Chris To Go

จุดยืนของผม และ ทำไมผมถึงร่วมกับ #พรรคอนาคตใหม่

2018-04-14T08:56:00.001+07:00

มีเพื่อนๆถามกันมามากว่า ทำไมผมอยู่ดี ๆ ผมถึงไปร่วมกับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่เราพึ่งไปขอจดจัดพรรคชื่อ “อนาคตใหม่” เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมาครับ (15 มีค. 61) ชีวิตเราก็สุขสบายอยู่แล้ว จะเอาตัวเข้าไปเกลือกกลั้วกับการเมืองทำไม 
 

เวอร์ชั่นสั้นๆ (สำหรับใครที่มีโควตาในการอ่านไม่เกิน 8 บรรทัด) คือ ผมเชื่อว่า สภาพประเทศไทยที่เป็นอยู่ในปัจจุบันดีกว่านี้ได้ ไม่ใช่ที่เป็นอยู่ไม่ดี แต่จากประสบการณ์ที่ผมได้เห็น ได้เจอในชีวิตนี้มาเกือบ 30 ปี ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ของผมที่เกิดขึ้นในประเทศหรือ ต่างประเทศ มันสอนให้รู้ว่า ประเทศไทยที่ดีกว่านี้เป็นไปได้ การเมืองเป็นเรื่องของผลประโยชน์ และ ผมเชื่อว่าคนรุ่นใหม่มีผลประโยชน์ที่จะต้องปกป้อง นั่นคือ อนาคตของเราทุกคน

เวอร์ชั่นยาว (สำหรับคนที่มีเวลาอ่าน ผมรับรองๆได้ว่า ยาวจริง ๆ ) 

เรื่องที่ผมไม่มีความสุขกับประเทศนี้หลักๆเลยคือ เรื่อง “เสรีภาพ” ครับ

คำ ๆ นี้อยู่คู่กับสังคมมานานแสนนาน นานจนบางทีฟังๆไปก็เบื่อ มึงพูดไรอยู่วะ 555+ เพราะอะไรที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้นกับคำ ๆ นี้ เพราะConceptนี้ไม่เคยเป็นจริงเลยในสังคมไทย

มนุษย์เราทุกคนเกิดมาพร้อมกับเสรีภาพอยู่แล้ว แต่เผอิญ “รัฐ” เข้ามาจำกัดเสรีภาพของเราผ่านกฎหมาย และผมไม่ชอบการจำกัดเสรีภาพของรัฐที่ทำกับประชาชนอยู่ในตอนนี้ครับ  เผอิญว่าคนใน “อนาคตใหม่” ไม่พอใจกับการกระทำหลาย ๆ อย่างของระบบข้าราชการที่ทำกับประชาชนในขณะนี้เช่นเดียวกัน สิ่งที่ผมจะเขียนต่อไปนี้ เป็นจุดยืนของผมคนเดียว เพื่อนๆแต่ละคนในกลุ่ม #อนาคตใหม่ มีจุดยืนที่แตกต่างกัน แต่สิ่งที่ผมเขียนวันนี้ ถ้าจะออกเป็นนโยบายของพรรค ยังต้องผ่านการประชุมและอนุมัติของสมาชิกพรรคทุกๆคน ซึ่งขณะนี้ยังไม่มีแต่อย่างใด และอีกอย่าง อยากเขียนให้ชัดกับ “ตัวเอง” และ “สาธารณะ” ว่า ผมเชื่อในอะไรในวันแรกที่ผมเริ่มทำงานทางการเมือง

ผมเชื่อว่า เสรีภาพทำให้เกิดพื้นที่ พื้นที่ทำให้เกิด “โอกาส” โอกาสในการที่จะมีอาชีพที่ดี โอกาสในการสร้างรายได้ โอกาสในการสร้างวิถีชีวิต โอกาสในการสร้างความสุข 

ผมเชื่อว่า ไม่มีรัฐบาลใดในโลกที่จะทำให้ประชาชนมีความสุขได้ทุกคน แต่ รัฐต้องให้โอกาสกับประชาชนทุกคนเท่าเทียมกัน เพราะฉะนั้น หน้าที่ที่แท้จริงของรัฐบาลในการบริหารราชการแผ่นดินของรัฐจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องรับรองว่า ประชาชนทุกคนต้องมีเสรีภาพที่แท้จริงเพื่อที่ทุกคนจะได้มีโอกาสในชีวิตอย่างเต็มที่

แต่ในสภาพสังคมปัจจุบัน คนไทยทุกคนที่เกิดในแผ่นดินนี้ ล้วนถูกพรากเสรีภาพหรือจำกัดเสรีภาพ​โดยไม่มีเหตุผล เพื่อประโยชน์ของคนบางกลุ่ม ไม่ว่าทางใด ทางหนึ่ง ตั้งแต่เราเกิด จวบจนได้รับการศึกษา จนถึงการประกอบอาชีพ รวมทั้งในการใช้ชีวิตทั่วไป หรือ แม้แต่ในการเริ่มต้นและทำตามความฝัน

ของพวกนี้เริ่มกันตั้งแต่เกิดครับ คนไทยตั้งแต่เกิดก็ถูกจำกัดเสรีภาพด้วยกฎของรัฐและดุลพินิจของเจ้าหน้าที่รัฐโดยไม่คำนึงถึงประชาชน ยกตัวอย่างแรก คือ การที่เราชื่ออะไร อ่านอย่างไร รัฐไทยกลับกำหนดไว้ทุกอย่าง และการจำกัดเสรีภาพพวกนี้อยู่ใน พรบ.ชื่อบุคคลและระเบียบกระทรวงมหาดไทย ที่มีข้อจำกัดมากมาย  ทั้งข้อห้ามชื่อห้ามเกิน 10 พยัญชนะ หรือ ชื่อห้ามเกินห้าพยางค์ ห้ามใช้คำบางคำ ห้ามใช้คำที่ไม่มีความหมาย ยกตัวอย่างง่ายๆ คือ ชื่อผมครับ จริงๆ แม่อยากชื่อ เด็กชายฟิลิป โปตระนันทน์ แต่ที่เขตเค้าไม่อนุญาตเพราะที่เขตอ้างว่า “ฟิลิป” เป็นชื่อของเจ้าชายฟิลิปแห่งราชวงศ์อังกฤษ ตั้งแต่นั้นก็เลยกลายมาเป็น “คริส” ถึงปัจจุบันนี้

พอเข้าโรงเรียนก็ถูกจำกัดเสรีภาพในการแต่งกาย ต้องใส่ชุดนักเรียน ต้องตัดผมตามระเบียบที่กระทรวงศึกษากำหนด นอกจากนี้ ยังถูกบังคับให้เรียนตามแบบเรียนที่คร่ำครึตามที่กระทรวงศึกษากำหนด 

พอจะเข้ามหาวิทยาลัย ก็ต้องถูกบังคับให้ใส่เครื่องแบบ ถูกบังคับให้เรียนตามหลักสูตรที่สภามหาวิทยาลัยเป็นคนกำหนด นิสิตนักศึกษาไม่มีสิทธิได้เรียนในสิ่งที่เค้าอยากเรียนอย่างแท้จริง

หลังจากนั้น เมื่อเข้าสู่ชีวิตวัยผู้ใหญ่ เราถูกรัฐไทยห้ามอีกหลายๆทางที่อาจทำให้กลุ่มบางกลุ่มเสียประโยชน์ เช่น กลุ่มทุน กลุ่มวัฒนธรรมเก่าๆ  เช่น ห้ามแต่งงานกับคนเพศเดียวกัน ห้ามใช้ยาสูบที่รัฐไม่อนุญาตให้ใช้ เช่น ห้ามใช้บุหรี่ไฟฟ้า ห้ามใช้สมุนไพรพื้นบ้านที่มีในภูมิภาคนี้มาแต่โบราณ เช่น กัญชา กระท่อม ห้ามประกอบอาชีพที่รัฐไทยไม่อนุญาต เช่น ต้มเบียร์ขาย ต้มเหล้าขาย ห้ามไม่ให้นวัตกรรมใหม่ ๆ เกิด เช่น ห้ามการใช้แอพพลิเคชั่นที่อำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในเรื่องเสรีภาพในการเดินทางเช่น อูเบอร์และแกรบ ห้ามเล่นหวยใต้ดินทั้ง ๆ ที่เป็นที่ชื่นชอบของคนไทยส่วนใหญ่ 

ในเรื่องของข้อห้ามในการประกอบอาชีพมีอยู่มากมาย เช่น กรณีของเพื่อนผมเอง กลับมาการเรียนวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์จากต่างประเทศ อยากจะเขียนแอพ e-wallet ให้คนไทยทำนองเดียวกับแอพอย่าง Venmo Paypal แต่ก็ติดข้อห้ามธนาคารของธนาคารแห่งประเทศไทยที่กำหนดทุนจดทะเบียนบริษัทที่จะขอใบอนุญาตถึง 200 ล้านบาท ข้อจำกัดเหล่านี้ทำให้เพื่อนผมไม่อาจทำฝันของคนเล็กคนนึงที่อยากจะให้คนไทยมีแอพไว้ใช้โอนเงินอย่างสะดวกสบายได้ครับ ส่วนข้อกำหนดในใบอนุญาตทำนองเดียวกัน ยังมีอยู่ในเกือบทุกอุตสาหกรรมในไทย ไม่ว่าจะเป็นการเงินการธนาคาร ธุรกิจโรงงาน ธุรกิจพลังงาน หรือบางครั้งก็อยู่ในลักษณะข้อห้ามที่ยิบย่อยที่เป็นช่องทางให้เจ้าหน้าที่ใช้เพื่อเรียกรับผลประโยชน์จากประชาชน

นอกจากการห้ามแล้ว ประชาชนไทยยังโดนบังคับอีกหลายประการ อีกด้วย เช่น ผู้ชายไทยถูกบังคับให้เกณฑ์ทหารในวัย 20 ปีบริบูรณ์จนทำให้เราเสียทรัพยากรมนุษย์จำนวนมากให้กับกองทัพที่เป็นหน่วยงานราชการที่มีประสิทธิภาพต่ำโดยไม่จำเป็น เราถูกรัฐไทยบังคับให้ใช้รถยนต์หรือจักรยานยนต์ที่ผลิตในประเทศด้วยกลไกทางภาษีจนทำให้เราต้องใช้ยานพาหนะที่แพงกว่าประเทศอื่นมาก เราถูกรัฐบังคับให้ใช้น้ำมันเชื้อเพลิงที่มีราคาแพง เช่น แก๊ซโซฮอล์ ด้วยกลไกทางภาษีและกองทุนน้ำมันอีกเช่นกัน ยังไม่รวมถึง การถูกบังคับกดขี่ข่มเหงจากตำรวจที่ใช้กฎหมายจราจรที่ขาดความชัดเจนและมีอายุเกือบสี่สิบปี 

นอกจากนี้ในระดับนโยบายรัฐบาล เรายังถูกบังคับให้ต้องอยู่ใน ยุทธศาสตร์ชาติ ที่ชนชั้นนำกลุ่มเล็ก ๆ เป็นคนกำหนดอีก 20 ปีเต็ม ทั้ง ๆ ที่ประชาชนไม่มีสิทธิเลือกและไม่ได้ต้องการ 

กฎระเบียบ เหล่านี้ มองเผิน ๆ ภายใต้มุมมอง “ไทย” ก็แค่ว่า “ทำ ๆ ไป” “ใช้ๆไป” “ตามๆไป”

แต่พี่น้องประชาชน หารู้ไม่ว่า มีคนได้ประโยชน์จากกฎระเบียบเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็น กลุ่มคนและกลุ่มทุนต่าง ๆ ที่ได้ผลประโยชน์จากการจำกัดเสรีภาพเหล่านี้ เช่น 

- เราต้องกินเบียร์เพียงไม่กี่ยี่ห้อจากบริษัทไม่กี่บริษัท ทั้ง ๆ ที่บริษัทเบียร์รายใหญ่เหล่านั้นก็รวยเอา ๆ

- เราต้องสูบยาสูบที่ราคาแพงและคุณภาพห่วยๆจากโรงงานของรัฐ ขณะที่ยาสูบคุณภาพดีก็มีราคาแพงเพราะภาษีที่สูง เพียงเพราะรัฐอ้างว่ามันมาจากต่างประเทศ 

- เราต้องบริโภคน้ำตาลตามที่ราคาแพงกว่าราคาตลาดโลกเนื่องจากรัฐไทยต้องการปกป้องโรงงานน้ำตาลและชาวไร่อ้อยในประเทศนี้  

- เราต้องใช้น้ำมันที่แพงกว่าตลาดโลกเนื่องจากเราต้องการปกป้องอุดหนุนโรงงานผู้ผลิตเอธานอล

- ดอกเบี้ยเงินกู้ที่แพงกว่าดอกเบี้ยเงินฝากอย่างมาก เพราะการผูกขาดของอุตสาหกรรมธนาคาร 

- ประชาชนไทยจำนวนมากต้องเสี่ยงชีวิตใช้รถจักรยานยนต์เนื่องจากเราต้องใช้รถยนต์ที่มีราคาแพง เนื่องจากเราต้องการปกป้องโรงงานรถยนต์ของทุนต่างชาติ 

- ชาวบ้านที่ถูกตำรวจกลั่นแกล้งและรีดไถเพื่อเก็บเพื่อหารายได้และเก็บส่วยส่งนาย 

- ค่าเงินบาทที่ถูกแสนถูกเนื่องจากรัฐต้องการปกป้องผู้ส่งออก จนทำให้โครงสร้างของรายได้ของประเทศบิดเบี้ยว (รายได้ของประเทศมีประชาชนไทยมีส่วนแค่ 30% ทั้ง ๆ ที่ผู้ส่งออกทั้งคนไทยและต่างชาติมีรายได้ถึง 70% ของรายได้คนทั้งชาติ )

เราถูกบังคับในทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องการรสนิยมทางเพศที่ประชาชนไทยต้องแต่งงานระหว่างเพศหญิงและชายเท่านั้นเนื่องจากกลุ่มคนบางกลุ่มที่รับไม่ได้กับความแตกต่างและความหลากหลายทางเพศของประชาชนไทย เยาวชนส่วนใหญ่ของเราไม่มีทักษะที่จะแข่งขันในโลกยุคใหม่เนื่องจากการศึกษาที่ไร้ประสิทธิภาพ เราไม่สามารถปฏิรูปการศึกษาได้เนื่องจากเราต้องปกป้องข้าราชการครูที่ตกยุคและคร่ำครึเป็นจำนวนมาก ประชาชนของเราจึงถูกสร้างให้อยู่ในกรอบที่ “ราชการ” อยากให้เป็น เราถูกบังคับให้เชื่อ แม้แต่เรื่อง ค่านิยมหลักของคนไทย 12 ประการ ที่ประชาชนไม่ได้เป็นผู้อนุมัติ เรากล่อมและหล่อหลอมให้ประชาชนเชื่อในสิ่งที่รัฐอยากให้เป็น ประชาชนของเราถูกพรากเสรีภาพในการประกอบธุรกิจอีกหลายประการจนทำให้เราพลาดโอการในการสร้างผู้ประกอบการในหลาย ๆ บริบท เงินค่าจ้างและค่าเงินบาทที่ต่ำจนประชาชนไม่อาจมีมีชีวิตที่ดีได้ ที่ร้ายแรงยิ่งกว่าประการใดทั้งปวงคือ เราถูกจำกัดแม้แต่เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น เราไม่สามารถแสดงความคิดเห็นในหลาย ๆ เรื่องได้ เนื่องจากกรอบของรัฐที่มุ่งให้ประชาชนเป็นประชาชนที่คิดเหมือนกันหมด

เราอยากจะอยู่ในสังคมที่ถูกพรากเสรีภาพเหล่านี้ไปหรือ เพราะ ผมเชื่อว่า ประชาชนไทยเป็นชนชาติที่มีความคิดสร้างสรรค์ สามารถทำมาหากิน ประกอบอาชีพได้อีกหลายอาชีพ ประชาชนสามารถแข่งขันกับชนชาติอื่นได้ “ประชาชนไทยไม่ได้โง่” อย่างเขากล่าวหา ผมเชื่อในความสามารถของประชาชนทุกคน

แต่เรากลับถูกกด และ ถูกจำกัดกรอบด้วย รัฐที่เก่าแก่และคร่ำครึ รัฐที่ไม่สามารถตามกระแสโลกได้ทัน รัฐที่มุ่งปกป้องผลประโยชน์ของคนเพียงไม่กี่กลุ่ม ด้วยต้นทุนที่แสนแพงของประชาชนในชาติ

ผมเชื่อว่าประเทศเราจะดีกว่านี้ได้ ฝันของประชาชนทุกหมู่เหล่าจะเป็นจริงได้ เพียงแค่ให้โอกาสประชาชนได้เจริญเติบโต ไม่ว่าจะในทางจิตวิญญาณ ศิลปะ เศรษฐกิจ ความสุข ขอเพียงแค่เรามีรัฐที่ไม่จำกัดกรอบเสรีภาพของเรา รัฐที่ไม่ใช่รัฐแบบอำนาจนิยมที่มุ่งปกป้องผลประโยชน์คนบางกลุ่ม โดยไม่คำนึงถึงคนส่วนใหญ่ในประเทศและอนาคตของลูกหลานไทย

หากคุณเชื่อในเสรีภาพ เชื่อในความสามารถของตัวคุณเอง เชื่อในสิทธิในการกำหนดอนาคตของตัวคุณ ขอให้มาร่วมกับผมเพื่อสังคมที่มีเสรีภาพอย่างแท้จริง 

TrueMove H ไม่น้อยหน้า Facebook กรณีเคมบริดจ์อนาลิติกา ทำข้อมูลลูกค้ารั่ว 46,000 ราย

2018-04-14T08:05:00.001+07:00

เมื่อ สองสามวันที่ผ่านมา ประชาชนทั่วโลกได้ดู Congressional Hearing ที่สภาของสหรัฐตั้งคำถาม กับ มาร์ก ซักเกอร์เบิร์ก CEO บริษัทเอกชนยักษ์ใหญ่อย่าง Facebook ในประเด็นเรื่องการที่บริษัทอาจมีเจตนาหรือ ความประมาทเลินเล่อในการดูแลข้อมูลผู้ใช้บริการของตนอย่างเพียงพอ จนทำให้ Cambridge Analytica เอาข้อมูลผู้ใช้มากกว่า 87 ล้านราย ไปหาผลประโยชน์ทางการเมือง การไต่สวนครั้งนี้ทำถ่ายทอดสดให้คนทั่วโลกได้ชมถึงวันละ 5 ชม 2 วันเต็มๆ คือ พี่มาร์ก เจ้าของเฟซบุ้กเจอตัวแทนของประชาชนสหรัฐซักจนอ่วมอรทัยละเจ้าค่ะ

หุ้นFacebookตกเดือนที่ผ่านมา ทำให้เงินพี่มาร์คลดลงจากเจ็ดหมื่นห้าพัน เหลือหกหมื่นสี่พันล้านเหรียญเท่านั้นเอง

กลับมามองบ้านเรากันบ้าง หลายคนอาจมองว่า เรื่องพวกนี้ห่างไกลประเทศไทย เพราะเราไม่มีบริษัทไอทีใหญ่ๆแบบนั้น แต่เราหารู้ไม่ว่า เรามีบริษัทขนาดใหญ่ที่เก็บข้อมูลของประชาชนไปจำนวนมหาศาลเช่นกัน (บางบริษัทยังเอาข้อมูลประชาชนไปขายอีกต่างหาก ทั้งประกันเอย บัตรเครดิตเอย) เช่น ธนาคาร สถาบันการเงิน หรือแม้แต่ บริษัทโทรคมนาคมที่ให้บริการโทรศัพท์มือถือและอินเทอร์เน็ต

เมื่อวานนี้เวปไซต์ข่าวดัง theregister.co.uk ลงข่าวว่า ทรูมูฟ เอช ทำข้อมูลส่วนตัวของผู้ใช้บริการจำพวก สำเนาประชาชนบัตรประชาชนและPassport รั่วถึง 46,000 ราย หรือประมาณ 32 GB

เอกสารหน้าตาแบบที่เราคุ้นเคยกันดี

OMG มั้ยละครัช

สิ่งที่เกิดขึ้น คือ ตัวimage scanned copy เหล่านี้ ซึ่งน่าจะเป็น สำเนาบัตรประจำตัวประชาชนและพาสปอร์ต ของลูกค้าทรูได้ถูกอัพโหลดขึ้นไปใน Web Services S3 cloud storage bucket ของ Amazon โดยไม่แน่ชัดว่าบริษัทจงใจหรือประมาทเลินเล่อ แต่ที่แน่ชัดคือ ข้อมูลเหล่านี้สาธารณชนไม่ว่าใครก็ตามในโลกอินเตอร์เน็ตสามารถเข้าถึงได้หรือดาวโหลดมาเก็บไว้ได้ โดยข้อมูลถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อยมีชื่อไฟล์เป็นวันเดือนปี ชัดเจน

ข้อมูล 32 GB หลุดเท่าHarddiskลูกนึงเต็มๆ

นี่มันไม่ใช่เล่นๆนะครับท่านผู้ชม

นี่มันเท่ากับ ทรู เอาIDคน 46,000 มาเปิดหน้าโจ๋งครึมบนโลกอินเตอร์เน็ต

ถามว่า ข้อมูลบัตรประชาชน เอาไปทำอะไรได้บ้าง (ยิ่งปัจจุบันที่เป็นsmartcard ด้วยแล้ว) ผมจะลองไล่ๆ ให้ฟัง

1.เปิดบัญชีธนาคาร

2.เปิดเบอร์โทรศัพท์มือถือ

3.ติดต่อราชการ สารพัด

4.ยืนยันตัวบุคคลรับเงินได้

5.สืบหาทรัพย์สินที่เป็นอสังหาริมทรัพย์ว่า มีอะไร ตรงไหนบ้าง

6.สืบหาหนี้สินทั้งหมด โดยเชื่อมกับเครดิตบูโร

7.คนที่ได้ไปจะรู้แม้แต่ค่าน้ำ ค่าไฟค้างชำระของเจ้าของบัตร

ทั้งหมดนี้ แค่เอาบัตรไปเปิดมือถือทำOTP โอนตังก็ซวยแล้ว (ดังที่มีข่าว เมื่อสองปีที่ผ่านมา) ตามลิ้งค์นี้

ที่มันตลกกว่านั้นคืออะไรรู้มั้ยครับ ในเรื่องนี้ มีพลเมืองดีที่ชื่อว่า ไนแอล เมอริแกน เค้าพยายามจะแจ้งไปทางทวิตเตอร์ของทรู ว่า เฮ้ยๆ มึงทำกระป๋องข้อมูลล่วงน่ะ

ทวิตเตอร์ของทรูก็ให้อีเมล์ช่องทางติดต่อกับอาเฮียไป

กรุณาส่งอีเมล์ที่addressนี้นะคะ

วันที่ 10 มีนา 61 เฮียไนแอลก็เลยส่งอีเมล์พร้อมรายละเอียดไปตามนั้น

ผลปรากฎว่า อีเมล์นั้นบอกว่า ไม่มีช่องทางติดต่อฝ่ายsecurityนะจ๊ะ กรุณาโทรศัพท์ติดต่อสำนักงานใหญ่เองในเวลาราชการ

โยนกันไป โยนกันมา ตามสไตล์ คอร์ปอร์เรตไทยแลนด์

คุณไนแอลก็งงนาจา นี่มันเรื่องของกรู หรือ เรื่องของมรึงขนาด กรูพยายามเป็นคนดี ช่วยทรูให้ไม่โดนลูกค้าด่า มรึงก็ไม่แคร์

นายไนแอลยังไม่ลดละความพยายาม เพื่อนแนะนำว่า จะให้บริษัทไทยทำงาน ต้องกดดันผ่านสื่อเลยเพิ่ลๆ เค้าเลยส่งเรื่องให้ theregister.co.uk ช่วยกันกดดัน

จนวันที่ 4 เมษายน ก็ได้อีเมล์ว่า ตอนนี้ทีมกำลังแก้ไขอยู่

ถ้าไม่ออกสื่อ จะแก้ไขมั้ยเคอะ

ก็ไม่รู้ว่ายากอะไรหนักหนา ไฟล์ก็ยังเปิดอ้าซ่าให้ชาวโลกได้ดาวโหลดอีก 8 วันเต็มๆ จนวันที่ 12 เมษายน ตอน 19.00 น. ไฟล์ได้ถูกเปลี่ยนค่าเป็นไพรเวท

เรื่องก็จบลงอย่างบริบูรณ์ บริษัทใช้เวลาแก้ไขเรื่องนี้ 32วัน เต็มๆ

ใครอยากอ่านบล็อกต้นฉบับ ลิ้งนี้ตามนี้เลยครัช

ประเด็นที่สำคัญก็คือ
1. เราจะไว้ใจเอกชนที่ทำงานกับข้อมูลส่วนตัวของประชาชนได้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็นการประมาทเลินเล่อในการดูแลข้อมูล หรือการตั้งใจเอาข้อมูลประชาชนไปขาย เช่นโทรศัพท์มาขายประกันต่างๆ (ทรูมีลูกค้าถึง 24.53 ล้านราย ถ้าข้อมูลหลุดคราวหน้าก็คน 1ใน สามของประเทศนี้ล่ะครับ)
2. หากเราจะใช้รัฐเข้ามาดูแลระบบไอทีแทน ผมก็ไม่แน่ใจในระบบไอทีของราชการไทย เผลอๆอาจจะห่วยกว่าเอกชนเสียอีก (ซึ่งในปัจจุบัน เราก็มีปัญหาในการที่เจ้าหน้าที่รัฐบางหน่วยงานที่ทำงานกับข้อมูลประชาชนก็มีการนำมาขายอยู่แล้ว)
3. ในเมืองไทยการไต่สวนอะไรล้วนแล้วแต่เป็นความลับ การสอบบริษัทเอกชนโดยเปิดเผย เพื่อให้ประชาชนตรวจสอบจะเป็นไปได้หรือไม่
4. หากเราจะใช้ Approach แบบสหรัฐอเมริกา (ที่ใช้ผู้แทนประชาชนมาตรวจสอบบริษัทเอกชน) ผมไม่แน่ใจว่า สนช. หรือ สส.เก่าๆของเราหลายคนจะตามเทคโนโลยีทัน ขนาดสมาชิกวุฒิสภาของสหรัฐยังปล่อยไก่คาจอตั้งหลายคน

งั้นผมขอเสนอทางแก้ไขเลยนะครับ โฆษณา Tie-in แบบไม่ต้อง อ้อมไป อ้อมมา
พวกเรา #ทีมอนาคตใหม่ ขอเสนอตัวเข้ามาทำงานให้บ้านเมือง
ประเทศเราต้องการคนรุ่นใหม่ที่เข้าใจและเท่าทันในเทคโนโลยี
หากท่านเป็นหนึ่งในคนที่ยังมีความฝันว่า อนาคตที่ดียังเป็นไปได้

เราต้องกำหนดอนาคตของเราเอง
ติดตามพวกเราได้ที่นี่ ตามลิ้งเหล่านี้
1. เพจFacebookส่วนตัวของผม
2. เพจFacebookของกลุ่ม

3. เวปไซต์FutureWeWant (ใครที่สนใจจะสมัครเป็นแนวร่วมตามลิ้งนี้เลยนะครับ)

การแชร์คลิปผู้ป่วยทางจิตผิดกฎหมายจริงหรือ?

2016-01-23T14:44:00.001+07:00

ตามที่มีข่าวออกว่า โฆษกสนง.ศาลยุติธรรมและนายแพทย์กำปนาท ตันสิถบุตรกล เปิดเผยออกมาให้ข้อมูลว่า

ผู้ที่ทำการเปิดเผยคลิปการอาละวาดของ ชิดชนก แผ่นสุวรรณ ในที่ต่างๆ ทั้งที่ ขนส่งและการไฟฟ้า อาจมีความผิดตาม มาตรา 16 ตาม พรบ.สุขภาพจิต พ.ศ. 2551 นั้น

เตือนแชร์คลิปผู้พิพากษาหญิงผิดปมเผยข้อมูลผู้ป่วย

จิตแพทย์เตือนโซเชียลหยุดล้อเลียน’ผู้พิพากษาหญิง’ ชี้ละเมิดสิทธิ-ผิดกม.

มาลองดูกฎหมายกันก่อนดีกว่าครับ

ตาม มาตรา 16 ห้ามมิให้ผู้ใดเปิดเผยข้อมูลสุขภาพของผู้ป่วยในประการที่น่าจะเปิดความเสียหายต่อผู้ป่วย เว้นแต่ 1)กรณีที่อาจจะเกิดอันตรายต่อผู้อ่าน

2)เพื่อความปลอดภัยของสาธารณชน

3)มีกฎหมายเฉพาะบัญญัติให้เปิดเผย

ผมเข้าใจว่า ความผิดการเปิดเผยข้อมูลผู้ป่วยนั้นตาม มาตรา 16 พรบ. สุขภาพจิต นั้น องค์ประกอบจำเป็นต้องมี "ข้อมูลด้านสุขภาพ" ของผู้ป่วยที่เป็นความลับไว้ก่อน

กล่าวคือ กฎหมายนี้เป็นกฎหมายที่มีเจตนารมณ์ในการป้องกันไม่ให้ผู้ที่ทำการรักษาหรือเกี่ยวข้องกับการรักษาของผู้ป่วยนั้นเปิดเผยข้อมูลของผู้ป่วย

(เรากำลังต้องการให้บุคลากรที่เกี่ยวเนื่องกับการรักษา มีจรรยาบรรณ ethics ในการไม่เปิดเผยข้อมูลในการรักษาผู้ป่วยทางจิต เนื่องจากเป็นสิทธิของคนป่วยที่จะได้รับการป้องกันข้อมูลส่วนตัว)

ซึ่งเราจะเห็นได้จากมาตรา15 ที่ว่าด้วย

"ผู้ป่วยมีสิทธิ์ดังต่อไปนี้ ....

(2)ได้รับการปกปิดข้อมูลเกี่ยวกับการเจ็บป่วยและการบำบัดรักษาไว้เป็นความลับ เว้นแต่กฎหมายบัญญัติไว้ให้เปิดเผยได้"

แต่กรณีที่ประชาชนเผยแพร่คลิปกันอยู่ในปัจจุบัน อยู่นั้นไม่ใช่ "ข้อมูลสุขภาพ" ที่ปกปิดความลับตามมาตรา 15 (ประชาชนชาวเน็ตไม่ได้เปิดเผยว่า เค้าเป็นโรคอะไร แต่ เปิดเผยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วในที่สาธารณชน)

เพราะฉะนั้น ผมไม่คิดว่า การเผยแพร่คลิปของประชาชนที่ในกรณี คุณ ชิดชนก แผ่นสุวรรณจะเป็นความผิดตามพรบ.นี้ครับ (ถ้าจะผิด โฆษกศาลอาจจะผิดคนแรกเลยนะครับ ว่าคุณชิดชนกป่วยเป็นโรคทางจิต)

และถึงแม้ผู้ใดจะตีความว่า "คลิปดังกล่าวเป็นข้อมูลสุขภาพ" การที่ผู้กระทำมีตำแหน่งหน้าที่เป็นข้าราชการตุลาการ และ มีความประพฤติตามคลิปดังกล่าว การเผยแพร่คลิปนั้นทำได้เนื่องจากเข้าข้อยกเว้นของมาตรา 16 เนื่องจากผู้กระทำมีพฤติการณ์ในการโยนข้าวของ และ ขับรถชนแผงกั้นซึ่งเป็นกรณีที่อาจเกิดอันตรายต่อผู้ป่วยหรือผู้อื่นครับ

ผมคงยังไม่ขอพูดถึงประเด็น ความผิดหมิ่นประมาท เพราะอาจจะทำให้บทความนี้ยาวเกินไป (ถ้าสั้นๆก็คือผมเห็นว่าเป็นกรณีการติชมด้วยความเป็นธรรม ตามวิสัยที่ประชาชนพึ่งกระทำ ไม่เป็นความผิดฐานหมิ่นประมาท)

มันคงหมดยุคแล้วที่การพยายามจะจำกัดความเสียหายของข่าวแย่ๆที่เกิดกับใครก็ตามด้วยกฎหมายครับ มาถึงยุคโซเชียล ผมคิดว่า มันต้องใช้ศิลปะมากกว่ากฎหมายเยอะครับ

สำหรับใครที่อยากอ่านกฎหมายนี้ฉบับเต็ม ดาวโหลดได้ที่นี่ครับ

เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น: ส่วนผสมที่ขาดหายไปในการปฏิรูปประเทศไทย

2015-06-19T19:18:00.002+07:00

หลังจากที่ผมกลับมาเมืองไทยได้สองอาทิตย์เต็มๆ ผมกลับไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอะไรเลย นอกจากเศรษฐกิจที่ดูซึมๆ แต่ชีวิตมนุษย์ทุกคนแถวนี้ ก็ยังดำเนินไปอย่างปกติ คนหาเช้ากินค่ำก็ยังทำงานหนักอย่างเดิม พนักงานออฟฟิศก็ยังต้องไปทำงานทุกวันเหมือนเดิม เพื่อนๆผมก็ยังกินสตาร์บักส์ และไปเที่ยวเอกมัย ทองหล่อกันแบบเดิม

จนผมเริ่มเกิดคำถามกับตัวเองว่า หรือคนไทยจะไม่ต้องการประชาธิปไตย คนที่ออกมาต่อต้านรัฐบาลทหาร มีเพียงกลุ่มนักศึกษาที่สนใจเหตุบ้านการเมืองเท่านั้นหรือ? แล้วสลิ่มกับเสื้อแดงล่ะ หายไปไหนกันหมด นักการเมืองทั้งสองพรรคส่วนใหญ่ก็ล้วนกลับไปทำธุรกิจของตน เรียกว่า ช่วงนี้ปล่อยทหารเค้าทำก่อนไปก่อนละกัน

สิ่งที่เห็นตรงหน้า มันช่างต่างกับสามปีที่ผ่านมาที่ผมได้ไปร่ำเรียนอยู่สหรัฐอเมริกา ผมได้เรียนรู้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นวิชาความรู้ระดับโลกที่อยู่ในมหาวิทยาลัย แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือการที่ผมได้ไปอยู่ในประเทศที่เรียกได้ว่า เป็นต้นกำเนิดของประชาธิปไตยและดินแดนแห่งเสรีภาพ

ถึงแม้จะดูเหมือนว่าสหรัฐอเมริกาจะเป็นประเทศที่เจริญแล้ว แต่ก็มีปัญหาอยู่มาก ไม่ใช่ว่ามีประชาธิปไตยแล้วจะแก้ปัญหาได้ทั้งหมด ปัญหาที่เค้าเจอ ยังคงปรากฎตามหน้าหนังสือพิมพ์อยู่ทุกวัน เช่น ปัญหาของการเลือกปฎิบัติเพราะสีผิว (Race Discrimination) ปัญหาช่องว่างทางสังคมที่คนรวยกับคนจน (Social Disparity) ปัญหาความรุนแรงของตำรวจ (Police Brutality)

ภาพประกอบเรื่องPolice Brutalityที่นายเอริก การ์ดเนอร์ถูกวิสามัญฆาตกรรมโดยNYPD ข้อหาขายบุหรี่เถื่อน

ซึ่งทั้งหมดที่ผมกล่าวมานั้นล้วนเป็นประเด็นปัญหาสำคัญๆในศตวรรษที่21 ที่ประชาชนของเค้าร่วมกันดีเบทเพื่อหาทางออกของสังคม

คำถามที่สำคัญที่คนไทยบางกลุ่มอาจจะเรียนรู้ได้จากประเทศนี้คือ "แล้วตั้งแต่สหรัฐประกาศอิสรภาพจากประเทศอังกฤษตั้งแต่ปี 1776ล่ะ? ในช่วงศตวรรษที่ 18,19,20 ไม่มีปัญหากับประชาธิปไตยเลยเหรอ” คำตอบคือ มีครับ มีมากเสียด้วย ไอ้เรื่องความเป็นคนเท่ากันหรือไม่ ที่เมืองไทยถกเถียงกันอยู่ตามโลกออนไลน์ เค้าก็ผ่านมาแล้ว มันเริ่มตั้งแต่คำประกาศอิสรภาพ ประโยคที่สำคัญที่สุดที่ว่า “All men are created equal” ตั้งแต่เริ่มตั้งประเทศ ประโยคนี้ก็ไม่จริงไม่เสียแล้ว เพราะประชาชนชาวอเมริกันไม่เคยเท่ากันเลย ไม่ว่าจะเป็นการค้าทาสคนผิวดำจากอัฟริกาที่ค้ากันเป็นร้อยปีจนถึงปี 1865 การเลือกตั้งพึ่งจะมีครั้งแรกเมื่อปี 1868 กว่าจะให้ผู้หญิงมีสิทธิในการเลือกตั้ง ก็ตั้ง40ปีหลังจากคือ 1920 ซึ่งกว่าประโยคนี้จะเป็นจริงก็ปาเข้าไป ปี 1965 ที่สหรัฐยอมให้คนผิวดำมีสิทธิเลือกตั้งได้ (ถึงแม้ในปัจจุบันก็อาจมีประเด็นอยู่บ้าง สนใจลองเซิร์ช #blacklivesmatter ดูได้)

คำประกาศอิสรภาพ(Declaration of Independence)

ซึ่ง Timeline ของปัญหาที่สหรัฐเจอนั้นเรื่อยมาตั้งแต่ การประกาศอิสรภาพ(1776) นั้นมีตั้งแต่ สงครามกลางเมืองระหว่างรัฐเหนือกับรัฐใต้ (1861) การยอมให้Citizenshipกับชาวอินเดียนแดง (1921) วิกฤตเศรษฐกิจGreat depression (1930) การเรียกร้องสิทธิ์ของคนผิวดำ (1954-1968) สงครามเวียดนาม (1955-1975) สงครามต่อต้านการก่อการร้าย (2001) วิกฤตเศรษฐกิจSubprime (2008)

เราจะเห็นได้ว่า มันไม่มีหรอกครับ ไอ้คำว่า ปฎิรูปก่อนแล้วค่อยเลือกตั้ง หยุดพักประเทศไว้ก่อนให้ทหารเค้าปรับปรุงประเทศก่อนแล้วเราค่อยมาทะเลาะกันใหม่ เพราะว่าปัญหาใหม่ๆล้วนมีเกิดขึ้นตลอดเวลา (ไม่งั้นที่สหรัฐ สงสัยคงต้องหยุดพักประชาธิปไตยทุกทศวรรษ) สมมติเฉยๆ สมมติว่า ทหารสามารถสร้างกติกาและปฎิรูปประเทศเพื่อแก้ปัญหาประเทศไทยตอนนี้ได้ ถ้าอีกหนึ่งปี สามปี หรือสิบปี มีปัญหาที่ดูจะแก้ไม่ตกอีก เราจะต้องใช้บริการเหล่าทหารมืออาชีพอีกอย่างนั้นหรือ ผมเห็นว่าทหารอาชีพนั้นรบเก่ง ถ้ามีสงคราม เราก็ควรเรียกใช้เค้า แต่ไม่ใช่เพื่อปฎิรูปปัญหาสังคมในประเทศแน่นอน

ประชาธิปไตยของสหรัฐที่มีอายุประมาณ 200 กว่าปีเศษๆนี้ ก็ผ่านการล้มลุกคุกคลานมามาก การจะแก้ปัญหาต่างๆที่มันซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ หรือถ้าจะเรียกที่จะเรียกเท่ๆในวันนี้ว่าการปฎิรูปนั้น พวกเขาก็คงปฏิรูปประเทศมาจนนับครั้งไม่ถ้วน และทุกทีมีปัญหาขึ้นในสังคม จะต้องมีการแก้ปัญหากัน จะต้องมีการปฏิรูปกัน ก็ไม่ได้มีทางเลือกในการทำเท่าไรนัก และ ทางเลือกก็เหมือนจะมีอยู่ทางเดียวคือ ประชาธิปไตยเท่านั้นล่ะครับ

สิ่งที่ประชาธิปไตยให้ได้ และเผด็จการทหารให้ไม่ได้ จริงๆแล้วมีจุดที่สำคัญเพียงจุดเดียวคือ เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น (Freedom of Speech) ซึ่งเหตุผลเพียงเหตุผลเดียวที่เผด็จการไม่สามารถให้สิทธิ์นี้แก่ประชาชนได้ก็เนื่องจากเผด็จการทหารนั้นมักจะเป็นการตัดสินที่มาจากคนเพียงกลุ่มเดียวนั้น ซึ่งการตัดสินใจโดยคนเพียงกลุ่มเดียวนั้นยากที่จะถูกใจประชาชนทั้งประเทศ ประชาชนก็ต้องวิจารณ์เป็นของธรรมดา แต่เนื่องจากคำวิพากษ์วิจารณ์นั้นย่อมส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของรัฐบาล เผด็จการนั้นจึงไม่อาจรับคำวิจารณ์ของประชาชนได้

แต่ขณะเดียวกัน ในระบอบประชาธิปไตยนั้น การตัดสินใจนั้นทำผ่านตัวแทนของประชาชน ซึ่งการที่รัฐบาลจะรับรู้ได้ว่า นโยบายของตนนั้นดีหรือไม่ วาระที่จะปฏิรูปจะถูกใจประชาชนส่วนใหญ่หรือไม่นั้น ทำได้ง่ายที่สุดคือ การปล่อยให้ประชาชนได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับนโยบาย วาระที่ต้องการปฏิรูป หรือการบริหารงานของรัฐบาลนั้นๆ การแสดงความคิดเห็นเหล่านี้ในคนอเมริกาถือว่า เป็นหนึ่งในสิทธิที่สำคัญที่สุดที่อยู่ในรัฐธรรมนูญ (ในส่วนของFirst Amendment) หากปราศจากเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น นโยบาย หรือสิ่งที่ประชาชนประสงค์ให้เกิด มันจะเกิดขึ้นไม่ได้เลย สิ่งต่างๆที่ผมเขียนมาในตอนแรกเกี่ยวกับสหรัฐนั้น ไม่ว่าจะเป็น สิทธิความเท่าเทียมกันระหว่างคนผิวสีกับผิวขาว หรือ การให้สิทธิการเลือกตั้งอย่างเท่าเทียมกันในสหรัฐนั้นจะไม่ทางเกิดขึ้น หากไม่มีสิทธิพื้นฐานที่สำคัญที่สุดคือสิทธิในการแสดงความคิดเห็น เรียกได้ว่า สิทธิต่างๆของประชาชนที่รัฐธรรมนูญรับรองนั้นถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของสิทธิในการแสดงความคิดเห็นทั้งสิ้น

หันกลับมาดูในประเทศไทย วันนี้เรากำลังจะปฏิรูปประเทศโดยไม่มีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น การปฏิรูปประเทศที่เต็มไปด้วยการปิดกั้นการแสดงออกของฝ่ายที่ไม่เห็นด้วย มีการจับนักศึกษา การข่มขู่นักวิชาการ ไม่ว่าจะมองจากทางไหน ผมก็ไม่เห็นทางออก ถ้าส่วนผสมที่สำคัญที่สุดไม่ได้อยู่ในสูตรสำเร็จของยาวิเศษขวดนี้ ผมไม่เห็นทางที่ยาขวดนี้จะรักษาคนไข้ที่ป่วยหนักอย่างประเทศไทยได้แต่อย่างใดเลย

Self Dealing กับ การจ้างญาติมิตรของสนช.

2015-03-03T04:15:00.002+07:00

ภาพนี้บ่งบอกอะไรได้มาก

(ภาพจากFacebookของคุณ @Pipob Udomittipong)

ตามที่ สำนักข่าวอิศราได้รายงานไปเมื่อวันก่อน ตามข่าวนี้

เปิดชื่อ! สนช.กว่าครึ่งร้อยตั้ง“เมีย-ลูก-ญาติ”ช่วยงาน-เงินเดือน 1.5-2 หมื่น

จริงๆการเรียกญาติมิตร ไปช่วยงานไม่ได้มีกฎหมายห้ามเอาไว้ตรงๆดังที่ที่หลายฝ่ายอ้าง

เนื่องจาก อาจเป็นไปได้ก็ได้ ว่า ญาติคนนั้นอาจเก่งจริง หรือ ทำงานเข้าขากันกว่า

แต่ ประเด็นที่หลายฝ่าย เป็นห่วงเนื่องจาก อาจเป็นไปได้ว่า ตำแหน่งผู้ช่วยเหล่านี้อาจเป็นตำแหน่งลอยๆ (ไม่มีงาน รับเงินเดือนอย่างเดียว) โดยจุดประสงค์เพื่อจะเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง หรือญาติของตนเอง เป็นจำนวนเดือนละหลายหมื่นบาท

และการตั้งผู้ช่วยเหล่านี้เป็นดุลพินิจการคัดเลือกของสนช.คนนั้นๆ ไม่ได้มีการกลั่นกรองจากคณะกรรมการแต่อย่างใด แต่ทั้งนี้ เงินเดือนที่จ่ายให้ตำแหน่งเหล่านี้ กลับเป็นเงินหลวง

ซึ่ง ถ้าเป็นเรื่องของบริษัท เรื่องนี้อาจจะเข้าข่าย Self Dealing ในหลักกฎหมายบริษัท
ความหมายง่ายๆ ก็ประมาณว่า ถ้ากรรมการบริษัทมี transaction หรือ action บางประการ ในนามบริษัท กับ ตัวเอง (หรือบริษัทอื่นที่ตัวเองอาจมีส่วนได้เสีย) ซึ่งactionนั้นมีประโยชน์กับตัวกรรมการเองมากกว่า ประโยชน์ของบริษัท ซึ่งถ้ากรรมการคนไหนมีพฤติกรรมแบบนี้ อาจจะถือได้ว่า ตัวเองผิดหน้าที่ที่จะซื่อตรงต่อบริษัท (Duty of Loyalty) ซึ่งผู้ถือหุ้น อาจฟ้องกรรมการคนนั้นในความเสียหายได้

เช่น บริษัทAให้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำกับบริษัทB โดยมีกรรมการ C เป็นกรรมการทั้งสองบริษัท ซึ่งจะเห็นได้ในกรณีนี้ บริษัท รวมไปถึงผู้ถือหุ้นของบริษัท A นั้นเสียหายจากกระทำของกรรมการ C กล่าวคือ บริษัทAนั้นขาดประโยชน์จากการที่จะนำเงินก้อนดังกล่าวไปทำประโยชน์อย่างอื่นซึ่งต่างประเทศ เค้าถือกันมากว่า การกระทำพวกนี้ถือว่าเป็นการโกงบริษัทเลยทีเดียว

ในกรณี ในเมืองไทยมีบทลงโทษใน พรบ. หลักทรัพย์
กรรรมการไม่ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต และ กรรมการไม่รายงานส่วนได้เสีย
มาตรา ๒๘๑/๒ ๔ กรรมการ หรือผู้บริหารบริษัทผู้ใด ไม่ปฏิบัติ หน้าที่ด้วยความรับผิดชอบ ความระมัดระวัง และความซื่อสัตย์สุจริต ตาม มาตรา ๘๙/๗ จนเป็นเหตุให้บริษัทได้รับความเสียหาย หรือทําให้ตนเอง หรือผู้อื่น ได้รับประโยชน์จากการฝ่าฝื น หรือไม่ปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าว ต้องระวางโทษปรับ ไม่เกินจำนวนค่าเสียหายที่เกิดข้ึน หรือประโยชน์ที่ได้รับ แต่ทั้งน้ีค่าปรับดังกล่าว ต้องไม่ต่ำกว่าห้าแสนบาท

ในกรณีที่ผู้กระทําความผิดตามวรรคหนึ่ง ได้กระทําโดยทุจริต ตอ้งระวางโทษจำคุกไม่เกินหา้ปีหรือปรับไม่เกินสองเท่าของค่าเสียหายที่เกิดข้ึน หรือประโยชน์ที่ไดร้ับ แต่ท้งัน้ีค่าปรับดงักล่าว ตอ้งไม่ต่าํกวา่ หน่ึงลา้นบาท หรือท้งัจาํท้งัปรับ

มาตรา ๒๘๑/๓ ๔ กรรมการ หรือผู้บริหารบริษัทผู้ใดไม่ปฏิบัติตาม มาตรา ๘๙/๑๔ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าแสนบาท และปรับอีกไม่เกินวันละ สามพันบาท ตลอดเวลาที่ยังมิได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง

ซึ่งเรื่องนี้ ถ้าจะปรับกับ สภา สนช ของไทย ตอนนี้จริงๆ ก็ไม่ได้ห่างไกล เกินไปนัก

ถ้าคิดว่า มี บริษัทนึงชื่อประเทศไทย สนช.เข้ามาทำหน้าที่เพื่อประโยชน์สูงสุดของบริษัทนี้ โดยมีผู้ถือหุ้น คือ ประชาชนคนไทยทั้งประเทศ

จะดูว่า ท่านสนช ทั้งหลายมีการทำ Self Dealing (จ้างคนที่ตัวเองมีส่วนได้เสีย) หรือไม่ ก็ต้องพิจารณาว่า การกระทำของสนช.ทำให้ประเทศไทย รวมถึงคนไทยทุกคนเสียหายหรือไม่

ก็คงต้องพิจารณาด้วยเกณฑ์คล้ายๆกัน
1. สนช. มีส่วนได้เสียกับญาติตัวเองแค่ไหน (ญาติสนิทหรือไม่ มีการโอนเงินกลับเข้าบัญชีตัวเองหรือไม่ การตั้งญาติ ต่างกับ การตั้งเพื่อนหรือคนสนิทอย่างไร)
2. ตำแหน่งเหล่านี้ มีงานหรือไม่ มีความจำเป็นกับการทำงานของสนช.จริงหรือไม่
3. ผู้ช่วยเหล่านั้น มีความสามารถ ในการทำงานในตำแหน่งนั้นๆได้หรือไม่
(ตรวจสอบแบบแย่ที่สุดก็ เช็กชื่อเวลาเข้างาน ถ้าจะเอาจริงๆหน่อย ก็อาจต้องประเมินผลงานทำงานรายเดือน ก็ต้องว่ากันไป)
4. การตั้งผู้ช่วยในครั้งนี้เป็นไปเพื่อประโยชน์กับการบริหารราชการแผ่นดิน (ประโยชน์กับประเทศ) โดยรวม หรือ ประโยชน์ส่วนตน กันแน่

ถึงแม้ ในตอนนี้ ระบอบการปกครองจะไม่ใช่ประชาธิปไตย แต่ผมเชื่อว่า สิทธิในการเป็นเจ้าของประเทศของพวกเรา ยังคงมีอยู่เท่าเดิม

เราไม่ควรจะยอมให้ใครก็ตามเข้ามาปู้ยี่ปู้ยำผลประโยชน์ของประเทศของเรา งบประมาณของประเทศที่พวกเข้าใช้กันอยู่ในตอนนี้ มันคือเงินภาษีของพวกเราทุกคน

ในทางกฎหมาย เรามากันไกลแล้ว กับ การขัดกันทางผลประโยชน์ (Conflict of interest) ที่ปรากฎอยุ่ในเหตุผลแปร่งๆของคำตัดสินในคดีที่ดินรัชดาของทักษิณ ชินวัตร และคดีทำกับข้าวของสมัคร สุนทรเวช

มีใครสนใจจะเอาเรื่องนี้ ไปฟ้องศาลรัฐธรรมนูญมั้ยครับ

ล้อการเมืองของจุฬา หายไปไหน ผมมีเรื่องมาเล่าให้ฟังครับ

2015-02-08T15:24:00.000+07:00

เนื่องจาก ขบวนล้อการเมืองของธรรมศาสตร์ทำได้ดีมากใน ในงานฟุตบอลประเพณีจุฬา มธ ในปีนี้

ตัวหุ่น “Corruptท่าน“ (เครดิต ภาพจากSanook.com)ที่สื่อถึง ผู้พิพากษาทั้งหลายที่ไปรับตำแหน่งการเมือง เปลี่ยนเป้าหมายไปสู่หนทางแห่งอำนาจ หรือ การมุขเปลี่ยนฉากหลังให้ท่านผู้นำที่กำลังฮิตในเน็ต เอาไปใส่ให้คนดูทางบ้านดู) (เครดิตภาพ Thairath.com)

ก็เห็นหลายๆคน มีคำถามว่า

"แล้วจุฬาล่ะ?"
"เกิดอะไรขึ้นกับจุฬา"
"จุฬามีขบวนล้อการเมืองไหม"

ผมพอจะมีประสบการณ์ในเรื่องพวกนี้อยู่บ้าง จึงอยากจะมาแชร์ให้ฟังตรงนี้ครับ

เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ตอนเรียนอยู่ที่นิติ จุฬา ปี 4 ตอนนั้นผมเป็นรองหัวหน้านิสิตฝ่ายกิจการภายนอกกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ซึ่งมีหน้าที่รับผิดงานที่ไป "ประมูล" มาจากส่วนกลางที่เรียกว่า อบจ. (องค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)

ซึ่งงานอย่างงานบอลเป็นงานใหญ่มาก ก็เลย ต้องแบ่งหน้าที่กันทำ
คนไม่คุ้นเคยอาจจะไม่เข้าใจ ยกตัวอย่างเช่น ในส่วนของบัตร ให้คณะสหเวชเป็นคนรับผิดชอบ งานส่วนของเนื้อหาให้อักษร รับผิดชอบ

ซึ่งในปีนั้น ด้วยความที่ว่า ผมชอบการเมืองมาก และคิดว่า นี่ล่ะโอกาสที่ใฝ่ฝันมานานแล้ว ในงานบอลปีที่ 66 ผมจึงไปประมูล ขบวนล้อการเมืองของจุฬา (ซึ่งในปีนั้นถูกเรียกว่า"ขบวนสะท้อนสังคม" เราอยากเรียกว่า ล้อการเมืองมาก แต่ ธรรมศาสตร์ เค้าไม่ยอมให้เราใช้ชื่อ คงเพราะว่าเค้าทำแบรนมาหลายปี แล้ว จุฬาไม่เคยทำมานานมากแล้ว) โดย เราตกลงกันว่า นิติจะทำคอนเซปต์ ส่วนถาปัด จะช่วยทำหุ่นให้

ซึ่ง ปัญหาที่เกิดขึ้นก็มีเยอะครับ ประเด็นใหญ่ที่สุดที่เราพบคือ

"การเซ็นเซอร์ในจุฬามีอยู่จริง"

เราออกแบบ ทำแปลน วางแผนกันอยู่หลายรอบ แต่ทุกรอบต้องกลับไป finalize ที่อาจารย์ (ผู้บริหารจุฬา)

หลายๆปีที่ ไอเดียหลายอย่าง มักจะถูกเซนเซอร์โดย คนในคณะเอง (ที่คิดแบบว่า คณะอยู่ดีๆจะไปยุ่งกับการเมือง หาเรื่องทำไม หรือประเภท ความคิดการเมืองของคุณ ไม่ได้representคนทั้งคณะ เพราะฉะนั้น ถ้ากูเงียบ มึงต้องเงียบด้วย 55+) หรือ คนในอบจ. (ที่คิดว่า จะประจบอาจารย์ หรือไม่ก็ คิดแบบเดียวกับพวกแรก คือ จะไปหาเรื่องเดือดร้อน ทำไม)

แต่ผมโชคดีมาก ที่ปีนั้น คนในคณะหลายๆคนเอาด้วย และอบจ.ปีนั้นเห็นด้วย ทุกๆคนอยากจะเห็นจุฬา มีบทบาททางสังคมบ้าง

แต่ปรากฎว่า สุดท้าย ผมก็เจอจังๆกับตัวเองครับ
ผู้บริหารจุฬา(อาจารย์) เรียกเข้าไปพบ ขอให้ปรับ ขอให้แก้คอนเซปต์
เพราะคิดว่า อาจแรงเกินไป ไม่มีความจำเป็นต้องศัตรูๆ บลาๆ

ตอนแรก เราอยากจะทำThemeการเมืองเต็มที่
(แพลนหลักๆคือ เสื้อเหลือง เสื้อแดง ทะเลาะกันจริง แต่หารู้ไม่ ว่าประเทศนี้ทหารคุม)
สุดท้าย ที่ทำออกมาได้จริงๆ เป็นTheme เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น (Freedom of expression)

ตัวอย่างที่เค้าแก้ ที่ผมจำได้ชัดๆ อย่างเช่น
ก่อนหุ่นตัวสุดท้าย ที่เป็น ท้อปบู้ตเหยียบคนเสื้อเหลืองเสื้อแดง จะออก
เราดีไซน์กันว่า ให้มีป้ายผ้า "ประชาชนต้องมาก่อน" แล้วให้ทหารถือปืนจี้ประชาชนเดินรอบสนามฟุตบอล สุดท้าย ฉากนี้ถูกห้าม พวกเราจึงพยายามทำเป็นว่า ทหารเดินตามประชาชนแล้วให้ถือปืนไขว้หลัง

ซึ่งทุกวันนี้ ผมยังกลับมาคิดอยู่ว่า
ถ้าเราฝืน เค้าจะทำอะไรเราได้ จะไล่เราออกยังงั้นหรือ คงไม่มีทาง แล้วทำไมเราถึงยอมทำตามที่ผู้มีอำนาจสั่ง เพียงแค่เค้าบอกว่า ไม่เหมาะสม

คือ โดยสภาพ ณ เวลานั้น ปัจจัยหลายๆอย่าง มันทำผมตัดสินใจเปลี่ยน "เพียงเพราะอาจารย์(ซึ่งไม่ได้สอนผมด้วยซ้ำ)บอก"
สภาพต่างๆที่ว่านี้ อาจเป็นtypical ของเด็กจุฬา ที่กล่าวไปแล้ว
เช่น หาเรื่องใส่ตัวทำไมวะ กลัวมีปัญหา กลัวทะเลาะกับเพือน อาจารย์สั่งก็ทำๆไป ง่ายกว่า ผมเชื่อว่า ด้วยสภาพสังคมต่างๆในจุฬา มันทำให้การ"เซนเซอร์ตัวเอง" เป็นสิ่งที่ง่ายกว่า จะทำในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ

เพราะฉะนั้น สิ่งที่นักศึกษามธ.ทำในงานบอลครั้งนี้ ผมจึงชื่นชมมาก

(ขนาดแค่ อ.สั่ง ผมยังยอมเปลี่ยน แต่ปีนี้ ทหารสั่ง ยังไม่ยอม ผมถือว่าของจริง
ผมไม่แน่ใจ ว่าขบวนล้อการเมืองของจุฬาปีนี้ ยังมีอยู่หรือไม่
ใครรู้ข่าว บอกผมหน่อยนะครับ อาจจะมี แต่สื่ออาจไม่ให้พื้นที่ก็เป็นไปได้)

ปล.1 เราไม่ได้ ยอมง่ายๆนะครับ ลองดูรูปแรกที่ หุ่นนิสิต ที่ปิดหู ปิดตา แล้วถูกพลาสเตอร์สีแดง แปะที่ปากซะก่อน (ประท้วงใส่ซึ่งๆหน้า)

ปล 2 ลองดูรูปถัดๆไป ที่เราจะสื่อว่า สังคมไทย ฟังแต่สื่อ ฟังแต่คนรวย แต่ กับความคิดเห็นของนิสิต คนจน คนด้อยโอกาส กลับไม่มีคนแคร์ (ถูกเซนเซอร์ด้วยซ้ำ ฮา)

เรามีป้ายผ้า ประมาณว่า “เสรีภาพในการแสดงความคิดเป็นสิ่งที่สำคัญ” (มีโทรโข่งเป็นสัญลักษณ์)

อันนี้อันเด็ด (แต่ผมหารูปไม่ได้) คือ “มีแต่ควายเท่านั้นที่คิดเหมือนกันทุกตัว”
แล้วก็ต่อด้วยรูปพวกนี้ แล้วปิดท้าย ถามคนไทยว่า เรายอมได้หรือ

(รูปประเทศไทยที่เราแซว ทหาร ตรงๆว่า ภาคเหนือ อีสานแดง ภาคใต้ กลางเหลือง แต่ เขียว(ทหาร) จริงๆนั่นแหละที่ล้อมรอบประเทศไทย

ปล 3 เรายังแซวการเมืองได้อยู่นิดหน่อย อันนี้ตามที่เล่า คือ ประชาชนเดินชูมือมาก่อน แล้วมีทหารเดินตามหลัง(ไม่ได้จี้ตรงๆ แต่ยังบังคับอยู่) แล้วมีบู้ททหารที่เหยียบทั้งแดงเหลืองตามมาอีกที

ปล 4 งานบอลปี 66 ผ่านไป 4 ปีแล้ว แต่ ประเด็นในสังคมไทยยังเหมือนเดิมนะครับ เราทายแม่นซะด้วยว่า 1. ทหารคุมจริงๆ 2. สังคมที่คนไม่เห็นเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น สุดท้ายก็ถูกพรากไปจริงๆครัช

ปล. สุดท้าย ขอบคุณ เพื่อนๆ น้องๆ (ทั้งนิติ และ ถาปัด) ทุกคนที่มีส่วนร่วมทำให้จุฬามีขบวนล้อการเมืองอีกครั้งในปี 2553 และถ้ามันยังมีต่อ ก็ขอให้วันเทียบมธ.เค้าให้ได้ซักวันหนึ่ง

ผ่านไปแล้วครึ่งปี บทเรียนของสังคมไทยจากกรณีน้องแก้ม (ลืมไปรึยังนะ)

2015-01-09T08:42:00.001+07:00

ข้างล่างนี้ เป็นสเตตัสอัพเดทของผมเมื่อ วันที่ 8 กรกฎาคม 2557

ถึงวันนี้ 6 เดือนเต็มๆ ผ่านไปแล้ว บางคนอาจลืมไปแล้ว
แต่ผมเชื่อว่า คนไทยจะไม่ลืมอะไรง่ายๆ อีกต่อไป

ผมมาเช็กวันนี้ว่า มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปได้ ผลคือ ไม่มี
กฎหมายห้ามดื่มแอลกอฮอล์ในที่สาธารณะ ไม่ต้องพูดถึง
ความพยายามล่าสุด ที่แค่ห้ามในในรถไฟ ยังไม่ไปไหนhttp://www.dailynews.co.th/Content/politics/292149/%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%AF%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A1.%E0%B8%82%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%9A%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%96%E0%B9%84%E0%B8%9F

ตำรวจยังเหมือนเดิม รถไฟยังเหมือนเดิม

ผมเลยขอรีโพสต์เตือนความจำท่านๆอีกครั้งครับ

เรื่องนี้ไม่แค่ เรื่องของไอ้เกม หรือ น้องแก้ม มันคือ อนาคตความปลอดภัยของลูกหลานคนไทยทั้งประเทศครับ

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

ข่าวของน้องผู้หญิงอายุ 13 ปี ที่ถูกข่มขืน แล้ว โดนโยนออกจากขบวนรถไฟ

ผมเริ่มอ่าน เรื่มฟังตั้งแต่ เช้า วันนี้รู้สึก เศร้ามาก เครียดมาก เริ่มเห็นเพื่อนๆที่มีอารมณ์อยากจะจับฆาตกรไปฆ่า(ประหาร) ก็นั่งคิด นอนคิด เป็น ชม. เพราะเชื่อว่า น่าจะมีวิธีแก้ไขไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกได้

ประเด็นที่ผมเห็นหลักๆ คือ

1. ผู้ต้องหา เสพยาบ้าหนึ่งเม็ด ก่อนขึ้นรถไฟ และ เสพอีกหนึ่งเม็ดบนขบวน

2. ผู้ต้องหา เมาเบียร์อย่างหนัก ขณะเกิดเหตุกำลังนั่งกินเบียร์กับเพื่อนที่บริเวณโบกี้ที่ติดกับเหยื่อ
3. โทษของคดีข่มขืนและฆ่าในกรณีนี้ ผู้ต้องหาน่าจะได้รับโทษประหารชีวิตอยู่แล้ว เนื่องจาก แม้มาตรา 277 (กระทำชำเราเด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปีโดยเด็กนั้นจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม)จะมีระวางโทษเพียง แค่สี่ปีถึงยี่สิบปี แต่อย่างไรก็การฆ่าในคดีนี้ เป็นการฆ่าเพื่อปกปิดความผิด เข้า มาตรา 289 มีโทษประหารชีวิตอยู่แล้ว
4. ความปลอดภัยในขบวนรถไฟ หรือ ในเมืองไทย

โดยทั่วไป สิ่งที่ที่คิดว่าน่าจะแก้ได้ ก็ ตามนี้ครับ

1. เรื่องยาเสพติดเป็นเรื่องที่สังคมไทยตกลงร่วมกันว่าเป็นสิ่งไม่ดี แต่ไม่มีคนไหน เสนอ การแก้ปํญหาอย่างจริงจัง ซึ่งจริงๆแล้วเรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่ที่มากไปกว่า ที่จะบอกว่า ตัองจับให้หนัก ต้องเข้มงวด เพิ่มโทษผู้ค้า ผู้เสพ มันคงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ผมว่าเรื่องนี้ต้องเรื่มแก้จากโครงการตำรวจ ไม่ว่าจะเป็นการกระจายอำนาจตำรวจเพื่อลดอิทธิพลของตำรวจในวงการค้ายาเสพติด ขึ้นตรงกับท้องถิ่น ให้แต่ละท้องถิ่นตัดสินใจเองว่าจะเอาตำรวจ ค้ายา รึเปล่า

2. กฎหมายที่เรียกว่า Open container law อาจเป็นคำตอบ ในประเทศที่พัฒนาแล้วส่วนใหญ่ไม่อนุญาตให้ประชาชนกินเบียร์ในที่สาธารณะ กินได้เฉพาะที่ที่เป็นที่เป็นทางเช่น ร้านอาหาร บาร์ในบ้านแต่ห้ามเดินกินตามถนน เพราะเค้าเชื่อว่า ความเมา (Toxication)เป็นสาเหตุของการเกิดอาชญากรรม ในบางรัฐในอเมริกา ขนาดเมาในบาร์ แล้วเดินกลับบ้าน ตำรวจก็ยังจับ เพราะ ความเมาของคุณอาจเป็นอันตรายกับสาธารณะ (Public toxication)เช่น กรณีของผู้ต้องหาในคดีนี้ คือต่อไป ก็คงต้องคิดกันว่า ควรจะอนุญาตให้มีการดื่มสุราบนขนส่งสาธารณะได้หรือไม่ (จริงๆในยุโรป การเสิร์ฟแอลกอฮอบนรถไฟเป็นเรื่องปกติ แต่ ถ้า บริบทเมืองไทย มันไม่เหมือนกันก็ไม่จำเป็นไปเลียนแบบเค้าครับ)

(เอาแผนภูมิในอเมริกามาฝากว่า รัฐไหนมีOpen container lawแบบเด็ดขาดบ้าง แต่ที่สีฟ้า ไม่ได้หมายถึงไม่มีกฎหมายนะครับ แค่ไม่มีในระดับรัฐเท่านั้นเอง)

3.เรื่องโทษ ของคดี ข่มขืน จริงๆ ผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร กับคนที่เรียกร้องอยากให้เพิ่มโทษ แต่แค่คิดว่า แค่เปลี่ยนกฎหมายวันนี้ว่า ข่มขืนแล้วต้องโทษประหารชีวิต ผมว่า คดีข่มขืน ก็ไม่น่าจะลดลง เพราะการเพิ่มโทษนั้นเป็นการป้องกันสังคมในลักษณะของการทำให้หวาดกลัวต่อกฎหมาย(Deterrence) ซึ่ง หลายๆครั้ง คนที่ลงมือก่ออาชญากรรม ไม่ใช่ คนที่ใช้เหตุผล คิดก่อนทำ แต่เป็นประเภทอาจจะไม่แคร์อะไรในชีวิตเลย ไม่แคร์อนาคตอยู่แล้ว ขอแค่กูมีอารมณ์ กูก็จะทำอยู่ดี นอกจากนี้การเพิ่มโทษนั้นยังส่งผลให้เหยื่อข่มขืนถูกฆ่าทันทีหลังจากก่อเหตุ เพื่อหนีโทษที่สูงเนื่องจากการข่มขืนนั้นเป็นอาชญากรรมประเภทที่เหยื่อยังจะอยู่ใต้อำนาจของอาญากรหลังจากการกระทำความผิด

ซึ่งวิธีการแก้ไขปัญหาข่มขืนที่เป็นรูปธรรมกว่า คงต้องเป็นลักษณะป้องกัน ก่อนเกิดเหตุ เป็นเรื่องของการปลูกฝังค่านิยมการเคารพสิทธิ์ในการมีเพศสัมพันธ์ของฝ่ายหญิงให้กับผู้ชายทั้งหลายในสังคม ว่าเพศสัมพันธ์เป็นเรื่องของคนสองคน ไม่ใช่เรื่องของฝ่ายชายเพียงฝ่ายเดียว(ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมากที่สุดในสังคมที่Conservativeมากๆแบบสังคมไทย ลองคิดดู ว่า ขนาดว่า คำว่า “ปล้ำ” ยังเป็นคำอีกคำหนึ่งที่แปลว่า การมีเพศสัมพันธ์โดยไม่ยินยอม แต่ก็ไม่ได้เป็นคำที่เลวขนาด คำว่า “ข่มขืน” ซึ่งมันบ่งบอก ว่า สังคมไทยรับได้กับการปล้ำในระดับนึง)

4. เรื่องความปลอดภัยโดยทั่วไป ถ้าพูดถึงบนรถไฟ อาจจะจำเป็นต้องมีตำรวจบนรถไฟ หรือให้ง่ายกว่านั้น ก็แปรรูปรถไฟ ไปเลย แล้วเอกชนแข่งขันกัน รถไฟจะได้มีประสิทธิภาพเพื่มขึ้น พนักงานบนรถไฟก็จะเป็นคนที่มีการสกรีนมากขึ้น ทำนองเดียวกับแอร์โฮสเตสบนเครื่องบิน
หรือ ถ้าความปลอดภัยทั่วไปก็น่าจะแก้ได้ด้วยการเพิ่มจำนวนตำรวจให้มากขึ้น หรือ ทำให้เบอร์ 191 ใช้งานได้จริง หรือ ทำให้การทำงานของตำรวจมีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งการทำงานชองตำรวจจะดีขึ้น ผมว่ามีอยู่ทางเดียว คือ กระจายอำนาจตำรวจครับ

คนตัวเล็กๆ อย่างผมคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า เขียน สเตตัสเสนอ แนวทางแก้ปัญหา เพื่อไว้อาลัยให้น้องนะครับ

ถ้าเห็นด้วย ก็ช่วยๆกันแชร์นะครับ เผื่อว่า เสียงคนเล็กๆอย่างพวกเราจะได้ไปถึงหูผู้มีอำนาจกับเค้าบ้าง ผมว่า ความปลอดภัยในเมืองไทยมันเข้าขั้นวิกฤตมานานมากแล้ว ถ้าเราปล่อยเรื่องนี้ให้หายไปในอากาศ เหยื่อวันหน้าอาจเป็นคนที่ใกล้ตัวคุณมากกว่าที่คิดก็ได้นะครับ

โฆษณาถุงยาง "28% ของผู้หญิงที่ขัดขืน แต่สุดท้ายก็ยอม" กับ สถิติการข่มขืนในไทย

2015-01-08T03:43:00.002+07:00

วันนี้เจอเหตุการณ์บนอินเตอร์เน็ตที่ไม่อาจให้อภัยได้ครับ

เรื่องของเรื่อง คือ เพจ Durex Thailand เนี่ย ไปโพสต์ ภาพ ที่มีข้อความว่า

"28% ของผู้หญิงที่ขัดขืน แต่สุดท้ายก็ยอม"

แล้วมีข้อความที่แอดมินเพจDurex ดันคะนอง เขียนข้อความใต้ภาพว่า

"เค้าเรียกว่าขัดขืนพอเป็นพิธี ใช่ป่ะ (รูปหน้าใส่แว่น) ไหนมาcommentซิ"

ผมเจอแล้วก็อึ้งครับ ไม่น่าเชื่อว่า จะมีข้อความที่ส่งเสริมให้ เกิดการข่มขืน ออกมาจาก ยักษ์ใหญ่ของบริษัทถุงยาง

ซึ่งจริงๆผมมี สองประเด็นหลัก ที่อยาก จะพูดถึง

1. ข้อความชิ้นนี้ ไม่เป็นประโยชน์ต่อ บริษัทดูเร็กซ์

มีหลายคนบอกว่า บริษัทไม่สนใจสังคม มัวแต่จะส่งเสริมยอดขาย อย่างเดียว
ซึ่งจริงๆ แล้ว ถ้าเกิดการข่มขืนมากขึ้น ผมว่า ยังไงก็ไม่ดี กับบริษัทถุงยาง
ผลน่าจะประมาณนี้

จำนวนการข่มขืนมีมากขึ้น --> ผู้หญิงกลัวการมีเพศสัมพันธ์มากขึ้น --> การมีเพศสัมธ์ที่ถูกต้องน้อยลง --> ยอดขายถุงยางน้อยลง

คือ พวกอาชญากรข่มขืนไม่อยู่กลุ่มลูกค้าของดูเร็กซ์นะครับ ( จาก study ชิ้นนึงในอเมริกา รายงานว่า 70%ของผู้กระทำผิด ไม่ใส่ ถุงยางขณะกระทำการละเมิดทางเพศhttp://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3525079/)

2. สถานการณ์การข่มขืนในเมืองไทย

หลังจากเหตุการณ์ของน้องแก้มเกิดขึ้น

ผมก็นั่งคิดอยู่ว่า ในเมื่อตำรวจไทย อาญากรข่มขืนได้บ่อยๆ และ เมืองไทยก็แทบจะมีโสเภณีเกือบทุกแห่งหนของประเทศ (ที่เกือบจะถูกกฎหมาย หรือ ผิดกฎหมายก็ตาม ตาม อาบอบนวด นวดสปา คาเฟ่ คาราโอเกะ)

ทำไม ข่าวข่มขืน ในเมืองไทย ดูเหมือนไม่ได้ลดลงเลย

วันนี้ก็เลยมานั่งค้นข้อมูล ดูว่า ตกลงสถิติ ที่เป็นตัวเลข ตรงๆ เนี่ย มันเท่าไรกันแน่ ซึ่งปรากฎว่า ข้อมูลที่น่าเชื่อถือ หาได้ไม่ง่ายนักในอินเตอร์เน็ต
(เช่น ไทยรัฐ พาดหัว กรุงเทพ แชมป์ข่มขืน 87 ราย พอกดเข้าไปดู เป็นสถิติความรุนแรงต่อผู้หญิงและเด็กซะงั้น แป่ว)

ซึ่งที่เห็นๆจะน่าเชื่อถือได้ จาก Nationalmaster(ที่เอามาจากUNODCอีกที) สถิติของเราอยู่ประมาณ 4,636 รายในปี 2010 หรือ ุอันดับ 9 จาก 57 ประเทศ

ซึ่งลดลงจากช่วงพีก คือ 5308รายในปี 2006
(http://www.nationmaster.com/country-info/stats/Crime/Violent-crime/Rapes#2006)

ซึ่งจริงๆ ดูเหมือน จะเลวร้าย แต่เมื่อเทียบอัตราการข่มขืนต่อ ประชากร 100,000คน ของเราตัวเลขตือ เหยื่อ 6.7 คน ต่อ 100,000 คน ซึ่งจริงๆก็ไม่ได้แย่เท่าไร อันดับ 27 จาก 57 (ตามรูปนะครับ เขียวเข้มมาก แปลว่า อัตราข่มขืนสูง เขียวอ่อนคือ น้อย ขาวคือไม่มีข้อมูล)

แต่ตัวเลขทั้งหมดทั้งปวงเนี่ย keyword อยู่ที่ คำว่า reported (คือที่ไปแจ้งตำรวจ) คือ กลุ่มคนที่โดนข่มขืนแล้วไม่ได้ไปแจ้ง ไม่นับอยู่ในตัวเลขพวกนี้
(กลุ่ม 27%ของเพจดูเร็กก็ไม่รวมในตัวเลขนี้เหมือนกัน) ซึ่งในเชิงวัฒนธรรมของแต่ละประเทศก็ต่างกันออกไป อย่างอเมริกา ซึ่งมีสถิติอัตราการข่มขืนเป็นที่หนึ่งของโลก อาจจะเนื่องจาก ที่นี่มีวัฒนธรรม ในการ speak up (ถ้าโดนทำ ต้องพูด อย่าอาย ห้ามเงียบ) แต่เมืองไทยในเรื่องของ women empowerment ยังน้อยมาก เมื่อเทียบกับประเทศในตะวันตกหลายๆประเทศ
ซึ่งอาจเป็นไปได้ ว่า สถิติการข่มขืนของประเทศไทย อาจไม่แสดงความเป็นจริงของสถานการณ์จริงในเมืองไทยออกมา

สรุป

เรากำลังทำได้ดีแล้วครับ อัตราการข่มขืนของบ้านเราหลังจากปี 2006 ลดลงมาโดยตลอด ผมว่ากระแสกดดันทางโซเชี่ยลเนี่ย จะทำให้ผู้มีแนวโน้มที่จะกระทำผิดทางเพศ ลดลงได้ ตอนแคมเปญน้องแก้ม ที่บอกว่า ข่มขืน=ประหาร แม้ผมจะไม่เห็นด้วยในวิธีคิดในเชิงอาชญวิทยา แต่สิ่งที่เราได้จากมัน คือ สังคมที่ประกาศว่า เราไม่ยอมรับการข่มขืนในสังคมของเรา

มาถึงเหตุการณ์ครั้งนี้ ที่บริษัทยักษ์ใหญ่ถุงยาง กลับ ส่งเสริมการข่มขืน เสียเอง

ประชาชนอย่างพวกเราปล่อยไว้ไม่ได้ครับ แชร์ด้วยนะครับ

ปล. ล่าสุดแอดมินเพจ ออกมาลบภาพดังกล่าวแล้ว แต่อ้างว่า เป็นการเข้าใจผิดขออภัยที่สื่อสารผิดพลาด

"เนื่องจากเกิดประเด็นความเข้าใจผิดจากข้อความที่ทางเพจได้โพสต์ขึ้นไป ทาง Durex Thailand ต้องขออภัยในความผิดพลาดเป็นอย่างสูง ทางเราขออนุญาตลบโพสต์ดังกล่าวออกไป เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดในข้อความดังกล่าวเพิ่มมากยิ่งขึ้น และทางเราจะระมัดระวังในการให้ข้อมูล การเลือกใช้คำในการสื่อสารให้ดียิ่งขึ้น ต้องขออภัยมา ณ ที่นี่อีกครั้ง"

ไม่ได้มีการยอมรับผิดแต่อย่างใด

ทำไมเราจึงควรปล่อยให้เกษตรกรบางส่วนเลิกทำนา? (อาจจะดูโหดร้าย ลองกดเข้ามาอ่านกันก่อนนะ)

2015-01-06T09:15:00.002+07:00

จากข่าวนี้

ลิ้งข่าว http://www.dailynews.co.th/Content/politics/268243/ปีติพงศ์ผุดไอเดียจ้างให้เลิกทำเกษตร

ปัญหาเรื่อง ความยากจนกับเกษตรกรไทย
เป็นปัญหาที่ดูเหมือนจะไม่มีรัฐบาลไหนที่สามารถแก้มันได้

คือ ประเด็นอยู่ที่ว่า เมื่อเรามองปัญหาผิด ยิ่งแก้ ยิ่งยุ่งครับ
ปัญหาที่ควรจะมองคือ

"เราจะทำให้เกษตรกรไทยรวย(พ้นจากความยากจน)เหมือนในประเทศที่พัฒนาแล้วได้อย่างไร"

แต่ สิ่งที่ปัญหาที่รัฐบาลทุกรัฐบาลตั้งต้นคือ
"ยางราคาตก ทำยังไงดี"
"ไข่ล้นตลาด ทำยังไงดี"
"หมูราคาแพง ทำยังไงดี"
"ปาล์มล้นตลาด ทำยังไงดี"
"ข้าว ราคาต่ำ ทำยังไงดี (ประกันราคา หรือ จำนำดี)"

(สังเกตได้นะครับ ว่า ความเป็นจริงแล้ว ไม่ว่า ราคาจะสูง หรือ ต่ำ รัฐบาลจะโดนด่า อยู่ดี เพราะ ว่า ถ้าของราคาถูกเนี่ย หนังสือพิมพ์จะพาดหัว ว่า ราคาตก อันนี้ เกษตรกรด่ารัฐบาล ถ้าของราคาแพงเนี่ย จะพาดหัวว่า ของแพง ของขาดตลาด อันนี้ ประชาชนผู้บริโภตด่ารัฐบาล)

คือ เรื่องพวกนี้ ถ้ารัฐบาลเข้าไปยุ่ง ยิ่งยุ่งยิ่งมั่วครับ

เพราะ ราคาของผลผลิตการเกษตร(Commodity)พวกนี้ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับ รัฐบาล
มันขึ้นอยู่กับตลาดครับ (แล้วยิ่งยุคนี้ด้วย มีการค้าระหว่างประเทศ ราคาขึ้นอยู่กับตลาดโลกครับ)

คำว่า ราคาขึ้นอยู่กับตลาด คืออะไร
ราคาของสินค้าพวกนี้ขึ้นอยู่กับปริมาณความต้องการซื้อ(ดีแมนด์) และปริมาณความต้องการขาย(ซับพลายด์) ของสินค้าชนิดนั้นๆ

เพราะฉะนั้น จะบอกว่า รัฐไทยจะทำให้ราคาข้าวสูงในปีนี้ ปีหน้า มันเป็นไปไม่ได้ครับ (ุถ้าทำได้ก็ทำได้แค่ระยะเวลาสั้นๆ สุดท้ายก็จะเจ๊ง)

ตัวอย่างของการเข้าไปยุ่งกับตลาด ยิ่งยุ่งยิ่งมั่วคือ
1. การช่างกิโลไข่ เพื่อ แก้ปัญหา ราคาไข่แพง ของ อภิสิทธิ์ (ไม่ว่าหน่วยการขายจะเป็นอะไร ยังไงของแพงมันก็แพงอยู่ดี)
2.การประกันราคาหรือจำนำข้าวด้วยภาษีของประชาชน เพื่อเอาไปช่วยชาวนา (เสียเงินยับทั้งคู่)
3. การควบคุมราคาขายน้ำมันปาล์มของรัฐบาลอภิสิทธิ์เพื่อแก้ไขน้ำมันปาล์มแพง (พอไปควบคุมราคา เอกชนเลยไม่รู้จะไปผลิตไปทำไม)

หรือ เช่นข่าวนี้ เช่น ไปจ้างให้เค้าเลิกทำนา (ซึ่งเป็นการบิดเบือนตลาดแบบนึง ปริมาณข้าวจะได้น้อยลง ข้าวจะได้ราคาแพงขึ้น)

ผลของpolicyนี้ (ถ้าทำได้จริง)
1. คนปลูกข้าวลดลง
2. ราคาข้าวแพงขึ้น (เกษตรกรบางส่วนที่ไม่ได้ถูกเลิกจ้างจะแฮปปี้กว่าเดิม)
3. แต่สุดท้าย ผู้บริโภคจะด่ารัฐบาลอีก
4. อาจต้องใช้เงินภาษีอีกจำนวนมาก เพื่อจ่ายให้เค้าเลิกทำนา

แล้วถาม ว่า แล้วจะให้รัฐบาลทำยังไง ให้เอาใจใครกันแน่
ความจริงวิธีการแก้ปัญหาที่ง่ายที่สุดคือ รัฐบาลไม่ต้องทำอะไรเลยครับ เลิกแทรกแซง
ถ้ารัฐไปยุ่งกับตลาดโดยคิดว่า จะคุมdemand supplyได้ ยังไงก็เจ๊งชัว (สมัครเคยแนะให้ประชาชนกินไก่แทนหมูมาแล้ว โดนด่าเปิง ผมไม่แน่ใจว่า ท่านอยากจะเพิ่มดีแมนด์ได้ ลดดีแมนด์หมู หรือว่า แค่พูด ทำให้ดูเหมือนว่า รัฐบาลทำอะไรบ้าง)

แค่ปล่อยไปเรื่อยๆ เกษตรกรที่ไม่มีประสิทธิภาพ (เช่น ทำเท่าไรก็เจ๊ง หนี้เพียบ)
จะเลิกทำเกษตรไปเอง มันจะเกิดการเคลื่อนย้ายแรงงานจากภาคเกษตร จะย้ายไปทำงานในภาคอุตสาหกรรมอื่นแทน (ซึ่งคนที่ต้องเลิกทำนา บางครั้งอาจโหดร้าย ดูเหมือนเรากำลังทำให้ชาวนาต้องเลิกประกอบอาชีพที่เป็นกระดูกสันหลังของชาติ
ลองอ่านที่คุณ @ขยะความคิด เขียนวันที่ 22 กันยายน 2557 ดูครับ https://www.facebook.com/KhyaKhwamKhid)

แล้วเกษตรกรมที่เก่งกว่า ทำผลผลิตได้มากกว่า รับความเสี่ยงได้มากกว่า ก็จะเข้าไปซื้อที่ดิน เช่าที่ดิน ของคนที่ทำไม่สำเร็จ เอาที่ดินพวกนั้นมาทำแทน
เมื่อกลไกเป็นแบบนี้ จำนวนเกษตรกรจะลดลงไปเองตามทำธรรมชาติ
(ปี 2555 จำนวนชาวนา มี 7.7 ล้านคน ตามรายงานของTDRI ขณะที่ที่นาปีบ้านเรามีประมาณ 60 ล้านไร่ เฉลี่ย ชาวนามีคนละ 7.8 ไร่เท่านั้นเอง http://thaipublica.org/wp-content/uploads/2012/10/Rice_Pledging.pdf
http://www.thairice.org/doc_dl/032013/ppt-b.pdf)

ซึ่งสมมติว่า จำนวนชาวนา ลดลงครึ่งหนึ่งนั่นหมายถึง ชาวนา คนนึง จะมีที่ดินทำกิน เฉลี่ย 15 ไร่ และ นั่นก็หมายถึงรายได้ที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าด้วยครับ

โดยสรุป

แค่เลิกอุดหนุนราคา เลิกแทรงแซงตลาด ปล่อยให้ตลาดทำงานของมันไป แล้วจะดีเองครับ
ชาวนาที่ทำนาได้ไม่ดี ไม่เก่งก็เลิกไปทำอาชีพอื่น ชาวนาที่มีประสิทธิภาพจะได้เงินมากขึ้น ผู้บริโภคก็ได้กินข้าวราคาเท่าเดิม ไม่เปลืองภาษีประชาชนด้วยครับ

ปล. ถ้าเห็นด้วย ขอแชร์ด้วยนะครับ

แชร์ประสบการณ์ ถูกรถชนแล้วหนี ที่เมืองนอก!

2015-01-05T03:03:00.003+07:00

ตามที่จ่าโพสต์ไว้ อันนี้เลย

https://www.facebook.com/DramaAdd/photos/a.10151331013638291.508570.141108613290/10152923268868291/?type=1&theater

วันนี้ เค้าพูดถึงตำรวจกัน จากกระทู้ เจอศพในตึกร้าง โทรไป191 ก็ไม่ติด ไปถึงสน.ก็โบ้ยบอกให้ไปอีกที่นึง สุดท้ายได้ จส.100ช่วย ถึงจะมีตำรวจไปเช็กที่เกิดเหตุ

เผอิญ พึ่งมีประสบการณ์ ที่อเมริกา มา เลยจะเอามาแชร์ให้ฟังกัน
เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ผมและเพื่อนๆได้มีโอกาสไปเที่ยวเมือง Portland

ไปเที่ยวกัน 4 วัน กำลังเตรียมตัวจะกลับแล้ว เดินกันไปที่รถ

ปรากฎว่า

ตอนแรกเราก็ไม่เห็นว่ามีอะไร
แต่มีกระดาษแผ่นนึงเขียนไว้หน้ารถ บอกว่า
รถสีดำ ทะเบียน XXX ชนรถคุณแล้วหนีไป

รถกันชนแตก หน้ายุบไป

ตอนแรกก็คิดว่า ซวยแล้ว ต้องมีเรื่องเสียเวลาอีกจนได้ กำลังจะกลับแล้วแท้ๆ
ผมก็เลยโทรไปหาตำรวจPortland

เราก็บอกรายละเอียดไป เราก็ถามว่าต้องไปสถานีตำรวจมั้ย
เค้าบอกไม่ต้อง ซึ่งเราก็บอกว่า เราไม่มีที่อยู่นะ เรายืนที่ริมถนนXXX หน้าร้านXXX นะ เค้าบอกเค้ารู้ เดี๋ยวไปหาถึงที่

รอคุณตำรวจ ประมาณ 20 นาที

เค้าก็เดินมาดูรถ เราแจ้งรายละเอียดเพิ่ม

เค้าเดินกลับไปที่รถตำรวจ 20 นาที เดินกลับมา
ก็มีเบอร์แปลกๆโทรมา เรารับปุ้ป ตำรวจบอกว่า คงเป็นฝั่งนู้น โทรมา
เค้าบอกว่า แค่มีทะเบียนรถ ก็ดึงข้อมูลขึ้นมาได้แล้ว ตำรวจเลยบอกโทรไปบอกฝั่งให้นู้นติดต่อเรา

สุดท้ายตำรวจบอกว่า ถ้าฝั่งนู้นไม่ร่วมมือ หรืออย่างไร ให้โทรหาตำรวจ เดี๋ยวจัดการเอง พร้อมกับให้ ชื่อ เบอร์โทร เลขประกันของฝั่งตรงข้าม

โดยสรุป ตำรวจอเมริกา เคลียร์เรื่อง ชนแล้วหนี หาตัวผู้กระทำผิด ได้ ภายใน 1 ชม.

ถ้าเป็นตำรวจไทย คงจะบอกว่า น้องๆ ถือว่า ฟาดเคราะห์ละกัน
คดีพี่มีเยอะ จะให้ไปทำเรื่องเล็กน้อยๆ ไม่ได้ลงหนังสือพิมพ์ พี่คงไม่ไหวล่ะ

ปล.แถวนี้ ตำรวจเค้าขึ้นกับเทศบาลหรือเมือง เพราะฉะนั้น ถ้าเค้าทำอะไรไม่ดี ประชาชนฟ้องนายกเทศมนตรี นายกไล่หัวหน้าตำรวจ(Chief Police)ได้เลย
สายบังคับบัญชาสั้นๆ ไม่มีอะไรมาก
ถ้าเป็นเมืองไทยเหรอครับ ตำรวจขึ้นกับนายอย่างเดียว ส่วนประชาชน ก็ช่างมัน ฉันไม่แคร์

ทำไมแท็กซี่จึงปฎิเสธผู้โดยสาร (แล้วจะแก้ปัญหายังไงดีนะ)

2015-01-04T16:18:00.002+07:00

ผมคิดมาหลายวันละครับว่า จะให้ของขวัญปีใหม่แฟนเพจ เป็นอะไรดี เอาเป็นว่า เป็นบทความที่ไม่วิชาการที่หลายๆคน(น่า)จะอยากรู้ก็แล้วกันครับ

จริงๆ ผมคิดว่า อยากจะเขียนบทความเรื่องนี้มานานละ แต่ไม่มีโอกาสได้เขียนซักที

เผอิญ วันนี้เห็นคุณผู้หญิงคนนึง ด่าแท็กซี่ซะไม่มีชิ้นดี ก็เลยได้ฤกธ์ครับ

เรื่องของเรื่องคือ คุณผู้หญิงจะเรียกแท็กซี่ จาก RCA ไป จรัญสนิทวงศ์ 57 พี่แแท็กซี่ไม่มีใครไป บอกว่าจะเหมาไปอย่างเดียว

ลิ้ง คลิปคุณผู้หญิงหาแท้กซี่ไม่ได้

https://www.facebook.com/video.php?v=829239633807472&pnref=story

จริงๆ คำตอบของเรื่องนี้ มีอยู่แล้วครับ ถ้าอยากกลับบ้าน ต้องเหมาอย่างเดียว

ทีนี้ มาดูกันว่า ทำไมพี่แท็กซี่ถึงอยากจะไปแค่เหมาอย่างเดียว

คือ คนจำนวนมากในสังคมคิดว่า ถ้ามันไม่รับคน ก็ต้องไปเอากฎหมายมาบังคับ ไม่รับคน อยากได้เงินเยอะนักใช่มั้ย จับเข้าคุกเลยเป็นไง

คือก่อนที่จะให้เอาใครเข้าคุก เข้าตาราง

เราจะต้องรู้ก่อนครับว่า ทำไมเค้าจึงทำเช่นนั้น อะไรเป็นแรงจูงใจ

ซึ่งจะตอบคำถามเรื่องนี้ได้ จำเป็นต้องเข้าใจตลาดของแท็กซี่มิเตอร์ก่อน

คือ เราต้องเข้าใจก่อนว่า ราคาของสินค้าต่างๆในโลกนี้ เกิดจากอะไร

คำตอบง่ายๆ คือ ปริมาณของสินค้าในตลาด(Supply) และปริมาณความต้องสินค้าในตลาด (Demand)

ซึ่ง ถ้าท่านผู้อ่านยังจำตอนเรียนเศรษฐศาสตร์เบื้องต้น ตอนสมัยม.ปลายได้

ท่านคงจำได้ว่า

1. ถ้าคนต้องการของในตลาดมากขึ้น แต่ปริมาณสินค้าเท่าเดิม ราคาของชิ้นนั้นต้องแพงขึ้น

2. ถ้าคนต้องการของในตลาดน้อยลง แต่ปริมาณสินค้าเท่าเดิม ราคาของชิ้นนั้นต้องถูกลง

ทีนี้ เรามาดูว่า การเรียกแท็กซี่ช่วง เจ็ดโมงถึงเก้าโมงเช้า หรือ สี่โมงเย็นถึงสองทุ่ม หรือ ช่วงตีสอง ที่คุณผู้หญิงคนนี้อยากกลับบ้านใจจะขาดเป็นอย่างไร

ช่วงเวลาดังกล่าว อาจเรียกได้ว่า เป็นช่วงเวลาเร่งด่วน (Peak Hours) กล่าวคือ มีคนไปมาสัญจรมาก เพราะตอนช่วงเช้าต้องไปทำงาน ช่วงเย็นต้องไปกลับบ้าน ช่วงผับปิด คนก็ต้องการจะกลับบ้านกันเยอะ

แต่เนื่องจากราคาของแท็กซี่มิเตอร์ในบ้านเรานั้น เป็นราคาเดียวกันหมด 24 ชั่วโมง ไม่ว่าจะเป็นเวลาใดก็ตามเนื่องจากถูกควบคุมราคา(Regulated price)โดยกรมขนส่ง ผ่านทาง เจ้ามิเตอร์ตัวดีนั่นเอง

แต่ถ้าถามว่าจะให้เลิกใช้มิเตอร์ ก็คงจะไม่ได้อีกเช่นกัน เพราะ ตลาดของรถแท้กซี่นั้นเป็นตลาดที่ผู้ซื้อและผู้ขายมีข้อมูลไม่เท่ากัน (Asymetric information) ซึ่งมิเตอร์เป็นอุปกรณ์ที่เข้ามาแก้ปัญหาในจุดนี้ กล่าวคือ ในตลาดนั้นมีผู้โดยสารหลายแบบ ทั้งแบบที่เดินทางทุกวัน ย่อมจะรู้ราคาเป็นอย่างดี หรือ ประเภทขาจร ไปที่ๆตัวเองไม่เคยไปเพียงครั้งเดียว คนพวกนี้ อาจหัวแบะได้ ซึ่งมิเตอร์นั้นเข้ามาปกป้องคนประเภทนี้ไม่ให้ถูกเอาเปรียบ

แต่ทีนี้มันมีปัญหานิดนึงครับ เนื่องจากสิ่งที่เราอธิบายไปแล้วว่า ราคาที่แท้จริงของค่าโดยสาร นั้นขึ้นอยู่กับปริมาณความต้องการของผู้โดยสาร ซึ่งแต่ละเวลามันก็ไม่เท่ากันซะอย่างนั้น จากการที่เราตั้งใจมิเตอร์ให้มิเตอร์เป็นพระเอกในเรื่องนี้ มิเตอร์กลับกลายเป็นผู้ร้ายไปซะเอง

เรื่องของเรื่องก็เพราะว่า ณ ช่วงเวลาเร่งด่วนดังกล่าว ปริมาณของแท็กซี่นั้นไม่ได้เพิ่มตามความต้องการของตลาด ราคาที่แท้จริงของค่าโดยสารในช่วงนั้นจึงพุ่งสูงขึ้นไปกว่าระดับที่กำหนดโดยกรมการขนส่ง แต่เนื่องจากทุกคน ทั้งคนขับและผู้โดยสาร ยังยึดตามมิเตอร์อย่างเคร่งครัด เจ้ามิเตอร์พระเอกของเราจึงกลายสภาพป็นตัวเพดานราคา (Price ceiling) ซึ่งแน่ล่ะครับ ท่านๆที่ยังจำเศรษฐศาสตร์เบื้องต้นได้ สินค้าจึงขาดตลาดนั่นเอง

ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุผลที่เราๆท่านๆ รวมถึงคุณผู้หญิงที่อยู่ในคลิปด้วยว่า ทำไมแท็กซี่ถึงไม่ยอมไปส่งที่จรัญ 57 (ฮา)

การตกลงเหมาแท้กซี่ที่พี่แท้กซี่มักเสนอให้ ในช่วงเวลาเหล่านี้ ไม่ใช่เพราะ พี่เค้าเลว หรือ เค้าหน้าเงิน เค้าเพียงทำตามที่ตลาดกำหนดนั่นเอง

ความจริงๆ แล้วมิเตอร์ พระเอกของเรา ไม่ได้ทำร้ายแค่ผู้โดยสารอย่างพวกเราเท่านั้น เจ้ามิเตอร์ยังทำร้ายตัวคนขับแท้กซี่เองด้วย

กล่าวคือ ในช่วงเวลาบางเวลาที่ผู้โดยสารน้อยลง อย่างเช่น หลังเที่ยงวันจนถึงก่อนช่วงสี่โมง หรือ ช่วงดึกๆ ตีสามเป็นต้นไป ช่วงนี้พี่แท็กซี่เปิดไฟว่างกันเพียบๆ (ถึงยังไม่เป็นกระแส เวลาผมนั่งเค้าก็บ่นกันบ่อยๆว่า ไม่มีคนเลย)

ซึ่งช่วงนี้ เจ้ามิเตอร์ของเรากลับทำตัวเป็นราคาขั้นต่ำ (Price Floor) ซึ่งผมที่เกิดขึ้นก็คือ สินค้าเหลือเพียบ!

ทั้งหมดทั้งปวงที่ผมเขียนมาทั้งหมดนี้ ก็เพื่อ เสนอทางแก้ คือ

ราคาแท็กซี่มิเตอร์ ควรปรับตามเวลาครับ

โดยมากแล้ว แท็กซี่ตามเมืองที่เจริญต่างๆ เค้าทำแบบนี้กันหมด

ตัวอย่างเช่น

ในนิวยอร์ก ต้องจ่ายเพิ่ม 1 เหรียญ ในช่วงเวลาสี่โมงถึงสองทุ่มของวันธรรมดา

ในลอนดอน แท็กซี่ช่วงกลางวันกับกลางคืนราคาไม่เท่ากัน แถมวันหยุดช่วงคริสมาสต์และปีใหม่ ราคาเพิ่มขึ้นอีก 4 ปอนด์

นอกจากการปรับตามเวลาแล้ว การปรับตามพื้นที่(Zone)ก็จำเป็นอย่างยิ่ง
เพราะ มันมีบางพื้นที่รถติดกว่าพื้นที่อื่น หรือ บางพื้นที่ที่ผู้โดยสารเบาบาง ทั้งนี้เนื่องจาก การไปที่หมายประเภทนี้ มีต้นทุนในการเดินรถที่สูงกว่าปกติ ซึ่งหากไม่มีการปรับราคา การปฏิเสธผู้โดยสารของพี่โชเฟอร์ก็คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ (สังเกตได้ว่า คนบ้านอยู่ฝั่งธน หรือรอบนอก โดนปฎิเสธบ่อยกว่าเพื่อน)
ซึ่งตัวอย่างเช่นที่ลอนดอน การจะออกไปที่หมายนอกลอนดอนรอบนอก(Greater London) ก็ต้องมีการตกลงค่าโดยสารระหว่างคนขับกับผู้โดยสารเช่นกัน

แม้ในตอนนี้ คสช. ขึ้นราคาแท้กซี่โดยเฉลี่ย 13% แล้ว ซึ่งถ้าท่านผู้อ่าน ลองคิดตามที่ผมอธิบายไปข้างต้นแล้ว

กรณีอาจทำให้แท็กซี่รับผู้โดยสารมากขึ้นในเวลาเร่งด่วน แต่ ถ้าราคาที่กำหนดใหม่ยังไม่สูงกว่าราคาที่แท้จริง แท็กซี่ก็ยังจะขาดในตลาดอยู่ดี แถม ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติ คนอาจจะขึ้นแท็กซี่น้อยลง ซึ่งน่าจะเป็นผลเสียโดยรวมกับพี่ๆแท็กซี่เองครับ

ถึงบรรทัดนี้ ผมเชื่อว่า ท่านผู้อ่าน คงเข้าตลาดแท็กซี่ได้ดีขึ้นแล้ว ถ้าวันไหนเรียกพี่แท็กซี่ แล้วเค้าไม่ไป แทนที่จะถอดใจหรือด่าส่ง แล้วเรียกคันหน้า ลองต่อรองราคากับพี่เค้าดู สมมติว่า เราเดินทางปกติ แปดสิบบาท ถ้าเค้าเสนอตัวเลขกลับมา อาจจะต้องเพิ่มเป็นหนึ่งร้อยบาท ก็ต้องลองต่อลองดู (อาจจะต้องยอมเสียเงินเพิ่มหน่อย แต่ต้องคิดอยู่ในใจว่า ราคาในตลาดอาจจะสูงกว่าที่เราคิดก็เป็นไปได้)

ในเวลาที่รัฐบาลไม่สามารถแก้ปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ประชาชนอย่างพวกเราก็ต้องพึ่งตัวเองล่ะครับ

(จริงๆแล้วมีวิธีแก้ปัญหาทางอื่นอีก อย่างเช่น การใช้แอพพวก Uber ที่ถูกแบนไปแล้ว เดี๋ยววันหลังว่างๆ ผมจะเขียนให้อ่านครับ)

ผมขอบคุณท่านผู้อ่านทุกคนที่ติดตามกันมาตลอดปีที่ผ่านมา ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่นี้ ผมขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย จงคุ้มครองดลบันดาลให้มีท่านผู้อ่านและครอบครับ มีสุขภาพแข็งแรง ปราศจากเภทภัย ทั้งมวล

สวัสดีปีใหม่ครับ

อ้างอิง

1. อัตราค่าโดยสาร NYC Yellow Cab

http://www.nyc.gov/html/tlc/html/passenger/taxicab_rate.shtml

2. อัตราค่าโดยสาร London Cab

https://www.tfl.gov.uk/modes/taxis-and-minicabs/taxi-fares

3.. ข่าวขึ้นราคาแท็กซี่

http://www.thairath.co.th/content/457520

http://www.dailynews.co.th/Content/regional/286997/%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B9%81%E0%B8%97%E0%B9%87%E0%B8%81%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%82%E0%B8%B6%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%B0%E0%B8%88%E0%B9%8A%E0%B8%B0

Limited Government : แผนการ(บางข้อ)ของสุเทพที่จะจัดการระบอบทักษิณได้ชะงัด

2014-04-09T16:41:00.002+07:00

(ongoing article by Chris Potranandana)

  สุเทพ เทือกสุบรรณ แกนนำกปปส. ประกาศมาหลายเดือนแล้วว่า จะไม่หยุดม้อบจนกว่าจะกำจัด “ระบอบทักษิณ” ออกไปจากประเทศไทย   ทีนี้ก็มีปัญหาสิครับว่าระบอบทักษิณท่ี่สุเทพหมายถึง มันคืออะไร  

1. คำนิยาม

มีคนให้คำนิยามไว้หลายแบบกับคำว่า “ระบอบทักษิณ”  นิยามที่สุดโต่งมากที่สุดที่ผู้เขียนได้ยินมา คือ ระบอบที่คนตระกูลชินวัตรหรือหุ่นเชิดของทักษิณเป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งวิธีการแก้ปัญหาก็ง่ายๆ จะเอาคนตระกูล ชินวัตร ออกจากประเทศไทยทั้งหมด ถึงแม้จะดูง่ายไปซักหน่อย แต่คนจำนวนมากเชื่อแบบนี้จริงๆ อ้างอิง1 และแม้แต่สุเทพเองก็กล่าวไว้เช่นนี้ด้วย อ้างอิง2

ส่วน นิยามที่ผู้เขียนเห็นว่า ที่ดูจะชัดเจนและวิเคราะห์ได้ถึงแก่นมากที่สุด น่าจะเป็นนิยามของอ.เกษียร เตชะพีระ ที่เขียนในบทความเรื่อง “ระบอบสมบูรณาญาสิทธิทุนจากการเลือกตั้ง (Elected Capitalist Absolutism)” โดยให้ความหมายทำนองว่า เป็นส่วนประกอบของ “หัวหน้าฝ่ายบริหารของคณะกรรมการจัดการผลประโยชน์ร่วมของชนชั้นนายทุนใหญ่ไทย (capitalist political CEO), ผู้ได้อำนาจมาจากการเลือกตั้ง (elected) และใช้อำนาจนั้นแบบอาญาสิทธิ์ (absolute power)”   อ้างอิง3

(ขอบคุณรูปจากมติชน)

แล้วก็ยังมีหลายๆนิยามมากมาย ซึ่งผู้เขียนขอสรุปเอาเอง สั้นๆ ว่า

“ระบอบทักษิณคือ มีการใช้เงินเป็นใหญ่ ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดๆ (ไม่ว่าจะเป็นการใช้เงินของรัฐผ่านนโยบาย เช่น นโยบาย ประชานิยม หรือใช้เงินส่วนตัว ที่เรียกกันว่า น้ำเลี้ยง) เพื่อให้ชนะการเลือกตั้ง เมื่อได้เข้ามากุมอำนาจทางการเมือง ก็ใช้อำนาจการเมืองในการบริหารบ้านเมืองโดยมีการใช้อำนาจเพื่อเอื่้อผลประโยชน์ให้กลุ่มธุรกิจและพวกพ้องของตน”

  คำนิยามคร่าวๆ ที่เป็นคีย์เวิร์ดของความหมายของระบอบทักษิณในที่นี้ ก็มี “ทักษิณ” “เงิน” “การเลือกตั้ง” และ “อำนาจการเมือง”

 เรื่องเงินกับเรื่องการเลือกตั้ง เราคงไม่สามารถแก้ไขแต่ประการใดได้ เพราะมีความพยายามที่จะแก้ไขเรื่อง ทักษิณ และเงินของทักษิณแล้วในอดีต ผ่านทั้ง คำพิพากษาจำคุกของทักษิณ ชินวัตร ในคดีที่ดินรัชดา และการยึดทรัพย์สี่หมื่นล้านหกพันล้านบาทในคำพิพากษายึดทรัพย์ แต่ก็ไม่สามารถกำจัดทั้งตัวทักษิณ และเงินทักษิณให้ออกจากระบอบการเมืองไทยได้  

ความพยายามแก้ไขระบบเลือกตั้งก็มีมาแล้วหลายครั้ง ไม่ว่า จะเป็นการรัฐประหารปี 2549 เพื่อร่างรัฐธรรมนูญ ฉบับ 2550 ซึ่งเป็นกฎการเมืองฉบับใหม่เพื่อกำจัดระบอบทักษิณ แต่ก็ไร้ผล เมื่อการเลือกตั้งปี 2550 ซึ่งเป็นจัดการเลือกตั้งโดยกกต.ของคณะรัฐประหารในปี 2550 เราได้รัฐบาลพรรคพลังประชาชนของทักษิณ ชินวัตร การแก้ไขรัฐธรรมนูญของรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะที่เกี่ยวกับกฎของการเลือกตั้งแบบแบ่งเขตและแบบบัญชีรายชื่อ แต่สุดท้ายก็ยิ่งลักษณ์ ชินวัตรก็ชนะเลือกตั้งอย่างถล่มทลายในปี 2554  จะเห็นได้ว่า ไม่จะเขียนกฎการเลือกตั้งแบบไหน อย่างไร รัฐบาลของทักษิณก็กลับมาเป็นรัฐบาลและดำเนินระบอบทักษิณต่อไปเช่นเดิม

  ยังเหลืออีกตัวแปรหนึ่งที่เราอาจจะยังไม่ได้ไปแตะต้องมากนัก นั้นคือ “อำนาจการเมือง”  จริงๆก็มีความพยายามจะกำจัดระบอบทักษิณด้วยอำนาจทางการเมืองอยู่บ้าง คือมีการถ่วงดุลด้วยพวกที่อยู่ตรงข้ามระบอบทักษิณให้เข้ามาอยู่ในอำนาจในรูปแบบของศาล องค์กรอิสระ และ วุฒิสภาในระบบ สรรหา  ความคิดเห็นของผู้เขียน เชื่อว่า อำนาจการเมืองที่เป็นหัวใจของปัญหาการเมืองไทยทั้งหมด ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังไม่มีใครไปแตะ นั้นก็คือ การใช้อำนาจของรัฐบาลแบบรวมศูนย์ (Highly Concentrated and Centralized Power)  

2. ปัญหาของระบอบทักษิณ

ปัญหาที่เกิดขึ้นในประเทศไทยตอนนี้ คือรัฐบาลเป็นรัฐบาลกลางที่มีอำนาจมากเกินไป  สิ่งที่หลายๆคนพูดกันว่า ประเทศไทยเป็นระบบทักษินนั้นผู้เขียนเห็นด้วยว่าเป็นเรื่องจริงที่สุด เพราะรัฐบาลทักษิณที่อยู่ในอำนาจนั้น ควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างในระบอบราชการในประเทศไทย ไม่ว่า จะเป็นตำรวจ ผู้ว่าราชการจังหวัด สาธารณสุข กระทรวง กรม กอง ต่างๆ ทั่วประเทศ

 แต่พอเปลี่ยนรัฐบาล อย่างเช่น รัฐบาลเมื่อปี 2553 ประเทศก็เป็นระบอบอภิสิทธิเช่นกัน อภิสิทธิ์ก็รับอำนาจนั้นต่อมาเช่นเดียวกัน (แต่อาจไม่ได้ใช้อำนาจเบ็ดเสร็จเนื่องจากประชาธิปัตย์ต้องเป็นการรวมกลุ่มที่ความหลากหลายทางการเมืองที่มากกว่า) และถ้าสุเทพล้มรัฐบาลได้ ได้รัฐบาลของตัวเองโดยไม่มีการปรับเปลี่ยนแก้ไข เราก็จะได้ระบอบสุเทพ ที่สุเทพจะเป็นคนชี้เป็น ชี้ตาย ในทุกๆส่วนของระบบรัฐบาลเช่นเดียวกัน  

เรียกได้ว่าระบบการเมืองของประเทศไทยที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เป็นระบอบที่ผู้ชนะได้ทุกสิ่งทุกอย่าง (Winner takes all) และผู้แพ้ไม่ได้อะไรเลย เช่นกัน สิ่งที่ประชาธิปัตย์จะได้ในการเลือกตั้งครั้งหน้า มีเพียงแค่ตำแหน่ง ส.ส. พรรคฝ่่ายค้าน ที่มีอำนาจยกมือ ออกกฎหมาย (ซึ่งกฎหมายก็คงไม่ได้ออก เพราะเสียงตัวเองย่อมสู้เสียงพรรคเพื่อไทย ไม่ได้อยู่แล้ว) เหลือเพียงหน้าที่อยู่อย่างเดียวตัวเองจะทำได้ ตรวจสอบรัฐบาล ซึ่งเมื่อฟังดูเผินๆ ก็เหมือนว่า ฟังดูดี ทำหน้าที่ตรวจสอบการทุจริตของรัฐบาล โดยหวังว่า เมื่อรัฐบาลหมดความนิยม ประชาชนส่วนหนึ่งจะหันมาเลือกตนเองเพื่อไปเป็นรัฐบาลแทน   

ซึ่งคำถามที่เกิดขึ้นก็คือ มันเป็นไปได้หรือที่ความนิยมของพรรครัฐบาลจะลดลง แต้ถ้าความนิยมของพรรครัฐบาลไม่ลดลง หรือไม่ได้เสื่อมไปในระยะเวลาอันสั้น จะเกิดอะไรขึ้น พรรคฝ่ายค้านจะเป็นฝ่ายค้านเพื่อตรวจสอบรัฐบาลไปตลอดชีวิตอย่างนั้้นหรือ  เราต้องยอมรับว่าในระบอบการเมืองของไทยที่เป็นอยู่ตอนนี้นั้น ฝ่ายรัฐบาลมีความได้เปรียบในการเลือกตั้งทุกครั้งอย่างมาก เนื่องจากมีทั้งอำนาจรัฐและผลงานที่ทำมาตลอดสมัยของรัฐบาลอยู่ในมือ 

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงตั้งแต่ ปี 2544-2549 ที่พรรคเพื่อไทยชนะเลือกตั้งถึงสามครั้งติดๆกัน และเมื่อพรรคฝ่ายค้านไม่มีแรงจูงใจ (Incentive) ที่จะชนะการเลือกตั้งในสภา พรรคเสียงข้างน้อยอย่างประชาธิปัตย์จึงต้องออกมาเล่นนอกสภา ม้อบจึงเกิดขึ้นบนถนน เป็นสงครามที่มีขึ้นแบบ All or nothing ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน   

เพราะเหตุนี้ เมื่อมีใครก็ตามชนะเป็นรัฐบาล อีกฝั่งจึงพยายามก่อม้อบ ออกมาไล่รัฐบาลให้เร็วที่สุด เพราะ ไม่ว่าฝ่ายไหนก็รู้ตัวว่า หากปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นรัฐบาล โอกาสที่ตนจะต้องเป็นฝ่ายค้าน นั่งตบยุงไป 4-8ปีมีค่อนข้างสูงทีเดียว นอกจากกระสุน(ทุน)จะร่อยเหรอไปทุกวันแล้ว โอกาสที่จะแสดงฝีมือให้ชาวบ้านเห็นว่า พรรคของตนมีฝีมือก็จะไม่มีด้วย

(ขอบคุณภาพจาก The Guardian)

3. รัฐบาลกลางที่มีอำนาจจำกัด (Limited government) คือทางรอด

ผู้เขียนขอเสนอโมเดลการแก้ปัญหา การเมืองไทย ด้วย Limited Government หรือรัฐบาลกลางที่มีอำนาจจำกัด หรือ มีขนาดเล็ก (Small government) จริงๆแล้ว สิ่งที่ผู้เขียนเสนอ มันก็เป็นสิ่งเดียวกับการกระจายอำนาจที่หลายฝ่ายเสนอ รวมถึงเป็นหนึ่งในข้อเสนอของกปปส.ด้วย (แต่อาจจะถูกพูดถึงน้อยเกินไปจากทางม้อบ)   ซึ่งข้อเสนอ การกระจายอำนาจ ไม่ใช่เรื่องใหม่ในสังคม การผลักดันการกระจายอำนาจจากภาคประชาชนมีมาตั้งแต่ก่อนช่วงปี 30 จนมาสำเร็จครั้งแรกใน รัฐธรรมนูญ 2540

สรุปง่ายๆ ข้อดีของการกระจายอำนาจ ที่เขียนตามตำราเล่มต่างๆ จะมีอยู่ สองข้อหลัก

  ข้อแรก การกระจายอำนาจทำให้ การบริหารราชการแผ่นดิน ฟังเสียงของคนในพื้นที่มากขึ้น เนื่องจากกประชาชนในพื่นที่เป็นคนเลือกรัฐบาลนั้นเอง รัฐบาลจึงต้องตอบสนองความต้องการของประชาชนในพื้นที่มากกว่า หน่วยราชการที่มาจากรัฐบาลกลาง  

ข้อที่สอง รัฐบาลที่มาจากรัฐบาลการกระจายอำนาจท้องถิ่น มักจะทำงานได้รวดเร็วกว่า (Higher Efficiency) เนื่องจากระบบสายบังคับบัญชาที่สั้นกว่า ขนาดที่เล็กกว่า ส่วนรัฐบาลที่มาจากการแบ่งอำนาจนั้น ต้องรอการตัดสินใจจากส่วนกลาง อำนาจของหน่วยข้าราชการ ถูกจำกัด ด้วยอำนาจที่แบ่งมาจากส่วนกลาง การทำงานจะช้าและอุ้ยอ้ายกว่า  

ซึ่ง ณ สถานการณ์ปัจจุบัน องค์กรการปกครองส่วนท้องถิ่นที่เรามี ไม่ว่า จะเป็น อบจ. อบต. เทศบาล ก็สามารถดำเนินการได้ดี แต่ยังมีอำนาจอีกหลายประเภทที่รัฐบาลกลางไม่ยอมให้ขึ้นตรงต่อท้องถิ่น อย่างเช่น สายบังคับบัญชาของตำรวจ การออกใบอนุญาตการประกอบธุรกิจ หรือ โรงงานอุตสาหกรรม และงบประมาณส่วนกลางที่เป็นผลประโยชน์มูลค่ามหาศาล

มุมมองที่สำคัญที่เราควรพิจารณาคือ มิติเชิงอำนาจซึ่งก็อย่างที่เราเห็นๆกันว่า กปปส.เสนอข้อเสนอหล่านี้ด้วยตัวเอง มีทั้ง การเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัด และ การให้ตำรวจขึ้นตรงต่อผู้ว่าราชการจังหวัด   

ซึ่ง ผู้เขียนเชื่อว่า การที่กปปส.มีข้อเสนอจำพวกนี้ ก็เพราะอยากให้ฝ่ายประชาธิปัตย์ได้ครอบครองอำนาจบ้างไม่ว่า จะเป็นอำนาจและงบประมาณในการคุมส่วนราชการในจังหวัด หรือ อำนาจทางตรงที่เห็นได้ชัดแจ้งที่สุดคืออำนาจตำรวจ

แต่ทั้งหมดที่กล่าวมานั้น เป็นมุมมองเชิงวิชาการ ที่ไม่อาจเกิดขึ้นได้เลย หากพรรคการเมืองไม่ตอบรับ (ไม่มีพรรคการเมืองไหนที่ชนะการเลือกตั้งได้เป็นรัฐบาลแล้ว อยากจะปล่อยผลประโยชน์ของตัวเอง ปล่อยอำนาจของตนไปให้รัฐบาลท้องถิ่น)

(ขอบคุณรูปจากSpokedark TV)

4. ทางออกของประชาธิปไตยการเมืองไทย

คราวนี้เรามาดูกันว่า ทำไมการจำกัดอำนาจรัฐบาลกลางให้รัฐบาลมีขนาดที่เล็กลง ถ้าพูดกันตรงๆก็คือ กระจายอำนาจให้ประชาธิปัตย์(และพรรคท้องถิ่นอื่นๆ) ถึงเป็นทางออกของประชาธิปไตยการเมืองไทย

1. การจำกัดและลดอำนาจรัฐบาลกลางสามารถลดเดิมพัน(Stake) ของการเมืองระดับชาติ ซึ่งเป็นสาเหตุหลักของวิกฤตการเมืองในปัจจุบันคือ การแย่งชิงผลประโยชน์ทางการเมือง ทั้งในส่วนของงบประมาณ อำนาจทางการเมืองที่มีผลต่อธุรกิจของตนจำพวกใบอนุญาต หรือ อำนาจทางตรงอย่างเช่น อำนาจในการคุมตำรวจ ซึ่งล้วนแต่เป็นเดิมพันที่สำคัญของการชนะหรือแพ้การเลือกตั้ง ซึ่งผลพลอยได้ที่สำคัญมากของการจำกัดอำนาจรัฐบาลกลาง และกระจายอำนาจให้ท้องถิ่นก็คิือ เราจะสามารถทำให้การกระจายเวทีการชิงอำนาจกันระหว่างสองกลุ่มการเมืองใหญ่ ไปชิงอำนาจกันในท้องถิ่น โอกาสของการเกิดวิกฤตการเมืองระดับชาติก็จะลดลง

2. อำนาจเบ็ดเสร็จของรัฐบาลเดียวเป็นสิ่งที่อันตราย ถ้ารัฐบาลจะใช้อำนาจเด็ดขาดไปในทางที่ผิด ความเสียหายจากนโยบายที่ผิดๆของรัฐบาลเดียว อาจมีผลกระทบเสียหายในวงกว้าง นโยบายอย่าง สงครามยาเสพย์ติด ที่มีผู้เสียชีวิตกว่า สองพันคน เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด หรือ เหตุการณ์ที่ตากใบที่มีผู้เสียชีวิต จำนวน 85 ศพ ก็เป็นผลจากการที่เรามีรัฐบาลกลางที่อำนาจที่เข้มแข็งและลุแก่อำนาจเช่นกัน

  3. พรรคเสียงข้างน้อย (ที่แทบจะไม่มีโอกาสจะชนะการเลือกตั้งเลย) จะได้มีโอกาสแสดงมีฝีมือให้กับประชาชนเห็น เนื่องจาก ตนเองที่ชนะการเลือกตั้งในพื้นที่ สามารถที่จะบริหารพื้นที่ของตนเองให้เจริญรุ่งเรื่องได้ ซึ่งข้อนี้เห็นได้ชัดว่า ตอนทักษิณเป็นนายกเกือบ 7 ปี คนของพรรคประชาธิปัตย์นี้ไม่มีโอกาสแสดงผลงานเลย

  4. พรรคเสียงข้างน้อยมีโอกาสได้เก็บสะสมทุนหรือกระสุน (ไม่ว่าจะถูกกฎหมาย หรือผิดกฎหมาย) เพื่อให้มีโอกาสชนะเลือกตั้งในสนามเลือกตั้งใหญ่บ้าง เราต้องยอมรับว่า การเมืองเป็นเรื่องของการจัดการผลประโยชน์ เราจำเป็นต้องให้คนกลุ่มได้จัดการผลประโยชน์ทางการเมืองของฐานเสียงของตน(เช่น ประชาธิปัตย์ได้เป็นรัฐบาลในส่วนของภาคใต้) 

5. เป็นการหางานให้ฝั่งที่ไม่ชนะเลือกตั้งใหญ่ ได้ทำงานบ้าง ได้ฝึกฝนฝีมือบ้าง อาจมีสนามในการลองใช้นโยบายบางอย่างของพรรคในพื้นที่ แล้ว ถ้าใช้การได้ดี จะได้นำไปทำในระดับประเทศต่อไป นอกจากนี้ยังเป็นการลดความเสี่ยง ในนโยบายระดับประเทศที่อาจะใช้งานไม่ได้บางอย่าง เช่น จำนำข้าว หรือ ชั่งไข่เป็นกิโล ก็ควรจะลองทำในพื้นที่ของตนก่อน

6. ผู้เขียนเชื่อว่า ถ้าเราจัดการผลประโยชน์ทางการเมืองลงตัว ความสงบเรียบร้อยจะเกิดขึ้นในสังคม ณ ตอนนี้ ต้องยอมรับว่า มีคนหลายกลุ่มไม่มีความสุข ความพอใจกับระบอบการเมืองของไทย และเมื่อไรที่ความไม่พอใจทางการเมืองนั้นรุนแรงมากขึ้น การจับอาวุธขึ้นต่อสู้ก็มักจะตัวเลือกที่ไม่สามารถหลีักเลี่่ยงได้ ซึ่งตัวอย่างที่เห็นก็เกิดขึ้นมาตลอด7-8ปี ที่ผ่านมา ไม่ว่า จะเป็นการก่อจราจลทั้งเสื้อเหลืองและเสื้อแดง รวมไปถึง เหตุการณ์ความไม่สงบที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มการเมืองในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ด้วย

7. การลดอำนาจรัฐบาลกลางนั้นจะเป็นการลดแรงจูงใจในการล้มล้างประชาธิปไตยด้วยวิธีนอกกฎหมาย หลายต่อหลายครั้งในประวัติศาสตร์เรามีรัฐประหารเกิดขึ้น เพราะการแก่งแย่งอำนาจกันในกรุงเทพมหานคร ซึ่งในต่างจังหวัด ซึ่งอาจจะไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ต่างๆเหล่านี้ ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ แต่กลับมาถูกผลกระทบไปด้วย  

8. การจำกัดอำนาจรัฐบาลกลางและกระจายอำนาจไปให้ท้องถิ่นจะทำให้ความเจริญไม่กระจุกตัวแต่เพียงในกรุงเทพมหานคร การที่รัฐบาลกลางที่อยู่ที่กรุงเทพมหานครมีขนาดใหญ่และมีอำนาจมากจะทำให้งบประมาณต่างๆกระจุกตัวอยู่ภายในพื้นที่ที่คนคุมนโยบายเห็นเป็นหลัก ตัวอย่างเช่น มันยากมากที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคมนาคมที่เป็นคนดูแล ขสมก. จะเริ่มจัดการเดินรถประจำทางในทุกจังหวัดในประเทศไทยพร้อมๆกัน การกระจายอำนาจกระทรวงคมนาคมเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ขนส่งมวลชนเกิดขึ้นจริงๆทั่วทั้งประเทศ (ตอนนี้จังหวัดเดียวในประเทศไทยที่มีรถเมล์คือ กรุงเทพมหานคร)

5. สรุป

ท้ายที่สุด การอ้างว่าระบอบการปกครองในปัจจุบันของประเทศไทย เป็นระบอบประชาธิปไตยที่นานาอารยะประเทศ ใช้กันเป็นมายาคติที่มีการอ้างกันไปตามที่พูดกันปากต่อปาก ประเทศที่พัฒนาแล้วต่างๆ มักมีรัฐบาลท้องถิ่นที่เข้มแข็ง ความเห็นผู้เขียนเห็นว่า ระบอบประชาธิปไตยไม่สามารถเกิดขึ้นได้จริง ถ้าไม่มีการจำกัดอำนาจของรัฐบาลกลาง (Limited government) การจำกัดอำนาจรัฐบาลเป็นหลักการที่พื้นฐานที่สุด คือ หลักแบ่งแยกอำนาจ (Separation of Powers) ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนกับว่าประเทศไทยรับหลักการนี้มา คือ มีการใช้อำนาจอธิปไตย ผ่าน รัฐบาล รัฐสภา และศาล แต่อย่างไรก็ดี การคานอำนาจและจำกัดอำนาจในเชิงแนวตั้งยังไม่เคยเกิดขึ้นในประเทศไทยอย่างเป็นชิ้นเป็นอัน คนไทยส่วนใหญ่หวังและฝันให้รัฐบาลในระดับชาติเป็นผู้บันดาลทุกสิ่งทุกอย่างให้เกิดขึ้น อาจเป็นเพราะ ระบบอำนาจแบบรวมศูนย์และรัฐบาลขนาดใหญ่ เป็นระบบที่อยู่กับประเทศไทย มาตั้งแต่สมัยรัชกาล ที่ 5  การแก้ปัญหาของประเทศนี้คงไม่ได้อยู่ที่การเอาคนตระกูลใด ตระกูลหนึ่ง หรือ กลุ่มใด กลุ่มหนึ่งออกจากประเทศนี้ แต่เราต้องวางระบบการเมืองที่มีแรงจูงใจ(Incentive)ที่ถูกต้อง มีการไกล่เกลี่ยผลประโยชน์ให้ทุกฝ่ายพอใจ ผู้เขียนเชื่อว่า ในวิกฤตการเมืองที่เกิดขึ้นครั้งนี้ ยังมีโอกาสที่จะทำให้เรื่องการกระจายอำนาจนั้นเป็นจริงขึ้นมาในสังคม ซึ่งที่ผ่านมา หลายฝ่ายมองเห็นถึงหัวใจของปัญหนี้ แต่ไม่มีใครสนใจที่แก้ไข เนื่องจากไม่มีเหตุผลทางการเมืองที่เพียงพอ แต่จากวิกฤตการเมืองที่ผ่านมา 8 ปีนั้น คงจะทำให้ข้อเสนอพวกนี้มีเหตุผลรองรับทางการเมืองอยู่บ้าง ผู้เขียนเชื่อว่าฝ่ายรัฐบาลทักษินน่าจะรับข้อเสนอปฎิรูปทั้งสองข้อนี้ได้ ซึ่งน่าจะเป็นวิธีการที่ยั่งยืนต่อประเทศมากที่สุด     พรรคเพื่อไทยคงจะได้เป็นรัฐบาลต่อ แต่อาจต้องเสียอำนาจในการบริหารในภาคกลาง กรุงเทพมหานคร และภาคใต้บ้างก็คงจะไม่เสียหายทางการเมืองมากนัก

อ้างอิง
1. ASTVผู้จัดการออนไลน์, ใช่ คนไทยเกลียด-รู้ทันอยากให้ ชินวัตร ออกไปทั้งโคตร !!,

http://www.manager.co.th/Politics/ViewNews.aspx?NewsID=9560000152344

2. Thairathonline, 'สุเทพ' ระบุ ตระกูล 'ชินวัตร' ต้องหมดไปจากการเมืองไทย

, https://www.thairath.co.th/content/oversea/388181
3. http://www.thaingo.org/story/aop_01.htm

เกมนิรโทษกรรม เกมที่ไม่ขำของประชาชน

2013-11-06T04:03:00.002+07:00

คริส โปตระนันทน์

กฎหมายต่างๆที่ประกาศใช้ในอารยประเทศมักเป็นผลลัพท์ที่สืบเนื่องจากกลุ่มผลประโยชน์ที่มีการต่อรองกันผ่านกระบวนการทางการเมืองไม่ว่า จะเป็น สภาผู้แทนราษฎร วุฒิสภา ล้อบบี้ยิสต์ทั้งหลาย องค์กรภาคประชาชนต่างๆ รวมถึงประชาชนเอง เพราะฉะนั้น การที่พรรคเพื่อไทยพยายามผลักดันกฎหมายนิรโทษกรรมเพื่อประโยชน์ของกลุ่มต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นทหาร ทักษิณ ผู้นำการชุมนุมฝ่ายเสื้อแดงและเสื้อเหลืองนั้นเป็นเรื่องปกติ การที่อดีตนายกทักษิณจะได้กลับหรือไม่ได้กลับ ได้เงินคืนหรือไม่ได้้เงินคืนก็เป็นเรื่องปกติที่ต้องมีการต่อรองกันกับทุกๆฝ่าย (คดีความของทักษิณทั้งที่ตัดสินแล้วและยังไม่ได้ตัดสินยังมีปัญหาความชอบด้วยกฎหมายอยู่มากเนื่องจากคดีความส่วนใหญ่นั้นมีคตส.ที่ถูกตั้งโดยคณะรัฐประหารเป็นโต้โผ) แต่ที่ไม่ปกติและไม่มีประเทศใดในโลกทำกัน ก็คือการที่รัฐบาลพยายามจะยำความผิดทุกอย่่างของทุกฝ่ายมารวมไปถึง การยกเว้นโทษของความผิดที่ก่อให้เกิดการเสียชีวิตของผู้ชุมนุม เพื่อแลกกับการยกเว้นความผิดของอดีตนายกทักษิณ

เกมการเมืองที่ผ่านมาตลอด 7 ปีนี้ มีการใช้ชีวิตคนเป็นเดิมพันในเกมนี้ทุกครั้ง การชุมนุมเหล่านี้ ผู้นำการชุมนุมทุกครั้งหวังผลให้มีการกระทบกระทั่งของเจ้าหน้าที่ของรัฐ และกลุ่มมวลชนเพื่อให้มีผู้เสียชีวิต เพื่อจะหวังให้มีการเปลี่ยนขั้วทางการเมือง ซึ่งก็มีทั้งที่การชุมนุมที่มีผู้เสียชีวิติและไม่มีผู้เสียชีวิต ไม่ว่าจะเป็นการชุมนุมไล่ทักษิณของเสื้อเหลืองในปี 2548 การเริ่มก่อตั้งมวลชนเพื่อสนับสนุนพรรคไทยรักไทยในปี 2549 จนกลายเป็นมวลชนเสื้อแดงในปี 2552 จะเป็นการออกมาแสดงพลังของเสื้อเหลืองต่อรัฐบาลสมัครสุนทรเวชในปี 2551 (ผู้เสียชีวิต 8 ศพ) การชุมนุมของเสื้อแดงเมษายนปี 2552 เพื่อต่อต้านรัฐบาลอภิสิทธิ์ (ไม่มีผู้เสียชีวิต) การชุมนุมของเสื้อแดงปี 2553 เพื่อต่อต้านรัฐบาลอภิสิทธิ์ (ผู้เสียชีวิต 91 ศพ)

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ด้วยความพยายามของพรรคเพื่อไทยที่จะออกกฎหมายนิรโทษกรรมเพื่อทำให้ความผิดที่เกี่ยวข้องกับการชุมนุมทางการเมืองทั้งหมดที่ผ่านมา 7 ปีเป็นอันสิ้นผลไป หากดูเผินๆ อาจดูเหมือนเป็นการเริ่มต้นใหม่ของทุกฝ่าย (Set Zero) น่าจะเป็นสิ่งที่ดี แต่สิ่งที่เราเหลืออยู่อาจไม่ใช่ศูนย์ มันคือเกมการเมืองที่มีscoreเป็นศูนย์บวกกับกฎใหม่ของเกมคือ การนิรโทษกรรมสามารถทำได้

สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในเมืองไทย ไม่ใช่การครั้งแรกของการมีนิรโทษกรรม จากบทความของ อ.ชาญวิทย์ เกษตรศิริ “นิรโทษกรรมเหมาเข่ง เห็นด้วย - ไม่เห็นด้วย”

การนิรโทษกรรมที่เกี่ยวกับการชุมนุมทางการเมืองมีอยู่ 3 ฉบับ

เหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 (ผู้เสียชีวิต 77 ศพ) : พ.ร.บ.นิรโทษกรรมแก่นักเรียน นิสิต นักศึกษา และประชาชน ซึ่งกระทำความผิดเกี่ยวเนื่องกับการเดินขบวนเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2516

เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 (ผู้เสียชีวิต 46 ศพ) : พ.ร.บ.นิรโทษกรรมแก่ผู้ซึ่งกระทำความผิดเนื่องในการชุมนุมในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ระหว่างวันที่ 4 ถึงวันที่ 6 ตุลาคม 2519

เหตุการณ์พฤษภาคม 2535 (ผู้เสียชีวิต 52 ศพ) : พ.ร.ก.นิรโทษกรรมแก่ผู้กระทำความผิดเนื่องในการชุมนุมระหว่างวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ถึงวันที่ 21 พฤษภาคม 2535

และเป็นกฎหมาย 3 ฉบับนี้ที่กำหนดมาตรฐานการเมืองไทยไว้ คือ ชุมนุมได้ คนตายได้ ผู้ที่เกี่ยวข้องไม่ต้องรับผิด(ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่รัฐหรือผู้นำการชุมนุม) และถ้าพ.ร.บ. นิรโทษกรรมออกมาได้สำเร็จจะเป็นการย้ำชัดๆว่า

กฎเกณฑ์ของเกมในเมืองไทยคือ เกมการเมืองระบบประชาธิปไตยไทยๆ บวกกับการนิรโทษกรรม

การชุมนุมเหล่านี้มีีรูปแบบคล้ายกันคือ ฝั่งผู้นำการชุมนุมจะชุมนุมบนถนน มีการเข้าปิดสถานที่ราชการ เพื่อบีบบังคับให้รัฐบาลลาออก ยุบสภา หรือแสดงพลังกดดันเพื่อให้มีการเปลี่ยนขั้วทางการเมือง ส่วนฝั่งรัฐบาลจะต้องเลือกระหว่างการสลายการชุมนุมด้วยการใช้กำลังหรือการจัดการผู้ชุมนุมด้วยสันติวิธี

บทความนี้จะอธิบายถึง ผลกระทบของพ.ร.บ.นิรโทษกรรม และ แสดงเหตุผลที่ว่าทำไมเราจึงไม่ควรออกพ.ร.บ.นิรโทษกรรม ด้วยทฤษฎีเกมอย่างง่ายๆด้วย ตาราง Matrix 2X2

ท่านผู้อ่านบางท่านที่ไม่คุ้นเคยกับ ทฤษฎีเกม (Game Theory) อาจไม่เห็นว่า ตารางสี่เหลี่ยม สองคูณสอง ทำไมถึงเอาไปวิเคราะห์เกมการเมืองระดับประเทศที่มีความซับซ้อนมีปัจจัยต่างๆมากมาย ที่ส่งผลกระทบต่อผู้ที่ตัดสินใจ สิ่งที่เราวิเคราะห์จากทฤษฎีเกมนั้นไม่อาจอธิบายทุกสิ่งได้หมด แต่ส่ิงที่เราได้จากกล่องส่ีเหลี่ยมนี้คือ ถ้าผู้เล่นมีผลตอบแทนตามตารางดังกล่าว ผู้เล่นย่อมเลือกที่จะทำตามที่ตัวเลือกที่ให้ผลตอบแทนสูงสุด นอกจากนี้เรายังสามารถกำหนดสถานการณ์สมมติในกรณีมีเหตุการณ์ที่ทำให้ผลตอบแทนของผุ้เล่นตามตารางผลตอบแทน (payoff matrix)เปลี่ยนไป การกระทำของผู้เล่นก็ย่อมจะเปลี่ยนไปด้วย และในที่นี้ เรามีพ.ร.บ.นิรโทษกรรมเป็นปัจจัยที่จะเปลี่ยนให้ผลตอบแทนของเมตริกซ์เปลี่ยนไป

สถานการณ์ที่กำหนดขึ้นมีสมมุติฐานดังนี้

1. แกนนำผู้ชุมนุม(Protester) เป็น ผู้เล่นที่ตัดสินใจแทนผู้ชุมนุมทั้งหมด

แกนนำรัฐบาล(Government) เป็น ผู้เล่นที่ตัดสินใจแทนเจ้าหน้าที่ของรัฐทั้งหมด

2. ผู้เล่นจะเลือกการกระทำที่ให้ผลตอบแทน (Pay-off หรือ Utility) ที่มากกว่าเสมอ เช่น ตัวเลือก A ให้ผลตอบแทน 5 มากกว่าตัวเลือก Bที่ให้ผลตอบแทน 0 กรณีนี้ผู้เล่นจะเลือก ตัวเลือก A เสมอ

3. ผู้เล่นมีข้อมูลในการตัดสินใจครบ รู้ผลตอบแทนของตนเองและของฝั่งตรงข้าม (Complete information)

4. การใช้ความรุนแรงของทั้งฝั่งผู้ชุมนุม และรัฐบาลทำให้บรรลุเป้าหมายของฝั่งตนเองได้ง่ายกว่า ให้ผลตอบแทนที่สูงกว่า (ในกรณีฝ่ายไม่ใช้กำลัง)

5. ระบบกฎหมายในเกมที่ 2 มีประสิทธิภาพพอที่จะป้องกัน(Deter)ไม่ให้ผู้้้เล่นกระทำความผิดได้ (สามารถลดผลตอบแทนได้มากพอที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมของผู้เล่นได้ )

วิธีการเล่น

1. ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายเลือกการกระทำของตนเองพร้อมกัน

2. แกนนำผู้ชุมนุมมีทางเลือกสองทางระหว่าง “การชุมนุมที่มิชอบด้วยกฎหมาย” กล่าวคือ มีการใช้ความรุนแรง ปิดถนน ยึดสถานที่ราชการ มีการใช้อาวุธ (ในตารางแทนด้วย “Force”) กับ “การชุมนุมโดยสงบ” อย่างสันติวิธี ปราศจากความรุนแรง (ในตารางแทนด้วย “Peace”)

รัฐบาลมีสองทางเลือก ระหว่าง “สลายการชุมนุม” ด้วยความรุนแรง กล่าวคือ สลายการชุมนุมโดยไม่ได้สัดส่วน ใช้ทหารที่ไม่ได้ผ่านการฝึกการควบคุมฝูงชน ใช้อาวุธสงครามในการสลายการชุมนุม (ในตารางแทนด้วย “Force”) และ “ดูแลการชุมนุม” ด้วยวิธีการที่สันติ ได้สัดส่วน เพื่อให้เกิดความสูญเสียน้อยที่สุด (ในตารางแทนด้วย “Peace”)

3. เป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดของแกนนำผู้ชุมุนุมคือ “รัฐบาลล้ม” นั่นหมายถึง ผลตอบแทนจะสูงที่สุดหากไล่รัฐบาลสำเร็จ โดยไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย

เป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดของแกนนำรัฐบาล คือ “รัฐบาลอยู่ในอำนาจต่อไป” นั่นหมายถึง ผลตอบแทนจะสูงที่สุด หากอยู่ในอำนาจได้ โดยไม่มีการประท้วง และไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย

เกมที่ 1

สถานการณ์ปัจจุบันของเมืองไทย เกมที่ผู้้เล่นทั้งสองฝ่ายไม่ต้องรับผิดทางกฎหมาย (กรณี พ.ร.บ. นิรโทษกรรม)

กรณีเห็นได้ชัดว่า เกมนี้เป็นเกมในรูปแบบของ Prisoner dilemma

การที่สองฝั่งเลือกที่จะใช้กำลัง (Force, Force)

คือให้ผลตอบแทนน้อยที่สุด คนละ 3 หน่วยเนื่องจากความสูญเสียที่สองฝ่ายจะได้รับ กล่าวคือมีผู้เสียชีวิตจำนวนมากเมื่อทั้่งสองฝั่งใช้กำลัง และเมืิ่อทั้งสองฝ่ายใช้ความรุนแรงก็ไม่มีความแน่ชัดว่าใครจะชนะ เพราะฉะนั้น โอกาสที่รัฐบาลที่จะล้มจึงมี แต่ไม่แน่นอน

ฝั่งใดฝั่งหนึ่งเลือกที่จะใช้กำลัง แต่อีกฝั่งเลือกสันติวิธี {(Force, Peace) หรือ (Peace, Force)}

ฝั่งที่ใช้กำลังจะได้ผลตอบแทนสูงที่สุดคือ7 หน่วย

7 หน่วย ในที่นี้สำหรับฝ่ายแกนนำผู้ชุมนุมคือ รัฐบาลล้ม และสำหรับฝั่งรัฐบาลคือ สลายการชุมนุมสำเร็จ ได้อยู่ในอำนาจต่อไป

ฝั่งที่เลือกสันติวิธี จะผลตอบแทนต่ำที่สุดคือ 0 หน่วย สำหรับฝั่งแกนนำผู้ชุมนุม คือ โดนสลายการชุมนุม ไม่ได้แสดงออกทางความคิดเห็น สำหรับทางฝั่งรัฐบาล คืิอ รัฐบาลล้ม

ทั้งสองฝ่ายเลือกสันติวิธี (Peace, Peace)

กรณีนี้ได้ผลตอบแทนคนละ 5 หน่วย กล่าวคือทั้งสองฝ่ายจะต้องทนๆกันไป คือผู้ประท้วงก็ต้องทนรัฐบาลที่ไม่ล้ม (ผลตอบแทนคือ 5 น้อยกว่า 7 กรณีใช้ Force แล้วรัฐบาลล้ม) แต่ก็ยังดีกว่าการที่จะต้องสูญเสียอย่างมาก( 5 มากกว่า 3 กรณีเลือก Forceทั้งคู่) รัฐบาลก็ต้องอดทนที่จะใช้วิธีการชุมนุมอย่างสันติ เช่น มีการเจรจาต่อรอง ใช้วิธีการดูแลการชุมนุมแบบได้สัดส่วน ซึ่งผลที่ได้มักจะช้า ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายของรัฐบาลได้อย่างรวดเร็วเหมือนการใช้กำลัง รัฐบาลต้องทนให้คนวิพากษ์วิจารณ์ (ผลตอบแทนคือ 5 น้อยกว่า 7 กรณีที่รัฐบาลล้ม) ซึ่งกรณีนี้ก็ยังดีกว่าการที่จะต้องสูญเสียอย่างมาก( 5 มากกว่า 3 กรณีเลือก Forceทั้งคู่) กรณีนี้ได้ผลตอบแทนคนละ 5 หน่วย

Nash Equilibrium คำตอบของเกม

อย่างไรก็ดี ดูเหมือนสิ่งที่สังคมต้องการตัวเลือกสุดท้ายที่ ทั้งคู่ใช้่สันติวิธี ผลตอบแทนรวมของทั้งสองฝ่าย(5+5) คือ 10 หน่วยซึ่งมากที่สุดในเกมนี้ แต่อย่างไรก็ดี กรณีนี้เป็นไปไม่ได้ เนื่องจากทั้งสองฝ่ายล้วนมีตัวเลือกอื่นที่ให้ผลตอบแทนดีกว่า ( Profit deviation)

ตัวอย่าง ถ้ากรณีอยู่ที่ช่องสุดท้าย (Peace, Peace)

คือ ทั้งสองฝั่งเลือก peace ฝั่งรัฐบาลจะเปลี่ยนจาก Peace เป็น Force เนื่องจากผลตอบแทนที่สูงกว่าคือ 7 หน่วยซึ่งมากกว่า 5 หน่วย

พอมาดูฝั่งแกนนำ แกนนำการชุมนุมก็จะเปลี่ยนไปเลือก Force เช่นกัน

ตัวอย่าง {(Force, Peace) หรือ (Peace, Force)}

ก็ไม่ทางเป็นคำตอบของเกมเช่นกัน

กรณีที่ฝั่งหนึ่งเลือก peace อีกฝั่งหนึ่งเลือก Force ฝั่งที่เลือก Peace จะเปลี่ยนไปเลือก Force เท่านั้น เนื่องจากผลตอบแทนที่มากขึ้นจาก 0 หน่วยเป็น 3 หน่วย

แต่สำหรับจุดดุลยภาพคือ คำตอบที่ดีที่สุดที่ทั้งสองฝ่ายไม่มีทางที่จะเปลี่ยนไปเลือกคำตอบอื่น จะเห็นได้ชัดว่า คือ (Force, Force)

ตัวอย่างแรก แกนนำผู้ชุมนุมรู้แล้วว่า ถ้ารัฐบาลเลือก Force แกนนำผู้ชุมนุมก็เลือก Force เพราะยังไงก็ยังมีโอกาสที่จะชนะคือ ไปวัดดวงเอา (ถ้าจะมีคนเสียชีวิต ผลตอบแทนลดลง แต่ก็ไม่ได้แย่กว่า การที่จะเลือก Peace) ถึงแม้รัฐเกิดไม่เล่นตามเกมคือถ้ารัฐบาลเลือก Peace ผู้ชุมนุมก็จะเลือก Force เพราะเท่ากับชนะเลย

ส่วนรัฐบาลก็เช่นกัน ถ้ารู้อยู่แล้วว่า ผู้ชุมนุมจะเลือก Force แล้วรัฐบาลเลือก Peace รัฐบาลจะล้มทันที เพราะฉะนั้น รัฐบาลก็จะเลือก Forceเช่นกัน

ซึ่งท้ายที่สุด เราจะเห็นว่า ทั้งสองฝ่ายจะจบลงที่การเลือก Force ทั้งคู่ และนั่นก็คือสถานการณ์ปกติของการเมืองไทย คือมีการนองเลือด แกนนำมักจะปลุกระดมผู้ชุมนุมให้ออกมาชุมนุมทุกครั้ง การชุมนุมส่วนใหญ่มักเป็นการชุมนุมที่มิชอบด้วยกฎหมาย ส่วนฝั่งรัฐบาล ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลใดก็มักจะมีการสลายการชุมนุมเมื่อสถานการณ์สุกงอมเกือบทุกครั้ง

สิ่งที่เราสามารถวิเคราะได้จากตารางนี้คือ ดุลยภาพของแนช (Nash Equilibrium)

ในเกมแรก เราจะเห็นได้ชัดเจนว่า ดุลยภาพของเกมนี้คือ แกนนำผู้ชุมนุมเลือก Force และ รัฐบาลเลือก Force ที่เป็นเช่นนี้ เนื่องจากในมุมมองของรัฐบาลนั้น ไม่มีความจำเป็นที่ต้องเลืิอก Peaceเลย เนื่องจาก รัฐบาลรู้อยู่แล้วว่าเมื่อตนเลืิอกForceจะไม่ถูกดำเนินคดีอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าจะรู้ว่า จะมีผู้เสียชีวิตจากการกระทำของตน แต่ผลตอบแทนก็ไม่ต่ำพอที่จะหยุดไม่ให้รัฐบาลเลือก Force ได้

ทางฝั่งผู้ชุมนุมก็เช่นกันแม้จะรู้อยู่แล้ว ว่ามีโอกาสเสียหาย และจะเกิดความสูญเสีย มีผู้เสียชีวิตจากการที่ตนเองจะเลือก Force และรัฐบาลจะเลือก Force แต่อย่างไรก็ดีผลตอบแทนนั้นไม่ต่ำพอ จะให้แกนนำผู้ชุมนุมคำนึงถึงผู้เสียชีวิตจากเลือกการกระทำของบรรดากลุ่มแกนนำ

เกมที่สอง

สถานการณ์ในอุดมคติ กรณีไม่มีกฎหมายนิรโทษกรรม และมีการใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัด

สถานการณ์นี้ เป็น โลกที่เราต้องการ คือ ผู้ที่ใช้กำลังต้องรับโทษตามกฎหมาย

ในโลกใบนี้ เราจะลดผลตอบแทน(Pay-off)ของฝั่งที่ใช้ความรุนแรงลง 5 หน่วย กล่าวคือเมื่อมีการใช้ความรุนแรง (ฝั่งใดฝั่งหนึ่งเลือก Force) เมื่อมีผู้เสียชีวิต ต้องมีผู้รับผิดชอบ ซึ่งในกรณีที่ระบบกฎหมายแข็งแกร่งไม่มีกฎหมายนิรโทษกรรมนั้นจะทำให้ผู้เล่นในเกมต้องพิจารณาเพิ่มต้นทุนของตนเอง (Internalize the cost) ในกรณีที่จะต้องใช้ความรุนแรงและมีผู้เสียชีวิต

ซึ่งกรณีจะเห็นได้ชัดว่า Nash equilibrium ของเกมนี้อยู่ (Peace, Peace) เนื่องจากมีกฎหมายที่ใช้ลงโทษฝ่ายที่ใช้ความรุนแรง สังเกตได้ว่า ตัวเลือก Peace นั้นกลายเป็น Dominant strategy (ตัวเลือกที่ให้ผลตอบแทนมากกว่าเสมอ) ของทั้งสองฝั่ง นอกจากนี้แล้ว {(Peace, Peace)} ยังเป็น จุดดุลยภาพของแนชในเกมที่สองอีกด้วย เนื่องจากทั้งสองฝ่ายไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่า ในการที่จะเปลี่ยนไปเลือกการกระทำอื่น กล่าวคือ ระบบกฎหมายที่ไม่มีการนิรโทษกรรมนั้นสามารถลดแรงจูงใจ (Disincentive) ที่จะใช้กำลังของทั้งสองฝ่ายได้

โดยสรุป

สถานการณ์ในประเทศไทยในปัจจุบันนั้น คล้ายกับเกมที่ 1 มาก ถึงแม้ว่า โมเดลของผู้เขียนไม่อาจสรุปปัจจัยต่างๆที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนของการเมืองไทยได้ทั้งหมด แต่จากตารางที่ผู้เขียนเสนอนั้น น่าจะพอทำให้ผู้อ่านเห็นภาพว่า การที่เรามี พ.ร.บ. นิรโทษกรรมในสังคมไทยนั้นทำให้ผู้เล่นทางการเมืองใช้ความรุนแรงอยู่เรื่อยไปในเกมแห่งอำนาจเกมนี้ หากเราต้องการประชาธิปไตยที่มีคุณภาพ แน่นอนว่าการประท้วงเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับระบบประชาธิปไตย แต่การประท้วงนั้นต้องเป็นไปในลักษณะสันติวิธี ซึ่งเราสามารถทำให้เป็นจริงได้ หากเราทำให้ผู้นำทางการเมืองทั้งสองฝ่ายเรียนรู้ว่า ชีวิตคนมีคุณค่า ไม่ใช่เป็นเพียงผักปลาหรือเบี้ยที่ให้ขุนเอาไปแลกกันเท่านั้น หากเราไม่ต้องการความสูญเสียนั้นเอง ประชาชนต้องให้บทเรียนกับพวกเค้า ต้องไม่มีการยกโทษให้กับการฆ่าคน หรือการพาคนไปตายอีก เรามีพ.ร.บ.นิรโทษกรรมมา 3 ฉบับแล้ว และก็เกิดพฤษภาเลือดปี53 อีก 91 ศพ ถ้าวันนี้เรามีพ.ร.บ.นิรโทษกรรมอีกฉบับ ดุลยภาพของในเกมหน้าก็คือ (Force, Force) อีก ซึ่งผู้เขียนเชื่อว่าโศกนาฏกรรมครั้งนี้จะไม่ใช้ครั้งสุดท้ายอย่างแน่นอน

ภาคผนวก

วิธีอ่านตาราง และวิธีอ่านstrategy

การกระทำ(Action)ของฝ่ายผู้ชุมนุมอ่านทางแนวตั้ง

การกระทำของฝ่ายรัฐบาลอ่านทางแนวนอน

ตัวเลขในวงเล็บคือผลตอบแทนของทั้งสองฝั่ง

ตัวเลขที่อยู่วงเล็บทางซ้ายคือผลตอบแทนของฝ่ายผู้ชุมนุม

ตัวเลขอยู่วงเล็บทางซ้ายคือผลตอบแทนของรัฐบาล

ตัวอย่าง

จากตารางแรก เมื่อแกนนำเลือก force รัฐบาลเลือก peace เราจะเห็นว่า ผลตอบแทนคือ (10,0)

นั่นหมายถึง 10 หน่วยคือผลตอบแทนของฝ่ายผู้ชุมนุม ส่วน 0 หน่วยผลตอบแทนของรัฐบาล

Strategy ที่เขียนในวงเล็บ หมายถึง ถ้าคำแรกนั้นหมายถึง การกระทำของฝั่งผู้ชุมนุม

ส่วนคำที่สองหมายถึง การกระทำของฝั่งรัฐบาล

เกิดอะไรขึ้นบ้างในเกม

เกมที่ 1 มีพ.ร.บ.นิรโทษกรรม ผู้ใช้ความรุนแรงไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย

1. (Force, Force)

มีการปะทะกัน สูญเสียมากทั้งคู่

ฝั่งผู้ชุมนุมได้ 3 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และแกนนำไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย (เนื่องจากได้รับประโยชน์จากกฎหมายนิรโทษกรรม) มีโอกาสที่รัฐบาลจะล้ม แต่ไม่แน่นอน (50%)

ฝั่งรัฐบาลได้ 3 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ผู้สั่งสลายการชุมนุมไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย (เนื่องจากได้รับประโยชน์จากกฎหมายนิรโทษกรรม) มีโอกาสที่รัฐบาลจะล้ม แต่ไม่แน่นอน (50%) สลายผู้ชุมนุมได้

2. (Force, Peace)

ผู้ชุมนุมล้มรัฐบาลสำเร็จ มีความสูญเสียบ้างที่เกิดจากการใช้กำลัง

ฝั่งผู้ชุมนุมได้ 7 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตบ้าง และแกนนำไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย (เนื่องจากได้รับประโยชน์จากกฎหมายนิรโทษกรรม) และ รัฐบาลล้ม

ฝั่งรัฐบาลได้ 0 หน่วย มีผู้เสียชีิวิตบ้าง ผู้สั่งสลายการชุมนุมไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย(เนื่องจากไม่ได้ใช้กำลัง) รัฐบาลล้ม สลายผู้ชุมนุมไม่ได้

(Peace, Force)

รัฐบาลสลายการชุมนุมสำเร็จ มีความสูญเสียบ้างที่เกิดจากการใช้กำลัง

ฝั่งผู้ชุมนุมได้ 0 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตบ้าง และ แกนนำไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย(เนื่องจากไม่ได้ใช้กำลัง) รัฐบาลไม่ล้ม

ฝั่งรัฐบาลได้ 7 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตบ้าง ผู้สั่งสลายการชุมนุมไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย (เนื่องจากได้รับประโยชน์จากกฎหมายนิรโทษกรรม) และรัฐบาลไม่ล้ม สลายผู้ชุมนุมได้

(Peace, Peace)

ล้มรัฐบาลไม่สำเร็จ ประท้วงมีต่อไป

ฝั่งผู้ชุมนุมได้ 5 หน่วย หมายถึง ไม่มีผู้เสียชีวิต และแกนนำไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย(เนื่องจากไม่ได้ใช้กำลัง) แต่รัฐบาลไม่ล้ม

ฝั่งรัฐบาลได้ 5 หน่วย หมายถึง ไม่มีผู้เสียชีวิต ผู้สั่งสลายการชุมนุมไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย(เนื่องจากไม่ได้ใช้กำลัง) รัฐบาลไม่ล้ม สลายผู้ชุมนุมไม่ได้

เกมที่สอง

(Force, Force)

มีการปะทะกัน สูญเสียมากทั้งคู่ รับโทษตามกฎหมายทั้งคู่

ฝั่งผู้ชุมนุมได้ -2 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และ แกนนำต่้องรับโทษทางกฎหมาย มีโอกาสที่รัฐบาลจะล้ม (50%)

ฝั่งรัฐบาลได้ -2 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ผู้สั่งสลายการชุมนุมต้องรับโทษทางกฎหมาย มีโอกาสที่รัฐบาลจะล้ม (50%)

(Force, Peace)

ผู้ชุมนุมล้มรัฐบาลสำเร็จ มีความสูญเสียบ้างที่เกิดจากการใช้กำลัง

แกนนำรับโทษตามกฎหมาย

ฝั่งผู้ชุมนุมได้ 2 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตบ้าง แกนนำต้องรับโทษทางกฎหมาย รัฐบาลล้ม

ฝั่งรัฐบาลได้ 0 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตบ้าง และ แกนนำรัฐบาลไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย รัฐบาลล้ม

(Peace, Force)

รัฐบาลสลายการชุมนุมสำเร็จ มีความสูญเสียบ้างที่เกิดจากการใช้กำลัง

รัฐบาลรับโทษตามกฎหมายจากการใช้กำลัง

ฝั่งผู้ชุมนุมได้ 0 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตบ้าง และ แกนนำไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย รัฐบาลไม่ล้ม

ฝั่งรัฐบาลได้ 2 หน่วย หมายถึง มีผู้เสียชีวิตบ้าง ผู้สั่งสลายการชุมนุมต้องรับโทษทางกฎหมาย รัฐบาลไม่ล้ม สลายผู้ชุมนุมได้

4. (Peace, Peace)

กรณีนี้เหมือนกับเกมแรก

0130: สองสูง

2011-07-10T23:50:00.000+07:00

คือเห็นข้อเขียนนี้จากเวป http://board.thaivi.org//viewtopic.php?p=389191 นี้อ่ะครับ เห็นว่าน่าสนใจมาก

จุดที่ยังไม่เคลียร์ของบทความคือที่บอกว่ากดค่าแรงให้ต่ำ ประเทศไทยกดค่าแรงอย่างไร

ซึ่งบทความนี้ไม่ได้บอกไว้ แต่ที่ผมจะขอชี้เพิ่มเติมคือการที่ประเทศไทยกดค่าแรงให้ต่ำ และกดของให้ราคาต่ำไว้ด้วย "นโยบายค่าเงินบาทอ่อนครับ" เมื่อสินค้าส่งออกของเรามีราคาถูกอยู่ตลอด จึงเท่ากับว่าไอ้เงินที่ได้มาก็น้อยกว่าที่ควรจะได้อยู่ตลอด หรืออีกนัยหนึ่งก็คือเราเอาความเป็นอยู่ของคนมาแลกกับการที่จะขายของถูกๆ ขายได้มากๆ (ของผู้ส่งออก) อยู่ตลอดเวลารึเปล่าเอ่ย

ลองคิดดูว่าเงินทุกดอลลาร์ที่เข้ามาในประเทศ มันทำให้เงินบาทแข็งขึ้น ซึ่งจะทำให้อำนาจซื้อของคนไทยเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่บาทแข็งขึ้น หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ เมื่อค่าเงินบาทแข็งขึ้นก็ทำให้ค่าแรงขึ้นอยู่ตลอด ลองคิดดูว่า ไม่ต้องอะไรมาก ค่าแรงขั้นต่ำ200บาท ที่ 40 บาท ต่อดอลลาร์ ย่อมจนกว่า ค่าแรงขั้นต่ำที่ 200บาท ต่อ 20 บาท ต่อดอลลาร์อย่างเห็นๆ

เค้าเขียนมาแบบนี้ครับ ผมยังไม่ทราบว่าพี่สุมาอี้คิดเอง หรือเอามาจาเจ้าสัวซีพีพูดไว้ก่อนครับ
พี่สุมาอี้ wrote:

0130: สองสูง

ปกติ แล้ว การเพิ่มเงินเดือนให้เมื่อเกิดภาวะข้าวยากหมากแพงจะไม่ช่วยแก้ปัญหา เพราะเงินมีมากขึ้นแต่ของมีเท่าเดิม ของจะยิ่งแพงขึ้นไปอีก สุดท้ายแล้ว กำลังซื้อจะยังคงเท่าเดิมอยู่ แต่ได้ภาวะเงินเฟ้อพ่วงมาด้วย ถ้ามองในมุมนี้ ดูเหมือนทฤษฏีสองสูงของเจ้าสัวธนินท์จะไม่ใช่ทางออกของปัญหาข้าวยากหมากแพง

แต่ผมเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ เนื่องจากที่ผ่านมา ราคาสินค้าและค่าแรงของบ้านเราไม่ได้กำหนดด้วยกลไกตลาดแต่ถูกกดเอาไว้ให้ต่ำ กว่าความเป็นจริงมาตลอดเพราะเป็นนโยบาย ถึงเวลาแล้วที่เราจะปล่อยให้ทั้งราคาสินค้าและรายได้ของคน “ลอยตัว” ขึ้นตามความเป็นจริง ไม่ใช่กดเอาไว้เหมือนในอดีต การขึ้นเงินเดือนตามทฤษฏีสองสูงไม่ได้หมายถึงการแจกเงิน แต่หมายถึงการปล่อยให้เงินเดือนลอยตัวขึ้นตามความเป็นจริง

ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ประเทศของเราเริ่มทำเกษตรกันน้อยลงและหันมาเป็นผู้รับจ้างผลิต (OEMers) ในเวทีโลกมากขึ้น สินค้าที่ไทยส่งออกได้มากที่สุดทุกวันนี้คือ รับจ้างต่างประเทศผลิตแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ นอกจากนี้ เรายังเป็นฐานการผลิตรถยนต์ส่งออกเป็นจำนวนมากอีกด้วย เราไม่ใช่ประเทศที่ทำเกษตรเป็นหลักเหมือนที่สอนไว้ในหนังสือสังคม สินค้าเกษตรในปัจจุบันมีสัดส่วนแค่เพียง 10% ของรายได้ประชาชาติเท่านั้นเอง

การจะเป็น OEMers ในเวทีโลกได้นั้น ค่าแรงจะต้องถูก ที่ผ่านมารัฐบาลจึงมีนโยบายกดค่าแรงมาโดย ตลอด เพื่อให้นักลงทุนต่างชาติเลือกที่จะมาผลิตสินค้าในประเทศไทยเพราะค่าแรง ต่ำ นอกจากนี้ เรายังใช้วิธีกดค่าเงินของเราให้ต่ำเกินความเป็นจริงอีกด้วย เพื่อให้สินค้าที่ผลิตออกจากประเทศไทยมีราคาต่ำเมื่อคิดเป็นเงินดอลล่า ร์ ต่างชาติจะได้อยากซื้อสินค้าที่มีฐานการผลิตในประเทศไทย

นโยบายแบบนี้ที่ผ่านมาไปได้สวย เพราะแม้ว่าเงินเดือนจะน้อย แต่ของก็มีราคาถูก คนในประเทศจึงไม่เดือดร้อนอะไร ในขณะเดียวกัน การจ้างงานก็มีมากเพราะต่างชาติมาลงทุนกันมากเพื่อเอาค่าแรงถูก ดูๆ ไปก็เป็นนโยบายที่ลงตัว แต่พอนานๆ เข้า ราคาสินค้าในประเทศอื่นๆ ในโลกซึ่งเขาไม่ได้ใช้นโยบายกดราคากันก็สูงขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มทิ้งห่างราคาสินค้าในบ้านเราไปอย่างมีนัยสำคัญ บังเอิญว่าเราต้อง ซึ้อสินค้าหลายอย่างจากต่างประเทศเสียด้วย ทั้งน้ำมัน แร่เหล็ก รวมไปถึงสินค้าฟุ่มเฟือยต่างๆ ระดับราคาสินค้าและรายได้ในประเทศที่ต่ำกว่า ตลาดโลกมาก ทำให้คนไทยต้องซื้อสินค้าเหล่านั้นในราคาที่แพงมาก ในขณะเดียวกัน เรายังขายสินค้าของเราในราคาถูกๆ ให้กับโลกเหมือนเดิม

ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเลิกกลยุทธ์กดราคา ขืนยังปล่อยให้ระดับรายได้และระดับราคาของไทยต่ำกว่าประเทศอื่นๆ เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ คนไทยจะตายอย่างเขียดในที่สุด….

ผมเชื่อว่าถ้าเราปรับเงินเดือนให้คนในประเทศ เงินเฟ้อจะไม่เพิ่มขึ้นเท่าไรนัก เนื่องจากปัญหาเงินเฟ้อในปัจจุบันเป็นปัญหาที่มาจากภายนอกประเทศเป็นหลัก ตลาดในประเทศเองมีแต่ตัดราคากันรุนแรงมาก เงินจึงไม่ค่อยจะเฟ้ออยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม วิธีนี้ย่อมมีข้อเสียอยู่ด้วย นั่นคือ ต่อไปนี้ ประเทศไทยก็จะมีความน่าสนใจในฐานะของ OEMers ในเวทีโลกน้อยลง เพราะคนของเรามีราคาแพงขึ้น เราคงต้องปรับตัวโดยหันไปสร้างจุดเด่นอย่างอื่นขึ้นมาทดแทน แต่ผมก็คิดว่า เราก็มีทางเลือกอื่นอยู่ไม่น้อย ราคาสินค้าเกษตรกำลังเป็นขาขึ้นพอดี แต่ไหนแต่ไรมา เราคือประเทศเกษตรกรรมอยู่แล้ว ถ้าในอนาคตสาวโรงงานต้องหันกลับไปเป็นเกษตรกรกัน ผมก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องเสียหาย เป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ เพราะเกษตรกรรมคือ strength ที่แท้จริงของประเทศไทย

ไม่อยากให้มองว่าเจ้าสัวพูดเพื่อตัวเอง โลกธุรกิจไม่ใช่ zero sum game ไม่ใช่ว่าคนหนึ่งได้ประโยชน์อีกคนจะต้องเสียประโยชน์เสมอไป แม้ว่าเจ้าสัวจะ ได้ประโยชน์จากการปล่อยให้ราคาสินค้าเกษตรลอยตัว แต่ประเทศไทยโดยรวมก็ได้ประโยชน์ด้วยเช่นกัน (win-win) ไม่ต้องกลัวคนในประเทศซึ้อข้าวแพงแล้วจะลำบาก ลองดูประเทศอาหรับสิครับ เขาปล่อยให้ราคาน้ำมันซึ่งเป็นสินค้าของประเทศเขาเองลอยตัว แล้วมันทำให้คนในประเทศของเขารวยหรือว่าจนล่ะครับ แขกเขารู้จักทำราคาสินค้าของเขาให้แพงๆ ก็เลยรวยเอา รวยเอา แต่บ้านเราพยายามทำราคาสินค้าของเราให้ถูกๆ ได้เงินมาก็เอาซื้อของที่ราคา แพงๆ ก็เลยจนเอา จนเอา อยู่อย่างนี้แหละครับ

หยุดโทษนักการเมืองซะที (ประชาชน)หันมาดูตัวเองบ้าง

2011-07-10T14:52:00.002+07:00

คริส โปตระนันทน์

บทความนี้ ผมเขียนขึ้นมาสมัยอยู่ปี4 ที่นิติศาสตร์จุฬา

ไม่ได้ส่งไปตีพิมพ์ ที่ไหน แต่เห็นว่าสั้นๆ ดและยังน่าจะเป็นประโยชน์อยู่

เพื่อนๆลองอ่านดูนะครับ จริงไม่จริง

เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ถกเถียงกันได้ครับ

ผมไม่เข้าใจ ปีสองปีที่ผ่านมา ไม่ว่าผมจะอ่านข่าวอะไร ดูข่าวสำนักข่าวไหน

แม้แต่คุยกะคนทั่วไปตามถนน

คำก็ชั่ว สองคำก็เลว

ปัญหาทุกอย่างในประเทศไทย โยนให้นักการเมือง โยนให้คนมีอำนาจเค้าทั้งหมด

ต้นเหตุทุกๆอย่างเกิดจากมัน นักการเมือง ( ไม่ว่าสีไหน ก็ด่าอีกสีนึง อยู่ดี ว่ามันชั่ว )

ปัญหาเศรษฐกิจ ปัญหาคอรัปชั่น ปัญหาสังคม

มองเผินๆก็ดูเหมือนจะจริง ก็เพราะพวกมันไม่ใช่เหรอที่ทำให้ประเทศไทยไม่เจริญอยู่อย่างนี้

แต่มองให้ลึกแล้ว ผมว่าไม่ใช่

นักการเมืองพวกนี้เค้าเข้ามาได้ เพราะใคร ถ้าไม่ใช่ประชาชนเลือกเข้ามา

ก็มีคนเถียงขึ้นมาอีกล่ะ ก็พวกมันซื้อเสียงเข้ามาไง มันถึงเข้ามาอยู่ในสภาหินอ่อนได้ทุกวันนี้

สรุปว่า นักการเมืองผิดที่ซื้อเสียงเข้ามา แล้วคนที่ขายเสียงล่ะ ผิดมั้ย

ก็คงมีเสียงตะโกนชึ้นมาอีกว่า พวกมันที่ขายเสียงแหละผิด

แล้วสรุปว่า คนที่ขายเสียงผิด

กูไม่ผิด(ประชาชนทั่วไป)

แต่ผมคิดว่าเค้าไม่ผิด เค้าจน เค้าขายเสียง เค้าไม่ผิด เพราะเค้าไม่มีทางเลือก

คนมันไม่มีจะกิน ใครเอาเงินมาให้ก็เอา

ถัดไป ผมกำลังจะแสดงให้เห็นว่ามันคือวงจรอุบาทว์ที่สังคมพูดถึงข้างบนตามแผนภาพดังต่อไปนี้

นักการเมืองซื้อเสียงคนจนเพราะอยากเข้าไปคอรั่ปชั่น -- แล้วนักการเมืองก็เข้าไปถอนทุน---นักการเมืองก็เอาเงินมาแจกคนจนอีกเพื่อจะได้เข้าไปคอรั่ปชั่นอีก

ผลของวงจรนี้คือประเทศไม่เจริญ

แต่ทำไมเราไม่ลองมองแบบนี้ดูบ้าง

คนจนขายเสียงให้นักการเมืองเพราะเค้าต้องการเงินเพื่ออยู่รอด - นักการเมืองเข้าไปเอาเงินหลวงมาแจกคนจน - คนจนก็มีความสุขขึ้นจากเงินนั้น (แม้ว่าจะชั่วคราว)

ซึ่งจะเห็นได้ว่าที่เกิดวงจรนี้ขึ้นได้ก็เพราะมีคนจน กับ นักการเมืองเลว เป็น 2 ปัจจัยหลัก

แต่ประเด็นที่ว่านักการเมืองเลว ผมว่าไม่มีทางแก้ได้เพราะ

ในโลกนี้ไม่มีประเทศไหนที่นักการเมืองไม่โกง

เพราะการเมืองนั้นเป็นเรื่องของผลประโยชน์ อย่างไรก็ตาม การคอรัปชั่นจะต้องเกิดขึ้น แต่มากหรือน้อยนั้นขึ้นอยู่กับระบบ แม้แต่ในอเมริกา ยุโรป ญี่ปุ่น ก็มีตัวอย่างในทุกๆประเทศ

เพราะฉะนั้นปัจจัยนักการเมืองเลว จึงแก้ไม่ได้ เพราะฉะนั้นเหลืออีกปัจจัยหนึ่งที่เรายังไม่ได้พูดถึง

คนจน

ผมว่าอันนี้แก้ได้ การทำให้คนรวยขึ้นนั้น ขึ้นอยู่กับนโยบายที่ถูกต้อง นักการเมืองอาจเลว ประเทศก็เจริญได้

(เพราะ อย่างอเมริกา ญี่ปุ่น แม้แต่จีนในปัจจุบัน การคอร์รัปชั่นก็ยังเกิดขึ้น)

แต่ปัญหาจึงมาอยู่ที่ว่าทำอย่างไรทีเราจะมีนโยบายเศรษฐกิจที่ถูกต้อง

ดูเหมือนว่าสิ่งนี้ที่เราอยากได้นั้นจะขึ้นอยู่กับนักการเมืองอีกแล้ว

แต่เราไม่สามารถจะพึ่งพานักการเมืองได้ เพราะเราไม่มีหลักประกันอะไรเลยว่านักการเมืองจะเลือกนโยบายที่ดีมาปฏิบัติ

การที่เราอยากจะบังคับให้ใครทำอะไรบางอย่าง เค้าจะทำก็ต่อเมื่อเค้าจำเป็นหรือมีภาระที่จะต้องทำ

ถามว่าอะไรที่จะเป็นภาระหรือสภาพบังคับที่ทำให้นักการเมืองต้องทำนโยบายที่ถูกต้อง

คำตอบกลับมาที่เดิมคือ ประชาชน

เพราะฉะนั้น สภาพบังคับของนักการเมืองคือประชาชน เพราะถ้าประชาชนไม่เลือกเขา เขาเหล่านั้นก็จะอดเป็นนักการเมืองต่อไปในสมัยหน้า

ซึ่งนั่นหมายความว่า ประชาชน หรือ คนไทยทั่วๆไปนี่ล่ะ สำคัญที่สุด ประเทศจะดี หรือไม่ดี ไม่ได้อยู่ที่นักการเมือง แต่อยู่ที่คนไทย

เพราะฉะนั้น ก่อนจะด่านักการเมือง คนไทยควรจะชะโงกดูเงาตัวเองซะก่อน น่าจะดีกว่า

ถ้าด่านักการเมืองว่าเค้าโกง ควรจะตอบคำถามให้ได้ว่า

1.ประเทศเป็นของคุณ คุณนั่งเฉยๆและปล่อยให้เค้าทำแบบนั้นได้ยังไง

2.ประเทศเป็นของคุณ คุณเลือกคนเหล่านั้นเข้ามาได้ยังไง และถ้าคุณไม่ได้เลือก ทำไมตอนเลือกตั้งคุณถึงนั่งเฉยๆ และปล่อยให้ประชาชนคนอื่นเลือกเค้าเข้ามา

สรุปว่าประเทศจะเจริญได้ก็อยู่ที่พวกคุณทุกคน

หมายเหตุประชาธิปไตยเชิงProductive (PS. Productive Democracy)

2011-07-10T11:19:00.001+07:00

คริส โปตระนันทน์

เผอิญ พอเลือกตั้งเสร็จผมก็ผ่านไปเจอคอมเม้นในเฟซบุ้ก ทวิตเตอร์มากมายเกี่ยวกับการเลือกตั้ง

จริงๆก็เป็นสิ่งที่ผมคาดว่าจะเห็นอยู่แล้วล่ะครับ แต่มันน่าตกใจมากกว่านั้น คือแต่ละความคิดมันแรงมาก

ถึงขนาดว่า พระเจ้าจอร์จ Please don't do it at ur home ก็เลยเขียนคอมเม้นเกี่ยวกับการเลือกตั้งครั้งนี้ขึ้นครับ

การเลือกตั้งที่ยิ่งลักษณ์นำทัพเพื่อไทยพิชิตประชาธิปัตย์ ชนิดแลนด์ไสลด์ ทีนี้ไอ้ที่มันลำบากก็ลำบากผู้ชมทางบ้างอย่างผมนี่แหละ ที่นั่งดูกองเชียทั้งสองฝ่ายฟาดงวง ฟาดงา ยกตัอย่างเช่น

"ไอ้พวกโง่ แม่งเผาเมืองปีที่แล้ว ยังควายเ-ือกเลือกเข้ามาอีก"

"เป็นไงติ๋มกันไปเลยดิ นึกว่าจะชนะล่ะสิ ไอ้พวกผู้ดี-ีนแดง พวกกรูครองเมืองแล้วเว้ย แล้วจะได้เห็นดีกัน"

เป็นเพียงสองตัวอย่างความคิดเห็น แต่แค่ผมจะบอกว่าในคืนวันที่ 3 กรกฎา คอมเม้นพวกนี้มีเป็นสิบๆอันครับ

ก็ลองอ่านที่ผมเขียนดูในเฟซบุ้่กคืนนั้นดูหน่อย เผื่อจะตั้งสติได้ครับ

"เห็นบงกชรีเควสเลยจัดให้ชุดนึง:คิดเอาไว้เป็นฉลากยาที่เค้าไม่ได้ให้ตอนกาบัตรเสร็จ

สำหรับแฟนพรรคที่ชนะการเลือกตั้ง

1.มันยังไม่จบแค่นี้ อย่าพึ่งเหลิงดีใจด่าอีกฝั่งหนึ่ง

วันนึงที่อีกฝั่งเค้าด่าคุณอย่างไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

วันนี้คุณชนะ คุณกลับทำแบบเดียวกับที่เค้าทำกับคุณ

หากคุณต้องการให้เค้าเคารพคุณ ลองเริ่มจากตัวเองดู

2.ประชาธิปไตยไม่ได้จบแค่กาบัตร ลองคิดด้วยเหตุด้วยผล

ถ้าเค้าไม่ทำอย่างที่เค้าหาเสียง คุณต้องจี้ไปที่พรรค จะโทรไป เขียนจดหมายไปก็ได้ พรรคนี้เป็นของคุณแล้ว

ถ้าคุณคิดว่านโยบายไหนที่แม้คุณจะเลือกเค้ามา แต่คุณไม่เห็นด้วย คุณต้องแสดงออกอย่างเดียวกัน

บอกให้พรรครู้ ว่าคุณไม่พอใจ ถ้าทำ จะไม่เลือกอีก

ต้องทำแบบนี้มันถึงจะเป็นประชาธิปไตยเชิงproductive!

สำหรับแฟนพรรคที่แพ้เลือกตั้ง

1. บ่นได้ แต่อย่าด่าคนอื่นโดยไม่เคารพศักดิ์ความเป็นมนุษย์ของคนที่คิดไม่เหมือนท่าน

บ้านเมืองจะดีขึ้นทันตา เพียงแค่ท่านรู้จักเคารพศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคนอื่นบ้าง

2. ท่านไม่ควรหยุดทำหน้าที่ของท่านเพียงแค่บ่น

หากท่านรักบ้านเมืองจริง อย่าหยุดอ่านหนังสือพิมพ์ อย่าเบื่อการเมือง

ถ้าท่านเห็นอะไรอะไรไม่ชอบมาพากล เห็นว่ามีการคอรัปชั่น หรือนโยบายไหนที่จะทำให้ประเทษชาติล่มจม

ท่านต้องแจ้งไปที่พรรคที่ท่านเลือกให้ทำการตรวจสอบ เปิดโปง

ถ้าท่านคิดว่านโยบายไหนจะดีต่อประเทศ แจ้งไปที่พรรคของท่านให้หาเสียงครั้งหน้า จะได้ไม่แพ้อีก

อย่างงี้ถึงจะเป็นประชาธิปไตยที่productive

สุดท้ายก็ยินดีกะยิ่งลักษณ์ด้วย ไม่นึกว่าจะชนะเกินครึ่ง

และขอให้กำลังใจอภิสิทธิอีกนิดว่าเกือบดีแล้วล่ะ บริหารมาได้สองปีก็เก่งแล้ว"

An Alternative Take on the Thaksin Shinnawattra's Confiscation Ruling and Concessions for Mobile Phone Service Providers

2011-07-09T18:48:00.001+07:00

(Translated Version)

By: Chris Potranandana

LL.B (Second Class Honor), Chulalongkorn University

Thai Post Newspaper—Wednesday 3 March 2009

With regard to the recent judgment handed down by the Supreme Court on 26 February regarding mobile phone concessions, there are many interesting points worth examining and which deserve further academic scrutiny. With deepest respect to the court of law, this article was not written with the intention of addressing the correctness of the judgment or to take the side of any party, but to academically examine different aspects of the judgment in terms of state and economic policies that affect the interests of the Thai people on the whole.

The judgment addressed a number of issues such as the conversion of concession fees into an excise tax through the enactment of an ordinance amending the Excise Tariff Act of 1984 and 2003, or the amending of the One-2-Call contract which diluted the share to revenue ratio set for mobile services using prepaid cards in advance to AIS, and the modified license for mobile phone network “roaming”. Thai society should be well aware of these issues since people could be easily misled if they don’t consider the key issues involved in the case.

Under the “judgment in rem”, which is a legal decision regarding the status of a subject, property of thing – in this case, the AIS mobile phone concession, it is necessary to thoroughly separate the issues. Actions taken by the former prime minister at the time cannot be justified, as his siblings, wife and relatives all held a significant number of shares in the business which benefitted from government policies. Also, last Friday 26 February, the Court may very well have set a precedent regarding conflict of interest cases of politicians. However, there is another side of the coin to look at; that is, whether people were able to gain easier access to public utilities (mobile networks) or pay lower rates. These policies were beneficial to both the country and its people. Thai people must clearly be able to distinguish between one politician’s illegal action that contributes to his own business interests and policy that yields benefits for the country. Or else, there might be the assumption that all such policies are detrimental to the country, which may impede its development.

The first thing to consider is what “damage to the country” would entail. At present, some people claim that whenever a politician does something which causes the government to lose revenue, he is a traitor or commits treason, despite the fact that those policies may be of enormous benefit in other ways. It is important to understand that the government is not a state. A state consists of an entity of four parts: sovereignty, territory, government and people. In this case, the loss of several thousand-million baht of revenue by the state telecom enterprise TOT Public Company Limited to fellow state enterprise CAT Telecom Public Company Limited has been given as an example to support many criticisms. This writer is of the opinion that the issue to consider is the damage done in this case to the two state enterprises and to the people. This is because the damage done to the two state enterprises might actually be beneficial for the people. Part of the judgment excessively highlights Khun Thaksin’s actions that contributed to his business interests even though, as a matter fact, there is no need to do so for the argument. Stating the actions taken that contributed to his own interests was enough for the judgment of this case. Loss or gain regarding the interests of the state was not truly considered; it is sufficient enough to make judgment on said “action” only to the extent that contribution to personal business interests is shown.

Moreover, the contestation of the “enormous damage” done to the state in this case may lead to a widespread misunderstanding of what the state’s ‘interests’ are, which should not refer to the interests of the government, government sectors, and state enterprises but should mean the interests of the people who are the real owners of state assets. This is because the main concern to focus on is what is of true benefit to the country. Is it that both enterprises have high revenues to be collected but with people getting substandard utilities while state enterprise executives receive big bonuses? Is the action taken which maximizes the benefits for the people by providing decent and reasonably-priced mobile phone service even if the state is losing some revenue destructive to the country? Examples of these types of situations include the ITV concession where the state is so determined to get income from the private sector that they cannot run their business to provide services to the public, or the case of 3G licensing where people cannot get access to high speed wireless internet. However, it has been claimed that if the license is given to the private sector, the state will suffer a great loss with the people having to pay the price by waiting for the unqualified state enterprise to take up the big project for many years to come.

The second part is of this is that the conversion of the concession fee into excise tax to be paid by mobile phone service providers is positive because the tax reduction will lower costs, enabling them to render services to the public at a lower price and across a wider area. Otherwise, if the state maintains the private tax overcharge, it will not be possible to continue to provide such inexpensive mobile phone coverage across the country. If there were no adjustment to these contracts, we would have suffered with having only one service provider, paying 500 Baht monthly and having less coverage than we had 10 years ago. If the service provider’s production costs are high, no matter how much market competition there is, the reduction in cost would be limited. As for the charges payable to the state, they are unchangeable. There have been confirmed figures showing that when the collection of the excise tax started in 2003, there were 35 million phone numbers. Now, there are 300 million phone numbers. This figure illustrates the benefit people have received from a freely competitive mobile phone service industry which does not have to pay concession fees as barriers to entry.

Since the Supreme Court has ruled along the lines that conversion of the concession into excise tax is obligatory for new providers, this has in effect allowed AIS to become top dog in the competition as they can make the paid concession fees deductible. This may be considered fair and just since AIS has paid its concession fees in advance; whereas other companies that have not yet paid them can do so in the form of annual payment of excise tax. If AIS had not been allowed to deduct the concession fees, they may not have received fair treatment since open competition necessitates operating under the same rules. The status and the obligations of the provider do not have to be taken into consideration and this policy may be considered as benefitting the new providers as well. This is because the new providers do not need to pay large sums up front like the previous concession owners; they merely make their annual excise tax payments.

The change from a progressive rate split for the prepaid system paid to TOT Public Company Limited to the fixed rate of 20 percent under the former contract was addressed in one part of the court judgment. It was noted that the rate change paved the way for much greater use of mobile phone services for the people as there has been expansion in the market from 250 thousand people to 17 million people. The benefit for service end-users is that they get very low-priced service; whereas previously under the prepaid system the minimum service charge for one month required at least 300-500 Baht monthly, with 5 Baht per minute added on top. At present, those who only want 50 Baht worth of service can use that for the whole month. The contract modification making the state partially responsible for roaming expenses is of the same nature. The salient point here is that the reduction in fees for AIS resulted in lower roaming service charges for consumers.

However, with deepest respect for the Court, the part of judgment regarding the issue of prepaid contracts that reads “The AIS’ rival is TAC who has issued “prompt” phone cards in service competition…TAC with greater obligation despite having no clients has made a loss and has no income. CAT Telecom Public Limited Company has then rightfully adjusted the rate charged to them. AIS has asked for a rate reduction in revenue and there is a way to have the reduction as requested, the opinion is that AIS has no cause for a reduced revenue rate which must be given by CAT Telecom Public Limited Company.” This matter may set a precedent on the matter of fair and just competition in future because it may lead to the understanding that fair and just competition is when the state aids the weaker players in the market, which contradicts free market theory. In a free market, each company works under the same rules. Those who cannot compete have to bow out of the business. All must compete on a level playing field regardless of how much capital they have. There should be no limitation for whoever has more clients or greater capability; they must be allowed to have freedom in competition. The state has no right to prop up of the weaker players in the market. We should have a market where those who can offer the lowest price, produce the highest quality product and be the best in management and administration in responding to the consumer’s needs reap the rewards. The only duty of the state is to create the atmosphere most suitable for open business competition. Part of this is certainly to eliminate as much as possible the obstacles to market entry, either with low taxation or low concession fees, and limiting the bureaucracy required in granting license applications. Therefore, the Supreme Court decision not to give AIS a reduction in tax due to the size of its client base and having fewer obligations than TAC seems contradictory to this principle.

In short, we have to understand that the part of the judgment with which the Court wants to establish as a precedent is only a minor point in support of the main argument. As this is of secondary importance, it should not become the norm for legal interpretation. That portion of the judgment only illustrates how actions taken favored the interests of Khun Thaksin’s company; it is not the core of the case. Subsequently there has been a reopening of the concession contract with the private sector as reported in the news, with the ICT Ministry using the result of this court case to show damages incurred due to a loss of state revenues and use it as the rationale for further rate adjustments. Such action, if not taken for the sake of the consumer’s but rather for the enrichment of TOT itself, will only cause more damage to the country -- either through the erosion of investor confidence, or higher mobile phone service fees for consumers.

Rights, Liberty, Constitution and the Rule of Law: Theory that Never Existed in Thai Society

2011-07-09T18:17:00.000+07:00

(Translated Version)

By: Chris Potranandana

Siamrath newspaper 29/04/2010, Krungthep Turakij newspaper 04/05/2010

As political battles are increasingly flaring up, Thailand has never ever witnessed so much confusion— not to mention the mass gathering of the “red shirts” or the M 79 grenades that have showered over Bangkok more than a month now. And yet there has been action by various groups to help diffuse the situation, including a proposed solution to the political crisis through amendments to the Constitution. This writer is of the opinion that if readers have a basic knowledge of the background of the political situation in Thailand, they will have a better understanding of these events.

The term “constitution,” according to the general public’s understanding and to the traditional textbooks taught in tertiary level education, mainly refers to the indisputable supreme law of the state with important details as to the form of government, constitutional organization, administration and management, eg. parliament, government, courts and the system of checks and balances, etc. However, an important matter that must be considered as the core principle of a “constitution” is largely ignored by Thai society, i.e. protections that deal with rights and liberty. It can be seen that many constitutional protections are not truly enforced in Thai society. For example, there are the rights concerning the arrest of an accused law breaker. An alleged narcotics offender has to be seated for photo taking with the exhibited evidence as if already tried and convicted, despite not yet having been taken to court. We clearly see this sort of thing in daily police activities as well, whether it is the issuance of unlawful orders or taking away the motorcycle key from driver after a traffic stop. From such incidents, the writer can pose the question as to what has happened to the more than 40 articles on rights and liberties contained in the constitution. And what is more pathetic is that the people in Thai society have to suffer daily and submit to violations of their rights and liberties passively without any recourse regarding the actions done to them.

The question raises the point of how we can enforce the law, to make it sacred, to truly afford and protect everyone’s rights and liberties, to make law apply fairly and equally to everyone, no matter who or where they are. In other words, to put it in academic terms, how can we create a sense of “the rule of law”?

What we might consider is the history of the countries where the concept of the rule of law has been present, be it the struggle of the USA to liberate herself from England, the French Revolution, or the fight in the British House of Commons to decrease the power of the House of Lords. If we learn from the history of these countries, we will see what it is that is different from Thailand. That is the fact that their people have had to fight and sacrifice to limit the power of those who rule and force them to cede the power that truly belongs to the people. After they got those rights, a constitution was then enacted to preserve them. However, this came only after much struggle and determination. Therefore, the “constitution” in itself is not the source of those rights; it is only a document that spells out rights and liberties. Conversely, the Constitution of the Kingdom of Thailand and the democratic system of government that the Thai people gained with the 1932 Constitution, originated through the efforts of a group of intellectuals who made a request for political power from His Majesty the King Rama VII (King Prajadhipok). This request was finally granted with the provision of a constitution for his people even though the majority of people in the country did not cry out for it. The fight then was only to seize power for the elite class in Thai society. With this precedent, the constitution has been a tool of political groups to seize power for the past 78 years. Hence, our constitution is just a piece of paper written about the rules and regulations for political groups to seize of power or technically speaking, it is a constitution in form without being at all a social contract.

Consequently, the law in Thailand is nothing more than an order issued by a small group within the elite class, telling people to turn left and right. It is no different from that of a country with a dictatorship. This is because these laws do not come from the majority of the people who have surrendered power to the government to represent them; the people do not realize its importance or love or want to dutifully guard it or even feel that they have to observe it. They only feel that the law is frightening and they will only get into trouble by getting involved. When a ruler breaks the law in governing, the people do not feel anything because even though they are governed by law, they do not feel they have any part in those laws.

What we should do now to get the country out of the crisis is not to amend the Constitution because amending the Constitution is a way to solve problems after a adequate system is in place (amendments must only be made for constitutional power to correspond with the balance of power in society, enabling the political system to evolve). Making amendments in the Constitution is, therefore, a modification of a document that is only enforced by politicians and the government officials. Even if Thailand makes amendments of the best and the most democratic kind, it is not possible for Thai society to have the rule of law where the Thais’ rights and liberties are protected to the level they want.

What Thailand lacks now is not having a good constitution, but being conscientious in guarding one’s own rights and liberties to make possible the things mentioned above. In the examples previously cited by this writer, those countries did not have the instant full blow of the rule of law once they got a constitution. The USA proclaimed the constitution to be effective in 1787, long before the blacks were officially given equal rights in 1966 as a result of the Civil Rights Movement during 1955-1968. The rule of law can be born of the developments in the history of each country. There must be a demand for rights from various groups of people through common practices of collective gatherings, demonstrations or protests. Therefore, the political movements in Thailand at present are naturally demanding their political rights as all the developed countries have done before.

What this article has been trying to demonstrate is that Thailand might have come to a milestone where her people can start to learn about their own political rights such as those that have appeared in the last five years. There is nothing wrong with the political expression of both the “yellow shirts” and the “red shirts”. This should be encouraged and made to happen in Thailand. The majority of the people must not think that political expression will only slow down the growth of the country, but only that we have to learn further the correct and proper way to exercise our rights. This is like political evolution in any developed country — it cannot happen like a mushroom, growing overnight. Thai people must learn how to exercise their own rights. All of the following actions—vitriolic speeches, hatred, revulsion, or inciting violence or protesting with arms and weapons—must be changed. When a mistake is made or there has been an economic loss or loss of human lives, a lesson will be learnt and not easily forgotten like in the past. This writer believes that in the long run, our political gatherings will be better developed and we, Thai people, will certainly learn how to exercise our rights in the proper way.

The occurrence of political events and incidents are good signs that indicate that at least certain groups of people, maybe not all of the people of the country, have raised their political awareness, whether it be a mass gathering of the “yellow shirts” against Thaksin’ s government and his use of middle class tax dollars to pay for his populist policies; or the demands of the “red shirts”, exercising their own political rights in an attempt to obtain economic benefits for the poor and the rural people. These examples can be considered as steps taken by the people to begin to realize and exercise their own rights. Having seen the political crises over the last five years may not be the worst case scenario as long as Thai people, leaning on whatever side, have learnt a lesson and diligently guarded their own rights after striving to get them. If deprived of their rights, they must not be passive, stand still and let their rights be violated the same way they have been before. When the time comes, the Constitution will serve as evidence of rights and liberties similar to that of other countries. Only then, will it be changed from a mere piece of paper and become a true social contract in the strictest sense. Thailand may yet someday transform herself into an ideal state governed by the rule of law where everyone observes the law and is ready to develop in order to move forward and keep pace with the contemporary world once again, even if it means tolerating some upheaval during this time.

คำพิพากษาศาลปกครอง เรื่องให้เพิกถอนการเลือกตั้ง ถูกต้องจริงหรือ?

2011-07-09T17:25:00.001+07:00

คริส โปตระนันทน์
นิสิตชั้นปีที่ 4

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของวิชากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ 2
สอนโดย ศ.ดร. ศุภลักษณ์ พินิจภูวดล
คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552

คำพิพากษาศาลปกครองที่ผู้เขียนจะนำมาวิเคราะห์ ณ ที่นี้ คือ คำพิพากษาศาลปกครองในปี พ.ศ. 2549 ในเรื่องของการเพิกถอนเลือกตั้งวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2549 เนื่องจากก่อนหน้าที่ศาลปกครองจะมีคำพิพากษาออกมาในปีนั้น ศาลรัฐธรรมนูณได้ทำการเพิกถอนเลือกตั้งไปแล้วในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ในคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญที่ 9/2549 ทำให้คำพิพากษาในคดีนี้ซึ่งออกมาในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ไม่ได้รับการพูดถึงมากนักในสังคม ทั้งๆ ที่คำพิพากษานี้มีความน่าสนใจในเชิงวิชาการเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นการที่ศาลปกครองที่มีหน้าที่หลักในการควบคุมความชอบด้วยกฎหมายของฝ่ายบริหารเป็นหลักได้ขยายอำนาจของศาลจนครอบคลุมถึงอำนาจขององค์กรอิสระซึ่งก็คือ ก.ก.ต.ด้วย โดยรายละเอียดคำพิพากษามีดังต่อไปนี้

"ตามที่ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งรับคำฟ้องคดีหมายเลขดำที่ ๖๑๗/๒๕๔๙ ระหว่างนายโพธิพงศ์ บรรลือวงศ์ ผู้ฟ้องคดี คณะกรรมการการเลือกตั้ง และสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง ผู้ถูกฟ้องคดี และคดีหมายเลขดำที่ ๖๒๐/๒๕๔๙ ระหว่าง นายแพทย์ประมวล วีรุตมเสน กับพวกรวม ๑๐ คน ผู้ฟ้องคดี คณะกรรมการการเลือกตั้ง สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง และเลขาธิการคณะกรรมการการเลือกตั้ง ผู้ถูกฟ้องคดี ไว้พิจารณา โดยศาลปกครองกลางได้รวมพิจารณาคดีทั้งสองสำนวนเข้าด้วยกัน และกำหนดให้คณะกรรมการการเลือกตั้งเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งเป็น ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ และเลขาธิการคณะกรรมการการเลือกตั้งเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓

ผู้ฟ้องคดีทั้งสองสำนวน ฟ้องว่า ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปเมื่อวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ โดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายและมีลักษณะเป็นการใช้ดุลยพินิจโดยมิชอบ เนื่องจากผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสาม ได้จัดคูหาเลือกตั้ง โดยให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหน้าไปทางผนัง หรือฉากกั้นที่เลือกตั้งและหันหลังให้เจ้าหน้าที่ประจำหน่วยเลือกตั้ง อันมีลักษณะที่ทำให้บุคคลอื่นมองเห็น หรือคาดหมายได้ว่าผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งลงคะแนนหมายเลขใด ทำให้การใช้สิทธิเลือกตั้งของผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งไม่เป็นการลับ ซึ่งขัดต่อมาตรา ๑๐๔ วรรคสาม ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนมติของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ที่ให้จัดคูหา โดยให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหน้าไปทางผนัง หรือฉากกั้นที่เลือกตั้ง และเพิกถอนการเลือกตั้งสมาชิก สภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ นั้น

วันนี้ เวลา ๑๕.๐๐ นาฬิกา ณ ห้องพิจารณาคดีที่ ๒ ศาลปกครองกลางได้อ่านคำพิพากษาคดีทั้งสองสำนวนดังกล่าว โดยศาลปกครองกลางเห็นว่า คดีมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัย ดังนี้

ประเด็นที่หนึ่ง ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ หรือไม่

ประเด็นที่สอง การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ มีมติกำหนดให้ดำเนินการปรับแผนผังที่เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ โดยจัดคูหาเลือกตั้งจากเดิมที่ให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหลังให้ผนัง หรือฉากกั้นที่เลือกตั้งมาเป็นให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหน้าไปทางผนังหรือฉากกั้นที่เลือกตั้ง และการที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ ดำเนินการให้เป็นไปตามมติดังกล่าวในทุกหน่วยเลือกตั้ง เป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ และเป็นเหตุให้การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ อันเป็นผลมาจากการกระทำดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมาย หรือไม่

ประเด็นที่หนึ่ง เห็นว่า มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๑) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครอง
และวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.๒๕๔๒ บัญญัติให้ ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่ง ในเรื่องที่เป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับการที่หน่วยงานทางปกครอง หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ไม่ว่าจะเป็นการออกกฎ คำสั่ง หรือกระทำการอื่นใด แม้ในเชิงโครงสร้างผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ (คณะกรรมการการเลือกตั้ง) ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ (สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง) และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ (เลขาธิการคณะกรรมการการเลือกตั้ง) จะมิใช่หน่วยงานและเจ้าหน้าที่ของรัฐที่อยู่ในบังคับบัญชา หรือในกำกับดูแลของรัฐบาล แต่เมื่อพิจารณาลักษณะของการใช้อำนาจของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
การใช้อำนาจของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ในการควบคุมและดำเนินการจัด หรือจัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาและการใช้อำนาจของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ซึ่งเป็นหน่วยงานทางธุรการของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ และการใช้อำนาจของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของพนักงานและลูกจ้างของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ และรับผิดชอบในการปฏิบัติงานของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ขึ้นตรงต่อประธานกรรมการการเลือกตั้งในเรื่องดังกล่าวแล้ว เห็นได้ว่า มีอยู่สามลักษณะ ได้แก่ การออกกฎ การบังคับใช้กฎหมาย และกฎโดยการออกคำสั่ง มีมติ
หรือกระทำการอื่นใดนอกจากการออกคำสั่งและมีมติ และการสืบสวนสอบสวนเพื่อหาข้อเท็จจริงและวินิจฉัยชี้ขาดปัญหา หรือข้อโต้แย้งที่เกิดขึ้นตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภา

ถึงแม้ว่าศาลรัฐธรรมนูญได้วินิจฉัยไว้ในคำวินิจฉัยที่ ๕๒/๒๕๔๖ ว่า การใช้อำนาจหน้าที่ของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ในการสืบสวนสอบสวนและวินิจฉัยชี้ขาดปัญหา หรือข้อโต้แย้งที่เกิดขึ้นตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาซึ่งเป็นอำนาจตามมาตรา ๑๔๕ (๓) ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยถือเป็นยุติ แต่การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ ใช้อำนาจออกกฎและบังคับใช้กฎหมายและกฎโดยการออกคำสั่ง มีมติ หรือกระทำการอื่นใดนอกจากการออกคำสั่งและมีมตินั้น หามีลักษณะเป็นการสืบสวนสอบสวนและวินิจฉัยชี้ขาดปัญหาหรือข้อโต้แย้งที่เกิดขึ้นตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาไม่ อำนาจออกกฎและบังคับใช้กฎหมายและกฎของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ นั้น อาจมีแหล่งที่มาจากบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญโดยตรง เช่น อำนาจออกประกาศกำหนดการทั้งหลายอันจำเป็นแก่การปฏิบัติตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภา หรือจากพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ.๒๕๔๑ เช่น อำนาจออกข้อกำหนดเป็นแนวทางการปฏิบัติหน้าที่ของผู้ที่ได้รับแต่งตั้งให้มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวข้องกับการเลือกตั้งก็ได้ การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ ใช้อำนาจตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ.๒๕๔๑ ออกกฎและบังคับใช้กฎหมายและกฎ ย่อมเป็นการใช้อำนาจทางปกครองทำนองเดียวกันกับการที่คณะรัฐมนตรี นายกรัฐมนตรี
รัฐมนตรี หน่วยงานของรัฐและเจ้าหน้าที่ของรัฐที่อยู่ในบังคับบัญชาหรือในกำกับดูแลของรัฐบาลใช้อำนาจออกกฎและบังคับใช้กฎหมายและกฎในการดำเนินกิจการทางปกครองตามที่กฎหมายต่างๆ กำหนด เมื่อคำนึงถึงลักษณะของการใช้อำนาจแล้ว จึงต้องถือว่าในการใช้อำนาจตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ. ๒๕๔๑ ออกกฎและบังคับใช้กฎหมายและกฎ ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐและหน่วยงานทางปกครองตามนัยมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.๒๕๔๒ และคดีพิพาทเกี่ยวกับการใช้อำนาจดังกล่าวของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ เป็นคดีพิพาทที่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครองตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๑) แห่งพระราชบัญญัติเดียวกัน

เมื่อคดีทั้งสองสำนวนนี้ผู้ฟ้องคดีทั้งสิบเอ็ดคนต่างก็ฟ้องว่าการที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ มีมติกำหนดให้ดำเนินการปรับแผนผังที่เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ โดยจัดคูหาเลือกตั้งจากเดิมที่ให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหลังให้ผนังหรือฉากกั้นที่เลือกตั้งมาเป็นให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหน้าไปทางผนังหรือฉากกั้นที่เลือกตั้งซึ่งมีลักษณะเป็นการออกข้อกำหนดที่เป็นแนวทางการปฏิบัติหน้าที่ของผู้ที่ได้รับแต่งตั้งให้มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวข้องกับการเลือกตั้งตามมาตรา ๑๐ (๔) แห่งพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ.๒๕๔๑ มิใช่เป็นการออกประกาศกำหนดการทั้งหลายอันจำเป็นแก่การปฏิบัติตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาโดยตรงตามมาตรา ๑๔๕(๑) ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และการที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ ดำเนินการให้เป็นไปตามมติดังกล่าวในทุกหน่วยเลือกตั้งเป็นเหตุให้การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ อันเป็นผลมาจากการกระทำดังกล่าวของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ ขัดต่อมาตรา ๑๐๔ วรรคสาม ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ซึ่งกำหนดว่าการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรให้ใช้วิธีการออกเสียงลงคะแนนโดยตรงและลับ คดีนี้จึงมิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับการที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ใช้อำนาจในการสืบสวนสอบสวนและวินิจฉัยชี้ขาดปัญหาหรือข้อโต้แย้งที่เกิดขึ้นตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาซึ่งเป็นอำนาจตามมาตรา ๑๔๕ (๓) ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย แต่เป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับการที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ใช้อำนาจทางปกครองออกกฎ และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ บังคับใช้กฎโดยมิชอบด้วยกฎหมาย อันเป็นคดีพิพาทที่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครองตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๑) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ โดยแท้ ดังนั้น คดีนี้จึงอยู่ในอำนาจของศาลปกครองที่จะพิจารณาพิพากษาได้

ประเด็นที่สอง เห็นว่า การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่เป็นการเลือกตั้งอย่างแท้จริงหรือการเลือกตั้งที่มีผลเป็นการแสดงเจตจำนงทางการเมืองของราษฎรส่วนใหญ่ของประเทศอย่างแท้จริง เป็นสาระสำคัญของการปกครองระบอบประชาธิปไตยโดยทางผู้แทน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่เป็นการเลือกตั้งอย่างแท้จริงตามนัยดังกล่าว ย่อมหมายถึงการเลือกตั้งที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งออกเสียงลงคะแนนเลือกผู้สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรโดยอิสระ ไม่มีการบังคับ ขู่เข็ญ จ้างวาน หรือตกอยู่ภายใต้อิทธิพลใดๆ ไม่ว่าโดยทางตรงหรือโดยทางอ้อม และก็เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่า เงื่อนไขประการหนึ่งในหลายๆ ประการที่จะทำให้การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นไปโดยอิสระ คือ การให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งออกเสียงลงคะแนนลับ ดังที่ ข้อ ๒๑ (๓) ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนขององค์การสหประชาชาติ ซึ่งประเทศไทยรับรองแล้ว กำหนดไว้มีใจความว่า เจตจำนงของประชากรจะต้องเป็นมูลฐานอำนาจของรัฐบาล เจตจำนงนี้จะต้องแสดงทางการเลือกตั้งตามกำหนดเวลาและอย่างแท้จริง ซึ่งอาศัยการออกเสียงโดยทั่วไป และเสมอภาค และการลงคะแนนเสียงลับหรือวิธีการลงคะแนนเสียงโดยอิสระทำนองเดียวกัน และมาตรา ๑๐๔ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติว่า การเลือกตั้ง ให้ใช้วิธีการออกเสียงลงคะแนนโดยตรงและลับ โดยการออกเสียงลงคะแนนลับตามนัยข้อ ๒๑ (๓) ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนขององค์การสหประชาชาติ และมาตรา ๑๐๔ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย หมายถึงการออกเสียงลงคะแนนซึ่งผู้เลือกตั้งรู้สึกว่าไม่มีบุคคลหนึ่งบุคคลใดนอกจากตัวผู้เลือกตั้งเองสามารถเห็นได้ว่าผู้เลือกตั้งออกเสียงลงคะแนนหรือไม่ และออกเสียงลงคะแนนเลือกบัญชีรายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งบัญชีใด หรือผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งคนใด การออกเสียงลงคะแนนที่ผู้เลือกตั้งรู้สึกว่าบุคคลภายนอกสามารถรู้เห็นได้ว่าผู้เลือกตั้งออกเสียงลงคะแนนเลือกบัญชีรายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งบัญชีใด หรือผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งคนใดไม่ใช่การออกเสียงลงคะแนนลับ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสภาวะเช่นนี้ไม่ใช่การเลือกตั้งอย่างแท้จริง เนื่องจากผู้เลือกตั้งขาดอิสระที่จะออกเสียงลงคะแนนตามความรู้สึกผิดชอบของตนและเป็นการเลือกตั้งที่ไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ

พิเคราะห์แผนผังที่เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ ที่จัดคูหาเลือกตั้งโดยให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหน้าไปทางผนังหรือฉากกั้นที่เลือกตั้งตามมติของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ครั้งที่ ๒๘/๒๕๔๙ เมื่อวันที่ ๙ มีนาคม ๒๕๔๙ ประกอบกับภาพถ่ายในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันจันทร์ที่ ๓ เมษายน ๒๕๔๙ ซึ่งเป็นเอกสารท้ายคำฟ้องหมายเลข ๒ ในคดีหมายเลขดำที่ ๖๒๐/๒๕๔๙ และภาพถ่ายจากแผ่นบันทึกภาพและเสียง (VCD) ที่ผู้ฟ้องคดีทั้งสิบเอ็ดคนเสนอต่อศาลแล้ว เห็นว่า การให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งที่เข้าไปในคูหาเลือกตั้งโดยหันหน้าไปทางผนังหรือฉากกั้นที่เลือกตั้ง ทำให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งต้องหันหลังให้เจ้าหน้าที่ประจำหน่วยเลือกตั้ง ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งที่กำลังยืนรอเข้าไปออกเสียงลงคะแนนในคูหาเลือกตั้งและประชาชนที่ยืนอยู่บริเวณหน้าหน่วยเลือกตั้งโดยไม่มีฉากบังสายตาบุคคลดังกล่าวที่มิดชิดเพียงพอ และเมื่อคำนึงถึงข้อเท็จจริงที่ว่าบัตรเลือกตั้งที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ ร่วมกันจัดทำขึ้นเพื่อใช้ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ มีช่องทำเครื่องหมายว่าไม่ประสงค์จะลงคะแนนอยู่ตรงมุมขวามือด้านล่างของบัตรเลือกตั้ง และมีผู้สมัครรับเลือกตั้งทั้งในแบบบัญชีรายชื่อและแบบแบ่งเขตเลือกตั้งจำนวนน้อยหมายเลขแล้ว เชื่อได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่าเจ้าหน้าที่ประจำหน่วยเลือกตั้ง และผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งที่กำลังยืนรอเข้าไปออกเสียงลงคะแนนในคูหาเลือกตั้ง ตลอดจนผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งที่ได้ออกเสียงลงคะแนนแล้ว และยืนอยู่บริเวณนอกหน่วยเลือกตั้งสามารถสังเกตเห็นพฤติกรรมของผู้ที่กำลังออกเสียงลงคะแนนอยู่ในคูหาเลือกตั้งและทราบหรือคาดเดาได้โดยง่ายว่าผู้นั้นได้ทำเครื่องหมายกากบาทลงในช่องไม่ประสงค์จะลงคะแนนหรือออกเสียงลงคะแนนเลือกผู้สมัครรับเลือกตั้งบัญชีใดและผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งคนใด ซึ่งผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ ก็ยอมรับว่าเป็นเช่นนี้ ดังจะเห็นได้จากการที่ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามได้ระบุเหตุผลที่ให้จัดคูหาลงคะแนนโดยให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งหันหน้าไปทางผนังกั้นที่เลือกตั้งและหันหลังให้เจ้าหน้าที่ประจำหน่วยเลือกตั้งไว้ว่า เพื่อเป็นการป้องกันการทุจริตในการลงคะแนนเลือกตั้งกรณีที่มีข้อครหาว่ามีการแอบนำบัตรเลือกตั้งออกไปจากคูหาเพื่อใช้เวียนเทียนในการลงคะแนน และมีการลักลอบใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ถ่ายรูปบัตรเลือกตั้งเพื่อนำไปรับเงิน เนื่องจากกรรมการประจำหน่วยเลือกตั้งสามารถสังเกตพฤติกรรมของผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งขณะที่ใช้สิทธิลงคะแนนได้

นอกจากนั้น เมื่อพิจารณาผลการสำรวจความคิดเห็นของประชาชนและสื่อมวลชนของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ ตามคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ก็ปรากฏว่า ผู้ใช้สิทธิเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ ส่วนมากต่างก็รู้สึกว่าการออกเสียงลงคะแนนของตนไม่เป็นความลับเพียงพอที่จะทำให้สามารถออกเสียงลงคะแนนได้อย่างอิสระตามความรู้สึกผิดชอบของตน

ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ มีมติกำหนดให้ดำเนินการปรับแผนผังที่เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ โดยจัดคูหาเลือกตั้งจากเดิมที่ให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหลังให้ผนังหรือฉากกั้นที่เลือกตั้งมาเป็นให้ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งหันหน้าไปทางผนังหรือฉากกั้นที่เลือกตั้ง และการที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ ดำเนินการให้เป็นไปตามมติดังกล่าวในทุกหน่วยเลือกตั้ง จึงเป็นการกระทำที่ทำให้การออกเสียงลงคะแนนไม่เป็นไปโดยลับทั้งในทางข้อเท็จจริงและในความรู้สึกของผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง อันเป็นการไม่ชอบด้วยมาตรา ๑๐๔ วรรคสาม ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และเป็นเหตุให้การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติดังกล่าวของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยด้วย

ถึงแม้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ โดยการสนับสนุนและช่วยเหลือของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ มีอำนาจหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาที่จะต้องควบคุมและดำเนินการจัดหรือจัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาให้เป็นไปโดยสุจริตและเที่ยงธรรม แต่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ถึงที่ ๓ หาอาจป้องกันและปราบปรามการทุจริตในการเลือกตั้งด้วยวิธีการที่ละเมิดหลักการออกเสียงลงคะแนนลับ อันเป็นสาระสำคัญของการปกครองระบอบประชาธิปไตยโดยผู้แทนได้ไม่

จึงพิพากษาให้เพิกถอนการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ ทั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง และแบบบัญชีรายชื่อทั้งหมดในทุกเขตเลือกตั้ง และการกระทำต่อมาภายหลังอันเป็นผลสืบเนื่องจากการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ ส่วนที่ผู้ฟ้องคดีทั้งสิบเอ็ดคนขอให้เพิกถอนมติของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ เกี่ยวกับการจัดคูหาเลือกตั้งแบบที่ผู้ใช้สิทธิเลือกตั้งหันหน้าไปทางผนังหรือฉากกั้นที่เลือกตั้งนั้น โดยที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ได้มีมติในการประชุมครั้งที่ ๔๐/๒๕๔๙ เมื่อวันที่ ๑๐ เมษายน ๒๕๔๙ ให้เปลี่ยนการจัดคูหาเลือกตั้งเป็นแบบผู้ใช้สิทธิเลือกตั้งหันหลังให้ผนังหรือฉากกั้นแล้ว จึงไม่ต้องพิพากษาเพิกถอนมติของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ดังกล่าวอีก "

ประชานิยม แจกเงิน แจกถุง แจกนามบัตร เป็นการซื้อเสียงหรือไม่

2011-07-09T16:45:00.002+07:00

คริส โปตระนันทน์

นิสิตชั้นปีที่ 3

บทความในวิชากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ

สอนโดย รศ.ดร. กมลชัย รัตนสกาววงศ์

คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

อาจมีคำกล่าวมากมายว่า ที่ประเทศไทยไม่เจริญ ทั้งๆที่ประเทศไทยทำเลที่ตั้งก็ดี ทรัพยากรธรรมชาติก็มากมาย ก็เนื่องจากการทุจริตของบรรดานักการเมืองที่เป็นผู้บริหารประเทศ และสาเหตุของปัญหานี้ที่เราได้ยินกันบ่อยมากที่สุดก็คือ การซื้อเสียง เนื่องจากการซื้อเสียงทำให้เราได้คนที่ไม่ดี ไม่เก่ง เข้ามาบริหารประเทศ และมิหนำซ้ำหลังจากเข้ามาแล้ว ยังเข้ามายังเข้ามาถอนทุน จนมีบางท่านกล่าวกันว่าระบอบการเมืองไทยในปัจจุบันเป็นระบอบธนกิจการเมือง แต่อย่างไรก็ตาม ประเด็นที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ในปัจจุบันก็คือ การกระทำอย่างไรจึงจะถือว่าเป็นการซื้อเสียง (Vote Buying) ไม่ว่าจะเป็นนโยบายประชานิยมสมัยรัฐบาล พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร จนถึง ประชานิยมรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ รวมไปถึงกรณีล่าสุดที่เกิดขึ้นสดๆร้อน กับกรณีของนายบุญจง วงศ์ไตรรัตน์ รมช.มหาดไทย ซึ่งแจกเงินงบประมาณของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ พร้อมนามบัตรให้ประชาชนในจังหวัดนครราชสีมา

“มาตรา ๕๓ ห้ามมิให้ผู้สมัครหรือผู้ใดกระทำการอย่างหนึ่งอย่างใดเพื่อจูงใจให้ผู้มีสิทธิ

เลือกตั้งลงคะแนนเสียงเลือกตั้งให้แก่ตนเอง หรือผู้สมัครอื่น หรือพรรคการเมืองใด หรือให้งดเว้น

การให้แก่ผู้สมัครหรือพรรคการเมืองใด ด้วยวิธีการดังต่อไปนี้

(๑) จัดทำ ให้ เสนอให้ สัญญาว่าจะให้ หรือจัดเตรียมเพื่อจะให้ ทรัพย์สิน หรือ

ผลประโยชน์อื่นใดอันอาจคำนวณเป็นเงินได้ แก่ผู้ใด

(๒) ให้ เสนอให้ หรือสัญญาว่าจะให้เงิน ทรัพย์สิน หรือประโยชน์อื่นใดไม่ว่าจะโดยตรง

หรือโดยอ้อม แก่ชุมชน สมาคม มูลนิธิ วัด สถาบันการศึกษา สถานสงเคราะห์ หรือสถาบันอื่นใด

(๓) ทำการโฆษณาหาเสียงด้วยการจัดให้มีมหรสพหรือการรื่นเริงต่าง ๆ

(๔) เลี้ยงหรือรับจะจัดเลี้ยงผู้ใด”

ก่อนที่จะพิจารณาถึงกรณีต่างๆนั้น เราควรรู้เสียก่อนว่า การกระทำใดจะเป็นการซื้อเสียงหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับเกณฑ์อะไรบ้าง ซึ่งเกณฑ์หลักๆทั่วไปในกฎหมายจะอยู่ในพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและการได้มาซึ่งสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. ๒๕๕๐ ในมาตรา 54 ข้างต้นนั้นจะเห็นได้ว่าองค์ประกอบของมาตรานี้คือ

1. ห้าม

2.ผู้สมัครหรือพรรคการเมืองหรือผู้ใด

3.กระทำการเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็น

3.1 จัดทำให้ แก่ผู้ใด

3.2 เสนอให้ แก่ผู้ใด

3.3 สัญญาว่าจะให้ แก่ผู้ใด

3.4 จัดเตรียมเพื่อจะให้แก่ผู้ใด

3.5 ให้ ไม่ว่าโดยตรงหรือโดยอ้อมแก่ชุมชน สมาคม มูลนิธิ วัด สถาบันการศึกษา สถานสงเคราะห์ หรือสถาบันอื่นใด

3.6 เสนอให้ ไม่ว่าโดยตรงหรือโดยอ้อมแก่ชุมชน สมาคม มูลนิธิ วัด สถาบันการศึกษา สถานสงเคราะห์ หรือสถาบันอื่นใด

3.7 สัญญาว่าจะให้ ไม่ว่าโดยตรงหรือโดยอ้อมแก่ชุมชน สมาคม มูลนิธิ วัด สถาบันการศึกษา สถานสงเคราะห์ หรือสถาบันอื่นใด

4. ทรัพย์สิน หรือ ประโยชน์อื่นใด อันอาจคำนวณเป็นเงินได้

5. หรือการกระทำดังต่อไปนี้

1. ทำการโฆษณาหาเสียงด้วยการจัดให้มีมหรสพหรือการรื่นเริงต่าง ๆ

2. เลี้ยงหรือรับจะจัดเลี้ยงผู้ใด

6.เพื่อจูงใจให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งลงคะแนนเสียงเลือกตั้งให้แก่ตนเอง หรือผู้สมัครอื่น หรือพรรคการเมืองใด หรือให้งดเว้นการให้แก่ผู้สมัครหรือพรรคการเมืองใด

ในหลายๆประเด็นก็ค่อนข้างก็ชัดเจนแล้วในทางปฎิบัติ อย่างเช่น การให้เงิน จัดเตรียมให้ หรือเสนอให้ การจัดมหรสพรื่นเริง หรือการจัดเลี้ยงแบบธรรมดาๆ ทั่วๆไป แต่ที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันก็คือคำว่า เสนอให้ สัญญาว่าจะให้นั่นเอง เพราะเนื่องจากกรณีอย่างผู้สมัครสัญญาว่าถ้าได้รับเลือกตั้งจะทำอะไรบางอย่างให้ เช่น สร้างรถไฟฟ้า สร้างถนน จะเป็นการซื้อเสียงหรือไม่ และนอกจากนี้ กรณีเป็นเงินของผู้สมัครเอง และได้มี การให้ จัดเตรียมให้ จัดเลี้ยง ก่อนจะมีการเลือกตั้งก็ชัดเจนว่าเป็นความผิดแน่นอน แต่ถ้าเกิดเป็นการกระทำโดยใช้เงินของรัฐซึ่งเป็นงบประมาณแผ่นดิน จะถือว่าเป็นการซื้อเสียงหรือไม่ และในกรณีที่เป็นนโยบายประชานิยม คือมีการลดแลกแจกแถม ประโยชน์ต่างๆแก่ประชาชนโดยนโยบายรัฐบาลจะถือว่าเป็นการซื้อเสียงหรือไม่

กรณีเปรียบเทียบในต่างประเทศที่น่าจะศึกษาก็คือ กรณีของนาง มาร์การ์เร็ท แทชเชอร์ อดีตนายกรัฐมนตรีแห่งอังกฤษในช่วงปี 1979–1990 ที่ถือได้ว่าเป็นนายกรัฐมนตรีที่อยู่ในตำแหน่งนานที่สุดคนนึงในโลก ซึ่งในระหว่างช่วงการดำรงตำแหน่งของเธอนั้น เธอก็ได้ทำการยุบสภาหลายรอบ แต่ก่อนที่จะยุบสภาแต่ละครั้ง ก็ได้ทำการคืนภาษีให้กับประชาชนก่อนทุกครั้ง ซึ่งก็เพื่อหวังคะแนนเสียงที่จะได้จากการเลือกตั้ง แต่ถามว่า เป็นการซื้อเสียงหรือไม่นั้น คำตอบคือ การกระทำของนางมาการ์เร็ต แธทเชอร์นี่ไม่ถือว่าเป็นการซื้อเสียงเนื่องจากเป็นการคืนเงินที่เป็นงบประมาณแผ่นดิน ไม่ใช่การเอาเงินส่วนตัวของนางไปแจกเอง เพราะฉะนั้นจะถือว่าเป็นการซื้อเสียงไม่ได้ หรืออย่างกรณีของนายจอร์จ ดับเบิ้ลยู บุช อดีตประธานาธิปดีของสหรัฐอเมริกาที่ได้ทำการคืนภาษีให้กับชาวอเมริกันถึงหัวละ 800 ดอลลาร์ หรือ 1600 ดอลลาร์ต่อครอบครัว ก่อนการเลือกตั้งใหม่โดยอ้างว่าเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจนั้น ก็เป็นการซื้อเสียงเช่นกัน ต้องถือว่าเป็นการบริหาราชการแผ่นดินเนื่องจากใช้เงินจากงบประมาณแผ่นดิน ไม่ใช่เงินส่วนตัว

หันกลับมาดูประเทศไทยกันบ้าง นโยบายประชานิยมไม่ว่าจะเป็นกองทุนหมู่บ้าน ของท่านอดีตนายกรัฐมนตรี ทักษิณ ชินวัตร ตลอดจนนโยบายประชานิยมแจกเงินประกันสังคมคนละ 2000 บาทแก่ผู้มีรายได้น้อยรวมไปถึงการแจกถุงยังชีพของท่านนายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ล้วนแล้วแต่ใช้เงินของรัฐทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นกรณีเหล่านี้จึงไม่ใช่การซื้อเสียงที่เกิดจากเงินส่วนบุคคลอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นจะเห็นได้ว่า จุดสำคัญที่สุดที่จะดูว่า การกระทำต่างๆทั้งหลายทั้งปวงนั้น เป็นการซื้อเสียงหรือไม่ จะต้องดูจากแหล่งที่มาของเงินเป็นหลัก เนื่องจากหากไปดูในจุดต่างๆขององค์ประกอบอาจจะทำให้เกิดการสับสนได้ง่าย เพราะไม่ว่าพรรคใดๆก็จะต้องพยายามทำสิ่งที่ประชาชนชื่นชอบที่สุดอยู่แล้ว การสัญญาว่าจะให้นั้นก็ต้องถือว่าเป็นนโยบายของพรรคหรือผู้สมัครนั้นๆที่จะพยายามให้ประชาชนเลือกตนเองให้มากที่สุด และในกรณีของการให้สิ่งของต่าง เงินช่วยเหลือ ในระหว่างดำรงตำแหน่งนั้นก็ต้องถือว่าเป็นการบริหารราชการแผ่นดินโดยทั่วไปตามแนวนโยบายของพรรคนั้นๆ ไม่ใช่การซื้อเสียงแต่อย่าง และก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่นักการเมืองนั้นจะได้พยายามแข่งกันสร้างผลงานให้เข้าตาประชาชนมากที่สุด ซึ่งก็เป็นผลที่ดีที่สุดของประเทศ

เมื่อพิจารณาหลักเกณฑ์ต่างๆที่กล่าวมานั้น ก็มาถึงในประเด็นของนายบุญจง วงไตรรัตน์ ซึ่งจากการกระทำนั้นต่างเราพิจารณาอย่างที่ถี่ถ้วนแล้วก็จะสังเกตุได้ว่า กรณีนี้เป็นการแจกเงินช่วยเหลือด้วยงบประมาณแผ่นดินอย่างแน่นอน อาจมีเป้าหมายเพื่อให้ประชาชนนิยมชมชอบตนเอง จึงมีการแนบนามบัตรไปกับเงินนั้นด้วย แต่ถึงจะเป็นการให้เพื่อจูงใจให้ประชาชนเลือกตั้งตนเองในครั้งหน้านั้น ก็ไม่ใช่การซื้อเสียงตามมาตรา53 เนื่องจากเป็นเงินงบประมาณแผ่นดินของทางกระทรวงเพื่อทำการช่วยเหลือประชาชนทั่วไป เพราะฉะนั้น การกระทำของนายบุญจงนั้นคงจะถือว่าเป็นการซื้อเสียงคงจะไม่ได้ เพราะไม่ใช่เงินส่วนตัวของนายบุญจงที่เอาไปแจกเพื่อซื้อเสียง แต่อย่างไรก็ตาม หากกรณีปรากฎว่า นายบุญจงนั้นมีเจตนาที่จะให้ชาวบ้านเข้าใจผิดว่าเงินเหล่านั้นเป็นเงินของนายบุญจงเองก็อาจจะถือว่า เป็นการเบียดบังเงินของราชการมาเป็นเงินของตน เพื่อไปแจกชาวบ้านก็อาจมีความผิดฐานยักยอกทรัพย์ หรือ เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามกฎหมายอาญา หรืออาจเป็นการกระทำที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ ในการทำหน้าที่เป็นผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในฐานะ ส.ส. เป็นการกระทำอันเข้าข่ายลักษณะต้องห้ามตามมาตรา 266 วรรคหนึ่ง โดยเป็นการเข้าไปก้าวก่ายกายงานของข้าราชการประจำเพื่อผลประโยชน์ของตนเองหรือพรรคการเมือง ก็เป็นเรื่องที่ต้องพิจารณากันต่อไป แต่อย่างไรก็ตามก็การกระทำของนายบุญจง วงไตรรัตน์นั้น ไม่ใช่การซื้อเสียงอย่างแน่นอน

กฎหมายภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างถูกต้องจริงหรือ

2011-07-09T16:26:00.001+07:00

คริส โปตระนันทน์

บทความนี้เผยแพร่ในหนังสือพิมพ์แนวหน้า วันที่ 18 ตุลาคม 2552
แต่ใจความยังทันสมัย เพราะบัดนี้ รัฐบาลประยุทธ์ กำลังจะปัดฝุ่น ให้ผีภาษีที่ดิน มาหลอกหลอนประชาชนอีกครั้งหนึ่งครับ

ตามที่รัฐบาลประชาธิปัตย์กำลังออกกำหมายเก็บภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง เพื่อมาชดเชยงบประมาณที่ขาดดุลและเพื่อลดช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนนั้น

ขอขอบคุณภาพจาก Stock tomorrow

กฎหมายทำนองนี้เป็นกฎหมายทำนอง"สังคมนิยม"ซึ่งเคยใช้ในหลายประเทศ แต่ผลแท้จริงที่ได้รับ มักกลายเป็นว่าราคาที่ดินตกต่ำลง แม้จะทำให้คนรวย จนลงได้บ้าง แต่กลับทำให้การลงทุนโดยรวมน้อยลงตาม ส่งผลให้จีดีพีและรายได้ประชาชาติเฉลี่ยรายหัวน้อยลงทั้งประเทศ คนจนจึงพลอยจนลงด้วย ซึ่งนโยบายประชานิยมไม่สามารถชดเชยได้ และภาษีที่ดินน่าจะเก็บได้น้อยมาก

ความจริงนั้นประชาชนไทยในต่างจังหวัดส่วนมากมีที่ดินของตนเอง การที่ราคาที่ดินสูงขึ้นมากตั้งแต่ปี 2530 ตลอดมา ทำให้ประชาชนมีฐานะดีขึ้นเป็นสิบเท่า จึงเป็นผลดีมาก เพราะเขาสามารถใช้ที่ดินเป็นหลักประกันการกู้เงินธนาคารหรือขายที่ดินบางส่วน นำเงินไปลงทุนในท้องถิ่นเช่น ซื้อรถปิกอัพไปใช้เองหรือรับจ้าง ซื้อมอเตอร์ไซค์ เรือหางยาว เครื่องจักรกลการเกษตรเพื่อเพิ่มผลผลิต ส่วนคนที่ไม่มีที่ดิน ซึ่งเป็นคนส่วนน้อย ก็ได้ค่าแรงสูงขึ้นด้วย มูลค่าโดยรวมเพิ่มขึ้นตามความเป็นจริง(Net Worth)ของประเทศไทยก็จะสูงขึ้น ซึ่งถ้ากฎหมายฉบับนี้ออกมาได้ ราคาที่ดินจะตกต่ำอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง ซึ่งจะทำให้ประเทศไทยจนลงยิ่งกว่าสมัยใดๆ เห็นได้ชัดว่า สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นเนื่องจากรัฐบาลใช้นโยบายผิดนั่นเอง

ขอขอบคุณภาพจาก http://www.brighttv.co.th/

การที่ราคาที่ดินตกลง และทำให้ความอยู่ดีกินดีของประชาชนต่ำลง นั่นก็เนื่องจากภาษีที่ดินจะทำให้ต้นทุน(Cost)ในการถือครองที่ดินสูงขึ้น คนที่ต้องการครอบครองที่ดินจะน้อยลง เพราะหากเป็นเจ้าของที่ดินต้องจ่ายภาษี คนมีที่ดินอยู่ก็จะขายที่ดินออกมาในตลาด เพราะไม่ต้องการจ่ายภาษีเป็นรายปีอีกต่อไป เมื่อความต้องการที่ดินลดลง ราคาก็จะลดลงอย่างแน่นอน มูลค่าโดยรวมของประเทศก็จะตกต่ำอย่างเลี่ยงไม่ได้ ประชาชนจะจนลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งหากพิจารณาตัวอย่างประเทศอื่นๆนั้น จะเห็นว่าประเทศที่เจริญๆ ไม่มีแม้แต่ประเทศเดียวที่ราคาที่ดินถูก ราคาที่ดินนั้นผูกกับความอยู่ดีกินดีของประชาชน ที่ดินในนิวยอร์ก หรือปารีส ราคาสูงมาก แต่ประชาชนก็อยู่ดีกินดีมากเช่นกัน

นอกจากนี้ ที่รัฐบาลประชาธิปัตย์อ้างว่า ภาษีชนิดใหม่นี้ จะทำให้ลดช่องว่างคนจนและคนรวย ก็ไม่จริง แต่กลับจะยิ่งทำให้ช่องว่างเพิ่มมากขึ้นอีก เนื่องจากหลักการใหญ่ๆ ของกฎหมายนี้คือ บีบบังคับให้ประชาชนที่ถือที่ดินเพื่อเก็งกำไร ต้องปล่อยที่ดินออกมาหากไม่ได้ทำประโยชน์ แต่ต้องอย่าลืมว่า คนที่ถูกบังคับโดยกฎหมายนี้ ไม่ใช่เพียงคนรวยเท่านั้น แต่คนจนและคนชั้นกลางซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ ต้องถูกบังคับด้วย ผลเหล่านี้จะได้รับผลกระทบมากที่สุด

หากลองคิดดู ที่ดินราคา 1 ล้านบาทที่ชาวบ้านได้จากมรดกปู่ย่า ต้องเสียภาษีสูงสุดปีละ 2 หมื่นบาท หากไม่ทำประโยชน์(อัตรา 2% จากฐานภาษี ข้อมูลจากมาตรา 29 ร่างพ.ร.บ.นี้ในกรุงเทพธุรกิจ วันที่ 8 ก.ค.2552) หรือหากเป็นที่ดินทั่วไป ทุกคน ทุกชนชั้นต้องเสียภาษีปีละ 5 พันบาท (มาตรา 24(1) 0.5%ของฐานภาษี) ซึ่งด้วยภาษีเหล่านี้ แทบเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับคนธรรมดาที่อยากจะถือครองที่ดิน จึงอาจกล่าวได้ว่า ภาษีที่ดินเป็นสิ่งที่ทำให้คนจนและคนฐานะปานกลาง ไม่มีสิทธิถือครองที่ดินอีกต่อไป คงเหลือแต่สิทธิในการเป็นเจ้าของที่ดินของคนรวย ที่มีเงินจ่ายภาษีเพียงพอเท่านั้น

ขณะที่ข้อดีของภาษีนี้คงมีเพียงจะเป็นช่องทางรายได้ใหม่ของรัฐบาลเท่านั้น หากพิจารณาดูแล้ว แม้ระยะสั้นอาจทำให้รัฐหารายได้มาชดเชยงบประมาณที่ขาดดุลได้ แต่ในระยะยาว เงินภาษีที่ได้จะน้อยมาก เนื่องจากหากที่ดินราคาตกลง เงินภาษีที่เก็บจากฐานภาษีก็จะตกลงตาม เรียกได้ว่า ประโยชน์ที่ได้จากภาษีชนิดนี้ แทบไม่มีเลย ขณะที่ข้อเสียนั้น จะทำให้ประเทศไทยเดินถอยหลังกลับไปหลายก้าวทีเดียว จะกลับสู่จุดที่ว่า คนรวยยิ่งรวยขึ้น คนจนยิ่งจนลง ถึงเวลาแล้วที่ไทยต้องเลือกนโยบายที่จะพาเราก้าวไปข้างหน้า หรือจะเลือกนโยบาย"สังคมนิยม"ที่จะพาประเทศถอยหลัง

มาบตาพุด: อำนาจศาลปกครอง อำนาจที่ต้องทบทวน

2011-07-09T16:13:00.000+07:00

คริส โปตระนันทน์
นิสิตชั้นปีที่ 4 คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

บทความนี้เผยแพร่ใน www.prachatai.com วันที่ 24 ธันวาคม 2552 และหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ วันที่ 2 มกราคม 2553 และหนังสือพิมพ์สยามรัฐ วันที่ 25 มกราคม 2553

ประเด็นเรื่องมาบตาพุดที่กำลังร้อนอยู่ในขณะนี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากำลังกลายเป็นประเด็นที่กำลังจะนำพาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในเมืองไทยไม่ว่าทางใดทางหนึ่ง ซึ่งการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวอาจจะทำให้เกิดการที่ภาครัฐนั้นจะต้องลงมาคุ้มครองสิทธิเสรีภาพมากขึ้นในการกระทำต่างๆ ของภาครัฐ หรืออาจส่งผลให้ภาคธุรกิจต้องให้ความสนใจความเป็นอยู่ของประชาชนที่อาจได้รับผลกระทบจากธุรกิจให้ดีกว่าเดิม รวมไปถึงอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงในเชิงเศรษฐกิจขนานใหญ่ เช่น ต่างชาติอาจย้ายฐานการผลิตจากประเทศไทยไปประเทศเพื่อนบ้าน ดั่งข่าวที่ปรากฏในเร็ววันนี้ที่ บริษัท มิตซูบิชิ เรยอน ของญี่ปุ่น ประกาศระงับแผนเพิ่มผลผลิตโรงงานในมาบตาพุด ส่วนทางด้านการเมือง ท่านนายกอภิสิทธิ์เองก็พูดว่าอยากจะเปลี่ยนวิกฤตครั้งนี้ให้เป็นโอกาสที่จะทำให้การลงทุนในไทยมีมาตรฐานที่ดีขึ้น ไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจที่ยั่งยืน ซึ่งผู้เขียนเองก็เห็นว่าในวิกฤตครั้งนี้มีโอกาสเช่นกัน ในประเด็นที่ว่า ถึงเวลาแล้วหรือยังที่สังคมจะต้องทบทวนอำนาจของศาลปกครองในประเทศไทย

ศาลปกครองนั้นเกิดขึ้นมาพื้นฐานของรัฐธรรมนูญ 2540 ที่ตั้งขึ้นเพื่อมาคุ้มครองสิทธิเสรีภาพประชาชนจากการที่เจ้าหน้าที่รัฐที่จะทำอะไรก็ได้กับประชาชนในอดีต เช่น ประโยคที่เราคุ้นหู “ทางการเค้าสั่งมาว่า” แต่เดี๋ยวนี้เจ้าหน้าที่รัฐจะทำอะไรแบบเดิมๆ ไม่ได้แล้ว ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่กฎหมายกำหนด มิฉะนั้น ปรากฎการณ์ประชาชนวิ่งไปฟ้องศาลปกครองจะเกิดขึ้นอย่างแน่นนอน อาจจะกล่าวได้ว่า หลังจากประเทศไทยมีศาลปกครอง สิทธิเสรีภาพของประชาชนไทยได้รับการคุ้มครองจากศาลปกครองนั้นดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

แต่ขึ้นชื่อว่า “อำนาจ” นั้นอันตราย สามารถทำให้สิ่งที่ดีเกิดขึ้น แต่ก็อาจทำให้โทษได้เช่นกัน ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลายต่อหลายครั้ง คำพิพากษาของศาลปกครองนั้นได้ส่งผลกระทบชนิดที่เรียกได้ว่าสะเทือนทั้งแผ่นดิน ไม่ว่าจะเป็นกรณีของการแปรรูป กฟผ. คุ้มครองเด็กแอดมิดชั่น รวมถึงกรณีล่าสุดคำสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราวกรณีสั่งหยุด 65 โครงการมาบตราพุด ซึ่งหลายๆ ฝ่ายประเมินความเสียหายจากคำสั่งนี้มากกว่า 300,000 ล้านบาท และล่าสุดกระทรวงอุตสาหกรรมประเมินความเสียหายถึง 600,000 ล้านบาท หรือเท่ากับ 6% ของ GDP ปี 2008 ของประเทศ ประมาณ 9 ล้านล้านบาท (ข้อมูลจาก CIA world fact book ที่อัตราแลกเปลี่ยนที่ 33 บาท)

หลายครั้งที่การพิพากษาของศาลปกครองนั้นก้าวข้ามอำนาจที่รัฐธรรมนูญให้ศาลปกครองไว้มาตรา 223 ที่ว่า “ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีพิพาทระหว่างหน่วยราชการ หน่วยงานของรัฐ รัฐวิสาหกิจ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หรือองค์กรตามรัฐธรรมนูญ หรือ เจ้าหน้าที่ของรัฐกับเอกชน หรือระหว่างหน่วยราชการ หน่วยงานของรัฐ รัฐวิสาหกิจ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หรือองค์กรตามรัฐธรรมนูญ หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐด้วยกัน อันเนื่องมาจากการใช้อำนาจทางปกครองตามกฎหมาย” ซึ่งคำว่าตามกฎหมายนั้น หมายถึง ศาลปกครองนั้นไม่มีอำนาจจะเข้าตรวจสอบการทำงานของฝ่ายบริหารในเชิงนโยบาย ศาลปกครองนั้นมีอำนาจเพียงแต่ตรวจสอบว่าการกระทำใดชอบหรือไม่ชอบแก่กฎหมายเท่านั้น แต่บ่อยครั้งที่ศาลปกครองก้าวล่วงเข้าไปสู่การใช้อำนาจบริหาร การตัดสินหลายต่อครั้งของศาลปกครองนั้นอาจจะถือได้ว่า ศาลนั้นเข้าไปใช้อำนาจบริหารในบ้านเมืองเสียเอง ทั้งที่ไม่ได้มีที่มาจากอำนาจอธิปไตยสูงสุดซึ่งก็คืออำนาจอธิปไตยของประชาชน ซึ่งที่มาของตุลาการศาลปกครองนั้นไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง แต่เป็น “การสอบเข้า” ซึ่งอาจมีความเป็นไปได้ว่า ความที่ต้นกำเนิดของอำนาจตั้งแต่ต้นนั้นค่อนข้างห่างกับประชาชนจะทำให้มีโอกาสที่อำนาจนั้นจะถูกใช้โดยคนที่เป็นนักกฎหมายชั้นนำกลุ่มเล็กๆ เพียงกลุ่มเดียว

เมื่อมีอำนาจนั้น ต้องมีการตรวจสอบ ต้องมีการรับผิดรับชอบ เช่น นายกรัฐมนตรี หากทำงานไม่ดี ครั้งหน้าประชาชนก็จะไม่เลือกตั้งเข้ามา รัฐสภาออกกฎหมายแย่ๆ โดดประชุมกันบ่อยๆ เลือกตั้งครั้งหน้าก็อย่าหวังที่จะได้เข้านั่งในสภาอีก แล้วกับกรณีของศาลปกครอง การออกคำสั่งบรรเทาทุกข์สั่งห้ามโครงการต่างๆ ในครั้งนี้นั้น อาจทำให้หลายฝ่ายได้ฉุกคิดว่าอำนาจบรรเทาทุกข์ชั่วคราวนี้ มันยิ่งใหญ่มหาศาลยิ่งกว่าคำพิพากษายกเลิกเสียอีก
การหยุดในเชิงธุรกิจมีค่าไม่ต่างกับการสั่งยกเลิกโครงการ ความเสียหายที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงแต่การที่บริษัทปูนซีเมนต์ไทยและบริษัท ปตท.จะเสียหาย คนงานที่คาดว่าจะได้ทำงานในโครงการเหล่านี้ก็จะต้องตกงานกว่า 20,000 คน การค้าขายในบริเวณนั้นที่ทำการค้าขายกับคนงานเหล่านี้ก็ต้องขาดรายได้ ดอกเบี้ยเงินกู้ที่ธุรกิจเหล่านี้จะต้องเสียให้แก่ธนาคาร ความเสียหายที่จะเกิดขึ้นต่อธนาคารต่างๆ หากลูกหนี้รายใหญ่ต้องเลื่อนการชำระหนี้ออกไป และยังไม่รวมถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อเครดิตภาพของประเทศโดยรวมของประเทศและความเชื่อมั่นในระบบกฎหมายในเรื่องการลงทุนจากต่างชาติ

กรณีที่ผู้เขียนอยากจะตั้งคำถามกับสังคมว่า ค่าเสียหายเหล่านี้ทั้งหมดใครจะเป็นคนรับผิดชอบ ศาลปกครองที่ตัดสินเช่นนี้จะจ่ายหรือไม่ รัฐบาลที่ละเลยไม่ได้ปฏิบัติตามกฎหมายจะจ่ายหรือไม่ หรือ บริษัทที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ที่ทำตามที่ภาครัฐบอกให้ปฏิบัติทุกอย่างแล้วก็ถูกหยุดโครงการจะต้องรับเคราะห์ และอย่าลืมว่าประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่า คำสั่งในคดีนี้เป็นเพียงแค่คำสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราวไม่ใช่คำพิพากษา หากคำพิพากษาในคดีนี้หลังจากที่มีการสอบข้อเท็จจริงอย่างละเอียด มีการเบิกความคดีจากทุกๆ ฝ่ายทั้งผู้เชี่ยวชาญทางวิทยาศาสตร์และสิ่งแวดล้อมในชั้นศาลแล้ว ผลปรากฎว่ามลพิษไม่ได้เกิดขึ้น ประชาชนเจ็บป่วย เจ็บป่วยจากสาเหตุอื่น ประเด็นทางวิชาการก็จะเกิดขึ้นว่า แล้วผลเสียหายที่กล่าวไปแล้ว ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ แล้วศาลปกครองจะมี Accountability (ความรับผิดรับชอบ) อย่างไรกับสังคม

อย่างที่กล่าวไปแล้วว่าค่าเสียหายในคดีนี้นั้นมากมายมหาศาลเกินกว่าที่จะมาเป็นสนามเด็กเล่นให้ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองปู้ยี้ปู้ยำ วันนี้สิ่งที่สังคมไทยต้องหาคำตอบก็คือ ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบค่าเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมด เพราะหากทุกๆ ฝ่ายทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่อย่างนี้ ทุกฝ่ายลอยตัวทั้งหมด ในเรื่องความเชื่อมั่นของนักลงทุนที่พวกเราพูดกันหนักหนา ก็ไม่มีทางที่จะกลับคืนมาได้ กรณีนี้ผู้เขียนเห็นว่าหากศาลปกครองนั้นต้องการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนผู้ฟ้องคดีนี้ ศาลปกครองจะต้องคำนึงถึงผลเสียหายจากคำสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราว การสั่งหยุดโครงการเพราะไม่ทำตามกฎหมายสามารถทำได้ แต่ต้องอย่าลืมว่ากรณีดังกล่าวเอกชนเหล่านี้ไม่ได้มีความผิดอะไรเลย ถ้าจะให้เขาต้องมานั่งรับกรรมค่าเสียหายทั้งหมด ถึงแม้ว่าจะเป็นบริษัทไทยก็ตาม คงต้องมีแผนปรับย้ายการลงทุนเป็นแน่

สิ่งที่น่าจะพอรับได้ หากศาลปกครองมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราว ณ วันที่ศาลสั่งคำสั่งนี้ศาลปกครองต้องอย่าลืมหลักกฎหมายปกครองที่สำคัญที่สุด “หลักการเยียวยา” (Compensation) วันนั้นที่ศาลสั่ง ศาลจำเป็นต้องให้คำตอบที่ชัดเจนกับเอกชนว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นเนื่องจากหน่วยงานรัฐไม่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ตามมาตรา 67 วรรค 2 ของรัฐธรรมนูญ ต้องถือว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องนั้นทำละเมิดกับประชาชน ภาครัฐต้องจ่ายค่าเสียหายที่พิสูจน์ได้ทั้งหมด หากเรื่องนี้สามารถจบได้ดังที่ผู้เขียนเสนอ อย่างน้อยนักลงทุนก็จะมีความเชื่อมั่นในการบริหารราชการแผ่นดินของประเทศไทยว่า ณ แผ่นดินผืนนี้มีหลักนิติธรรมอยู่จริง ถึงแม้โครงการจะหยุดแต่รัฐไทยก็มิได้นิ่งดูดาย แต่มีการชดเชยให้กับผู้ที่ต้องรับเคราะห์กรรมจากความผิดพลาดของฝ่ายรัฐเอง

แต่อย่างไรก็ตามคำสั่งศาลปกครองดังกล่าวไม่ได้มีการกล่าวถึงเรื่องการเยียวยาให้ภาคเอกชนแม้แต่น้อย สิ่งที่ศาลปกครองอาจจะยังพอแก้ไขได้ก็คือหากเอกชนฟ้องหน่วยงานราชการในคดีให้รับผิดชอบค่าเสียหาย ศาลปกครองอาจจะยังมีโอกาสทำให้ความเชื่อมั่นของเอกชนกลับมาอีกครั้ง อันที่จริงเรื่องการเยียวยาในประโยชน์ที่เสียหายใน พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการ พ.ศ.2539 มีหลักปฏิบัติในการเพิกถอนคำสั่งที่มิชอบด้วยกฎหมายในกรณีที่เอกชนไม่มีส่วนผิดอยู่แล้ว แต่อย่างไรก็ดี กรณีมาบตาพุดนั้นพิเศษกว่าตรงที่ความเสียหายครั้งนี้เกิดจากคำสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราวเท่านั้น ยังไมถึงขั้นมีการเพิกถอนใบอนุญาต ปัญหานี้จึงเป็นปัญหาที่ศาลปกครองจะต้องพิจารณาว่าจะชดเชยเยียวยาความเสียหายให้แก่ภาคเอกชนอย่างไร

อำนาจสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราวนั้นก็เป็นอีกประเด็น แม้จะมีประโยชน์มากในการคุ้มครองเสรีภาพของบุคคลที่จะได้อาจถูกละเมิดจากภาครัฐ แต่ก็อาจจะทำให้เกิดผลกระทบต่อสังคมได้มากเช่นกัน เพราะศาลปกครองต่างกับศาลยุติธรรมที่พิพากษาไปตามอรรถแห่งคดี คำพิพากษานั้นผูกพันคู่ความเท่านั้น แต่ศาลปกครองนั้นเป็นศาลที่มีเขตอำนาจกว้างขวาง การพิพากษา รวมถึงการสั่งบรรทุกข์ชั่วคราว จึงทำให้เกิดผลกระทบต่อสาธารณชนในวงกว้าง นอกจากนี้มีข้อสำคัญที่ต้องพิจารณามากคือ การออกคำสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราวมักมีคำสั่งด้วยความรวดเร็วเพื่อให้ทันต่อการคุ้มครองเสรีภาพของผู้ฟ้องคดี ซึ่ง ณ จุดนี้เองที่น่าห่วงว่าการที่ศาลปกครองจะสั่งคำสั่งนี้ออกไป อาจทำให้ละเลยถึงรายละเอียดที่สำคัญ รวมถึงข้อเท็จจริงที่ไม่อาจพิจารณาได้ในระยะเวลาอันสั้น ประเด็นนี้สังคมจึงควรคิดว่า การออกคำสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราว ควรหรือไม่ที่จะต้องมีกรอบบางอย่างเพื่อจำกัดอำนาจของศาลปกครองมากกว่านี้ มิฉะนั้น คำสั่งบรรเทาทุกข์ชั่วคราวอาจทำให้เกิดความเสียหายแก่สังคมในวงกว้างได้

ทั้งนี้ อำนาจสั่งมาตรการบรรเทาทุกข์ ปัจจุบันมีขอบเขตเพียงแค่มาตรา 66 ของ พ.ร.บ.จัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542 ซึ่งกำหนดเพียงแต่ว่า เมื่อกรณีที่ศาลเห็นสมควรก็สามารถกำหนดมาตรการใดเพื่อบรรเทาทุกข์ตามที่ระเบียบของที่ประชุมใหญ่ศาลปกครอง กล่าวคือตามข้อกำหนดที่ 72 1.ศาลเห็นว่าคำสั่งน่าจะมิชอบด้วยกฎหมาย 2. การให้กฎหรือคำสั่งทางปกครองบังคับต่อไปจะเกิดผลเสียหายร้ายแรงยากแก่การเยียวยาในภายหลัง 3.การทุเลาการบังคับตามคำสั่งทางปกครองจะต้องไม่เป็นอุปสรรคแก่การบริหารงานของรัฐหรือแก่การบริการสาธารณะ ซึ่งหากครบเงื่อนไขเหล่านี้ศาลปกครองอาจกำหนดมาตรการต่างๆ ได้ ซึ่งเมื่อพิจารณาแล้ว หลักเกณฑ์ต่างในการสั่งคำสั่งชนิดนี้ที่ค่อนข้างดีอยู่แล้ว แต่เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น ศาลปกครองเองอาจต้องมีการประชุมกันเพื่อทบทวนระเบียบเหล่านี้ หรือ ครม.อาจต้องพิจารณาแก้ไขหลักการในมาตรา 66 ของกฎหมายดังกล่าวให้รัดกุมยิ่งขึ้นและใช้อำนาจดังกล่าวในกรณีที่จำเป็นจริงๆ เพื่อที่จะไม่ให้อำนาจนี้เป็นอำนาจที่เป็นการขัดขวางการบริหารราชการแผ่นดินอย่างเช่นในปัจจุบัน

ส่วนในเรื่องของที่มาของตุลาการศาลปกครองนั้น อาจมีความจำเป็นที่จะต้องมีการทบทวนเช่นกัน เนื่องจากหากศาลปกครองต้องการที่จะใช้อำนาจเช่นนี้ต่อไป ผู้เขียนอาจตอบคำถามนี้ได้ว่า สามารถใช้อำนาจเชิง “ตุลาธิปไตย” หรือตุลาการภิวัฒ์ที่เรียกกันตามสมัยนิยม (อำนาจตุลาการเป็นใหญ่ หรือมีผลต่อการดำเนินนโยบายของรัฐ) นั้นสามารถทำได้ แต่ที่มาของอำนาจนั้นต้องมีความเชื่อมโยงกับประชาชนเจ้าของอำนาจด้วย โดยแนวทางที่เราใช้อยู่นั้นอาจต้องมีการแก้ไขปรับปรุง เช่น การสอบเข้าของตุลาการในศาลปกครองชั้นต้นนั้นอาจพอยอมรับได้ เนื่องจากเราต้องการผู้ปฏิบัติ บุคลากรผู้เป็นตุลาการเป็นจำนวนมาก แต่ตุลาการศาลปกครองสูงสุดที่จะทำหน้าที่วางนโยบายต่อไปของประเทศ ต้องมีความเชื่อมโยงกับประชาชนมากกว่านี้

กล่าวคือ ณ ปัจจุบัน ตุลาการศาลปกครองสูงสุดมาจากคัดเลือกผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งกรรมการศาลปกครองเป็นคนตั้ง แล้วจึงขอความเห็นชอบจากวุฒิสภาอีกครั้งหนึ่ง กรรมการศาลปกครอง 9 คน มาจากที่ประชุมใหญ่ศาลปกครอง ขณะที่เพียง 2 คนที่มาจากวุฒิสภา และคนเดียวจาก ครม. ซึ่งที่มาของตุลาการศาลปกครองสูงสุดเช่นนี้ไม่อาจตอบคำถามสังคมได้เลยว่า กรรมการศาลปกครองในส่วนของตุลาการศาลปกครองทั้ง 9 คนซึ่งเป็นเสียงข้างมากในการจะคัดเลือกตุลาการศาลปกครองสูงสุด นำอำนาจส่วนใดจากประชาชน มาคัดเลือกคนที่จะตัดสินคดีที่กระทบต่อการบริหารราชการแผ่นดินขนาดนี้ ซึ่งแนวทางที่ควรจะเป็นอาจต้องมีส่วนของฝ่ายการเมืองเพิ่มมากขึ้น หรือมีบุคคลที่ฝ่ายการเมืองเลือกเข้ามาบ้าง เนื่องจากฝ่ายการเมืองหรือรัฐสภา เขาก็เป็นผู้แทนของปวงชนนั่นเอง ประชาชนเลือกเขาเหล่านั้นมาเพื่อกำหนดนโยบายประเทศ เพราะว่าเพียง 3 คนจากฝ่ายการเมืองไม่มีประโยชน์อะไรเลยกับเสียงทั้งหมดถึง 12 เสียงในกรรมการศาลปกครองที่จะคัดเลือกตุลาการศาลปกครองสูงสุดต่อไป

สิ่งที่ผู้เขียนเสนอทั้งหมดในวันนี้ ผู้เขียนอยากขอให้สังคมรวมถึงผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องวิเคราะห์ด้วยใจเป็นกลาง เนื่องจากที่สิ่งที่เสนอทั้งหมดเป็นสิ่งที่จะมีประโยชน์ต่อสังคม รวมถึงส่งผลดีต่อตัวองค์กรศาลปกครองเองด้วย เพราะเนื่องจากว่า หากศาลปกครองมีเขตอำนาจที่ชัดเจน รวมไปถึงมีที่มาที่มีความเชื่อมโยงกับประชาชน และที่สำคัญคือสามารถตอบประชาชนได้ว่าเอาอำนาจอะไร มาจากที่ใด อำนาจของศาลปกครองก็จะยิ่งมีความชอบธรรม (Justified) ความน่าเชื่อถือต่อองค์กรศาลปกครองก็จะตามมา ทำให้องค์กรศาลปกครองเองนั้นสามารถที่ทำหน้าที่ให้ความเป็นธรรม เพื่อคุ้มครองสิทธิเสรีภาพและเป็นที่พึ่งพิงของประชาชนยามถูกอำนาจรัฐรังแก และเมื่อนั้นคำว่าเพื่อประโยชน์สาธารณะ คำติดปากนักกฎหมายมหาชนจะได้เป็นความจริงเสียที

มองต่างมุมกับคำพิพากษายึดทรัพย์และสัมปทานโทรศัพท์มือถือ

2011-07-09T16:00:00.001+07:00

คริส โปตระนันทน์
น.บ. เกียรตินิยม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

บทความนี้เผยแพร่ใน www.prachatai.com วันที่ 1 มีนาคม 2553 และหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ วันที่ 3 มีนาคม 2553 และหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ วันที่ 23 มีนาคม 2553

จากคำพิพากษายึดทรัพย์ที่ได้ตัดสินไปเมื่อวันศุกร์ที่ 26 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา มีหลายประเด็นที่ศาลฎีกาตัดสินไว้อย่างน่าสนใจ ที่ควรค่าแก่การเก็บตกและมาขยายความในทางวิชาการกันต่อไป ด้วยความเคารพอย่างสูงต่อศาล ในบทความนี้ผู้เขียนมิได้มีเจตนาจะชี้ให้เห็นความถูกผิดของคำพิพากษา หรือเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่จะนำแง่มุมในคำพิพากษามาขยายความในเชิงวิชาการทางนโยบายของรัฐและเศรษฐศาสตร์ที่มุ่งชี้ให้เห็นถึงผลประโยชน์ของประชาชนคนไทยทั้งประเทศ ดังจะกล่าวต่อไปนี้

ประเด็นต่างๆ ในคำพิพากษานี้ไม่ว่าจะเป็น การแปลงค่าสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิต โดยการตรา พ.ร.ก.แก้ไขเพิ่มเติม พ.ร.บ.พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต พ.ศ.2527 พ.ศ.2546 หรือการแก้สัญญา one 2 call เรื่องปรับลดอัตราส่วนแบ่งรายได้จากการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่แบบใช้บัตรเติมเงินล่วงหน้าให้กับเอไอเอส การแก้ไขสัญญาอนุญาตใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่เครือข่ายร่วม "โรมมิ่ง" สังคมไทยควรตั้งสติให้ดีๆ เนื่องจากหากประชาชนผู้ติดตามคำพิพากษาทั่วไปโดยไม่ได้คิดวิเคราะห์ อาจทำให้หลงคิดไปตามเหตุผลของฝ่ายกล่าวอ้างไปโดยมิได้พิจารณาข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ

ในคำพิพากษาคดียึดทรัพย์นี้ต้องคิดแยกประเด็นกันให้รอบคอบว่า การกระทำของอดีตนายกรัฐมนตรีในขณะที่ลูกมีหุ้น ภรรยามีหุ้น ญาติมีหุ้นในธุรกิจที่จะได้ประโยชน์จากนโยบายของรัฐเป็นสิ่งที่ไม่สมควร ต้องมีการจัดการทางกฎหมาย และเมื่อวันศุกร์ที่ 26 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ศาลก็ได้วางบรรทัดฐานเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนของนักการเมืองได้เป็นอย่างดี แต่อย่างไรก็ตาม ในส่วนของประเด็นการกระทำใดๆ ที่ทำให้ประชาชนได้เข้าถึงสาธารณูปโภคได้ง่ายขึ้น รวมถึงมีค่าบริการต่ำลงเป็นอีกประเด็นหนึ่ง นโยบายเหล่านี้มีประโยชน์ต่อประเทศ ประชาชน เรื่องนี้สังคมไทยต้องมีความเข้าใจที่ชัดเจน ต้องแยกให้ออกว่าเป็นคนละเรื่องกันระหว่างการกระทำที่มิชอบของนักการเมืองคนหนึ่ง ที่เอื้อผลประโยชน์ให้กับธุรกิจของตนเอง กับนโยบายที่ควรจะเป็นของประเทศ มิฉะนั้น อาจมีการเหมาเข่งรวมกันไปว่านโยบายเหล่านี้เป็นผลเสียต่อประเทศไปทั้งหมด ซึ่งอาจจะทำให้เราหันหัวเรือในการพัฒนาประเทศผิดไปก็เป็นได้

สิ่งที่ต้องพิจารณาเป็นลำดับแรกคือ เรื่องความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องความเสียหายของรัฐ เพราะปัจจุบันรัฐไทยในความคิดของประชาชนส่วนหนึ่งนั้นคิดว่า อะไรที่ทำให้รัฐบาลเสียประโยชน์ คือ ขายชาติ ทรยศชาติ ทั้งที่นโยบายเหล่านั้นอาจทำให้ประชาชนที่อยู่อย่างลำบากยากแค้นได้รับประโยชน์อย่างเต็มที่ ต้องทำความเข้าใจว่า รัฐบาลนั้นไม่ใช่รัฐ รัฐนั้นประกอบไปด้วยองคาพยพทั้ง 4 ส่วน คือ อำนาจอธิปไตย ดินแดน รัฐบาล และประชาชน คดีนี้มีการยกตัวอย่างการขาดรายได้ของบริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) กับบริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) เป็นจำนวนเงินหลายหมื่นล้านบาทมาเป็นเหตุผลสนับสนุนในหลายจุดนั้น ผู้เขียนเห็นว่าประเด็นที่ต้องพิจารณานั้นคือ ความเสียหายในคดีนี้ ความเสียหายส่วนใดที่รัฐวิสาหกิจเสือนอนกินทั้ง 2 บริษัทเสียหาย และความเสียหายส่วนใดที่ประชาชนเสียหาย เพราะความเสียหายของรัฐวิสาหกิจทั้ง 2 แห่ง อาจเป็นประโยชน์ต่อประชาชนก็ได้ เพราะส่วนหนึ่งของคำพิพากษาระบุถึงเรื่องความเสียหาย ก็เพราะเพื่อสนับสนุนเพื่อให้การกระทำที่เอื้อผลประโยชน์ของคุณทักษิณมีน้ำหนักมากขึ้น ทั้งที่จริงๆ แล้วอาจไม่มีความจำเป็นที่ต้องนำเหตุผลเรื่องความเสียหายเหล่านี้มากล่าวอ้างก็ได้ เพราะแค่กระทำการเอื้อผลประโยชน์ต่อตนเองก็เพียงพอแล้วที่จะพิพากษาในคดีนี้ แม้รัฐจะได้ประโยชน์หรือเสียประโยชน์ก็ไม่ใช่สาระสำคัญ หากมีการเอื้อประโยชน์ให้กับธุรกิจของตนก็สามารถพิพากษาลงโทษการกระทำดังกล่าวได้แล้ว

นอกจากนี้การยกค่าเสียหายของรัฐที่มากมายนั้น ในคดีนี้อาจทำให้เกิดความเข้าใจที่ผิดต่อสังคมในเรื่องของผลประโยชน์ของรัฐ ซึ่งไม่ควรหมายถึงผลประโยชน์ของรัฐบาล หน่วยงานราชการ รัฐวิสาหกิจ แต่ควรหมายถึงผลประโยชน์ของประชาชนที่เป็นเจ้าของรัฐไทย เนื่องจากจุดใหญ่ใจความที่ต้องพิจารณาก็คือ เป้าหมายของประเทศเราคืออะไร ใช่การที่รัฐวิสาหกิจของรัฐทั้ง 2 มีรายได้สูง เก็บรายได้เข้ารัฐมาก แต่ประชาชนกลับใช้ชีวิตอยู่กับความยากลำบาก เพื่อให้ผู้บริหารของรัฐวิสาหกิจได้มีโบนัสจากกำไรที่รับบนความลำบากของประชาชนหรือไม่ ขณะที่การกระทำอะไรก็ตามที่จะส่งผลให้ประชาชนทั้งประเทศได้ผลประโยชน์สูงสุดนั้น เช่น ได้มีโทรศัพท์มือถือดีๆ ถูกๆ ใช้ แล้วรัฐวิสาหกิจเหล่านั้นต้องขาดรายได้ กลับเป็นการทำลายประเทศ ยกตัวอย่างเช่น กรณีไม่ว่าจะเป็นเรื่องสัมปทานไอทีวี ที่รัฐมุ่งเอาแก่รายได้ของเอกชนจนเอกชนไม่สามารถประกอบธุรกิจเพื่อให้บริการประชาชนได้ หรือใบอนุญาต 3 จี ที่จะทำให้ประชาชนที่ไม่มีสายโทรศัพท์เข้าถึง ได้ใช้อินเทอร์เน็ตเหมือนคนเมืองบ้าง แต่กลับมีการอ้างว่าหากให้ใบอนุญาตไปกับเอกชน รัฐจะเสียประโยชน์มากมาย ซึ่งต้องแลกกับการที่ประชาชนต้องนั่งรอเป็นปีให้รัฐวิสาหกิจที่ไร้คุณภาพของรัฐจัดทำต่อไป

ส่วนที่ 2 นั้นก็คือ เรื่องของการแปลงค่าสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิตให้บริษัทผู้ประกอบการนั้น เป็นสิ่งที่รัฐบาลพึงกระทำ เพราะการลดภาษีลงนั้นจะทำให้ต้นทุนของผู้ผลิตต่ำลง สามารถให้บริการประชาชนในราคาถูกลง ให้บริการแก่ประชาชนได้มากขึ้น มิฉะนั้น หากรัฐยังมีการเก็บภาษีขูดเลือดขูดเนื้อเอกชน ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ที่ประชาชนจะได้ใช้มือถือในราคาถูกทั่วบ้านทั่วเมืองขนาดนี้ ถ้าหากมิได้มีการปรับสัญญาต่างๆ เหล่านี้ ตอนนี้พวกเราคงต้องนั่งทนใช้โทรศัพท์อยู่ยี่ห้อเดียว เสียค่าบริการเดือนละ 500 บาททุกเดือน สัญญาณก็ไม่ค่อยดีเหมือนเมื่อ 10 ปีก่อนเป็นแน่ หากต้นทุนของผู้ประกอบการสูงแล้ว ถึงแม้จะมีการแข่งขันกันในตลาดอย่างไรก็คงจะสามารถลดต้นทุนของสินค้าได้ในระดับหนึ่งเท่านั้น ส่วนต้นทุนที่ต้องจ่ายให้กับรัฐนั้นเป็นต้นทุนที่มิอาจเปลี่ยนแปลงได้ อีกทั้งเรื่องนี้ยังมีตัวเลขที่ยืนยันชัดเจนว่า ตั้งแต่เก็บภาษีสรรพสามิตเริ่มในปี 2546 ขณะนั้นมีผู้ใช้บริการ 35 ล้านเลขหมาย ปัจจุบันมี 100 ล้านเลขหมาย ตัวเลขนี้เป็นตัวเลขที่แสดงให้เห็นถึงประโยชน์ที่ประชาชนได้รับจากการเปิดให้ธุรกิจมือถือนั้นแข่งกันได้อย่างเสรี โดยไม่มีค่าสัมปทานมาเป็นอุปสรรคในการเข้าสู่ตลาด (Barriers to entry)

ถึงแม้ว่าศาลฎีกาจะวินิจฉัยในทำนองที่ว่า การแปลงสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิตนั้นเป็นการเพิ่มภาระให้แก่ผู้ประกอบการรายใหม่ โดยส่งผลให้เอไอเอสได้เปรียบในการแข่งขัน เนื่องจากเอไอเอสสามารถนำค่าสัมปทานที่เสียไปแล้วนั้นมาหักเป็นภาษีสรรพสามิตได้นั้น แต่ก็อาจจะถือว่ายุติธรรมแล้วก็ได้ เพราะเอไอเอสก็จ่ายค่าสัมปทานไปก่อน บริษัทอื่นที่ยังไม่ได้จ่ายก็สามารถจ่ายเป็นภาษีสรรพสามิตเป็นรายปีไป หากจะไม่ให้เอไอเอสหักค่าสัมปทานออก ก็ไม่น่าจะเป็นธรรมเท่าไรนัก เนื่องจากการแข่งขันเสรีนั้นต้องอยู่ภายใต้กติกาเดียวกัน สถานะและภาระของผู้ประกอบการแต่ละรายไม่จำเป็นต้องพิจารณา และก็น่าเชื่อว่านโยบายนี้น่าจะเกิดประโยชน์ต่อผู้ประกอบการรายใหม่เช่นกัน เนื่องจากผู้ประกอบการรายใหม่อาจไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเป็นเงินก้อนใหญ่เหมือนสัมปทานเดิม เพียงแต่เสียภาษีสรรพสามิตเป็นรายปีเท่านั้น

ส่วนประเด็นการปรับลดค่าอัตราส่วนแบ่งในระบบพรีเพดให้กับบริษัท ทศท.ให้เหลืออัตราคงที่ร้อยละ 20 จากการที่จะต้องจ่ายตามอัตราก้าวหน้าตามสัญญาเดิมนั้น จริงๆ แล้วในเรื่องนี้ศาลก็ได้ตัดสินไว้แล้วในส่วนหนึ่งว่า การปรับค่าอัตราส่วนแบ่ง ประชาชนได้ใช้บริการมากขึ้นดังที่ระบุไว้ในคำพิพากษาว่า มีการขยายฐานตลาดจาก 2.5 แสนราย เป็น 17 ล้านราย ผู้ใช้บริการได้รับประโยชน์ คือได้ใช้บริการที่ถูกลงอย่างมาก เพราะถ้าเป็นสมัยก่อนที่โทรศัพท์ระบบเติมเงินเข้ามาใหม่ ค่าบริการขั้นต่ำที่จะให้มือถือใช้ได้ตลอดเดือนก็ต้องมี 300-500 บาทเป็นอย่างต่ำ นาทีละ 5 บาท ปัจจุบัน 50 บาทอยู่ได้ทั้งเดือน ส่วนการแก้สัญญาให้รัฐรับผิดชอบค่าใช้จ่ายร่วมในระบบโรมมิ่ง ก็เป็นเรื่องเดียวกัน ใจความหลักคือ มีการลดค่าธรรมเนียมให้เอไอเอส ซึ่งก็จะทำให้เอไอเอสบริการโรมมิ่งแก่ผู้บริโภคได้ในราคาถูกลง

แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยความเคารพอย่างสูงต่อศาล ในส่วนของคำพิพากษาประเด็นสัญญาพรีเพดนั้น ที่ว่า "คู่แข่งของเอไอเอสคือแทคที่ทำบัตรโทรศัพท์พร็อมท์ให้บริการแข่งขัน...ทางแทคมีภาระมากกว่า ทั้งที่ยังไม่มีลูกค้า ทำให้ขาดทุนเสียรายได้ กสทฯ ได้ปรับอัตราจึงชอบแล้ว เอไอเอสขอลดอัตรารายได้บ้าง และมีช่องทางปรับลดตามขอ เห็นว่าเอไอเอสไม่มีเหตุที่จะลดอัตรารายได้ที่ต้องส่งให้ กสทฯ" เรื่องนี้อาจทำให้เกิดบรรทัดฐานต่อวงการกฎหมายในเรื่องการแข่งขันที่เป็นธรรมในอนาคต เนื่องจากอาจทำให้นักกฎหมายเข้าใจกันไปว่า การแข่งขันที่เป็นธรรมคือ การที่รัฐช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอกว่าในตลาด ซึ่งเป็นหลักปฏิบัติที่ขัดแย้งกับทฤษฎีตลาดเสรี (free market theory) เนื่องจากการแข่งขันเสรี หมายถึง ผู้ประกอบการทุกรายอยู่ในกติกาเดียวกัน ใครไม่มีความสามารถแข่งขันได้ ก็ต้องเลิกไป ใครจะมีต้นทุนเท่าไรก็สู้กันเข้าไป ไม่มีการจำกัดว่าใครจะมีฐานลูกค้ามากกว่า มีความสามารถที่มากกว่า ก็ต้องปล่อยให้เขาแข่งกันไปอย่างเสรี รัฐไม่มีสิทธิ์เข้าไปอุ้มผู้ที่อ่อนแอกว่า เพื่อที่เราจะได้ผู้ประกอบการที่ทำราคาได้ต่ำที่สุด ผลิตสินค้าคุณภาพสูงที่สุด และบริหารจัดการได้เก่งที่สุด เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้บริโภค รัฐมีหน้าที่อยู่อย่างเดียวคือ การทำให้สภาวะเหมาะแก่การแข่งขันทางธุรกิจมากที่สุด คือ กำจัดอุปสรรคการเข้าสู่ตลาดให้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นภาษีที่ต่ำ ค่าสัมปทานที่ต่ำ ใบอนุญาตที่ขอได้ไม่ยากจนเกินไป เพราะฉะนั้นการที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่ควรจะปรับลดภาษีให้เอไอเอสนั้น เนื่องจากฐานลูกค้าและภาระที่น้อยกว่าแทคน่าจะขัดกับทฤษฎีนี้อยู่พอสมควร

เพราะฉะนั้นเราจึงต้องเข้าใจถึงคำพิพากษาว่าสิ่งใดที่ศาลต้องการวางเป็นบรรทัดฐานหลักของคำพิพากษา ส่วนใดเป็นเพียงเหตุผลประกอบคำพิพากษาเพื่อสนับสนุนเหตุผลหลักเท่านั้น ซึ่งในส่วนของเหตุผลรองนี้ไม่ควรนำคำพิพากษาในส่วนเหล่านี้ไปเป็นบรรทัดฐานตีความกฎหมาย รวมถึงบังคับใช้กฎหมายในอนาคต เพราะส่วนของคำพิพากษาในส่วนดังกล่าวนั้นเป็นเพียงแต่เหตุผลประกอบในการสนับสนุนการกระทำที่เอื้อผลประโยชน์ให้แก่บริษัทของคุณทักษิณ ไม่ใช่เป็นส่วนหลักที่เป็นแกนของคดี ดังที่มีกรณีเรื่องการรื้อสัญญาสัมปทานกับเอกชนดังที่มีข่าวว่า กระทรวงไอซีทีจะนำผลการพิพากษาคดีนี้ในเรื่องความเสียหายของรัฐมาตรวจสอบดูว่า สัมปทานมือถือว่ามีอะไรที่สร้างความเสียหายให้กับรัฐบ้างนั้น เพื่ออาจมีการปรับแก้ต่อไป การกระทำเช่นนี้หากไม่ได้เป็นการรื้อสัมปทานเพื่อมุ่งต่อผลประโยชน์ของผู้บริโภคเป็นหลัก แต่เป็นการปรับแก้สัญญาให้ผู้ประกอบการจำต้องจ่ายค่าต๋งให้แก่รัฐเพิ่มขึ้น เพียงเพื่อหวังจะเก็บรายได้เข้ารัฐให้มากขึ้น พึงแต่จะทำให้ประเทศเสียหายเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นในแง่ของความเสียหายต่อความเชื่อมั่นของนักลงทุน หากรัฐจะแก้สัญญาตามอำเภอใจ รวมไปถึงผลกระทบโดยตรงต่อราคาค่าใช้บริการโทรศัพท์มือถือของผู้ใช้มือถือก็ตาม ซึ่งจะเป็นสิ่งที่กระทบโดยตรงต่อประชาชนซึ่งเป็นผู้บริโภค.

สิทธิเสรีภาพ นิติรัฐ รัฐธรรมนูญ ความคิดในกระดาษของสังคมไทย

2011-07-09T12:53:00.001+07:00

คริส โปตระนันทน์
น.บ. เกียรตินิยม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

บทความนี้ได้เผยแพร่
ในหนังสือพิมพ์สยามรัฐ วันที่ 29 เมษายน 2553
และใน ทัศนะวิจารณ์ หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ
วันที่ 4 พฤษภาคม 2553

สถานการณ์ทางการเมืองช่วงนี้กำลังคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นอย่างมากมายอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนในประเทศไทย

ไม่ว่าจะเป็นกรณีการชุมนุมของคนเสื้อแดง หรือระเบิดเอ็ม 79 ที่ ตกราวกับสายฝนใน กทม.มากกว่า 1 เดือนแล้ว และยังมีความเคลื่อนไหวจากหลายๆ ภาคส่วน ซึ่งรวมไปถึงการเสนอแนวทางออกของวิกฤติการเมืองด้วยการแก้รัฐธรรมนูญ ผู้เขียนเห็นว่า ถ้าผู้อ่านได้มีความรู้พื้นฐานเหล่านี้อาจจะพิจารณาเหตุการณ์ต่างๆ ได้ดีขึ้นมากครับ

รัฐธรรมนูญตามความหมายที่คนทั่วไปเข้าใจและตามตำราที่สอนกันมาในมหาวิทยาลัยนั้น หมายความโดยทั่วๆ ไปว่า คือ กฎหมายสูงสุดของประเทศที่ไม่มีกฎหมายใดที่ขัดแย้งได้ โดยมีเนื้อหาที่สำคัญในรัฐนั้นๆ เช่น ระบอบการปกครอง การกำหนดจัดการองค์กรทางรัฐธรรมนูญ อย่างเช่น รัฐสภา รัฐบาล ศาล และการถ่วงดุลอำนาจระหว่างองค์กรต่างๆ เป็นต้น แต่สิ่งสำคัญที่ถือว่าเป็นแกนหลักของรัฐธรรมนูญนั้น กลับถูกเพิกเฉยเป็นอย่างมากจากสังคมไทย กล่าวคือบทในส่วนของสิทธิเสรีภาพ ซึ่งจะเห็นได้ว่า หลายๆ บทไม่มีผลบังคับอย่างแท้จริงในสังคมไทย ตัวอย่างเช่น เรื่องสิทธิเสรีภาพของผู้ต้องหาที่ถูกจับกุม ไม่ว่าจะเป็นกรณีการจับกุมผู้ต้องหายาเสพติด มีการจับผู้ต้องหามานั่งให้นักข่าวถ่ายรูปพร้อมของกลาง ราวกับว่าบุคคลเหล่านั้นถูกศาลพิพากษาไปแล้วว่าเป็นคนผิด ทั้งๆ ที่ยังมิได้มีการดำเนินคดีในศาลแต่อย่างใด หรือสิ่งที่เราเห็นชัดในชีวิตประจำวันในเรื่องการกระทำต่างๆ ของตำรวจไม่ว่าจะเป็นคำสั่งที่มิชอบด้วยกฎหมายต่างๆ เช่น การจับรถจักรยานยนต์แล้วดึงกุญแจรถของประชาชนไป ซึ่งตัวอย่างเหล่านี้ ผู้เขียนตั้งคำถามได้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับประเทศที่มีรัฐธรรมนูญที่บัญญัติรับรองสิทธิเสรีภาพถึง 40 กว่ามาตรา และสิ่งที่น่าเศร้าใจกว่านั้นคือ คนในสังคมไทยที่ทนและยอมอยู่กับการถูกละเมิดสิทธิเสรีภาพเหล่านี้ทุกๆ วันโดยไม่ได้รู้สึก และไม่ได้มีปฏิกิริยาใดต่อการกระทำดังกล่าวแม้แต่น้อย

คำถามที่ย้อนกลับมาถึงบรรทัดนี้ก็คือ แล้วเราจะสามารถบังคับใช้ให้กฎหมายศักดิ์สิทธิ์ ให้สิทธิเสรีภาพได้รับการคุ้มครองอย่างแท้จริง ทุกๆ คนไม่ว่าจะเป็นรัฐหรือประชาชนอยู่ใต้บังคับของกฎหมาย หรือ กล่าวกันเป็นภาษาวิชาการว่า “นิติรัฐ” จะเกิดขึ้นได้อย่างไร

สิ่งที่เราน่าจะพิจารณาก็คือประวัติศาสตร์ของประเทศที่เป็นนิติรัฐทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ของสหรัฐอเมริกาเพื่อปลดแอกจากการเป็นอาณานิคมของอังกฤษ การปฏิวัติฝรั่งเศส และการต่อสู้ของสภาสามัญเพื่อลดอำนาจของสภาขุนนางอังกฤษ ซึ่งหากเราเรียนรู้จากประวัติศาสตร์ของประเทศเหล่านี้ เราจะเห็นจุดที่แตกต่างกับประเทศไทย กล่าวคือประชาชนของเขาต้องต่อสู้และต้องสูญเสียเพื่อการจำกัดอำนาจผู้ปกครองที่รังแกประชาชนเพื่อให้อำนาจการปกครองเป็นของปวงชนอย่างแท้จริง หลังจากที่เขาได้สิทธิเหล่านั้นมาแล้ว จึงมีการตรารัฐธรรมนูญขึ้นเพื่อเป็นหลักฐานรับรองเท่านั้น สิทธิของเขาได้มาจากการต่อสู้และเรียกร้อง รัฐธรรมนูญจึงไม่ใช่ต้นกำเนิดแห่งสิทธิ หากเป็นแต่เพียงใบเสร็จยืนยันถึงสิทธิเสรีภาพของพวกเขาเท่านั้น ในทางกลับกันรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและการปกครองระบอบประชาธิปไตยคือสิ่งที่คนไทยได้มาพร้อมกับรัฐธรรมนูญ พ.ศ.2475 ซึ่งเกิดจากการพยายามของกลุ่มปัญญาชนกลุ่มหนึ่งที่ต้องการเรียกร้องอำนาจทางการเมืองจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 จนในที่สุดท่านก็ได้พระราชทานรัฐธรรมนูญให้แก่ประชาชน ถึงแม้ว่าประชาชนส่วนใหญ่ในประเทศไม่ได้เรียกร้องสิทธิเสรีภาพเหล่านั้นเลย การต่อสู้ในครั้งนี้เป็นแต่เพียงการแย่งชิงอำนาจของชนชั้นนำในสังคมไทยเท่านั้น ด้วยเหตุดังกล่าว รัฐธรรมนูญจึงเป็นเพียงเครื่องชิงอำนาจของกลุ่มการเมืองตลอดระยะเวลา 78 ปีที่ผ่านมา รัฐธรรมนูญของเราจึงเป็นเพียงแค่กระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนเรื่องกฎระเบียบการชิงอำนาจของกลุ่มการเมืองเท่านั้น หรืออาจกล่าวในเชิงวิชาการได้ว่าเป็นรัฐธรรมนูญเชิงรูปแบบเท่านั้น โดยไม่ได้มีความเป็นสัญญาประชาคมแม้แต่น้อย

เพราะเหตุนี้กฎหมายในประเทศไทยจะไม่ได้มีสภาพต่างอะไรกับคำสั่งที่ออกจากกลุ่มคนชั้นนำกลุ่มเล็กๆ เพื่อสั่งให้ประชาชนหันซ้าย หันขวา ไม่ได้ต่างอะไรกับกฎหมายในประเทศเผด็จการ เพราะในเมื่อกฎหมายนั้นไม่ได้เกิดจากคนส่วนใหญ่ในสังคมตกลงกันทำสัญญามอบอำนาจให้รัฐเป็นผู้ปกครองตัวเองแล้ว ประชาชนจึงไม่รู้สึกถึงความสำคัญของกฎหมาย ไม่ได้รู้สึกรักและหวงแหนในกฎหมาย ไม่ได้รู้สึกว่าจะต้องปฏิบัติตาม รู้สึกแต่เพียงว่ากฎหมายเป็นสิ่งที่น่ากลัวและจะทำให้ชีวิตลำบากเมื่อเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย เมื่อผู้ปกครองปกครองด้วยการละเมิดกฎหมาย ประชาชนก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะถึงแม้จะปกครองด้วยกฎหมาย ประชาชนก็ไม่ได้มีส่วนร่วมในกฎหมายเหล่านั้นอยู่แล้ว

สิ่งที่เราควรจะทำในตอนนี้เพื่อให้ประเทศพ้นวิกฤติ จึงไม่ใช่การแก้รัฐธรรมนูญ เพราะการแก้รัฐธรรมนูญเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ (หากจะมีผลดีอยู่บ้าง ก็คงจะต้องเป็นการแก้เพื่อให้อำนาจตามรัฐธรรมนูญตรงกับดุลอำนาจในสังคม ซึ่งจะทำให้ระบบการเมืองเดินต่อไปได้เท่านั้น) การแก้รัฐธรรมนูญจึงเป็นแค่การแก้เอกสารแผ่นหนึ่งที่ใช้บังคับกันในหมู่นักการเมืองและข้าราชการเท่านั้น ถึงแม้ประเทศไทยจะแก้รัฐธรรมนูญให้ดีที่สุด เป็นประชาธิปไตยที่สุด มันก็คงเป็นไปไม่ได้ที่สังคมไทยจะกลายเป็นนิติรัฐ สิทธิเสรีภาพของคนไทยจะได้รับการคุ้มครองที่ทุกคนใฝ่ฝัน

สิ่งที่ประเทศไทยขาดอยู่ในตอนนี้จึงไม่ใช่รัฐธรรมนูญที่ดี แต่เป็นจิตสำนึกในการหวงแหนสิทธิเสรีภาพของตัวเองที่จะทำให้เกิดสิ่งต่างๆ ที่กล่าวมาได้ จากตัวอย่างที่ผู้เขียนยกขึ้นมาข้างต้น ประเทศเหล่านั้นไม่ได้เจริญเป็นนิติรัฐทันทีที่ได้รัฐธรรมนูญ สหรัฐอเมริกาประกาศใช้รัฐธรรมนูญในปี ค.ศ.1787 แต่กว่าจะให้สิทธิในการเลือกตั้งกับคนผิวดำอย่างเป็นทางการก็ในปี 1966 เนื่องจากการเคลื่อนไหวเรียกร้องสิทธิพลเมืองของคนผิวดำ (African-American Civil Rights Movement) ในระหว่างปี 1955-1968 ซึ่งจะเห็นได้ว่านิติรัฐจะเกิดได้ต้องเกิดจากการพัฒนาของประวัติศาสตร์การเมืองของแต่ละประเทศ ซึ่งก็จะต้องมีการเรียกร้องสิทธิของประชาชนกลุ่มต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การชุมนุม การเดินขบวน การประท้วง เป็นธรรมดา เพราะฉะนั้นการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่เกิดอยู่ในประเทศไทยตอนนี้จึงเป็นเรื่องปกติของการเรียกร้องสิทธิทางการเมืองที่ประชาชนในประเทศที่พัฒนาแล้วล้วนแต่ต้องผ่านมาแล้วทั้งสิ้น

สิ่งที่บทความนี้พยายามจะแสดงให้เห็นก็คือ ประเทศไทยอาจเดินมาถึงจุดที่ประชาชนเริ่มจะเรียนรู้ในสิทธิทางการเมืองของตัวเอง อย่างที่ปรากฏในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา การแสดงออกทางการเมืองของทั้งคนเสื้อเหลืองและเสื้อแดงจึงไม่ใช่สิ่งที่ผิด แต่เป็นสิ่งที่ควรต้องส่งเสริมให้เกิดขึ้นในประเทศไทยเสียด้วยซ้ำ ประชาชนไทยส่วนใหญ่ต้องไม่คิดว่าการแสดงออกทางการเมืองเป็นเรื่องการถ่วงความเจริญของบ้านเมือง เพียงแต่เรายังต้องเรียนรู้วิธีในการใช้สิทธิของพวกเราอย่างถูกต้องและเหมาะสมต่อไป การใช้สิทธิเหมือนประเทศที่เจริญแล้วต่างๆ คงไม่อาจเกิดได้ในช่วงข้ามคืน อย่างไรก็ตามคนไทยต้องเรียนรู้ที่จะใช้สิทธิของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการปราศรัยโดยมีท่าทีดูถูกเกลียดชัง ด่าทอ ยั่วยุให้เกิดความรุนแรง หรือแม้แต่การประท้วงที่มีอาวุธในครอบครอง ซึ่งการกระทำเหล่านี้ผู้ใช้สิทธิจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงแก้ไข เมื่อเกิดความผิดพลาด ความสูญเสียไม่ว่าจะในทางเศรษฐกิจ หรือแม้แต่ชีวิตคน คนไทยจะเรียนรู้และไม่ลืมง่ายอย่างที่ผ่านมา ซึ่งผู้เขียนเชื่อว่าในระยะยาวการชุมนุมทางการเมืองของเราจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น เราคนไทยจะเรียนรู้การใช้สิทธิของตนที่เหมาะสมได้อย่างแน่นอน

เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นนั้นถือเป็นนิมิตหมายอันดีสำหรับประเทศไทยที่อย่างน้อย ประชาชนกลุ่มหนึ่งซึ่งอาจไม่ใช่ทั้งหมดของประเทศ มีการตื่นตัวทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นการชุมนุมต่อต้านรัฐบาลทักษิณของคนเสื้อเหลือง เนื่องจากเอาเงินภาษีที่คนชั้นกลางเป็นผู้จ่ายเสียส่วนใหญ่ไปทำนโยบายประชานิยม หรือการที่คนเสื้อแดงพยายามจะเรียกร้องสิทธิการเมืองของตนในงบประมาณและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจให้แก่คนจนและต่างจังหวัดบ้าง ตัวอย่างเหล่านี้จึงอาจจะถือได้ว่าประชาชนเริ่มที่จะเรียนรู้ (Realize) และเริ่มใช้ (Exercise) สิทธิของตนแล้ว ซึ่งหากมองในแง่ดีวิกฤติการเมืองตลอด 5 ปีมานี้อาจไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป หากคนไทยไม่ว่าฝ่ายใดเรียนรู้และหวงแหนสิทธิของตนที่ฝ่ายของตนต้องต่อสู้เพื่อให้ได้มา หากมีใครมาพรากสิทธิของตนเอง พวกเขาก็คงจะไม่ยอมอยู่เฉยให้ใครมาละเมิดสิทธิของตนอย่างที่เคยเป็นมา เมื่อถึงเวลานั้น รัฐธรรมนูญก็อาจจะเป็นหลักฐานแสดงซึ่งสิทธิเสรีภาพอย่างประเทศต่างๆ ในโลก รัฐธรรมนูญก็จะเปลี่ยนจากกระดาษแผ่นหนึ่งเป็นสัญญาประชาคมอย่างแท้จริงได้ ประเทศไทยอาจจะเป็นนิติรัฐที่สมบูรณ์ ทุกคนเคารพกฎหมาย พร้อมที่จะพัฒนาเพื่อเริ่มก้าวให้ทันโลกอีกครั้ง แม้ว่าประชาธิปไตยจะต้องล้มลุกคลุกคลานบ้างในช่วงนี้ ก็อาจจะต้องยอม

วิเคราะห์นโยบายหาเสียงเลือกตั้ง’54 : ข้อเสนอลดภาษีเงินได้นิติบุคคล

2011-07-09T12:26:00.001+07:00

คริส โปตระนันทน์
(น.บ. เกียรตินิยม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, น.บ.ท.)

เผยแพร่ใน www.prachatai.com เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน 2554

ปฏิเสธไม่ได้ว่า การหาเสียงในยุคนี้ไม่ได้มีแค่การให้หัวคะแนนขนคนมาลงคะแนนอีกแล้ว แต่กลับกลายเป็นการต่อสู้กันด้วยนโยบายกันมากขึ้น บทความนี้ผู้เขียนจะวิเคราะห์นโยบายภาษีของพรรคเพื่อไทยที่ยังมีคนพูดถึงกันไม่มากนัก แต่เป็นนโยบายที่สำคัญมากต่อประเทศ นโยบายนี้คือการลดภาษีเงินได้นิติบุคคลจาก 30% เหลือ 23% ในปีหน้าและเหลือ 20% ในปี พ.ศ. 2556

ในเรื่องนี้ดูเหมือนว่าจะมีความเคลื่อนไหวในรัฐบาลอภิสิทธิ์อยู่ช่วงหนึ่งว่า กระทรวงการคลังเสนอให้ลดภาษีชนิดนี้ และจะยกเลิกสิทธิพิเศษทางด้านภาษีบีโอไอ แต่ในที่สุดดูเหมือนว่าจะมีเสียงทักท้วงถึงเรื่องการขาดรายได้ของรัฐ เรื่องจึงเงียบหายไป ทั้งที่ตอนนั้นผู้เขียนก็แอบเอาใจช่วยรัฐบาลประชาธิปัตย์ให้ออกนโยบายที่สำคัญครั้งยิ่งใหญ่ของเมืองไทยให้สำเร็จ แต่สุดท้ายอาจจะเพราะแรงกดดันทางการเมือง รัฐบาลอภิสิทธิ์จึงใส่เกียร์ถอยในเรื่องนี้

ส่วนคีย์แมนของประชาธิปัตย์อย่างกอร์ปศักดิ์ สภาวสุ ให้สัมภาษณ์กับกรุงเทพธุรกิจว่า เรื่องนี้เป็นจุดยืนคนละจุด ที่ว่าเพื่อไทยทำ ประชาธิปัตย์ไม่ทำ ประชาธิปัตย์จะทำเพียงมาตรการเพิ่มค่าลดหย่อนภาษีเงินได้นิติบุคคล หากบริษัทใดขึ้นค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างพนักงานเท่านั้น

ส่วนเพื่อไทยหลังจากที่ทะเลาะกันในพรรคอยู่พักใหญ่ๆ แต่ตอนหลังก็เปิดนโยบายนี้ออกมา ซึ่งก็น่าจะเป็นอีกจุดหนึ่งที่ประชาชนอย่างพวกเราน่าจะพิจารณานโยบายนี้เป็นส่วนหนึ่งในการตัดสินใจในวันเลือกตั้งครับ

เพื่อความเข้าใจของผู้อ่านที่อาจจะไม่ใช่นักกฎหมายหรือนักธุรกิจ ภาษีเงินได้นิติบุคคลหมายถึง ภาษีที่บริษัท ห้างหุ้นส่วนจำกัด ห้างหุ้นส่วนสามัญจดทะเบียนทุกแห่งในประเทศไทยที่ในทางกฎหมายถือว่าเป็นนิติบุคคลจะต้องจ่ายให้แก่รัฐทุกปี ในอัตราคงที่ (Flat rate) 30% ของกำไรในปีนั้น อย่างเช่น บริษัท A มีกำไรในปี 2553 เป็นเงิน 100 บาท จะต้องจ่าย 30 บาทเป็นภาษีเงินได้นิติบุคคลให้แก่รัฐ

สำหรับประเด็นที่สำคัญของนโยบายนี้คือ หากมีการปรับลดภาษีเงินได้นิติบุคคลจริง รายได้ที่จะเข้าคลังจะลดลงหรือไม่ เพียงใด ซึ่งหากพิจารณาอย่างถ่องแท้แล้วรายได้ของรัฐจะลดลงจริง แต่เป็นการลดลงในช่วงระยะสั้นๆ เท่านั้น เนื่องจากในช่วงแรกบริษัทที่อยู่ในประเทศไทยจะจ่ายภาษีน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เงินภาษีที่จัดเก็บเข้ารัฐนั้นจัดเก็บได้น้อยลง แต่ในระยะยาวการจัดเก็บภาษีเงินได้นิติบุคคลที่น้อยลงจะทำให้มีการลงทุนมากขึ้นทั้งจากในประเทศและต่างประเทศ

สิ่งที่เราต้องเข้าใจก่อนในโลกธุรกิจคือ เรื่องของกำไร เมื่อรัฐตอบสนองให้ภาคธุรกิจมีโอกาสที่จะได้กำไรมากขึ้นโดยการเก็บภาษีน้อยลง เรื่องนี้จะเป็นแรงจูงใจที่สำคัญของภาคธุรกิจให้มีการขยายการลงทุนเพิ่มขึ้นสำหรับธุรกิจที่ดำเนินกิจการอยู่แล้ว และสำหรับคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ยังไม่ได้เข้ามาแข่งขันในตลาดเพราะก่อนหน้านี้ไม่สามารถแข่งขันในตลาดได้ก็จะกล้าลงทุนมากขึ้น สิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาก็คือ จะมีบริษัทจำนวนมากขึ้น ทุกบริษัทแม้จะจ่ายภาษีในอัตราที่ต่ำลง แต่เมื่อจำนวนบริษัทมากขึ้น รายได้ภาษีโดยรวมของรัฐก็มากขึ้นตามไปด้วย

ยกตัวอย่างเช่น ที่อัตราภาษี 30% มีบริษัทที่สามารถแข่งขันได้อยู่ในตลาด 10 บริษัท ทุกบริษัท มีรายได้ 10 หน่วย ทุกบริษัทจะเสียภาษีเป็นรายได้ของรัฐ 3 หน่วย รวมเป็นรายได้ทั้งหมด 30 หน่วย ขณะที่เมื่ออัตราภาษีที่ต่ำลง เช่น ที่อัตรา 20% อาจทำให้มีบริษัทที่สามารถแข่งขันได้ในตลาดมากขึ้นเป็น 20 บริษัท ซึ่งแต่ละบริษัทเสียภาษีลดลงเป็นบริษัทละ 2 หน่วย ซึ่งจะทำให้รายได้ของรัฐโดยรวมเป็น 40 หน่วย และเมื่อมีบริษัทแข่งขันกันมากขึ้น ผลิตภัณฑ์สินค้าก็มีราคาถูกลง คุณภาพดีขึ้น ทำให้ขายของได้มากขึ้น เศรษฐกิจขยายตัว กำไรของบริษัทก็เพิ่มขึ้น ซึ่งจะทำให้รัฐเก็บภาษีได้เพิ่มขึ้นอีกด้วย

เราสามารถดูตัวอย่างได้จากประเทศหลายประเทศเช่นกัน ฮ่องกง และสิงคโปร์มีอัตราภาษีเงินได้นิติบุคคลเพียงแค่ 16.5% และ 17% ตามลำดับ มาเลเซีย 25% เวียดนาม 25% อินโดนีเซีย 25% เกาหลีใต้ 22% ขณะที่ประเทศไทยเก็บอยู่ที่ 30% ซึ่งแทบจะเป็นอัตราที่สูงที่สุดในโลกแล้ว

เราจะเห็นได้ว่า ประเทศที่เก็บภาษีต่ำ กลับมีรายได้รวมมากกว่าประเทศที่เก็บภาษีสูง เช่น ในปี 2552 ในขณะที่ประเทศไทยเก็บภาษีเงินได้นิติบุคคล 30% กลับมีรายได้เพียง 392,172 ล้านบาท หรือคิดเป็นเพียงแค่ 4.05% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศหรือจีดีพี (มูลค่าจีดีพีของประเทศไทยคือ 263,856 ล้านเหรียญสหรัฐหรือประมาณ 8,002,752.48 ล้านบาท) ขณะที่ฮ่องกงซึ่งเก็บภาษีเพียงแค่ 16.5% ซึ่งแม้จะมีขนาดจีดีพีที่เล็กกว่าประเทศไทยมาก (ฮ่องกงมีจีดีพี 215,355 ล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐหรือประมาณ 6,531,717 ล้านบาท) แต่กลับมีรายได้รวมจากภาษีนิติบุคคลถึง 99,294 ล้านเหรียญดอลลาร์ฮ่องกงหรือประมาณ 387,198 ล้านบาทหรือ 5.92% ของจีดีพี ซึ่งหากดูเพียงแค่รายได้สุทธิอาจดูเหมือนว่าฮ่องกงเก็บภาษีได้น้อยกว่าเรา แต่เมื่อเราเทียบภาษีที่เก็บได้ต่อจีดีพีซึ่งก็คือมูลค่าเศรษฐกิจโดยรวมแล้ว ต้องถือว่าฮ่องกงเก็บภาษีได้มากกว่าประเทศไทยถึงเกือบ 2% ของจีดีพีของประเทศตน

นอกจากนี้หากมีการปรับลดอัตราภาษีเงินได้นิติบุคคลลงจาก 30% เหลือ 23% เงินลงทุนจากต่างประเทศจะไหลเข้าประเทศมากขึ้น จริงอยู่ว่า การที่บริษัทแต่ละบริษัทจะลงทุนที่ใดอาจมีปัจจัยหลายปัจจัย ทั้งเสถียรภาพทางการเมือง สาธารณูปโภคพื้นฐาน ลักษณะพื้นฐานของแต่ละประเทศ แต่อัตราภาษีเงินได้นิติบุคคลก็เป็นปัจจัยหลักๆ ที่บริษัทเหล่านี้ต้องคำนึง ซึ่งหากเราปรับอัตราลดอัตราภาษีลง จะทำให้มีการลงทุนจากต่างประเทศเพิ่มขึ้น

นอกจากนี้บริษัทที่มีจำนวนมากขึ้นและขยายกิจการให้ใหญ่ขึ้น ก็ต้องการแรงงานเพิ่ม ส่งผลให้เกิดอุปสงค์ของแรงงานสูงขึ้น ค่าจ้างจะเพิ่มขึ้นเองด้วยกลไกตลาด โดยไม่จำเป็นต้องออกกฎหมายกำหนดเรื่องการเพิ่มอัตราค่าจ้างขั้นต่ำแต่อย่างใด ประชาชนคนเดินถนนทุกคนในประเทศจะได้รับประโยชน์นี้อย่างทั่วถึง ไม่ใช่แค่ภาคธุรกิจเท่านั้นที่จะได้ประโยชน์จากนโยบายนี้

ในทางกลับกัน หากเราไม่ทำการปรับปรุงแก้ไขในเรื่องนี้ เงินลงทุนที่บริษัทหลายบริษัทอยากจะลงทุนในประเทศไทยอาจจะไหลไปยังประเทศที่มีสภาวะการลงทุนเหมาะแก่การลงทุนเหมือนเช่นประเทศไทยแต่มีอัตราภาษีที่ต่ำกว่า อย่างเช่น อินโดนีเซีย มาเลเซีย หรือแม้กระทั่งเวียดนาม ซึ่งจะทำให้เราเสียประโยชน์ที่ควรจะได้ไปอย่างน่าเสียดาย

อย่างไรก็ตามมาตรการที่ผู้เขียนเห็นว่า พรรคการเมืองต้องกล้าที่จะทำควบคู่ไปกับการลดภาษีเงินได้นิติบุคคล คือการยกเลิกสิทธิพิเศษทางภาษีของบีโอไอ (คณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน) ซึ่งโดยหลักแล้วจัดตั้งมาเพื่อส่งเสริมให้เกิดการลงทุนในประเทศเพิ่มขึ้น โดยการให้สิทธิพิเศษทางภาษีซึ่งเป็นอัตราภาษีที่ต่ำมาก หรือไม่เสียเลยสำหรับประเภทธุรกิจที่เข้าหลักเกณฑ์ที่บีโอไอต้องการจะส่งเสริม โดยบ่อยครั้งที่ธุรกิจที่บีโอไอเลือกที่จะส่งเสริมนั้นไม่ใช่ธุรกิจที่มีประสิทธิภาพ มีผลกำไรเหมาะกับประเทศไทย และหลักเกณฑ์ที่บีโอไอกำหนดก็มักจะเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นในทางธุรกิจ เช่น ต้องมีขนาดการลงทุนไม่น้อยกว่า 15,000 ล้านบาทขึ้นไป มีพื้นที่ไม่น้อยกว่า 500 ไร่ขึ้นไป พื้นที่ที่ตั้งโรงงานต้องอยู่ในพื้นที่ที่บีโอไอต้องการ หรือใช้เทคโนโลยีที่บีโอไอกำหนด และเป็นประเภทธุรกิจที่บีโอไอมีความเห็นว่าสำคัญต่อประเทศไทย ซึ่งความคิดเห็นเหล่านั้นมักจะเป็นความคิดที่ผิดพลาด ตลาดเท่านั้นที่จะตัดสินใจได้ดีที่สุด ผู้ประกอบการเป็นผู้ที่รู้ดีที่สุดว่า ลูกค้าต้องการสินค้าประเภทใด และจะต้องผลิตเท่าไร เช่นไร ใช้เงินลงทุนเท่าไร ไม่ใช่บุคคลากรของรัฐไม่กี่คนที่เป็นบอร์ดบีโอไอที่จะมากำหนดว่า ประเทศเราควรผลิตอะไร อย่างไร

สิทธิพิเศษเหล่านี้แทนที่จะเป็นการส่งเสริมการลงทุน กลับกลายเป็นการเอื้อประโยชน์ให้แก่กลุ่มธุรกิจส่วนน้อยที่บอร์ดบีโอไอมีความเห็นว่า ควรสนับสนุนเท่านั้นและเข้าหลักเกณฑ์ และบ่อยครั้งการสนับสนุนโดยให้สิทธิทางภาษีกับบริษัทเหล่านี้เป็นเพียงการอุ้มอุตสาหกรรมที่ไม่สามารถจะยืนหยัดแข่งขันในตลาดได้ด้วยตนเองหรือที่เรียกว่าอุตสาหกรรมทารก (Infant industry) ด้วยเงินภาษีที่ประชาชนทั้งประเทศสมควรจะได้รับ

นอกจากนี้ยังทำให้กลุ่มธุรกิจที่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากบีโอไอไม่สามารถแข่งขันได้ในตลาด เนื่องจากต้องแบกรับต้นทุนจากอัตราภาษีที่สูงกว่า หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง การส่งเสริมการลงทุนในประเภทธุรกิจที่บีโอไอส่งเสริม ก็คือกีดกันการลงทุนที่ไม่เข้าหลักเกณฑ์ของบีโอไอนั่นเอง ซึ่งหากมีการลดภาษีนิติบุคคลลง สิทธิพิเศษทางภาษีก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป ทุกบริษัทได้ประโยชน์ทั้งหมด เป็นการส่งเสริมการลงทุนทุกบริษัทอยู่แล้ว บริษัททุกบริษัทจะอยู่ภายใต้กติกาเดียวกัน

การแข่งขันระหว่างธุรกิจจึงจะเป็นการแข่งขันอย่างเสรีที่แท้จริง

แต่นโยบายเหล่านี้จะถูกนำไปปฏิบัติหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับบัตรเลือกตั้ง ที่ท่านผู้อ่านจะกากากบาทในวันที่ 3 กรกฎาคมนี้ ไปใช้สิทธิ์กันเยอะๆ นะครับ ในการเลือกตั้งครั้งนี้ยังมีนโยบายที่น่าสนใจที่จะส่งผลต่อปากท้องพี่น้องประชาชนอีกมาก

Chris To Go

จุดยืนของผม และ ทำไมผมถึงร่วมกับ #พรรคอนาคตใหม่

TrueMove H ไม่น้อยหน้า Facebook กรณีเคมบริดจ์อนาลิติกา ทำข้อมูลลูกค้ารั่ว 46,000 ราย

การแชร์คลิปผู้ป่วยทางจิตผิดกฎหมายจริงหรือ?

เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น: ส่วนผสมที่ขาดหายไปในการปฏิรูปประเทศไทย

Self Dealing กับ การจ้างญาติมิตรของสนช.

เปิดชื่อ! สนช.กว่าครึ่งร้อยตั้ง“เมีย-ลูก-ญาติ”ช่วยงาน-เงินเดือน 1.5-2 หมื่น

ล้อการเมืองของจุฬา หายไปไหน ผมมีเรื่องมาเล่าให้ฟังครับ

ผ่านไปแล้วครึ่งปี บทเรียนของสังคมไทยจากกรณีน้องแก้ม (ลืมไปรึยังนะ)

โฆษณาถุงยาง "28% ของผู้หญิงที่ขัดขืน แต่สุดท้ายก็ยอม" กับ สถิติการข่มขืนในไทย

ทำไมเราจึงควรปล่อยให้เกษตรกรบางส่วนเลิกทำนา? (อาจจะดูโหดร้าย ลองกดเข้ามาอ่านกันก่อนนะ)

แชร์ประสบการณ์ ถูกรถชนแล้วหนี ที่เมืองนอก!

ทำไมแท็กซี่จึงปฎิเสธผู้โดยสาร (แล้วจะแก้ปัญหายังไงดีนะ)

Limited Government : แผนการ(บางข้อ)ของสุเทพที่จะจัดการระบอบทักษิณได้ชะงัด

เกมนิรโทษกรรม เกมที่ไม่ขำของประชาชน

0130: สองสูง

หยุดโทษนักการเมืองซะที (ประชาชน)หันมาดูตัวเองบ้าง

หมายเหตุประชาธิปไตยเชิงProductive (PS. Productive Democracy)

An Alternative Take on the Thaksin Shinnawattra's Confiscation Ruling and Concessions for Mobile Phone Service Providers

Rights, Liberty, Constitution and the Rule of Law: Theory that Never Existed in Thai Society

คำพิพากษาศาลปกครอง เรื่องให้เพิกถอนการเลือกตั้ง ถูกต้องจริงหรือ?

ประชานิยม แจกเงิน แจกถุง แจกนามบัตร เป็นการซื้อเสียงหรือไม่

กฎหมายภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างถูกต้องจริงหรือ

มาบตาพุด: อำนาจศาลปกครอง อำนาจที่ต้องทบทวน

มองต่างมุมกับคำพิพากษายึดทรัพย์และสัมปทานโทรศัพท์มือถือ

สิทธิเสรีภาพ นิติรัฐ รัฐธรรมนูญ ความคิดในกระดาษของสังคมไทย

คริส โปตระนันทน์

น.บ. เกียรตินิยม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

บทความนี้ได้เผยแพร่

ในหนังสือพิมพ์สยามรัฐ วันที่ 29 เมษายน 2553

และใน ทัศนะวิจารณ์ หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ วันที่ 4 พฤษภาคม 2553

วิเคราะห์นโยบายหาเสียงเลือกตั้ง’54 : ข้อเสนอลดภาษีเงินได้นิติบุคคล

และใน ทัศนะวิจารณ์ หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ
วันที่ 4 พฤษภาคม 2553