Ciddi Değildim

Blogger dan nefret ediyorum.

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Fri, 05 Aug 2016 00:50:00 +0000

google amca sağolsun blogger ile hiç ilgilenmiyor. zaman zaman yazasım gelse de, yazmıyorum ben de blogger ın arayüzü sevmediğim için. ve ayrıca telefon için düzgün bir uygulaması olmadığı için. gurkangurgur.wordpress.com a taşınıyorum bu sefer de. Tumblr a taşınmışlığım da var ama.. Bu seferki başka. Daha ciddi bir taşınma. Lanet gelsin sana blogger hemi.

sizin taaa

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Thu, 24 Sep 2015 11:14:00 +0000

baktım da şimdi, eski facebook konuşmalarını falan temizledim. ben iyi niyetli gerizekalının tekiymişim. eskiden muhabbet ettiğim tüm insanlara, amınıza koyayım diye mesaj gönderip kafalarına birer el ateş etmek istiyorum. bu beni kötü biri yapar mı ki ya? bence yapmaz. hakettiler yani bir kısmı.

aşk sana benzer

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sat, 29 Aug 2015 23:00:00 +0000

Kalabalık bir caddede yürüyordum. Hava biraz bulutlu olmasına rağmen, parlaklığıyla baş ağrıtıcı güneş ışıklarını, migrenli beynimden bir yaymışçasına okla vuruyordu.

Az ileride, pembe yanaklı, hafiften etli dudaklı, aradan beyaz beyaz çıkmış hafif tavşanımsı ön dişleriyle gülümseyen 160 boylarındaki sevimli kız dikkatimi çekti. Dizlerinin az üstündeki pembe eteğiyle, onun üstüne giydiği beyaz atletiyle tam bir melekti.

Gözgöze geldik, ben yürümeye devam ediyordum. Yürüdükçe mesafeler kısalıyor ve adeta, tüm yollar o isimsiz meleğe çıkıyordu. Yoldaki herkes kenarlara çekilmiş bizim buluşmamızı, konuşmamızı bekliyormuşçasına yavaş hareket ediyorlardı veya zaman hızlanmıştı. Tam emin değilim.

Güneş doğru konumdaydı; Mars, Venüs, Jüpiter... Her biri şahane bir konumda olmalıydı. İnsanlık tarihinden beri en doğru konumlarına ulaşmış bile olabilirlerdi o an. Tam o saniye.

Kız ile aramda yaklaşık olarak 3 metre bir mesafe vardı, ve ne ben de ne o isimsiz kız gözlerimizi artık birbirimizin gözlerinden başka bir yere çevirmeyi bile hayal edemiyorduk. Kilitlenmiş ve ne konuşacağımız önceden belirlenmişçesine, adeta o an perdelenen bir tiyatro oyunundaymışçasına kızın karşısında durdum.

Gülümsedim. O gülümsedi. Pamuk gibi bir his kaplamıştı içimi. Az ötemizden geçen otobüs bile bizi rahatsız etmemek için, parmaklarının ucuyla geçmişti yanımızdan. Tüm insanlar konuşmayı bırakmış, ayakkabılarını çıkarmış, yalın ayak dolaşmaya başlamışlardı. Seyyar satıcılar, artık bir şey satmayı umursamıyor, ses bile çıkarmıyorlardı. Demin yanımda havlayan köpek susmuştu. Ortam sessizdi. Çok sessiz. Hani başka zaman olsa ölüm sessizliği derdim ama... İçim böylesine hayat doluyken bu sessizliği ölümle bağdaştıramazdım.

Belki de ben duymuyordum. Dört duyum birleşmiş ve gözlerime, iyice görsünler diye kendilerini durdurmuşlardı. Bir yerlerde bir danışıklı dövüş vardı ama nerede bilemiyorum. Belki Jüpiter ile Mars arasında, belki bulutlarla Güneş arasında, belki çevredeki herkeste, belki de tamamen bedenimde...

Kız dudaklarını yavaş çekimde açtı, belli ki bir şey söyleyecekti. Utanmıştı. Korkmuştu. Dudaklarından fısıldamaya benzer bir sesle bir kaç kelime dökülüverdi.

"aşk sana benzer..."

-Hassiktir lan esas sana benzer! dedim. Elimin tersiyle ittim ve hızlıca yanından koşar adımlarla yürüyerek yetişmem gereken yere doğru ilerledim.

rüya

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sat, 22 Aug 2015 11:17:00 +0000

bazen...
çok tatlı rüyalar görürsün. rüya olduğunu bilirsin. gerçeklik farklıdır. uyanmak istemezsin.
sonra uyanmak zorunda hissedersin.
uyanmak için hamle yaparsın.
gözlerini açarsın.
hala tam uyanık değilsindir.
işte tam o esnada, iki seçeneğin var.
ya mücadele edeceksin ve uyanacaksın.
ya da gözlerini kapayıp rüyaya kaldığın yerden devam edeceksin.

son 6 ayım uykuyla uyanıklık arasında, olmayacak rüyanın sıcacık hayalinin soğumasıyla geçti. kalbim kırıldı, kalp kırdım, canım acıdı, can acıttım. ne zaman uyanacağım bilemiyorum ama gözlerimi açık tutmaya çalışmak zormuş be.

sevmek istemek, sevmek, yanlış kişiyi sevmek, sevmemeye çalışmak.

ve üç lanet olasıca nokta.

facebook da gömmeye başlamış galiba?

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 05 Jul 2015 16:22:00 +0000

Mekanın cennet olsun reyiz. yolundayız. crowuz. ak gezenlerle gezenler bizden DEYİLDİR!
Posted by Gürkan Gürgür on 5 Temmuz 2015 Pazar

Sahi hala öğrenmeyen kalmadıysa söyleyelim, John Snow öldü. Bir bok bilmiyordu, bir bok öğrenemedi. Ama efendi çocuktu be. Yani Khaleesi ile evlenmesini falan istemezdim ben, o tayfadan değildim ya. Başını yedi George RR Martin.

Ben Tyrion Lannister dan da bir ölüm bekliyorum hani.

Pıfff Game of Thrones'a da gıcığım gerçi. Bu kadar iyi dizi mi yapılır ya. Şimdi kim 1 yıl bekleyecek. Kaldi ki kim öle kim kala... Bir de Falling Skies taki yan rollere bakıyorum da. Tamam fena dizi değil de... Hiç çekmiyor be. Başladık diye izliyoruz. Biraz da LOST u andırıyor sanki. İşte hep bunlar post apokaliptik dünya.

Ha ne diyordum; özetle, facebook üzerinden de artık galiba, yüklenen fotoğraf vidyo falan diğer sitelere gömülebiliyormuş, ben yeni öğrendim.

kendime kamp malzemesi hatırlatma notumdur

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sat, 04 Jul 2015 21:47:00 +0000

Eğer ciddi anlamda backpacking e başlarsan, bir adet SOL ESCAPE BIVY alıyorsun. Hem ucuz, hem dayanıklı, hem de sıcak tutuyor. Ayrıca çok çok hafif. Küçük de. Tam bir bebek. Konfor derecesi 0 falan. Möthüş bir icat.

Proprietary fabric lets moisture escape from the inside, yet resists rain, snow and wind on the outside; waterproof seams ensure complete protection
Bivy reflects heat back to you to keep you warm on a cold night
Pull the drawstring on the hood snug to seal in warmth
Side zipper makes getting in and out of the SOL Escape bivy easy
High-visibility orange will catch the eye of rescuers
Bivy packs down small for easy storage and transportation

falan filan diyor internet sitesinde.

http://www.rei.com/

Sonracığıma, Zpakcs in tarp ve tent melezi ürünleri var. Biraz tuzlu ama ömürlük. Sağlam iki tane pol ile dünyanın her yerinde kamp yap. Gerçi şeffaflık kısmı biraz sıkıntı ama.. Kullanılan kumaştan da kaynaklanıyor biraz da. Cuben fiber denen kardeşlerimiz çok çılgınlar. Yelkenlerde de kullanılan, ultra hafif delikanlılar, şimdi ultralight camp muhabbeti meraklıları için de biçilmiş kaftan olduğunu ispatlamış görünüyor. Ha tabi hiç birini denemedim. Klavye delikanlılığı yapıyorum, o ayrı.

Sea To Summit Escapist 15D

Ama Zpacks yerine, bir net tent ve tarp kombinasyonu da yapabilirsin. Hem böylece tarp ın fırtınalı havalarda yere yaklaştırılması ve dayanıklılığının artırılması ile sağlanan avantajlarını da yaşayabilirsin. Doğayakaçış blogu seni epey etkiledi, kabul et:) Tabanı Cuben Fiber bir net tent üstüne silnylon tarp güzel bir kombinasyon olabilir bak. Hem çok çıplak hissettirmez de:)

Edit (18-07-2015): Çadır alternatifi olarak ucuz ama sağlam duran bir çadır buldum Ali Express te.

Kamp ocağı olarak penny can stove yapmıştım. Ki kendisi bildiğin alkol ocağı olup, rüzgara karşı son derece dayanıksız. Çok zorladı. Eh üstüne koyacağın tas için ayak falan da zorluyor tabi. Ciddi ilerletirsen işi bütan çakmak gazlı ocaklar şart. Şurdaki manyetolu çakmak gazlı ocak epey iş görür.

çakmak gazlı ocak. bebek.

veyaaaa... Bahriyeli'de satılan Evolite'lar da iyimiş.

Who the fuck I am?

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Tue, 14 Apr 2015 00:13:00 +0000

Daha önceden yazdığımdan daha farklı içerikte bir ben kimim olacak bu. biraz daha konsept sanırım. konseptimiz de “kim niye benimle sevgili olmak istesin ki?” sorusu. Özgüvenim her zaman tavan yapmıyor. Ha hiç bir zaman, bir kızla konuşmayacak kadar da düşük olmadı şükür ama yoldan çevirip bir kahve içer miyiz diyecek kadar da yükselmedi. Ne bileyim, mesela cafedeki garson hatuna kısa saçın yakıştığını da söyledim pek ala, dünkü market kasiyeriyle de flörtleştim yani. Ama biraz daha fazlası lazım zaman zaman. Bana hatırlatılmalı.

Bir kere herşeyden öte, gülen ve güldürmeyi seven bir adamım. Benimle birlikte zaman geçiren biri pek ala gülebilir, eğlenebilir. Ha gerçi geçmiş tecrübelerimden, bir gram tebessüm bile ettiremediğim hatunlar da oldu ya, hiç bir zaman benim için olmadılar. Ama gülmekten karnını ağrıttığım dişi kişi sayısı çok çok daha fazla. işte bunu biliyorum.
Dinlemesini bilirim. Yargılamadan hem de. Peşin hükümlere varmadan dinlerim. Hak vermek için dinlerim. İyi bir dinleyiciyimdir.
Dinleyici olduğum kadar, söz hakkı verilirse, iyi de konuşabilirim. Ağzım laf yapar. Evet bazen nutkumun tutulduğu da oluyor yalan değil ya, insanız neticede. Vakti zamanında iş yerinden bir hatun şahsın “muhabbetin çok güzelmiş be” dediği oldu. Bir başka hatun şahsın da “boyun biraz daha uzun olsa seninle sevgili olabilirdim” dediği de olmuştu. İkisi de evli. Evet ikisi de gayet tipsiz hatunlardı kabul: (
Fucking yeah. Benimle olmazsa, benden bir bilemedin iki sonra pek ala evleniyor hatun şahıslar. Kısmet açma konusunda başarılıyım sanırım.
Zeki bir adamım. En azından söz konusu şey, teknik bir hadise ise evet zekama güveniyorum. Duygusal zekam çok da iyi değil ama idare ediyorum sanırım. Daha çok sosyal zekam mı kötü aslında ya. bilemedim de. Yoksa pek ala insanlara empati de sempati de duyarım.
Çok tipsiz sayılmam aslında ama yakışıklı kesinlikle değilim. Zaman zaman iyi giyiniyorum. Yani uğraşırsam kesinlikle bir tarzım olur. Ama gram siklemiyorum zaman zaman. Hatta çoğu zaman. Ha sikleyecek çok da ortama girmiyorum, onun da etkisi var elbet.
Sırf centilmenlik olsun diye centilmenlik yaptığım oluyor. Hiç bir karşılık beklemeden hani. Özümde öküz değil de centilmen var bence. Damarıma basılmazsa gayet centil centil bir men olurum.
Yatakta iyiyim diyemem aslında. Dünyanın en tecrübeli erkeği değilim, ama uzun gidiyorum. Performans konusunda tırt sayılmam. Hatta benim diyen hatunu tüketebilirim. 3 5 dakika değil 50 55 dakika diyorum. Ama çok yoruluyorum be. Biraz spor yapıp kondüsyon edinmem gerekir sanırım. Bir de oralım fena değildir. Güzel noktalara değinirim. Ön sevişmeyi de uzun tutarım. Yani, işi bitince sırtını dönüp yatan erkek modelinden değilim pek.
Hatun şahsın ne giyeceğine, nasıl makyaj yapacağına karışabilirim. Ve bunu kıskandığımdan ziyade, daha güzel bir hatun görmek için yaparım. Kot tişört bir hatun yerine, çiçekli elbiseli bir hatunu tercih edebilirim. Veya makyajsız yerine, doğal tonlarda hafif makyajlı bir şey hani. Olur. Makyaj yapan kadına karşı fetişist duygular da besliyorum zaten.
Sırasıyla iki ve bir önceki maddelerle ilintili olarak, fanteziye açık bir adamım galiba. Mesela makyaj yaparken yakaladığım bir hatunla sevişmek isteyebilirim galiba. Gürkanın elli tonu!
Duygusal herifin tekiyim. Yakın zamana kadar bekaretimi korudum. Bekaretimi 25 yaşında kaybettim. O zamana kadar birini sevip, onunla sevişebileceğime inandım. Artık kimseyi sevebileceğime pek de inanmıyorum. Beklediğim için de pişman değilim hiç.
Prensipleri olan bir adamım. Dikinin doğrultusuna gitmem. Ölçer biçer tartarım. Yoluma uyarsa yaparım,yolumda giderse yaşarım.
İdealleri ve hayalleri olan bir adamım. Çocukluk hayalim olan kaptanlığı (3. kaptan) şu anda aktif olarak yapıyorum(esasında an itibariyle zabitlik ehliyeti sınavlarına giriyorum ya, neyse). Daha ne konuşuyoruz ki?

karanlık hissediyorum bu aralar

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Tue, 07 Apr 2015 20:38:00 +0000

Bu aralar insanlara kızgınlıklarım, kırgınlıklarım biraz üst seviyelere çıktı galiba. Hal böyle olunca da suç(!) kavramını karşı tarafta aramayı bırakıp kendime bakmaya çalışıyorum. ne kadar başarılı olduğum muhtemelen sorgulanır. Ama özür dilerim cümlesini duyma sıklığımın artması da tesadüf değil sanırım.
Bakarsan aslında, çok da boş şeylere kızıyor sayılmam be. Yani çuvaldızı ne kadar kendime batırırsam batırayım, haklı olduğuma inandığım bir nokta hep oluyor. bununla beraber çuvaldızın acıtan tarafı da genelde kendi sosyal zekamın çok da yüksek olmadığına inanmamla son buluyor. İşin özeti gün sonunda gerizekalısın olum işte diyorum.
Çoğunlukla duyduğum bir laf var... "iyi bir insansın." bu bir lanet mi, lütuf mu? veya bir övgü ifadesi mi yoksa yergi ifadesi mi? eğer lütufsa, değer verdiğim insanlar tarafından aynı verdiğim değeri bulamıyor olmak, neyin karşılığı? yok eğer lanetse, karşıma çıkan ve benim saygı duyduğum, sevgi beslediğim insanlar neyin ödülü? övgü ifadesi ise, niçin geriliyorum bana iyisin dedikleri zaman? yok eğer yergi ifadesi ise... neyse ya işte. karmakarışık bir denklem. ve bendeki matematik sanırım çok da kuvvetli değil.
insanlar, hayatlarındaki dönüm noktalarıyla şekil kazanıyorlar. yani en azından benim inancım bu yönde. birisi için, köpeğinin hayatına girmesidir, bir başkası için üniversiteyi kazanması... benim açımdan da, galiba babamın öldüğü gün, annemle ablama güç vermek için savaştığım an oldu. tam da belki de bu yüzden, sevgilim veya arkadaşım hiç farketmez, değer verdiğim kadınlara güç vermeye, destek olmaya çabalıyorum. ama başarısız oluyorum be hep. ya da en azından ablam dışında çok da başarılı olduğumu hissettiğim bir örnekle karşılaşamadım.
sadece kadın olarak değil de, tüm arkadaşlarıma karşı koruyucu, ne biliyim, dertlerini dinleyici, o insanların sadece yanında olduğumu hissettirmeye çabalayıcı bir insan olduğumu da biraz daha sonraları farkettim. garip bir şekilde, benim yanımda çok da fazla insan olmadığını farketmem de aynı tarihlere denk geliyor. trajikomedi hayatın hep içinde işte.
hayatımdan 3 5 insanı, gerçekten bana yakın gözüken, değer verdiğim 3 5 insanı çıkarırsam nasıl olur acaba diye sorguluyorum bu aralar. benim arayıp sorduğum, ama onların pek de arayıp sormadığı insanlar. galiba onlar hep böyleydi de, bana bu aralar fazla geliyor ya. ya da bu aralar bana fazla gelen şeyler, o insanlar için de yeni. karmakarışık hissediyorum. birazcık bulanık ve bunalık. imkanım olursa, insanlardan uzakta yaşamak istiyorum. değer verdiğim insan sayısı, az olacak. onların da bana değer verdiğini hissedeceğim...
ya da bir gün herkes gibi ben de ölüp gideceğim, ve hepsi bitecek.

hoşgeldim partim

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Fri, 03 Apr 2015 18:34:00 +0000

yıllar sonra tekrar blogger a dönüş yapıyorum, çünkü yazmaya ihtiyaç duyar hale geldim. tembellikten sıyrılmam lazım. hem eski yazdıklarıma baktığımda gayet keyif alıyorum. kendimi seviyorum ya. ben olsam, benimle takılırdım. eğlenceli adamım. kafa dengiyim.
kısa kısa hal ve gidişten bahsederek dönüş yapayım hazır kimseler yokken. bir ara blogu takip eden insan sayısı çoğalmıştı. sanırım okunmak beni geriyor. bir de sağolsun, blogger a bir link koyduğunuzda tumblr gibi facebook gibi otomatik olarak algılayıp, uygun bir fotoğraf koyup, link olarak çıkmıyor da düz yazı olarak çıkıyor. halbu sebepten, (aslında direkt olarak tembellikten) blogu tumblr a taşımıştım. ı ıh. olmadı. ısınamadım. 2 sene sonra farkettim. blogger hep bir daha farklı imiş meğer isem.
facebook ta günün anlam ve önemine uygun bir fotoğraf paylaşmayan insan, tam olarak profil sahibi denemez sanırım. sanırsın herkes sanatçı, başbakan, çok mühim insanlar... kayahan a rahmetler dilerim, ışıklar içinde uyu falan demeler... yaa bırakın bunları.. kaçınız üç kulhuvallah bir fatiha okudunuz lan adamın arkasından. veya ne bileyim kaç güvercin kestiniz hades e adak olarak... (ciddideğildim blog tüm inanışlara saygı duyar tabi yorrağam ne sandın) demem o ki, facebook samimiyetsizlikten yıkılıyor. gram hazzetmiyorum ama mecburum bir çok insanla kolay, hızlı ve etkili iletişim kurmak için açık tutmaya. (tamam zuckerberg im parayı sen muhasebeye bırak ben alırım)
saçların yanı kazınmış üstü uzun bırakılmış modası geçmedi gitti hala. ilk olarak geçen sene (2014) italya'da napoli taraflarını gezerken görüp (daha doğrusu bu kadar yayıldığını görüp) italya nın tek berberle nasıl ayakta durduğunua şaşırmıştım da... meğer model öyleymiş. modaymış. azalarak bitmesini rica ediyorum artık kendisinden.
bu aralar, yine dersler, sınavlar... artık sanırım yüzüp kuyruğuna gelmek durumları. bir yandan ehliyet sınavlarına çalışıyorum. (seyiri geçtim 1 nisan itibariyle, kalır 5 ders:) açıköğretimin son dönem sınavları var. bakalım bu sene biterse güzel olur. bitmezse de... hayırlısı be gülüm.
artık bu saatten sonra, maddi manevi, tam olarak evet bir noktaya geldim, diyebileceğim bir noktadayım. son viraj kaldı. ölmez sağ kalırsak, bu saatten sonra üstüne koyarak ilerleme modeli içerisinde yaşayacağız. (parti propagandası gibi oldu bu da, ama neyse. idare ediverin)

art

Taşınıyorum!

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Tue, 06 Sep 2011 23:26:00 +0000

Bu blogspot altındaki son postumdur. Artık tumblr'a taşınıyorum.

http://ciddidegildim.tumblr.com/ adresine buradaki tüm postlarımı da taşımış bulunmaktayım. Bloggerdaki son değişiklikler, tema sorunları falan filan... iyice iştahımı kaçırdı, zaten son zamanlarda doğru dürüst bir şeyler yazmıyorum. Artık 2 3 tarayıcı eklentisi 1 2 yorumla mini blog daha rahat olur:)

Şimdilik adios!

Eğer beni gerçekten burada takip edenler varsa, tumblr sahipleri beni orada da takibe alabilir:)

Bu zamana kadar herhangi bir yazımı okumuş olan herkese çok teşekkür ediyorum. Ben sizin okumanız için yazmamıştım ama siz zahmete girip okudunuz, şeref verdiniz efendim, öptüm kocaman!

Elfler Kadir Kıymet Bilmiyor Anne

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 04 Sep 2011 16:28:00 +0000

Mesela bence Yüzüklerin Efendisi, Türk yapımı bir film olsaydı, soundtrack albümünde Kibariye olmalıydı.

Elfler Kadir Kıymet Bilmiyor Anne.mp3 (4817 Kb) diye patlatırdı şarkıyı, na şu Arwen'in geleceği olan sahneden sonra...

http://www.youtube.com/watch?v=S6mc3Fv7vDM

art!

Asik Olasim Var

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Tue, 28 Jun 2011 18:17:00 +0000

Norah Jones'u böyle gördükçe aşık olasım var.

Facebook Yorum

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sat, 25 Jun 2011 20:24:00 +0000

Az önce facebook'ta gördüğüm bir manzara. Yoruma öldüm öldüm bittim. Ciddi de olabilir, espri de. Ama F...N ile Y...K arasında nasıl bir bağ olursa olsun, jeneriklere geçen bir gol olmuş bence.

lan yazdigin kelimelere dikkat et.. ben sana bi koyarsam 6 ay bulanik sicarsin ibne.. paylasmak zorundamiyim

Bir Facebook efsanesinin daha sonuna gelirkeeeeen, uslu bir çocuk olursanız bence siz de feysbukunuzda böyle enstantanelerle karşılaşabilirsiniz.

Hangover Taner

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Tue, 21 Jun 2011 13:32:00 +0000

Bence benziyorlar amcoğlu! Gerek salaklıkları,saçı sakalı, gerek fazla doğallıkları, gerekse haplanmadan yaşadıkları tripleriyle... Bence çekilebilecek 3. Hangover için Taner, Alan'ın sonradan varlığını öğrendiği kardeşi olabilir.

Kofti Bunalım İnsanları

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 12 Jun 2011 11:33:00 +0000

Epeydir yazmiyordum, hatta vedalasmistim. Usendim, zaman bulamadim, daraldim,ke... Eaaaah keyfimin kahyasi misin blog? Kendine gel dedim ve gittim gecenlerde keyfime kahya tuttum, ismi yahya. Yahya 180 boylarinda atletik vucutlu hos bir adam... Saka la saka, yok oyle bisey. Yahya tutucan para mi var bende. Tuttugum seyler belli basli hep bu parasizlik yuzunden: ah parasizlik parasizlik, cok cektim senin yuzunden.

Baba hayati na bu yukardaki paragrafin son cumleleri tadinda yasayan adamlar var. Surekli bi parasizlik, surekli bi sikayet... Ve bu adamlar/ve dahi kadinlar/ sadece parasizliktan degil, hayatin her alaninda bunaliyorlar. Bunalmadaki daralmadaki basari ve atilimlariyla goz dolduran bu yetenekler cok guzel hayat enerjisi caliyorlar, sictimin mitolojik parazitleri ya.

Her gun karsilastigim tipler bunlar. Dert etmeye degmeyecek seyleri buyutup buyutup hayati bir derdim var artik, sicamam icine moduyla yasiyorlar, haliyle sarki da yanlis, yasadiklari hayat da. Ben diyorum gotume dunya kacmis, bunlar hala telefon direklerinde. Sonra gurkan dertsiz olur, gamsiz tasasiz olur... Ne alaka be guzel abim, bilakis dert bende derman bende. Ben bunu cozeli uzuuuun zaman oldu mesela.

Cozulmeyecek dert yoktur, alinmayan nefes vardir. Bazen cooook buyuk bunalti anlarinda, derin bir nefes almak tum ihtiyac duyulan sey oluyor. Tipki saglam bir yumruk atabilmek icin 1 adim geri cekilmek gibi.

Yalniz yazinin sonlarina dogru yazi uslubumun Üstün Dökmen'e benzedigini ben de farkettim. Yazar notu olarak eklemeyi bir borc bilirim Corç, bu yazi esnasinda hic bir Üstün Dökmen zarar gormemistir. Ha bir de telefonda ı harfi yerine i yazabiliyorum. Dolayisiyla surekli bunaldim, sikilamadim. Sanirim hayatimdan sikilmak tabirini cikarmam gerek yoksa siki tutar,birakmam hayalleri,,, (yaziyi da 3 virgulle bitirdim, hep virguller yalniz kaliyor. Ezilenden yana blog: ciddi degildim! ha bir de parantezi de kapatmıyorum sahi. klostrofobileri var harflerimin, sonra çarpıntıları tutuyor.

art!

Şimdilik Elveda

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 13 Mar 2011 20:39:00 +0000

Gidiyorum yav, olmadı, olmuyor.

Yazmak bir ihtiyaç oldu benim için zamanla, okuya okuya. Tüm bir şeyler yazan insanlar için böyle değil mi zaten yazmak. Okuya okuya ihtiyaç oluyor aklından geçenleri yazmak. Ama ihtiyacım olduğunda yazamıyorum her zaman işte. Mesela geçen gün işe giderken kafamdan milyon tane komik düşünce geçti. Şimdi onları buraya yazmış olaydım diye düşündüm o komik şeyleri düşünürken, şimdi onları bloguma yazsaydım, ileride çok gülerdim. Çünkü komiklerdi. Kendi düşüncelerine gülen bir insanım ben.

Yazmak ihtiyaç oldu benim için zamanla, öyle ki facebook'taki fotoğraflarıma kimi zaman yaptığım açıklamalar -her ne kadar saçma da olsa- herhangi bir profilde göremeyeceğiniz kadar uzun olabiliyor. Saçmalamak da bir ihtiyaç mesela benim için. Hatta belki de en çok ihtiyaç duyduğum şey saçmalamak.

Yazabilmek, acaba birileri dinliyor mu diye çekinmeden veya daha da kötüsü acaba kimse beni dinlemiyor mu diye korkmadan... Evet tam olarak ihtiyaç duyduğum şey buydu sanırım. Konuşmaktan daha pratikti, daha özgür ve daha... Bilemedim doğru kelimeyi, ama böyle yüzüne Ağustos sıcağında serin tuzlu suyun çarpması gibi bir şey işte.

Ne zaman her istediğim dakika yazacak imkana kavuşurum, ya da dayanamazsam geri gelirim blog. Seni şimdilik allaha emanet ediyorum, tıpkı limanlarda kıyıya çekilmiş tekneler gibi. Belki bir gün gelir seni tekrar kelime deniziyle kavuştururum,ha? Ne dersin?

Keller Eller

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Wed, 19 Jan 2011 15:52:00 +0000

Baktım da, aralıkta hiç birşey yazmamışım bloğa. Bütün ay amelyatla uğraş dur gerçi. Doktora git, kontrole git, tahlil ver falan... Neyse ki 29 aralıkta başarılı bir burun amelyatı sonucu gerek görüntü gerek fonksiyon olarak 2011 model bir burna sahip oldum. 1.5 ayımı böyle yedim böyle içtim. İyi de geldi, kendime geldim.

Şimciiiik bağalım... Neler olmuş dünyadaaa... Tunus'ta isyan sürüyor, euro nun fiyatı 2 lira civarında, işsizl... ay dur napıyorum ya. ben böyle şeylerden bahsetmezdim. Ciddi değildim bloğun ismi zaten hacı. Ara ara ciddi olmak işe yarasa da, dur hele otur soluklan demi ama...

Ha aklıma geldi, bugün doktordan geldim mesela. Ameliyattan önce verdiğim tahliller için cildiyecimin tavsiyesiyle dahiliyeye yeni gittim. Adam "hhmmmm" dedi, "tıbbi olarak yapabileceğimiz fazla birşey yok". Hah işte o an sinema karesinden çıkmıştım resmen. Hani o ring deki hatun gibi oluverdim desem yeridir. Böyle sanki televizyondan emekleyerek çıkmışım da, televizyon da yüksekteymiş de, yere düşmüşüm de, kafam acımış gibi oldu. Sahi televizyonu tavana dayamanın alemi ne allahın cezaları ya. Hem ben niye ıslağım? Kendimi Samara ya fazla kaptırmıştım galiba. Altı üstü saçlarım biraz hızlı dökülüyordu ve birkaç sene sonra kel olma ihti... böhüüüü. Olm doktor tıbbi olarak yapabileceğimiz fazla bir şey yok dedi ya. Bir insanın doktordan en son duymak isteyeceği ifadeymiş abi bu. İçim acıdı ya. Uyanıkken kabuslar gördüm... Böyle her tarafımda kıllar çıkıyormuş da, saçlarım fırp diye içeri kaçıyormuş. Oyh... Kaçmalıydım buralardan. Ama nereye kaçıyon olm, yarın doktor kan tahlilleri verdi.

Çıktık doktordan, eczaneden ilaçları alacağız, doktor bir ilaç tavsiye etti. Eczacı sordu "bu ilacı saç dökülmesi iç..." lafını kestim hemen. "evet allahın cezası evet, lanet olasıca saçlarım dökülüyorlar." Aman yarabbim, çok utanmıştım. Alt yazıyı açık unutmuşum meğer, yoksa lanet olasıca diye hiç söylemem. Eczacı sen az dur ben senin ilacını biliyorum deyip 1972 model 5.5 kiloluk ingiliz anahtarıyla kafama 2 tane yerleştirince... sahi eczanede öyle bir ingiliz anahtarının ne işi vardı ki? kıllandım bak.

Yok yok, ingiliz anahtarı falan yok... Diyorum ya gözlerim açık kabuslar görüyorum diye. Eczane bedava saç taraması yaptı, sonucu da dermatolog abla (ki kendisi temizinden 185 boyunda, sarı saçlı gayet uç noktalarda bir ablamdı) gayet ikna edici bir tonla "makinenizin rezistansı kireçlenmiş" dedi. Annem bastı çığlığı, halbuki pahalı marka kullanıyorum diye... O an öleceğim sanmıştım, sonra dermo-ablanın kahkahalarıyla kendimize geldik, "ayol kuzum olur mu öyle şey allasen, şampuanını değiştirmen gerek...". Yarabbim ne kadar acı bir gün yaşıyordum, önce kel kalacağımı, sonra da yanlış şampuan kullandığımı öğrenmiştim. Tam ben bu utançla yaşayamam deyip kendimi camdan aşağı bırakıyordum ki, eczanenin rakımının -5 olduğunu, bizim de yoldan merdivenle aşağı indiğimizi anımsadığım gibi intihar planımı ertelemeye karar verdim. Oradan da bitkisel bir şampuan aldık. Bağalum, bir süre bu şampuanı kullanacağım. Etkilerini hep beraber göreceğiz.

Anlayacağınız kelleşme yolunda ilk adımı attım, doktordan acımasız gerçeği öğrendim. Detaylarla yine karşınızda olmayacağım. Manyak mısınız abi zaten? Kelleşmenin ne detayı var, saç dökülüyor işte? hadi canım hadi kapadık dükkanı. Bak hala...

art

Çok Net Hayatlar

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Fri, 26 Nov 2010 00:15:00 +0000

Hergün öyle ya da böyle bir şekilde nette varoldukları şekliyle, kimi zaman nicklerinin ardından, kimi zaman avatarlarından, kimi zaman da yazdıklarından ötürü karşılaştığım insanları düşündüm geçen gün. Haklarında neler düşündüğümü falan... Sırasıyla yazacağım aklıma gelenleri. (sıra mıra yok be aklıma geldikçe ekleyeceğim)

5posta - Evet aga bu adamla başlamalıyım. Bence bu adam hayatının her alanında elit yaşıyor. Yani en azından görüntüsü öyle. Mesela makarnayı Nuh'un Ankara Makarnası sevmez bence. Barilla'dan aşağısı ağzımda hoş olmayan bir tat bırakıyor der. Çok elit zevkleri var bence. Bunu seks deneyimlerini yazmasından dolayı demiyorum, üslubundan dolayı diyorum. Yoksa banane kimle sevişirse sevişir. Bana meyletmediği sürece takılsın kendi keyfince. Hatrı sayılır arkadaşlarına Yemen'den getirttiği kahvesini içerken masasının üstünde dünyanın dört bir yanında çıkan gazete dergi vs ne varsa hepsine her gün sırasıyla göz atıyordur.

lifeallmine - Bu kızı yanlışlıkla bir yerlerde görsem ayaküstü 25 dakika muhabbet ederiz bence. Mesela diyelim ki bize oturmaya gelse, gece 2 den sonra muhabbet koyulaşır, sabahlarız güleriz eğleniriz. Ha tabi bunlar sadece izlenim. Yoksa kendisini bir kere bile görmüşlüğüm yok. Ama kapı önü muhabbeti de koyudur bence yav. Ayakkabılarını montunu falan giyer, artık nasıl çıkıyorsa sokağa. Ama o kapıdan çıkamaz. 1 saat 42 dakika (küsüratlı verilen sayı inandırıcılığıyla) kapı önünde muhabbet ederiz, montuyla sıcacık evde ayakta durmanın verdiği ahval ve şerait içinde dışarı çıkınca hasta olur, tüm suçu da bana yıkar. Yok anam yok, gelmesin bir daha bana. (oha kendimi nasıl kaptırdıysam sahneye) (bende boşuna tiyatral yetenek yok valla. duruma kendimi çok güzel kaptırabiliyorum)

LilyBolane - Bu Hale şahsıyla zaman geçirmek istiyorsan (ki ismini Hale Soygazi'den ötürü çok severim) böyle pahalı mekanlara götüreceksin. Menüdeki en pahalı yemeği yerken muhabbet edeceksin bu insanla. Ve o yemek buz olacak. Ama muhabbetin güzelliği saracak ve "piyıııv o kadar para verdik yemeği buz ettik" diye hayıflanmayacaksın. Evet evet bence memleket meseleleri konuşurken bir anda sanata dalar, anında dağıtır kendini ve bir anda ciddiyet virajını espri yaparak alamamanın verdiği kahkahayla kendini kaybetmişken... vallaha toplayamadım cümleyi. İşte bu cümleyi verin Hale'ye toplasın. Öyle de iyi bir insan bence.

Finduillas - Gel kız çay içelim beraber insanıdır bence bu kız. Çay içerken dudaklarını yakarsın karşısında gülmekten. Yani bence öyle. Beraber bakkala gidersiniz falan. Hayat geçer abi bu kızla. Bir de gözlerinde garip bir hüzün var bu kızın. Hani ben çok eğlenceli insan gibi duruyorum ama sen benim içimden geçenleri bilsen 3 ay ağlarsın havası var. Bilemedim. Belki sadece fotoğrafı çekilirken geriliyor, belki hakikatten bir derdi var. Ama iyi kız yav.

Siminya - Beraber Bim'e gidip herşeyin ucuzundan güzelinden alıp pekala ev geçindirir bence Simincan. En son update ile mazbut aile kızı modu açılmış diyorlar. Birçok kez evlilik teklif etmiş olmama rağmen aragazı vermekten başka birşey de yapmadı. Ümidi kestim kendisinden. Fena detaycı ama bence. Bir de sen o kıza nasıl baktın diye pis trip atar gibime geliyor.

Jaleee - Ben bu hatun şahısla beraber uyurum arkadaş. Hatta acayip de keyifli olur. Bak planımı anlatıyorum hemen, Jalee günlük krem banyosu yaparken ben laptoptaki arşivden film beğeniyorum. Filmi seçiyorum, bu sırada halen çeşitli kremler sürüp sürünüp evde oda parfümü kıvamında gezinmekte olan bir Jaleee mevcut. Neyse efendim, dolapta hazır bulunan meyve çaylarından birini hazırlıyorum. Jaleee yatağa girmiş laptobu kucağına almış mis gibi kokarak çayı getirmemi bekliyor. Çayı getiriyorum ısıttığı yatağa giriyorum beraber filmi izlerken çaylarımızı yudumluyoruz. Jalee filmin sonunda uyuya kalmış falan. Üstünü örterken mis gibi kokusu burnuma vuruyor. Görüldüğü üzere gayet masum düşünceler içindeyim. Zira mis kokan insanlara tapınırım. Ama ben diyim sabah uyanınca fena nalet oluyordur. ehehe. Sanki gece o melek gibi uyuyan kendi değilmiş gibi evde fırtına estirir. Dominant bir karakter bence. En az 3,1545 "korkunç tilbe" hazırcevaplığında göt eder adamı.

Çikocan - Yav... Eve kedi yavrusu alma çikocan al demişler ya.. Yok be dememişler. Ne desinler. Kim diyecek. Ama dur ben diyorum. Kedi yavrusu gibi bir kız bence. Sessiz sakin, çıtı pıtı çıkmayan biri. Koy önüne yemeği yesin, al önünden aç kalsın. Ama alma be. Yazık günah çikoya. Kıymayın çikoya.

Duocid - Sarıl ağla abi bu kıza. Bence çok anaç bir insan. Ama çaktırmıyor. İyi niyetli yav. Zarar gelmez denilen insan tipi. İdeal arkadaş. Mesela iğrenç, tiksinç ne bileyim berbat bir espri yap, böyle zeka seviyesi Lut Gölü civarlarında olanlardan hatta. Hah sen üzülme diye o espriye bile kahkahayla güler. O kadara kadar seni düşünen bir insan bence.

naniinanii - İlerde çok zengin olunca kendisinin gülümserkenki halini klonlatıp salonumun başköşesine koymayı planlıyorum. Biblo gibi insanlar vardır ya böyle, sevimli, şirin falan. Hah bence böyle bir insan kendisi.

Tusem - Yav dokunmayın Tusem'ime be. Çikocan'ın bir level üstü sessiz sakin dişi kişi profili bence. Hani dünyada son erkek kalsan hakkında kötü düşünmez gibi geliyor bana. Entrikayla falan işi olmaz sanki.

deniztan - Madde bağımlısı. Böyle mor göz altı torbalarıyla mutlu bence. Gördüğü gibi insanları kategorilere sokuyor ama bence. Hiç hoş değil(ehe ehe). İşin şakası bir yana, friendfeed den gördüğüm kadarıynan güzel şeyleri eşi dostuyla paylaşmayı çok seviyor. (Gerçi ff de kim sevmiyor da... yok ya bu insanda farklı bişeyler var.) Bence yaşlanınca gecenin köründe telefonla arayıp uykunuzun en tatlı yerinde uyandırıp, kız Nuriye gazetede senin beğendiğin kekin tarifini buldum diyebilecek kadar paylaşımcı biri olacak. Dikkatli olmak lazım.

noyoudidnt - Kahkahasıyla yer gök inletip, arkadaşlarını severken "götsün olm sen" falan diyor olabilir. Gülerken ettiği küfürler batmaz da bence, sinirliyse tekme tokat dalar bence. (oha nasıl çekindiysem 2 kere bence demişim cümlede) Tersi pistir bu kızın. Görüntü bu.

Kopush - Git dükkanına çayını iç. Fena misafirperverdir bence. Hatta saatlerce muhabbet ederek gelen müşterileri de kaçırıp zarara bile soksan "allah belanı versin" demez.

eakal - Küçük kardeşin arkadaşı masumiyetiyle sinsi sinsi yanına yaklaşıp bir anda muhabbetiyle "lea gel la buraya" diye 2 dakkada ortamların en kral adamısın moduna bürünebilirsin bence. Saatlerce saçmalar, en son damacanayla yaşadığınız şehvetli ilişkiyi anlatırken sizi kameraya çektiğini farkedersiniz. Tüm Türkiye ye rezil olursunuz allama kitabıma. Ben ettim sen etme derken kendinizi bulmayın karşısında. Valla 195 boyu varmış alaşağı da edemezsiniz kolay kolay. Cüneyt Arkın gibi ben yıkılmam arkadaş tribine de girdi mi... ı ıh. çekilmez. (oha 2 dakkada dedikodusunu yaptım) Alın iyisi mi siz bunu bahar zamanı götürün kırlara bayırlara. Beraber taze meyve yiyin. Çok güzel erik toplar bence. Siz gösterirsiniz o alır falan. Mutlu mesut yaşarsınız kardeş kardeş. Ama elinde kamera varsa uzak durun.

hooleey (turta) - Ehe mehi eki eki diye gülerken bir anda ortadan kaybolup bir daha da gözükmeyebilir. Muhabbeti çok eğlencelidir hain turtanın. Siz daha gülerken bir anda nerdesin kız çık dışarı diye aramaya başlayabilirsiniz. Ben baştan uyarımı yapayım.

chemicalsoul - Hacı beni karıştırmayın da siz naparsanız yapın insanıdır. Etliye sütlüye karışmaz, ortamda güzel muhabbet dönüyorsa elinde içecekle her daim hazır bulabilirsiniz ama. Eğlence insanıdır.

useto (homoakını) - Ben araştırdım, soruşturdum, "ignore" tuşu bu modellerinde kendiliğinden geliyormuş.

radicalbrain - Baba açıyorum şarabı o zaman, bu gece burdasın dediğinizde aç baba aç diyecek keyif insanıdır. Ama bunu diyebilmeniz için şahane manzara olması, arkada hafif bir müzik olması da gerek şart koşullar altındadır. Ciddi muhabbetlerin insanıdır. İstediği dişi kişiyi tarif etmesi hesapladım 2 saat 42 dakika 13 saniye sürüyor.

pulpfiction - Abi adam baba olmuş artık hayata daha ciddi bakıyordur derken bir anda gelir ensene tokadı atar, lan şerro nabıyon bakıyım der, ayak üstü yarım saat güldürecek espriyi arka arkaya dizer, hadi hanım çağırıyor artık kaçıyım ben diye ekler ve gider bence. Giderken siz beni bir de evlenmeden önceki zamanlarımda görecektiniz diye hafiften maziye çıtlatma yapar ve perde kapanır. Alkışlar gırla bu sırada tabi.

iluvninjas - Güldürür. Katıksız güldürür. Siz gülerken bir laf eder, hönkür hönkür ağlatır. Bence bu adamda o ince zeka var.

Hoanes - Böyle şantiye gibi, depo gibi bir ortamda sürekli mal kaldırıp indirdikleri bir ortamda çalışıp, gelen misafirlere çay ocağından söylediği çayı içirtmez. Güldürür sürekli. Çayı namüsait uzuvlarınıza dökmüş halde acıyla gülerken bulursunuz bence kendinizi. Abi allaşkına suyu uzat dur güldürme köpeğin oluyim diye acıyla kıvranırsanız da suçlusu ben değilim bak demedi deme de ne dersen de.

Şimdilik netten tanıştığım, tanıdığım, aklıma gelen insanlar bunlar. Çoğu kısmı Formspring, Twitter ve UludağSözlük gibi ortamlardan insanlar olup zamanla arkadan konuşmamak adına bu yazıyı ileteceğim kendilerine. Umarım reklam olarak almazlar.

Ha bir de bu yazdıklarımdan gücenenler, Allah belanı versin arkadaşım diyecekler falan olursa demesin. Söylesin istedikleri yeri düzeltirim. Edit büdüt ne gerekiyorsa yaparım. Maksadım kimseyi kırmak, üzmek falan değil. Bu insanların internet üzerindeki varlıklarını gördükçe aklımdan geçenlerden ufak bir kesit sunmak istedim sadece sizlere. Hiç birinin uzaktan yakından gerçekle alakası olması da gerekmiyor hani. Sonra eşe dosta rezil ettin bizi köpek diye pompalıyla evimi basarsanız salarım Kraken'i üzerinize. Bütün İstanbul'u yerle bir eder yemin ediyorum o cüsseyle. Bunu da yapmaktan çekinmem yani, haberiniz ola.

Hatalı solluyorsam ara; 0216 343 .. .. (noktalara basınca otomatik olarak bizim eve bağlanıyormuş)

pikçır

Netmişler Sana

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Wed, 20 Oct 2010 13:13:00 +0000

Uyarı: Bu yazı yoğun miktarda youtube linki içerdiğinden, televizyonunuzun dns ayarlarıyla oynayınız. Hışırtı bizden kaynaklanmamakta.
Uyarı #2: Bu yazı bir trance incelemesi olacaktır, fakat trance dinlemeyen biri de pek ala bahsedeceğim farklılıklardan anlayacaktır.

Bu aralar kendime trance molası verdirtmiştim. Böylece özleyip tekrar geri döndüğümde, sarıldığımda trance'in kokusunu doya doya içime çekecektim. Youtube'ta bulduğum eski bir şarkıyı (ki klibine detaylı değineceğim az sonra) tekrar tekrar dinler oldum. Bu şarkı Sylver grubunun 19 Mar 2001 (kaynak: discogs) tarihinde piyasaya çıkan şarkısı "Turn The Tide". (http://www.youtube.com/watch?v=7KbGJcxenDc >aha bu link de youtube'tan izleyemeyenlere gelsin. Bu adresi saklasınlar, ileride çok değerlenecek buralar. Şimdilik dutluk.)

Ben tabi şarkıyı gayet bu ilk çıkan 2001 versiyonuyla dinliyorum. Hele bir de yanlışlıkla 2010 versiyonunu dinlemiş olmam var ki, aman diyim. 2010 versiyonuyla kopkop gençliğinin yeni ilahları olmaları kaçınılmazmış bence.

Heeeeh, vidyoyu sayfamıza gömdüğümüze göre, incelemeye başlayabiliriz...

3 saniyelik deniz ve dalga sesiyle vundeba anlar yaşarken giren dıpçıkı dıp çık şeklinde bir müzik ilk olarak akıllara sahilde Kenan Doğulu'nun "Çakkıdı" isimli eserini dinleyen gençler olabileceğini getirse de, ne yazık ki gerçeğin aslında böyle olmadığını anlıyoruz. Zira Turn The Tide (ki kendisine bundan sonra ttt diyeceğim) 2010 un kendisi böyleymiş.

Derken vokalist ablamız Silvy ekranda arzı endam eyliyor. Bir ara müziği salla hacu hatuna gel moduna bürünüp, synth'e dokanan abinin elleri görünce kendimize geliyoruz. Sonra sahili gösteriyor, böyle yavaş yavaş (ne yavaş yavaşı be, sanki bedava ekmek dağıtıyorlar anasını niyolay ye ye) dolduğunu görüyoruz. Minili sarışınlar, kocaman güneş gözlüğü ve yarıçıplak zenci... ayrıca batmakta olan bir güneş, kum ve ağaçlar. Evet yazlık klip için herşey tamam.

Ablam vokale başlıyor, ve sahilde ne olduğunu anlayamayan gerzek party-people naapsak lan diye birbirine bakıyor. Bu sırada ufak bir ayrıntıya dikkat çekmek istiyorum, abinin biri köşede sessiz sedasız, herşeyden habersiz soda içiyor.

İşte ne olduysa o sodadan sonra oldu. O son sodayı içmeyecektin be abi. Bir anda party people kendini dansa kaptırıyorlar ama yok böyle dans etmek. Hayır kendilerini öyle bir kaptırıyorlar ki dansa, Silvi apla ne oluyor lan diye çitleri aralıyor falan hatta. O da şaşırıyor haliyle, ama bozuntuya vermemek lazım. Bu sırada siyahlı synth abimiz de kalabalığın ortasında kalmış, ne içtiyseniz aynısından bana da getirin duruşunu atmakla meşgul. Grubun öteki elemanı da etrafta sağlam gacı varmı pozu kesip kalabalığı yarıyor.

Aha müzik yavaşladı (breakdown girdi), ve bizim party people yine mala bağladı. Boş boş Silvi abla napıcak diye bakıyorlar zannımca. Sonra ritm tekrar giriyor ve bir anda dans etmeye tekrardan başlıyorlar. Tamam daha önce de trance kliplerinde breakdown çıkışı anında dans veya hareket etmeye başlayan insanlar gördüm de.. Bunlar bir başka. Yemin ediyorum hatta bambaşka. Bu sırada bir soda darbesi daha geliyor bir abladan daha (bu arada kendisi epey hoşmuş, telefonumu veriyorum yaz, 0216...). Bu çevreye döküyor hatta. Öyle kaptırmış kendini müziğe. Hayır bir tarafta yavaş yavaş müziğe uyup ritm yükselsin diye bekleyen cool party-ppl var öte tarafta kendini kaptırmış, müzik olmasa da zıplamaya devam edecek kafa 1500 party-ppl. Allahım yarebbim nasıl bir kitle.

Sonra ritm yükselip, adeta şarkıya bir reklammış gibi alınan melodi girince zaten party zıvanadan çıkıyor. Sahili soda manyağı yapanlar mı dersin, gömleğinin önünü açıp bak ne kadar seksi six-pack im var diyenler mi dersin, kameraya abi beni de çekin bakışı atarak dans edenler mi... Bu grup kesin Belçika televizyonlarında yoldan geçen insan gibi rollerde yer alıp sesini duyuramamış şanssız figüran kitlesi yav. Ama iyi ki de şanssızlar, zira Avrupa sineması böyle bir grubu kaldıracak düzeye henüz gelmedi.

Hayır herşeyi geçtim, anladığım kadarıyla kafanın üstünde soda çevirmek bu grup için bir ritüel halini almış. Ortaya koydukları şahsın etrafında yuvarlak oluşturup soda damlalarını izliyorlar deliler gibi. Ciddi fantastik.

Sonra bir flash efektiyle bir anda club'a ışınlanıyoruz. Orda da ablam şarkı söylemeye devam ediyor. Bu sırada ekrana yine grubun diğer elemanı geliyor, poz kesmeler falan. Ama dikkatinizi ona değil ensesindeki zenciye verirseniz bambaşka dünyanın kapılarını beraber açabiliriz bence. O nasıl bir surat ifadesi yarabbim yav. O nasıl bir sıfat, nasıl bir... Omaygaş yav. Sıfatına sıçtığımın kara kas yumağı.

Heaaah gelelim klibin en can alıcı noktasına. Silvi ablamız barın üstünde oturuyor "with" bir adet mini etek. Baktılar, Silvi ablam yaşını başını aldı, kartlama emareleri var, hemen verelim bacağı hönkidi hönki hormon pompalatalım. Hem unutmamak lazım Sex Sells. Bi sonraki sahnede de ablamızı bara yarı yatırmış halde buluyoruz ki... abla demek bu saatten sonra içimden gelmiyor. İçim yanıyor içim.

Yine manyağa bağlamış dans eden kitle, ve bu sefer artık bokunu çıkarıp başparmakla soda kapağı açan bir abimiz var. Klark Kent gelse elini öper, öyle bir güç, öyle bir kudret.

Müziği duyunca üstünü çıkaran abime de saygım sonsuz. Zira ondaki özgüvenin 10da 1i bende olsa bugün çok farklı yerlerde olabilirdim. Yalnız üstünü çıkardıktan sonra birinin ona ringe çıkmadığını söylemesi lazım. Zira en son ona benzer bir sahne gördüğümde, sahnede Van Damme da vardı.

Hele klibin sonuna doğru terden götü göbeğine yapışmış, tşörtü transparana dönmüş bir hatun şahıs var ki... Eminim 3.5 kayseri pastırması kokusundadır.

Ve klibimiz Silviciğim barın üstünde yatarken bitiyor. Sonrası da sizin hayal gücünüze kalmış.

Müzikalite olarak gerçekten yerlerde sürünen bir 2010 versiyonuna en az müzik kadar kötü olan bir klip çekilmesi en azından canım klibi bu şarkıyla ziyan etmemişler diye içimi rahatlatsa da, gece rüyamda orda oynayanlardan biri olmazsam kendimi şanslı sayacağım.

Bir de şarkının ilk çıkan haline bakalım;

Hey yavrum be ne varsa eskilerde var. Daha 8. saniyede giren bassline'ı ile şarkı gayet hoş gelmekte kulağa. Ardından her davul vuruşuyla kalp atışının gösterilmesi hoş bir detay bence. Melodik ve volakik açıdan fazla hareketin bulunmadığı giriş kısmında gayet tek düze gitmesi aslında şarkıyla yakalanan uyumun şahane bir hali.

Ardından giren vokal (you have the bravest hearth, strongest emotions) ile abinin yüzüne yapılan yakın çekim de benim hoşuma kaçtı mesela.

Bunlar dışında klibin sürekli ağır bir hava geçiyor oluşu, fps oranının düşüklüğü falan hep şarkının moduyla müthiş uymuş.

Abime kalp masajı yaparlarken camdan izleyen Silvi ablanın gençliği gözümüzden kaçmıyor. Çok değişmişin be abla. Yaşlılık değil de olgunluk gelmiş üstüne. Nerdeeee o düşük kaşlı Silvi köyümün güzeli, nerde barda yatan Silvi...

O çeşmeden önce 1 damla sonra da ardından taşarcasına akan suyun ağır çekimdeki hali... Bir trance klibinde olması gereken en klasik sahnelerden biri. Trance'in bir iş, oluş, hareket bildiren müzik olduğunu görsel algılarımızla tasdik etmemizi sağlıyor adeta.

Ablamız ameliyata giriyor, bu sırada ara ara ekrana gelen çiçeğin rengiyle ablanın ruj tonlarının aynı olması insanın içinde ufak ufak haleluyalar yaratmıyor da değil. Abimizin kalbi açıyor mıncıklıyor falan filan birşeyler yapıyorlar ve ameliyat başarıyla tamamlanıyor.

Ablamız bir öpücük alıyor abiden, ki ben böyle hoş bir kareyi birçok aşk filminde görmemişimdir. Çok hoşşş... Bundan 10 sene önce olsaydı benim ol Silvi, evimin kadını trance'imin solisti ol Silvi derdim kendisine. Herşey iyi güzel oh abi kurtuldu mutlular artık derkeeeeen, klibin bize son dakika sürprizi var. Ve çok büyük bir hassssiiktiiiiir ile bitiyor klip. Ayağına sokam Silvi. Gitti lan gül gibi çocuk, vallaha gitti. Geçmişteki Silvi, sen bana gel Silvi. Gitti çocuk Silvi.

İşte böyle sevgili klipseverler, trancerlar, bu yazıyı okuyanlar... İçim parçalandı yeminle diyorum. Yılların şarkısını ne hale getirmişler yav.. Utanmaz arlanmazlar! Netmişler sana törn dı tayd...

Gerek klibiyle, gerek müzikal altyapısıyla bir klasiğin daha içine nasıl sıçılırın da sonuna geldik. Hepiniz kalın sağlıcakla.

art!
TTT-Klasik Versiyonu
TTT-2010
discogs
Lyrics

Donut Teyzeyle Waffle Amcanin Aşkı

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Mon, 04 Oct 2010 17:29:00 +0000

Donut teyze, gençliğinin her seferinde nasıl güzel geçtiğini anlatmayı seven, neşe dolu, bakımlı, ilerlemiş yaşına rağmen halen alımlı, dünya tatlısı, bol çilekli bir teyzemizdir. Her dediği dinlenen, lafına hürmet edilen, muhabbetine doyum olmayan şahane bir insan olduğu için, her görüşümüzde, ne kadar ezberlesek de bize sıkılmadan, sıkmadan waffle amcayla olan aşkını anlatır durur.

Waffle amca, gençliğinde zabıt katipliği yapmış, sonradan dedesinden kalan fabrikanın başına geçip zengin olmuş, kökten gelen zenginliğe rağmen har vurup harman savurmayı sevmeyen, çalışkan bir adamdı. Donut teyzenin anlattığına göre, Ortaköy görmüş bir waffle olan Waffle amca, çikolatasına dolgun, bol şekerli, muzu bol, tropik meyveli bir wafflemış gençken. Tabi şimdilerde muzundan pek eser kalmadığından takılanlara, yaşlılık be evladım diyor o nur yüzünden gülücükler saçarken.

Hiç unutmam diye başladı söze Donut teyze, çayından bir yudum aldıktan sonra. Bir keresinde, rahmetli validemin, dedesinden kalma arsasıyla ilgili işlerimiz için yolumuz düşmüştü mahkeme salonuna. Orada gördüm Waffle beyi. 30 küsür senelik evliliklerine rağmen halen Waffle Bey diye sesleniyordu ona. Waffle Bey ile gençken çok şehvetliydik diye devam etti söze. Herkes kalakaldı. en az 15 kere anlattığı hikayede ilk defa böyle birşey söylüyordu. Halbuki ben hikayesini ezberlediğime yemin bile edebilirdim.

Çayından bir yudum daha aldıktan sonra devam etti yine. Waffle Bey, eskiden daha şekerliydi. Çok enerjikti o zamanlar tabi. Uçana beş, kaçana onbeş derdi. Niye öyle dediğini bir türlü anlamadım ama, adamın dili dönmüyordu heralde ne bileyim. Ha neyse ne diyordum ben, ahah yaşlılık işte, unutuyor insan dedi o tonton gülümsemesiyle. Ben zeytinyağlı fasulyenin içine bir kaşık şeker atıyorum, kaymak gibi oluyor.

Aman dedi komşu Nebahat teyze, bırak şimdi fasulyeyi, sen şehvete gel şehvete. Kıkırdadı. Donut teyze yanlış anlamış olacak ki, Şevket de çok yakışıklı adamdı be, onla da az günlerimiz geçmedi dedi. Herkes donakalmıştı. Hatta inanmazsınız, şu an şu satırları yazan yazar bile ne yapacağını bilememekte çaresiz çaresiz etrafına bakınmaktaydı.

Neyse efendime söyleyeyim, Donut teyze o gün bir bir gençliğinde kırdığı cevizleri anlatırken içeri bir anda bembeyaz olmuş Waffle amca girdi. Hanım hanım dedi, şekerim düşmüş. Hemen Donut teyze bol şekerli bir çay koydu Waffle amcaya. Waffle amca çayı içince kendine geldi.

Donut teyze bu durur mu, koymuş lafı, ya tutarsa?

Neden Ciddi Degildim?

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Thu, 09 Sep 2010 23:50:00 +0000

Bundan 8.5 sene evvel, 22 şubat 2002de (ki 22 şubat 2002 kurban bayramının 2. gününe denk gelmekteydi) sabah annemin çığlıklarıyla uyandığımda kendimi hiç hazırlamadığım bir şekilde ölümün tam ortasında bulmuştum.

(burada bir flash back yapıp bir gün öncesine gidiyorum) Boğayı yatırıp kesme aşamasında, yatmakta huzursuzlanan hayvanla girişilen mücadele sonrasında boğa babamın üstüne yıkılmıştı. Babamın bacakları kırılacaktı nerdeyse, şans eseri bir hasar olmamıştı ama sanırım o gün babamdan duyduğum en yüksek desibelli acı dolu ses gelmişti, "bacağım" diye...

Babamın bir bacağı kırıktı, kırılmıştı, hatta kangrene çok yaklaşmıştı ama zor da olsa iyileşmişti. Bu yüzden kırığın ne menem acı dolu zorlu bir süreç olduğunu biliyordu. Kaldı ki zaten iltihap üretmek için yaratılmış bir beden söz konusuyken, bacakta oluşacak bir kırık birçok kişi için belki belli bir süre dinlenmek gerektiriyorsa da babam için anlamı çok daha zorlu ve uzun bir süreç demekti.

Haklı olarak o can acısıyla yaşadığı stres bedenini çok yormuştu. Bizim bildiğimiz, bundan önce ufak tefek birkaç kez fenalaşmıştı. 6 ay kadar midemde gaz var deyip sodalara sarılmıştı. Geçirdiği trafik kazasından kalan izler diye sırt ağrısını önemsememişti. Sonradan anlattıklarına göre dükkanında da 2 3 kere yere yığılıp kalmıştı. ama inatçıydı. lLanet olsun ki babamdan aldığım o inat bende de var. Hastaneye götürmeye ikna edememiştik.

İntihar etmeyi gururuna yediremeyen insan tablosunun aradığı kaçınılmaz fırsat, ölüme bu kadar yakın olmak durumu ayağına kadar gelmişti. Annesine, kardeşlerine tapan bir insan için onlarla küs olmak yeterince ölüm sebebi değilse, bu hayatta, başka nedir bilemem. Babam yaşamaya pek hevesli değildi. Deli gibi ölmeyi isteyip, kendi isteğiyle gitmeye niyetlenmeyecek kadar da gururluydu, belki de korkak. Ama zaten kim yargılayabilir ki onu ölümden korkuyorsa diye de...

Adım adım geliyorum diyen kalp krizi, onu, yorgun olduğu bir bayramın 2. günü gelip bulmuştu. Yataktan kalktığında soğuk terler dökmüştü. Son sözleri "hanım ecel teri böyle olsa gerek" oldu. Yüzünü yıkadı, tuvaletten çıktığında ağrısı bırakmamıştı onu. Salonda yığılıp kaldı.

Annemin çığlığıyla uyandığımda kendimi hiç hazırlamadığım bir şekilde ölümün tam ortasında bulmuştum. Uyanmıştım, ama zaman o kadar yavaş akıyordu ki, acaba gerçekte yaşıyor muydum o anı yaşamıyor muydum bilemiyordum. Koşarak salona vardığımızda, bir adet titreyen, ağzından köpükler çıkaran baba tablosu, bir adet çaresizlik içine bağıran anne figürü ve bir adet donakalmış abla figürüyle, azrail karşısında el pençe divan durmuş, acaba bayramlaşsak mı şaşkınlığında donmuş karenin, durmuş saniyelerin içinde hapsolmuştuk. Zaman artık akmıyordu, anlatılamaz bir boşluk içindeydik hepimiz o an için. Babam, annem, ablam... hepimiz o an ruhumuzu teslim ederken nelerin hissedildiğini biliyorduk... bedenden ayrılmanın nasıl bir his olabileceğini...

Babam 3 kere nefes alabildi, o üç nefeslik 1 saniye... sanırım ömrümün en uzun bir saniyesiydi. Film şeridi tabirinin anlamını ilk o bir saniyenin içinde anladım ben. Çaresizliğin ne demek olduğunu, 1 saniyenin ne kadar uzun olduğunu... Niçin yaşadığımızı düşündüm o an. Ya niçin ölüyorduk? O an yaşamaya dair herşey anlamını kaybetti, bir daha bulunamamacasına. O an ölümün ne demek olduğunu anladım işte.

3. nefesinde annemin, ablamın, benim ve tekrar annemin gözlerinin içine baktı babam son kez. Bir daha bakmadı. Nefesini verdi... Suratında bariz bir gülümsemeyle öldü. 10 dakika içinde acayip bir yakışıklılık geldi. Hayatımda gördüğüm en güzel ceset olmuştu babam, ve ben babamın değil bir ceset, hayatımda gördüğüm cesetler içinde kategorilendirilecek bir yeri olabileceğini bile düşünmezdim.

Sonrasında konu komşuya haber verildi, son bir umutla, babam ölmemişti, ölemezdi... 112 arandı. Ambulans ekibi 1 saat kalp masajı yaptı. Zaman öyle garip bir intikamcıydı ki, o bir saniyenin intikamını almak istercesine,o 1 saati, 1 saniye olarak geçti hayatımdan. Zaman kavramını yitirmiştim, güvenimi yitirmiştim, yaşama isteğimi yitirmiştim, umutlarımı yitirmiştim, bayramları yitirmiştim... babamı yitirmiştim...

Sonrası mı? Hala hayattayım, hala yaşama bir anlam yükleyemiyorum. Hayatı denize benzetiyorum. Denize dalınca da kendinizi bırakırsanız, boşluktaymış gibi hissedersiniz. Oysa sürekli yükseliyorsunuzdur yüzeye doğru. ZAMANla yükseliyorsunuzdur yüzeye doğru. Fakat hissedemezsiniz, o an sürekli o boşluk hissini yaşayacakmışsınız gibi gelir.

Sonrası mı? Hala hayattayım, güçlü olmak zorundayım. Bunun en kolay yolu olarak da esprili olmayı seçtim. Bazen saçmalıyorum, bazen cıvıtıyorum, bazen kaynatıyorum... ama ciddi olmuyorum. Ciddi oldukça kendime yaklaşıyorum, kendime yaklaştıkça ölümü görüyorum.Bir gün öleceğim biliyorum. Öyleyse daha fazla gülmeli daha fazla eğlenmeliyim diyorum, tıpkı babam gibi. Gülerek ölmeye çalışmalıyım belki de...

Sonrası mı? Hala hayattayım, ölümün ne olduğunu biliyorum. Geride sevdiklerini, sadece sevdiklerini bırakmak ölüm. Yaşamın bedeli. Sevinçlerin, mutlulukların, sevgilerin bedeli. Hüzünlerin, acıların ve ızdırapların da sonu. Ölümün ne olduğunu biliyorum, ölüm hayatın sonu. Hayatta geriye ne bıraktığımız ve ne götürebildiğimizi bize gösteren tek şey. İyi-kötü binlerce an, sevgi-öfke binlerce duygu ve bir avuç toprak... Tüm sahip olduğumuz ve geride bırakabildiğimiz bu. Ölümün bizi yaşayanlardan ayırdığı da bu... Artık daha fazla an bırakamayacak olmamız birilerinin hayatında.

Sonrası mı? Hala hayattayım, hala o bayram sabahı hevesi kursağında kalmış 13 yaşındaki toy delikanlıyım, o çocuğum. Korkak. Terkedilmekten korkan, ölmekten değil ama sevdiklerini kaybetmekten korkan, sevilmemekten korkan, öldüğünde geriye yeterince sevgi bırakamamaktan korkan...

Sonrası mı? Hala hayattayım, güçlüyüm. Bakmam, güç vermem gereken bir anne ve bir abla var. Ablanın çocukları da var artık. Güçlü bir evladım, güçlü bir kardeşim, güçlü bir dayıyım, güçlü bir arkadaşım...

Sonrası mı? Hala hayattayım ve artık insanlara güvenmiyorum. Canın sandıklarının, ölmeni bekleyebildiklerini biliyorum.

Sonrası mı? Hala hayattayım, belki korkak, belki güçlü, belki toy, çocuk... Ve babasızım.

art!

Bayram Gelmiş Neyime

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Thu, 09 Sep 2010 11:05:00 +0000

Bugün bayram, erken kalkın çocuklar...

Nerede o eski bayramlar?

Bayram gelmiş, neyime?

Bayrama dair bir yazı yazmak istiyordum, ama ne yazsam bilememiştim. Formspring'ten çikocan'ın sorusuynan kafaya dank etti. Nerede o eski bayramlar?

çünkü eski bayramlar daha kalabalıktı, daha çok akraba vardı ziyaret edecek. yavaş yavaş modern insanın yalnızlığı tadında bir bayram geçiriyoruz, hayatlarımız çalışma üzerine kurulu olduğundan, çalışmadığımız günlerde çalıştığmız günlerin acısını çıkarmaya çalışıyoruz. sözde eğleniyoruz ama aslında daha çok sıkılıyoruz. bu yüzden hayat boş geliyor, eski bayramları daha çok özlüyoruz.

eski bayramlar denen hadise için kafamda oluşan bir tablo var, annemin teyzesinin evindeyiz, akşam vakti.hiç yoksa 18 sene evvelsi... ve yine hiç yoksa 30 35 kişi var. çilingir sofrası kurulmuş, erkekler içkilerini yudumluyor, kadınlar çaylar elinde. televizyon açık ama sadece çocuklar oyalansın diye. kimse bakmıyor bile televizyona. herkes muhabbet ediyor, gülüyor, eğleniyor... ortam sarımtırak bir görüntüye sahip zihnimde. (şu fotoğraf sarılığında, ama renkli de http://www.ibiblio.org/jimmy/folkden/php/images/Old_Joe_Clark.jpg)

şimdi mi? o tablodakilerin en az yarısı öldü, geri kalanların bazıları birbirleriyle konuşmuyorlar, o tabloda çocuk ve ergen olanların çoğu evlendi ve hiç biri birbirleriyle görüşmüyorlar... anca düğün ve cenazelerde sahte bir samimiyet...

eski bayramlar işte böyleydi, şimdikiler de böyle..

eski bayramları istiyorum bazen geri.. güzeldiler, gülerdik, eğlenirdik... belki o zaman da dertlerimiz vardı ama... gülmesini bilirdik.

pikçır!

Bilemedim Affola

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 29 Aug 2010 12:31:00 +0000

Öğrenmemenin değil bilmemenin ayıp -ki bu bilinen sözün tam tersi bir durum- olduğu ortamlarda eğitim görmek gerçekten benim gibi öğrenme isteğiyle dolan insanların şevkini zamanla çok güzel kırmıştır. Bilmeyenlerin tahtaya çıkarılıp rezil edildiği, cezalandırıldığı, öğrenmenin değil, ezberlemenin teşvik edildiği sistemlerden geliyorum ben anacım, yolum uzundu, yoruldum bir bardak su versene...

Küçüklüğümden beri öğrenmeyi seven biriyim. Araştırırım, okurum, izlerim... Öğrenmenin gerçekleştiği her türlü aktivitede varım ben abi. "Gürkan gel istersen sana hidroklorikfosfat termonyum nükleerik füzyonu yapmayı öğreteceğiz ama bunu ömrünün hiç bir alanında kullanamayacaksın" deseler, o an elimde ne varsa aynı filmlerdeki gibi fırlatır -kırılabilir eşyaları nazikçe bir kenara bırakmayı ihmal etmeden- koşa koşa öğrenmeye giderim. Öyle de manyak bir insan evladıyım. Hatta yabancı dizilerdeki "geek" tiplemelerine benzetiyorum zaman zaman kendimi ve korkuyorum apansız. Tamam belki "The Big Bang Theory" kadar karikatürize olmadım hiç bir zaman ama, imkan verilse neden olmasın? Böyle de arızalı, böyle de dengesiz, böyle de... işte öyle bir insanım. Ne yapabilirim ki, teknik mevzuları seviyorum.

İşte böyle bir günde -artık hangi günse o da-, ilkokul 2 3 gibiyken muhtemelen, öğretmenimle evrim hakkında tartışmıştım. Sınıf arkadaşlarım uzaydan geldiğimi düşünürken ben okula ansiklopedi götürme başarısını göstermiştim(!). Evet herkeslerin evinde kenar süsü olarak duran ansiklopediler bizim evde okunurdu. Sadece ben okurdum ama okunurlardı evet. Okumadığım ansiklopedi kalmamıştı evde. Manyaklığın kralına gel hele, bir de annemlere kızardım niye daha fazla ansiklopedi almadınız diye. Te allam ya. Düşündükçe... İçim bir hoş oluyor be. Okumayı seviyorum, ister bir ansiklopedi olsun, ister saatli maarif takvimi yaprağı -her gün doğacak çocuklara konabilecek isimler hakkındaki bilgimi yadsıyanı yakarım, bu kadar da bu yola başkoydum ben!-, ister ilaç prospektüsü. Hiç akıllanmadım mesela. Hala okumayı severim.

Geçen gün taksiyle giderken GPS cihazı hakkında konuşuyorduk, arkadaş nasıl oluyor ki diye sordu bana, şoför abi büyük bir heyecanla atladı, "e uyduuuğuuuu".Sustum sadece, heyecanını izledim o an. Bilmiyormuş gibi şaşırdım. Haklıydı, uyduğuuuu sayesinde buluyorduk yönümüzü ama.. Bilmediği şey en az 3 uydu gerektiğ... Ah vurmayın lan, sustum tamam!

Özetle demeye çalıştığım şey de aslında o taksicinin ses tonunda gizliydi, "uyduğuu" daki u yu uzatırken, bilmiyor musun ne ayıp havasını yaratıyordu. Eh öğrenmemek değil bilmemek ayıp işte be abi. Bu zamana kadar bilemediği için arkadaşın kusruna bakma. Ama en az 3 uyd... tamam tamam sustum. Sana da ayıp olmasın.

art!

Hepi Börtey Bııılooooog!

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 22 Aug 2010 14:42:00 +0000

Bu bloğu tutana kadar 2 3 tane başarısız denemem oldu. Hepsinde NTV muhabirlerinden hallice bir üslupla yazıyordum ki, gayet yorucu ve sıkıcı olduğundan vazgeçiyordum. Niye öyle bir üslupla yazdığıma gelince, iç ses olm gelip geçenler olur ayıp lan diyordu. Hep bu ayıp zihniyeti yüzünden rahat yazamıyordum. Ne zamanki ciddidegildim deyip kimsenin okumadığını düşünüp rahat rahat yazmaya başladım, anladım ki blog tutmak keyifliymiş. Şaka maka bu bloga başlayalı tam bir sene olmuş. Vay be. Büyük gelişme...

art

Yoda Da Olsa...

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Thu, 29 Jul 2010 12:47:00 +0000

Yaz sıcaklarıydı, İstanbul'un nemli havasıydı, yağmurdu, dengesiz havalardan hasta olmaktı... Hep bu yazın ürünü olup sıkıcı ve daraltıcı bir İstanbul yazında hazır boştayken dedim, fırsat varken atlıyım Tantooin'e gideyim. Hem Qui Gon Jin'in mezarını ziyaret ederim, hem şimdi orda sonbahardır, havalar serindir rahat ederim. Masterların da hayır dualarını alır Eylül'e doğru gelirim.

Tabi Edirne'den burnunu dışarı uzattığında pasaport sorulan güzel ülkemden Tantooin'e uzuuuun yolculuk için pasaport sorulmayacak değil. Malum pasaport için sağlık raporuydu, muayneydi derken... Doktor kıllık yaptı. Yok efendim midichlorian'larım steteskopla anlaşılmamış da, yok güç bende azmış da. Kan testi verdi. Manyak karı, midikloryan diyoruz, force diyoruz! Steteskopla anlaşılır mı hiç? Salak... Çelimsiz gördü ya, uyuzluk yapıyor işte. Ben o diplomayı alasıya kadar neler çektim, böyle şirretlikler benim hakkımdır diyen uyuz doktor modeli.

Sabah erkenden uyandım, gittim sıraya girdim. Malum çok sayıda yaşlıyla, arada birkaç genç var. Baktım Master Yoda da sırada. Gittim elini öpeyim diye eğildim. Tabi adamda boy Amerikan sistemine göre 15 inch, Türkiye'de de aşağı yukarı 40 santim yaptığı için, belimi incittim. O kadar eğilmeye sıkıysa bel yamulmasın. O günden beri de belim ağrıyor zaten. Neyse, Yoda usta "Selamın Aleyküm" dedi. Şaşırdım tabi, beklemiyordum. "Güç seninle olsun usta" diye ustaya vurgularken en "usta bize ordan 2 acılı çek" ses tonumu kullanmayı ihmal etmedim. Ustadan tarihi yanıt geldi, "selam Allah'ın selamı yavşak! Adam ol stirtme belanı!"... neye uğradığımı şaşırmıştım. Afallamıştım. Hatta yer yer oha bile olmaktaydım. Gözlerimi 500bin dolar almış Şehrazat gibi devire devire bakarak, "e usta" dedim, "senin Türkçe süpermiş". Evet adam bana saydırırken anlamıştım Türkçesinin ne kadar düzgün olduğunu. Adeta İstanbul türkçesiyle küfür ediyordu. (tamam küfür bir dili yeni öğrenenlerin ilk öğrendiği şeydir ama, katiyen bu kadar düzgün söyleyemez) Aslını astarını sormak için mevzuyu açayım dedim. "Filmlerden gördüğümüz kadarıyla senin İngilizceydi, ne bileyim, konuşma şeklindi falan, bozuktu biraz". Usta durakladı, derin bir nefes aldı, anlamıştım ki bunu güce bağlayacak, tek bir cümleyle bütün inanç sistemimi değiştirecekti. "Anlıyorum ama konuşamıyorum padawan!" dedi usulca. Kalakaldım birkez daha. Evet bana PADAWAN demişti. Oysa ben Jedi sınavlarına bile girmemiştim. Demek ki bende güç görmüştü.

Yoda'yı bulmuşum, bırakır mıyım hiç? "Sahi ustam" dedim, "ne işin var Dünya'da? Biz burdan kurtulmaya çalışıyoruz, sense gelmiş buralarda sıra bekliyorsun!" Bir kez daha en derin nefesini alarak cevap verdi, "emeklilik!"... Bu muydu lan Master Yoda diye peşinden koştuğumuz ufak ama karizmatik yeşil adam! Bu adam bildiğin Ziraat önünde maaş kuyruğu bekleyen adamdı. Bu mu lan en Sith'tir boktan şövalyelere kılıç kuşanan? Hani bendim yedi renk? Hani tende can idik? Torunları dünyadaymış, aslında ondan gelmiş. Muhabbetimizin ileriki safhalarında torunları ve ne olacak bu dünyanın hali üzerine konuştuk biraz. Onun sırası gelince kanını aldırdı ve gitti.

Tabi sırası gelen gider düsturu hayatın her yanında olduğu kadar burada da karşıma çıkmıştı. Kanımı verdikten sonra ben de evimin yolunu tuttum. Akşam üstü gelip tahlil sonuçlarını alınca kanımda az miktarda midikloryan bulunması sonucu vizeydi pasaporttu hepsi yalan oldu. Bana yine İstanbul'un sıcak havasında işkenceler kalmıştı.

Master Yoda'yı ilk ve son görüşüm bu olmuştu ama unutamayacağım dersler çıkarmıştım. Master da olsa, Yoda da olsa, insan insandır!

art