Ciddi Değildim

Taşınıyorum!

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Tue, 06 Sep 2011 23:26:00 +0000

Bu blogspot altındaki son postumdur. Artık tumblr'a taşınıyorum.

http://ciddidegildim.tumblr.com/ adresine buradaki tüm postlarımı da taşımış bulunmaktayım. Bloggerdaki son değişiklikler, tema sorunları falan filan... iyice iştahımı kaçırdı, zaten son zamanlarda doğru dürüst bir şeyler yazmıyorum. Artık 2 3 tarayıcı eklentisi 1 2 yorumla mini blog daha rahat olur:)

Şimdilik adios!

Eğer beni gerçekten burada takip edenler varsa, tumblr sahipleri beni orada da takibe alabilir:)

Bu zamana kadar herhangi bir yazımı okumuş olan herkese çok teşekkür ediyorum. Ben sizin okumanız için yazmamıştım ama siz zahmete girip okudunuz, şeref verdiniz efendim, öptüm kocaman!

Elfler Kadir Kıymet Bilmiyor Anne

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 04 Sep 2011 16:28:00 +0000

Mesela bence Yüzüklerin Efendisi, Türk yapımı bir film olsaydı, soundtrack albümünde Kibariye olmalıydı.

Elfler Kadir Kıymet Bilmiyor Anne.mp3 (4817 Kb) diye patlatırdı şarkıyı, na şu Arwen'in geleceği olan sahneden sonra...

http://www.youtube.com/watch?v=S6mc3Fv7vDM

art!

Asik Olasim Var

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Tue, 28 Jun 2011 18:17:00 +0000

Norah Jones'u böyle gördükçe aşık olasım var.

Facebook Yorum

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sat, 25 Jun 2011 20:24:00 +0000

Az önce facebook'ta gördüğüm bir manzara. Yoruma öldüm öldüm bittim. Ciddi de olabilir, espri de. Ama F...N ile Y...K arasında nasıl bir bağ olursa olsun, jeneriklere geçen bir gol olmuş bence.

lan yazdigin kelimelere dikkat et.. ben sana bi koyarsam 6 ay bulanik sicarsin ibne.. paylasmak zorundamiyim

Bir Facebook efsanesinin daha sonuna gelirkeeeeen, uslu bir çocuk olursanız bence siz de feysbukunuzda böyle enstantanelerle karşılaşabilirsiniz.

Hangover Taner

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Tue, 21 Jun 2011 13:32:00 +0000

Bence benziyorlar amcoğlu! Gerek salaklıkları,saçı sakalı, gerek fazla doğallıkları, gerekse haplanmadan yaşadıkları tripleriyle... Bence çekilebilecek 3. Hangover için Taner, Alan'ın sonradan varlığını öğrendiği kardeşi olabilir.

Kofti Bunalım İnsanları

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 12 Jun 2011 11:33:00 +0000

Epeydir yazmiyordum, hatta vedalasmistim. Usendim, zaman bulamadim, daraldim,ke... Eaaaah keyfimin kahyasi misin blog? Kendine gel dedim ve gittim gecenlerde keyfime kahya tuttum, ismi yahya. Yahya 180 boylarinda atletik vucutlu hos bir adam... Saka la saka, yok oyle bisey. Yahya tutucan para mi var bende. Tuttugum seyler belli basli hep bu parasizlik yuzunden: ah parasizlik parasizlik, cok cektim senin yuzunden.

Baba hayati na bu yukardaki paragrafin son cumleleri tadinda yasayan adamlar var. Surekli bi parasizlik, surekli bi sikayet... Ve bu adamlar/ve dahi kadinlar/ sadece parasizliktan degil, hayatin her alaninda bunaliyorlar. Bunalmadaki daralmadaki basari ve atilimlariyla goz dolduran bu yetenekler cok guzel hayat enerjisi caliyorlar, sictimin mitolojik parazitleri ya.

Her gun karsilastigim tipler bunlar. Dert etmeye degmeyecek seyleri buyutup buyutup hayati bir derdim var artik, sicamam icine moduyla yasiyorlar, haliyle sarki da yanlis, yasadiklari hayat da. Ben diyorum gotume dunya kacmis, bunlar hala telefon direklerinde. Sonra gurkan dertsiz olur, gamsiz tasasiz olur... Ne alaka be guzel abim, bilakis dert bende derman bende. Ben bunu cozeli uzuuuun zaman oldu mesela.

Cozulmeyecek dert yoktur, alinmayan nefes vardir. Bazen cooook buyuk bunalti anlarinda, derin bir nefes almak tum ihtiyac duyulan sey oluyor. Tipki saglam bir yumruk atabilmek icin 1 adim geri cekilmek gibi.

Yalniz yazinin sonlarina dogru yazi uslubumun Üstün Dökmen'e benzedigini ben de farkettim. Yazar notu olarak eklemeyi bir borc bilirim Corç, bu yazi esnasinda hic bir Üstün Dökmen zarar gormemistir. Ha bir de telefonda ı harfi yerine i yazabiliyorum. Dolayisiyla surekli bunaldim, sikilamadim. Sanirim hayatimdan sikilmak tabirini cikarmam gerek yoksa siki tutar,birakmam hayalleri,,, (yaziyi da 3 virgulle bitirdim, hep virguller yalniz kaliyor. Ezilenden yana blog: ciddi degildim! ha bir de parantezi de kapatmıyorum sahi. klostrofobileri var harflerimin, sonra çarpıntıları tutuyor.

art!

Şimdilik Elveda

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 13 Mar 2011 20:39:00 +0000

Gidiyorum yav, olmadı, olmuyor.

Yazmak bir ihtiyaç oldu benim için zamanla, okuya okuya. Tüm bir şeyler yazan insanlar için böyle değil mi zaten yazmak. Okuya okuya ihtiyaç oluyor aklından geçenleri yazmak. Ama ihtiyacım olduğunda yazamıyorum her zaman işte. Mesela geçen gün işe giderken kafamdan milyon tane komik düşünce geçti. Şimdi onları buraya yazmış olaydım diye düşündüm o komik şeyleri düşünürken, şimdi onları bloguma yazsaydım, ileride çok gülerdim. Çünkü komiklerdi. Kendi düşüncelerine gülen bir insanım ben.

Yazmak ihtiyaç oldu benim için zamanla, öyle ki facebook'taki fotoğraflarıma kimi zaman yaptığım açıklamalar -her ne kadar saçma da olsa- herhangi bir profilde göremeyeceğiniz kadar uzun olabiliyor. Saçmalamak da bir ihtiyaç mesela benim için. Hatta belki de en çok ihtiyaç duyduğum şey saçmalamak.

Yazabilmek, acaba birileri dinliyor mu diye çekinmeden veya daha da kötüsü acaba kimse beni dinlemiyor mu diye korkmadan... Evet tam olarak ihtiyaç duyduğum şey buydu sanırım. Konuşmaktan daha pratikti, daha özgür ve daha... Bilemedim doğru kelimeyi, ama böyle yüzüne Ağustos sıcağında serin tuzlu suyun çarpması gibi bir şey işte.

Ne zaman her istediğim dakika yazacak imkana kavuşurum, ya da dayanamazsam geri gelirim blog. Seni şimdilik allaha emanet ediyorum, tıpkı limanlarda kıyıya çekilmiş tekneler gibi. Belki bir gün gelir seni tekrar kelime deniziyle kavuştururum,ha? Ne dersin?

Keller Eller

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Wed, 19 Jan 2011 15:52:00 +0000

Baktım da, aralıkta hiç birşey yazmamışım bloğa. Bütün ay amelyatla uğraş dur gerçi. Doktora git, kontrole git, tahlil ver falan... Neyse ki 29 aralıkta başarılı bir burun amelyatı sonucu gerek görüntü gerek fonksiyon olarak 2011 model bir burna sahip oldum. 1.5 ayımı böyle yedim böyle içtim. İyi de geldi, kendime geldim.

Şimciiiik bağalım... Neler olmuş dünyadaaa... Tunus'ta isyan sürüyor, euro nun fiyatı 2 lira civarında, işsizl... ay dur napıyorum ya. ben böyle şeylerden bahsetmezdim. Ciddi değildim bloğun ismi zaten hacı. Ara ara ciddi olmak işe yarasa da, dur hele otur soluklan demi ama...

Ha aklıma geldi, bugün doktordan geldim mesela. Ameliyattan önce verdiğim tahliller için cildiyecimin tavsiyesiyle dahiliyeye yeni gittim. Adam "hhmmmm" dedi, "tıbbi olarak yapabileceğimiz fazla birşey yok". Hah işte o an sinema karesinden çıkmıştım resmen. Hani o ring deki hatun gibi oluverdim desem yeridir. Böyle sanki televizyondan emekleyerek çıkmışım da, televizyon da yüksekteymiş de, yere düşmüşüm de, kafam acımış gibi oldu. Sahi televizyonu tavana dayamanın alemi ne allahın cezaları ya. Hem ben niye ıslağım? Kendimi Samara ya fazla kaptırmıştım galiba. Altı üstü saçlarım biraz hızlı dökülüyordu ve birkaç sene sonra kel olma ihti... böhüüüü. Olm doktor tıbbi olarak yapabileceğimiz fazla bir şey yok dedi ya. Bir insanın doktordan en son duymak isteyeceği ifadeymiş abi bu. İçim acıdı ya. Uyanıkken kabuslar gördüm... Böyle her tarafımda kıllar çıkıyormuş da, saçlarım fırp diye içeri kaçıyormuş. Oyh... Kaçmalıydım buralardan. Ama nereye kaçıyon olm, yarın doktor kan tahlilleri verdi.

Çıktık doktordan, eczaneden ilaçları alacağız, doktor bir ilaç tavsiye etti. Eczacı sordu "bu ilacı saç dökülmesi iç..." lafını kestim hemen. "evet allahın cezası evet, lanet olasıca saçlarım dökülüyorlar." Aman yarabbim, çok utanmıştım. Alt yazıyı açık unutmuşum meğer, yoksa lanet olasıca diye hiç söylemem. Eczacı sen az dur ben senin ilacını biliyorum deyip 1972 model 5.5 kiloluk ingiliz anahtarıyla kafama 2 tane yerleştirince... sahi eczanede öyle bir ingiliz anahtarının ne işi vardı ki? kıllandım bak.

Yok yok, ingiliz anahtarı falan yok... Diyorum ya gözlerim açık kabuslar görüyorum diye. Eczane bedava saç taraması yaptı, sonucu da dermatolog abla (ki kendisi temizinden 185 boyunda, sarı saçlı gayet uç noktalarda bir ablamdı) gayet ikna edici bir tonla "makinenizin rezistansı kireçlenmiş" dedi. Annem bastı çığlığı, halbuki pahalı marka kullanıyorum diye... O an öleceğim sanmıştım, sonra dermo-ablanın kahkahalarıyla kendimize geldik, "ayol kuzum olur mu öyle şey allasen, şampuanını değiştirmen gerek...". Yarabbim ne kadar acı bir gün yaşıyordum, önce kel kalacağımı, sonra da yanlış şampuan kullandığımı öğrenmiştim. Tam ben bu utançla yaşayamam deyip kendimi camdan aşağı bırakıyordum ki, eczanenin rakımının -5 olduğunu, bizim de yoldan merdivenle aşağı indiğimizi anımsadığım gibi intihar planımı ertelemeye karar verdim. Oradan da bitkisel bir şampuan aldık. Bağalum, bir süre bu şampuanı kullanacağım. Etkilerini hep beraber göreceğiz.

Anlayacağınız kelleşme yolunda ilk adımı attım, doktordan acımasız gerçeği öğrendim. Detaylarla yine karşınızda olmayacağım. Manyak mısınız abi zaten? Kelleşmenin ne detayı var, saç dökülüyor işte? hadi canım hadi kapadık dükkanı. Bak hala...

art

Çok Net Hayatlar

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Fri, 26 Nov 2010 00:15:00 +0000

Hergün öyle ya da böyle bir şekilde nette varoldukları şekliyle, kimi zaman nicklerinin ardından, kimi zaman avatarlarından, kimi zaman da yazdıklarından ötürü karşılaştığım insanları düşündüm geçen gün. Haklarında neler düşündüğümü falan... Sırasıyla yazacağım aklıma gelenleri. (sıra mıra yok be aklıma geldikçe ekleyeceğim)

5posta - Evet aga bu adamla başlamalıyım. Bence bu adam hayatının her alanında elit yaşıyor. Yani en azından görüntüsü öyle. Mesela makarnayı Nuh'un Ankara Makarnası sevmez bence. Barilla'dan aşağısı ağzımda hoş olmayan bir tat bırakıyor der. Çok elit zevkleri var bence. Bunu seks deneyimlerini yazmasından dolayı demiyorum, üslubundan dolayı diyorum. Yoksa banane kimle sevişirse sevişir. Bana meyletmediği sürece takılsın kendi keyfince. Hatrı sayılır arkadaşlarına Yemen'den getirttiği kahvesini içerken masasının üstünde dünyanın dört bir yanında çıkan gazete dergi vs ne varsa hepsine her gün sırasıyla göz atıyordur.

lifeallmine - Bu kızı yanlışlıkla bir yerlerde görsem ayaküstü 25 dakika muhabbet ederiz bence. Mesela diyelim ki bize oturmaya gelse, gece 2 den sonra muhabbet koyulaşır, sabahlarız güleriz eğleniriz. Ha tabi bunlar sadece izlenim. Yoksa kendisini bir kere bile görmüşlüğüm yok. Ama kapı önü muhabbeti de koyudur bence yav. Ayakkabılarını montunu falan giyer, artık nasıl çıkıyorsa sokağa. Ama o kapıdan çıkamaz. 1 saat 42 dakika (küsüratlı verilen sayı inandırıcılığıyla) kapı önünde muhabbet ederiz, montuyla sıcacık evde ayakta durmanın verdiği ahval ve şerait içinde dışarı çıkınca hasta olur, tüm suçu da bana yıkar. Yok anam yok, gelmesin bir daha bana. (oha kendimi nasıl kaptırdıysam sahneye) (bende boşuna tiyatral yetenek yok valla. duruma kendimi çok güzel kaptırabiliyorum)

LilyBolane - Bu Hale şahsıyla zaman geçirmek istiyorsan (ki ismini Hale Soygazi'den ötürü çok severim) böyle pahalı mekanlara götüreceksin. Menüdeki en pahalı yemeği yerken muhabbet edeceksin bu insanla. Ve o yemek buz olacak. Ama muhabbetin güzelliği saracak ve "piyıııv o kadar para verdik yemeği buz ettik" diye hayıflanmayacaksın. Evet evet bence memleket meseleleri konuşurken bir anda sanata dalar, anında dağıtır kendini ve bir anda ciddiyet virajını espri yaparak alamamanın verdiği kahkahayla kendini kaybetmişken... vallaha toplayamadım cümleyi. İşte bu cümleyi verin Hale'ye toplasın. Öyle de iyi bir insan bence.

Finduillas - Gel kız çay içelim beraber insanıdır bence bu kız. Çay içerken dudaklarını yakarsın karşısında gülmekten. Yani bence öyle. Beraber bakkala gidersiniz falan. Hayat geçer abi bu kızla. Bir de gözlerinde garip bir hüzün var bu kızın. Hani ben çok eğlenceli insan gibi duruyorum ama sen benim içimden geçenleri bilsen 3 ay ağlarsın havası var. Bilemedim. Belki sadece fotoğrafı çekilirken geriliyor, belki hakikatten bir derdi var. Ama iyi kız yav.

Siminya - Beraber Bim'e gidip herşeyin ucuzundan güzelinden alıp pekala ev geçindirir bence Simincan. En son update ile mazbut aile kızı modu açılmış diyorlar. Birçok kez evlilik teklif etmiş olmama rağmen aragazı vermekten başka birşey de yapmadı. Ümidi kestim kendisinden. Fena detaycı ama bence. Bir de sen o kıza nasıl baktın diye pis trip atar gibime geliyor.

Jaleee - Ben bu hatun şahısla beraber uyurum arkadaş. Hatta acayip de keyifli olur. Bak planımı anlatıyorum hemen, Jalee günlük krem banyosu yaparken ben laptoptaki arşivden film beğeniyorum. Filmi seçiyorum, bu sırada halen çeşitli kremler sürüp sürünüp evde oda parfümü kıvamında gezinmekte olan bir Jaleee mevcut. Neyse efendim, dolapta hazır bulunan meyve çaylarından birini hazırlıyorum. Jaleee yatağa girmiş laptobu kucağına almış mis gibi kokarak çayı getirmemi bekliyor. Çayı getiriyorum ısıttığı yatağa giriyorum beraber filmi izlerken çaylarımızı yudumluyoruz. Jalee filmin sonunda uyuya kalmış falan. Üstünü örterken mis gibi kokusu burnuma vuruyor. Görüldüğü üzere gayet masum düşünceler içindeyim. Zira mis kokan insanlara tapınırım. Ama ben diyim sabah uyanınca fena nalet oluyordur. ehehe. Sanki gece o melek gibi uyuyan kendi değilmiş gibi evde fırtına estirir. Dominant bir karakter bence. En az 3,1545 "korkunç tilbe" hazırcevaplığında göt eder adamı.

Çikocan - Yav... Eve kedi yavrusu alma çikocan al demişler ya.. Yok be dememişler. Ne desinler. Kim diyecek. Ama dur ben diyorum. Kedi yavrusu gibi bir kız bence. Sessiz sakin, çıtı pıtı çıkmayan biri. Koy önüne yemeği yesin, al önünden aç kalsın. Ama alma be. Yazık günah çikoya. Kıymayın çikoya.

Duocid - Sarıl ağla abi bu kıza. Bence çok anaç bir insan. Ama çaktırmıyor. İyi niyetli yav. Zarar gelmez denilen insan tipi. İdeal arkadaş. Mesela iğrenç, tiksinç ne bileyim berbat bir espri yap, böyle zeka seviyesi Lut Gölü civarlarında olanlardan hatta. Hah sen üzülme diye o espriye bile kahkahayla güler. O kadara kadar seni düşünen bir insan bence.

naniinanii - İlerde çok zengin olunca kendisinin gülümserkenki halini klonlatıp salonumun başköşesine koymayı planlıyorum. Biblo gibi insanlar vardır ya böyle, sevimli, şirin falan. Hah bence böyle bir insan kendisi.

Tusem - Yav dokunmayın Tusem'ime be. Çikocan'ın bir level üstü sessiz sakin dişi kişi profili bence. Hani dünyada son erkek kalsan hakkında kötü düşünmez gibi geliyor bana. Entrikayla falan işi olmaz sanki.

deniztan - Madde bağımlısı. Böyle mor göz altı torbalarıyla mutlu bence. Gördüğü gibi insanları kategorilere sokuyor ama bence. Hiç hoş değil(ehe ehe). İşin şakası bir yana, friendfeed den gördüğüm kadarıynan güzel şeyleri eşi dostuyla paylaşmayı çok seviyor. (Gerçi ff de kim sevmiyor da... yok ya bu insanda farklı bişeyler var.) Bence yaşlanınca gecenin köründe telefonla arayıp uykunuzun en tatlı yerinde uyandırıp, kız Nuriye gazetede senin beğendiğin kekin tarifini buldum diyebilecek kadar paylaşımcı biri olacak. Dikkatli olmak lazım.

noyoudidnt - Kahkahasıyla yer gök inletip, arkadaşlarını severken "götsün olm sen" falan diyor olabilir. Gülerken ettiği küfürler batmaz da bence, sinirliyse tekme tokat dalar bence. (oha nasıl çekindiysem 2 kere bence demişim cümlede) Tersi pistir bu kızın. Görüntü bu.

Kopush - Git dükkanına çayını iç. Fena misafirperverdir bence. Hatta saatlerce muhabbet ederek gelen müşterileri de kaçırıp zarara bile soksan "allah belanı versin" demez.

eakal - Küçük kardeşin arkadaşı masumiyetiyle sinsi sinsi yanına yaklaşıp bir anda muhabbetiyle "lea gel la buraya" diye 2 dakkada ortamların en kral adamısın moduna bürünebilirsin bence. Saatlerce saçmalar, en son damacanayla yaşadığınız şehvetli ilişkiyi anlatırken sizi kameraya çektiğini farkedersiniz. Tüm Türkiye ye rezil olursunuz allama kitabıma. Ben ettim sen etme derken kendinizi bulmayın karşısında. Valla 195 boyu varmış alaşağı da edemezsiniz kolay kolay. Cüneyt Arkın gibi ben yıkılmam arkadaş tribine de girdi mi... ı ıh. çekilmez. (oha 2 dakkada dedikodusunu yaptım) Alın iyisi mi siz bunu bahar zamanı götürün kırlara bayırlara. Beraber taze meyve yiyin. Çok güzel erik toplar bence. Siz gösterirsiniz o alır falan. Mutlu mesut yaşarsınız kardeş kardeş. Ama elinde kamera varsa uzak durun.

hooleey (turta) - Ehe mehi eki eki diye gülerken bir anda ortadan kaybolup bir daha da gözükmeyebilir. Muhabbeti çok eğlencelidir hain turtanın. Siz daha gülerken bir anda nerdesin kız çık dışarı diye aramaya başlayabilirsiniz. Ben baştan uyarımı yapayım.

chemicalsoul - Hacı beni karıştırmayın da siz naparsanız yapın insanıdır. Etliye sütlüye karışmaz, ortamda güzel muhabbet dönüyorsa elinde içecekle her daim hazır bulabilirsiniz ama. Eğlence insanıdır.

useto (homoakını) - Ben araştırdım, soruşturdum, "ignore" tuşu bu modellerinde kendiliğinden geliyormuş.

radicalbrain - Baba açıyorum şarabı o zaman, bu gece burdasın dediğinizde aç baba aç diyecek keyif insanıdır. Ama bunu diyebilmeniz için şahane manzara olması, arkada hafif bir müzik olması da gerek şart koşullar altındadır. Ciddi muhabbetlerin insanıdır. İstediği dişi kişiyi tarif etmesi hesapladım 2 saat 42 dakika 13 saniye sürüyor.

pulpfiction - Abi adam baba olmuş artık hayata daha ciddi bakıyordur derken bir anda gelir ensene tokadı atar, lan şerro nabıyon bakıyım der, ayak üstü yarım saat güldürecek espriyi arka arkaya dizer, hadi hanım çağırıyor artık kaçıyım ben diye ekler ve gider bence. Giderken siz beni bir de evlenmeden önceki zamanlarımda görecektiniz diye hafiften maziye çıtlatma yapar ve perde kapanır. Alkışlar gırla bu sırada tabi.

iluvninjas - Güldürür. Katıksız güldürür. Siz gülerken bir laf eder, hönkür hönkür ağlatır. Bence bu adamda o ince zeka var.

Hoanes - Böyle şantiye gibi, depo gibi bir ortamda sürekli mal kaldırıp indirdikleri bir ortamda çalışıp, gelen misafirlere çay ocağından söylediği çayı içirtmez. Güldürür sürekli. Çayı namüsait uzuvlarınıza dökmüş halde acıyla gülerken bulursunuz bence kendinizi. Abi allaşkına suyu uzat dur güldürme köpeğin oluyim diye acıyla kıvranırsanız da suçlusu ben değilim bak demedi deme de ne dersen de.

Şimdilik netten tanıştığım, tanıdığım, aklıma gelen insanlar bunlar. Çoğu kısmı Formspring, Twitter ve UludağSözlük gibi ortamlardan insanlar olup zamanla arkadan konuşmamak adına bu yazıyı ileteceğim kendilerine. Umarım reklam olarak almazlar.

Ha bir de bu yazdıklarımdan gücenenler, Allah belanı versin arkadaşım diyecekler falan olursa demesin. Söylesin istedikleri yeri düzeltirim. Edit büdüt ne gerekiyorsa yaparım. Maksadım kimseyi kırmak, üzmek falan değil. Bu insanların internet üzerindeki varlıklarını gördükçe aklımdan geçenlerden ufak bir kesit sunmak istedim sadece sizlere. Hiç birinin uzaktan yakından gerçekle alakası olması da gerekmiyor hani. Sonra eşe dosta rezil ettin bizi köpek diye pompalıyla evimi basarsanız salarım Kraken'i üzerinize. Bütün İstanbul'u yerle bir eder yemin ediyorum o cüsseyle. Bunu da yapmaktan çekinmem yani, haberiniz ola.

Hatalı solluyorsam ara; 0216 343 .. .. (noktalara basınca otomatik olarak bizim eve bağlanıyormuş)

pikçır

Netmişler Sana

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Wed, 20 Oct 2010 13:13:00 +0000

Uyarı: Bu yazı yoğun miktarda youtube linki içerdiğinden, televizyonunuzun dns ayarlarıyla oynayınız. Hışırtı bizden kaynaklanmamakta.
Uyarı #2: Bu yazı bir trance incelemesi olacaktır, fakat trance dinlemeyen biri de pek ala bahsedeceğim farklılıklardan anlayacaktır.

Bu aralar kendime trance molası verdirtmiştim. Böylece özleyip tekrar geri döndüğümde, sarıldığımda trance'in kokusunu doya doya içime çekecektim. Youtube'ta bulduğum eski bir şarkıyı (ki klibine detaylı değineceğim az sonra) tekrar tekrar dinler oldum. Bu şarkı Sylver grubunun 19 Mar 2001 (kaynak: discogs) tarihinde piyasaya çıkan şarkısı "Turn The Tide". (http://www.youtube.com/watch?v=7KbGJcxenDc >aha bu link de youtube'tan izleyemeyenlere gelsin. Bu adresi saklasınlar, ileride çok değerlenecek buralar. Şimdilik dutluk.)

Ben tabi şarkıyı gayet bu ilk çıkan 2001 versiyonuyla dinliyorum. Hele bir de yanlışlıkla 2010 versiyonunu dinlemiş olmam var ki, aman diyim. 2010 versiyonuyla kopkop gençliğinin yeni ilahları olmaları kaçınılmazmış bence.

Heeeeh, vidyoyu sayfamıza gömdüğümüze göre, incelemeye başlayabiliriz...

3 saniyelik deniz ve dalga sesiyle vundeba anlar yaşarken giren dıpçıkı dıp çık şeklinde bir müzik ilk olarak akıllara sahilde Kenan Doğulu'nun "Çakkıdı" isimli eserini dinleyen gençler olabileceğini getirse de, ne yazık ki gerçeğin aslında böyle olmadığını anlıyoruz. Zira Turn The Tide (ki kendisine bundan sonra ttt diyeceğim) 2010 un kendisi böyleymiş.

Derken vokalist ablamız Silvy ekranda arzı endam eyliyor. Bir ara müziği salla hacu hatuna gel moduna bürünüp, synth'e dokanan abinin elleri görünce kendimize geliyoruz. Sonra sahili gösteriyor, böyle yavaş yavaş (ne yavaş yavaşı be, sanki bedava ekmek dağıtıyorlar anasını niyolay ye ye) dolduğunu görüyoruz. Minili sarışınlar, kocaman güneş gözlüğü ve yarıçıplak zenci... ayrıca batmakta olan bir güneş, kum ve ağaçlar. Evet yazlık klip için herşey tamam.

Ablam vokale başlıyor, ve sahilde ne olduğunu anlayamayan gerzek party-people naapsak lan diye birbirine bakıyor. Bu sırada ufak bir ayrıntıya dikkat çekmek istiyorum, abinin biri köşede sessiz sedasız, herşeyden habersiz soda içiyor.

İşte ne olduysa o sodadan sonra oldu. O son sodayı içmeyecektin be abi. Bir anda party people kendini dansa kaptırıyorlar ama yok böyle dans etmek. Hayır kendilerini öyle bir kaptırıyorlar ki dansa, Silvi apla ne oluyor lan diye çitleri aralıyor falan hatta. O da şaşırıyor haliyle, ama bozuntuya vermemek lazım. Bu sırada siyahlı synth abimiz de kalabalığın ortasında kalmış, ne içtiyseniz aynısından bana da getirin duruşunu atmakla meşgul. Grubun öteki elemanı da etrafta sağlam gacı varmı pozu kesip kalabalığı yarıyor.

Aha müzik yavaşladı (breakdown girdi), ve bizim party people yine mala bağladı. Boş boş Silvi abla napıcak diye bakıyorlar zannımca. Sonra ritm tekrar giriyor ve bir anda dans etmeye tekrardan başlıyorlar. Tamam daha önce de trance kliplerinde breakdown çıkışı anında dans veya hareket etmeye başlayan insanlar gördüm de.. Bunlar bir başka. Yemin ediyorum hatta bambaşka. Bu sırada bir soda darbesi daha geliyor bir abladan daha (bu arada kendisi epey hoşmuş, telefonumu veriyorum yaz, 0216...). Bu çevreye döküyor hatta. Öyle kaptırmış kendini müziğe. Hayır bir tarafta yavaş yavaş müziğe uyup ritm yükselsin diye bekleyen cool party-ppl var öte tarafta kendini kaptırmış, müzik olmasa da zıplamaya devam edecek kafa 1500 party-ppl. Allahım yarebbim nasıl bir kitle.

Sonra ritm yükselip, adeta şarkıya bir reklammış gibi alınan melodi girince zaten party zıvanadan çıkıyor. Sahili soda manyağı yapanlar mı dersin, gömleğinin önünü açıp bak ne kadar seksi six-pack im var diyenler mi dersin, kameraya abi beni de çekin bakışı atarak dans edenler mi... Bu grup kesin Belçika televizyonlarında yoldan geçen insan gibi rollerde yer alıp sesini duyuramamış şanssız figüran kitlesi yav. Ama iyi ki de şanssızlar, zira Avrupa sineması böyle bir grubu kaldıracak düzeye henüz gelmedi.

Hayır herşeyi geçtim, anladığım kadarıyla kafanın üstünde soda çevirmek bu grup için bir ritüel halini almış. Ortaya koydukları şahsın etrafında yuvarlak oluşturup soda damlalarını izliyorlar deliler gibi. Ciddi fantastik.

Sonra bir flash efektiyle bir anda club'a ışınlanıyoruz. Orda da ablam şarkı söylemeye devam ediyor. Bu sırada ekrana yine grubun diğer elemanı geliyor, poz kesmeler falan. Ama dikkatinizi ona değil ensesindeki zenciye verirseniz bambaşka dünyanın kapılarını beraber açabiliriz bence. O nasıl bir surat ifadesi yarabbim yav. O nasıl bir sıfat, nasıl bir... Omaygaş yav. Sıfatına sıçtığımın kara kas yumağı.

Heaaah gelelim klibin en can alıcı noktasına. Silvi ablamız barın üstünde oturuyor "with" bir adet mini etek. Baktılar, Silvi ablam yaşını başını aldı, kartlama emareleri var, hemen verelim bacağı hönkidi hönki hormon pompalatalım. Hem unutmamak lazım Sex Sells. Bi sonraki sahnede de ablamızı bara yarı yatırmış halde buluyoruz ki... abla demek bu saatten sonra içimden gelmiyor. İçim yanıyor içim.

Yine manyağa bağlamış dans eden kitle, ve bu sefer artık bokunu çıkarıp başparmakla soda kapağı açan bir abimiz var. Klark Kent gelse elini öper, öyle bir güç, öyle bir kudret.

Müziği duyunca üstünü çıkaran abime de saygım sonsuz. Zira ondaki özgüvenin 10da 1i bende olsa bugün çok farklı yerlerde olabilirdim. Yalnız üstünü çıkardıktan sonra birinin ona ringe çıkmadığını söylemesi lazım. Zira en son ona benzer bir sahne gördüğümde, sahnede Van Damme da vardı.

Hele klibin sonuna doğru terden götü göbeğine yapışmış, tşörtü transparana dönmüş bir hatun şahıs var ki... Eminim 3.5 kayseri pastırması kokusundadır.

Ve klibimiz Silviciğim barın üstünde yatarken bitiyor. Sonrası da sizin hayal gücünüze kalmış.

Müzikalite olarak gerçekten yerlerde sürünen bir 2010 versiyonuna en az müzik kadar kötü olan bir klip çekilmesi en azından canım klibi bu şarkıyla ziyan etmemişler diye içimi rahatlatsa da, gece rüyamda orda oynayanlardan biri olmazsam kendimi şanslı sayacağım.

Bir de şarkının ilk çıkan haline bakalım;

Hey yavrum be ne varsa eskilerde var. Daha 8. saniyede giren bassline'ı ile şarkı gayet hoş gelmekte kulağa. Ardından her davul vuruşuyla kalp atışının gösterilmesi hoş bir detay bence. Melodik ve volakik açıdan fazla hareketin bulunmadığı giriş kısmında gayet tek düze gitmesi aslında şarkıyla yakalanan uyumun şahane bir hali.

Ardından giren vokal (you have the bravest hearth, strongest emotions) ile abinin yüzüne yapılan yakın çekim de benim hoşuma kaçtı mesela.

Bunlar dışında klibin sürekli ağır bir hava geçiyor oluşu, fps oranının düşüklüğü falan hep şarkının moduyla müthiş uymuş.

Abime kalp masajı yaparlarken camdan izleyen Silvi ablanın gençliği gözümüzden kaçmıyor. Çok değişmişin be abla. Yaşlılık değil de olgunluk gelmiş üstüne. Nerdeeee o düşük kaşlı Silvi köyümün güzeli, nerde barda yatan Silvi...

O çeşmeden önce 1 damla sonra da ardından taşarcasına akan suyun ağır çekimdeki hali... Bir trance klibinde olması gereken en klasik sahnelerden biri. Trance'in bir iş, oluş, hareket bildiren müzik olduğunu görsel algılarımızla tasdik etmemizi sağlıyor adeta.

Ablamız ameliyata giriyor, bu sırada ara ara ekrana gelen çiçeğin rengiyle ablanın ruj tonlarının aynı olması insanın içinde ufak ufak haleluyalar yaratmıyor da değil. Abimizin kalbi açıyor mıncıklıyor falan filan birşeyler yapıyorlar ve ameliyat başarıyla tamamlanıyor.

Ablamız bir öpücük alıyor abiden, ki ben böyle hoş bir kareyi birçok aşk filminde görmemişimdir. Çok hoşşş... Bundan 10 sene önce olsaydı benim ol Silvi, evimin kadını trance'imin solisti ol Silvi derdim kendisine. Herşey iyi güzel oh abi kurtuldu mutlular artık derkeeeeen, klibin bize son dakika sürprizi var. Ve çok büyük bir hassssiiktiiiiir ile bitiyor klip. Ayağına sokam Silvi. Gitti lan gül gibi çocuk, vallaha gitti. Geçmişteki Silvi, sen bana gel Silvi. Gitti çocuk Silvi.

İşte böyle sevgili klipseverler, trancerlar, bu yazıyı okuyanlar... İçim parçalandı yeminle diyorum. Yılların şarkısını ne hale getirmişler yav.. Utanmaz arlanmazlar! Netmişler sana törn dı tayd...

Gerek klibiyle, gerek müzikal altyapısıyla bir klasiğin daha içine nasıl sıçılırın da sonuna geldik. Hepiniz kalın sağlıcakla.

art!
TTT-Klasik Versiyonu
TTT-2010
discogs
Lyrics

Donut Teyzeyle Waffle Amcanin Aşkı

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Mon, 04 Oct 2010 17:29:00 +0000

Donut teyze, gençliğinin her seferinde nasıl güzel geçtiğini anlatmayı seven, neşe dolu, bakımlı, ilerlemiş yaşına rağmen halen alımlı, dünya tatlısı, bol çilekli bir teyzemizdir. Her dediği dinlenen, lafına hürmet edilen, muhabbetine doyum olmayan şahane bir insan olduğu için, her görüşümüzde, ne kadar ezberlesek de bize sıkılmadan, sıkmadan waffle amcayla olan aşkını anlatır durur.

Waffle amca, gençliğinde zabıt katipliği yapmış, sonradan dedesinden kalan fabrikanın başına geçip zengin olmuş, kökten gelen zenginliğe rağmen har vurup harman savurmayı sevmeyen, çalışkan bir adamdı. Donut teyzenin anlattığına göre, Ortaköy görmüş bir waffle olan Waffle amca, çikolatasına dolgun, bol şekerli, muzu bol, tropik meyveli bir wafflemış gençken. Tabi şimdilerde muzundan pek eser kalmadığından takılanlara, yaşlılık be evladım diyor o nur yüzünden gülücükler saçarken.

Hiç unutmam diye başladı söze Donut teyze, çayından bir yudum aldıktan sonra. Bir keresinde, rahmetli validemin, dedesinden kalma arsasıyla ilgili işlerimiz için yolumuz düşmüştü mahkeme salonuna. Orada gördüm Waffle beyi. 30 küsür senelik evliliklerine rağmen halen Waffle Bey diye sesleniyordu ona. Waffle Bey ile gençken çok şehvetliydik diye devam etti söze. Herkes kalakaldı. en az 15 kere anlattığı hikayede ilk defa böyle birşey söylüyordu. Halbuki ben hikayesini ezberlediğime yemin bile edebilirdim.

Çayından bir yudum daha aldıktan sonra devam etti yine. Waffle Bey, eskiden daha şekerliydi. Çok enerjikti o zamanlar tabi. Uçana beş, kaçana onbeş derdi. Niye öyle dediğini bir türlü anlamadım ama, adamın dili dönmüyordu heralde ne bileyim. Ha neyse ne diyordum ben, ahah yaşlılık işte, unutuyor insan dedi o tonton gülümsemesiyle. Ben zeytinyağlı fasulyenin içine bir kaşık şeker atıyorum, kaymak gibi oluyor.

Aman dedi komşu Nebahat teyze, bırak şimdi fasulyeyi, sen şehvete gel şehvete. Kıkırdadı. Donut teyze yanlış anlamış olacak ki, Şevket de çok yakışıklı adamdı be, onla da az günlerimiz geçmedi dedi. Herkes donakalmıştı. Hatta inanmazsınız, şu an şu satırları yazan yazar bile ne yapacağını bilememekte çaresiz çaresiz etrafına bakınmaktaydı.

Neyse efendime söyleyeyim, Donut teyze o gün bir bir gençliğinde kırdığı cevizleri anlatırken içeri bir anda bembeyaz olmuş Waffle amca girdi. Hanım hanım dedi, şekerim düşmüş. Hemen Donut teyze bol şekerli bir çay koydu Waffle amcaya. Waffle amca çayı içince kendine geldi.

Donut teyze bu durur mu, koymuş lafı, ya tutarsa?

Neden Ciddi Degildim?

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Thu, 09 Sep 2010 23:50:00 +0000

Bundan 8.5 sene evvel, 22 şubat 2002de (ki 22 şubat 2002 kurban bayramının 2. gününe denk gelmekteydi) sabah annemin çığlıklarıyla uyandığımda kendimi hiç hazırlamadığım bir şekilde ölümün tam ortasında bulmuştum.

(burada bir flash back yapıp bir gün öncesine gidiyorum) Boğayı yatırıp kesme aşamasında, yatmakta huzursuzlanan hayvanla girişilen mücadele sonrasında boğa babamın üstüne yıkılmıştı. Babamın bacakları kırılacaktı nerdeyse, şans eseri bir hasar olmamıştı ama sanırım o gün babamdan duyduğum en yüksek desibelli acı dolu ses gelmişti, "bacağım" diye...

Babamın bir bacağı kırıktı, kırılmıştı, hatta kangrene çok yaklaşmıştı ama zor da olsa iyileşmişti. Bu yüzden kırığın ne menem acı dolu zorlu bir süreç olduğunu biliyordu. Kaldı ki zaten iltihap üretmek için yaratılmış bir beden söz konusuyken, bacakta oluşacak bir kırık birçok kişi için belki belli bir süre dinlenmek gerektiriyorsa da babam için anlamı çok daha zorlu ve uzun bir süreç demekti.

Haklı olarak o can acısıyla yaşadığı stres bedenini çok yormuştu. Bizim bildiğimiz, bundan önce ufak tefek birkaç kez fenalaşmıştı. 6 ay kadar midemde gaz var deyip sodalara sarılmıştı. Geçirdiği trafik kazasından kalan izler diye sırt ağrısını önemsememişti. Sonradan anlattıklarına göre dükkanında da 2 3 kere yere yığılıp kalmıştı. ama inatçıydı. lLanet olsun ki babamdan aldığım o inat bende de var. Hastaneye götürmeye ikna edememiştik.

İntihar etmeyi gururuna yediremeyen insan tablosunun aradığı kaçınılmaz fırsat, ölüme bu kadar yakın olmak durumu ayağına kadar gelmişti. Annesine, kardeşlerine tapan bir insan için onlarla küs olmak yeterince ölüm sebebi değilse, bu hayatta, başka nedir bilemem. Babam yaşamaya pek hevesli değildi. Deli gibi ölmeyi isteyip, kendi isteğiyle gitmeye niyetlenmeyecek kadar da gururluydu, belki de korkak. Ama zaten kim yargılayabilir ki onu ölümden korkuyorsa diye de...

Adım adım geliyorum diyen kalp krizi, onu, yorgun olduğu bir bayramın 2. günü gelip bulmuştu. Yataktan kalktığında soğuk terler dökmüştü. Son sözleri "hanım ecel teri böyle olsa gerek" oldu. Yüzünü yıkadı, tuvaletten çıktığında ağrısı bırakmamıştı onu. Salonda yığılıp kaldı.

Annemin çığlığıyla uyandığımda kendimi hiç hazırlamadığım bir şekilde ölümün tam ortasında bulmuştum. Uyanmıştım, ama zaman o kadar yavaş akıyordu ki, acaba gerçekte yaşıyor muydum o anı yaşamıyor muydum bilemiyordum. Koşarak salona vardığımızda, bir adet titreyen, ağzından köpükler çıkaran baba tablosu, bir adet çaresizlik içine bağıran anne figürü ve bir adet donakalmış abla figürüyle, azrail karşısında el pençe divan durmuş, acaba bayramlaşsak mı şaşkınlığında donmuş karenin, durmuş saniyelerin içinde hapsolmuştuk. Zaman artık akmıyordu, anlatılamaz bir boşluk içindeydik hepimiz o an için. Babam, annem, ablam... hepimiz o an ruhumuzu teslim ederken nelerin hissedildiğini biliyorduk... bedenden ayrılmanın nasıl bir his olabileceğini...

Babam 3 kere nefes alabildi, o üç nefeslik 1 saniye... sanırım ömrümün en uzun bir saniyesiydi. Film şeridi tabirinin anlamını ilk o bir saniyenin içinde anladım ben. Çaresizliğin ne demek olduğunu, 1 saniyenin ne kadar uzun olduğunu... Niçin yaşadığımızı düşündüm o an. Ya niçin ölüyorduk? O an yaşamaya dair herşey anlamını kaybetti, bir daha bulunamamacasına. O an ölümün ne demek olduğunu anladım işte.

3. nefesinde annemin, ablamın, benim ve tekrar annemin gözlerinin içine baktı babam son kez. Bir daha bakmadı. Nefesini verdi... Suratında bariz bir gülümsemeyle öldü. 10 dakika içinde acayip bir yakışıklılık geldi. Hayatımda gördüğüm en güzel ceset olmuştu babam, ve ben babamın değil bir ceset, hayatımda gördüğüm cesetler içinde kategorilendirilecek bir yeri olabileceğini bile düşünmezdim.

Sonrasında konu komşuya haber verildi, son bir umutla, babam ölmemişti, ölemezdi... 112 arandı. Ambulans ekibi 1 saat kalp masajı yaptı. Zaman öyle garip bir intikamcıydı ki, o bir saniyenin intikamını almak istercesine,o 1 saati, 1 saniye olarak geçti hayatımdan. Zaman kavramını yitirmiştim, güvenimi yitirmiştim, yaşama isteğimi yitirmiştim, umutlarımı yitirmiştim, bayramları yitirmiştim... babamı yitirmiştim...

Sonrası mı? Hala hayattayım, hala yaşama bir anlam yükleyemiyorum. Hayatı denize benzetiyorum. Denize dalınca da kendinizi bırakırsanız, boşluktaymış gibi hissedersiniz. Oysa sürekli yükseliyorsunuzdur yüzeye doğru. ZAMANla yükseliyorsunuzdur yüzeye doğru. Fakat hissedemezsiniz, o an sürekli o boşluk hissini yaşayacakmışsınız gibi gelir.

Sonrası mı? Hala hayattayım, güçlü olmak zorundayım. Bunun en kolay yolu olarak da esprili olmayı seçtim. Bazen saçmalıyorum, bazen cıvıtıyorum, bazen kaynatıyorum... ama ciddi olmuyorum. Ciddi oldukça kendime yaklaşıyorum, kendime yaklaştıkça ölümü görüyorum.Bir gün öleceğim biliyorum. Öyleyse daha fazla gülmeli daha fazla eğlenmeliyim diyorum, tıpkı babam gibi. Gülerek ölmeye çalışmalıyım belki de...

Sonrası mı? Hala hayattayım, ölümün ne olduğunu biliyorum. Geride sevdiklerini, sadece sevdiklerini bırakmak ölüm. Yaşamın bedeli. Sevinçlerin, mutlulukların, sevgilerin bedeli. Hüzünlerin, acıların ve ızdırapların da sonu. Ölümün ne olduğunu biliyorum, ölüm hayatın sonu. Hayatta geriye ne bıraktığımız ve ne götürebildiğimizi bize gösteren tek şey. İyi-kötü binlerce an, sevgi-öfke binlerce duygu ve bir avuç toprak... Tüm sahip olduğumuz ve geride bırakabildiğimiz bu. Ölümün bizi yaşayanlardan ayırdığı da bu... Artık daha fazla an bırakamayacak olmamız birilerinin hayatında.

Sonrası mı? Hala hayattayım, hala o bayram sabahı hevesi kursağında kalmış 13 yaşındaki toy delikanlıyım, o çocuğum. Korkak. Terkedilmekten korkan, ölmekten değil ama sevdiklerini kaybetmekten korkan, sevilmemekten korkan, öldüğünde geriye yeterince sevgi bırakamamaktan korkan...

Sonrası mı? Hala hayattayım, güçlüyüm. Bakmam, güç vermem gereken bir anne ve bir abla var. Ablanın çocukları da var artık. Güçlü bir evladım, güçlü bir kardeşim, güçlü bir dayıyım, güçlü bir arkadaşım...

Sonrası mı? Hala hayattayım ve artık insanlara güvenmiyorum. Canın sandıklarının, ölmeni bekleyebildiklerini biliyorum.

Sonrası mı? Hala hayattayım, belki korkak, belki güçlü, belki toy, çocuk... Ve babasızım.

art!

Bayram Gelmiş Neyime

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Thu, 09 Sep 2010 11:05:00 +0000

Bugün bayram, erken kalkın çocuklar...

Nerede o eski bayramlar?

Bayram gelmiş, neyime?

Bayrama dair bir yazı yazmak istiyordum, ama ne yazsam bilememiştim. Formspring'ten çikocan'ın sorusuynan kafaya dank etti. Nerede o eski bayramlar?

çünkü eski bayramlar daha kalabalıktı, daha çok akraba vardı ziyaret edecek. yavaş yavaş modern insanın yalnızlığı tadında bir bayram geçiriyoruz, hayatlarımız çalışma üzerine kurulu olduğundan, çalışmadığımız günlerde çalıştığmız günlerin acısını çıkarmaya çalışıyoruz. sözde eğleniyoruz ama aslında daha çok sıkılıyoruz. bu yüzden hayat boş geliyor, eski bayramları daha çok özlüyoruz.

eski bayramlar denen hadise için kafamda oluşan bir tablo var, annemin teyzesinin evindeyiz, akşam vakti.hiç yoksa 18 sene evvelsi... ve yine hiç yoksa 30 35 kişi var. çilingir sofrası kurulmuş, erkekler içkilerini yudumluyor, kadınlar çaylar elinde. televizyon açık ama sadece çocuklar oyalansın diye. kimse bakmıyor bile televizyona. herkes muhabbet ediyor, gülüyor, eğleniyor... ortam sarımtırak bir görüntüye sahip zihnimde. (şu fotoğraf sarılığında, ama renkli de http://www.ibiblio.org/jimmy/folkden/php/images/Old_Joe_Clark.jpg)

şimdi mi? o tablodakilerin en az yarısı öldü, geri kalanların bazıları birbirleriyle konuşmuyorlar, o tabloda çocuk ve ergen olanların çoğu evlendi ve hiç biri birbirleriyle görüşmüyorlar... anca düğün ve cenazelerde sahte bir samimiyet...

eski bayramlar işte böyleydi, şimdikiler de böyle..

eski bayramları istiyorum bazen geri.. güzeldiler, gülerdik, eğlenirdik... belki o zaman da dertlerimiz vardı ama... gülmesini bilirdik.

pikçır!

Bilemedim Affola

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 29 Aug 2010 12:31:00 +0000

Öğrenmemenin değil bilmemenin ayıp -ki bu bilinen sözün tam tersi bir durum- olduğu ortamlarda eğitim görmek gerçekten benim gibi öğrenme isteğiyle dolan insanların şevkini zamanla çok güzel kırmıştır. Bilmeyenlerin tahtaya çıkarılıp rezil edildiği, cezalandırıldığı, öğrenmenin değil, ezberlemenin teşvik edildiği sistemlerden geliyorum ben anacım, yolum uzundu, yoruldum bir bardak su versene...

Küçüklüğümden beri öğrenmeyi seven biriyim. Araştırırım, okurum, izlerim... Öğrenmenin gerçekleştiği her türlü aktivitede varım ben abi. "Gürkan gel istersen sana hidroklorikfosfat termonyum nükleerik füzyonu yapmayı öğreteceğiz ama bunu ömrünün hiç bir alanında kullanamayacaksın" deseler, o an elimde ne varsa aynı filmlerdeki gibi fırlatır -kırılabilir eşyaları nazikçe bir kenara bırakmayı ihmal etmeden- koşa koşa öğrenmeye giderim. Öyle de manyak bir insan evladıyım. Hatta yabancı dizilerdeki "geek" tiplemelerine benzetiyorum zaman zaman kendimi ve korkuyorum apansız. Tamam belki "The Big Bang Theory" kadar karikatürize olmadım hiç bir zaman ama, imkan verilse neden olmasın? Böyle de arızalı, böyle de dengesiz, böyle de... işte öyle bir insanım. Ne yapabilirim ki, teknik mevzuları seviyorum.

İşte böyle bir günde -artık hangi günse o da-, ilkokul 2 3 gibiyken muhtemelen, öğretmenimle evrim hakkında tartışmıştım. Sınıf arkadaşlarım uzaydan geldiğimi düşünürken ben okula ansiklopedi götürme başarısını göstermiştim(!). Evet herkeslerin evinde kenar süsü olarak duran ansiklopediler bizim evde okunurdu. Sadece ben okurdum ama okunurlardı evet. Okumadığım ansiklopedi kalmamıştı evde. Manyaklığın kralına gel hele, bir de annemlere kızardım niye daha fazla ansiklopedi almadınız diye. Te allam ya. Düşündükçe... İçim bir hoş oluyor be. Okumayı seviyorum, ister bir ansiklopedi olsun, ister saatli maarif takvimi yaprağı -her gün doğacak çocuklara konabilecek isimler hakkındaki bilgimi yadsıyanı yakarım, bu kadar da bu yola başkoydum ben!-, ister ilaç prospektüsü. Hiç akıllanmadım mesela. Hala okumayı severim.

Geçen gün taksiyle giderken GPS cihazı hakkında konuşuyorduk, arkadaş nasıl oluyor ki diye sordu bana, şoför abi büyük bir heyecanla atladı, "e uyduuuğuuuu".Sustum sadece, heyecanını izledim o an. Bilmiyormuş gibi şaşırdım. Haklıydı, uyduğuuuu sayesinde buluyorduk yönümüzü ama.. Bilmediği şey en az 3 uydu gerektiğ... Ah vurmayın lan, sustum tamam!

Özetle demeye çalıştığım şey de aslında o taksicinin ses tonunda gizliydi, "uyduğuu" daki u yu uzatırken, bilmiyor musun ne ayıp havasını yaratıyordu. Eh öğrenmemek değil bilmemek ayıp işte be abi. Bu zamana kadar bilemediği için arkadaşın kusruna bakma. Ama en az 3 uyd... tamam tamam sustum. Sana da ayıp olmasın.

art!

Hepi Börtey Bııılooooog!

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 22 Aug 2010 14:42:00 +0000

Bu bloğu tutana kadar 2 3 tane başarısız denemem oldu. Hepsinde NTV muhabirlerinden hallice bir üslupla yazıyordum ki, gayet yorucu ve sıkıcı olduğundan vazgeçiyordum. Niye öyle bir üslupla yazdığıma gelince, iç ses olm gelip geçenler olur ayıp lan diyordu. Hep bu ayıp zihniyeti yüzünden rahat yazamıyordum. Ne zamanki ciddidegildim deyip kimsenin okumadığını düşünüp rahat rahat yazmaya başladım, anladım ki blog tutmak keyifliymiş. Şaka maka bu bloga başlayalı tam bir sene olmuş. Vay be. Büyük gelişme...

art

Yoda Da Olsa...

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Thu, 29 Jul 2010 12:47:00 +0000

Yaz sıcaklarıydı, İstanbul'un nemli havasıydı, yağmurdu, dengesiz havalardan hasta olmaktı... Hep bu yazın ürünü olup sıkıcı ve daraltıcı bir İstanbul yazında hazır boştayken dedim, fırsat varken atlıyım Tantooin'e gideyim. Hem Qui Gon Jin'in mezarını ziyaret ederim, hem şimdi orda sonbahardır, havalar serindir rahat ederim. Masterların da hayır dualarını alır Eylül'e doğru gelirim.

Tabi Edirne'den burnunu dışarı uzattığında pasaport sorulan güzel ülkemden Tantooin'e uzuuuun yolculuk için pasaport sorulmayacak değil. Malum pasaport için sağlık raporuydu, muayneydi derken... Doktor kıllık yaptı. Yok efendim midichlorian'larım steteskopla anlaşılmamış da, yok güç bende azmış da. Kan testi verdi. Manyak karı, midikloryan diyoruz, force diyoruz! Steteskopla anlaşılır mı hiç? Salak... Çelimsiz gördü ya, uyuzluk yapıyor işte. Ben o diplomayı alasıya kadar neler çektim, böyle şirretlikler benim hakkımdır diyen uyuz doktor modeli.

Sabah erkenden uyandım, gittim sıraya girdim. Malum çok sayıda yaşlıyla, arada birkaç genç var. Baktım Master Yoda da sırada. Gittim elini öpeyim diye eğildim. Tabi adamda boy Amerikan sistemine göre 15 inch, Türkiye'de de aşağı yukarı 40 santim yaptığı için, belimi incittim. O kadar eğilmeye sıkıysa bel yamulmasın. O günden beri de belim ağrıyor zaten. Neyse, Yoda usta "Selamın Aleyküm" dedi. Şaşırdım tabi, beklemiyordum. "Güç seninle olsun usta" diye ustaya vurgularken en "usta bize ordan 2 acılı çek" ses tonumu kullanmayı ihmal etmedim. Ustadan tarihi yanıt geldi, "selam Allah'ın selamı yavşak! Adam ol stirtme belanı!"... neye uğradığımı şaşırmıştım. Afallamıştım. Hatta yer yer oha bile olmaktaydım. Gözlerimi 500bin dolar almış Şehrazat gibi devire devire bakarak, "e usta" dedim, "senin Türkçe süpermiş". Evet adam bana saydırırken anlamıştım Türkçesinin ne kadar düzgün olduğunu. Adeta İstanbul türkçesiyle küfür ediyordu. (tamam küfür bir dili yeni öğrenenlerin ilk öğrendiği şeydir ama, katiyen bu kadar düzgün söyleyemez) Aslını astarını sormak için mevzuyu açayım dedim. "Filmlerden gördüğümüz kadarıyla senin İngilizceydi, ne bileyim, konuşma şeklindi falan, bozuktu biraz". Usta durakladı, derin bir nefes aldı, anlamıştım ki bunu güce bağlayacak, tek bir cümleyle bütün inanç sistemimi değiştirecekti. "Anlıyorum ama konuşamıyorum padawan!" dedi usulca. Kalakaldım birkez daha. Evet bana PADAWAN demişti. Oysa ben Jedi sınavlarına bile girmemiştim. Demek ki bende güç görmüştü.

Yoda'yı bulmuşum, bırakır mıyım hiç? "Sahi ustam" dedim, "ne işin var Dünya'da? Biz burdan kurtulmaya çalışıyoruz, sense gelmiş buralarda sıra bekliyorsun!" Bir kez daha en derin nefesini alarak cevap verdi, "emeklilik!"... Bu muydu lan Master Yoda diye peşinden koştuğumuz ufak ama karizmatik yeşil adam! Bu adam bildiğin Ziraat önünde maaş kuyruğu bekleyen adamdı. Bu mu lan en Sith'tir boktan şövalyelere kılıç kuşanan? Hani bendim yedi renk? Hani tende can idik? Torunları dünyadaymış, aslında ondan gelmiş. Muhabbetimizin ileriki safhalarında torunları ve ne olacak bu dünyanın hali üzerine konuştuk biraz. Onun sırası gelince kanını aldırdı ve gitti.

Tabi sırası gelen gider düsturu hayatın her yanında olduğu kadar burada da karşıma çıkmıştı. Kanımı verdikten sonra ben de evimin yolunu tuttum. Akşam üstü gelip tahlil sonuçlarını alınca kanımda az miktarda midikloryan bulunması sonucu vizeydi pasaporttu hepsi yalan oldu. Bana yine İstanbul'un sıcak havasında işkenceler kalmıştı.

Master Yoda'yı ilk ve son görüşüm bu olmuştu ama unutamayacağım dersler çıkarmıştım. Master da olsa, Yoda da olsa, insan insandır!

art

Infilak

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Wed, 21 Jul 2010 14:43:00 +0000

Üsküdar Ümraniye otobüsünde, Temmuz ayında çekilmiş bir halüsinasyon görüntüsü.

Kışın, "soğuk oldu yak şu kaloriferi kapıcı" diye bağırarak kendi çapında iklim değiştirme gücü ve kudretine sahip olan Türk insanı bu alışkanlığını yazın da devam ettirme çabasında. Yağan yağmurlar sonucu yaz gelmedi diye isyanlarda olan yurdum halkı, istediği sıcağa kavuşunca da ne yazık ki mutlu ve mesut olamama gibi bir durum içerisinde.

Sadece ebedi saadeti yakalayamasalar neyse, karakterleri tamamen değişiyor çoğunun. Eminim bir çoğu günlük hayatlarında o kadar sinirli olmuyordurlar. Sıcaktan etkilenen insan çeşitlerine göz atalım isterim.

-Yaz Dilberleri: Bunlar kışın kabuğuna çekilip, giyebildikleri en kalın giysileri giyip, mümkün olan en az dikkati ve bakışı üzerlerine çekip hayatlarını sessiz sakin ve kıyıda köşede yaşarlar. Fakat yaz gelince açan nar çiçekleri gibi onlar da açılıp saçılır, her türlü dekoltenin kralını, çatalın hasını (tamircilere en derin sevgi ve saygılarımı sunmakla birlikte, tamirci çatalının mevsiminin kış olması sebebiyle dönüşümlü olarak yaz dilberi çatalına olan en derin saygılarımla kapıyorum bu parantezi de) vermekten ve akıllarımızı Sezen Aksu'nun da dediği gibi tende en kuytu yerlerde bırakarak yaz dilberlerini saygıyla selamlıyoruz. Bu yaz dilberleri Taksim'de adım başı görülebilirler mesela. Hatta benim denk geldiğim en dikkat cezbedici yaz dilberi iç çamaşırı giymemişti. Hem zaten ne gerek var ki iç çamaşırına değil mi? O zaman hep beraber büyük bir coşkuyla bağıralım: Kahrolsun iç çamaşır faşizmi!

-Islak Köpekler: Bunların büyük çoğunluğu şişman insanlar olup (yoo yoo dostum dur sakin ol, şişmanlara köpek demiyorum) arada sırada benim gibi zayıf insanlardan da çıkabilmektedirler. Çok terlerler ve sıcaklarda köpek gibi kısık kısık nefes alırlar. Öyle bir terlerler ki hatta giydikleri t-şörtler (cuma pazarı ağızıyla tişört yazarım) ıslanırlar. Sırtlarında dünya haritası çıkar. Bir rivayete göre Brezilya ve Hindistan haritaları bu kişilerin sırtlarındaki terden esinlenilmiş.

-Makyaj Harikaları: Bunlar genelde dişi olup, (zaten erkekleri hiç çekilmiyor) kışın bir derece kaldıran koyu makyaj hadisesini yazın da uygulayan fantastik insanlardır. Ayrıca yaptıkları en büyük kalleşliklerden biri kokarca insanının tam tersi taktik uygulayıp bezdirme planlarında başarılı olmalarıdır. Öyle bir parfüm sürerler ki, geçtikleri yerlerdeki çiçekler solar, ateşler söner, insanlar ölür, turistler "call 911" diye çığlıklar atarlar. Doğal felakettirler. Bu insanların sıcaktan etkilenme hadiseleri de terden makyajlarının akmaları yoluyla olur ki, Türk sinemasında tecavüz sonrası akan makyajın bir level altıdır kendileri. Bu sıcakta koyu makyaj yapmayın. Zaten en güzel makyaj belli olmayandır!

-Kokarca İnsanı: Doğanın bağrından kopup gelen, soğan ile pastırmanın doğal ferahlığını girdikleri her ortamda kanıtlayan, en sağlam viks ve türevi ilaçlardan daha sağlam burun açabilen, sadece burnu değil beyni bile açabilen über-fantastik insan grubudur. Hayatlarında parfüm şişesi görmemiş bu güzel insanların Avrupadaki yansımaları çıplak geziyorlarmış diye arkadaş arasında dedikodu malzemeleri olsalar da, elimizdeki Anadolu numuneleri gayet edepli olup, öyle nudist aktivistlikler yapmazlar. Onlar sadece kokar, kokar ve kokarlar.

-Amok İnsanı: Bunlar tehlike sırasında 2. sırada olup yanına yaklaşılması tavsiye edilmeyen insanlardırlar. Her ne kadar nüfuslarının büyük çoğunluğu +60yaş olsa bile, 20li yaşlardan bile önemli temsilcileri vardır. Bunlar sebebinin ne olduğuna bakmadan çevresindeki herkese zarar verme eğilimde olup, genelde minibüs ve otobüs gibi uygun ortamlarda yetişir ve bir anda bağırmaya başlarlar. Önemli bir kesiminin neye sinirlendiği veya o an ne dediği anlaşılmayıp destek verilirlerse, dünya üzerinde en çabuk çoğalabilen canlı grubunu oluşturmaktadırlar.

-Berserkler: Görüp görebileceğiniz en vahşi canlı türü olup, ~~3.5 Şahin K~~ şiddetine kadar dehşet ve vahşet içerebilirler. Bu şimdiye kadar ölçülebilmiş en yüksek değer olup geneli 1.5 ila 2 arası seyrederler. Amok insanlarıyla en büyük farkları, çevrelerine verdikleri tahripten hırsını alamayıp kendilerine de zarar vermeye başlamalarıdır. Duvarlardaki ortalama insan kafası büyüklüğündeki çökükler, direklerdeki ve trafik levhalarındaki yumruk ve 5 kardeş izleri, hep bu insanların vahşi doğadaki sınır belirleme yarışlarının sonucudur.

-İnfilak eden insanlar: Listedeki en zararsız, en temiz en iyi niyetli insanlar olup, başlarına ne gelirse bu huylarından gelmektedir. Sessiz sessiz, içten içten sinirlenip, dolup taşıp en sonunda dayanma noktalarına ulaşıp, dolmaya devam etmeleri sonucu en sonunda infilak edip ebediyete göç ederler.

Aşağıdaki anı infilak eden insanlara ithafen yazılmıştır.

O gün yine hava sıcaktı, minibüste gidiyordum. Yolumuz uzundu ve minibüs hınca hınç doluydu. Bağıranlar, ağlayan çocuklar... Ortamda tam bir kaos havası hakimdi. En sonunda bir amca dayanamadı ve infilak etti.

10 saniyelik mutlak sessizlikten sonra, herkes üstlerindeki kan ve kemikleri temizlemeye çalışırken, şoförden öldürücü cümle geldi;

-Boş yer var, boş yerleri dolduralım!

art1
art2

Strangers We've Become

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 18 Jul 2010 23:43:00 +0000

Peşin not: Bu yazı bir trance incelemesi veya benzeri birşey değildir, sadede en kısa yoldan geleceğim söz.

Kendimi bildim bileli overrated diye tabir edilen popüler, şüffer, über, fantastik kitleler tarafından takip edilen insanların yaptığı işlere karşı bir duruşum var. Gerek isteyerek gerek istemeyerek... Arnej benim için 8 Wonders olduğu dönemlerde vardı sadece.

Eminim bu yazıyı okuyan insanların %98 i ne yazdığım konusunda bir fikir edinememişlerdir. Aslında maksadım başlığın niçin Strangers We've Become olduğuna dair bir giriş yapmaktı, sonra da o strangerlardan biraz bahsetmekti. Strangers We've Become bir şarkı ismi ve kafamdakilere uyuyor. Yoksa çok sevdiğimden değil, ama yine de bu yazının bundan sonrasını bu şarkıyı dinleyerek bile okuyabilirsiniz, çok da kötü değil şarkı.

Arkadaş kelimesinin, savaşta birbirlerinin arkasını kollayanlardan türediği zamanları çok geçmişte bıraktığımıza inansam da yine de çok içi boş bir kavram olduğuna inanmak istemiyorum ya. For egzampl halihazırda arkadaşım dediğim insanların 3 bilemedin 4 kişi olmasının sebebi bu inancım belki de.

İnternet hayatımıza girdi gireli, sürekli bir sosyalleşme, yeni insanlarla tanışma ve yeni arkadaşlıkların kurulduğu bir ortam oldu çıktı. Ve bunu başarması facebook'tan long time before'a denk gelmekte. Teeey chat furyasının patladığı yıllara... Ama maksadım internet üzerinde sosyalliğin evrimsel sürecini NTVvari bir şekilde ele almak değil.

Maksadım internet üzerinden edindiğim arkadaşlıkların Fight Club'da bahsettiği gibi tek kullanımlık arkadaşlık kıvamında olması. Tamam tek kullanımlık demek belki haksızlık olur ama... Bir süre sonra tüketilen arkadaşlıklar bunlar. Ve gariptir o bir süre tanımı aslında çok kısa.

Belli süreçler vardır bu arkadaşlıklarda, belli muhabbetler döner, belli şeylerden konuşulur falan. Sonra biter muhabbet. Sonra yeni arkadaşlıklar edinilir falan.Genelde msn üzerinden yaşanıp biten garip arkadaşlık ilişkilerinden bahsediyorum aslında.

Bir for egzampl daha, bir arkadaş vardı, ismi bende kalsın, bunla msn de 2 3 muhabbetimiz falan oldu, çok da kafa dengi bir kız gibi duruyordu. Sonra bir anda soğudu. Hiç muhabbet etmez olduk. Tahminlerim beni msn'inden sildiği yönünde hatta. Ha bunlar çok da sorun değil aslında ya.Dert ettiğimden değil. Çünkü bu ilk engellenmem ya da araya ilk kez mesafe girişi değil.

Benim derdim birinin hayatının parçası olamamak, birşeyler paylaşamamak falan değil ya aslında. Sadece merak; sorun bende mi, yoksa bu yaşananlar internet arkadaşlıklarının doğal süreci ve sonucu mu?

art

Porno Sitem Olmuş Haberim Yok

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sat, 10 Jul 2010 23:19:00 +0000

Bu bloga yazma hikayem yazmanın ihtiyaç haline geldiğini hissetmemle, yazmanın ihtiyaç haline gelmesi de uludağ sözlük ile başladı.Söyleyecek şeylerim var dedikçe formata uydurma çabası; düşünceleri, sağdan soldan kesilmiş şekillendirilmiş odundan hallice kılıyor. Öte yandan ne niyetlerle açtığınız başlığın altında kentrilyonlarca (mübalağa sevdiğim bir sanattır evet) yazı ile hisleriniz alakasız alakasız yerlere çıkmaya başlıyor.

Tamam evet bu blogu açarken zaten bir okuyucu kitlesi de beklemiyordum. Hatta kimsenin okumadığı düşüncesi duygularımı daha özgür ifade etmemi bile sağlıyor. Sonra açıp açıp kendim okuyorum. Eğleniyorum. Fakat zamanla yazıların çoğalmasıyla kaçınılmaz olarak -ki kaçtığım da söylenemez tabi ki- arama motorlarından birşeyler arayanlar siteye yönlendirilmeye başlıyorlar. Google'dan sayfama gelenlerin neler arayıp bu bloğa ulaştıklarını gördükçe ciddi anlamda tarif edilemez duygular yaşıyorum.

Mesela götüne koyabilirmiyim diye arattığınızda (miyim birleşik olunca ilk sayfada sondan üçüncü; ayrı olursa direkt ilk olarak benim sayfanın çıkması da gugıl'ın mıyımları miyimleri kuralına göre ayrı yazmamı ödüllendirdiğini gösteriyor, şu an ağlayasım var inan) çıkan sonuçlar gerçekten inanılmaz. En azından benim adıma bildiğin inanılamaz hatta. Bu yazıyı yazarken bir yandan da evde var olan malzemelerle mavi ekranlar hazırlıyorum en Derya Baykalvari usüllerle, eşe dosta vermeye. O kadar vahim duygular hissediyorum.

Alt üst her tarafımda erotik hikayelerin bulunduğu siteler var, mesela birine tıkladım, ekrana kocaman "Do you want to enlarge your penis?" diye bir yazı geldi, ağlaya ağlaya çarpılara bastım. Baktım çarpı kalmadı bilgisayarın power tuşuna bastım. Meğer kompleksim varmış aga. İşte böyle sinir bozucu, psikoloji üzerine çalışan çılgın siteler arasında ben tek başıma ayakta kalmaya çalışıyorum. Ve hayır I don't want to Penlarge My Enis!

Hayır o kadar çoklar ki, kendimi grup seks arasında mastürbasyon yapıyormuş kadar masum ve çaresiz hissettim yeminle diyorum. Kendimi o kadar bitap ve çaresiz hissediyorum şu an. Riskte ordularım dağıtılmış, attığım zarlar hep 1 1 gelmiş gibi hissediyorum.

Bu imajı bu saatten sonra düzeltemeyeceğimi tahmin ediyor ve bundan sonra bu siteyi de erotik hikayelerin bulunduğu süpersonik, ultra, mega, hiper bir blog haline getirme kararı aldım.(tabi ki ciddi değildim.)

I Wonder If

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Fri, 25 Jun 2010 15:20:00 +0000

I wonder if, diye başlayıp na böyle saatlerce İngilizce felsefeden sanata, siyasetten spora herşeyi sorgulamak isterdim ama bunu yapmayacağım. I wonder if dedim çünkü ACABA demeden ACABA demenin başka yolunu bilemedim. Bir de fonetik kaygılar var tabi.

Niye acaba dediğim fena halde spoiler içeriyor. Yazının sonunda verdiğim habere direkt linke tıklarsanız detaylara kavuşabilirsiniz tabi.

Nasıl olduğunu hala anlayamadan girdiğim Friend Feed ortamında siminya (simincanım benim ya)nın yaptığı yorum neticesinde gördüğüm trajik-komik haberi sizlerle paylaşmak istedim. Zira ciddi olamayacak kadar absürd bir durum ama ciddi ne yazık ki!

Bağlantılara tıklamayıp buralardan henüz uzaklaşmamış canlarım, ciğerlerim, kuzu sarmalarım ve yaprak dolmalarım için özet geçmek adına, durumdan şöyle bahsetmem yanlış olmaz sanırım, bir abi var, bu ölmüş, mezarında dirilmiş ve sonra tekrar ölmüş. Allah düşmanımın başına vermesin yav. Hani suratta ufak bir gülümseme oluştursa da insanın kendi başına geldiği düşünüldüğünde çok kötü bir his bırakmıyor da değil.

Kasvet bulutlarını dağıtmak adına zihnimde hatırlattığı fıkrayı da yazıp huzurlarınızdan ayrılıyorum, aloha!

vakti zamanında ölü sevici bir adam, ölü yıkayıcı olarak kendine kariyer yapmış. köylüler gasilhanede ne haltlar döndüğünü biliyor fakat ispat edemiyorlarmış. kahvede otururlarken köyün en irisi en kuvvetlisi olan adam, durun ya demiş, ben ölü taklidi yapayım. böylece tam iş üstündeyken yakalarız. köylüler bu fikri tutmuş. herşeyi hazırlamışlar. adamı bir güzel ölü gibi göstermişler. sokmuşlar gasilhaneye. ölü sevici abimiz de girmiş gasilhaneye. kapıları kapamış. içerde bir patırtı bir gürültü falan... kan ter içinde çıkmış odadan kapıyı ardından zar zor kapayarak: "getiriyosunuz yarı ölüleri, öldürene kadar anam s..ildi be!"

Habere direkt link

art

Zurnanın Sesi Yakından

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Wed, 23 Jun 2010 14:33:00 +0000

Hesapladım, şu an kullandığım pcyi alalı 6 seneyi geçmiş. Tabi alındığı haliyle durmuyor, zamanla kasayı terkeden parçalar oldu, yeni parçalar eklendi. Her biri ayrı hüzün, ayrı mutluluktu benim için. Hah bu dediğime inandıysan sitenin adına bir daha bak sonra okumaya devam et bebeğim.

Evet ciddi değildim.

Neyse, özet geç piç denmeden, esas hadiseye gelirsek; durum bilgisayar fanlarının (ki hepi topu 3 taneler, biri psu'da biri kasada biri de işlemcide) tozlanmasından oluşan sese biriken sinirimin bünyede yarattığı huzursuzluk üst seviyelere çıkınca söktüğüm gibi kasayı çitilemeye giriştim. İyi de oldu kafam kadar toz çıktı. Ama ufak bir sorun var, artık kasadan daha fazla ses geliyor. Hatta öyle bir zıııırrr sesi geliyor ki, bu durumu kabullenemeyen ve gururuna yediremeyen beynim artık o fan sesini zurna sesi gibi algılamaya başladı. Üstümde ben Anadolu çocuğuyum havasıyla fan sesini dinliyorum mutlu mesut. ~~Bir şey ler i~~ bozdum ama hadi hayırlısı.

Sahi bu birşeyler ayrı mı yazılıyordu acaba yav. Gerçi ben de ayırma işini biraz abartıp içimdeki uyuyan bölücüye uyan geldik demişim.

Spayla Mis Gibi Popolar

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Fri, 04 Jun 2010 17:26:00 +0000

Selpak spa diye bir tuvalet kağıdı çıkarmış. Islak mendilin kurusuyla kıçını silmek isteyen insanlara göre bir ürün çıkarmış diye özetleyebilirim durumu. Böyle kokulu mokulu, g.tte spa etkisi yaratan bir ürünmüş. Normal tuvalet kağıdından hatrı sayılır şekilde pahalı olduğu için, zenginin kıçı bile farklı oluyor be amçoğlu. Benim esas takıldığım nokta bu ürünün reklamları yav. Şimdi reklamımız şöyle vuku bulmakta; daşş bir ablam tuvaletten çıkıyor, o sırada gazete okuyan abim bir bakıyor, tekrar gazeteye dönüyor sonra tekrar bakıyor. Hani ablamda bir değişiklik var ama... Tamam da nerden anladın ki? Yani önceden ablam bok kokuyordu da, Selpak spa dan sonra odaya girince bahar kokuları mı geldi odaya? Zira o odaya girerken çiçek efektleri de vermediler...
Abim repliğini söyler;
-mphss mphss... Bitanem ne güzel koktu g*tün...
Ve arkaplandan slogan gelir!
-Bahar kokulusu var, okyanus kokulusu var... Selpak Spa... Artık zıçtığınız belli olmayacak!

Art

Leonardo Di Cabrio ve Ufak Ufak

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Fri, 21 May 2010 14:31:00 +0000

Üstü açık ve emsallerinden görece pahalı, holivut aktörüdür. Sonradan Leonardo Di Caprio'sunu da çıkardılar, hatta bir de filmde oynattılar. Daha çok tuttu. Daha ucuz olunca tabi caprio modelini tercih ettiler.

Meşhur 5Posta(+18)'nın böyle kısa kısa yazıları var Pazartesi notları diye. Böyle kısa kısa hayata dair, umut mutluluk tohumları saçar. Onlardan yapmak istedim bir an ama yazacak birşeyler bulamıyorum iyi mi. Ne kofti blog yazarıyım lan ben? Bendeki de ufak ufak olsun, madem konsept (ç)alıntılıyoruz, bari isim değişsin. Du bakıyım deniyim, çıkacak mı birşeyler...

+ Dün gece "Mediterraneo"yu seyrettim mesela. Mutluluk, hüzün ve umudu bir arada verebilen çok fazla film yok piyasada. İzleyip de ertesi gün hala etkisinden çıkamadığım çok fazla film yoktur, ama bu film gerçekten etkiler yani. Ki filmin içindeki göndermeler ve hayata dair bazı hoş noktalar gerçekten beyni okşuyor, ruhu dinlendiriyor, cilde iyi geliyor ve E vitaminli. Filmde çok hoşuma giden bazı noktalar var ki, en çok göze çarpanı filmdeki oyunculardan birinin repliğinin aslında tüm filmi özetlemesidir bence. "hani küçükken tatile giderdik de sonra tatil biterdi ya, işte burası böyle birşey."... Evet evet bu filmde kesinlikle bu his var. Tatilden dönüş havası yaratıyor insanda.

+ Güzel bir feyk örneğiyle Fey(k)sbuk sitesi bu sene de silkme ve koparmada ödülleri kimseye bırakmamaya devam ediyor. Facebook'u sevmememin sebeplerinden biri de İsmail YK nın hakkında şarkı yazmış olmasıdır.
Bunun yanında son zamanlarda böyle konuşmaya başlayan kızlar da türedi amçoğlu. Böyle "~~sikerim~~ sülalesini dedim, vurdum kapıyı, çıktım geldim kanka!" diye en yakın arkadaşına otobüste bas bas bağırarak anlatırken, aynı zamanda otobüstekilerde de bir public orgy havası yaşatmıyor değil hani. Kendisine sevgilerimi iletiyorum.

Şampinan

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sun, 16 May 2010 22:21:00 +0000

Geride bir maç bıraktık bu gece. Bir maç ki benden içeru hatta.Hani şampiyonluğu son dakikada verdiğimize mi yanayım, o kadar pozisyon olup da değerlendirememize mi yanayım, yoksa yaşanan şampiyonmuşuz gibi 5 dakikalık sevince mi? Tamam sen yanmasam, ben yanmasam bu karanlıklar nasıl çıkar aydınlığa ama? Yana yana kül olduk amçoğlu. Gerçi ben televizyondan izlediğimden pek sevinemedim ama olsun. Sen o kadar ~~şampiyon~~ olacağına inan, ola ola şampinan ol!

Malumunuz 16 mayıs 2010 fenerbahçe trabzonspor maçı sonrası Fenerbahçe'nin elinden kaçan şampiyonluktan daha çok konuşulacak bir malzeme verdik rakip taraftarların eline, şampiyon olmayıp şampiyonmuşuz gibi kutladığımız bir 5 dakika.

Gerçi Fenerbahçe taraftarı olarak biz alışığız aslında bu tarz oyunlara gelmeye, mesela Ortega için de koskoca korkak tavuk Ortega yazısı asmıştık. Ben diyorum ki, na böyle Taksimin ortasında toplanıp; halkıyız, halklıyız, köse köse alırız diye bağırıp en son rezilliğin son perde olduğu yerde perdeleri de kapayıp ülkeyi terkedelim artık biz Fenerbahçeliler olarak. Gidelim başka bir ülkede top koşturalım. Vallaha bak ya. Mesela Hollanda ligi olabilir. Hatta şahane de olur, ortam güzel, club'lar güzel, trance güzel!

Tecavüzden Kaçamıyorsan Sevk Al!

noreply@blogger.com (G:)rkan) — Sat, 08 May 2010 00:12:00 +0000

23 Nisan haftasında (daha doğrusu hafta sonunda) çocuklar gibi şen, clubbeer'lar gibi (gibisi fazla ya) uykusuz ve bedevi kadar talihsizdim. Muğla'da askerlik yapan çocukluk arkadaşının evci çıkışını kutlamak amacıyla, aldık onu götürdük otele, yer misin yemez misin...

Dur la dur, hemen heyecan yapma,kötü birşey yok. Arkadaşın arkadaşının (ki artık hepimizin arkadaşı) oteli varmış. Evet hayırlı arkadaş, canım arkadaş, can arkadaş ve papaz eriğim benim diye sevmek istediğim, altın battaniyelerde yatırmak istediğim, gül yüzlü arkadaşlarımdan biridir artık kendisi (hemen menfaatçi olduğum düşünülmesin yav, çocuk fena kafa dengi bir insan evladı). Varsın oteli olsun; varsın hanları, hamamları, sarayları olsun; bir tatlı dil ne biliyim bir alt dudak /ver bakıyım bi alt dudak/ olmadıktan sonra hiç bir işe yaramaz ne o oteller, ne de o mis gibi leylaklar (sararıp solmak üzere yapraklar, sıradaki şarkı bu yazıyı okuyanlara geliyor o zaman: "ada sahilleri") a dostlar. Neyse, laf dallanıp budaklanmadan özetlemek gerekirse; 1 adet askerde olan 15 senelik arkadaş var, bir adet 3 4 kişilik arkadaş grubu ve bir adet de arkadaşın ailesi var. Ziyaret grubu bunları içermekte. Eh 3 4 arkadaş'ın öznesi olduğu cümlenin dolaylı tümleci(yükleme nerede sorusu sorularak bulunur) tatil olursa macera yaşanmaz da ne olur?

Dolu dolu 3 gün geçirdik açıkçası. Bütün maceraları anlatmaya kalkarsam ohooo işimiz var. Ben sizler de üzerinde düşünün, benim yaptıklarımı yapmayın diye öğüt niteliğinde olarak kendi tecavüz hikayemi anlatacağım. Blog ismiyle müsemma ciddiyetimden yana şüpheniz varsa, şimdiden söyleyeyim, fiili bir durum söz konusu değil ama ben, teyzemin zihninde tecavüze uğradım. (acele etme anlatacağım)

Herşey cumartesi akşamı, "ulan zaten yarın gidiyoruz, bu akşam iyice eğlenelim" diye gittiğimiz ormanda ateş böceklerinin çiftleşmelerini incelemek üzerine Animal Planet vari araştırmalar ve tartışmalar yapmamızla ~~başLAMAdı~~ tabi ki deli. Ne ormanı, ne ateş böceği. Gittik ordaki bir klaba. Orası dediğim yer Fethiye bu arada. Turistik bir mekan olduğu için ~~fuck~~ demeden dolaşanı deli zannedip karakola çekiyorlar bu arada. Giderseniz rezil olmayın diye söyliyim dedim, FAK diye okunuyor hıhı evet. O gece de 3 4 üniversitenin öğrencileri böyle kalabalık gruplar halinde bildiğin dağdan inen kurt sürüleri gibi inmişler Fethiyeye. Ürperdik ananıniyolay ye ye. Gözünüzde canlansın diye söylüyorum, normalde sezon dışı olduğu için pek kalabalık olmayan o cadde, epey doluydu, clublarda göt-göte dans ettik(daha doğrusu millet etti, ben o ara kız kesmekle meşguldüm). Bi ara Jennifer Connelly'yi görünce ass-to-ass diye bağırdım ama kafayı çevirdi, bozuldu belki de o günleri hatırlattığım için.

Neyse baboli, ortamda böyle zibilyon çeşit insanı var, böyle kaşarı mı dersin(yav kızı kollektif olarak yediler amcaoğlu yav. Hatta bir ara herkes yiyince, mekanın hizmeti sandım, hani bir votkaya 1 kalça lobu kavrama promosyonu falan), tango yapanı mı dersin, gayları mı dersin(neyseki yanımızda fazla gaydırmadılar)... Ortam çok fena özetle. İçersi boğucu bir sıcak, terli insanlar ve DEMET AKALIN... Zaten o kalabalıkta eğlenebilen biri değilim, DEMET AKALIN da sağolsun tuzu biberi oldu eğlencemizin. Toz pembe hayaller vardı, pembesi gitti tozu kaldı?! WTF olm nasıl şarkı sözü lan bu? Şarkı sözünü de geçtim, nasıl altyapı nasıl müzik lan bu? Neyse neyse... Özetle müzikler bomboktu.

Ortamda herkesten sıyrılan, herhangi bir kategoriye giremeyen teyzem vardı bir de. Kategoriye giremediği için hızlı hızlı söyleyeceğim, bir kerede anlamaya çalış, kendisi; ingiliz emeklisi, sarhoş ve histerik, abazan ve 60larında ama hayat dolu(!), hatta çok dolu bir turist teyzemdi. Gece boyunca civardaki tüm erkeklerin üstüne atlamaya çalıştı. Kimisine kıçını sürtmeye çalıştı. Olmadı elletmeye çalıştı kendini. Evet kollektif oynuyordu, evet takım oyununda başarılıydı fakat gol atamayan Güiza gibiydi teyzem. Sürekli bir reddedilme ve cevap alamama hadisesi içinde, kendini müziğe kaptırmaya çalışan, zaten nasıl olsa şarkının sözleri de anlamayan ve bu bakımdan şanslı da sayılabilecek ortam zavallısı bir yaşlıydı.

Böyle böyle, ben meraklı gözlerle ihalenin kime kalacağını eğlenceyle izlerkeeeeeeeeen...(hikayenin devamını üç aşağı beş yukarı tahmin edersiniz zaten...)

Yok la yok dur böyle bitirmemeliyim, sonra sabah uyandığımda 60larında bir kadının yatağında olduğumu falan düşüneceksiniz, yok valla yok öyle bir şey. Şimdi düşündüm de öyle bir şey olsa ne yapardım diye, arüüüüüü... Allah düşmanıma vermesin. Ya da versin ibnelere de akılları başlarına gelsin. Muhtemelen ellini öper (başıma koymak kaydıyla tabi), helallik diler, kaçar adımlarla dünyayı terkedip Mars'ta yaşardım.

Evet evet orada elimi kurtarmaya çabalıyorum!

What the fuck ever* (turistik mekan dedik, lütfen), teyzem ortamda gezerken, bizim masayı boş görmüş olacak ki (sarhoş olduğunu bundan anlamıştım zaten, zira hap kadar masada 4 mont, 6-7 vodka vardı) bana nazikçe içkimi buraya koyabilir miyim işareti yaptı (ya da ben öyle yaptığını sandım, şu an düşünüyorum da... İngilizlerde masayı göstermek acaba beni masaya at erkeğem mi demek? hem masaya at ne lan? Şu İngilizler ne acayip millet azizim), ben de misafirperver bir tavırla OK deyip msn de (Y) yapınca çıkan el işaretinden yaptım. Karı kesin bundan gaza geldi... Neyse bu bi yerlere gitti, bi ara gözden kayboldu, tamam dedim, 1 bardak içki de bedavaya geldi. Ulan nelerin hesabını yapmışım vay be. Karı benim hesabımı yapmış ben hala 1 bardak vodkadayım. Te allam ya. Ben çok safım beni yerler derken ciddiydim. Hem de GAYET CİDDİ!

Neyse teyzem oynaya zıplaya, ceylan gibi seke seke geldi yanımıza, masamıza... Başladı dansetmeye, bana bakıyor bir yandan da. Ve onu ziyarete gittiğim gül kokulu, nur yüzlü, cihan fatihi asker arkadaşım, nasıl olduğunu anlamadan itti beni tabureden. Lan 3 saniyede kendimi ayakta, taş gibi hatunların olduğu koskoca kılapta, 60lık bir hatunla dans ederken buldum, inan bana tam filmlik bir hadiseydi yav. Hayır bir de yapışkan bir de yapışkan olmaz böyle bir varlık. Ben elimi çekmeye kurtarmaya çalıştıkça o bana daha çok yapışıyor. Hayır, kadın o yaşına rağmen güçlü de, karıyla grekoromen hariç her tarzda güreştim ki elimi kurtarıyım diye yav. Zaten kadının istediği de grekoromendi ya, verilmiş sadakam varmış.

Durum bir ara öyle bir çıkmaz aldı ki,karı eteğini kaldırıyor falan, hala seksi hareketler yapma çabasında, te allam yav. Nasıl olduysa -ki güzel Allah'ımın bir hikmetidir bu- teyzem bir ara arkasını döner gibi oldu. Hava almaya çıkarmış gibi, götün götün ilerlemek suretiyle teyzemin karşısından kaçtım anında. Bu mucize de hala Allah var mı yok mu diye tartışanların suratına çarpar artık!

Gecenin sonunda, elimde Hangover'vari bir fotoğraf kaldı ki, bir ben var benden içeru! Korkunun fotoğrafı diyorum ben, vallaha korktum lan. Hani derler ya, tecavüz kaçınılmazsa zevk almaya bak diye, hah işte ben anında sevk alıp teyzemin karşısından kaçmayı yeğledim.

* What the fuck ever, güzide Türkçemizden pek şahane bir ifade olan "neyse"nin İngilizce karşılığıdır.