอบช่วงเดือนหน้า แม่งเหมือนรู้เลยครับว่างานเร่ง เครื่องแฮงค์ทุก 10-20 นาที พิมพ์ไปเป็นครึ่งหน้าหายไปแบบงงๆ จอฟ้านี่ขึ้นแล้วขึ้นอีกแบบ...เฮ้ย ใจว่ะ มึงอะไรเนี่ย (กูจะบ้า) สุดท้ายมานั่งคิดว่าไม่ไหวแล้วว่ะ ขึ้นเป็นแบบนี้ต่อไปงานเสร็จไม่ทันส่งแน่ ทางออกที่พอนึกออกมีดังนี้ครับ

- เอาเครื่องไปซ่อม คือสันนิษฐานว่าเป็นที่ Hardware แหงๆ ละ แต่จะเอาไปซ่อมตอนนี้แล้วมันจะเสร็จเมื่อไร ปัญหาคือยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเสียที่อะไร ถ้าเสียที่ HDD ก็โอเค ซื้อตัวใหม่มาเปลี่ยนจบ แต่ถ้าแม่งเสียที่บอร์ดละ หนังยาวเลยนะคราวนี้ 1 เดือนเป็นอย่างช้าแหง

- ไปใช้เครื่องอื่นทำงาน...เครื่องใครละ เครื่องที่ห้อง ป.เอกมีอยู่แต่จมฝุ่นมาเกือบ 2 ปีละแถมเป็น PC ตูต้องลากสังขาร (ที่ยังไม่ปกติดี) ไปทำงานที่คณะทุกวันก็คงไม่ไหว จะยืมเครื่องชาวบ้านใช้ก็นะ เครื่องคอมไม่ใช่จานชามช้อนส้อม จะเอาคอมจากที่บ้านมาใช้แล้วพ่อกับแม่จะใช้อะไรอีก จะยก PC ที่บ้านที่มีอยู่อีกเครื่อง ไอ้นั่นก็ 3-4 ปีละ ผีเข้าผีออกเหมือนกัน (แต่ยังไม่มีเวลาซ่อม)

โทรไปปรึกษาแม่ครับ แม่ให้ทางออกแบบสุดตะลึงคือ ซื้อคอมใหม่เลย (โอ้วววนี่บ้านเราเศรษฐีตั้งแต่เมื่อไร) เหตุผลที่จำยอมคือมันรีบครับ ถ้าไม่ใช่ช่วงปั่นงานผมก็ไม่อะไรๆ หรอก แต่ ณ วินาทีนี้เวลาโคตรจะสำคัญ แม่บอกว่ามันจำเป็นก็ต้องซื้อ เครื่อง (เฮงซวย) นั่นเดี๋ยวเสร็จช่วงเร่งงานแล้วค่อยไปซ่อม

โอเคสรุปว่าได้เสียตังค์กันอีกแล้ว คราวนี้ก็ถึงผู้ใช้อย่างผมต้องตัดสินใจละว่าจะซื้อเครื่องยี่ห้อไหน รุ่นอะไร ราคาเท่าไร ผมตอบแบบไม่คิดเลยครับคราวนี้

Macbook Pro เท่านั้น !!!

คือตอนที่ Notebook ACER ที่ใช้มาตั้งแต่สมัย ป.โท ตัวที่หอบหิ้วมาจากนครสวรรค์มันมีปัญหาชาร์ตไฟไม่เข้านั่นประมาณปี 55 ผมก็ขอซื้อ Notebook เครื่องใหม่ (ก็คือไอ้ ASUS ที่มีปัญหานี่แหละ) ตอนนั้นคิดแบบห้าวๆ ว่าอยากได้เครื่อง Mac เลยบอกแม่ไป แม่ก็อนุมัตินะแต่คิดไปคิดมาผมเกิดเสียดายเงินขึ้นมา เพราะราคาตอนนั้นมันเกือบ 40,000 ถ้าเราเลิกห้าวแล้วไปซื้อ Notebook ธรรมดาอย่างที่เคยใช้ก็อาจจะสัก 19,000 ประหยัดไปครึ่งนึงเห็นๆ เลยตัดสินใจเอา ASUS ตัวนี้มาเพราะเชื่อใจแบรนด์นี้มาก (ASUS ตัวแรกที่ใช้ซื้อตอนทำโปรเจคจบ ป.ตรี ประมาณปี 49 มาหมดแรงล้าเพราะสเปคไปต่อไม่ไหวตอนเรียน ป.โทช่วงปี 52 แล้วแม่ก็ใช้ดูหุ้นเล่นเน็ตที่บ้านมาอีกจนปี 55 ปลดระวางเอา ACER ผมไปซ่อมแล้วมาใช้แทน จริงๆ ทุกวันนี้มันก็ยังไม่พังแค่แบตเสื่อมไปตามเวลา)

แล้วไอ้แบรนด์ที่เชื่อใจแม่งก็ทำกันซะจนได้

ASUS เจ้าปัญหา ทุกวันนี้ก็ยังทำใจเปิดเครื่องย้ายข้อมูลไม่ได้ กลัวแฮงค์แล้วจะปรี๊ดแตกอีก

ต่อมาก็ได้มีโอกาสไปลองเล่น Macbook Pro จากที่ iStudio, iBeat รวมถึงเล่นของชาวบ้านมาหลายครั้ง ทั้งของพี่ชัย (ป.เอก IT) กับเมษา (ป.โท IT) โดยเฉพาะไอ้เมษาที่โฆษณาชวนเชื่อแบบสุดๆ หลายครั้ง (เอาจน อ.ต้องเสียเงินซื้อ Macbook Air มาแล้ว) จนเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับระบบของมันบ้างละ (คือมันเหมือน Ubuntu มากๆ แต่เอาจริงๆ แล้วต้องบอกว่า Ubuntu ไปเหมือน Mac OS X ถึงจะถูก) พอคราวนี้ถึงเวลาเปลี่ยนเครื่องอีกครั้ง ผมเลยตัดสินใจแบบไม่คิดเลยครับ เหตุผลของการเลือก Macbook Pro ของผมมีดังนี้คือ

- ความคุ้มค่าเมื่อเทียบกับราคา คือตอนซื้อราคามันแพงจนน่าตกใจก็จริง แต่ถ้ามันสามารถใช้ได้ไปนานๆ สัก 4 ปีอย่างต่ำนี่ก็พอคุ้มอยู่ (อาจจะเฉลี่ยปีละ 10,000 บาท) ซึ่งปกติใช้ Notebook เนี่ย 2-3 ปียังปกติดีนี่ก็สุดยอดแล้วครับ ถึงผมจะไม่ได้เล่นเกมหนักๆ แต่เวลาใช้ทำงานก็เปิดนานอยู่เหมือนกัน แถมมักจะหอบหิ้วไปนู่นนี่อยู่บ่อยๆ ด้วย Notebook ปกตินี่ก็ต้องมีงอแงบ้างละ

- ความคุ้มค่าเมื่อเทียบกับอายุการใช้งาน ตัวเครื่องโลหะแบบ Macbook Pro นี่ดูยังไงก็ทนกว่า Notebook ปกติอยู่แล้วครับ อีกอย่างในแง่ OS ที่รองรับนี่ก็ดูเหมือนจะนานใช้ได้อยู่ (เพิ่งเห็นว่า Yosemite ที่กำลังจะออกนี่รองรับไปถึงรุ่น 2009 โน่น) ยังไงก็คงมี OS ใหม่ๆ ให้ใช้ได้อีกนานครับ

- ความคุ้มค่าเมื่อเทียบกับความหลากหลาย คือตอนนี้เอามาลง Windows ผ่าน BOOTCAMP ก็โอเคแล้วนะ ยังไม่นับโปรแกรมทั่วไปที่อยู่บน Mac OS X อีกที่ตอนแรกนึกว่าน้อย (สมัยก่อนคงน้อย) แต่จริงๆ แล้วมันเยอะ แล้วมันเป็นโปรแกรมที่เราใช้อยู่บน Windows เป็นประจำซะด้วยสิ

ผมตัดสินใจแบบชัดเจนประมาณนี้แล้ว ต่อไปก็เลือกรุ่นละครับ

Macbook Air นี่ตัดไปได้เลย เพราะมันบอบบางไปสำหรับผม แถม Storage น้อยเหลือทน (ถึงจะเร็วเพราะเป็น SSD ก็เหอะ) พอมาดู Macbook Pro ตัวล่าสุด สิ่งแรกที่ผงะคือราคาครับ...เกินงบมาไม่ใช่น้อย แถมพอไปดูตัวจริงแล้วแบบว่าเฮ่ย Apple คิดถูกแล้วเหรอ ดูมันทับไลน์ Macbook Air ยังไงชอบกล นับตั้งแต่น้ำหนักที่เบาลงแต่อัพเกรดอะไรไม่ได้เลย Storage เปลี่ยนมาใช้ SSD แล้วความจุน้อยลงมาก แล้วไอ้จอ Retina Display นี่มันก็...ดีนะ แต่ไม่ค่อยสำคัญไม่ใช่เหรอ

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมซื้อคอมพิวเตอร์แบบ "ไม่เอาเทคโนโลยีล่าสุด" ครับ เหตุผลคล้ายๆ ตอนซื้อ iPhone 5 แหละครับคือ สู้ราคาไหวแค่นี้ อีกอย่างคือคิดว่ารุ่นใหม่ๆ ที่อาจจะออกมาต่อจากนี้คงไม่ตอบโจทย์เราอีกแล้ว คือคอมพิวเตอร์มันควรจะแยกส่วนครับ มันควรจะอัพเกรดได้ ไม่ใช่เน้นเบาเน้นหรูแต่จบแค่นั้น ถ้าสมมุติว่าซื้อ Macbook Pro Retina Display มาแล้ว Storage ไม่พอละ? ใช้ Ext HDD เหรอ ไม่ใช่เรื่องแล้วมั้ง (คหสต.นะ) สุดท้ายตัดสินใจได้ชัดเจนเพราะเหลือให้เลือกอยู่รุ่นเดียว ก็ตรงดิ่งไป iStudio ที่เซ็นทรัล ณ บัดเดี๋ยวนั้นเลยครับ (อย่าลืมว่าผมกำลังปั่นงาน ช่วงเวลาตัดสินใจจนถึงตอนออกไปซื้อใช้เวลาเพียงประมาณ 1 ชม.)

รุ่นนี้ครับ (Capture จากเว็บ Apple Store TH)

ดูจากสเปคแล้วก็ไม่ได้ขี้เหร่ครับ CPU ความเร็วเท่านี้มันเกินพอแล้ว RAM 4GB เท่าเครื่องเก่าก็เหมาะสมกับงานเราไม่มากไม่น้อยเกินไป (รู้มาว่า Mac OS X พื้นฐานมาจาก UNIX ซึ่งค่อนข้างประหยัดทรัพยากร) HDD 500 GB ก็เท่าเครื่องเก่า ส่วนการ์ดจอ Intel นี่ไม่ซีเรียสครับเพราะใช้ On Board ของ Intel มาตลอด ยกเว้นเครื่องล่าสุดมี nvidia มาแต่ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์เท่าไร 5555555 ส่วนแบต 7 ชั่วโมงนี่ในใจคิดว่าโม้ชิบหาย แต่ก็เคยลองดูพี่ชัยกับเมษาใช้แล้วก็โอเคถือว่านานอยู่

ตอนไปซื้อก็อย่างที่คิดไว้ครับ สินค้า Apple ราคาไหนราคานั้นทั่วราชอาณาจักร 37,900 ไม่มีลดให้สักสลึง ผมซื้อ Magic Mouse ด้วยแม้จะพอรู้มาว่า Mouse ธรรมดาก็ใช้ได้ แต่ก็ไหนๆ จะย้ายอารยธรรมแล้วก็เอาให้มันสุดๆ ไปเลยละกัน (วะ) โดนไปอีก 2,000 กว่าบาท อีกอย่างที่สำคัญคือสายแปลง Thunderbolt เป็น HDMI อันนี้สำคัญมากเพราะความบันเทิงส่วนหนึ่งในชีวิตคือการดูหนังครับ รวมๆ แล้วหมดไป 41,xxx ในพริบตา (เข่าอ่อน) ยังดีที่น้องพนักงานขายเป็นอดีตลูกศิษย์พี่โหน่งเลยคุยง่าย น้องเขาแถมฟิล์มกันรอย iPhone 5 มาให้อีก 4-5 อันค่อยยิ้มออกบ้าง

Magic Mouse ตัวแพง (ตอนหลังรู้แล้วว่าทำไมถึงแพง)

กล่อง Macbook Pro เทียบขนาดกับหนังสือการ์ตูนทั่วไปครับ

กลับมาถึงห้องก็ลง Windows 8.1 Pro + Office 2013 ผ่าน BOOTCAMP ก่อนเลยครับ แล้วก็ปั่นงานยาว มีเวลาช่วงก่อนนอนประมาณวันละ 10-20 นาทีแอบหัดใช้ Mac OS X Marverick บ้างจนพอจะคลำทางได้บ้างละ

ตอนต่อไปจะมาเล่าถึงประสบการณ์การใช้งานสั้นๆ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาครับ

(Entry นี้เขียนแก้ง่วงระหว่างรอเวลาไปส่งงานอาจารย์หลังจากโหมงานมาหลายวันหลายคืนติด)

188 | ว่ากันด้วยเรื่องของความสะใจในการทำงาน

2014-03-24T13:48:00.003+07:00

(เผยแพร่ครั้งแรกที่ http://www.gotoknow.org/posts/564567 วันที่ 24 มี.ค. 2557)

ยังจำได้ไหม ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนทำงานสำคัญอะไรบางอย่างสำเร็จ

สำหรับเส้นทางชีวิตของโปรแกรมเมอร์ ผมกลับจำความรู้สึกที่เขียนโปรแกรมสำเร็จเป็นครั้งแรกไม่ค่อยได้แฮะ คุ้นๆ ว่าเป็นโปรแกรมภาษา Pascal ที่ได้เรียนในวิชาคอมพิวเตอร์วิชาแรกตอนปี 1 ก็คือวิชาอัลกอริทึม ซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ Hello, World แบบที่โปรแกรมเมอร์หน้าใหม่แทบทั้งโลกได้เขียนซะด้วย ดูเหมือนว่าจะให้แสดงชื่อตัวเองรึไงเนี่ยแหละ เพราะฉะนั้นโปรแกรมแรกของผมที่เขียนโดยใช้ Turbo Pascal บน MS DOS ก็คงแสดงผลให้ผมเห็นครั้งแรกว่า

C:/> dew

แค่นี้ละมั้ง

และตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำว่านี่มันคือโปรแกรมงั้นเหรอ? มันไม่ใช่ไอ้ที่มีพื้นหลังสีเทาๆ มีแถบสีฟ้าตรงขอบบน และตรงมุมบนขวามีปุ่มสี่เหลี่ยมสามอัน อันท้ายสุดเป็นสีแดงไว้ปิด อะไรแบบนี้ไม่ใช่เหรอที่เรียกว่าโปรแกรมน่ะ ? เพราะงั้นมั้งผมเลยไม่รู้สึกตื่นเต้นเลยสักนิด

อีกเหตุผลนึงก็คงเป็นเพราะในนาทีนั้น มีโปรแกรมแบบเดียวกันเกิดขึ้นอีกประมาณ 40 โปรแกรมพร้อมๆ กันในห้อง Lab ที่เรียนกันอยู่ (โดยเพื่อนๆ ร่วมชั้นของผมเอง) มันก็เลยไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรเลย

แต่ไอ้ความรู้สึกสุขสุดยอดตอนทำงานด้านโปรแกรมอย่างที่เกริ่นไว้ในบรรทัดแรกน่ะ มันเกิดกับผมหลังจากนั้นอีกนานพอสมควร และทุกๆ ครั้งเหมือนผมจะจำได้ดีเลยละ

ครั้งแรกก็คือตอนปี 2 ตอนที่ผมสามารถติดตั้ง Red Hat ได้เองเป็นครั้งแรกโดยได้รับคำแนะนำแบบครึ่งๆ กลางๆ จากรุ่นพี่ปี 4 ที่ผมไปขอความช่วยเหลือด้วย ซึ่งหลังจากที่เอาแนวทางมาลองผิดลองถูกจนสำเร็จ จำได้แม่นว่าผมนอนไม่หลับไปหลายคืน เพราะตอนนั้นโลกคอมพิวเตอร์สำหรับพวกเรามีแค่ Microsoft Windows เท่านั้นเอง พอได้เปิดหูเปิดตาว่าจริงๆ แล้วมันยังมี OS แบบอื่นๆ ที่ใช้กับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลได้ด้วยเนี่ย มันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นและตกตะลึงไปพร้อมๆ กันเลย

ครั้งต่อมาคือปีเดียวกัน ตอนที่ผม Config phpbb ให้เชื่อมต่อกับ MySQL ได้สำเร็จ อันนี้จำได้แม่นยำมากเพราะตอนนั้นเป็นเวลาเกือบตี 5 และมันทำให้ผมคึกคักมากจนนอนไม่ได้ เลยคว้าหนังสือ ASP มาหัดเขียนต่อ (แต่ก็ไม่สำเร็จ และตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่เคยเขียน ASP อีกเลย) เด็กสมัยนี้ฟังดูอาจจะรู้สึกเฉยๆ เพราะ CMS ก็มีให้เลือกใช้กันให้เกลื่อน แต่สมัยนั้นมันค่อนข้างใหม่และหนังสือหนังหาที่สอนเรื่องพวกนี้ก็ไม่มี ซึ่งความรู้ตามเว็บบอร์ดช่วยผมได้มากมายมหาศาลเลยทีเดียว

ครั้งที่ 3 คือตอนปี 3 เมื่อผมเขียนโค้ดให้ PHP ดึงข้อมูลจาก MySQL มาแสดง Report เป็นกราฟแท่งได้และเอาไปส่งอาจารย์เป็น Baby Project ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมภูมิใจพอสมควร เพราะตอนนั้นหลักสูตรของเราไม่มีวิชา Web Programming ทุกกลุ่มเลยใช้ Delphi เขียนตามที่เคยเรียนมา มีแต่กลุ่มผมกลุ่มเดียวที่ใช้ PHP งมเอาจากหนังสือสถานเดียว (เหตุผลคือมันดูคล้ายภาษา C เลยรู้สึกคุ้นเคยกว่า) น่าเสียดายที่ภาพรวมปริมาณงานของกลุ่มเราน้อยกว่ากลุ่มอื่นเลยได้เกรดไม่ค่อยดีเท่าไรในวิชานี้

ครั้งที่ 4 ซึ่งยิ่งใหญ่มาก คือตอนทำโปรเจ็คจบ เป็นช่วงที่ผมทำระบบให้เว็บแจกเว็บย่อยให้ผู้ใช้แต่ละคนมีเว็บเป็นของตัวเองได้ (ถ้าเป็นสมัยนี้คงคล้ายๆ กับ tarad.com หรือ exteen.com แต่ตอนนั้นผมพยายามทำให้มันคล้ายกับ geocities.com) และผู้ใช้แต่ละคนสามารถเลือกเปลี่ยน Theme ในเว็บตัวเองได้หลายๆ แบบ เลียนแบบ CMS ในยุคนั้นที่มี Theme ให้เลือกโหลดมาติดตั้งเอง แต่วิธีการผมไม่ได้ลอกใครมา คิดเอง 100% ทั้งการแบ่งโควต้าผู้ใช้ และวิธีการจัดการ Theme (พูดตรงๆ คือไม่มีความรู้พอว่าระบบเจ๋งๆ เขาใช้วิธีไหนทำกันในส่วนนี้) ถึงมันจะดูไม่ค่อยมีประสิทธิภาพเท่าไรแต่มันก็เป็นงานที่เราคิดหาวิธีการเองล้วนๆ ซึ่งผมภูมิใจมากๆ มากจริงๆ ในตอนนั้น

น่าเสียดายที่สุดที่ Harddisk ของเครื่องที่ผมทำงานอันแสนภูมิใจนั้นเกิด Crash แบบไร้ทางกู้คืน ผมทำมาเกือบ 50% แล้วทั้งโปรแกรมและเอกสารและไม่มั่นใจเลยว่าจะกลับไปเริ่มทำใหม่ตั้งแต่ต้นให้เหมือนเดิมได้รึเปล่า สุดท้ายผมเลยตัดสินใจทำเรื่องเปลี่ยนหัวข้อใหม่ และเริ่มให้ความสำคัญกับการ Backup ข้อมูลตั้งแต่นั้นมา

(นึกถึงเหตุการณ์นั้นแล้วเจ็บปวดเหลือเกิน ขอไว้อาลัยให้ระบบที่แท้งก่อนคลอด 1 นาที T_T)

ครั้งที่ 5 คือตอนทำระบบ Rice Hub of Thailand ให้จังหวัดฯ ตอนอยู่ปี 4 ในคืนสุดท้ายก่อนที่จะต้องเอาระบบที่เป็น Prototype ไปนำเสนอในวันรุ่งขึ้น...ซึ่งตลอด 3 เดือนที่เขาให้เวลามาผมไม่ได้ทำอะไรซักนิดเดียว แต่ในคืนนั้นก็มั่วไปมาจนสร้าง Shopping Cart ได้สำเร็จ (PHP+MySQL) จำได้ว่าคืนนั้นร้อนมาก ผมต้องเอา Notebook มานั่งทำที่ชั้น 1 ของบ้านเช่าที่อยู่รวมๆ กับเพื่อน ทำงานไปเรื่อยๆ พอร้อนมากเข้าก็ออกมาหน้าบ้าน เปิดน้ำก๊อกใส่ถัง ราดหัวหนึ่งโครมแล้วก็ไปนั่งทำงานต่อแบบเปียกๆ (อันตรายนะ) เป็นแบบนี้ไปทั้งคืนจนเกือบเช้า แล้วผมก็หอบเอาเว็บที่มีแต่สีขาว-ดำ พร้อมระบบ Shopping Cart ที่ชำระเงินไม่ได้ไปนำเสนอ โชคดีที่ที่ประชุมค่อนข้างพอใจ งานนั้นมาเสร็จสมบูรณ์ในอีก 2-3 เดือนต่อมา

ครั้งนั้นเป็นครั้งที่กรี๊ดกร๊าดมาก ตอนที่ทำได้นี่ถึงกับวิ่งไปเรียกเด็กข้างบ้านมาดู (น้องที่อยู่บ้านข้างๆ เป็นมือกีตาร์อัจฉริยะที่เก่งเวอร์ๆ เคยได้ยินว่าไปทำงานอยู่กับเดอะปั๋งด้วย แต่ตอนนี้ไม่ได้ข่าวคราวแล้ว) น้องเขามายืนดูเว็บหน้าขาวตัวหนังสือดำที่กดซื้อของชื่อ xxxx หรือ กกกกกกกก ได้ แล้วหันมายิ้มแหะๆ ให้ผมแบบเสียมิได้ แต่ในใจคงนึกว่า....ไอ้ของแค่นี้มันน่าอวดตรงไหน 5555555+

หลังจากนั้นมา ก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้อีกเลย คือโปรแกรมที่ทำต่อๆ มาจากนั้นมามันเป็นไปในทางเดียวกันหมดเลย Web Application พัฒนาด้วย PHP ใช้ MySQL เป็น DBMS เก็บข้อมูลข่าว, ข้อมูลบุคคล, ข้อมูลบลาๆๆๆๆ แล้วก็แสดงผลออกมาเป็นตารางมั่ง Report มั่ง แทบไม่ได้คิดอะไรใหม่เลย พอทำไปหลายชิ้นเข้าก็ชาชิน แล้วก็เริ่มเบื่อๆ

(อาจจะมีแว้บๆ บ้างตอนลองเขียน Python แต่ก็ไม่ได้ตื่นเต้นมากนัก หรือตอนเป็นวิทยากร Moodle, Joomla นั่นก็ตื่นเต้นแบบกลัวพลาดหน้าแขกเพราะเตรียมตัวมาไม่ค่อยดี หรือแม้แต่ตอนเอา iPhone คนอื่นมาลอง Jailbreak นั่นก็น่าจะเป็นความตื่นเต้นเพราะกลัวทำของเขาพังมากกว่า)

จนมาระเบิดความตื่นเต้นอีกครั้งตอนทำงานจบ ป.โทนี่แหละครับ ในช่วงที่คิดอัลกอริทึม และตอนที่พยายามจะเปลี่ยนอัลกอริทึมที่คิดได้แล้วให้กลายเป็นโค้ดนี่แหละ เป็นช่วงเวลาที่ผมต่อสู้กับตัวเองได้อย่างสะใจที่สุดครั้งนึงเลย

คือช่วงนั้นจะมีกระดาษ A4 2-3 แผ่นพับๆ ใส่กระเป๋าเสื้อไว้ตลอดพร้อมปากกา 1 ด้าม สอนเสร็จก็ลงมานั่งคิดๆๆๆๆ คิดได้ก็เขียนๆ ลงกระดาษไป แล้วก็เอาไปเขียนโค้ดในคอมฯ...ไม่ได้ เอาใหม่ กลับมาที่กระดาษ A4 อีกครั้ง วนไปๆ มาๆ แบบนี้ทุกวัน ทุกคืน

ตกกลางคืน กลับบ้านทานข้าวเสร็จ ก็ขี่มอเตอร์ไซค์วนไปวนมารอบๆ เมือง แล้วก็ใช้ความคิดไปด้วย นึกได้ตอนไหนก็จอดรถข้างถนน แล้วก็เอากระดาษ A4 มาจดๆ มันตรงนั้นแหละ แล้วก็ขี่รถต่อ วนๆๆๆๆ ต่อไปจนตี 3-4 ถึงกลับบ้านนอน เป็นแบบนี้อยู่เกือบครึ่งเดือนโปรแกรมถึงทำงานได้ถูกต้องตามที่คิดไว้ คุ้นๆ ว่าแม่ทักว่าเออ กลับมาเป็นคนปกติแล้วสินะ...คือมันขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

(แต่หลังจากนั้นตอนที่เอางานที่ว่ามาเขียน Paper ส่ง กลับจำความตื่นเต้นไม่ได้ สงสัยเพราะจำได้แต่ความกลัวเวลาที่ปรึกษาดุมากกว่า 5555555)

หลังจากนั้น ช่วงที่มาเรียน ป.เอกนี่ ความรู้สึกพวกนี้มาบ่อยเลยครับ เหมือนมันได้เจองานที่ยากขึ้น ไม่คุ้นเคยมากขึ้น แล้วก็หลากหลายมากขึ้น อย่างเมื่อปีที่แล้วก็ตอนที่เขียนกฏ SWRL ให้ Inference ใน Ontology ที่สร้างได้สำเร็จนั่นก็โคตรกรี๊ด หรือเมื่อเดือนก่อนที่เขียน SPARQL (Implement ใน Java โดยใช้ Jena) ให้ดึงข้อมูลจาก SKOS ที่สร้างได้สำเร็จ ช่วงนั้นกินข้าวไม่ลง นอนไม่หลับ 2 วันติดๆ คือตอนแรกมันเครียด แต่พอทำได้แล้วมันสะใจครับ แล้วมันก็พีคต่อเนื่องมาอีก 2-3 วันเลย

คือที่เล่าๆ มาเนี่ย คิดว่าหลายๆ คนคงเคยเป็นเหมือนกัน คือความรู้สึกตอนที่กำลังพยายามจะทำให้มันสำเร็จเนี่ย ทั้งเครียด ทั้งเหนื่อย ทั้งหงุดหงิด ความรู้สึกด้านลบสารพัดอย่างถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ

แต่มันแปลกที่ตัวเราเองทำไมถึงไม่เลิกทำสักทีล่ะ ? เครียดก็น่าจะพอ เหนื่อยก็น่าจะพัก หงุดหงิดก็น่าจะหยุดทำแล้วไปพักผ่อนซะสิ แล้วทำไมยังดันทุรังทำต่อ ?

ก็คงเป็นเพราะว่ารู้อยู่เต็มอกมั้งครับ ว่าความรู้สึกตอนที่ทำสำเร็จแล้วนึกย้อนกลับมาดูนี่แหละครับ มันคือที่สุดของที่สุดแล้ว โคตรฟิน โคตรสะใจ โคตรภูมิใจ ภูมิใจสุดๆ เลย ภูมิใจในตัวเองที่สู้กับตัวเองจนผ่านมาได้

คนอื่นจะเป็นยังไงผมไม่รู้หรอก แต่ผมรู้ดีว่าตัวเองมีศักยภาพแค่ไหน และตัวเองมีขีดจำกัดแค่ไหน แล้วพอตอนที่เราข้ามขีดจำกัดของตัวเองมาได้นี่แหละครับ...ความรู้สึกมันสุดจะบรรยายจริงๆ :)

187 | Game Over

2014-02-20T00:28:00.003+07:00

ในวันที่เน็ตหอผีเข้าผีออกแบบนี้ หันมานั่งเขียน Blog ดีกว่าครับ

ช่วงนี้เกิดอาการกลับมาเห่อ Kindle อีกครั้งหลังจากที่วางจมฝุ่นไว้นาน เนื่องมาจากไปได้หนังสือเรื่อง Game Over: How Nintendo Conquered the World เวอร์ชั่น mobi มาอ่าน ซึ่งจริงๆ แล้วหนังสือเล่มนี้ออกมานานพอสมควรแล้ว (น่าจะยุค Gameboy ไม่แน่ใจเหมือนกันเพราะยังอ่านไม่จบ) แต่ตอนแรกผมได้อ่านเวอร์ชั่นแปลไทยแบบคร่าวๆ จากเว็บ Mythland.org ในชื่อว่า Nintendo Drama ซึ่งเป็นอะไรที่สนุกมาก !!!

เรื่องราวหลักๆ ของหนังสือเล่มนี้ เล่าถึงความเป็นมาของบริษัท Nintendo และกล่าวถึงชีวิตของผู้บริหาร Nintendo ยุคนั้นอย่าง Hiroshi Yamauchi และคนอื่นๆ บ้างนิดหน่อย แต่ประเด็นหลักของผู้เขียนคือความพยายามที่จะนำเสนอว่า บริษัทเล็กๆ ในญี่ปุ่นที่มีความเป็นมายาวนานในธุรกิจสายบันเทิงอย่าง Nintendo ได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำในวงการดิจิตอลเกมในยุค Famicom, Super Famicom และ Gameboy ได้อย่างไร (จริงๆ เนื้อหาในเวอร์ชั่นแปลไทยคร่าวๆ กล่าวไปถึงยุคของ Nintendo 64 แล้วแต่คนแปลไม่ได้ทำต่อ ซึ่งคิดว่าในหนังสือเล่มนี้ก็คงยาวไปถึงประมาณนั้นแหละ)

เรื่องราวของบริษัท Nintendo นั้นน่าสนใจไม่แพ้บริษัทไอทียักษ์ใหญ่ของโลกอย่าง Microsoft, Apple หรือ Google เลย โดยเฉพาะความสามารถของผู้บริหารอย่าง Hiroshi Yamauchi ที่แม้จะไม่มีความสามารถทางด้านวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ และไม่เคยเล่นเกม (!!?) แต่ก็มีวิสัยทัศน์ที่เป็นแบบอย่างเฉพาะตัวที่จะสามารถตัดสินได้ว่า อะไร "ขายได้" ในธุรกิจนี้ แถมยังมีพฤติกรรมในวงการที่ดุดันโหดดิบยังกับยากูซ่า จนไม่น่าเชื่อว่าคนน่ากลัวแบบนี้คือประธานบริษัทที่ขายของเด็กเล่นและเกม

เรายังได้เห็นความเป็นมาของเกมคอนโซลตัวสำคัญของ Nintendo ที่ตีตลาดเกมทั่วโลกได้ประสบความสำเร็จแบบสุดๆ อย่าง Famicom (Nintendo Family Computer) และทำให้เราได้รู้ว่าทำไม Famicom ถึงครองตลาดเกมได้อย่างยาวนานเป็นสิบปีทั้งที่เทคโนโลยี 8 Bit ตกยุคไปแล้ว และยังได้รู้ว่าทำไมพอมันข้ามมาขายในฝั่งอเมริกาถึงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น NES (Nintendo Entertainment System) และเปลี่ยนหน้าตาไปแบบไม่เหลือเค้าเดิม

Hiroshi Yamauchi

และถึงแม้ว่าเราจะได้เห็นชีวิตของผู้บริหารประเภทฟ้าส่งลงมาเกิดอย่าง Yamauchi ว่าน่าอิจฉาขนาดไหนแล้วก็ตาม เรายังได้รู้จักกับผู้บริหารสไตล์ลุยงานแหลกลาญอย่าง Minoru Arakawa ลูกเขยของ Yamauchi ผู้นำ Nintendo บุกตลาดอเมริกา แม้ว่า Arakawa จะเป็นถึงประธานของ Nintendo อเมริกา (NOA) แต่ในหนังสือนี้จะบอกให้เราเห็นภาพเลยว่าความพยายามและความทุ่มเทในการทำงานของ Arakawa นั้นน่ายกย่องเพียงใด และถึงแม้ NOA ในช่วงแรกจะล้มลุกคลุกคลานจนเกือบเจ๊ง แต่ด้วยความตั้งใจจริงสไตล์นักธุรกิจญี่ปุ่นของเขาก็สามารถพาบริษัทผ่านช่วงย่ำแย่มาได้จนกระทั่งครองตลาดอเมริกาได้สำเร็จด้วย Donkey Kong และ NES

Minoru Arakawa

ในช่วงของการบุกตลาดอเมริกาของ Nintendo ยังมีเหตุการณ์เฉือนคมกันระหว่าง NOA และบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง Universal ที่อ้างในลิขสิทธิ์ของ Donkey Kong (จากหนังเรื่อง King Kong ที่ Universal สร้างและอ้างว่า Nintendo ไปลอกเลียนตัวคิงคองมา) ซึ่งถือเป็นคดีความใหญ่โตระหว่างบริษัทยักษ์ใหญ่ในธุรกิจบันเทิงของอเมริกาที่พยายามจะขยี้บริษัทเกมข้ามชาติเล็กๆ ให้เละคามือ ผมขอบอกเลยว่าเหตุการณ์ในช่วงนี้ถ้าเอาไปทำเป็นหนังต้องสุดยอดมากๆ !!!

Donkey Kong

Howard Lincoln ทนายของ Nintendo ในคดี Donkey Kong และ Minoru Arakawa (สองคนขวาสุด)

นอกเหนือจากเรื่องราวการเติบโตของ Nintendo แล้ว สิ่งสำคัญสุดยอดที่ได้เล่าไว้ในหนังสือเล่มนี้ ซึ่งผมเชื่อว่าหนังสือประวัติศาสตร์ของวงการไอทีส่วนใหญ่แทบไม่เคยพูดถึงเลย นั่นคือ "ประวัติศาสตร์เกมและธุรกิจเกมในอเมริกา" ซึ่งผมว่าน่าสนใจมากๆ สำหรับคนที่สนใจเรื่องราวความเป็นมาของธุรกิจคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลในปัจจุบัน (ซึ่งเราจะเห็นได้จากเรื่องราวในชีวประวัติของ Bill Gates หรือ Steve Jobs เป็นส่วนใหญ่) แต่ในธุรกิจเกมซึ่งน่าจะถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจคอมพิวเตอร์ กลับไม่ค่อยมีใครกล่าวถึงไว้มากนัก เราไม่ค่อยรู้กันว่าก่อนที่จะมี Apple หรือ Microsoft เคยมีบริษัทอย่าง Atari ที่ครองวงการเกมคอมพิวเตอร์อยู่ (ซึ่งมันก็คาบเกี่ยวกับวงการคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลอยู่บ้างด้วย) และอย่างที่ทุกคนรู้กันดีว่าในวงการซอฟต์แวร์แล้ว ซอฟต์แวร์เกมเป็นอะไรที่ "ยังไงๆ ก็" ขายง่ายกว่าซอฟต์แวร์ชนิดอื่นๆ เพราะงั้นตลาดซอฟต์แวร์ในอเมริกาจึงเคยถูกครอบครองโดยธุรกิจเกมคอมพิวเตอร์มาก่อนที่คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลจะบูมซะอีก

ในเรื่องนี้เราจะได้เห็นการกำเนิดของเกมคอมพิวเตอร์ในยุคแรก จากงานอดิเรกของนักคณิตศาสตร์ใน Lab จนมันกลายเป็นของที่ขายได้ และก็มีบริษัทต่างๆ พยายามลงมาลุยเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งในตลาดนี้ จนกระทั่งฟองสบู่แตกกระจุยและทุกฝ่ายต่างก็ล้มเหลวกันถ้วนหน้า และในที่สุด Nintendo ก็มาครองตลาดในฐานะผู้ชนะที่มาทีหลังแต่หัวเราะดังกว่า ด้วย NES

(ประวัติศาสตร์เกมในยุครุ่งเรืองและล่มสลายนี้ทำให้ผมมองภาพเปรียบเทียบกับธุรกิจสมาร์ทโฟนในปัจจุบันที่ฟองสบู่กำลังโตเต็มที่ได้แบบเป๊ะๆ เลยครับ)

Famicom (ซ้าย) และเวอร์ชั่นขายในอเมริกาในชื่อ NES (ขวา)

ความสนุกอย่างสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้คือเรื่องราวของนักออกแบบเกมขั้นเทพ Shigeru Miyamoto ผู้ให้กำเนิดเกมระดับตำนานอย่าง Donkey Kong, Mario และ Zelda ซึ่งเราจะได้รู้ว่าแนวคิดในการออกแบบเกมของเขาเป็นอย่างไร และทำไมเกมที่ Miyamoto ออกแบบถึงได้ประสบความสำเร็จทั้งสิ้น ซึ่งรูปแบบเกมของ Miyamoto มีส่วนมาจากชีวิตส่วนตัวในวัยเด็กของเขา รวมไปถึงมุมมองของเขาที่มีต่อสื่อบันเทิงอย่างเกมที่ต้อง "สนุก" โดยไม่จำเป็นต้องมีความรุนแรงหรือภาพกราฟิกอลังการ เพราะคุณค่าของมันอยู่ที่ Gameplay นั่นเองที่ทำให้เกมของเขาอยู่มาได้เป็นเวลายาวนานและยังคงมีแฟนเหนียวแน่นจนถึงปัจจุบัน

Shigeru Miyamoto

สรุปว่า หนังสือเล่มนี้อ่านสนุกและได้สาระมากครับ แนะนำเป็นอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่สนใจธุรกิจเกมและอุตสาหกรรมเกมคอมพิวเตอร์ ส่วนตัวผมก็ได้ประโยชน์จากการอ่านที่เห็นได้ชัดคือภาษาอังกฤษดีขึ้นมาก (สำนวนในหนังสือเขียนเข้าใจง่ายและไม่ค่อยใช้ศัพท์ยาก) ก็อยากแนะนำให้ลองหามาอ่านกันดูครับผม :)

186 | สวัสดีปีใหม่

2013-12-31T22:52:00.001+07:00

อีกชั่วโมงกว่าๆ ก็จะเข้าสู่ช่วง Countdown นับถอยหลังเข้าปี 2557 แล้วครับ

นึกถึงวันนี้เมื่อปีที่แล้ว ผมกำลังนั่งซดเบียร์อยู่กับไอ้เก๊ก ที่ร้านพี่ก๊อต Creative The Container นับถอยหลังพร้อมกับดูมหกรรมจุดพลุจากงานกีฬาข้ามปีที่หนองสมบูรณ์

วันเดียวกันเมื่อปีก่อน ผมก็ทำกิจกรรมเดิมแบบเดียวกับบรรทัดบนเป๊ะๆ

นับย้อนไปอีกสัก 2-3 ปี ผมกับพวกเพื่อนๆ เป็นอะไรที่มันส์ระยำสุดๆ ตระเวนดื่มทั่วจังหวัดจนมาหยุด Countdown กันในร้านคาราโอเกะ เมาแหลก สาวตรึม หมดตูดตั้งแต่ต้นปี ออกมาเห็นพระอาทิตย์ขึ้นอีกทีตอนเช้าโน่น

แต่ปีนี้ทำไม่ได้แล้วครับ ถ้าผมสามารถออกนอกบ้านไปทำกิจกรรมแบบเดิมๆ อย่างที่เล่ามาได้ บทความนี้ก็คงไม่ได้เกิดขึ้น ที่ปีนี้ผมจำต้องหยุดอยู่กับที่ เพราะว่าผลพวงมาจากอุบัติเหตุใหญ่ที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ทำให้ชีวิตผมต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจนถึงตอนนี้ครับ

นึกย้อนกลับไปตอนนั้น คืนวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 ซึ่งจริงๆ มันก็เข้าสู่วันที่ 1 มีนาคมแล้วละ

แค่ชั่วแว้บเดียว ผมกับพี่โหน่งที่มาด้วยกัน ก็ย้ายจากเบาะมอเตอร์ไซค์ไปนอนเหยียดอยู่บนพื้นถนนอย่างง่ายดาย...ถูกต้องครับ รถชน

จากภาพเหตุการณ์ที่จำได้คือ ตรงนั้นเป็นสี่แยก ผมมาทางหนึ่ง รถยนต์ก็มาทางแยกด้านขวาของผม และทั้งคู่เบรกไม่ทัน ก็เลยชนกันจังๆ กลางสี่แยกนั้นเองครับ ผมกับพี่โหน่งหล่นลงมานอนกับพื้น ส่วนรถมอเตอร์ไซต์กระเด็นไปอีกทางหนึ่ง

ผมมีสติตลอดเวลา พยายามจะลุกขึ้นมาถามสภาพรถที่ผมไปชน แต่คู่กรณีบอกให้ผมนอนเฉยๆ และโทรเรียกรถพยาบาลให้ อีกไม่กี่นาทีต่อมา ผมก็โดนพันเฝือกที่ขาซ้ายและหามขึ้นเปลใส่รถกู้ภัยไปพร้อมกับพี่โหน่งที่โดนพันเฝือกที่แขนซ้ายเช่นกัน

หลังจากผ่านการเอ็กซเรย์ที่โรงพยาบาล ผมก็เข้ามานอนในห้อง ICU รอหมอที่จะมาตรวจในตอนเช้าและให้คำตอบผมว่า....กระดูกต้นขาซ้ายผม แตกกระจุยเลย

ภาพความหลอนในห้อง ICU ตอนเช้ามืด

ผมโดนผ่าตัดเล็กๆ ตอนบ่ายวันนั้น คือเจาะกระดูกหน้าแข้งของขาข้างซ้ายเล็กน้อยเพื่อเสียบเหล็กเข้าไป และเอาเหล็กอันนั้นแหละเป็นแกนถ่วงน้ำหนัก เพื่อไม่ให้ปวดทรมานมากระหว่างที่รอการตัดสินใจว่าจะผ่าตัดกระดูกที่หักเลยไหม (โรงพยาบาลที่กู้ภัยเอามาส่งเป็นโรงพยาบาลเอกชน ซึ่งหมอก็เตือนแล้วว่าค่าผ่าตัดหลักแสนแน่ๆ) ได้นอนโรงพยาบาลนั้น 1 คืนและก็ตัดสินใจ Refer มาที่โรงพยาบาลใกล้บ้านที่นครสวรรค์ในวันรุ่งขึ้นเพื่อให้ใกล้บ้านและลดค่าใช้จ่ายด้วย

จากประสบการณ์ในรถกู้ภัย มาถึงประสบการณ์ในห้อง ICU และห้องผ่าตัด ตอนนี้มาเป็นประสบการณ์ในรถพยาบาลที่พาเรานอนข้ามจังหวัดอีกครับ

ในที่สุดก็ได้มาผ่าตัดตรงจุดที่กระดูกแตกหักจริงๆ วันที่ 4 มีนาคมโน่นครับ

สภาพหลังผ่าตัดใหม่ๆ

อธิบายส่วนที่ผ่าง่ายๆ คือ กระดูกมันแตกเป็นสองส่วนใหญ่ๆ หมอก็เอาสองส่วนนั้นต่อกันและดามด้วยแผ่นเหล็กขันน็อตยาวเกือบๆ เท่าต้นขา ส่วนที่แตกละเอียดเสียหายนั้นหมอต้องดูดทิ้งและเอาไขกระดูกเทียมโปะเข้าไปแทน ให้ไขกระดูกเทียมไปกระตุ้นร่างกายให้สร้างกระดูกใหม่มาให้เต็มเหมือนเดิม ประมาณนั้นครับ

ฟังดูเหมือนไม่มีอะไรมาก แต่มันใช้เวลาในการรักษานานเหลือเชื่อครับ

จากตอนแรกที่หมอประเมินไว้ว่า 3 เดือนน่าจะหาย กลายเป็น 6 เดือน...9 เดือน และในเดือนที่ 10 ผลการเอ็กซเรย์ก็แสดงให้เห็นชัดเจนครับว่า กระดูกที่กำลังสร้างใหม่นั้น มันหยุดสร้างไปซะแล้ว

และในการตรวจครั้งล่าสุดเมื่อต้นเดือนธันวาคมนี้เอง ที่ผมได้รับข่าวดีจากหมอครับ

ผ่าใหม่ เอากระดูกบางส่วนจากที่อื่นมาเสริม เพื่อให้เกิดการกระตุ้นให้สร้างกระดูกเพิ่ม...

...และนี่คือสาเหตุที่ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล นับตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2556 เป็นต้นมาครับ

ตอนแรกตั้งใจจะเขียนเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในวันที่กลับมาเดินเหินได้เป็นปกติแล้ว แต่ ณ ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน (และจะหายเป็นปกติได้ไหม) พอดีเห็นบรรยากาศช่วงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่รอบๆ ตัวกำลังสนุกสนานคึกคัก ก็เลยนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้

เลยเอาเหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตเรื่องนี้มาเขียนไว้เตือนสติตัวเองอีกครั้ง

สวัสดีปีใหม่ให้ตัวเองครับ :)

185 | ย้อนอดีตเมืองปากน้ำโพ ณ แฟรี่แลนด์

2013-12-30T22:31:00.003+07:00

คำนิยม
นับได้ว่าเป็นสุดยอดโครงการที่ทำขึ้นมาตอบสนองท้องถิ่นได้อย่างดีเยี่ยมจริงๆ !!!
ขอขอบคุณแฟรี่แลนด์สรรพสินค้ามากๆ ครับที่ได้ทำสิ่งที่มีค่าทางจิตใจและปัญญามากมายมหาศาลให้แก่ชาวปากน้ำโพทั้งรุ่นเก่าและรุ่นใหม่ได้ซาบซึ้งกับความเป็นมาของบรรพบุรุษ ได้เรียนรู้แนวทางการสร้างเนื้อสร้างตัวของคนเก่าแก่จากไม่มีอะไรเลยจนประสบความสำเร็จได้อย่างทุกวันนี้ ขอขอบคุณมากจริงๆ ครับ !!!

ว่าแล้วก็ไปดูภาพความอดีตที่ผมเก็บรวบรวมมากันครับ

ป้ายร้านเก่าๆ ของจริงทั้งนั้น

สถานแพทย์

วิทยุโบราณ (บนหน้าปัดมีบอกสถานีเกือบทั่วโลก) กับถาดเบียร์

ร้านล่างสุดนี่อยู่แถวบ้าน ส่วนร้านบนสุดไปกินประจำ :)

แผ่นเสียง

โต๊ะบอล (เขาเรียกว่าอะไรหว่า) อันนี้ไม่แปลกเท่าไรเพราะตอนวัยรุ่นเคยเล่น

ในร้านตัดผม สังเกตในตู้เป็นซองพวกยาเขียวขาแก้ไอแบบชง

(แล้วที่อยู่บนโต๊ะด้านหลัง เอามาจากวัดไหนรึเปล่า?)

ในร้านลิ้มกวงหยู ร้านประจำของที่บ้าน

ลิ้มกวงหยูเหมือนกัน ชั้นพวกนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นตอนเด็กๆ

ปาล์มโอลีฟ ในร้านลิ้มกวงหยู

โฆษณาน้ำอัดลม

ที่ชงชากาแฟแบบถุงๆ

เกล็ดทอง (ซองแดงริมสุด) เก็บมาได้ไง

เพิ่งรู้ว่า Johnie Walker ทำบุหรี่ Red ด้วย (ข้างล่าง)

กระป๋องโอวัลติน กับกระป๋องนมตราหมี พอใช้เสร็จก็เอาประป๋องมาใส่น้ำกิน

ร้านก๋วยเตี๋ยวบางร้านใช้ใส่ถุงสำหรับลูกค้าสั่งกลับบ้าน

เครื่องทำน้ำแข็ง

ร้านขายยา เขากุยอันบนสุดเคยกินตอนเด็กประจำ ส่วนยาเขียวตราใบโพธิ์ทุกวันนี้ก็ยังกินอยู่

อันซ้ายคือเครื่องรีดผ้าม่วง

ลายกระเบื้องแบบนี้คุ้นตามากๆ แต่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน

นาฬิกาโคตรใหญ่

ปรอทโบราณ ตรงข้างล่างเอาไว้ใส่ปฏิทินแบบฉีก

ของเล่นสังกะสี จริงๆ น่าจะเรียกว่าดีบุกมากกว่า (Tin Toy)

อันริมขวาคือเรือป๊อกแป๊ก จุดเทียนแล้ววิ่งบนน้ำ

กล่องไม้ขีดสารพัดแบรนด์ ส่วนใหญ่น่าจะเป็นของแจกมากกว่า

วัตถุโบราณที่พบในละแวกนี้

กลอนของกวีแห่งรัตนโกสินทร์

หัวมังกร

ไหว้ส้มด้วย

ปรมาจารย์ (ต่อขาเชิดลูกแก้วเนี่ยนะ ทำได้ไง O_O!!!)

เสือไหหลำ และสิงโตกว๋องสิว

สิงโตกว๋องสิว สิงโตปักกิ่ง และเอ็งกอ

สิงโตทองฮากกา

แผนที่ตลาด แถวหน้าศาลเจ้ายาวไปจนถึงสถานีรถไฟปากน้ำโพ

ตลาดใหม่ไหงมี 2 ที่ละครับ (ที่ถูกคืออันที่ 9 นะครับ เด็กตลาดใหม่คอนเฟิร์ม 5555)

ฟอสซิลที่พบแถวสะพานเดชาติวงศ์ (น่าจะเจอตอนเขาสร้างสะพานอะนะ)

รถสามล้อ เมื่อก่อนนั่งบ่อย ถ้าฝนตกมันจะมีผ้าพลาสติกม้วนลงมา 4 ด้านไว้กันฝนได้บ้างนิดหน่อย

ปัจจุบันโมส่วนจักรยานด้านหน้าเป็นเครื่องยนต์หมดแล้ว

นาฬิกาเก่ามาก (จนเข็มหายไป)

ที่บดยาในร้านขายยาจีน

ยาจีนที่เห็นนี่ส่วนน้อย ของจริงทุกร้านจะมียาเก็บในลิ้นชักสูงท่วมหัวเต็มกำแพงพรืด ส่วนตาชั่งข้างหน้านี่ขาดไม่ได้เลย

แม่บอกสมัยก่อนอาเหล่าม่าก็มีตะกร้าแบบนี้

หีบแบบนี้ในหนังจีนมีบ่อย

ร้านโชห่วยแหงๆ

รู้จักกี่อย่างเนี่ย

โอโม่ (2 กล่องข้างหน้า) แฟซ่า (กล่องสีฟ้า) สบู่ไลฟ์บอยแถมแชมพูซันซิล (ข้างๆ แฟซ่า) ยาสีฟันดาร์กี้ (ปัจจุบันเป็นดาร์ลี่)

ที่เหลือไม่รู้จักเลย

แม่โขง เก็บจนใส

ชิคเคล็ทส์ (ยังมีอยู่ป่าวหว่า) ที่เหลือทุกวันนี้ยังมีขายใน 7-11

รูปดาราสมัยก่อนทั้งนั้น

กล้องถายภาพจากร้านศรีศิลป์ ถ้าจำไม่ผิดสมัยก่อนเคยถ่ายรูปติดบัตรด้วยกล้องแนวๆ นี้แหละ คือตากล้องต้องคลุมผ้าเข้าไปถ่าย ถ่ายเสร็จก็ดึงกล่องอะไรสักอย่างออกมาด้านหน้า

กล้องโบราณ อันนี้ไม่รู้จัก

มีชุดครุยให้ลองด้วย อันนี้ชุดครุยวิทยาลัยครูแหงๆ

ทุกร้านมีเหล่าเต๊งด้วยนะ (แต่ขึ้นไปไม่ได้)

ก็ถือว่าเป็นโครงการที่ดีมากๆ ชื่นชมจากใจมากจริงๆ ครับ ใครยังไม่เคยไปดู (ยังมีอยู่ไหมหว่า 55555) ก็เชิญนะครับที่แฟรี่แลนด์สรรพสินค้า ชั้น 5 เดินเพลิน ถ่ายรูปเพลินครับ :)

184 | จัดเกมบน 3DS อีกแล้ว

2013-12-22T15:15:00.000+07:00

ความเดิมจากเรื่องนี้ : 178 | Life with Nintendo 3DS

ก็เลยอยากมาอัพเดทเพิ่มเติมครับว่าช่วงนี้เสียตังไปกับเกม 3DS อีกเท่าไร :)

Pokemon X & Y

ไม่เคยเล่นเกมในซีรีย์สนี้มาก่อนเลยครับ แต่ได้ยินเขาร่ำลือกันมานานแล้วว่าสนุกสนานมากมายเป็นหนักหนา พอลองเล่นจริงๆ แล้วก็พบว่าสนุกจริงครับ เนื้อเรื่องใช้ได้ วิธีการเล่นก็โอเค แถมตัวเกมมีอะไรให้ทำมากมายมหาศาลเหลือเกิน แต่มีจุดนึงที่เบื่อเอามากๆ เลยคือ ชอบเดินไปชนโปเกมอนตามฉากอยู่เรื่อย เลยต้องตัดเข้าไปสู้กันอยู่นั่นแหละ ทุกวันนี้เกมนี้ก็ยังเล่นไม่จบครับ (แต่ก็มาถึงช่วงท้ายๆ แล้วละ) เหตุผลเดียวก็คือเบื่อต่อสู้อะแหละ

Phoenix Wright: Ace Attorney - Dual Destinies

อันนี้ก็เพิ่งเคยเล่นเหมือนกัน โหลด Demo มาลองแล้วเฮ่ย สนุกดีนี่หว่า เสียดายที่ไม่ยอมทำแผ่นขายในโซน US เลยต้องโหลดจาก eShop เอา เป็นเกมที่ประทับใจมากครับ ไม่น่าเชื่อว่าสาระกับความสนุกมันจะไปด้วยกันได้ดีขนาดนี้ สนุกจนต้องเก็บเอาไว้เล่นทีหลังเลยเพราะกลัวเล่นจบแล้วจะเสียดายความสนุก 555555 ตอนนี้เพิ่งเล่นจบ Episode แรกไปครับ

Rune Factory 4

เป็นเกมที่ผสมแนวที่ชอบไว้ทั้งสองแบบเลยครับ คือเก็บเลเวลแบบ Action RPG และทำฟาร์มแบบพวก Harvest Moon ถึงแม้ภาพจะแตกๆ แปลกๆ หน่อยก็เหอะ แต่ถ้าดูเฉพาะ Gameplay แล้วมันสนุกมาก เล่นได้เรื่อยๆ เพลินๆ จริงๆ นะ

(เกมนี้ซื้อจาก eShop เพราะขี้เกียจรอแผ่น)

The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D

โดน อจ.แมนเป่าหูว่านี่แหละคือเกมเทพในตำนานของจริง พอได้ลองเล่นแล้วก็ตะลึงครับ ตำนานเซลด้าที่เขาเล่าขานกันมาตั้งแต่เด็กๆ มันเป็นยังงี้นี่เอง ยากบรรลัย แทบไม่มีคำใบ้ให้เลย ชื่อบอกว่าเป็นเกม Action-Adventure แต่เอาจริงๆ Action ยังไม่เท่าไรถ้าเทียบกับการแก้ปริศนาในแต่ละฉากที่เรียกได้ว่า เค้นพลังงานสมองออกมาคิดจนหยดสุดท้ายจริงๆ แต่มันก็สนุกมากอย่างไม่น่าเชื่อ เนื้อเรื่องแฟนตาซีแบบนิทานๆ แต่ก็ไม่ทำให้เบื่อเลย สมแล้วที่ได้คะแนน Famitsu เต็ม 40/40 และได้คะแนนรีวิวเต็มจากหลายสำนักทั่วโลก

ผมเล่นเกมนี้มาหลายวันแล้วยังไปไม่ถึงไหนเลย พยายามจะไม่เปิดเฉลยแต่ก็ไม่ไหวจริงๆ พออ่านบทสรุปดูถึงกับเหวอ เพราะเล่นข้ามปริศนามาหลายฉากมากๆ นับถือเลยว่าคนออกแบบเกมนี่มันเทพจุติจริงๆ !!!

(เกมนี้ซื้อจาก eShop เพราะแผ่นหายากมาก แต่ถ้ามีโอกาสต้องหาซื้อแผ่นเก็บไว้เป็นที่ระลึกให้ได้)

Kid Icarus: Uprising

เกมนี้ยังไม่ได้เล่นครับ เพราะสั่งจาก Play-Asia ตอนลดราคาแบบถูกโคตรๆ แล้วเห็นว่าได้คะแนนรีวิวเต็มจาก Famitsu เหมือนกันเลยอยากลองตำนานซะหน่อย ไว้ได้แผ่นแล้วจะมาเล่าให้ฟังอีกทีครับ
(edited 14.01.2014)
ได้แผ่นมาแล้วครับ สนุกมาก แต่ไม่ค่อยชอบแนวนี้เท่าไร 555555

Shin Megami Tensei: Devil Survivor Overclocked

สั่งจาก Play-Asia ตอนลดราคาเหมือนกัน ตอนนี้แผ่นยังมาไม่ถึงเลยยังไม่ได้เล่น แต่ที่อยากเล่นเพราะติดใจจาก Sin Megami Tensei IV ครับ
(edited 14.01.2014)
ได้แผ่นมาแล้วครับ เหมือนจะยากกว่า SMT IV เลย ภาพกราฟิกก็เก่าๆ เพราะเห็นว่ามันรีเมกมาจาก DS แต่เนื้อหาก็สนุกดีครับ

183 | เล่าเรื่อง Surface RT บ้าง

2013-12-21T16:46:00.002+07:00

เมื่อวานลองนั่งหาข้อมูลเรื่อง Surface RT เล่นๆ ปรากฏว่าเจอแต่เว็บที่เขียนโจมตีไปในทางที่แย่ๆ ทั้งนั้นเลย ทั้งบทความรีวิวหรือแม้แต่ความคิดเห็นจากเว็บบอร์ดต่างๆ วันนี้ก็เลยขอเล่าเรื่องจากประสบการณ์การใช้งานของตัวเองดูบ้างครับเผื่อจะเป็นแนวทางให้ใครหลายๆ คนที่สนใจได้ลองอ่านเปรียบเทียบกันดูครับ

ผมได้ Surface RT มาในราคา 8,xxx บาท ตามโครงการสำหรับสถานศึกษาของ Microsoft ราคานี้คือรุ่น 32 GB + Touch Cover สีดำหนึ่งอัน ซึ่งเทียบกับราคา Tablet ที่เคยซื้อมาแล้วตัวนี้ถูกสุดเลยครับ (iPad 2 WiFi และ Galaxy Tab 2 7 นิ้ว ราคาตอนซื้อ ~ 12,xxx) ดังนั้นก็เลยไม่ได้คาดหวังกับความคุ้มค่าอะไรมากนักในตอนแรก คิดแค่ว่าราคาเท่านี้ได้ Tablet จอ Wide Screen, คีย์บอร์ด, Windows + Office แถมเป็น Product สายตรงของ Microsoft อีก ก็น่าจะคุ้มอยู่นะ

ตอนที่ได้มามันเป็น Windows 8 RT ซึ่งผมก็เอามาอัพเป็น 8.1 ได้ไม่ยากเย็นนักผ่าน Windows Store ซึ่งหลังจากอัพแล้วพบว่ามันน่าใช้ขึ้นเยอะ (ถ้าเทียบกับที่เคยใช้ Windows 8 ใน PC อะนะ) อย่างไรก็ตามคุณสมบัติมันก็ไม่เท่ากับเวอร์ชั่น Pro หรือสูงกว่านั้นแน่ๆ แต่มันตอบโจทย์ในความเป็น Tablet ได้แน่นอนครับ

Windows 8.1 RT
Windows รุ่นตัดต่อแหลกลาญเพื่อให้ใช้พลังงานต่ำและเหมาะสำหรับ Tablet ซึ่งจุดเด่นที่เห็นชัดๆ เลยว่า RT ต่างจากรุ่นธรรมดาสำหรับ PC ก็คือ ไม่เน้นการใช้งานในฝั่ง Desktop เลย ยกเว้นการใช้งาน Office เท่านั้น แต่การที่มี Desktop Mode อยู่มันก็ยังทำให้เราได้ใช้งาน File Explorer, Control Panel ซึ่ง OS สำหรับ Tablet ตัวอื่นๆ ไม่มีแบบนี้แน่ๆ ตรงนี้ผมถือว่าเป็นข้อดีครับ คือได้ความคุ้นเคยจากการใช้งาน Windows มาก่อนเลยไม่ต้องเรียนรู้มากเท่าไร

ส่วนสำคัญที่หลายๆ คนมองว่าเป็นจุดด้อยสุดยอดของ RT คือการที่มันติดตั้งโปรแกรมที่เคยใช้ใน Desktop ไม่ได้เลย ต้องโหลดแอพจาก Windows Store เท่านั้น ตรงนี้ผมมองว่าไม่ค่อยสำคัญเท่าไรนะครับ ถ้าเราจะมองว่านี่คือ Tablet ไม่ใช่ PC (เป้าหมายในการใช้งานต่างกันชัดๆ อยู่แล้ว) เพราะหากต้องการทำงานที่มันซับซ้อนหรือเฉพาะทางกว่านั้นเช่นเอามาเขียนเว็บ, ตัดต่อภาพ พวกนี้ก็คงต้องไปทำใน PC เอาละครับเพราะ Tablet ตอบโจทย์นี้ไม่ได้แหงๆ ไม่ว่าจะเป็นของยี่ห้อไหนก็ตาม อีกอย่างคือประสิทธิภาพของ CPU ด้วยครับ ยังไงมันก็คือ ARM ที่เน้นเรื่องประหยัดพลังงาน ถ้าเอามาทำงานหนักๆ มากๆ แบตมันก็หมดเร็วแน่นอนครับ

Apps from Windows Store
การใช้งานของผมทุกวันนี้ก็คือ เปิดเว็บ, ดู Youtube, ฟังเพลง, อ่านข่าวจาก RSS, อ่านเอกสาร (ส่วนใหญ่จะเป็น pdf) และเล่นเกม Casual ฆ่าเวลาบ้าง ซึ่งการใช้งานพวกนี้ แอพบน Windows Store ก็ตอบโจทย์ได้เกือบหมดแล้วครับ

Facebook for Windows 8 แอพที่โผล่มาพร้อมๆ Windows 8.1 พอดี

Modern Reader แอพอ่าน RSS จาก Feedly ฟรีและใช้ได้ครับ

แอพ Twitter และ Microsoft Solitaire ลองเปิดพร้อมกัน 2 หน้าต่าง

แอพ Hyper สำหรับดู Youtube หรือจะดูผ่านเว็บก็ใช้ได้ดีเหมือนกัน

ทุกวันนี้ผมใช้ Deezer ฟังเพลง แต่ถ้าจะฟัง mp3 ในเครื่องก็มีแอพฟังเพลงเหมือนกัน

(จริงๆ ยังมี LINE อีกอันนะ แต่ผมไม่ได้ลงไว้) แน่นอนว่าถ้าจะใช้ทำอะไรที่มากมายกว่านี้ก็คงต้องไปเปิด PC แล้วละครับ ทีนี้ลองพิจารณาว่าการใช้งานที่ตอบสนองอะไรพวกนี้เนี่ย ใน Tablet ระบบอื่นๆ มันก็มีเหมือนกัน อาจจะต่างไปบ้างในบางคุณสมบัติของแต่ละแอพ หรือแม้แต่จำนวนความหลากหลายของแอพแต่ละประเภท ซึ่งตรงนี้ก็ต้องแล้วแต่ผู้ใช้แต่ละคนแล้วครับ ยอมรับว่า EcoSystem ของ Windows Store นั้นปวกเปียกจริงๆ ถ้าเทียบกับ iOS หรือ Android เหตุผลแรกก็คือมาทีหลังเขาซะนานแสนนานเลย เหตุผลที่สองคือในเมื่อมันมาทีหลัง ความนิยมก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป เพราะคนใช้เองก็ไม่ค่อยมันใจเท่าไร ทีนี้พอคนใช้น้อย นักพัฒนาก็ไม่ค่อยอยากจะทำแอพมาลงดิครับ (แต่ในอนาคตถ้า Microsoft จะแจก Windows RT ฟรีจริงๆ ก็ต้องรอดูครับว่ามันจะฮิตกว่านี้ไหม)

Battery Usage

เรื่องการใช้พลังงานนี้ปลื้มมากเป็นพิเศษครับ เพราะเปิด Stand By ทิ้งไว้ได้อย่างน้อยๆ ก็ 2-3 วันละ ถ้าเอามาใช้งานจริงๆ แบบเน้นๆ เลยก็ประมาณ 1 วัน (ผมเคยถือไปนั่งทำงานที่คณะโดยไม่ได้เอาสายชาร์ตไป ใช้งานได้ทั้งวัน) ถ้าเปิดเพลงหรือดูหนังนานๆ หน่อยก็หมดเร็วบ้างครับ แต่ไม่ถึงกับฮวบฮาบแน่ๆ

Office 2013 RT & SkyDrive

Surface RT แถมโปรแกรม Office 2013 RT ซึ่งประกอบไปด้วย Word, Excel, PowerPoint, OneNote และ Outlook ซึ่งที่แหละคือสิ่งที่ผมว่าสุดตีนที่สุดของวงการ Tablet แล้วครับ ถึงแม้หลายๆ คนจะมองว่ามันเป็นแค่ตัวแถมของการใช้งาน Tablet ก็เหอะ แต่การที่มีมันอยู่ด้วยทำให้ Surface RT ดูมีประโยชน์ขึ้นเยอะมาก เพราะมันช่วยให้การเอางานเอกสารไปทำงานนอกสถานที่เป็นสวรรค์ชัดๆ !!!

ผมทดลองครั้งแรกโดยการใช้ Word 2013 RT ใน Surface RT พิมพ์ต้นฉบับของ Journal ที่จะส่งตีพิมพ์ในปีหน้านี้ ซึ่งก็ทำงานได้ไม่มีปัญหาครับ การใช้ Touch Cover ที่เป็นคีย์บอร์ดระบบสัมผัสเป็นอะไรที่สะดวกมาก แทบไม่ต้องปรับตัวเลยเพราะมันคุ้นๆ กับคีย์บอร์ดของ Notebook อยู่แล้ว (จะมีแค่ Mouse Pad ที่อาจจะช้าไปบ้างถ้าต้องการความรวดเร็ว ผมก็เลยไปซื้อ Wireless Mouse ตัวเล็กๆ มาเสียบแทน)

พอต้องการทำานที่ละเอียดมากชึ้นกับเอกสารเช่น การใส่ Clipart หรือวาด Shape ต่างๆ ผมก็ไปทำใน PC แทน โดยใช้ SkyDrive นี่แหละครับ Sync ไฟล์งานไปเปิดทำต่อใน PC ได้ทันที ง่ายดายจนน่าใจหาย O_O

(จริงๆ แล้วจะเอาใส่ USB Drive ก็ได้ แต่ SkyDrive สะดวกกว่าในกรณีที่ไฟล์มีขนาดเล็ก)

เสร็จแล้วก็พับ Surface ไปที่ห้องวิจัยในมหาลัย ดึงสาย USB จาก Printer มาเสียบปุ๊ป Windows 8.1 RT ก็หา Driver เองเสร็จสรรพครับ สั่งพิมพ์ได้ทันทีเลยโดยไม่ต้องห่วงด้วยว่าเอกสารที่จัดรูปแบบไว้จะเพี้ยนรึเปล่าด้วย (ถ้าใช้ Font ที่โหลดมาเองเพิ่มเติมก็เอา Font มาลงใน Surface ได้เหมือนกับ Windows ปกติเลยครับ)

ถ้าจะเอา Surface ไปต่อ Projector เพื่อนำเสนองานก็พอทำได้ครับ แต่ว่าต้องไปซื้อหัวแปลงหรือสายมาเสียบก่อนเพราะ Port ที่ติดเครื่องมามันเป็น HDMI mini ครับ ซึ่งตรงนี้ผมยังไม่ได้ลองครับ (แพง)

การใช้งาน Office ของผมในช่วงนี้นี่คือบอกได้เลยว่า สะดวกสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจริงๆครับ

Word 2013 RT สวรรค์น้อยๆ บน Surface RT

ส่วนหลายๆ ความคิดเห็นที่อ่านเจอว่า Office 2013 ใน Surface RT มันเป็นเวอร์ชั่น Preview ซึ่งยังไงก็ไม่เท่ากับตัวเต็ม คือหลังจากอัพเดทเป็น 8.1 RT แล้ว ตัว Office Preview มันก็อัพเดทเป็นตัวเต็มครับ ตัวเต็มของมันคือ Office 2013 RT ซึ่งเท่าที่ใช้มาผมก็ยังไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรต่างกับพวก Office Professional, Enterprise ฯลฯ อย่างที่พวกร้านคอมหรือพวกโหลดบิตชอบหามาลงกันครับ ผมเลยเข้าใจว่าที่มันต่างมากๆ ก็คงเป็น Feature อลังการอื่นๆ ที่ผมไม่ได้ใช้อย่างพวกแชร์ไฟล์ให้ทำงานพร้อมกันหลายคน อะไรพวกนี้ละมั้ง ยังไงก็ตามถ้าทุกวันนี้เราใช้ Word พิมพ์งาน, ใช้ Excel คำนวณตาราง, ใช้ PowerPoint ทำงานนำเสนอ แบบที่คนทั่วไปเขาทำกันแล้ว ผมว่า Office 2013 RT ก็ตอบโจทย์ได้ครบนะครับ

Weakness

พูดข้อดีไปแล้วลองมาดูข้อเสียที่ผมไม่ค่อยพอใจบ้างครับ

- 3G, LTE

เสียดายมากที่มันไม่มี ถ้าใส่ซิมต่อ 3G หรือ LTE หรืออะไรพวกนั้นได้นะ ชีวิตการทำงานนอกสถานที่จะสวรรค์กว่านี้เยอะ ยังไงก็ตามอาจจะแก้ปัญหาได้บ้างถ้าใช้มือถือปล่อย Hotspot แทน ส่วนพวก Aircard นี่ผมไม่เคยลอง (แต่คิดว่าไม่น่าจะได้เพราะปัญหา Driver)

- Google Chrome

อันนี้เจ็บปวดมากเพราะทุกวันนี้ใช้แต่ Chrome ในทุกๆ อุปกรณ์ที่มี แต่ Google ไม่ทำ Chrome สำหรับ Windows RT ให้ก็เลยขาดความสะดวกในเรื่องการ Sync Bookmark, Chrome Web App ไปมากมายเลยครับ น่าเสียดายจริงๆ

- Java

ที่กระทบมากสุดจากการไม่มี Java ก็คือเรื่องการเทรดหุ้นครับ จริงอยู่ว่า Windows 8.1 RT มันมีแอพดูหุ้นมาให้อยู่แล้ว แต่มันเทรดไม่ได้ง่ะ Streaming ก็ไม่ยอมทำแอพออกมาซะที ส่วนการใช้ Java ในด้านอื่นๆ ยังไม่ค่อยกระทบเท่าไรครับ

- จุดเล็กจุดน้อยอื่นๆ

เช่น น้ำหนักเยอะไปหน่อยเลยเอามาถือนอนเล่นไม่ไหว, Touch Cover ด้านหลังใช้วัสดุบ้าอะไรไม่รู้ยังกับผ้าที่ทำความสะอาดยากๆ, แอพยังน้อยไป ไม่ค่อยมีแอพดังๆ มาลงให้ตื่นเต้นบ้าง อะไรพวกนี้เป็นต้นครับ

ส่วนที่หลายๆ คนติเรื่องกล้อง อันนี้มันก็แล้วแต่คนใช้ละครับ บางคนจำเป็นต้องใช้กล้องใน Tablet แต่ผมสะดวกใช้กล้องจากมือถือมากกว่า อันนี้มันก็วัดอะไรไม่ได้เนอะ แต่ถ้าอิงตามจุดประสงค์ของ Microsoft แล้วกล้องใน Surface เขาทำมาเน้นใช้งาน Video Calling มากกว่าครับ (คล้ายๆ กล้องใน Notebook นั่นแหละ)

สรุป

มาสรุปตรงนี้นิดนึง ผมก็ไม่รู้นะว่าที่คนส่วนใหญ่มักจะติ Surface RT มากๆ หรือแม้กระทั่งบางความเห็นที่ว่า "มันเป็น Tablet ที่ไม่น่าใช้ที่สุด" ผมว่าเราน่าจะลองพิจารณาตัวแปรดังนี้ด้วยครับ

1. มองถึง Position ของตัวสินค้า อย่าลืมว่านี่คือ Tablet แต่หลายๆ คนกลับเอาไปเปรียบเทียบกับ Notebook ซึ่งต่างกันมากในแง่การใช้งาน Notebook มันก็คือ PC ที่มีขนาดที่ย่อลงมาให้หอบหิ้วไปไหนมาไหนได้สะดวกหน่อย แต่ Tablet นี่มันไม่ได้ใกล้ PC เลยนะครับ (ถ้ามองว่าเป็นมือถือแบบใหญ่ๆ น่าจะถูกต้องกว่า) ซึ่งจะเห็นได้ว่าพอผมใช้งานมันในแบบ Tablet แล้ว มันก็ตอบโจทย์ผมได้ครบนะครับ

2. มองถึงการใช้งาน คือผมมองว่าคนที่ใช้ Tablet โดยทั่วไป (ไม่นับคนที่ใช้แต่ Tablet อย่างเดียวนะ แบบว่าใช้แทน Smartphone ไปเลยแบบนี้ไม่เกี่ยว) มักจะใช้เพื่อทำอะไรบ้าง ก็จะมีพวก เล่น Social Network, เล่นเว็บ, ดู Youtube หรือดูหนัง, ฟังเพลง, เล่นเกม, ถ่ายภาพอัพขึ้น Social Network, ถือโชว์ (อันนี้ผมเห็นบ่อยมากๆ ในพื้นที่จังหวัดที่อยู่ตอนนี้ คือบางคนถือ Tablet ไปเดินห้าง, ทานข้าว, ออกกำลังกาย...) แล้ว Surface RT มันก็ตอบโจทย์ได้เกือบหมดนะครับ ถึงจะมีบางอย่างที่บกพร่องไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ถึงกับเลวร้ายจนห้ามใช้เด็ดขาดอะไรแบบนั้นเลย

แน่นอนว่าตอนก่อนจะตัดสินใจซื้อ ผมก็อคติกับมันไว้มากครับ (จากการอ่านรีวิวล้วนๆ เลยนะ คือของจริงยังไม่เคยสัมผัสเลยสักครั้ง) แต่พอเห็นราคาจากโครงการของ Microsoft แล้วก็พิจารณาว่า อย่างน้อยๆ มันถูกกว่า iPad ที่ผมคิดจะซื้อตอนนั้นอยู่มากโข ถ้าไม่ซีเรียสอะไรก็ซื้อมาใช้ขำๆ ละกัน...แต่ว่าพอได้มาลองใช้เองแล้วมันหนังคนละม้วนเลยครับ กลายเป็นประทับใจไปมากกว่าที่คิดอีกแน่ะ

โดยภาพรวมแล้ว ถ้าพิจารณาประโยชน์ในการใช้งานเมื่อเทียบกับราคาที่จ่ายไปแล้ว (ราคาที่ลดแล้วนะ) ผมบอกได้เลยว่า นี่เป็น Tablet ที่ผมพอใจมากที่สุดเท่าที่เคยใช้มาครับ :)

(แต่ถ้าเทียบกับราคาเต็มผมก็ว่ามันแพงไป 5555555+)

182 | Find My iPhone !!! [2]

2013-09-30T16:28:00.000+07:00

Link ที่เกี่ยวข้อง : 157 | Find My iPhone !!! (2554)

ผ่านไปเกือบสามปีแล้วครับ กับการซื้อ iPhone มาใช้เป็นครั้งแรกในชีวิตนั่นก็คือ iPhone 4 มาวันนี้ก็ได้มาเล่าสู่กันฟังอีกครั้งว่า iPhone 4 เครื่องนั้น ได้ถูกส่งต่อไปถึงมือพ่อของผมได้ใช้ต่อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนในมือผมตอนนี้คือ iPhone 5 ครับ

เหตุผลหลักที่ต้องการเปลี่ยนเครื่องคือ iPhone 4 ชักจะไม่ตอบสนองความต้องการในการใช้งานของผมแล้วครับ บางกรณีที่เราต้องเปิดเว็บหาอะไรนอกสถานที่เวลารีบๆ, คุย Chat ผ่าน LINE หรือ Facebook ในเรื่องสำคัญเร่งด่วน หรือแม้แต่เรื่องหยุมหยิมอย่างการโหลดแอพกล้องที่ใช้เวลานานจนไม่ทันถ่ายภาพเหตุการณ์เด็ดๆ อย่างนี้ก็ด้วย ผมก็เลยมาพิจารณาว่าอืม...ใช้มาเกือบสามปีแล้วนะ คุ้มค่าแล้วละ คงจะได้เวลาอัพเกรดกันสักที

ตัวเลือกทางฝั่ง Android นี่ตัดฉึบไปได้เลยครับ (เพราะอะไรลองอ่านล่างๆ ดู) ส่วน Windows Phone ผมไม่เคยมั่นใจกับมันเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นตัวเลือกของผมจึงอยู่ที่ iPhone เท่านั้น

แล้วจู่ๆ ก็มาซื้อ iPhone 5 ตอนที่ iPhone 5s และ 5c กำลังจะเข้ามาขายในไทยอีกไม่กี่เดือน มันหมายความว่ายังไง นี่คือเหตุผลและมุมมองของผมครับ

มาดู Features

แน่นอนว่าความต่างของ 5 กับ 5s นั้นเยอะมากพอสมควร (CPU 64 Bit, Touch ID และอื่นๆ) ผมก็เลยมานั่งพิจารณา Features ต่างๆ ของ 5s แล้วเปรียบเทียบกับความสำคัญในการใช้งานของผมเอง ดังนี้ครับ

- CPU 64 Bit แน่นอนว่าต้องเร็วกว่าตัวเดิมอยู่แล้ว แต่ถ้าดูจากใน Keynote จะพบว่ามีการเปลี่ยน Instruction Set ไปพอสมควร ซึ่งแอพต่างๆ ที่มีอยู่ในปัจจุบันนี้พัฒนาขึ้นมาสำหรับ CPU 32 Bit ตัวเดิม จะเปลี่ยนมาใช้ CPU 64 Bit ให้เต็มประสิทธิภาพนั้นก็คงไม่พ้นต้องเขียนโปรแกรมกันใหม่ละครับ แล้วแอพใน App Store ตอนนี้จะมีสักกี่ตัวที่รองรับ 64 Bit เต็มรูปแบบ

(ถ้านึกภาพไม่ออกก็เปรียบเทียบกับเคสของ Windows 32 Bit กับ 64 Bit ครับ)

- Touch ID เป็นนวัตกรรมที่ผมว้าวมาก แต่ในแง่การใช้งานจริง ณ ตอนนี้ผมว่ามันยังไม่ใช่ Feature ที่สำคัญมากนัก แต่ในอนาคต 1-2 ปีข้างหน้าน่าจะจุดติด (คือให้มันมีการเอาไปประยุกต์ใช้ได้หลากหลายและมีประโยชน์กว่านี้) ซึ่งกว่าจะถึงตอนนั้นก็คงได้รอบเปลี่ยนมือถือพอดีครับ

- กล้อง ความละเอียด 8 ล้านพิกเซลเท่าเดิมแต่คุณสมบัติของเซนเซอร์ดีขึ้น เป็น Feature หนึ่งที่อยากได้มากครับ แต่พอมามองการใช้งานของตัวเอง ที่รูปภาพส่วนใหญ่ที่ถ่ายจะใช้สำหรับ Social Network นอกนั้นก็เก็บไว้ดูเองไม่ได้เอาไปล้างอัดหรือทำงานอะไรใหญ่โตนัก (พูดง่ายๆ คือถ่ายเล่นเป็นส่วนใหญ่นั่นแหละ) ผมก็เลยรับได้กับความต่างตรงนี้ครับ ส่วน LED Flash คู่นั้นไม่สำคัญสำหรับผมเลยครับ ถ่ายกลางคืนผมก็ปิด Flash มาตลอด 555555

- GPU และอะไรอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ไม่สำคัญครับเพราะผมไม่ได้ใช้โทรศัพท์เล่นเกมมานานแล้ว เหตุผลสำคัญคือกลัวแบตหมดครับ

ดังนั้นก็เลยสรุปได้ว่า สำหรับการใช้งานของผมในปัจจุบันนี้ มันเกินพอครับ เพราะว่าหลักๆ คือใช้เป็นโทรศัพท์ ใช้เล่น Social Network ใช้ถ่ายรูป และอื่นๆ อีกเล็กน้อย ซึ่งผมมองว่าถ้าใช้แค่นี้ 5 กับ 5s ก็ไม่ต่างกันเท่าไรเลย

มาดูราคา

อันนี้สำคัญมากครับ ราคา iPhone 5 ตอนนี้ ผมเลือกศูนย์ DTAC เหตุผลหนึ่งคือใช้อยู่แล้ว พอไปดูจริงๆ ก็พบว่าราคาถูกกว่าที่อื่นมากครับ คือราคาเต็มของรุ่น 16 GB มันอยู่ที่ 24,555 บาท แต่ถ้าเลือกผ่อนบัตรเครดิตบวกกับยอมใช้โปรติดสัญญา 1 ปีของเขา ราคาเครื่องจะอยู่ที่ 20,900 เท่านั้น !!! ถูกลงมาตั้งหลายพันเลยนะเนี่ย

(ถ้าข่าวลือเป็นจริง ราคานี้จะใกล้เคียงกับ 5c ศูนย์ไทยมาก)

ตรงนี้ตัดสินใจแบบไม่ต้องคิดเลยครับ สัญญา 1 ปีไม่มีปัญหาอยู่แล้วเพราะพื้นที่ๆ ผมอยู่ (ทั้งบ้านและที่หอพัก) ใช้ DTAC ได้ปกติดี ผมก็เลยไม่ได้คิดจะย้ายค่ายแต่อย่างใด แถมเทียบราคาโปรใหม่กับโปรเดิมที่ผมใช้อยู่ อันใหม่แพงกว่า 10 บาท แต่จำนวนนาทีที่โทรมากกว่า 3G ความเร็วสูงสุดก็ให้เยอะกว่า มันใช่ขนาดนี้ผมคงไม่ต้องคิดมากแล้วละครับ

มาดูคุณค่า

ในวันที่เปิดตัว iPhone 5s และ 5c ทาง Apple ได้ตัดสินใจตัด iPhone 5 ออกไปจากการทำตลาดอย่างไม่น่าเชื่อสายตา นั่นคือต่อจากนี้ไป iPhone ในท้องตลาดจะมีให้เลือกแค่ iPhone 4S, iPhone 5s และ iPhone 5c (หลังงานเปิดตัวสิ้นสุด iPhone 5 ก็หายไปจาก Apple Store ของประเทศไทยทันที)

ถ้าเอากรณีนี้ไปเทียบกับสมัยที่เปิดตัว iPad 4th Gen ก็ดูจะคล้ายๆ กันมากเลย คือจู่ๆ ก็ตัด The New iPad (หรือ iPad 3rd Gen) ออกไปเฉยๆ ซะอย่างนั้น ซึ่งในตอนนี้คงรู้กันแล้วว่าเหตุผลที่เลิกขาย The New iPad ไปนั้นเนื่องมาจาก iPad รุ่นนี้ปัญหาเยอะ เช่นเครื่องร้อนเร็ว, แบตหมดเร็ว, น้ำหนักมาก เป็นต้น พอ Apple แก้ปัญหาได้ใน iPad 4th Gen ก็เลยเอาตัวใหม่มาแทนตัวเก่าซะเลย

แล้วเหตุผลของการตัด iPhone 5 ในครั้งนี้มันเหมือนกันหรือเปล่า

ตอนแรกก็คิดว่าใช่ครับ เพราะ iPhone 5 ตอนขายใหม่ๆ ก็เจอปัญหาเยอะเหมือนกัน เช่น เครื่องบอบบางลง (มีคนนั่งทับจนงอ) สีที่พ่นรอบๆ ขอบตัวเครื่องในรุ่นสีดำมันลอกออกได้ (ตอนผมไปซื้อเครื่องนี้ก็แกะไป 2 เครื่อง เครื่องแรกที่แกะออกมามีรอยถลอกบริเวณขอบโลหะรอบเครื่องเลย) ซึ่งถ้า Apple แก้ไขปัญหาเหล่านี้ได้ใน iPhone 5s แล้ว ก็ถือว่าสมเหตุสมผลที่จะตัด iPhone 5 ออกไปซะ

แต่พอดูดีๆ แล้ว iPhone 5 มันกลายร่างมาเป็น 5c ครับ เปลี่ยนฝาหลังให้เข้ากับ Concept ของ Jony Ive ซะ แต่ข้างในก็เหมือนๆ เดิม (ต่างกันเล็กน้อยในส่วนของแบต) นั่นแสดงว่าโดยเนื้อแท้แล้ว Core ของ iPhone 5 ก็ถือว่าไม่ได้อยู่ในเคสเลวร้ายแบบ The New iPad ซะหน่อย ส่วนเรื่องความทนทานอันนี้ก็ต้องทำใจหน่อยครับ เครื่องมันเบาลง บางลง จะให้มันสมบุกสมบันแบบสมัย iPhone 4 หรือ 4S ก็คงไม่ได้อะนะ แต่อย่างน้อยก็ยังคงเอกลักษณ์ความอึดไว้บ้าง เช่นกระจกหน้าหลังกับตัวขอบที่ยังพยายามรักษาวัสดุไว้ให้ใกล้เคียงกับรุ่นก่อนหน้า อันนี้ก็คงต้องขึ้นอยู่กับผู้ใช้แล้วละครับว่าจะถนอมของกันแค่ไหน

และแน่นอน ถ้า iPhone 5s และ 5c เข้ามาขายในไทยอย่างเป็นทางการเมื่อไร เราคงไม่ได้เห็น iPhone 5 เครื่องศูนย์กันอีกต่อไป นี่แหละครับคือ Rare Item ที่ไม่ค่อยจะเกิดขึ้นบ่อยๆ นักในกลุ่มสินค้าของ Apple ซึ่งผมก็สนใจประเด็นนี้มากเช่นกัน ในเมื่อมีเวลาตัดสินใจไม่มากนัก (ทางศูนย์ DTAC บอกว่า iPhone รุ่นใหม่จะเข้าไทยประมาณสิ้นปีนี้) ผมก็เลยตัดสินใจรีบคว้าไว้ในที่สุดครับ

(อีกเหตุผลเล็กๆ เกี่ยวกับตัวเครื่องคือ ผมชอบสีดำแบบ iPhone 5 มากกว่า iPhone 5s นะ)

มาดูระยะเวลาการใช้งาน

iPhone 4 เป็นโทรศัพท์เครื่องที่สองที่ผมใช้มันมานานมากๆ เกือบสามปี (เครื่องแรกคือ Nokia 3310 อันนั้นใช้อยู่เกือบ 4 ปี) ซึ่งน่าชื่นชม Apple อย่างหนึ่งคือ สินค้าไม่ค่อยตกรุ่นเร็วนัก แม้ว่าจะมี iPhone ตัวใหม่ออกมาทุกปี แต่รุ่นก่อนหน้าก็ยังสามารถใช้งานได้ดี และ Apple เองก็ยังไม่ทิ้งลูกค้าเก่าดังจะเห็นได้จาก iOS ที่อัพเดทย้อนรุ่นให้เยอะพอสมควร

ลองดูกรณี iPhone 3GS ที่เปิดตัวเมื่อปี 2552 และเพิ่งจะถูกตัดออกไปเมื่อปี 2554 หรือดู iPhone 4 ที่เปิดตัวมาพร้อม iOS 4 แต่อัพเดทมาได้จนถึง iOS 7 ครับ กรณีเหล่านี้หาดูได้ยากมากในฝั่ง Android เพราะแม้แต่รุ่น Pure Google อย่าง Nexus เองก็ไม่ได้มีการตามอัพเดทกันยาวนานขนาดนี้

กรณีที่เจ็บปวดที่สุดก็คือ Samsung ที่ผมอยากจะใช้คำว่า "เอาเปรียบลูกค้า" เลยทีเดียว ถ้าอยากได้การดูแลจากผู้ผลิตนานๆ ก็ต้องเลือกใช้รุ่น Flagship เท่านั้น (ซึ่งก็ไม่ได้ดูแลดีไปกว่ากันเท่าไร) ถ้าวันนี้คุณซื้อ Samsung Galaxy S4 คุณจะได้ Android 4.2 แต่พอ Google ออก 4.3 คุณต้องลุ้นแล้วว่า Samsung จะทำ Firmware ให้หรือไม่ ถ้าใช้งานไปจนถึงปีหน้า คุณต้องวัดใจแล้วว่า Samsung จะยังดูแลคุณหรือไม่หลังจากที่ออก Galaxy S รุ่นต่อไปแล้ว และถ้าผ่านไปสักปีครึ่งหรือสองปี คุณควรจะทำใจได้แล้วว่ามีโอกาสโดนทอดทิ้งแหงๆ (ถ้ายังไม่โดนทิ้งคุณอาจจะได้ใช้ Android เวอร์ชั่นใหม่หลังจากเปิดตัวไปแล้วเกือบปี)

ถ้ายังอยากจะให้โทรศัพท์แสนแพงของคุณยังคงทันยุคสมัย ก็มีทางเลือกที่ดีคือ Root แล้วลง Custom ROM ซะ (ที่ผมใช้อยู่ก็คือ CyanogenMod ซึ่งถือว่าดีมาก) แต่เสถียรภาพของโทรศัพท์จะเปลี่ยนไปครับ เพราะจนถึงทุกวันนี้ยังไม่มี Custom ROM ตัวไหนที่ Stable 100% และคุณก็คงไม่อยากให้โทรศัพท์ของคุณ (ที่ทันสมัยด้วยการอัพ ROM แล้ว) มาเกิดปัญหาแบบไม่เข้าท่าในเวลาสำคัญๆ หรอกจริงมั้ย

การอัพเดท OS หรือ Firmware นั้นสำคัญแค่ไหน สำคัญมากครับ เพราะนั่นคือการที่เราจะได้ใช้คุณสมบัติใหม่ๆ ของระบบปฏิบัติการโดยที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อเครื่องใหม่ครับ ทั้งการเพิ่มลูกเล่นหรือแม้แต่การอุดช่องโหว่เพื่อความปลอดภัย มันคือสิ่งที่ลูกค้าควรจะได้รับเมื่อเขาได้จ่ายเงินซื้อสินค้าแพงๆ ไปแล้วครับ

----

ผมซื้อ iPhone 5 ด้วยราคา 20,900 บาทมาเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2556 และก็ตั้งเป้าไว้ว่า ต้องใช้ไปอย่างน้อยๆ ก็คือสามปีเท่ากับเครื่องเก่า ถ้าเอาราคามาหารๆ แล้ว 20,900 สามปี ก็ตกปีละ 6,900 กว่าบาท เทียบกับอายุการใช้งานและประสิทธิภาพแล้วผมถือว่าเหมาะสมมากๆ ครับ ส่วน iPhone 4 เครื่องเดิมก็ไม่ได้ขายต่อหรือทิ้งไปไหนครับ ส่งต่อไปถึงมือพ่อของผมเรียบร้อย ซึ่งจากรูปแบบการใช้งานสไตล์คนแก่ไม่รีบร้อนของพ่อผมที่เน้นโทรเข้าโทรออก ถ่ายรูปทั่วไป แล้วก็เล่นเน็ตอยู่กับบ้านแล้วเนี่ย ผมว่าพ่อคงใช้ไปอีกนานหลายปีเลยละครับ

ถือว่า iPhone แม้จะเป็นโทรศัพท์ที่ราคาแพงจนน่าตกใจไปนิด แต่ในระยะยาวแล้วถือว่าใช้งานได้คุ้มจริงๆ ครับ :)

181 | เราพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหน (2) ชีวิตส่วนตัว

2013-09-17T03:57:00.002+07:00

(เผยแพร่ครั้งแรกที่ http://www.gotoknow.org/posts/548493 วันที่ 17 กันยายน 2556)

กรุณาอ่านบทความนี้ก่อน : เราพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหน (1)

เล่าเรื่องตัวเองบ้าง

พื้นฐานครอบครัวผมก็ไม่ใช่จะดีครับ ทั้งพ่อและแม่เรียนมาน้อยและครอบครัวก็ยากจนทั้งคู่ พ่อผมมาจากครอบครัวชาวนาภาคอีสาน ทำงานมาสารพัดอย่างทั้งชาวนา, กรรมกร, ถีบสามล้อรับจ้าง, คนงานไร่อ้อย ฯลฯ จนบวชเรียนและได้มีโอกาสได้มาทำงานในธนาคารหลังจากสึกจากพระแล้ว งานธนาคารฟังดูดีแต่พ่อผมเริ่มจากงานตามวุฒิก็คือ Messenger เดินส่งเอกสารตามโต๊ะ เก็บความรู้และประสบการณ์มาเรื่อยๆ จนได้เลื่อนตำแหน่งงานมาเป็นพนักงานประจำ พร้อมๆ กับหาทางเรียนต่อปริญญาตรีจาก มสธ.จนสุดท้ายพ่อเกษียณในตำแหน่งพนักงานสินเชื่อครับ

ส่วนแม่ผมมาจากครอบครัวคนจีนที่ยากจนมาก ต้องเลิกเรียนมาทำงานหาเงินส่งน้องๆ เรียน แม่ทำงานเก็บเงินไปเรียนตัดเสื้อ เป็นลูกจ้างมาจนเก็บเงินและประสบการณ์มากพอก็ออกมาเปิดร้านตัดเสื้อเป็นของตัวเอง และก็ทำงานนี้มาตลอดจนถึงปัจจุบัน ภาพที่ผมเห็นประจำคือแม่ต้องนั่งเย็บผ้าตั้งแต่เช้าจนเที่ยงคืนจนมีปัญหาสุขภาพตา ทั้งพ่อและแม่ทำงานหนักจนเก็บเงินได้ระดับหนึ่งจึงแต่งงานและสร้างครอบครัว ตอนผมเกิดมาเลยไม่ทันเห็นช่วงความลำบากหนักๆ ของท่านทั้งสอง

เพราะเหตุนี้แหละครับที่พ่อแม่ต้องคอยเคี่ยวเข็ญผมให้ตั้งใจเรียนหนังสือ เพราะท่านไม่อยากให้ผมต้องขาดทุนชีวิตตั้งแต่เริ่มต้นเหมือนอย่างท่านนั่นเอง

การเรียนไม่สำคัญ

น่าเสียดายที่ผมเรียนหนังสือมาตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมศึกษา ก็ยังไม่รู้ว่าเรียนไปเพื่ออะไร ประมาณว่าทำไมเราต้องรู้คณิตศาสตร์, วิทยาศาสตร์ ทำไมเราต้องรู้ว่ากรุงศรีอยุธยาเสียกรุงสองครั้งปีไหนบ้าง ทำไมเราต้องมานั่งจำชื่อประเทศในอาเซียน ทำไมเราต้องมาเรียนไวยกรณ์ภาษาต่างประเทศที่เราไม่ได้ใช้เวลาซื้อข้าวหรือเดินห้าง ฯลฯ ผมเลยเอาเวลาส่วนใหญ่ไปทำอย่างอื่น เช่น อ่านการ์ตูนทั้งวัน เล่นกีฬา หรือโดดเรียนไปเล่นดนตรีและกินเหล้าบ้านเพื่อน ผมมีโอกาสเรียนรู้สารพัดสิ่งที่สำคัญๆ จากในห้องเรียน ณ ช่วงเวลานั้นแต่กลับปล่อยทิ้งขว้างไปเสียเปล่าๆ หันไปเก็บความรู้นอกห้องเรียนแทนตั้งหลายปี กว่าจะจบออกมาก็เกรดเฉลี่ยน้อยนิดเหลือทน แถมความรู้ที่ติดตัวมาก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

จุดเริ่มเปลี่ยนมันเริ่มเมื่อตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ เมื่อวันหนึ่งได้ไปเจอเพื่อเก่าสมัย ม.ต้น ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟร้านหมูกะทะ มันบอกผมว่า ...ดีนะ ได้เรียนหนังสือสูงๆ ดูตัวมันสิ ไม่ยอมเรียนต่อ ม.ปลายเพราะขี้เกียจเรียน อยากทำงาน แต่ทั้งวุฒิทั้งความรู้ที่มีเอาไปทำงานอะไรดีๆ ไม่ได้เลย...ผมเริ่มเห็นความสำคัญของการศึกษา ณ ตอนนั้นแค่ว่า ที่เรียนต่อมาจนถึงมหาวิทยาลัยนี้ได้ก็ถือว่าเป็นโอกาสดีแล้วอย่างน้อยก็ไม่ทำให้เราต้องไปทำงานเด็กเสิร์ฟหมูกะทะ...ตอนนั้นคิดแค่นั้นเองครับ

แต่หลายๆ สิ่งในตัวผมเปลี่ยนไปในช่วงเวลาที่ผมเรียนมหาวิทยาลัย เพราะเริ่มรู้ว่าสาขาวิชาที่เรียนอยู่นั้นเมื่อจบออกมาจะต้องไปหางานทำแนวไหน และด้วยความที่ผมเรียนในสถาบันที่ชื่อไม่ดัง โอกาสแข่งขันในการหางานก็แย่กว่าคนที่จบมหาวิทยาลัยมีชื่ออยู่แล้ว (ดูแค่ปริญญาบัตรก่อนนะครับ ยังไม่ต้องมองถึงโอกาสทดลองฝีมือ) เพราะงั้นสิ่งที่ผมทำได้ก็คือ ต้องเพิ่มความสามารถตัวเองให้เยอะเข้าไว้ เพื่อที่มันจะได้เพิ่มช่องทางทำกินของผมเอง อย่างน้อยถ้าสมัครงานแข่งกับใครไม่ได้ ผมก็ยังมีทักษะพอที่จะสร้างกิจการเองหรือทำงานในสายอาชีพอื่นได้ (คือถ้าผมหางานทางคอมพิวเตอร์ไม่ได้ผมก็ยังทำอย่างอื่นได้บ้างนะ) ดังนั้นก็เลยพยายามเก็บประสบการณ์เยอะๆ ครับ ทั้งในห้องเรียนและทั้งเรื่องรอบๆ ตัว

งานที่เปลี่ยนชีวิต

สิ่งที่พิสูจน์ความพยายามนั้นก็คือ เมื่อจบปริญญาตรีมา ผมได้งานแรกเป็นโปรแกรมเมอร์ให้ศูนย์คอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัย เนื่องจากได้รับโอกาสพิสูจน์ฝีมือจากอาจารย์ตอนช่วงปี 4 ให้ทำงานพัฒนา Web Application ให้หน่วยงานแห่งหนึ่งในจังหวัด ซึ่งความรู้ที่เอามาใช้ในการทำงานโปรเจ็คนั้น มาจากความรู้นอกห้องเรียน ร่วมกับความรู้ในห้องเรียนครับ (งานคือต้องพัฒนาเว็บโดยใช้ PHP&MySQL แต่ในหลักสูตรผมสมัยนั้นไม่มีสอนเขียนเว็บ ไม่มีสอนเขียน PHP และไม่มีสอนใช้ MySQL แต่ก็ได้เรียนหลักการของ Database System, DBMS ซึ่งเอามาใช้ได้ด้วย แต่ PHP&MySQL ผมต้องมาหัดเอาเอง) งานชิ้นนั้นทำให้ผมมีความมั่นใจเลยว่า ความเชื่อว่าการศึกษาสำคัญนั้น เป็นความจริงอย่างแน่แท้

ตั้งแต่นั้นมา ทุกเวลาสำหรับผมคือการศึกษาครับ ศึกษาเรียนรู้อะไรก็ได้ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องในทางวิชาการเสมอไป ผมมีความสุขในการใช้ชีวิตมากขึ้น เพราะการศึกษาทำให้ชีวิตผมมีคุณค่ามากขึ้นในสายตาตัวเอง

และมันยังพิสูจน์ได้อีกอย่างครับ ว่า คุณภาพของคนมันขึ้นอยู่กับการพัฒนาตนเอง ไม่ใช่ระบบการศึกษา

เข้าสู่วงการการศึกษา

เป็นโปรแกรมเมอร์ได้เกือบปี ผมก็ได้เปลี่ยนงานมาเป็นอาจารย์ครับ สอนหนังสือให้กับนักศึกษาในสาขาวิชาตัวเองและสอนวิชาพื้นฐานให้นักศึกษาในสาขาอื่นๆ มันทำให้ผมต้องพัฒนาตัวเองครั้งใหญ่อีกครั้ง ต้องไปเรียนต่อในระดับปริญญาโททั้งๆ ที่ตัวเองไม่เคยคิดจะเรียนแต่ก็ต้องเรียนตามข้อบังคับของอาจารย์ระดับอุดมศึกษา (ถึงตรงนี้ผู้ที่ประกอบอาชีพอื่นๆ ที่ไม่ต้องใช้วุฒิระดับนี้อาจจะมองว่างานที่ตัวเองทำลำบากกว่าเยอะ ผมรู้ว่าการเรียนหนังสือนั้นหลายๆ คนไม่ชอบ ผมก็ไม่ชอบครับ แต่ก็ต้องทนลำบากเรียนให้จบเพราะมันสำคัญกับอาชีพของเรา เพราะงั้นนี่ก็คือความลำบากอย่างหนึ่งในการทำงานเหมือนกัน)

นอกจากจะเรียนไปเพื่อหน้าที่การงานของตัวเองแล้ว ความรู้ที่ได้มาจากการเรียนของผม มันสามารถเอาไปใช้ประโยชน์ได้อย่างมากมายเลยครับ แม้ว่าหากจะมองในเชิงรูปธรรมแล้วสิ่งที่ผมต้องการสำหรับตัวเองคือวุฒิการศึกษาที่จะเอาไปใช้ต่อสัญญาจ้างหรือปรับเงินเดือน แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือความรู้ต่างๆ ที่ผมได้เรียนมา จะสามารถเอาไปใช้ถ่ายทอดให้กับนักศึกษาที่เรียนกับผม ให้พวกเขาได้รับความรู้ที่ครอบคลุมและลึกซึ้งกว่า อันจะเป็นประโยชน์กับตัวนักศึกษาเองในที่สุดครับ

การสอนหนังสือ

ผมแนะนำตัวเองว่าประกอบอาชีพอาจารย์ แต่เวลาแนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษผมจะใช้คำว่า Instructor ซึ่งผมอยากจะใช้แทนคำว่า ผู้สอนหรือผู้แนะนำ

ผมไม่ได้เป็น Teacher หรือครู ซึ่งเป็นคำที่ควรเอาไว้ใช้สำหรับผู้ที่ควรเคารพนับถือ (ผมไม่ใช่บุคคลที่ควรเคารพนับถือเท่าไรนัก) และไม่อยากใช้คำว่า Lecturer เพราะสิ่งที่ผมอยากจะสอนคนอื่นได้ไม่ได้อยู่แค่การสอนในระบบหรือเป็นทางการ

สิ่งที่ผมอยากทำคือการเอาความรู้และประสบการณ์ที่ตัวเองมีและได้พบเจอ มาถ่ายทอดให้ผู้อื่นได้รับฟังและเอาไปเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต ซึ่งอาจมีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี สิ่งที่ดีผมอยากให้คนที่ผมสอนนำไปใช้ประโยชน์ สิ่งที่ไม่ดีผมก็อยากให้คนที่ผมสอนได้เห็นถึงผลกระทบของมันและไม่เอาเยี่ยงอย่าง เพราะฉะนั้นเวลาใครเรียกผมว่าอาจารย์ผมก็จะเฉยๆ เพราะมันเป็นอาชีพของผม (เหมือนเรียกคนซ่อมโทรทัศน์ว่าช่าง) แต่ถ้าใครเรียกผมว่าครูหรืออ้างว่าผมเป็นครู ผมจะรู้สึกแย่ และถ้าไม่จำเป็น ผมจะไม่เรียกตัวเองว่าอาจารย์ (ผมเคยต้องเรียกตัวเองแบบนั้นเวลาติดต่อกับหน่วยงานอื่นๆ ในมหาวิทยาลัย ซึ่งมันกระดากปากสิ้นดี)

ส่วนงานที่ต้องทำนั้น หลายๆ คนที่ประกอบอาชีพอื่นๆ มักจะมองว่า เป็นอาจารย์สบาย แค่สอนหนังสือ สั่งงาน ตรวจการบ้าน ตรวจข้อสอบ มีปิดเทอม ประมาณนี้ ตัวงานที่ทำน่ะจริงครับยกเว้นปิดเทอมเพราะไม่มี แต่สบายมั้ยตอบได้ว่าไม่ครับ

สอนหนังสือนี่ก็ต้องใช้เสียงพูด ต้องออกท่าทางเสมอๆ ไม่งั้นคนฟังหลับ นอกจากจะต้องพูดในเรื่องที่กำลังให้ความสำคัญอยู่แล้ว ยังต้องคอยสอดส่องความสนใจในการเรียนของคนในห้องเรียนด้วย สอนเสร็จ 1 วิชา (ประมาณ 3-4 ชั่วโมง) หมดแรงเหมือนโดนดูดพลัง (อาจจะมีสบายบ้างในวันที่ให้งานทำในห้องหรือคุมสอบ) นี่ยังไม่นับตอนที่เตรียมสอนอีก ต้องทำสื่อ, ทำ Sheet อ่านทบทวนอีกหลายรอบกันพลาด

สั่งงานหรือสั่งการบ้าน ไม่ใช่ว่าจะนึกๆ แล้วก็สั่งออกมาครับ ต้องเตรียมหาข้อมูลพอสมควร ต้องคิดเผื่อด้วยว่ายากง่ายเกินไปไหม ปริมาณมากน้อยเกินไปหรือเปล่า แล้วนักศึกษาจะได้ประโยชน์อะไรจากงานหรือการสอบนั้นบ้าง อันนี้ก็ต้องทำใหม่เรื่อยๆ ใช้ของเก่าเดี๋ยวเนื้อหามันจะล้าสมัย บางทีเจอรุ่นพี่เอามาให้รุ่นน้องลอกอีก

ถ้าเป็นรายงานก็ต้องเอามาอ่านครับ สมมุติสั่งงานกลุ่ม 4 คน 1 เล่ม สอน 3 ห้องก็ได้รายงานมาอ่านเป็นสิบเล่มแล้ว ไม่ได้อ่านเฉยๆ ด้วย ต้องอ่านไปประเมินไปเพื่อจะให้มันออกมาเป็นคะแนน

ถ้าที่เล่ามานี้ยังถือว่ารับได้ ก็ยังมีงานอื่นๆ ให้ทำอีกครับ ทำงานสอนในสถาบันอุดมศึกษาต้องมีการทำวิจัย ในแต่ละปีก็มีการประเมินตัวชี้วัดจากหน่วยงานอื่นๆ อีกมากมาย (เท่าที่ผมเห็นมาคนที่ประกอบอาชีพสอนหนังสือทุกคน รับได้กับการสอน แถมบางคนชอบสอนหนังสือมากๆ แต่ยังไม่เคยเห็นใครที่ชอบทำเอกสารประเมินสักคน ถ้าจะนับว่านี่เป็นสิ่งที่ลำบากที่สุดในอาชีพนี้ก็พอจะได้นะครับ)

ส่วนรูปแบบการสอนของผม เวลาสอนในห้องผมจะดูตาม Course Syllabus ว่าได้วางแผนไว้อย่างไร แล้วก็จะสอนตามเนื้อหาที่ได้วางแผนไว้ ซึ่งอาจจะใช้เวลาไม่เต็ม (โดยเฉพาะวิชาบรรยาย เพราะผมเป็นคนพูดเร็ว เวลาพูดถึงสิ่งที่สนใจหรือตื่นเต้นมากๆ จะยิ่งเร็ว บางหัวข้อพูดจนจบใช้เวลาไม่ถึง 1 ชม.ต้องพูดซ้ำอีกรอบ) ถ้าเวลาเหลือผมก็จะทวนกันอีกรอบหรือไม่ก็ชวนคุยเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง หรืออาจจะให้งานนั่งทำในห้อง วันไหนใจดีก็ปล่อยก่อนเวลาแต่อาจจะมีงานฝากไปทำที่บ้าน ส่วนนอกเวลาสอนในคาบผมจะเผื่อไว้ให้นักศึกษาโปรเจ็คตลอด เพราะกะเวลาแน่นอนไม่ได้ว่านักศึกษาจะมาตอนไหนหรือจะคุยเสร็จตอนไหน ถ้าไม่มีธุระด่วนผมจะคุยจนรู้เรื่องทั้งสองฝ่าย แต่ถ้ามีงานต้องไปประชุมด่วนอะไรแนวนี้ผมก็จะรีบๆ เคลียร์แล้วนัดเวลากันใหม่

พอว่างจากอะไรต่างๆ พวกนี้แล้วค่อยทำงานอื่นต่อ มันก็เลยทำให้ผมเลิกงานเลทประจำ บางวันเที่ยงคืนหรือตีหนึ่งก็มี รปภ.ของมหาวิทยาลัยจะรู้ดีเพราะผมจะอยู่ยาวตลอด (แต่ผมชอบอยู่กลางคืนมากกว่านะ มันเงียบดี)

ส่วนถ้าเป็นนอกเวลางานแล้ว ผมมีเวลาให้เต็มที่กับนักศึกษาทุกคน บางทีก็จะมี Meeting เล็กๆ น้อยๆ กับพวกเด็กๆ ที่สนิทกัน มาคุยงานบ้าง ซึ่งพวกนี้จะรู้ว่าจะหาตัวผมได้ที่ไหน บางทีเด็กโปรเจ็คก็หอบงานมาคุย (ผมเคยตรวจเล่มโปรเจ็คนักศึกษาใต้แสงโคมไฟข้างทาง เพราะนักศึกษาขี่รถผ่านเห็นผมนั่งกินเบียร์รับลมอยู่กับเพื่อนเลยแวะเอางานให้ตรวจทันที) ส่วนใหญ่เนื้อหาที่คุยกันนอกเวลาจะเป็นเรื่องทั่วไป ซึ่งผมจะชอบเล่าประสบการณ์ของผมให้เด็กพวกนี้ฟัง เช่น เรื่องเกี่ยวกับอาชีพในสายวิชานี้ เรื่องเรียนต่อ เรื่องฝึกงาน เรื่องหางานทำ ฯลฯ หรือไม่ก็เล่าความรู้รอบตัวไปเลย (การสร้างปิรามิด, ประวัติศาสตร์ไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น, ความเป็นมาของเหล้าและเบียร์, การเมืองไทย ฯลฯ)

ผมชอบเวลาคุยนอกรอบแบบนี้เป็นพิเศษ เพราะมันเหมือนการแลกเปลี่ยนกัน อยู่ในห้องนักศึกษาจะฟังเรา แต่อยู่นอกห้องเราจะผลัดกันฟัง บางทีนักศึกษาจะมีปัญหามาปรึกษาในเรื่องที่เขาพูดกับเราหรืออาจารย์คนอื่นๆ ในห้องเรียนไม่ได้ เช่น ปัญหาครอบครัว การปรับตัวในการเรียน หรือแม้กระทั่งเรื่องทะเลาะกับแฟน ซึ่งผมก็พอจะเอาประสบการณ์ของตัวเองมาแนะนำแนวทางได้ และผมเห็นว่ามันจะดีมากถ้าสิ่งที่ผมแนะนำไปมันเป็นประโยชน์กับเด็กพวกนี้

สิ่งที่นักศึกษาต้องการจากผมมีมาเรื่อยๆ และไม่จำกัดเวลา ผมเลยเปิด Facebook, Twitter, LINE และอื่นๆ ไว้ตลอดเพื่อรับคำปรึกษาในเวลาแปลกๆ เช่นกลางดึกหรือเช้ามืด ซึ่งผมก็ช่วยเหลือได้ตามสมควร (แต่บางทีหนักไป เช่นส่ง Facebook Chat มาถาม Code ตอน 6 โมงเช้า ผมก็ต้องขอเอาไว้ก่อนเหมือนกัน)

ผมพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหน

ตอบได้ชัดเจนครับว่าพอใจ และพอใจมาโดยตลอดตั้งแต่ทำงานมา

เงินเดือนก้อนแรกของผม 8,xxx พอเปลี่ยนงานตกมาเป็น 7,xxx จนวันนี้ 19,xxx ความรู้สึกพอใจนั้นไม่แตกต่างกันเลยครับ

ผมคิดว่าตัวเองโชคดีที่ได้รับการปลูกฝังจากพ่อและแม่ให้พอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ผมมีเงินเดือนน้อยผมก็ใช้ได้น้อย ผมมีเงินเดือนเยอะขึ้นผมก็ใช้เงินซื้อความสุขได้เยอะขึ้น ผมไม่เคยมีความรู้สึกว่ามันไม่พอ หรือมันน้อยเกินไป เพื่อนสนิทผมทำงานมีรายได้เดือนละหลายหมื่นแต่ผมก็ยังไม่รู้สึกทุกข์อะไรเวลาเปรียบเทียบกับมันเพราะเราทำงานคนละอย่างกัน สำหรับผมแล้วเงินมีเท่าไรก็เท่านั้นครับ ขึ้นเงินเดือนผมก็ดีใจ แต่ถึงไม่ขึ้นผมก็ไม่อะไรมากครับ (เท่าที่จำได้ผมไม่เคยบ่นเรื่องเงินเดือนเลยนะ)

บางคนมีมุมมองเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า การทำงานนั้นต้องได้ค่าตอบแทนที่คุ้มค่า ผมว่าผมก็ได้ค่าตอบแทนที่คุ้มค่ามาตลอดครับ ไม่เคยรู้สึกว่ามันน้อยเกินไปหรือมากเกินไป เพราะตั้งแต่เงินเดือน 7,xxx จนถึง 19,xxx ผมก็ตั้งใจทำงานในแบบของผมมาตลอด

ผมยังไม่มีบ้าน ไม่มีรถยนต์เป็นของตัวเอง แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกด้อยค่าอะไรถ้าเทียบกับคนอื่น ความสุขของผมอยู่กับอย่างอื่นมากกว่า ผมมีความสุขเวลาสอนหนังสือ สนุกเวลาคุยกับเด็กๆ ที่สอน อารมณ์ดีเวลาอ่านการ์ตูนหรือหนังสือที่ชอบ ตื่นเต้นเวลาดูข่าวเปิดตัวสินค้าไอทีใหม่ๆ สุขใจเวลาซื้อโมเดลมาสะสม สนุกเวลานอนเล่นเกมยามว่าง เฮฮาเวลาปาร์ตี้กับพี่น้องเพื่อนฝูง แค่นี้ผมว่ามันก็เพียงพอแล้วสำหรับผม เพราะงั้นผมเลยไม่ต้องเอาอะไรไปเปรียบเทียบกับใครครับ

มีเพื่อนๆ หลายคนชวนไปสอบเป็นข้าราชการ ผมไม่อยากไปเพราะเสียดายความรู้ที่เรียนมาจะไม่ได้เอาไปใช้ เพื่อนๆ ผมอยากเป็นข้าราชการเพราะต้องการความมั่นคง แต่ผมเชื่อว่าความมั่นคงสร้างเองได้ครับ ถ้าทำงานเต็มที่ ใส่ใจกับผลของงานให้มากที่สุด และพัฒนาคุณภาพงานเราให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ผมก็ว่ามันน่าจะเป็นความมั่นคงในแบบของผมนะครับ

จนถึงวันนี้ ผมต้องมาฝ่าฟันเพื่อเอาปริญญาเอกอีกใบ มันก็คือความลำบากอีกอย่างหนึ่งของการทำงานแหละครับ แต่ผมคิดว่าผมพอรับไหวและยังสู้ได้เรื่อยๆ เพราะผมรู้ว่าผลตอบแทนที่ได้มันสำคัญมากมายเหลือเกิน

สุดท้ายนี้ผมอยากจะบอกผู้อ่านทุกท่าน (ที่ยังอ่านมาจนถึงตรงนี้) ว่า ความสุขในชีวิตมันขึ้นอยู่กับความพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่ครับ อย่าไปเปรียบเทียบกับอะไร อย่าไปโทษอะไร เอาตัวเราเป็นจุดยืนเข้าไว้ แล้วทำในสิ่งที่ต้องทำให้ดีที่สุดครับ

แล้วคุณพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหนครับ :)

180 | เราพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหน (1)

2013-09-17T03:55:00.001+07:00

(เผยแพร่ครั้งแรกที่ http://www.gotoknow.org/posts/548491 วันที่ 17 กันยายน 2556)

เมื่อวานได้อ่านกระทู้หนึ่งในพันทิป (http://pantip.com/topic/30980964) ซึ่ง จขกท.ได้เล่าถึงเรื่องของเพื่อนเก่าคนหนึ่งที่เคยเรียนมัธยมมาด้วยกัน แต่เรียนแย่มาก สอบเอ็นทรานซ์ไม่ติดต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยเอกชน แถมเรียนไม่จบอีก แต่ปัจจุบันเป็นเจ้าของบริษัท 2 แห่ง เจ้าของโรงงานและคอนโดฯ อีกหลายๆ ที่ มีบ้านหรูหรา ขับรถสปอร์ต และมีแฟนหน้าตาดีเอามากๆ เรียกได้ว่าร่ำรวยและประสบความสำเร็จในชีวิตอย่างมากเลยทีเดียว

จขกท.เอามาเปรียบเทียบกับตัวเองที่สมัยเรียนก็เรียนได้อันดับต้นๆ ตลอด สอบติดมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดัง จบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง เรียนสูงถึงระดับปริญญาโทและทำงานในบริษัทที่รับเงินเดือน 40,000 กว่าบาท ซึ่งดูๆ แล้วสิ่งที่ จขกท.เชื่อมั่นคือการศึกษาจะนำไปสู่ความก้าวหน้าและประสบความสำเร็จในชีวิต แต่ทำไมเพื่อนของเขาที่ต้นทุนชีวิตแย่มาตลอดถึงได้ร่ำรวยและดูจะมีอะไรเหนือกว่าเขาทุกอย่างถ้าเอามาเปรียบเทียบกัน

หลายๆ ความคิดเห็นที่ตอบๆ กันมาก็ดูจะปรามาส จขกท.ว่าเอาการศึกษามาเป็นตัวชี้วัดคนนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เพราะคนที่แม้จะไม่ได้เรียนหรือเรียนไม่สูงก็ยังสามารถประสบความสำเร็จในชีวิตได้เช่นกัน บ้างก็ว่าระบบการศึกษาไทยปัจจุบันไม่ได้สอนคนให้คิดสร้างหรือริเริ่มธุรกิจเอง สอนคนไปเพื่อไปเป็นลูกน้องลูกจ้างคนอื่น อะไรประมาณนี้

จากที่อ่านมาทั้งหมดแล้ว ผมรู้สึกว่ามันมีอะไรหลายอย่างสะกิดใจ จนอยากจะเอามาระบายความคิดให้ผู้อ่านได้แลกเปลี่ยนกันครับ

(ผมไม่ได้ไปเสนอความคิดเห็นในกระทู้นั้นเพราะว่าส่วนใหญ่กระทู้พันทิปความคิดเห็นหลังๆ ไม่ค่อยมีคนอ่าน อีกอย่างคือไม่อยากเจอเกรียนครับ 555555)

ในแง่มุมเกี่ยวกับการศึกษา

ไม่ว่ายังไงผมก็ยังเห็นด้วยกับ จขกท.ว่า การศึกษามีความสำคัญครับ ในยุคสมัยนี้ต้องยอมรับว่าสังคมเรา ปริญญาและตัวเลขผลการเรียนจะถูกให้ความสำคัญมาก่อนอย่างอื่นอยู่เสมอ เพราะฉะนั้นถ้าต้นทุนด้านการศึกษาคุณไม่ดี คุณอาจจะต้องเหนื่อยกว่าคนอื่นหน่อยละ ตรงนี้บางคนอาจจะแย้งว่า การศึกษาไม่ใช่คำตอบของการประสบความสำเร็จเสมอไป ผมก็ยอมรับว่าจริงบางส่วนครับ ลองมองย้อนไปถึงบรรพบุรุษของเรา...เอาแค่รุ่นพ่อแม่เราก็ได้ครับ เชื่อว่าครอบครัวส่วนใหญ่ (รวมถึงครอบครัวผม) พ่อแม่จะเรียนหนังสือมาน้อยหรือไม่ก็ยากจนมาก่อน แต่ที่ประสบความสำเร็จมาจนถึงปัจจุบันได้นั่นคือพวกท่านต้องใช้ความสามารถอย่างอื่นเป็นอย่างมากเพื่อที่จะมาทดแทนโอกาสที่ท่านเสียไปจากตรงนั้น เป็นความจริงใช่ไหมครับที่ทุกวันนี้พ่อแม่มักจะทำงานหนักเพื่อหาเงินส่งเสียให้ลูกได้เรียนดีๆ เรียนสูงๆ เพราะว่าท่านไม่อยากให้ลูกของท่านต้องลำบากเหมือนสมัยท่านนั่นแหละครับ เห็นได้ชัดเจนว่าคนที่เคยลำบากมาก่อนจะรู้ดีถึงความสำคัญของการศึกษา

กลับไปดูเพื่อนของ จขกท.สิ่งที่เขาเลือกจะมองเพื่อนก็คือสิ่งที่เพื่อนประสบความสำเร็จแล้ว มีบ้านมีรถมีนู่นนี่ๆ นั่นมากมาย แต่ถ้ามองย้อนไปว่ากว่าเพื่อนของ จขกท.จะมีทุกอย่างที่เห็นได้ เขาอาจจะลำบากยากเข็ญในการทำงานมามากกว่าตัว จขกท.เองก็ได้ (ถ้าเพื่อน จขกท.ไม่ได้บ้านรวยอยู่แล้วนะ) ผมเชื่อครับว่าสิ่งที่เพื่อน จขกท.มีทุกวันนี้ เป็นผลมาจากการทำงานหนักมาอย่างโชกโชน ผ่านความลำบากและล้มเหลวมาแล้วอย่างแน่นอนครับ

ยกตัวอย่างใกล้ตัว เพื่อนของผมคนหนึ่งในกลุ่มปาร์ตี้ด้วยกัน จบ ม.ปลายมาพร้อมกันแต่หมอนั่นไม่ยอมเรียนต่อ ปัจจุบันเป็นเจ้าของร้านขายโทรศัพท์มือถือในจังหวัดบ้านเกิด ขับรถยนต์มารับพวกผมไปเลี้ยงมื้อหรูประจำ ชีวิตตอนนี้ถือว่าสุขสบายครับ แต่กว่ามันจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่สบายเลยครับ เพราะจบ ม.6 ไปหางานทำก็มีแต่งานที่รับวุฒิ ม.6 รายได้น้อยต้องเก็บหอมรอมริบมาตลอด พวกผมตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็แสนสบาย นัดกินนัดเที่ยวกันเรื่อย แต่เพื่อนคนนี้ไม่เคยมาร่วมเลยครับ เหตุผลในการใช้เงินของพวกเรากับของมันต่างกันลิบ พอทำงานเก็บเงินจนได้เงินก้อนแล้วก็เอาไปลงทุนทั้งที่ไม่มีความรู้และประสบการณ์ ขาดทุนเจ๊งแล้วเจ๊งอีก เป็นหนี้มากมายจนกว่าจะจับทางได้ จนทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วถึงจะได้สบายสักทีครับ

ส่วนความคิดที่ว่า ระบบการศึกษาไทยสอนคนไปเป็นลูกจ้าง ไปเป็นลูกน้องเขา ไม่ได้สอนให้ริเริ่มทำอะไรเอง ผมไม่เห็นด้วยนะครับ ไม่งั้นประเทศเราก็คงไม่มีคนไทยเป็นเจ้าของกิจการอะไรแล้วละ ความคิดแบบนี้ออกจะโทษระบบเกินไปหน่อย คือผู้เรียนนี่แหละครับเป็นตัวสำคัญ การเรียนในระบบจะได้อะไรไปมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวผู้เรียนเป็นสำคัญครับว่าจะขวนขวายกอบโกยมากน้อยแค่ไหน ไม่ควรจะคิดในทางคาดหวังว่าการศึกษาจะให้อะไรเรา แต่อยากให้มองว่า เราจะได้อะไรจากการศึกษามากกว่า

ดังนั้นผมมองว่า ระบบเป็นเพียงแนวทาง แต่สิ่งที่ผู้เรียนจะได้รับไปจากการศึกษาในระบบนั้น ขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้เรียนเองครับ

ผมได้เห็นตัวอย่างมากมายจากเพื่อนรอบตัวและลูกศิษย์หลายๆ คน บางคนค้นพบแนวทางตั้งแต่ตอนเรียน และเขาจะพบว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาไม่ใช่ปริญญาบัตรอีกต่อไป แต่เป็นความรู้หลากหลายที่เขาจะต้องกอบโกยไว้เพื่อที่จะเอาไปใช้ประโยชน์กับสิ่งที่เขาค้นพบได้หลังจากที่จบการศึกษาไปแล้ว ตัวอย่างเช่นนักศึกษาคนหนึ่งเรียนสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ และเขาพบว่าตัวเองสนใจการประกอบธุรกิจด้านไอที เขาเบนความสนใจไปในบางรายวิชาเป็นพิเศษ เช่น e-Commerce, เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น สุดท้ายเขาจบมาด้วยเกรดเฉลี่ยปานกลางและเปิดกิจการเป็นของตัวเองพร้อมกับขายสินค้าผ่านอินเตอร์เน็ตเป็นอาชีพเสริม การเป็นเจ้าของกิจการที่ว่านั้นไม่มีวิชาไหนในหลักสูตรที่สอนแต่เป็นสิ่งที่เขาหาแนวทางของเขาเจอ ส่วนวิชาอื่นๆ ที่เขาสนใจเป็นพิเศษนั้นสามารถเอามาใช้ในกิจการของเขาได้เป็นอย่างดี

(ตัวอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่ผมไม่ชอบเอามากๆ แต่กลับเผยแพร่กันอย่างมากมายในอินเตอร์เน็ต คือการหยิบเอา Bill Gates, Steve Jobs และ Mark Zuckerberg มายกตัวอย่างว่าเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยแต่ก็ประสบความสำเร็จเป็นเศรษฐีพันล้านมีชื่อเสียงโด่งดังได้ มันไม่ได้หมายความว่าทั้งสามคนขี้เกียจเรียนจนไม่จบแต่ประสบความสำเร็จนะครับ)

ในแง่มุมเกี่ยวกับความสำเร็จ

ถ้าเราจะมองว่าความสำเร็จในชีวิตนั้นคือสิ่งที่ต้องเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเหนือกว่าหรือด้อยกว่า ผมว่ามันคงเป็นความคิดที่ไม่ดีนัก เพราะเราจะไม่มีความพอใจเลย ถ้าเราเหนือกว่าใครคนหนึ่งได้ เราก็จะมองคนที่เหนือกว่าเราและพยายามจะเหนือกว่าเขาให้ได้อีก นั่นหมายความว่าเราจะไม่มีวันพอใจกับสิ่งที่เรามี แต่ถ้าเราเลิกมองเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วหันมามองความพอใจที่มีเฉพาะตัวเองแล้ว เราจะรู้ครับว่า แค่ไหนคือน้อยไป แค่ไหนคือพอดี และแค่ไหนคือมากเกินไป ผมเคยเห็นบางคนที่มีหน้าที่การงานประจำ มีรายได้ดีและสม่ำเสมอ แต่ก็ยังอยากได้อยากมีเหมือนคนที่เหนือกว่าเขา ทั้งๆ ที่สิ่งที่เขามีและเป็นอยู่ตอนนี้มันก็เพียงพอเหลือเกินแล้วกับการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ผลที่ได้คือชีวิตของเขาไม่มีความพอเลยครับ ไม่มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองมีเลยสักอย่าง

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะอยู่ไปวันๆ กับสิ่งที่มีตอนนี้ก็พอแล้วนะครับ ต้องมีการพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ เพื่อให้สิ่งที่เรามีนั้นมันยังคงอยู่ต่อไป ไม่เสื่อมสลายไปตามสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ส่วนมันจะงอกเงยได้หรือไม่นั้นผมอยากจะมองให้มันเป็นกำไรมากกว่าครับ ยกตัวอย่างว่า ถ้าคุณทำงานประจำของคุณซึ่งคุณทำมันได้ดีที่สุดแล้ว วันหนึ่งวันใดถ้ามีคนที่มีความสามารถเหนือกว่าคุณเข้ามาทำงานในองค์กรเดียวกัน นั่นหมายความว่าความมั่นคงของคุณอาจสั่นคลอนได้ถ้าคุณไม่รักษาความสามารถที่มีต่องานของคุณไว้หรือทำให้มันดีขึ้น ถ้าองค์กรเคยจ้างคุณด้วยเงินจำนวนหนึ่ง เขาอาจเอาเงินจำนวนนั้นไปจ้างคนที่เก่งกว่าคุณแทนก็ได้ แล้วความมั่นคงที่คุณมีอยู่ก็จะเปลี่ยนไปใช่ไหมครับ

อีกเหตุผลหนึ่งที่ผมเห็นความสำคัญของการพัฒนาตัวองก็คือ มันจะส่งผลให้งานที่คุณทำมีคุณค่ามากขึ้น แม้คุณจะไม่ได้อะไรกลับมาเลยก็ตามแต่สิ่งที่คุณสร้างจะก่อให้เกิดประโยชน์มากขึ้นกับสิ่งที่เกี่ยวข้องอย่างแน่นอนครับ

ยกตัวอย่างเช่น สมมุติผมสอนหนังสือในวิชาคอมพิวเตอร์พื้นฐาน ผมสามารถทำสื่อการสอนที่มีเนื้อหาครอบคลุมตามเกณฑ์มาตรฐาน (เช่น ประเภทของคอมพิวเตอร์มีดังนี้ Mainframe Computer, Super Computer, Personal Computer บลาๆๆ) และใช้สื่อนั้นสอนไปได้เรื่อยๆ กี่ปีก็ตาม หรือจนกว่าจะมีการปรับปรุงมาตรฐานหลักสูตรใหม่นั่นแหละ ซึ่งผมก็สามารถสอนแบบนั้นได้แบบสบายๆ ไปได้เรื่อยๆ ใช่ไหมครับ

แต่ถ้าเราลองศึกษาข่าวสารในวงการไอทีอยู่เป็นประจำ เราอาจจะพบว่ามันมีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้นซึ่งสามารถเอามาสอนหรือปรับปรุงเนื้อหาเพิ่มเติมได้ (เมื่อก่อนเรานับ PDA เป็นคอมพิวเตอร์ประเภทหนึ่ง ตอนนี้ก็คงต้องนับ Smartphone, Tablet หรือแม้แต่ Wearable Device อย่าง Google Glass, Samsung Galaxy Gear เข้าไปด้วย) ดังนั้นผมก็จะต้องมีงานเพิ่มขึ้นในแต่ละเทอมเพื่อที่จะปรับปรุง Slide, ปรับปรุง Sheet, Quiz และข้อสอบ ซึ่งถ้าผมไม่ทำจะเป็นไรมั้ย ก็ไม่เป็นนี่ครับ เงินเดือนก็เท่าเดิม อะไรๆ ก็เหมือนเดิมแต่เหนื่อยเพิ่มขึ้น แต่มันเป็นสิ่งที่ควรทำครับ เพราะนักศึกษาที่เราสอนจะได้รับความรู้ใหม่ๆ จากเรา ซึ่งมันจะเป็นประโยชน์ต่อตัวพวกเขาเองในอนาคต ผลตอบแทนที่ผมได้นั้นไม่มี แต่สำหรับนักศึกษาแล้วเขาได้เต็มๆ ครับ

สำหรับบางท่านที่ไม่ได้ทำงานด้านการสอน ตัวอย่างนี้อาจจะดูไกลไปนิด เคยได้ยินคำพูดประมาณนี้ไหมครับ ประเภทที่ว่า...ทำงานเป็นลูกจ้างเขา ขยันไปก็ไม่ได้อะไร คนที่ได้ประโยชน์ก็คือนายทุนหรือเจ้าของกิจการทั้งนั้น...

ลองคิดดูครับ โฆษณาประกันชีวิตมีเรื่องราวของผู้คนหลากหลายที่ต้องต่อสู้กับชะตากรรมในชีวิตของเขา เวลาเราดูทางโทรทัศน์แล้วต้องน้ำตาคลอ ได้รับแรงบันดาลใจที่จะใช้ชีวิตต่อไป มันอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าผู้สร้างเลือกที่จะทำงานแค่พอตัว เช่น ทำโฆษณาที่พูดออกมาตรงๆ ไม่เคลมมีคืน ฯลฯ อะไรประมาณนั้น ซึ่งถามว่าชัดเจนไหม ชัดเจนครับ บริษัทประกันได้โฆษณาที่ตอบโจทย์ไหม ก็ได้ครับ แต่คนที่ดูโฆษณากลับได้อะไรมากกว่านั้น นี่คือคุณค่าที่มองไม่เห็นแต่คุณจะสัมผัสได้ครับ

บทความนี้เอาแค่นี้ก่อน ตอนต่อไปจะเล่าเรื่องตัวเองบ้างครับ โปรดติดตามอ่านและติชมเสนอแนะ :)

179 | คุยกันเรื่อง Ontology

2013-09-14T00:58:00.002+07:00

(เผยแพร่ครั้งแรกใน http://www.gotoknow.org/posts/548199/ วันที่ 14 กันยายน 2556)

หลังจากห่างหายไปกว่า 5 ปี อจ.โอม ก็ชวนกลับมาเขียนกันอีกครั้ง ผมเลยมานั่งนึกว่าจะเขียนเรื่องอะไรดีที่พอจะมีประโยชน์กับตัวเอง+ผู้อ่านบ้าง นึกไปนึกมาก็เลยเลือกเอาเรื่องที่กำลังศึกษาอยู่ตอนนี้มาเล่าให้ฟังครับ นั่นก็คือเรื่องของ Ontology (ออนโทโลยี) นั่นเองครับ ซึ่งสิ่งที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นสำนวนและการเรียบเรียงของผมเองเพื่อความเข้าใจง่ายๆ อาจไม่ถูกต้องตาม References เป๊ะๆ นะครับ ถือว่าอ่านเพลินๆ ละกัน :)

------------------

เกี่ยวกับ (About Ontology)

Ontology ในทางวงการคอมพิวเตอร์แล้ว มันก็คือ นิยามของอะไรสักอย่างที่เราสนใจซึ่งเป็นความจริงเสมอและไม่มีการเปลี่ยนแปลง เช่น ถ้าเราพูดถึงคน เราจะมองเห็นว่านิยามของคนเนี่ยมีอะไรเป็นส่วนประกอบที่เกี่ยวข้องบ้าง เช่น คนมีแขนสองข้าง, มีขาสองข้าง, มีตาสองดวง, มีเพศชายและหญิง, มีสีผิวขาว เหลือง หรือดำ, มีผมตรง หยิก หรือหยักศก, มีอายุ, มีความสัมพันธ์ในลักษณะของครอบครัว ฯลฯ อะไรต่างๆ เหล่านี้ที่เรานึกออก มันเป็นความจริงเสมอใช่ไหมครับ (ไม่มีคนในประเทศไหนหรือเชื้อชาติใดที่เกิดมามีแขนข้างเดียวทุกคน หรือเกิดมาโดยไม่มีครอบครัวกันทุกคนหรอกเนอะ) ความจริงตรงนี้แหละครับคือความรู้ (Knowledge) ที่เราเอามาออกแบบให้มันเกิดเป็นโครงสร้างที่คอมพิวเตอร์สามารถเรียนรู้และทำความเข้าใจได้ โดยประโยชน์หลักๆ ของ Ontology ก็คือ เอาไปใช้ในงานทางด้าน Semantics เช่น การสืบค้นในเว็บสื่อความหมาย เป็นต้น

การสร้างและออกแบบ (Ontology Development & Design)

โดยทั่วไปเรามักจะเห็นการออกแบบ Ontology อยู่ในรูปแบบของกราฟ เพราะว่ามันดูแล้วเข้าใจง่ายใช่ไหมครับ จริงๆ แล้ว Ontology มันมีรูปแบบเป็นลำดับชั้นที่แตกแขนงความสัมพันธ์ออกมาในลักษณะของ Class และ Subclass อย่างเช่นรูปตัวอย่างข้างล่าง

ตัวอย่าง Ontology
(Z. Yuanfeng and Z. Liang. Curriculum knowledge organization and representation based on ontology. Electrical and Control Engineering (ICECE), 2011 International Conference on, 16-18 Sept. 2011, pp.6465 - 6468)

ซึ่งเวลาเราสร้างหรือออกแบบ Ontology เนี่ย มันจะมี Tools หลายๆ ตัวที่เอามาออกแบบและสร้างได้อย่างง่ายดายในรูปแบบ GUI เช่น Tools ที่ผมชอบและใช้มาตลอดก็คือ Protégé หรืออีกตัวหนึ่งที่ NECTEC ชอบใช้ก็คือ Hozo ซึ่งเวลาเราออกแบบเสร็จแล้วมันจะสร้างไฟล์ออกมาในรูปแบบของ OWL ครับ (ซึ่งโครงสร้างภาษาเป็นแบบ XML) ตัวอย่างของ OWL ก็อย่างเช่น

การสืบค้น (Query)

พูดถึงการสืบค้น ในการสืบค้นข้อมูลจาก Ontology ซึ่งถ้าเราเปรียบเทียบกับฐานข้อมูล มันจะมีตารางเป็นโครงสร้าง และมีข้อมูลจัดเก็บในตารางใช่ไหมครับ สำหรับ Ontology เรามีโครงสร้างในรูปแบบ Class และมีข้อมูลที่เรียกกันว่า Instance (หรือบางแหล่งเรียกว่า Individual) ที่จัดเก็บโดยอ้างอิงกับโครงสร้าง Class เช่นกัน เช่น Class ชื่อ Father (คุณพ่อ) ก็จะมี Instances ประกอบด้วย นาย ก. นาย ข. ฯลฯ เป็นต้น

ถ้าระบบจัดการฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ (DBMS) ใช้ภาษา SQL ในการสร้างคำสั่งสืบค้นข้อมูลจากตาราง Ontology ก็มีภาษาสืบค้นเหมือนกันครับ นั่นคือ SPARQL (สปาร์เคิล) ซึ่งมีรูปแบบภาษาคล้ายๆ กับ SQL นี่แหละครับ รูปแบบของ SPARQL ก็อย่างเช่นตัวอย่างด้านล่าง

SELECT ?name ?age
WHERE
{
Person:hasName ?name;
Person:hasAge ?age;
}
ORDER BY ?name LIMIT 3

อธิบายคำสั่งข้างบนคร่าวๆ คือ ต้องการเลือกข้อมูลชื่อ และอายุของคนใดๆ จาก Ontology ชื่อ Person โดยเลือกเอาจาก Class ที่มี Object Properties คือ hasName (มีชื่อ) และ hasAge (มีอายุ) โดยที่ ?name และ ?age ก็เปรียบเสมือนตัวแปรที่เราสร้างมารองรับผลลัพธ์นั่นเอง โดยต้องการให้ผลลัพธ์เรียงลำดับตามชื่อ และเอาแค่ 3 Records เท่านั้น เห็นไหมครับว่าคล้ายกับภาษา SQL มากอยู่พอสมควรเลย

การอนุมาน (Inference)

ความน่าสนใจอีกอย่างของ Ontology ก็คือ เราสามารถใช้การอนุมาน (Inference) ผ่านกฏที่เราสร้างขึ้น เพื่อให้ Ontology ที่ออกแบบและสร้างไว้แล้ว สามารถเรียนรู้ความรู้ใหม่ๆ ได้เสมอผ่านกฏของเรา ภาษากฏที่ใช้กับ Ontology ชื่อว่า SWRL (ไม่รู้อ่านว่าอะไร 55555) โดยใช้ร่วมกับ Rule Engine เพื่อการอนุมานกฏ ซึ่งตัวที่นิยมใช้กันเยอะๆ ก็คือ JESS ครับ

ภาษา SWRL มีรูปแบบของภาษาดังตัวอย่างนี้ครับ

Person(?x) ^ hasFather(?x, ?y) ^ hasBrother(?y, ?z) -> hasUncle(?x, ?z)

อธิบายคำสั่งข้างบนก็คือ ?x เป็นคน (Class Person) ?x มีพ่อ (Object Property hasFather) คือ ?y และ ?y มีพี่ชาย (Object Property hasBrother) คือ ?z ดังนั้น ?x จะมี ?z เป็นลุงนั่นเอง (Object Property hasUncle)

การสร้างกฏและอนุมานกฏนี้มีประโยชน์มากครับ เพราะเราสามารถให้ความรู้ใหม่ๆ กับ Ontology ที่เราสร้างขึ้นได้เรื่อยๆ เช่น เราสร้าง Ontology เกี่ยวกับคน ซึ่งมีการกำหนดความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวไว้บ้างแล้ว เช่น ความเป็นพ่อ, แม่, พี่น้อง, สามีภรรยา เราก็สามารถสร้างกฏเกี่ยวกับความเป็นลุง, ป้า, ปู่, ย่า, ตา, ยาย ฯลฯ ให้ Ontology สามารถอนุมานความสัมพันธ์เพิ่มเติมตามกฏได้

และหากในอนาคตเกิดเราต้องการความสัมพันธ์ของคนในรูปแบบ พี่เขย หรือพี่สะใภ้ เพิ่มเติมขึ้นมา เราไม่จำเป็นต้องไปแก้ไข Ontology หรือออกแบบใหม่ให้วุ่นวายครับ แค่เขียนกฏความเป็นพี่เขยและกฏของความเป็นพี่สะไภ้ขึ้นมา แล้วทำการอนุมานได้เลย แค่นี้ก็เรียบร้อย สะดวกดีไหมครับ :)

ดังนั้นถ้าเราออกแบบดีๆ และสร้างกฏที่ค่อนข้างครอบคลุมแล้ว Ontology เราสามารถเอาไปใช้ประโยชน์ได้หลากหลายและ (แทบจะ) ไม่ล้าสมัยแน่นอนครับ

------------------

ที่เล่ามาเหล่านี้ทั้งหมดก็คือเรื่องราวเกี่ยวกับ Ontology ที่ผมกำลังสนใจอยู่ตอนนี้ครับ หวังว่าคงจะมีประโยชน์บ้างสำหรับคนที่สนใจศึกษาหรือต้องการทำวิจัยเกี่ยวกับ Ontology หรือไม่ก็ถือว่าเอาความรู้มาแลกเปลี่ยนกันครับ ทั้งนี้หากผู้อ่านมีข้อเสนอหรือข้อชี้แนะใดๆ ผมยินดีรับฟังและแก้ไขด้วยความขอบคุณยิ่งครับ

ถ้ามีโอกาสคราวหน้าจะมาเล่าถึงงานวิจัยที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ (Ontology Mapping) แล้วพบกันใหม่ครับ :)

178 | Life with Nintendo 3DS

2013-08-21T23:39:00.000+07:00

เป็นเวลากว่า 5 เดือนแล้วครับที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับเครื่องเล่นเกมพกพาที่ชื่อว่า Nintendo 3DS

มันเริ่มจากการจะหาอะไรทำในช่วงระหว่างพักรักษาตัวหลังจากขาหักไปไหนมาไหนไม่ได้หลายเดือน ผมเลยตัดสินใจว่า ซื้อเกมมาเล่นดีกว่า

ทำไมต้อง 3DS
...ในความเป็นจริงคือเพิ่งซื้อ PSP มาเล่นไม่กี่วันก่อนโดนรถชน แต่ไปๆ มาๆ ก็เล่นจนเบื่อ ตอนแรกก็คิดว่าเกมใน PSP นี่แหละที่เราต้องการ แต่พอนึกถึงที่เคยปรึกษา อ.แมนไว้ว่าจะซื้อเครื่องเกมอันไหนมาเล่นดี อ.แมนแนะนำว่า 3DS นี่แหละเวิร์คสุดแล้ว เกมสนุกกว่า PSP ณ ตอนนั้นยังแอบเถียงในใจว่า เกมป๊อกแป๊กเนี่ยนะ (เคยยืมแกเล่นตอนสมัย DS) มันไม่ช่ายยยยยย เราต้องการเกม Action เลือดสาดกระหน่ำจอยแบบ God of War, Dante's Inferno รึอะไรพวกนี้เว้ยยยย !!!

ซึ่งสุดท้ายแล้วพอได้เล่นมันจริงๆ มันก็สนุกอะนะครับ แต่ว่ามันไม่นานอะ คือเล่นจบไปแล้วก็ไม่มีความรู้สึกอยากเอากลับมาเล่นใหม่อีก สรุปว่าเล่น PSP ไปได้ชั่วระยะเวลาหนึ่งก็วาง แล้วก็วางยาวเลย

แล้วก็ตัดสินใจซื้อ 3DS มาเล่น ด้วยความรู้สึกอย่างเดียวเลยคือ "อยากรู้ว่าเกมใน 3DS มันจะแตกต่างจาก PSP ซักแค่ไหน"

หลังจากได้มาครอบครอง
ซื้อมาแล้วก็ไม่มีเกมเล่นครับ คือเพิ่งมารู้หลังจากซื้อแล้วว่ามันเล่นเกม Cracked ไม่ได้ ถึงแม้ตอนแรกจะสั่งตลับ R4 มาด้วย แต่มันก็เป็นเกมของ DS ซึ่งพอเอามาเล่นใน 3DS แล้วมันตลกมากๆๆๆ คือ เครื่องสเปกเท่านี้ แต่เอาเกมจากเครื่องสเปกเก่ากว่ามาเล่น มันดูย้อนแยงยังไงบอกไม่ถูก ช่วงแรกๆ ก็เล่น R4 อยู่พักหนึ่งครับ แต่พอ 3DS อัพเดท Firmware ใหม่ปุ๊ป อัพทันทีเลยครับ แล้วก็เอา R4 เก็บไว้ดูเป็นบทเรียนว่า มันยังไม่ใช่คำตอบที่เราต้องการสำหรับเหตุผลที่เราซื้อ 3DS มาเล่น

พอไม่มี R4 ก็เหลือเกมๆ เดียวในเครื่องครับ ก็คือ Mario Kart 7 ซึ่งมัน Pre-Installed มาในเครื่องแล้ว ผมก็เล่นๆ มันไปก่อนครับ จริงๆ คือเกมมันสนุกมากๆ เลยนะ แล้วก็เป็นเกมที่ทำให้เราได้เห็น Features ของ 3DS เกือบหมดเลย ทั้ง 3D Display, StreetPass, SpotPass อะไรพวกนี้ แต่ยิ่งนานวันก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นเรื่อยๆ ครับว่า นอกจากเกมแข่งรถมาริโอ้อันนี้แล้ว เกมอื่นๆ ของ 3DS มันมีอะไรดีบ้าง ก็เลยอาศัยโหลด Demo จาก eShop มาเล่นครับ ทั้ง Resident Evil, Monster Hunter 3 Ultimate, Fire Emblem: Awakening ซึ่งก็ทำให้เรารู้จัก 3DS ดีขึ้น ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่มีเกมไหนที่เราถูกใจจนถึงขนาดที่ว่า กูต้องซื้อเกมนี้มาเล่นให้ได้!!! อะไรแบบนี้

อธิบายถึงพื้นฐานด้านเกมของกระผม
ผมไม่ใช่คนที่เล่นเกมเป็นเรื่องเป็นราวมาแต่ไหนแต่ไรโดยเฉพาะเกมคอนโซล ที่เคยใช้เวลาเล่นมาก็คงเป็น Ragnarok Online, Counter Strike, The Sims, Diablo II, Warcraft III, Stronghold นอกนั้นก็ Assassin Creed, Prototype และอื่นๆ ซึ่งล้วนแต่เป็นเกมที่เล่นในคอมพิวเตอร์ทั้งนั้น ทุกเกมโหลดมาเล่นฟรีๆ หรือไม่ก็ซื้อแผ่นก๊อปจากร้านคอมแผ่นละ 100 มาทั้งสิ้น สำหรับผมแล้วเกมคือของเล่นที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจรายละเอียดมากนัก เล่นๆ แล้วก็เลิก ดังนั้นความสนใจในวงการเกมของผมจึงน้อยมากๆ มีแค่สมัยเรียนป.ตรี ปี 2-3 ที่เคยติดตามอุตสาหกรรมเกมพีซีอยู่บ้างจากนิตยสาร Future Gamer นอกจากนั้นไม่เคยสนใจเลยครับ

เริ่มซื้อเกม
หลังจากติดตามข่าวสารวงการพวกที่เล่น 3DS มาได้สักพัก ผมก็พบเกมที่ผมคิดว่าผมต้องการมันอย่างยิ่งแล้วครับ นั่นคือ Animal Crossing: New Leaf ที่กำลังจะวางจำหน่าย นี่อาจจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมตัดสินใจซื้อซอฟต์แวร์ลิขสิทธิ์ในหมวดเกมเลยก็เป็นได้ ตั้งแต่ Pre-Order จากร้านขายเกมบน Facebook (ร้านพี่อัง) จนกระทั้งเสียเงิน 1,250 บาทเพื่อให้ได้ตลับเกมแรกในชีวิตมาอยู่ในมือของเรา

(ตอนนั้นยังคิดเอาไปเปรียบเทียบกับพวกเกมใน iOS, Android ครับว่าเฮ้ย มันทำไมแพงจังวะ เกมบนอุปกรณ์พกพาเหมือนกัน เคยเห็นแต่ $0.99 อันนี้ $39.99 โดยส่วนใหญ่ มันแพงอะไรวะ ???)

จากตอนนั้นมา ผมตกหลุม 3DS อย่างเรียกได้ว่า โงหัวแทบไม่ขึ้นแล้วครับ

Animal Crossing: New Leaf เกมแนว Simulation ที่เล่นเพลินอย่างไม่น่าเชื่อ

สิ่งที่ค้นพบจาก Nintento และ 3DS
ผมเริ่มให้ความสนใจว่า ทำไมบริษัท Nintendo จึงได้มีความสามารถและวิสัยทัศน์ในการ "มองเกมให้เป็นเกม" และ "สร้างเกมให้เป็นเกม" ได้ขนาดนี้ คือมันมีอะไรหลายๆ อย่างแฝงอยู่ที่เราอาจจะมองไม่ออก แต่มันบอกเราอยู่ว่า "นี่คือเกมนะ" คือมันเป็นเกม !! เกมเท่านั้น !!! ไม่มีอะไรมากน้อยไปกว่านั้น

ยังไงน่ะเหรอครับ นี่คือสิ่งที่ผมเห็นนะ :

- เครื่องเกมของ Nintendo ไม่ต้องมีราคาแพงเทียบเท่าอุปกรณ์ทางเทคโนโลยีที่อยู่ในลักษณะใกล้เคียง มันเป็นสิ่งที่พ่อแม่พอจะทำใจซื้อให้ลูกๆ เล่นได้ไม่ยากนัก
- ลูกเล่นของเครื่องมีไว้เพื่อการเล่นเกมเท่านั้น ไม่ต้อง Multi-Function มากมาย (3DS ไม่ได้ทำ Option ที่เอาไว้ดูหนัง, ฟังเพลง หรือเล่นอินเตอร์เน็ตแบบเป็นเรื่องเป็นราว)
- ซอฟต์เกมของ Nintendo เต็มไปด้วยจินตนาการ ผิดกับเกมเดินยิงเดินฆ่าทั้ง 1st Person หรือ 3rd Person ที่เห็นเด็กๆ เล่นกันเกลื่อนเมือง ซึ่งไม่ค่อยจะให้อะไรนอกจากความสะใจและความตื่นเต้นในความรุนแรง
- การออกแบบเกมของ Nintendo มันคือการเล่นจริงๆ Option แต่ละอย่างของเครื่องมีไว้เพื่อให้ซอฟต์แวร์เกมได้แสดงประสิทธิภาพของมันได้อย่างเต็มที่ ซึ่งมันก็เป็นไปเพื่อให้ผู้เล่นเล่นเกมอย่างมีความสุขทั้งสิ้น

และยังมีอื่นๆ อีกมากมายที่ผมไม่รู้จะอธิบายมันออกมาให้เข้าใจได้ยังไงดี แต่อาจจะเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นถ้าลองอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับ Nintendo ในอดีต (ลองอ่านบทความนี้)

(มาถึงตอนนี้ผมเพิ่งเข้าใจเหตุผลเรื่องราคาของซอฟต์เกม คือความสมบูรณ์แบบ รายละเอียด คุณภาพของเกมเพลย์ มันต่างกับเกมมือถือชนิดฟ้ากับเหว)

สุดท้ายแล้วได้อะไร ??
สำหรับผมรวมๆ แล้วมันคือความตื่นเต้นครับ ตื่นเต้นเหมือนกับตอนที่ได้สัมผัสเทคโนโลยีของ Apple หรือ Google อะไรแบบนั้นเลย ต่างกันแค่ว่าเทคโนโลยีของ Nintendo คือสิ่งที่มีไว้สำหรับเกม มันเหมือนเปิดโลกทัศน์ใหม่สำหรับเรากับวงการนี้เลยนะ อีกอย่างที่สนใจคือมันทำให้ผมมองไปยังผู้ผลิตเกมคู่แข่งอย่าง Sony และเปรียบเทียบเลยว่า ทั้งเทคโนโลยีของเครื่องเล่นเกม รวมไปถึงซอฟต์เกมต่างๆ ของค่ายนั้น มีความแตกต่างกับทางฝั่ง Nintendo อย่างไร ซึ่งมันก็ต่างกันเยอะจริงๆ ครับ

และเหล่านี้คือความพยายามที่จะอธิบายความสนุกของการเล่นเกมและการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับเกมจาก Nintendo ในช่วงเวลาที่ผ่านมาของผมครับ

ปัญหาต่อจากนี้ไปสำหรับผมก็คือ ผมเริ่มมีอาการติดเกมพอสมควรแล้ว ซึ่งมันไม่ดีแน่ถ้าความอยากเล่นเกมจะมารบกวนกิจกรรมประจำวันของผม ซึ่งตรงนี่ผมก็ตั้งใจไว้ว่าจะต้องปรับตัวอย่างมากเลยแหละ แต่ก็คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรเพราะอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็คือเล่นเกมเพราะไม่มีอย่างอื่นให้ทำมากนัก ถ้าหายดีแล้วทำกิจกรรมปกติแบบคนอื่นๆ ได้แล้ว เรื่องเล่นเกมก็คงจะเพลาๆ ไปเอง (มั้งนะ 555555+)

รีวิวเล็กๆ
สุดท้ายจะขอเล่าถึงเกม 3DS ที่ซื้อมาเล่นทั้งหมดจนถึงตอนนี้แบบคร่าวๆ ครับ

1. Mario Kart 7

เกมนี้ Pre-Installed มากับเครื่องครับ ซึ่งตอนแรกก็เล่นๆ ไปโดยไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่มันคือเกมแข่งรถที่สนุกที่สุดเท่าที่เคยเล่นมาเลยครับ ทั้งโหด มัน แล้วก็โคตรฮา เล่นคลายเครียดได้เรื่อยๆ หรือจะเล่นให้เครียดก็ได้เหมือนกัน 555555

2. Animal Crossing: New Leaf

เกมแนว Simulation ที่เราต้องไปเป็นนายกเทศมนตรีในเมืองที่มีแต่สัตว์พูดได้ กิจกรรมที่มีให้ทำประจำวันก็คือตกปลา, จับแมลง, ขุดฟอสซิลไปบริจาคพิพิธภัณฑ์, รดน้ำต้นไม้, สร้างสิ่งปลูกสร้างให้ชาวเมือง กิจกรรมอื่นๆ ก็จะมีมาเป็นช่วงตามเทศกาลหรือฤดูกาล โดยเวลาในเกมก็คือเวลาจริงๆ ของเรา เป็นเกมที่เล่นได้เรื่อยๆ ตลอดกาลจนกว่าจะเบื่อครับ
(ไม่น่าเชื่อว่าเกมเด็กน้อยแบบนี้จะมีคนเล่นทุกเพศทุกวัยทั่วโลก แถมยังบูมขนาดฉุดยอดขาย 3DS ในฝั่ง US ให้พุ่งกระฉูดจนน่าตกใจ ทุกวันนี้ยอดขายใน US และ JP ก็ยังไม่หนี Top Ten ครับ)

3. Monster Hunter 3 Ultimate

ซื้อมาเล่นเพราะความอยากตามกระแสพวกนักล่าแย้ตามบอร์ดหลายๆ ที่ครับ ก่อนจะค้นพบว่ามันเป็นเกมที่เล่นแล้วหงุดหงิดง่ายที่สุด ผมสรุปไว้ ณ วันที่หยุดเล่นเกมนี้ว่า "มันเป็นเกมที่ดีมาก แต่ไม่ใช่สำหรับเรา" ปัจจุบันผมเก็บไว้ยาวเลยครับ เอาไว้งัดมาเล่นกับ อ.แมนบ้างในอนาคต 55555
(edited 22.12.2013)
อาศัยลูกฮึดจนเล่นไปถึง High Rank แล้วครับ แต่ตอนนี้พับไว้ก่อนไม่ได้เล่นต่อเพราะเริ่มยาก

4. Shin Megami Tensei IV

ซื้อมาพร้อมกับ Fire Emblem: Awakening เพื่อจะเคลมเอา $30 ใน eShop ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักเกมนี้มาก่อน แถมยังรู้สึกแหยงๆ ด้วยซ้ำ (หน้าตาของ Jonathan ในปกเกมแม่งโคตรเกย์) แต่พอลองเล่นดูปรากฏว่าแม่เอ๊ยยยย...จากเดิมที่เล่น Animal Crossing วันละหลายๆ ชม.ตอนนี้เหลือเล่นวันละไม่เกิน 1 ชม.ครับ นอกนั้นยกให้เกมนี้หมดเลย เชื่อแล้วว่าเป็นเกมในตำนานจริงๆ !! สนุกจนไร้คำบรรยาย
(edited 17.09.13)
เล่นจบแล้วครับ สนุกมาก บอกได้แค่นี้แหละว่าสนุกมากๆๆๆๆๆ

5. Fire Emblem: Awakening

ซื้อมาเพื่อเอา $30 อย่างที่บอกไว้ข้างบน แต่จริงๆ ลองเล่นใน Demo มาแล้วสนุกดี ไม่รู้ว่าตัวเต็มจะเล่นแล้วเครียดเหมือน Ragnarok Tactics หรือเปล่า ตอนนี้ดองไว้ยังไม่ได้เล่นครับ รอจบ MegaTen IV ก่อน
(edited 17.09.13)
เล่นไปได้สักพักแล้วครับ เกมแนว Tactic ที่สนุกและเล่นเพลินอย่างไม่น่าเชื่อ ตัวเนื้อเรื่องก็ไม่อึดอัดซับซ้อนเกินไปนัก เป็นเกมที่เล่นแล้วรู้สึกว่าสมองได้ใช้ประโยชน์เยอะมากเลยครับ (เล่นวันนึงไม่เกิน 4 Battle เพราะใช้ความคิดเยอะ ล้าเร็ว 55555)
(edited 14.01.2014)
เล่นจบไปแล้วเมื่อคืนครับ (แต่ข้ามฉากเสริมไป 2-3 ฉากเพราะอยากดูฉากจบ) โดยรวมถือว่าเป็นเกมที่น่าประทับใจจริงๆ ครับ ชอบมากตรงเนื้อเรื่องที่มีจีบกัน พัฒนาความสัมพันธ์แล้วก็ออกลูกออกหลานมาช่วยสู้ แถมตอนจบมีสรุปหลังเหตุการณ์ด้วยนะว่าแต่ละคนไปทำอะไรที่ไหนต่อ ยังกะหนังประวัติศาสตร์ 555555+

รวมๆ แล้วหมดเงินไปกับ 3DS หลายอยู่ครับ แต่มันก็คุ้มค่าถ้าเทียบกับความสนุกและประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ได้รับมา ผมโอเคกับมันมากครับ :)

177 | อินเตอร์เน็ตรำลึก

2013-05-29T02:45:00.000+07:00

(ครึ่งแรกนี่รวบรวมมาจากทวีตที่พ่นไว้เมื่อสักพัก)

Begin...

ไปเจอเมลฉบับที่เก่าที่สุดที่ได้รับ (เท่าที่ยังมีอยู่) คือ Welcome จาก Yahoo! Mail ส่งมาเมื่อ

Tuesday, January 15, 2002 10:52 PM

My First E-Mail Address

ส่วนเมลแรกในชีวิตคือ hotmail สมัครไว้ในชื่อ king_krimson@hotmail.com เมื่อประมาณปี พ.ศ.2541 (15 ปีที่แล้ว) ตอนนี้คงโดนลบ Account ไปแล้วมั้ง Search ด้วย Google ไม่เจอแล้ว เหอๆๆ

อดีตเมลนี้เคยเอาไว้ใช้ในเว็บไซต์ของคณะศิวาลัย รร.นครสวรรค์ เว็บแรกในประวัติศาสตร์ (go.to/siwalai) ซึ่งข้าพเจ้าเป็นเว็บมาสเตอร์เอง

(สมัยนั้น go.to ฮิตมากเลยแหละ)

My Web

เว็บของคณะศิวาลัย รร.นครสวรรค์ เว็บแรกสุดสร้างขึ้นโดยใช้ FrontPage Express และฝากไว้ที่ geocities.com แน่นอนว่าเป็น Static Web จ้า

เหตุที่ทำขึ้นมาก็เนื่องจากอิจฉารุ่นพี่ที่ทำเว็บนักเรียน รร.นครสวรรค์ เว็บแรก (http://ns.th.edu) ซึ่งดังมากๆ ในจังหวัดนครสวรรค์ แต่ ns.th.edu เขาทำเป็นเว็บบอร์ดฝากโฮสต์แบบเป็นเรื่องเป็นราว เราทำแบบนั้นไม่เป็นก็เลยทำออกมาได้แต่เว็บกากๆ 5555

สมัยนั้นไม่มีกด Like จะดูว่าคนเข้ามากน้อยแค่ไหนก็ต้องดูที่ Counter ซึ่งก็ไปหาจากเว็บที่ให้บริการ Counter ฟรีมาแปะไว้อีก

ทำได้ไม่นานก็เลิก เพราะไม่รู้จะทำไปทำไม 555555+

My Future

และด้วยความง่ายดายของ FrontPage Express ทำให้ข้าพเจ้าหลงผิดคิดไปว่าการทำเว็บไซต์มันเป็นเรื่องง่ายๆ ก็เลยมาเลือกเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์

ซึ่งก็ส่งผลกระทบยาวนานให้ข้าพเจ้าต้องมานั่งรับกรรมอยู่หน้าคอมจนถึงทุกวันนี้ (ฮาาาาา)

--------------------------------------------------------------

(ครึ่งหลังนี่เขียนไว้ที่นี่เพราะขี้เกียจทวีตและ)

Web Developer

สมัยนั้นมีหนังสือสอนเขียนเว็บที่ง่ายที่สุด (ที่ไม่ใช่เขียน HTML ทีละบรรทัด) อยู่เล่มนึง ก็คือ สร้างโฮมเพจฟรี! ที่ GeoCities (และที่อื่นๆ) ของ สนพ.โปรวิชั่น ซึ่งอ่าน+ลอกตามง่ายมาก ถือว่าเป็นหนังสือคอมพิวเตอร์เล่มแรกในชีวิตของผมที่ได้เปิดอ่านและใช้แบบจริงๆ จังๆ (ไม่นับแบบเรียนวิชาคอมพิวเตอร์ในโรงเรียนและที่ ECC, BCC เพราะตอนที่เรียนไม่ได้ใส่ใจเลยซักกะติ้ด)

(ขอบคุณภาพประกอบจาก http://www.welovebook.com)

Floppy Disk

ไฟล์สมัยนั้นเล็กมาก ผมกับเพื่อน (ไอ้แต๋ว) ก็จะซื้อ Floppy Disk ไว้คนละแผ่น (แผ่นละ 20 บาท) เอาไว้ Save File ถ้าตอนอยู่ที่โรงเรียนเราจะไปนั่งทำที่เครื่องคอมพิวเตอร์ของเจ้าหน้าที่ห้องสมุด (อภิสิทธิ์ชน 5555) ถ้าวันหยุดก็จะไปนั่งทำตามร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ ชั่วโมงละ 20-30 บาท และด้วยความที่ใช้เป็นแต่ FrontPage Express ซึ่งมันจะติดมากับ Windows 98 ถ้าร้านไหนเปิดดูแล้วไม่มีลงไว้ (ไม่รู้ไปลง Windows ยังไง) เราก็ไม่เล่นร้านนั้น ตอนหลังฉลาดขึ้นมานิดนึงเลยหาวิธี Copy โปรแกรมใส่ Floppy Disk ไว้เลย ไปที่ไหนก็มีใช้ละคราวนี้

(ขอบคุณภาพประกอบจาก Wikipedia)

E-Mail

E-Mail สมัยนั้นยังเป็นของใหม่ ร้านค้าหรือสินค้าไหนที่ผู้ผลิต/ เจ้าของมี E-Mail Address แปะไว้จะดูเท่และทันสมัยมาก (ประมาณร้านค้ายุคนี้ที่ต้องมี LINE ID แปะไว้หน้าร้าน) แล้วก็เป็นสิ่งที่หลายๆ คนไม่รู้คือมันสมัครฟรี ใช้ฟรี และไปใช้ที่คอมพิวเตอร์เครื่องไหนก็ได้ที่มีอินเตอร์เน็ต !!!

ข้อจำกัดเรื่องขนาดความจุ Inbox ในสมัยนั้นไม่ใช่ปัญหา เพราะไฟล์ส่วนใหญ่ขนาดเล็ก อินเตอร์เน็ตโลกเรายังไม่เร็วพอที่จะรับส่งอะไรใหญ่ๆ ได้ละมั้ง ข้อจำกัดเดียวของ Free E-Mail สมัยนั้นคือ ถ้าไม่ได้ Login เข้ามาใช้งานเกิน 3 เดือน มันจะระงับบัญชีและก็ใช้ไม่ได้

(E-Mail ทำให้เรารู้จักศัพท์อินเตอร์เน็ตคำแรกๆ คือ Login ซึ่งเด็กหลังเขาอย่างพวกเราสมัยนั้นอ่านว่า โล-จิ้น)

และพอสมัคร E-Mail ได้แล้ว ก็ตระเวนสมัครอะไรอย่างอื่นที่มันฟรีให้เยอะไปหมด 55555+

Web Site

เว็บไซต์หลายๆ เว็บที่เรารู้จักสมัยนั้น ปัจจุบันก็ล้มหายตายจากไปเยอะเหมือนกัน อย่าง Geocities.com นี่แน่นอนว่าหมดลมไปนานแล้ว ที่ยังจำได้และปัจจุบันยังมีอยู่ก็ Bluemountain.com ที่เอาไว้ส่ง e-Card หาเพื่อนหาสาวๆ

แต่เว็บที่อยู่มายาวนานจนน่าตกใจ (ในความรู้สึกนะ) คงเป็น Yahoo!

Yahoo! Homepage ในปี พ.ศ.2541

(ขอบคุณภาพประกอบจาก marccrouch)

หน้า Homepage ของ Yahoo! ที่อยู่ในความทรงจำตอนนั้นก็ประมาณภาพข้างบนนี่ แต่ที่จำติดตาคือไอ้รูปที่อยู่ในวงกลมข้างๆ โลโก้ Yahoo! ด้านบน มันจะมีรูปแว่นกันแดดแทน Cool แล้วก็มีรูปพริก 2 เม็ดแทน Hot เป็นอะไรที่งงมากในตอนนั้นว่ามันหมายถึงอะไร ??

เว็บไซต์แรกในชีวิตที่รู้จักคือ Sanook.com เมื่อครั้งที่ได้รู้จักอินเตอร์เน็ตครั้งแรกตอน ม.3 (พ.ศ.2540) เพราะเฮียโดม (ลูกพี่ลูกน้องคนรอง) พาไปเล่นที่ร้านอินเตอร์เน็ตร้านแรกในนครสวรรค์บนชั้น 2 ศรีไกรลาส (ชั่วโมงละ 30 บาท) เป็นอะไรที่ตื่นเต้นน่าสนใจมาก เพราะด้วยความที่มันเป็น Web Portal แห่งแรกๆ ในเมืองไทย คือในหน้า Homepage มันมีอะไรเยอะแยะไปหมด ทั้งภาพดารา, หนังใหม่ที่กำลังเข้าโรง ฯลฯ

แต่สิ่งที่ทำให้เราติดอินเตอร์เน็ตอย่างลึกซึ่งก็คือ Chat นั่นเอง

Chatroom

ประสบการณ์ Chat ครั้งแรกในชีวิตของหลายๆ คนคงเป็น PIRCH หรือ ICQ แต่ของเรา โปรแกรม Chat ตัวแรกที่ได้เห็นก็คือ Microsoft Chat

(ขอบคุณภาพประกอบจาก Wikipedia)

แต่ด้วยความที่มันไม่มีใครคุยด้วย ก็เลยได้แตะๆ แป้ปเดียวแล้วก็ไม่ได้สนใจมันอีก แต่โปรแกรม Chat จริงๆ ที่ทำให้เริ่มติดครั้งแรกก็คือ Chatroom ใน Sanook.com นั่นแหละ

ครั้งแรกในการ Chat ใช้ Nickname ใน Sanook Chatroom ว่า L'Arc~en~Ciel เพราะตอนนั้นเราชอบวงนี้มากๆ แล้วก็เปิดตัวสำเร็จเพราะเราคุยกับชาวบ้านด้วยภาษาโบราณ ("สูเจ้าเหตุไฉนจึงได้สนทนากับตัวข้าเยี่ยงนี้", "ใยมิบอกหมายเลขโทรศัพท์ของท่านฤา" ฯลฯ) จนมีคนใน Chatroom ทักว่า ท่าน L'Arc ท่านมาจากสมัยหือหรือไร...แล้วไอ้สมัยหือนี่มันสมัยไหนวะ ฮาาาาาา

(ถ้าใครยังจำได้ ดังพันกร นักร้อง RS ที่ดังมากๆ ตอนนั้น ออกอัลบั้มพิเศษมามีเพลงนึงชื่อว่า "ปรารถนาสิ่งใดฤา" คิดว่ามันต้องไม่ใช่ความบังเอิญแน่ๆ 555555)

แน่นอนว่า Sanook Chatroom ดังแค่ไหนก็คงสู้กระแส PIRCH ในบ้านเราไม่ได้

PIRCH

ครั้งแรกที่เล่น PIRCH ก็เล่นตามเครื่องข้างๆ แหละ ก่อนจะเป็น PIRCH98 ก็ต้องเจอ PIRCH32 ก่อน (แต่เหมือนจะไม่นานนัก)

(ขอบคุณภาพประกอบจาก dvdgameonline)

ในรูปข้างบนก็จะเห็นห้องที่ดังสุดในจังหวัดเราตอนนั้น "#นครสวรรค์น่ารัก" นั่นเอง นอกนั้นห้องดังๆ ก็คงเป็นพวก #น่ารัก, #หาแฟน อะไรพวกนี้ เด็กวัยรุ่นเล่น PIRCH กันทั้งบ้านทั้งเมือง พวก Command ต่างๆ ก็จำกันขึ้นใจ /me /nick อะไรเหล่านี้เป็นกันทุกคน เวลาไปเล่นเน็ตตามร้านต้องมีสมุดเล็กๆ ไว้จดเบอร์โทรศัพท์ จดที่อยู่ที่ขอจากใครก็ไม่รู้ในนั้น แล้วก็โทรไปหา นัดเจอ ฯลฯ อะไรก็ว่าไป

สิ่งที่น่าจดจำที่พอรำลึกได้ก็คงพอแค่นี้ครับ เพราะต่อจากยุคนี้ไปก็เป็นอะไรที่เราคุ้นเคยกันแล้วละ :)