Chiara's Blog

De OV-fiets

2012-10-22T10:19:00.001+02:00

Afgelopen weekend stond er weer eentje in de krant; een ingezonden klacht van een mevrouw die zeer verontwaardigd was dat ze geen OV-fiets mocht huren, terwijl ze toch écht een kortingskaart had.
De gemiddelde Nederlander klaagt gewoon graag, en over de NS heeft bijna elke Nederlander wel iets te klagen. Dus, als je pech hebt en een klapband krijgt, is je misère natuurlijk de schuld van de NS, want daar kan iedereen zich in vinden. Je hebt wel eens iets gehoord over een OV-fiets, dus dat lijkt wel een oplossing te zijn.
Maar, surprise surprise, ook daar gelden regels voor. Je moet namelijk een abonnement hebben. Op de site van OV-fiets staat dit ook aangegeven, maar hallo, je denkt toch niet dat we daar eerst op gaan kijken zeg, we hebben gewoon een fiets nodig! En een abonnement, wat is dat nou voor een belachelijk iets, dat gebruikt toch niemand? Behalve de bibliotheek, die mag het. Of de krant. Of je mobiele telefoonprovider. Of.. nou ja, maar niet voor een fiets, toch?

Nee, het is niet eerlijk. De oplettende mens die wél gewoon de regeltjes leest betaalt 10 euro per jaar, maar als je al een kortingsabonnement hebt dat niks met een fiets te maken heeft, dan is het natuurlijk volledig onterecht dat je dat ook zou moeten. De NS moet toch kunnen begrijpen dat je alleen maar even een fiets nodig hebt?

Als laatste wil mevrouw nog melden dat ze voor die 10 euro per jaar, liever gaat lopen. Daar ben ik het spoor even bijster. Als mevrouw de afstand ook kan lopen, dan heeft ze die fiets toch helemaal niet nodig? Wat is dan precies het probleem?

De moraal van dit verhaal: klagen over de NS is wel erg gemakkelijk, maar soms heeft de NS ook gewoon gelijk. Ik ben in ieder geval erg blij met de OV-fiets en vind het een goedkope, makkelijke en goed werkende manier om me van (bijna) elk station naar een adres te kunnen verplaatsen.

Lokfietsen

2012-09-26T09:37:00.000+02:00

Ik las vandaag in het Brabants dagblad een artikel over een lok-methode om criminelen op te pakken. Daarin stond de volgende zin:

"Een voorbeeld. De politie gebruikt een lokfiets om fietsendieven op heterdaad te kunnen betrappen.

De van GPS voorziene fiets wordt daarom niet op slot gezet.

Critici stellen dat de politie op deze manier diefstal in de hand werkt. Misschien zijn daders wel helemaal niet van plan om iets te stelen, maar kunnen ze de verleiding niet weerstaan als het ze op een presenteerblaadje wordt aangeboden. „Alleen het bordje ‘neem me mee’ ontbrak nog”, zei een advocaat die in augustus een Tilburgse fietsendief verdedigde."

Dit vind ik toch enigszins vreemd. Wil de advocaat nou zeggen dat als je je fiets niet op slot zet, dat hij dan gewoon gejat mag worden? En dat dat niet strafbaar is, omdat het niet gepland is? Dus: als je je spullen niet beschermt, dan worden ze openbaar eigendom. Schijnbaar.

Ik snap dat er verschil wordt gemaakt tussen lokken en uitlokken. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat iemand simpelweg vergeet om zijn fiets op slot te zetten? Of de fiets niet op slot zet omdat hij zo terug is, of omdat hij denkt dat zijn fiets wel op een veilige plek staat? Is dat dan gelijk uitlokken? En ben je dan dus gelijk medeplichtig aan het feit dat jouw fiets wordt gestolen? Volgens de redenering van de advocaat wel.

Een dief blijft een diep; of hij nou van tevoren bedacht heeft dat hij iets ging stelen, of niet. Het feit dat hij in verleiding komt doordat het hem echt makkelijk wordt gemaakt, doet niet af aan het feit dat hij een strafbaar feit pleegt. Dus als de politie op deze manier fietsendieven op kan pakken, lijkt mij dat een prima plan.

Rrrraw Juice

2012-08-16T12:02:00.000+02:00

Toen ik (opnieuw) begon met bloggen, zei ik iets over buzzen, product recensies en commercieel gezeik. Tot nu toe is daar nog weinig van terecht gekomen, omdat ik het nodig vond om over allerlei andere dingen mijn mening te geven. Maar in de oude doos liggen dus nog steeds die oude product-evaluaties te wachten tot ze gepubliceerd worden.

Daarom bij deze de tweede uit het rijtje; Coolbest Raw Juice. Je weet wel, van die irritante reclames met die veel te enthousiast gast uit New Zealand die vers fruit gaat plukken en een paar verdwaalde Maori tegenkomt (Raw) en dan opeens op de Zuidpool staat (tenminste, ik denk dat het de Zuidpool is, want de Noordpool is zo ver vliegen vanaf Nieuw-Zeeland, zeker als je vers fruit bij je hebt) om z’n vers geperste Raw Juice koel te houden. Deze dus:

http://www.youtube.com/watch?v=3OavXK4Z32g

Deze campagne vond plaats in het voorjaar van 2011. Het goede nieuws: Raw Juice staat nog steeds in de schappen van de supermarkt. Schijnbaar vond testend Nederland het lekker. En dat was het ook. Je moet wel van stukjes in je drinken houden (het heet niet voor niks ‘raw’ juice), maar het smaakte heel gezond. Het doet een beetje aan als een smoothie. Één van de belangrijkste kritieken op het drankje was dat de dop veel te moeilijk open ging, maar ik ga er vanuit dat Coolbest dat ondertussen heeft verholpen.

Ik persoonlijk heb ook nog wel een kritiek. Want hoewel ik wel van stukjes in mijn drinken houdt en het ook echt wel lekker vond, koop ik het toch nooit. De reden hiervoor is simpel: Coolbest Raw Juice staat (tenminste bij de Albert Heijn) in het schap met smoothies en verse fruitsappen. Gezien de aard van het product is dit een logische keuze. Maar, op het moment dat ik voor dit schap sta, ben ik op zoek naar een vers fruitsapje. Dat is gezond, lekker en je weet precies wat erin zit, namelijk: fruit, en niet meer dan dat. In Raw Juice zit precies hetzelfde. De reden dat ik toch niet voor Raw Juice kies, is ten eerste dat ik er de toegevoegde waarde niet echt van inzie. Het is een bestaand product, alleen dan met een (merk)naam. Maar hoeveel zegt een merk in het geval van puur fruit? Het is misschien iets grover dan een gewoon fruitsapje, maar dat vind ik niet per se een voordeel. Ik kies voor fruitsap als ik mijn vitamientjes vloeibaar binnen wil krijgen, en voor fruit als ik ze liever in vaste vorm heb. Een tussenweg hierin vind ik persoonlijk overbodig. Een ander nadeel van Raw Juice is het formaat van de fles. In een fles Raw Juice zit 750 ml. In de flesjes fruitsap die ik koop zit 500 ml. Die 500 ml bevat genoeg fruit voor een dag (staat gelijk aan 2,5 stuk fruit) en is daarbij een standaard ‘meeneem’ maat. Een fles van 750 ml drink je niet in één keer leeg, neem je niet mee, maar laat je in de koelkast staan. Wat gebeurt er als ik dat doe? Ik vergeet na één glas dat het in de koelkast staat, kom daar 2 weken later weer achter en dan is het bedorven. Zonde.

Een voordeel van Raw Juice is wel dat het verkrijgbaar is in twee smaken die niet verkrijgbaar zijn als ‘gewoon’ fruitsapje. En de fles ziet er ook wel gezellig uit. En vooruit, het is gewoon best wel lekker. En eens ‘iets anders’, hoewel die slogan al bezet is door Senseo. Of jullie het moeten proberen? Tja, zie maar wat je met deze informatie doet.

Peer Gynt

2012-07-31T14:08:00.002+02:00

Hallooo! Mag ik even reclame maken? Ja, dat mag ik, want dit is mijn blog en ik mag hier schrijven wat ik wil. Hahaa!

Ik wil jullie even aan iemand voorstellen. Zijn naam is Peer. Peer houdt van zichzelf. Peer houdt niet van confrontaties. En Peer zoekt. Naar zichzelf, naar zijn lot en naar liefde, in de ruime zin van het woord. Peer is voorbestemd voor iets groots, althans dat denkt hij zelf. Alleen wat, daar moet hij dus nog even naar zoeken.
Nadat Peer een bruid heeft gekaapt, die niet van hemzelf was, vlucht hij weg van zijn geboortedorp, op zoek naar iets groots. Misschien gaat hij keizer worden, of prins.
Op zijn zoektocht naar dat grote, komt hij van alles tegen. Trollen die hem best een deel van het rijk willen geven, maar dan moet hij zich wel aanpassen. Zakenlui, waarin Peer uiteraard het meest succesvol is maar eventjes niet weet wat hij dan precies met zijn succes gaat doen. Behalve keizer worden natuurlijk, dat blijft erin. Een stel geleerden, die toch niet zo geleerd blijken te zijn. En een heel stel vrouwen, die Peer stuk voor stuk verleidt, maar die hij toch niet zo goed lijkt te begrijpen.
Om uiteindelijk uit te komen bij een knopengieter, die Peer wil omsmelten omdat Peer in feite niks is. Hij heeft niks, hij kan niks. Peer vindt dat hij toch echt zichzelf was, maar moet dat nog wel even zien te bewijzen. En dan komt hij zijn jeugdliefde weer tegen, om tot de conclusie te komen dat hij heel eventueel, misschien, gewoon thuis had moeten blijven.
Maar dan hadden we geen verhaal gehad, en geen voorstelling. Voorstelling? Ja, voorstelling! Ben je benieuwd naar het hele verhaal? Of wil je mij gewoon graag op het toneel zien staan? Nou, dat kan!
Peer Gynt speelt van 4 t/m 12 augustus op Festival Boulevard in Den Bosch, en van 25 t/m 28 augustus op Cultura Nova in Heerlen. Dus bestel snel je kaartjes en komt dat zien!

Voor Festival Boulevard: http://www.festivalboulevard.nl/programma/programma-2012/het-zuidelijk-toneel-peer-gynt

Voor Cultura Nova: http://www.parkstadlimburgtheaters.nl/voorstellingen/detail/1178/peer-gynt-het-zuidelijk-toneel

Regie: Matthijs Rümke
Spel: Ruben Brinkman, Nanette Edens, Sanne den Hartogh, Han Kerckhoffs, José Kuijpers, Lotte Noordanus, Marcel Osterop, Xander van Vledder
Koor: Marielle Baijens, André van Bentum, Rina van Bergen, Ton Bezemer, Jaap Bierman, Rik van den Borne, Jorien Buijs, Keimpe Burghout, Martijn Dirkx, Koen van Dooren, Stephany Gerrits, Lida Hagenaars, Marion de Hoon, Marco van den Hout, Marjolijn Huijsmans, Marijke Jonkers, Veerle Kleijntjens, Helmie Koekkoek, Richard Koekkoek, Jenetta de Konink, Yvonne Lewin, Linda Mur, Daphne van Noorloos-Hakkaart, Edwin Nous, Chiara Otten, Teja Pauëlsen, Astrid Rommens, Petra Ruijsink, Joyce Schijf, Eric Schopman, Marjolein Simons, Emilie Smeets, Sjef Smid, Myrna Spil, Jacky van der Vleuten, Nelie Vos, Lindy van Vught, Pien van Welbergen

The new timeline

2012-07-18T10:18:00.003+02:00

Bejubeld en beklaagd, zoals bijna elke nieuwe feature die Facebook zonder overleg (jaja, zonder overleg, meneer Zuckerberg. Dus of je bij je volgende nieuwe introductie wel even wil vragen of alle miljoenen gebruikers het ermee eens zijn) heeft geïntroduceerd: de timeline. Waar was het voor nodig, overzicht kwijt, andere privacy-instellingen terwijl je zelf niks hebt veranderd en 'ik klikte er per ongeluk op maar ik hou niet van verandering'. Het grootste deel van de Facebook-gebruikers was het er niet mee eens, want alles werkte prima zoals het was. Ik, met mijn Nokia uit het jaar 0, laptop die bijna uit elkaar valt, tv met beeldbuis en stereo die ook nog gewoon cassettebandjes afspeelt, zou het hier naar verwachting mee eens zijn.

En dat was ik ook, voor heel eventjes. Tot ik toch maar besloot om de new timeline te installeren, en ontdekte wat je er allemaal mee kon. Veel! Heel veel! Ik kon al mijn hele leven op internet zetten, maar nu ook nog in chronologische volgorde! Ik kon foto's van vrûgah toevoegen en in het goede jaar in mijn timeline zetten. En, nog leuker, daar ook nog mensen in taggen, 'weet je nog'? Ik kon achievements toevoegen, want hoe leuk is het om de wereld te laten zien wat je allemaal bereikt hebt in je leven (al is het maar het beklimmen van een vuurtoren. Hee, ik was 4, weet je wat een prestatie dat dan is)! Ik kon laten zien wanneer ik mijn diploma's heb behaald, mét een foto daarbij (klein gemis: waar is de optie 'veterstrikdiploma gehaald'?), ik kon mijn nieuwe familieleden toevoegen (beetje jammer dat dat alleen kan als die Facebook hebben; en nee, mijn neefje en nichtje kunnen nog niet typen), mijn nieuwe huisdieren (en dat is vrij breed interpreteerbaar), en mijn new diseases (seriously Mark? Ik deel veel met de wereld, maar er zijn grenzen).

Ik hoor het jullie denken: 'Wat kan mij het nou schelen dat jij een roze pony hebt geadopteerd?' Nou ja, zolang er mensen op de 'like'-button blijven klikken, blijf ik in ieder geval denken dat ik een superinteressant leven heb. Vind ik leuk!

Ja, sinds de nieuwe timeline staat niet alleen mijn hele huidige leven op internet, maar gewoon mijn hele leven. Of dat goed is? Geen idee. Hoe dan ook zijn er op dit moment slechts 319 vrienden (die echt niet allemaal mijn vrienden zijn maar wel mensen die ergens, op een bepaald punt in mijn leven, mijn pad hebben gekruist) die toegang hebben tot mijn volledige leven en geen 6 miljard. Dan zou je nog het argument aan kunnen voeren dat je toekomstige werkgever zeker naar je Facebook profiel gaat zoeken, maar wat dan nog? Die gaat echt niet denken 'oh, jij had 20 jaar geleden een stomme trui aan, jou nemen we niet aan hoor'. Je blijft altijd nog zelf de controle houden over wat je op je Facebook zet. Ja, die privacy-instellingen zijn misschien veranderd, en ik wil niet zeggen dat ik het daar mee eens bent, maar je telefoonnummer is niet opeens zichtbaar voor heel de wereld als jij niet eerst zelf je telefoonnummer op internet zet. Wat mijn profiel nu laat zien is dat ik ook maar een mens ben; dat lijkt me niet zo'n groot probleem.

Maar even terug, de timeline dus. We houden toch allemaal van herinneringen ophalen (nou ja, bijna allemaal), en daar springt de timeline op in. Vroeger, en nu. Het laat zien wie je bent en hoe je jezelf bent geworden, in plaats van een momentopname. Wat je deelt en met wie heb je, net als voor de timeline, nog steeds zelf in de hand. Dus je kunt ook nog steeds inbrekers uitnodigen door even te melden wanneer je op vakantie gaat en dat op 'public' te laten zien. En mét de nieuwe timeline kan je dan ook nog eens precies aangeven op welke dagen je weg bent. Doe ermee wat je wil!

Fucking with the mind

2012-07-05T13:03:00.001+02:00

Ik, als marketing student, wordt natuurlijk niet beïnvloed door reclames. Ik ken de trucjes, ik weet hoe marketeers fucken met mijn mind, en ik hou ervan om slechte reclames af te kraken. Dus.
Toch liggen er 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast. 3 pakken. Ik drink bijna nooit frisdrank, met uitzondering van bij mijn avondeten. Dus waarom liggen er dan 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast?

Simpel: het derde pak was gratis. In principe had ik maar 1 pak nodig, maar ja, ik ben ook maar een Nederlander. Als dat derde pak gratis is, dan koop ik het tweede er gewoon bij. Met als resultaat: ik moest de koelkast uit gaan ruimen omdat die pakken er anders niet bij pasten; ik ga meer frisdrank drinken dan normaal omdat die pakken er nu eenmaal toch liggen en het zonde is om ze weg te gooien (dat is helemaal niet gezond); ik heb zojuist betaald voor een pak Dubbelfrisss dat ik eigenlijk helemaal niet nodig had.

Ondertussen heb ik de illusie dat ik zojuist geld heb bespaard, terwijl ik 92 cent (jahaa, schokkend bedrag) heb uitgegeven die ik zónder aanbieding niet uit zou hebben gegeven. En het product dat ik ervoor heb gekregen zou ik anders niet hebben gemist. En ik moet nu weer een extra keer naar de sportschool (haha, natuurlijk).

Ik, als marketing student, wist bij de aankoop van mijn 3 pakken Dubbelfrisss al dat één of andere marketeer een trucje met mij uithaalde. Ik koos ervoor om mij hier gewoon door te laten beïnvloeden. Is er nog iemand die wil beweren dat hij/zij nooit, maar dan ook nooit, wordt beïnvloed door marketing? Ik geloof het niet!

Gelukkig zitten er ook voordelen aan deze aanbieding. Ik kan nu mijn sporadische gasten laten kiezen wat ze willen drinken in plaats van ze een glas ranja voor te zetten. Er is trouwens een nieuwe smaak: mandarijn-banaan, lekker hoor!

LONDON BABY!

2012-06-21T21:47:00.000+02:00

"That's not gonna get annoying."
"LONDON BABY!"
"Okay, I was wrong."
-Joey & Chandler in FRIENDS-

Ooit geïntroduceerd in Friends en tegenwoordig een veelgehoorde kreet. Althans, in mijn kennissenkring. 'London Baby'. Want bij London, hoort baby. Gewoon London klinkt saai. Gewoon London is niet saai. London is geweldig. Vandaar dat ik er ook voor de vijfde keer heen ga. London verveelt niet. En London's calling.

Waarom? In London heb je parken. Veel parken. En die zeldzame keer dat het dan goed weer is (oké, London heeft ook nadelen; je hoeft er niet heen te gaan voor de zon, I'll admit) wordt daar ook zeker gebruik van gemaakt. Als Nederlander sta je even verbaasd te kijken dat er in die parken strandstoelen staan waar je gratis gebruik van kan maken. Ja, GRATIS. Het bestaat.
London heeft West End. In Nederland moet je wachten tot Joop bedenkt dat ie een musical naar Nederland gaat halen, en dan hopen dat ie in de buurt komt, dat je er kaarten voor kan krijgen, dat ie niet gecancelled wordt, en dat de datum waarop ie in de buurt speelt goed uitkomt. In London staan gewoon tientallen musicals tegelijk, en die staan er rustig 10 jaar. Kies maar uit wanneer je waarheen gaat. En ik als musicalliefhebber kan die optie erg waarderen.
London heeft Wimbledon. Wimbledon is awesome. Voor de hele ervaring moet je de avond van tevoren in de queue gaan staan (Engelsen houden van queuen. Het liefst zo vaak mogelijk. En netjes hè, een rij is een rij, en geen zooitje mensen dat dwars door elkaar staat. Ook dát bestaat), ontbijten met een broodje hamburger (om 6.00am), een kaartje bemachtigen voor het Centre Court, eenmaal binnen nog meer queuen, en als je bedenkt een drankje te gaan kopen (Pimm's, zoals het de echte Brit betaamt) mag je gewoon nog een keer queuen. En waag het niet te queue-hoppen, want dat vinden ze niet leuk. Vervolgens moet je heel hard hopen dat het niet regent (a long shot, want het bijft London) en mocht het dat wel doen en je hebt géén Centre Court ticket: geen nood. Je kan gewoon nóg een keer queuen voor de resale boot om alsnog je ticket te bemachtigen.
London heeft Starbucks. Ja, Nederland ook, maar daar moet je (nou ja, ik) eerst minstens een uur voor reizen. London heeft een Starbucks op elke hoek van de straat. Letterlijk. Persoonlijk hoogtepuntje: de Starbucks op Petty Wales, met daarnaast een Subway (de broodjeszaak) én een Ben & Jerry's scoopshop. Wat gelijk nog een reden is om van London te houden: ze hebben Ben & Jerry's scoopshops (ja in Nederland ook, maar dat is nog langer dan een uur reizen).
In London spreken de mensen Engels. En dus kun je ze verstaan. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld, Fransen of Spanjaarden, die weigeren zich voor de rest van de wereld verstaanbaar te maken. Irritant! London heeft een tube-system van heb ik jou daar. Dat houdt in dat je in maximaal een half uur van de ene naar de andere kant van de stad kunt reizen, en daarbij maximaal 3 minuten op je metro moet wachten. Als je moet overstappen wordt dat netjes omgeroepen; overal in de stations staan bordjes met routes naar de uitgang of de andere lijnen, en alle lijnen hebben kleurtjes zodat je alleen maar hoeft te onthouden welke kleur lijn je moet hebben (supermakkelijk, dan snappen de Fransen en Spanjaarden het ook!). En met je Oystercard (een soort OV-chipkaart, maar dan zonder daluren en gehackte versies enzo) kan je zo doorlopen; even voor de lezer houden en het poortje gaat open. Mocht je vast komen te zitten, dan staan er genoeg vriendelijke mannetjes die je helpen. Of nou ja, mannetjes.

Want oké, ook London heeft z'n minpuntjes. Britten zijn beleefd. Maar niet leuk beleefd, nee, te beleefd. En daardoor komen ze niet echt warm en vriendelijk over. Probeer vooral niet om gezellig een gesprekje met een random Brit aan te knopen, want hij kijkt je waarschijnlijk raar aan (rare toeristen). Britten blijven liever op zichzelf. Overigens, als je ze de weg vraagt zullen ze je gewoon antwoord geven hoor, don't be afraid. Want ja, ze zijn toch beleefd.
Bijkomend nadeel: Britten zijn over het algemeen niet de knapste mensen die er op deze wereld rondlopen. Maar ach, daar kunnen ze ook niks aan doen.
London heeft nog steeds de pond. Heel authentiek natuurlijk, maar tegelijk ook heel vervelend. Je moet je eurootjes omwisselen, en je krijgt er minder voor terug. Want London is DUUR! En dat is dan ook echt het grootste nadeel aan London. Dus na zo'n weekje vakantie in London, kom je blut terug. Helaas.

Goed, ondanks dat ga ik weer een weekje genieten van het Britse leven. Van Wimbledon, West End en Starbucks. Duimen jullie allemaal even voor me dat het zonnetje schijnt? Tot volgende week!

You're amazing, just the way you are

2012-06-18T15:59:00.002+02:00

Ach ach, wat een domper hè. Ze hebben niet één punt binnen gehaald op het EK. Ik zeg 'ze', want het is alleen 'we' als we winnen. En aan ons, de supporters, lag het niet hoor. Wij hebben ons best gedaan.

Wie ook erg hun best hebben gedaan (wauw, wat een bruggetje hè!) zijn de mensen van studententheatervereniging De Koffer. Want nu heel Nederland, inclusief een stelletje voetballers, in een dipje zit, komen zij een lichtpuntje brengen. Want, laten we wel wezen, ook al gaat alles niet altijd zoals we het willen, foutjes horen erbij. Maar ondanks dat zijn we toch allemaal amazing; just the way we are.

Ben je daar nou nog niet van overtuigd? Kijk het onderstaande filmpje maar, en je zult er niet meer aan twijfelen. Speciaal voor jou:

Twitter vs. Facebook

2012-06-04T11:57:00.002+02:00

As promised: de reden waarom mijn Twitter openbaar is en mijn Facebook niet.

Zoals ik al zei, vind ik Twitter een ontzettend leuk marketing-medium. Het leukste eraan vind ik dat het two-way communication is en dat iedereen op een (soort van) gelijk niveau staat. Je praat als individu met bedrijven, misschien met beroemde personen, met merken... En niet alleen als groep, maar ook één op één (met behulp van zogeheten 'mentions'). Zo ben ik ondertussen gewend dat als ik een klacht op Twitter gooi over een winkel of merk en ik daarbij maar de juiste 'hashtags' gebruik, ik daar vanzelf een reactie op krijg (wat meestal ook zo is). Ontzettend handig, niet alleen voor mij, maar ook voor het bedrijf. Want ik heb het gevoel dat ik gehoord wordt, en het bedrijf kan reageren op mijn klacht en er iets aan doen om verdere (imago)schade te voorkomen. Zodra je Twitter op 'privé' zet, is het hele idee van Twitter weg, want dan kunnen alleen je vrienden het lezen (en we gaan er voor het gemak maar even vanuit dat tussen je vrienden niet die partijen zitten waar je klacht over gaat). En voor de dingen die je alleen aan je vrienden wilt laten lezen, hebben we Facebook al.

Waarom dan niet Facebook op openbaar zetten? Simpel: op Facebook staat veel meer privé-informatie, zoals foto’s, evenementen, likes en dergelijke. Dat hoeft dus niet heel de wereld te zien. En af en toe wil ik ook eens iets op internet kunnen gooien dat niet heel de wereld hoeft te lezen. Daarbij staat op Facebook zoveel informatie dat het voor bedrijven veel lastiger is om adequaat te reageren op alles wat er gezegd wordt op profielen van mensen. Twitter is wat dat betreft veel overzichtelijker, ook door de eerdergenoemde hashtags.

Dus, het is duidelijk: Facebook voor dingen die niet heel de wereld hoeft te weten, dingen waarop ik geen antwoord hoef van de betreffende partij (zolang die betreffende partij geen vriend is), dingen waarvoor Twitter niet handig is (groepsgesprekken, foto’s, mails). En Twitter voor alles wat openbaar is, voor communicatie met niet-vrienden en bedrijven, voor algemene vragen waarvan ik nog niet weet wie daar een antwoord op gaat geven.

Dan wil ik gelijk nog iets melden over mensen die hun Twitter koppelen aan hun Facebook: als ik je tweets wil lezen, dan volg ik je wel op Twitter! Ik hoef niet alles twee keer te lezen. Het zijn twee verschillende media, bedoeld voor verschillende dingen (zoals hierboven uiteengezet), gebruik ze dan ook zo. Dit geldt overigens niet voor bedrijven, ik kan me voorstellen dat die zoveel mogelijk mensen willen bereiken en daarom hun tweets laten doorplaatsen op Facebook. Tijdsbesparing, en dat soort dingen. Dat is geen excuus voor de rest van de wereld, want 99% van de tweets bevatten geen nuttige informatie waarvan het van belang is dat het zoveel mogelijk mensen bereikt.

Nou, dat was dan de beloofde blog over het onderscheid in berichten tussen Twitter en Facebook. Ik ben heel benieuwd naar de tegenargumenten, vooral van de mensen die hun Twitter wel op privé hebben staan: waarom hebben jullie dat?

Jekyll & Hyde en het mysterie van Lisa

2012-06-01T13:36:00.000+02:00

Naast dat ik van Roger Federer hou (hij mag vandaag weer, tegen Mahut. Goooo Roger!!), hou ik ook van musicals. Gisteravond heb ik de musical ‘Jekyll & Hyde’ van On Stage Tilburg gezien, een studentenamateurmusicalvereniging (Scrabble-woord). Deze speelde in de Koepelhal, wat uiteraard een prima locatieis voor een thrillermusical. Nu heb ik twee jaar geleden ook een musical van On Stage gezien (Bad Girls), die ook leuk was, maar toch ook duidelijk een amateurmusical. Nu moet ik zeggen dat de vereniging in die 2 jaar behoorlijk vooruit is gegaan; want wat konden de spelers zingen, en wat zat de choreografie goed in elkaar! En dan wil ik nog even tegen Steven Loeffen in het bijzonder zeggen: Wat knap! 2 personages, complete opposites, en ik geloofde ze allebei.

Maar goed, na deze minirecensie wil ik overgaan op de reden van deze blog. Want nadat ik de musical had gezien, vroeg ik me toch één ding af: Wat is nou precies de toegevoegde waarde van de verloofde van Henry Jekyll (Lisa) in het verhaal? Voor de mensen die het hele verhaal niet kennen, hier even een hele korte samenvatting: Henry Jekyll is ervan overtuigd dat ieder mens bestaat uit goed en kwaad en dat hij dat kan scheiden, maar hij mag van de kerk geen experiment op iemand uitvoeren om dit te testen. Hij besluit het dus maar op zichzelf uit te testen, is opeens zowel goede Henry Jekyll als kwade (alter-ego) Edward Hyde, wordt verliefd op hoer Lucy (zowel Henry als Edward, overigens) en gaat dus trouwen met Lisa (op wie hij dan ook wel verliefd zal zijn, Henry tenminste).

De kern van het verhaal is dus ‘goed vs. kwaad’. Henry wil af van zijn kwade alter-ego Edward Hyde, hij wil graag samen zijn met Lucy (als Henry) maar is tegelijk bang dat hij haar zal vermoorden (als Hyde). Oh, en erg handig is het ook niet, want hij is dus verloofd. Nou zou een logische verklaring voor de aanwezigheid van verloofde Lisa kunnen zijn, dat er een tweestrijd in het verhaal zit: Wil Henry nu iets met Lucy, of met Lisa? Maar die tweestrijd is er dus helemaal niet. Henry worstelt al genoeg met zichzelf en met Lucy’s veiligheid alleen, om nog tijd over te hebben om te worstelen met het dilemma Lucy-Lisa. Ik heb Henry Jekyll niet één keer zien twijfelen of hij naar Lisa of naar Lucy zou gaan. Dus Lisa staat ergens op de achtergrond wel te zingen hoeveel ze van hem houdt, maar daar doet niemand iets mee. Totaal onbelangrijk.

Hier volgt een spoiler: Uiteindelijk wordt Lucy vermoord door Hyde, waar Henry Jekyll niet zo blij mee is. (Lisa blijft overigens gewoon leven). Henry wordt vermoord op zijn eigen bruiloft (nee, dat vind ik niet genoeg reden voor de aanwezigheid van Lisa, dat had ook prima op een ander evenement gekund) en ehh.. Nou, geen happy end.

Dus, bij deze mijn grote vraag: Kan iemand mij uitleggen waarom het personage Lisa aanwezig is in deze musical (en het nota bene nog een hoofdrol is ook)? Want ik snap het niet...

Roger Federer: Hero. Legend.

2012-05-30T16:02:00.001+02:00

Ik hou van tennis. Niet dat ik in de afgelopen 6 jaar vaker dan 10 keer een racket in mijn handen heb gehad, maar toch. En ik hou vooral van Roger Federer. Uiteraard puur platonisch. Ik hou van de manier waarop hij tennist, de manier waarop hij de tennisregels en umpire respecteert, de manier waarop hij omgaat met zijn fans, de manier waarop hij lacht... Je zal Federer nooit (meer) uit frustratie een racket kapot zien slaan, boos zien worden op de scheidsrechter, of zijn emoties zien tonen tijdens een wedstrijd. Hij doet dat waarvoor hij op de baan staat: tennissen. En vaak ook nog winnen. Gracieus, onvoorspelbaar, en briljant goed. En hij heeft geen raar bijgeloof waardoor hij niet op lijnen mag lopen, om maar een voorbeeld te noemen.

Terwijl Djokovic en Nadal het ontzettend druk hadden met klagen over blauw gravel in Madrid, was Federer gewoon aan het spelen, haalde hij als enige van de top 3 de finale, en won het toernooi. Nou is hij niet de jongste meer (30, nouhou, schokkend), maar aan iedereen die dat een goede reden vindt om maar eens te retiren: waarom in godsnaam? Omdat hij nog steeds nummer 3 van de wereld is (2 weken geleden zelfs weer eventjes nummer 2) en moeiteloos spelers van de baan speelt? Als iemand wel een goede reden heeft: ik hoor het graag!

Dan wil ik nu nog graag een opsomming geven van redenen waarom Federer zo geweldig is. Hij heeft bijvoorbeeld een heel aantal records op zijn naam staan.
1. Hij won 16 grand slams, meer dan wie dan ook.
2. Hij won Wimbledon 5x achter elkaar; alleen Björn Borg kreeg dat ook voor elkaar (en William Renshaw, maar die telt niet meer, want toen waren de regels raar).
3. Federer is de enige die in een Grand Slam finale een 'Bagel' set heeft gewonnen (6-0), en dat 3x!
4. Federer is de enige die alle Grand Slams een keer in straight sets heeft gewonnen.
5. Federer heeft 23 Grand Slam finales gespeeld, meer dan wie dan ook.
6. Federer is de enige die het 3x voor elkaar kreeg om in 1 jaar in de finales van alle 4 de Grand Slams te staan.
7. Federer is de enige die in 10 Grand Slam finales achter elkaar stond.
8. Federer is de enige die de ATP-finals meer dan één keer ongeslagen heeft gewonnen (5x zelfs).
9. Federer heeft de meeste ATP World Tour Masters 1000 Finals gespeeld van iedereen, namelijk 32!
10. Federer heeft 237 weken achter elkaar op nummer 1 gestaan in de ATP-ranking, meer dan wie dan ook.
11. Federer stond in totaal 285 weken op nummer 1, net 1 week minder dan de recordhouder Pete Sampras.
12. Federer won 65 wedstrijden achter elkaar op gras, en 56 achter elkaar op hardcourt, meer dan wie dan ook.
13. Federer won 51 titels op hardcourt, meer dan wie dan ook.
14. Federer is de enige die in 1 jaar 5 verschillende soorten toernooien won (Grand Slam, ATP World Tour Finals, Masters 1000, World Tour 500 & World Tour 250). Dat deed hij 4x.

Nou, dat waren de feiten. En dit is dan nog maar een selectie van de achievements van Roger Federer. Het lijkt me duidelijk: You gotta love Roger. En wat mij betreft, tennist hij nog lekker door de komende 10 jaar.

Sportlife Clash

2012-05-29T13:43:00.000+02:00

Zoals aangekondigd hier de eerste buzz-blog. Uit de oude doos, namelijk uit 2007.

Het allereerste product ooit dat ik mocht buzzen, was Sportlife Clash. Nu ben ik er vrij zeker van dat bij de naam ‘Sportlife Clash’ de meesten van jullie denken: ‘Wat?’ Dit product is in 2007 op de markt gebracht, met een grote marketing campagne eraan vast, en waarschijnlijk ook nog in 2007 weer van de markt gehaald. Het sloeg namelijk niet echt aan.

Het waarom hiervan is niet zo moeilijk te bedenken. Maar laat ik eens bij het begin beginnen. De buzz-campagne van Sportlife Clash was op zich een hele leuke. Als lid van het testpanel kreeg je 30 pakjes kauwgom in 3 smaken (oh ja, het is dus kauwgom, maar goed, dat is bij het merk Sportlife natuurlijk wel te verwachten), een lading kleine zakjes en een stapel briefjes met een link erop. Je stopte vervolgens de kauwgom met een briefje in een zakje, en stopte deze zakjes bij zoveel mogelijk mensen in jaszakken, tassen, auto’s, of waar je maar wilde. Die persoon vond dan de kauwgom en het briefje met de link en werd zo uitgenodigd om ook Sportlife Clash te proberen en zijn of haar mening achter te laten via de link.

So far, so good. Alleen over één ding was niet zo goed nagedacht. De kauwgom was namelijk een design: het was een rond tabletje (het was overigens kauwgom en pepermunt in één, maar dat komt straks) met daarop een sterretje. Denk aan een rond tabletje, met daarop een sterretje. Welke associatie komt als eerste in je op? De reacties die ik kreeg toen ik mensen een Sportlife Clash aanbood, waren onder andere de volgende: ‘Het lijken net drugs’, ‘Wat is dat?’, ‘Nee sorry, ik mag geen drugs van mijn coach’, en ‘Lekker’. Men was op zijn zachtst gezegd dus een beetje sceptisch over de ingrediënten van deze kauwgom.

Nu waren dit nog reacties van mensen die ik gewoon een kauwgompje aanbood, dus zonder geheimzinnige zakjes in tassen te stoppen. Maar, wat zou jij denken als je opeens in je tas een klein zakje vond met daarin een briefje met een link en een tabletje dat best wel lijkt op iets illegaals? Zou je het proberen, of zou je naar de politie stappen? Er zijn dus daadwerkelijk mensen geweest die voor die laatste optie kozen. Er zijn ook mensen die opgepakt zijn omdat ze een vreemd ogend pakketje onopgemerkt in tassen en jassen probeerden te stoppen. Tja, probeer dan maar eens aan zo’n agent uit te leggen dat je een product aan het buzzen bent en dat het gewoon kauwgom is. Jahaa, zou ik ook zeggen. Hierna zijn de instructies overigens gewijzigd, en moesten we toch maar gewoon mensen vragen of ze het product wilden proberen.

Dan het product zelf. Het is dus een kauwgom en een pepermuntje in één, in drie verschillende smaken: Striking (pepermunt), Thunder (munt) en Lightning (citroen). Het is een tabletje waarom de bovenkant een pepermuntje is, en de onderkant kauwgom. Klinkt leuk, maar wat is nou eigenlijk het nut ervan? Wanneer pak je een pepermuntje? Als je even snel iets wil nemen voor een frisse adem.En wanneer kauwgom? Ook vaak voor frisse adem, maar dan langduriger, of als je gewoon iets wilt om op te kauwen. Wanneer zou je een Sportlife Clash pakken? Ook voor dat laatste, want die kauwgom blijft dus. Waar is dat muntje dan nog voor nodig? Die frisse adem krijg je ook wel van de kauwgom. En je moet er alleen maar weer eerst doorheen zien te kauwen voordat je kan genieten van je kauwgom.

Al met al niet zo’n succes dus. Nu, 5 jaar later, vond ik nog een verdwaald pakje Sportlife Clash terug in een zijvakje van een niet al te vaak gebruikte tas. Dat pakje ligt nu in de prullenbak.

Lijkt het jou nu ook leuk om nieuwe producten te testen en te 'buzzen'? Neem even contact met mij op!

Een blog, zoals die bedoeld is.

2012-05-28T21:46:00.000+02:00

Het begon als een schoolproject: houd gedurende 14 weken een blog bij. Nou, dat heb ik gedaan. En toen was het stil. Want ik vond bloggen niet nodig. Geforceerd berichten schrijven omdat het moet, terwijl ik eigenlijk niks te melden had. Een verhaaltje schrijven, dat kan ook gewoon op Facebook. Mijn mening geven, dat kan ook gewoon op Twitter. Hoewel ik nog steeds groot fan ben van die laatste, zitten er natuurlijk nadelen aan. Wat op Facebook staat is alleen zichtbaar voor je 'vrienden' (natuurlijk is dit te veranderen, maar dat brengt me weer tot een hele andere discussie, namelijk die waarom mijn Facebook niet voor iedereen zichtbaar is en mijn Twitter wel. Maar daarover later meer), en op Twitter moet je je mening in 140 tekens zien te proppen.

Meestal is een combinatie van die twee genoeg. Echter, er is een marketing concept dat ik ontzettend interessant vindt, en dat is Word-Of-Mouth (WOM), oftewel mond-tot-mondreclame. Een consument die zijn of haar mening geeft aan een andere consument, of groep van consumenten. Waarom vind ik dat nou zo interessant? Ten eerste: omdat het iets is waar iedereen aan meedoet. Terwijl reclame vanuit een bedrijf komt, is mond-tot-mondreclame iets dat we als consumenten met z'n allen maken. Iedereen kan er een aandeel in hebben, iedereen kan meedoen. Ten tweede: het is eerlijk. Een bedrijf kan in een reclame wel van alles beweren, maar meestal met als doel mensen een product of dienst te laten kopen. Achter mond-tot-mondreclame, in tegendeel, zit geen bedrijf. De consumenten die hun mening over een product of dienst geven hebben niet als doel om zoveel mogelijk te verkopen. Ze hebben helemaal geen doel, behalve hun mening te geven, en dus geen enkele motivatie om die mening niet eerlijk te laten zijn (ook hierop zijn uiteraard uitzonderingen, maar laten we het even algemeen houden). Ten derde: met de opkomst van social media is WOM veel sneller geworden. Waar je eerst nog met iemand moest praten en dan je mening aan 1 persoon gaf (tenzij je tegen een groep praatte, dan waren het er meer), kan je nu met één druk op de knop je mening aan heel de wereld verzenden. Als bedrijf kan je nu denken: 'leuk, laat ze maar over mijn product praten', maar er zit natuurlijk ook een groot gevaar aan: als er één ding fout gaat, weet gelijk heel de wereld het. En wij consumenten vinden negatieve informatie altijd veeel belangrijker dan positieve informatie. Dus, zie dat dan maar eens op te lossen.

Goed, WOM dus. Jullie doen er allemaal aan mee. Als je uit frustratie een Tweet plaatst omdat je pc niet meewerkt. Als je een foto op Instagram plaatst waarop je aan het genieten bent van een ijsje. Als je een aankoop wil doen op bol.com, maar eerst eventjes de product reviews leest. WOM is overal. En nu ook hier. Zoals ik al zei, vind ik WOM dus heel interessant. Ik ben dan ook lid van diverse WOM-panels. Wat houdt dit in? Simpel: je schrijft je in, je wordt uitgenodigd om een product te testen, je test dit product en laat je omgeving mee testen en je geeft je mening hierover. Zo heb ik onder andere het boek 'Grenada' van Coot van Doesburgh, Sportlife Clash, en Nivea Repair & Care mogen testen (wederom: later meer). Voor wie nu denkt 'je wordt dus betaald om je mening te geven, dus ben je bevooroordeeld'. Nee dus, het is geheel vrijwillig. Voor een merk of bedrijf is het natuurlijk een prima manier om een product onder de aandacht te brengen, maar, zoals al gezegd, ook een groot risico. Bevalt je product niet onder het testpanel, dan heb je jezelf een hele lading aan negatieve reclame op de hals gehaald. Doomed to fail.

Even terug naar het begin van deze blog, want waarom nu opeens weer een post? Ik vond bloggen toch niet nodig? Nou, ik denk dat ik het nut ervan heb ontdekt. Ik wil dus graag mijn mening (en die van mijn omgeving) delen met de rest van de wereld. Facebook valt al af, want daarmee bereik ik alleen mijn 'vrienden' (ja, tussen aanhalingstekens, 80% van die vrienden is niet meer dan 'vage kennis'). Dan Twitter: ik ben ontzettend pro-Twitter op het gebied van marketing. Maar als je een uitgebreide mening wil geven over een product of dienst, dan heb je aan 140 tekens niet genoeg. En dat is toch wel de bedoeling van deze zogeheten buzz-marketing campagnes. Men wil niet alleen weten wat, maar ook waarom. En om dat te beschrijven, en met de hele wereld te delen (oké, heel Nederland; de reden dat ik over ben gegaan op Nederlands in plaats van Engels is dat de blogposts die volgen waarschijnlijk geheel irrelevant zijn voor niet-Nederlanders), is een blog naar mijn mening toch wel een ontzettend handig (social) medium.

Dus, wat kunnen jullie vanaf nu verwachten? Commercieel gezeik? Ja, een beetje. Maar gelukkig kan ik ontzettend leuk schrijven (en durf dat eens te ontkennen!), dus dat commerciële, daar merk je bijna niks van! En dat is ook maar tot op zekere hoogte, want het blijft natuurlijk gewoon mijn mening, niet beïnvloed door derde partijen. Alleen maar over producten waarvoor ik geselecteerd ben om mijn mening te geven? Nee hoor, over alles wat ik graag met de rest van de wereld wil delen. Kort en bondig? Nee, helaas. Als ik eenmaal aan het typen sla, dan dwaal ik graag af en kom ik via een omweg uiteindelijk wel weer bij mijn punt uit. Bewijs: ik wilde met dit verhaal alleen even melden dat ik weer aan het bloggen sla en jullie mijn mening ga geven over van alles en nog wat. Zo kort had het ook gekund. Maar dat zou saai zijn.

Dan had ik nog beloofd om uit te leggen waarom mijn Facebook alleen voor vrienden zichtbaar is, en mijn Twitter op openbaar staat. Welnu. Daar heb ik zo'n uitgebreide mening over, dat ik daar een hele blog over kan schrijven. Dus, bij deze de belofte dat dat zeker één van de onderwerpen van de komende blogs zal zijn. Stay tuned! Ik ga nu even reclame maken voor mijn blog via Twitter, zoals het bedoeld is.

And the results...

2011-05-23T22:48:00.000+02:00

First of all, thank you for your input. And since you gave me so many inspirational subjects (not only in the comments, but elsewhere too) I will discuss them all.

The difference between a village and a town. Some people claim that it depends on whether a 'settlement' has got the rights and privileges of a municipal corporation (in Dutch: stadsrechten), but if we use that definition it would mean that Den Haag is not a town. I think we can all agree that Den Haag is a real town, so I would like to throw that definition overboard. Then what is the difference? An obvious answer would be 'size'. I agree that size determines partly whether a settlement is a village or a town. However, I could not say what the minimum amount of inhabitants would be to count as a town. So I would like to add some additional factors. First: a town should have at least one theater and a movie theater. Besides, it should have a railway station. It also should have a hospital.
In my opinion, when a settlement has a reasonably large size (I know that is vague), and these additional factors, it qualifies as a town. And, for your information, that means that Hoogeveen is in fact a town (if you have never heard of it, look it up on a map)!

Old people. I do not really have a general opinion of them. They can be very sweet and they can make you laugh (sometimes on purpose, but mostly not; the latter usually being the most hilarious option), but they can also be really mean, whiney, really hard to understand and asses in the queue at the supermarket, when they make it clear they have no desire to wait even though they have nothing better to do all day. I'm aware that is a generalization, but it holds for quite a lot of them! I suppose they might be good at telling stories, but since I don't have any grandparents I don't have a lot of experience with that.

Flat tires on your bike. Annoying! And a bicycle-pump that doesn't work doesn't make it much better. Luckily I can fix them myself, and if I don't want to do that I can always pretend I don't know how to fix it and get a guy to do it for me.

Shopping. Good if you have the money. Unfortunately I'm just a poor student, which makes the experience a little less enjoyable. But then there's always the H&M, plus that delicious ice-cream store (no not the store, but the ice-cream is delicious).

Dutch people vs. the world. We rule! And we can make topics worldwide trending on twitter even though we take up only a very small percentage of the world population (16 million/6 billion =... well, that percentage). And by the way, orange is a beautiful colour.

Ben & Jerry's. Delicious! Lovely combinations and chocolate is a part of it very often. A little expensive, which is of course the negative side (see 'shopping'). However, it's worth the price!

Stupid men. Men in general don't understand women even though they're trying, they don't understand hints, and they mostly think of only one thing, but sometimes they can be useful as well and okay, maybe even sweet. However, since we are talking about stupid men here, the latter part disappeares and they are just... well, stupid, obviously.

Love. Lovely. If it is mutual. If it is not the fantasizing part is left, but that is just an unsatisfying substitute for the real thing (a little like the Aldi-version of Ben & Jerry's). And it can suck as well. For more opinions about love I refer to Google.

Harry Potter. I must admit that I've only seen the first three movies. However, I have read all the books and it is pretty annoying that in the Dutch version they translated all the names, since I read only the last book in English and half of the time I didn't have a clue which person the book was talking about. Furthermore I hate crazes, but I guess I can't blame the book for that. And yes, the books are good, well written and exciting. I enjoyed them.

The world in 50 years where humans will be let out by aliens, an alarm that goes off whenever someone is having a fight, at world's end someone is referring to a woman's genitals and people are being killed if they don't use the Human App. Strange, I remember a certain play about all of these events. Well, anyway. I don't think humans will be let out by aliens, that is just ridiculous, who came up with that idea? The alarm that goes off whenever someone is having a fight sounds like a good idea, except that I think we will go crazy by the sound, since there's probably a fight somewhere at any time of day. And I think we will get lazy if something like a Human App is invented. It can be useful to implement passports, bank cards and keys in it, because it is easy to forget them and we need them a lot. However, I don't think we should implement clothes in it, because if we do that, the fun of backpacking sort of disappears.

So much for the ideas offered in the comments, continuing on to some ideas I read at other places.

Magnus: A book by Arjen Lubach. Go read it. It's good.

Recensiekoning: Many more opinions on any subject you can think of. Funny. And no I'm not marketing anything right here, nobody asked me to. But www.recensiekoning.nl

Rubber ducks. They are cute. And they exist in different sizes, colours and professions so they are great items to collect. You gotta love them.

Winnie the Pooh. Even cuter. And he has a lot of friends, so he must be nice. Just wanted to have said that.

Kinderen geen bezwaar: It is a good show, and funny. There are not many Dutch family comedy shows left anymore, so the fact that it still exists after almost 10 years, I think, is a good sign already. And Joey van der Velden is (was) in it.

Cool Best Raw Juice. A new fruit drink with real pieces of fruit in it. Although there are still some problems with the lid, the drink itself is good. Refreshing, and it tastes really good with your breakfast. And because of the pieces of fruit, it also tastes really healthy, so it makes you feel good about yourself. Question to other people who tasted it: What do you think about the structure and about the taste?

Roger Federer: Still the best tennis player in my opinion. Although lately he has started to lose some matches, his style is still admirable. He is one of the few that does not seem to get mad when his playing is bad, he knows how to control his emotions and he does not let them distract him from the game. Another great thing is that he does not make those annoying noises whenever he hits the ball. It is just a pleasure to watch him play tennis.

Well, I think that's enough for today. If there's more subjects you want my opinion on, let me know!

Inspiration, where art thou?

2011-05-08T16:33:00.000+02:00

Inspiration. Where do you get it? Each week I try to find an interesting subject to write about, so you have something interesting to read. If you think about all the subjects in the world you can write about, there should be no problem finding a topic you like. However, these topics never seem to come to mind.
So here I am again. Struggling to find something to write about, to type some words that make sense. So far, I'm not doing very good. No controversial topic, no clear opinion, nothing that would add anything to the world.
However, since there are many interesting topics out there, and I'm sure you all know something you would like me (or anyone) to write about, I'm gonna need your input. Let me know what my next blog should be about and I might write about it. With your help, the next blog could be the best one so far, or even the best one ever!
And, after all, isn't blogging about sharing? And isn't helping eachother out a kind of sharing? And isn't a blog also about responding to eachothers ideas? So would that mean that maybe I'm doing exactly what is expected of me? Am I making any sense here? Are these too many questions, although half is retorical? Shouldn't I be ending this blog before it starts getting even less serious?

So, let me know what subject you want to know my opinion about!

The influence of social media on non-verbal communication

2011-04-28T13:38:00.001+02:00

Non-verbal communication. We all use it, mostly without being conscious that we are using it. Your body language might betray your emotions when you are trying to hide them. It might reveal the fact that you are lying when you don't want people to know the truth. However, it might also come in very useful when you want to tell someone something which another person within hearing distance is not supposed to hear.

Non-verbal cues often tell you more about a person than verbal language. Not just body language, but also intonation is a very useful cue to tell what a person really means. For example, think about sarcasm. Without non-verbal cues, a person would just take your words literally. However, the intonation usually tells you whether a person uses sarcasm or not.

The importance of non-verbal communication implies a problem in recent life: communication through social media. More and more communication takes place via Hyves, Facebook or Twitter. Using these mediums, non-verbal cues are not visible. It is easy to type something on a social medium while you feel something completely else. Since your body language is not visible to the receiver, he will likely evaluate your words as truthful. The same holds for intonation. This is also not visible on social media, which means it is much harder to recognize sarcasm.

Another problem with social media, is that emotions are not visible. A small solution to this are smileys, which resemble your emotion. However, these smileys might not resemble your true emotion, but just the emotion you want other people to think you experience on a certain moment. Again, the absence of body language forms a problem.

We talked about the phenomenon with assistant professor Martijn Goudbeek. His expertise is in the field of emotions and non-verbal communication. We posed him the question: 'What influence does social media have on non-verbal communication?' His vision on this will be shown in the video below.

What is your opinion on this issue? Will non-verbal communication become less important through the use of social media, or will it eventually become more important again through webcams and comparable new technologies?

Reduction or fine?

2011-04-08T14:54:00.000+02:00

The Dutch railways (NS) has plans to invalidate their reduction card between 17pm and 19pm, to avoid busy trains during these rush hours. The initial reaction to this announcement will probably be that it is unfair, since people holding a reduction card pay for this reduction so they should be allowed to use it. Well, fair enough, but apart from this problem, this new rule will carry some other implications.

Suppose a person wants to travel by a train which leaves at 16.30pm and is suppose to arrive at that person's destination at 16.55pm. This does not seem like a problem. However, what if the train is delayed and now arrives at 17.10pm? Technically, this person is travelling in non-reduction time, but he couldn't have known this before he got on the train. So, is he supposed to be fined or not?

Let's make the problem a little more complicated then. What if this person's train leaves at 16.30pm and is supposed to arrive at his destination at 17.10pm? In this case the traveler knows on beforehand that he will be travelling in non-reduction time. However, the largest part of his journey is in the reduction time. Does he have to buy a full-price ticket for the whole journey even though the largest part of it is in the reduction time, or not? Does he have to leave the train at the last stop before 17pm to buy a full-price ticket for the last 10 minutes of his journey?

The same problem exists for the other side of the time border. What if a person has to take a train that leaves at 18.45pm and arrives at his destination at 19.40pm?

Of course, the non-reduction time already exists in the morning. However, this time limit has only one border, since the reduction card now is not valid only before 9am. This still implies the same problem as the person leaving on the 18.45pm train, but does avoid the delayed train problem.

A remaining question is, of course, whether this non-reduction time rule will have a noticeable effect. People who take the train to go to work will still take the train at the same time, since that is the time their working day ends. People that have arrangements in the evenings, will also still take the same train to arrive on time for their arrangements.
Who remain are the people that travel by train to go out for a day. The morning time limit may work for these people, since they might make the decision to leave after 9am instead of earlier. However, these people will probably not travel between 17pm and 19pm anyway. They will probably try to avoid the rush hour anyway, or try to make the best of their day by extending it and not take an early train back.

So, try to weigh off the advantages of the non-reduction time against the disadvantages. Are the advantages worth the trouble?

Hey, you look really good in that outfit!

2011-03-29T14:15:00.000+02:00

We have all encountered it more than once. You go to a clothing store and the salesperson tells you how good you look in that outfit you just tried on. The more expensive it is, the better it supposedly looks. We all think that this so-called flattery is not sincere, because the salesperson just wants to sell you something. Right?
Think about it. Of course he or she wants to sell you something, but most salesperson do not get paid on commission, but on a predetermined wage. Besides, they know that you, as a customer, probably expect them to flatter you and expect it to be insincere. However, knowing this, a salesperson might want to be sincere, to make you believe that they actually mean it. This sounds contradictory, but it is not. It is based on trust. If you encounter the same salesperson several times and he has given you a true and fair opinion from the beginning about how the clothes look on you, don't you want to go back to that same salesperson the next time you need clothes? Because you trust his opinion? So that you know you actually do look good in the clothes that you buy?

This does not mean that flattery does not work. Even though people don't think they should believe the positive comments offered by a salesperson, they love to here them. People will believe them because they want to believe them. To make them feel good about themselves. Tell a customer that he looks horrible and he will run away and probably never return. So yes, flattery might be insincere, that much is true. However, before you disregard a compliment right away, just think about it first. Look in the mirror. 'Do I look good? Yes, actually I do.' Sincere compliment accepted.

By the way, you there, behind the screen. You look good reading this blog! You should definitely do that more often!

Smartphone addicts

2011-03-11T15:50:00.000+01:00

More and more people are the owners of a smartphone nowadays. All my friends seem to have one and they can't stop laughing at my old, unbreakable phone that works perfectly fine for calling and texting. Apparently, they cannot live without their smartphones anymore. Because what would you do when you can't check your e-mail, your facebook and your twitter accounts at any moment of the day? They all want to be reachable all the time, because what if someone e-mails you and you can only reply an hour later?

It is strange.All these things do not seem to matter when people simply do not have access to them. But all of a sudden, from the moment that people do have access to them, they cannot live without them anymore. Why? What exactly has changed? Right: nothing, except for the person carrying the phone.

I don't feel like any of my friends have any advantage over me for being able to be online always. I never had any problems when I could not immediately reply on an e-mail while they could. In fact, I don't think it really matters when you reply to an e-mail. If there is an emergency, if someone needs me right at a moment, they will call me. By sending an e-mail, a sender (unintendedly) implies that there is no hurry for a reply, a few hours don't make a difference. So why should I be online all the time?

All the functions of a smartphone are, by almost all people, only used for entertainment. And of course there's nothing wrong with that. Sure, it is nice when you have to travel, for example, to be able to use Facebook to kill time. But it is just not something you cannot live without. It is an addiction. And if you think that word makes it sound worse than it is, you're wrong. Recent research showed that using a smartphone might affect both sleep (as you can read in this article ) and relationships.

Last but not least, smartphones can be moodkillers. When I invite my friends over, I only have to wait for the inevitable moment that one of them takes a quick look at her smartphone, reads something funny, ridiculous or otherwise remarkable on twitter, and all my other friends want to see it too. At their own smartphones. And while they're doing that, all start checking their e-mail, Facebook and Twitter accounts yet again. Get the party started.

Scheidegger; we show you how it's not done!

2011-02-25T12:52:00.000+01:00

Last night I was watching TV, when I saw this commercial for Scheidegger, an educational institute.

While I watched it, a couple of questions immediately popped in to my head. So, let's analyze this commercial for a bit.

First of all, it is said that more than 1 million people have a diploma of Scheideggers'. Sure, sounds like a lot, but 1 million people out of how many that started a study there?
The commercial continues to say that it is makes complete sense that 1 million people have a diploma. This sounds strange already, because why exactly does that make sense? Well, the explanation according to the commercial: It is because of in-class lectures and personal guidance.
This might sound like a good reason, but think about it. In-class lectures? Doesn't almost every school or university offer those? As for personal guidance, that's no unique feature either. Yes, it might help, but it is no reason why it would make sense that you'll get your diploma, since we all know that getting your diploma is mostly up to yourself and your effort and motivation.

The commercial continues to say that they give a warranty: when you don't pass, you can try it again. Where exactly is the warranty in this? It is no warranty that you will indeed get your diploma, since you can easily fail again the second time. So what then? Is it a warranty that you can definitely try again? And if it is, how does that make Scheidegger a better educational instute than others?

Well, let's see if maybe it all comes together in the end. The commercial ends by saying 'Scheidegger, where you always succeed.' I think this is meant to be a slogan which you can see in two ways. First they want to say that you can always find something you want there. Well, that's probably not true, but they do have a variety of studies there and besides, it is not really an exceptional thing for marketeers to say.
However, the more important meaning of the slogan is that you will always get your diploma. Which simply cannot be true. It just can't be that there has never been anyone starting a study at Scheidegger and not finished or not passed it. And no, I'm not going to proof that, but I don't suppose that anyone wants to argue with me about that fact. So, the commercial gives untrue information.

Given that this is a commercial for an educational institute, I would expect it to be smart. But this commercial definitely isn't. Actually, this would only convince me not to subscribe there. However, it is a good example to be used in marketing lectures to show the things that can be wrong with a commercial. A small credit for that contribution.

Stella's story

2011-02-18T17:33:00.004+01:00

The story of Stella. A 24-year old girl, working with children with difficulties in their behaviour, ages varying from 4 till 12 years old. Finished her studies about 1,5 years ago. Loved her job.

Until something happened. One of the boys at work got in a fight with another child. To protect the other child, and because it is her job, she jumped in between and got hit on her shoulder. She needed surgery, but didn’t completely recover. Now she is not able to do her job anymore, since she can’t lift up the kids anymore, which is definitely necessary with her job. Besides, the day this happened, she was not only hit physically, but also emotionally. Sometimes she is scared, afraid a similar thing will happen again.

While she was very good at her job before the accident, she is not anymore, through no fault of her own. What’s changed?

Nowadays managers are always looking for the best. They only want to hire the best employees. Keywords are ‘professionalism’, ‘well-developed’, ‘success’ and ‘responsibility’. They want to reach their goal and expect their employees to give their best. In return they will reward their employees through wages, bonuses and a good working environment. They try to motivate their employees this way.

This all sounds good, but there are other factors influencing performance. Well-being, for example. Nice colleagues and a good working environment might help, but there’s more. Let’s get back to Stella. Nothing’s really changed in her work environment, but her well-being is not even close to what is was before. Shouldn’t managers take this into account as well? Instead of focussing on the performance and well-being of the organization as a whole, shouldn’t they also focus on individual performance and well-being?

This might be complicated. Especially in a large company, it might be difficult to discover personal problems, and ever more difficult to fix them. However, those drastic changes, like the case of Stella, are definitely noticeable. Besides, they definitely influence performance and thus the results of the company. So you’d say that the company should take the individual well-being of its employees into account. Still, you might question if this is taking the company’s tasks one step too far. The interests of the company and its individuals might be conflicting. Maybe, in Stella’s case, she should go looking for another job. It might be better for both the company and Stella. However, she might never feel as good about her job as she did before the accident again. What do you think? To what extent is Stella’s case the company’s responsibility?

The world in 50 years...

2011-02-08T16:27:00.002+01:00

This week I had to think about what the world would look like in 50 years. Of course the first thing that comes to mind is technology: in 50 years we will probably have computer that can do anything, robots that will do everything for us, maybe technology will even be implemented in the human body, in the way that we will have a built-in mobile phone.

You might have your doubts about how positive these predicted changes are. Productive, sure. Easy, definitely. But just a little too easy maybe; everything will be done for us, so people might get extremely lazy, and, as a consequence, fat. However, in 50 years we might already have found a way to solve that problem.

So much for the obvious scenario. But what if it does not turn out to go this way? What if, between now and 2061, something goes extremely wrong? What if new technologies make it too easy to start a war, to kill thousands of people at the same time? And what if that happens? What if half of the world does not survive, and the other half blames technology for it? This might sound a bit theoretical and you might think it will never happen, but it could happen. And what if the world then decides that technology is evil and cannot be used extensively anymore? At that point, the whole world goes back to, say, the 1950’s.

Extreme politeness. Collectivism. Face-to-face conversations. Dishwashing by hand. Could that be our future? Could it go the exact opposite direction from what everyone is expecting? And if it does, will it last or will the world start developing itself again the same way it did 50 years ago? And will we end up in the same state as we are now in another 100 years? Is such a future possible at all? What do you think?

Hello!

2011-02-03T15:09:00.000+01:00

Hello everyone and welcome to my very first blogpost. I guess I'm not being very original when I say that this is actually something I have to do for the course 'Business Information Technology', but that is the point of this blog. In the next 10 weeks you can expect blogs about anything I may have heard during a week of lectures and that's keeping me up all night thinking about it (or at least I thought was interesting).
So, if you want to know more, stay tuned, discuss and share. Hope you will all enjoy it!