Jasnokremowy

Nowy Rok

2015-01-07T13:59:00.001+01:00

Z ulgą i lekkim niepokojem weszliśmy w nowy rok. 2014 był bardzo ciężki! Dał nam wiele lekcji, wiele smutku ale i radości. Pożegnaliśmy szóstkę naszych zwierząt, zaadoptowaliśmy czwórkę (za niedługo minie równo rok jak Mimi jest z nami!). Tymczasowaliśmy 4 psy. Niewiele zwiedziliśmy, za to poznaliśmy masę nowych ludzi dzięki fundacji. Przeczytałam zdecydowanie za mało książek, Za mało czasu poświęciłam nauce.

Nowy rok powinien być cichy, szczęśliwy i przełomowy. Powinien być bogaty w warzywa, owoce i ćwiczenia - dla ciała, a w książki i naukę - dla ducha. Skupiam się na swoich celach i powoli kroczę na przód. Oby w dobrym kierunku!

Nieprawdopodobne a jednak prawdziwe ;-)

2014-10-29T21:03:00.000+01:00

Glutki już jakiś czas w swoich nowych domkach, a ja nie napisałam jeszcze nic na ten temat. Dwie dziewczynki udało się oddać w tym samym dniu, co było zbawienne dla nas. Nie wyobrażaliśmy sobie co by było, gdyby jedna musiała zostać sama kilka dni. Mimi je tolerowała, jak miała lepszy humor to chwilę pobawiła się nawet w ganianego, ale bez większego entuzjazmu. Bruno za to spinał się, strasznie się ich bał i reagował agresją. Bardzo musieliśmy uważać, żeby się nie spotykały, co w dwupokojowym mieszkaniu jest sporym wyzwaniem, Ale udało się. Mamy tę malutką satysfakcję, że udało się je uratować, że mają swoje kochające rodziny, że mamy swój mały wkład w ich życie.

Bruno, jak to Bruno - ostatniego dnia z glutkami nas zaskoczył. Gdy do przyjazdu jednej z rodzin zostały dwie godziny, a z nami była już tylko jedna dziewczynka przestał reagować agresywnie. może było to spowodowane tym, że była jedna a nie dwie, nie czuł się osaczony. A może po prostu zrobił to dla mnie, bo byle go prosiłam o spokój. Przytulali się a potem bawili, a po wyjeździe małej, płakał za nią. Uwieczniłam to na zdjęciach ;-)

Zaopiekuj się książką!

2014-10-24T16:57:00.000+02:00

Pamiętacie akcję o której pisałam jakiś czas temu pt. "Zaopiekuj się książką"? Kolejny raz chciałabym puścić książkę w świat. Tym razem jest to pozycja, która do mnie dotarła w ramach tej akcji od Ivy is my second name! :-) W skrócie: przekazujemy sobie książkę, czytamy, a potem nieodpłatnie puszczamy dalej w świat. Książka ma żyć, a życie nadaje jej ciągłe czytanie :-)

Eric Emmanuel Schmitt :Kiedy byłem dziełem sztuki"

"Przypadkowe spotkanie ze słynnym artystą całkowicie zmienia życie bohatera książki. Z niepozornego, zakompleksionego człowieka przeistacza się w budzącą podziw żywą rzeźbę. Wymarzona popularność, sława i bogactwo nagle są na wyciagnięcie ręki. Jednak sukces musi zapłacić wysoką cenę.

Zyskuje to, o czym zawsze marzył. Traci to, czego dotąd nie doceniał.
Czy za cenę sławy warto wyrzec się wolności? Co decyduje o naszej wyjątkowości? Czy naprawdę to, co najważniejsze widzi się tylko sercem?
Eric-Emmanuel Schmitt, najbardziej poczytny współczesny francuski pisarz, autor książek takich jak „Oskar i pani Róża”, „Dziecko Noego” i „Pan Ibrahim i kwiaty Koranu”, poszukuje odpowiedzi na te pytania w intrygującej przypowieści, która podbiła serca polskich czytelników."(opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl)

Zasada jest ta sama: pierwsza osoba, która napisze komentarz i poda swojego maila dostanie niedługo ode mnie przesyłkę z tą książką :-)

Szczurzy świat

2014-10-24T13:36:00.000+02:00

Denerwuję się i wkurzam, że tak często jestem zmuszona pisać przykre wiadomości. Dlatego tyle mnie nie było, buntowałam się przed tym wewnętrznie, ale nadszedł czas, że dłużej zwlekać nie ma sensu. Dziewiątego października pożegnaliśmy naszego Lucjanka. Mieszkał u nas krótko, ale dostarczył nam dużo radości. Niestety, serduszko już nie pracowało jak powinno i choroba zabrała go bardzo szybko.

To jego ostatnie zdjęcie. Takim go zapamiętamy - spokojny, najedzony, wypoczywający w ulubionym sputniku.

Co do reszty stadka - Milka ma nieoperacyjnego guza, ale póki co jest ok. Oby jak najdłużej. Wczoraj Fela doprowadziła mnie do zawału prawie - w godzinę zrobiła się osowiała, odpływała mi na rękach. Poleciałyśmy szybko do weterynarza - zero jakichkolwiek objawów wskazujących na cokolwiek poza niską temperaturą. Wszystko inne w normie. Dostała leki, dogrzewałam ją i w godzinę doszła do siebie.

Ale żeby nie było, są i cudowne chwile, które wynagradzają cały stres i smutki. Widzieliście kiedyś jak szczur szczura próbuje za ogon wyciągnąć ze sputnika, bo zajął mu miejsce? ;-) Albo włożył Wam kiedyś któryś pyszczek do ucha i gilgotał wąsami? Albo iskał włosy, przytulał się i ufał na tyle, żeby w chwili stresu podbiec i schować się w ramionach? Jeżeli tak, to wiecie o czym mówię :-)

Październik

2014-10-07T16:37:00.001+02:00

Glutki są nadal u nas, rosną, bawią się i mają dobrze :-) Jesteśmy w trakcie szukania im najlepszych domków na świecie, malutkimi kroczkami wszystko sunie na przód.

A co u naszych prywatnych czworonogów? Psiaki mają się nieźle, chociaż odczuwają dyskomfort dzieląc się przestrzenią z glutkami. U szczurów też średnio - Lucek podupadł na zdrowiu, zachorował na serce, a Milkę czeka prawdopodobnie drugi zabieg (pisałam, że ma "syf" w podbrzuszu). Będziemy jechać na konsultację (i ewentualny zabieg) do zamiejscowej kliniki, ale raczej nie mam złudzeń że coś innego powiedzą. Także jak to ze szczurami bywa - cieszymy się chwilą i staramy się dostrzegać radość w byciu razem tu i teraz. Odkryłam u Hanki mega lenia! Wiecie co robi? Bierze karmę w zęby, kładzie się na hamaczku i za jakiś czas dopiero zjada. Myślałam, że to przypadek, ale zauważyliśmy takie zachowanie już kilkakrotnie... Nie chce jej się schodzić do miski :-)

Na koniec: porcja glutkowych zdjęć :-)

Glutki

2014-10-01T11:22:00.000+02:00

Dzisiaj przedstawiam Wam glutki - naszych tymczasowiczów. Glutki zostały odebrane karmiącej mamie w stanie okropnego wycieńczenia, odwodnienia, zarobaczenia i niedożywienia. Suczka albo miała tak słaby pokarm, albo już ich w ogóle nie karmiła. Walczyliśmy o nie bardzo i się udało. Glutki mają teraz około 7 tygodni, są już ustabilizowane i szukają domków. Był chłopak i dwie sunie, chłopak znalazł już dom.

Także mamy wesoło... :-)

Wrzesień

2014-09-22T18:32:00.001+02:00

Jesień jest dla mnie pewnym rytuałem przejścia, jak dla innych Sylwester albo urodziny. Oznacza początek, nową energię i czystą kartę. Kiedy inni narzekają na deszcz i zimno, ja się cieszę z kubka herbaty, książki i długich wieczorów.

Bycie wolontariuszem pochłania mnie coraz bardziej. To ciągła walka z wiatrakami, poświęcanie siebie, ale też i kopniak pozytywnej energii, że ludzie myślący podobnie walczą razem, wspierają się.

A co się dzieje w naszym mieszkanku? Milka miała operację, którą przeszła śpiewająco, ale niestety został znaleziony nowy "twór" koło pęcherza. Nie do końca wiadomo co to jest, więc co z tym zrobimy, zdecydujemy po badaniach. Teraz tradycyjnie pilnujemy żeby nie wygryzła szwów. Wścieka się, że siedzi w izolatce do tego stopnia, że mnie dzisiaj ugryzła (pierwszy raz w życiu!).

Bruno potrafi nową komendę "pokaż jajka", a u Mimi po staremu. Mieszkanie samo w sobie przechodzi powoli jesienno - zimową metamorfozę. Również na balkonie klimat się zdecydowanie oziębił. Zniknęły już kwiaty i zioła, a stanęły iglaki.

Poza tym za nami trzecia rocznica ślubu :-)

Będzie!

2014-09-09T22:38:00.000+02:00

Drogi blogowy świecie! Pamiętam o Tobie, niedługo tu wrócę i wszystko nadrobię. Pierwszy raz w życiu czuję naprawdę, że doba mogłaby trwać dwa razy dłużej...

Klatka

2014-08-28T16:12:00.001+02:00

Dzień przed tym, jak dostaliśmy propozycję przygarnięcia Lucjana i Feli, zamówiłam dziewczynom polarkowe mebelki do klatki na pocieszenie, że zostały same. Wcześniej, jak już pisałam, inne dziewczynki zrywały wszelkie hamaczki itp. z prędkością światła. Oczywiście wybrałam babski kolor :-) A teraz mieszka tam też Lucjan. Lucek znosi różowy i wyczyny bab z godnością i spokojem :-) Fela go zdradziła i wtula się w Hanię i Milkę, a on biedny sam siedzi na dolnym piętrze. Mam nadzieję, że się w końcu do niego przekonają, bo też by chętnie skorzystał ze sputnika, ale jak słyszy szczurze "nie rusz mnie i spadaj dziwolągu" to odpuszcza i idzie do narożnego, dolnego domku i siedzi nikomu nie wadząc.

Jest cudowny :-)

Lucjan i Felicja

2014-08-26T18:22:00.000+02:00

Od ponad tygodnia jesteśmy już w domu, próbuję dość do ładu ze sobą i jakoś mi to wychodzi. Bardzo przybiła mnie śmierć Lewej i myślałam, że już nie będziemy się doszczurzać, jednak los chciał inaczej. Znienacka pojawiła się propozycja oddania nam dwóch szczurów. Zastanawialiśmy się kilka dni, jednak w głębi serca wiedziałam, że je przygarniemy.

Przedstawiam Wam Lucjana (wcześniej miał na imię Brzydal ,więc musiałam zmienić na bardziej dostojne;-)), półtorarocznego kastrata. Urodą wybronił się przed śmiercią jako pokarm dla węża.

I Felicję. Fela miała wcześniej na imię Zołza :-)

Ogony powoli się zadomawiają, Hania z Milką mają mały problem żeby zaakceptować Lucjana, ale myślę, że z czasem się przekonają i będzie dobrze. Co się dziwić, jak po takim czasie dopiero poznały pierwszego faceta w swoim życiu :-) Tolerują się już, ale bez entuzjazmu, śpią na razie osobno. Cieszę się z ich obecności i nadrabiam swoje prywatne zaległości... Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej :-)

Nowości

2014-08-14T14:58:00.000+02:00

Wizji było wiele - mieliśmy projektować rodzicom kuchnię na nowo, miały być zmienione podłogi w pokojach, kolory na wszystkich ścianach, miał być odświeżony balkon... Stanęło na wymianie podłóg w pokojach i pomalowaniu wszystkich ścian i drzwi... Przebrnęliśmy przez Ikeę wzdłuż i wszerz szukając nowych dodatków, wybierając wieszaki na przedpokój... Miały być nowe meble w salonie, znaleźli już sobie gdzie dokupić do kompletu (mają meble Bonanza - może kojarzycie tę serię produkowaną lata temu)... I co? Dwa dni temu zabrali nas na oglądanie nowego mieszkania! Przeprowadzają się. Mieszkanko na parterze z fajnym ogrodem. Czy Wy też czasami macie wrażenie, że wszystko dzieje się jakoś tak szybko, zmiany nadchodzą i czujecie, że już nad niczym nie panujecie, nie nadążacie? Ja właśnie teraz tak mam. Budzę się i świat wygląda zupełnie inaczej. Dzień w dzień.

Kolejne smutki

2014-08-12T21:59:00.002+02:00

Dzisiaj odeszła od nas Lewa. Zbierała już jej się woda w płuckach. Kolejny ogoniasty aniołek dołączył do stadka za TM... Ciężko cokolwiek więcej napisać :-(

Urlop

2014-08-06T20:24:00.000+02:00

Właśnie spędzamy urlop w moim rodzinnym mieście - u rodziców. Ale żeby nie było nam za dobrze, to odświeżamy rodzicom mieszkanie. Z remontu wpadamy w drugi remont ;-) Przy czym jest to zadanie a wręcz wyzwanie! Dwa pokoje, trzy psy, trzy szczury i cztery osoby pod jednym dachem, w miejscu gdzie się maluje i wymienia podłogi to naprawdę solidne ćwiczenie planowania. Oczywiście najważniejsze są dziewczyny. Przyjechaliśmy razem z ich dużą klatką. Stoją w pokoju w którym nic nie robimy, wszystko inne próbujemy ogarnąć, a następnie je przeniesiemy i weźmiemy się za sypialnię. Pilnujemy zamkniętych drzwi, żeby się nie kurzyło i nie było hałasu i przeciągu. Wybiegi im się tutaj niezbyt podobają - nie można zejść na ziemię, tylko nudne meble i łóżko mają do dyspozycji ;-) a wiecie, najfajniej tam, gdzie można coś zbroić czyli tam, gdzie oko człowieka nie sięga od razu, brakuje ulubionych kątów, ale nadrabiamy niedogodności smakołykami. Psy sobie radzą, chociaż brakuje im długich spacerów, ale nadrobimy niedługo.

Z nowości i dat wartych do odnotowania (zabrzmi to jak notka sfazowanej psiej mamusi, ale wiecie, ważne chwile):

26 lipca Bruno pierwszy raz podniósł nogę podczas załatwiania się!

27 lipca Bruno odkrył, że umie pływać :-)

A teraz mniej pozytywne wiadomości:

W sobotę jechaliśmy do sklepu po materiały. Przy samej Castoramie zauważyliśmy psa, który biegł środkiem najbardziej ruchliwej drogi. Zawróciliśmy i zaczęliśmy go gonić, wołać, nęcić przysmakami itp. Niestety był bardzo zdenerwowany, bał się podejść i uciekał, a przy tym trzymał się cały czas tej ruchliwej drogi :-( Sami nie dawaliśmy rady, zaczęłam więc wydzwaniać po pomoc. Schronisko, Straż Miejska, Policja, weterynarz... Schronisko już po godzinach pracy. Straż Miejska się rzekomo nie zajmuje odławianiem zwierząt. Policja przyjechała, ale spytano mnie dlaczego ten pies nie może sobie po prostu biegać i co oni, policjanci mają zrobić. A co jak pies ma wściekliznę. A czego ja oczekuję. Nawet nie wyszli z radiowozu. Każdy po kolei olewał nasz apel, a my psa goniliśmy przez dwie następne miejscowości. Cały czas główną, ruchliwą drogą. Weterynarz (który cudem odebrał w sobotę wieczorem, w tym mieście weterynaria wygląda bardzo słabo i nie było lekarza, który pełniłby dyżur) wyraził chęć pomocy, ale leki "pacyfikujące" miał tylko w zastrzyku, więc nie pomogłoby to złapać psiaka. Zrezygnowani zadzwoniliśmy po Straż Pożarną. Osoba pełniąca dyżur telefoniczny również zadała błyskotliwe pytanie "A czemu pan chce łapać tego psa?", więc jak Dawid wyjaśnił, dlaczego, to przysłali pomoc, czterech strażaków z kpiącymi uśmieszkami, ale siatkę mieli i biegali, realnie starali się nam pomóc. Psa niestety nie udało się złapać. Uciekł do lasu i ślad po nim zaginął. Mam jedynie nadzieję, że dostał dzięki temu szansę, że nie szedł środkiem drogi. Że może ktoś się nim zainteresował, tak jak my.

Znieczulica ludzi mnie przeraża. Pomijając brak szacunku dla życia tego psa, on stanowił również realne zagrożenie dla samochodów! Mogło się to skończyć tragicznie, zarówno dla zwierzęcia, jak i dla kierowców. Szczerze wierzę, że wszystko do nas wraca. I dobro i zło. Mam nadzieję, że i ci obojętni ludzie niedługo się o tym przekonają.

Nasze malutkie stado

2014-07-31T00:06:00.000+02:00

Zostały nam trzy dziewczynki i jest teraz tak okropnie pusto! Chociaż jestem zmęczona chorobami, bieganiem do weterynarza i zamartwianiem się, to jednak chodzi mi po głowie myśl, że chciałabym przygarnąć dwie młode dziewczynki. Póki co, walczymy z przypadłościami Lewej - jej serduszko ledwo działa, krążenie też ledwo, ledwo, ale się nie poddaje. Musimy się liczyć, że każdego dnia może się stać najgorsze, ale chyba dzięki temu tak bardzo docenia się jej obecność, każdy kęs jedzenia, skok i bieg przynoszą ogromną radość.

Na pierwszym zdjęciu Milka:

Tu nasza dzielna Lewandowska :-)

W komplecie.

Hania:

I najstarsza z najmłodszą :-)

W końcu znalazłam do klatki plastikowy badziew, którym mogę wypełnić puste pole. Jak wiecie moje zołzy nie potrafią żyć z mebelkami z polaru (niektóre są tak piękne i przytulne, a one nie chcą!), wszystko zrywają z prędkością światła i cały czas kombinowałam, jak zapełnić przestrzeń w klatce. Ostatnio na próbę zamówiłam z Zooplusa rozsuwany tunel. I to był strzał w dziesiątkę. Dziewczyny polubiły go od pierwszych chwil, tunel daje się swobodnie rozciągać i wyginać. Zamówiłam jeszcze dwa - już są w drodze do nas :-)

Domowe nowości

2014-07-24T20:44:00.000+02:00

W niedzielę miałam urodziny. Dostałam od rodziców super rzeczy do domu - zestaw doniczek (które schowane czekają na swój debiut, chwilowo nie mam gdzie ich poustawiać), a oprócz nich latarenkę, podstawkę pod świece, świetną tacę i wisior ZE SZCZUREM! Ozdoby nie mają jeszcze swojego miejsca, ciągle się zastanawiam, gdzie im będzie najlepiej :-) Wisior jest dla mnie za duży jako biżuteria, ale powieszę go na sznurku na ścianie :-)

W Empiku spore przeceny, więc kupiłam torbę, podusię do dziennego i kalendarz.

Urodziny spędziłam w Ikei na zakupach i w końcu kupiłam kosz do łazienki - robi za śmietniczek.

I nareszcie zrobiłam sobie brelok do kluczy :-)

Pośrednictwo.

2014-07-24T12:18:00.001+02:00

Od jakiegoś czasu rozglądamy się za malutkim domkiem. Póki co nie trafiliśmy na dom idealny. Ale kilka spotkań z pośrednikami wystarczyło, żebym się do nich stuprocentowo zraziła. Nie wiem jak u Was to wygląda, ale ja mam porównanie z dwóch miast i doświadczenia identyczne. Przede wszystkim denerwująca standardowa gadka:

Numer 1. "proszę się szybko decydować, ja tu codziennie ludzi przyprowadzam, jutro już może być sprzedany". A ogłoszenia wiszą i wiszą...

Numer 2. "To cicha i spokojna okolica". Podczas wywiadu środowiskowego z policjantem dowiedzieliśmy się, że dzielnica należy do jednych z najgorszych w mieście, mają tam statystycznie najwięcej interwencji.

Numer 3. "Domek w okolicy miasta". Na żywo okazuje się, że trzeba jechać około pół godziny.

Numer 4. "Nie wiem". Standardowa odpowiedź na większość naszych pytań.

Masakra! Powoli zaczynam omijać oferty biur szerokim łukiem.

Keep Calm :-)

2014-07-23T09:53:00.000+02:00

Masakra

2014-07-21T09:49:00.002+02:00

Tyle mnie nie było i nawet nie wiem, kiedy czas zleciał. Ciągle coś wypada - u weterynarza powinniśmy mieć wykupione miejsce noclegowe w poczekalni. Ciągle latamy z Lewą, to ogonek się nie goi, to oddech jest niepokojący... A jak się uspokoi ze szczurami, to psy zaczynają niedomagać. Mimi ma coś z żołądkiem, zdarza jej się wymiotować i mieć rozwolnienie. Trochę za często, musimy ją przebadać. Bruno alergik, uczulony na jakiegoś habazia na łące, jeszcze ma jakiegoś mini guzka/krostkę na udzie. Na okrągło coś smarujemy i dezynfekujemy, wmuszamy leki i obserwujemy. Opadam trochę z sił, bo nerwy są straszne. Dodatkowo dokładnie tydzień temu pożegnaliśmy Manię! :-( Jeżeli można mówić o spokojnej śmierci, to ona taką miała. Malowałam się przy klatce i obserwowałam dziewczyny - Mania leżała wtulona w swoje siostry w domku i umarła nagle, we śnie. Trwało to parę sekund. Celowo piszę umarła - nie znoszę mówić że coś zdechło. Ma to okropny wydźwięk. Także zostały nam trzy dziewczynki i totalnie popękane serca. Dopiero co odeszła Inka i Prawa. Wiem, że to część życia, ale nie zmienia to faktu, że bardzo ciężko się z tym wszystkim pogodzić.

Fotopodsumowanie - czerwiec 2014

2014-07-03T21:36:00.003+02:00

Czerwiec upłynął pod szczurzym znakiem. Poświeciliśmy dziewczynom bardzo dużo czasu. Na pierwszym zdjęciu Prawa - jeszcze jak czuła się nieźle.

Lewa...

Trochę widoczków:

Malutka nowa aranżacja szafkowa:

Bruno nie wie gdzie się podziać jak sprzątam.

Nowe małe odkrycie: mydełko z roślinną gliceryną - fajnie nawilża!

Podczas upałów próbowałam przekonać dziewczyny do ochłody. Mimo niewielkiej ilości wody i smakołyków - nie udało się.

Prawunia się zajadała kaszką, tu jeszcze leki działały.

I Hanka - na krótko przed operacją. Widać na dole jej guza.

Mama mnie rozpieściła - dostałam w prezencie oleje, wodę różaną i letnie, kolorowe spodnie.

Niestety nie mamy czasu poopalać się równo, więc słońce łapie nas ukradkiem a potem chodzimy tacy "odrękawków" ;-) Na pierwszym planie Bruno w śmiesznej pozycji - usiadł jak Gabi :-)

Portretowo...

I Mania - nasza modelka.

Tak próbowaliśmy zabezpieczyć Hanię po zabiegu - sweterek skończył jako gustowny komin, a kołnierz i moje wyobrażenie sznurkowych szeleczek w ogóle nie wypaliło. Pozwoliła cyknąć w jednym i drugim kilka zdjęć a potem ściągnęła.

Odwiedziła nas Gabi i pomagała odsypiać.

Słoneczko...

Siadłam w końcu do bransoletek - i tak ich nie skończyłam, ciągle coś wypada!

Blog

2014-06-29T22:47:00.002+02:00

Ostatnio zastanawiam się często, po co mi blog? Na pewno potrzeby zmieniały mi się z wiekiem, a bloguję od czasu, gdy byłam nastolatką. Na początku było to miejsce żeby się pochwalić tym, co się robiło ze znajomymi, wyróżnić coś, co jest fajne a potępić to, co zdecydowanie fajne nie jest. Gdy poszłam na studia stało się to dziennikiem absurdów mojej rzeczywistości, anegdot i uniesień pierwszej miłości. Po studiach zaczęłam obserwacje najbliższego środowiska, starałam się pisać językiem literackim, oryginalnym i poprawnym... A teraz? Na początku chciałam uwieczniać całkiem zwyczajne rzeczy z mojego życia, dzielić się rzeczami, które opowiedziałabym każdemu, nic osobistego. Ale muszę przyznać, że wiele się zmieniło. Nie zależy mi już tak na poprawności wpisów (co pewnie zauważyliście, bo błędy które robię wołają o pomstę do nieba), wylewam za to z siebie często rzeczy prosto z serca. Chociaż ciężko powiedzieć, że na podstawie bloga ktoś może całkowicie mnie poznać/rozszyfrować to jednak przelewam tu szczerą cząstkę siebie i swojego światopoglądu. Jest to taki mój internetowy pamiętnik.

A Wy dlaczego blogujecie?

Szczurze perypetie

2014-06-27T16:46:00.001+02:00

Hania ma już prawie zagojoną ranę. Mieszka już w dużej klatce i widać, że jest bardzo szczęśliwa z tego powodu. Dzisiaj zamówiłam nową partię granulatu bo od przyszłego tygodnia będziemy likwidować... Wszoły! Wyobrażacie sobie? Pierwszy raz w życiu mamy wątpliwą przyjemność z tymi pasożytami. Także wszystko do dezynfekcji. Byle tylko Hanka się wygoiła do końca. Niewydolność Lewej przyprawiła mnie o kolejny mini zawał parę dni temu. Zaczęła bardzo intensywnie oddychać, ale po podaniu leków jest już dużo lepiej. Wiem, że jest też w wieku, gdzie można się wszystkiego spodziewać, ale cieszę się z każdego kolejnego dnia spędzonego razem.

Pisałam też o tym, że Mania wygrała konkurs fotograficzny o tematyce "Szczur potrzebuje szczura, taka jest jego natura". Wrzucam więc zwycięskie zdjęcie i zdjęcie po otrzymaniu nagród:-)

Nagrody ufundowało Niezłe Ziółko. Dziewczynom dałam na początek suszone warzywa i tylko Milka rozsmakowała się w tej formie, ale owoce to już szał ciał - wszystkie jadły :-) A suszonki po otwarciu paczek tak zapachniały, że sama chętnie bym je zjadła! Ale głupio dzieciom zabierać, ech ;-) W każdym razie postanowiłam kupić przy okazji maszynkę do suszenia żywności (czy ma to jakąś swoją nazwę?) i kiełkownicę. Na pewno wszyscy domownicy na tym skorzystają.

Kwas chlebowy

2014-06-25T17:24:00.000+02:00

Jakiś czas temu poprzez Streetcom dostałam do testowania paczkę z kwasem chlebowym. Był to mój pierwszy produkt do testowania. Na początek kilka słów od producenta:

Naturalne źródło orzeźwienia

Razowy Kwas Chlebowy to naturalny napój gazowany, który powstaje wyłącznie z najwyższej jakości składników ‒ krystalicznej wody oraz słodów: żytniego i jęczmiennego. Nie zawiera konserwantów, nie jest sztucznie dosładzany i barwiony. Nawet gaz jest w nim naturalny. Niepowtarzalny smak zawdzięcza złocistym zbożom oraz naturalnym sokom owocowym: żurawinowemu i śliwkowemu.

Tradycja ze smakiem

Napój charakteryzuje się lekkim posmakiem podpieczonej skórki chleba ze słodką i kuszącą nutą karmelu. Warianty smakowe – żurawinowy i śliwkowy powstają po dodaniu naturalnych soków owocowych.

Jakość od pokoleń

Kwas chlebowy to napój z wielką tradycją. Już w X wieku był powszechnie lubiany i stosowany jako doskonały sposób na gaszenie pragnienia. Kwasy chlebowe od lat cenione są za swój wyjątkowy i orzeźwiający smak.

W trosce o Twoich bliskich

Dzisiaj, ze względu na naturalne składniki, jest również świetnym wyborem dla osób, które dbają o dietę swoją i swoich bliskich. Razowy Kwas Chlebowy doskonale gasi pragnienie, dodaje energii i zapewnia dobre samopoczucie całej rodziny.

Spróbuj!

Razowy Kwas Chlebowy to napój wyjątkowy. Polubi go każdy, kto ceni wspaniały smak oraz produkty pochodzenia naturalnego. Razowy Kwas Chlebowy to najwyższa jakość w kategorii napojów gazowanych. Spróbuj!

Byłam miło zaskoczona, jak otrzymałam paczkę. Logując się na Streetcom nie sądziłam, że kiedykolwiek wezmę udział w kampanii. W kartonie było 6 dużych butelek do testowania dla mnie i 17 mniejszych do rozdania. Nigdy wcześniej nie piłam napoju tego typu, więc ochoczo z Dawidem przystąpiliśmy do testowania. Ja spróbowałam i przepadłam. Jest to napój totalnie w moim stylu. Jest słodki, ale nie za bardzo, ciekawy w smaku, zdrowy i orzeźwiający. Długo trzyma temperaturę, więc idealnie sprawdził się na spacerach z psami podczas upałów. Dawid najbardziej lubi smak żurawinowy, mi w sumie smakują wszystkie warianty. My entuzjastycznie podeszliśmy do tego produktu, ale trzeba przyznać, że opinie testujących były różne. Kampania również mi się podobała, wszystko było fajnie i przejrzyście przygotowane. Już się rozliczyłam z raportów i ankiety końcowej, uważam, że była to fajna przygoda :-) Kwas na pewno na dobre zagości w mojej lodówce. A Wy mieliście okazję go spróbować?

Moje smutki

2014-06-22T00:58:00.001+02:00

Smutno u nas. W piątek pożegnaliśmy Prawą, bo już było z nią źle. Guz szybko postępował i nie reagował na leki. Była z nami równo dwa lata. Mała, zadziorna na początku ale dzielna i waleczna jeżeli chodziło o zdrowie.

Jesteśmy na półmetku z naszymi dziewczynami, 4 z nami, 4 za TM.

Wiecie co jest najgorsze w tym wszystkim? Że szczury to naprawdę mądre i cudowne stworzenia. I kiedy się już człowiek dotrze, pozna nawyki, upodobania, bardzo się zbliży i wytworzy się silna więź, nadchodzi czas pożegnania.

Prawa była niesamowita. Nasza więź dojrzewała powoli. Początkowo nie ufała człowiekowi i gryzła, gdy tylko zbliżyło się do niej rękę. Miałam pogryzione palce i nawet raz usta. Metodą małych kroczków udało się ją przekonać do siebie, a po wyleczeniu zapalenia płuc, po prostu czuć było od niej wdzięczność. Jedno z moich ulubionych ostatnich wspomnień to taki obrazek: włożyłam dziewczynom malutki domek do klatki. Wszystkie podchodziły z dużą rezerwą i strachem, aż wpadła w nie Prawa, przepchała się przez ten mini tłum swoimi łapkami i podeszła odważnie zobaczyć, co to za obcy element się pojawił na ich terenie. To przepychanie się wyglądało przekomicznie :-) Nie była typem strachusia. Kilka razy w starym mieszkaniu jako jedyna odważyła się zwiedzać to, co jest poza pokojem. Oczywiście bez naszej wiedzy :-) A jakie było niezadowolenie, jak przeszkodziliśmy w wycieczce i zanieśliśmy do klatki!

Hanka tak grzebała w ranie, że zrobiła sobie mega ropień. Teraz zrobiła jej się rana otwarta i staramy się zwalczyć zakażenie bakteryjne. Jeździmy codziennie na oczyszczanie i nadal pilnujemy. A ona nadal uparcie znajduje sekundy, w których może coś sobie uszkodzić. Nadal bardzo chce wrócić do dziewczyn (wybiegi są mocno przez nas kontrolowane) ale już się przyzwyczaiła do nas i częstych podróży na rękach a to do kuchni, a to do toalety. Zaliczyła nawet z nami zakupy w Lidlu i oglądanie jednego domku na sprzedaż (na razie rozglądamy się za okazjami niezobowiązująco, ale kto wie?). Walczymy o nią i trzymamy kciuki, żeby bakterie nie okazały się jakimś syfem strasznym nie do pokonania.

Noce żywych trupów

2014-06-18T13:11:00.001+02:00

Chodzimy jak zombie. Hankę trzeba było zszywać jeszcze wczoraj, wyobrażacie sobie? Pilnujemy ją na zmianę przez całą dobę a ta i tak znajdzie sposób żeby pozbyć się tych szwów. Wczoraj wieczorem już ryczałam z przemęczenia pod prysznicem. Jedną ręką myłam głowę a w drugiej musiałam trzymać wysoko transporter z naszą mała zołzą, bo inaczej leciałabym znowu do weterynarza.

Z Prawunią nie jest dobrze. Tzn. nie cierpi póki co, ale na sto procent już jej się nie poprawi. Rozpieszczamy ją jak się tylko da i umilamy jej ten trudny okres. Ciężko mi z myślą, że zmierza to do konkretnego celu.

Biorę udział w rozdaniu :-)

2014-06-15T19:32:00.002+02:00

O tutaj... klik :-)