Caddicus Caddi

Pakamera Pana C.

2012-03-01T08:26:00.000+01:00

Pan C., gdy był całkiem małym chłopcem, a było to w połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, mieszkał w bardzo dużym domu z werandą porośniętą dzikim winem. Jesienią ukochana babcia z dojrzałych owoców dzikiego wina robiła sok lub dżem o niepowtarzalnym smaku. Z werandy, znajdującej się na wysokości pierwszego piętra, prowadziły drzwi do tajnych i poufnych pomieszczeń, w których znajdowały się nieużywane przedmioty, stare książki i zeszyty. Czasami udawało się Panu C. zakraść niepostrzeżenie i buszować w otoczeniu rzeczy pachnących czasem i starością. Przyjemność była przerywana przez dorosłych zaniepokojonych jego cichą nieobecnością.

Ojciec Pana C. - 1937

Do dziś w pamięci Pan C. zachował emocje i ten szczególny dreszczyk towarzyszący wchodzeniu w zakazane rewiry. Ostatnio zakradł się do swojego bloga od strony zaplecza, poszperał tu i ówdzie, i co najważniejsze, nie wyrządził żadnej szkody. Najbardziej zaintrygowały go statystyki, ale nie w części, która mówi ile było odwiedzin, skąd były wejścia itp. Najsmakowitsze okazały się informacje o tym, w oparciu o jakie słowa kluczowe wyszukiwarki trafiały na to poletko Pana C.

A oto urobek wyszukiwarkowych robotów:

robot
neustettin
kardamon
kiszone pomidory
konfitura z zielonych pomidorów
runkeeper
droga do sexu
pachnidło
niewolnictwo
pachnidło
pszczoły sprzedam
ilustracja dobra i zła
caddicus twitter
bezdomny
caddicus
płuca
sam chłopak rysunek
elizebeth konin
trzymasz w rece caly świat
wagony pociagu tunel pod kanałem la manche zdjęcia
william blake anioł dobra i anioł zła
bezdomny
bóg

Kolor z podświetleniem

2012-02-24T08:21:00.002+01:00

Marian i Hela mają w domu komputer stacjonarny, który jest spadkiem po synach oraz laptop, który używany jest głównie przez Mariana. Hela w pracy i w domu posługuje się komputerem stacjonarnym, na którym opracowuje prezentacje i redaguje dokumenty. Do tej pory wystarczał jej sprzęt posiadamy w pracy oraz ten wysłużony domowy.

– Wiesz, Marian – powiedziała pewnego wieczoru – potrzebuję nowy laptop. Taki tylko dla siebie.

– Ale po co ci nowy sprzęt? Przecież ten, który masz w zupełności wystarcza.

W tym momencie dostrzegł złowrogi błysk w jej oczach. Uświadomił sobie, że zbyt pochopnie wyraził negatywną opinię o jej pomyśle. Nim zdołał załagodzić niestosowność swojej uwagi Hela już przejęła inicjatywę w rozmowie:

– Żartujesz ze mnie! Ty jeśli coś chcesz... nowy telefon komórkowy, laptop, czy choćby zegarek to bez problemu kupujesz, a gdy ja chce coś mieć dla siebie to od razu wielkie halo! Koleżanki w pracy mają swoje laptopy, a ja jestem, jak uboga krewna.

– Dobrze, już dobrze, Heluś – łagodził Marian. – Źle mnie zrozumiałaś, to było raczej pytanie, a nie, że ci odmawiam czegokolwiek. Przecież wiesz, że dla ciebie wszystko...

Koncyliacyjna postawa Mariana uspokoiła ją na tyle, że kontynuowała spokojnym głosem dalej. Marian patrząc na Helę wiedział, że jest przy nim tylko ciałem, a myślami przy wymarzonym cacku, które czule gładzi i dotyka.

– Wiesz, jaki jest najlepszy? - zapytała.

– Wszystko zależy od tego, co chcesz na nim robić, ale warto zwrócić uwagę na procesor, kartę graficzna i kartę dźwiękową oraz pojemność dysku. Laptop to zakup na parę lat, więc trzeba wybrać model o bardzo dobrych parametrach.
– Też tak uważam kochanie i właśnie już sobie taki bardzo, ale to bardzo dobry model upatrzyłam. Byłam nawet już w Media Markt...
– Jaki to model? – spytał przytomnie Marian.
– No, jak to jaki??? Zielony z podświetlaną klawiaturą!

Posted via Blogaway

Ci obrzydliwi Żydzi

2012-02-20T09:41:00.000+01:00

Rytuały żydowskie, zwłaszcza te związane z ofiarą baranka, znalazły przyjazną przystań i twórcze rozwinięcie w chrześcijaństwie. Ogromną rolę odgrywała krew, która widoczna jest w symbolu ofiary Jezusa i kontynuowana w obrzędzie eucharystii. Gdy Piłat oponował przeciw skazaniu Jezusa za bluźnierstwo, gdyż czuł iż jest to spór stricte religijny, a reprezentujący naród żydowski przedstawiciele Sanhedrynu mieli powiedzieć, że biorą na siebie cała odpowiedzialność:

– Krew jego na nas i na nasze syny!

Te rzekomo wypowiedziane słowa stały się podstawą do prześladowania Żydów w całym chrześcijańskim świecie. Z reguły myślimy, że te sprawy i zdarzenia są odległe geograficznie i czasowo, podczas gdy przeszłość tak naprawdę jest współczesna, a fałszywe oskarżenie sprzed lat jest asumptem kultu eucharystii - najświętszej rzeczy w katolicyzmie.

Rok 1215, sobór laterański IV rozstrzyga spór teologiczny dotyczący natury obecności Jezusa w hostii. Ojcowie soborowi przyjmują, że podczas mszy dokonuje się transubstancjacja, czyli zostaje tylko zewnętrzna forma chleba i wina, natomiast w istocie mamy do czynienia z prawdziwym ciałem i krwią Jezusa.

Rok 1399, 15 sierpnia, piątek. Poznańskie Błonia. Żydzi poprzez przekupstwo wchodzą w posiadanie trzech hostii, gdyż chcą sprawdzić namacalnie, czy jest to rzeczywiste ciało Jezusa. Najpierw dźgają nożami i widzą, że wpływa prawdziwa krew. Wystraszeni próbują zwrócić hostie w studni, ale te wpływają i unoszą się. Odnalezione przez pobożnych katolików uroczyście zostają przeniesione do kościoła, ale wracają samoczynnie w miejsce odnalezienia. Zapada decyzja, by ufundować tam kościół. Tyle legenda, u podstaw której była nienawiść do tych, którzy w powszechnym przekonaniu byli winni śmierci Jezusa. Nie byłoby w tym nic dziwnego, bo w średniowieczu krążyło wiele opowieści dziwnych treści, zmyśleń, czy oskarżeń. Dziwi, że do takiego arsenału sięga się na początku dwudziestego pierwszego wieku.

Rok 2012. Parafia Bożego Ciała w Poznaniu. Promocja niedawno wydanej książki Mieczysława Noskowicza "Najświętsze trzy Hostie" (poprzednie wydanie w 1926 roku), która podtrzymuje średniowieczne oskarżenia mimo, iż wiadomo od dawna, że przywoływana opowieść należy do tzw. urban legend, które zalewały ówczesną Europę. Jest ona kłamliwa i pełna nienawiści, a upowszechnianie jej w imię czci dla eucharystycznego ciała Jezusa - stanowi zaprzeczenie temu wszystkiemu, czego nauczał Kościół w kwestii stosunku do Żydów. Odcięcie się kurii arcybiskupiej od tego wydawnictwa to trochę za mało, wydaje się, że arcybiskup Gądecki mógłby wykazać większe zdecydowanie i zabronić promowania fałszu prowadzącego do nienawiści.

––>> Poznaj Żyda!

Żydzi profanujący hostię

Fresk w kościele przy ul. Żydowskiej w Poznaniu.

Żydzi wrzucający hostię do studni.
Parafia Bożego Ciała w Poznaniu.

Nadczłowiek - Talmud wysiada

2012-02-14T18:37:00.000+01:00

Pan C. jako człek wyrozumiały, cierpliwy i łagodny z pewną nieśmiałością przyglądał się wczoraj temu wszystkiemu, co pojawiło się w komentarzach pod zgoła niewinną notką o niemocy Mariana. Wieloletnie przebywanie w obecności białogłów wiele go nauczyło, ale jak widać żadna wiedza przeszła, teraźniejsza i przyszła nie jest w stanie ogarnąć zjawiska, jakim jest kobieta. Na okoliczność burzliwej niewieściej dysputy przestudiował wybrane fragmenty Talmudu, by lepiej zrozumieć ich naturę. Owszem, znalazł tam ciekawe wątki podane przez uczonych, choćby taki:

Skojarzenie udanego związku mężczyzny z kobietą jest tak trudne, jak rozdzielenie wód Morza Czerwonego. Potrzebna jest do tego nieskończona mądrość Boża. [...] obowiązkiem mężczyzny jest szukanie żony o umiarkowanym temperamencie, pełnej taktu, skromnej i pracowitej.

Niestety, cała wiedza o kobietach gromadzona przez pokolenia wybitnych rabinów okazała się funta kłaków warta wobec tego, co kobiety wnoszą w formie samowiedzy. Panowie! cywilizacja i cały znany nam świat rozpada się! Możemy wołać, jak onegdaj Rzymianie: Hannibal ante portas!

Co kobiety mówią same o sobie? Ano właśnie to:

Możemy chodzić i w różowym i w niebieskim.
Wiemy , że nasze dzieci są na pewno nasze ( przynajmniej do czasu narodzin, bo w szpitalu może dojść do zamiany noworodków, o czym kobieta może nie wiedzieć).
Nie łysiejemy.
Mamy swoje święto państwowe i międzynarodowe.
Mamy pierwszeństwo przy ewakuacji rozbitków.
Nie płacimy rachunków.
Możemy chodzić na wysokich obcasach.
Umiemy się skupić na kilku rzeczach jednocześnie.
Jeżeli jesteśmy zakładnikami, to zostajemy uwolnione jako pierwsze.
Gdy jesteśmy zdradzane, to jesteśmy ofiarami.
Gdy my zdradzamy, to facet jest rogaczem.
Możemy spać z przyjaciółką i nie zostaniemy posądzone, że jesteśmy lesbijkami,
Rozróżniamy i potrafimy nazwać siedem odcieni każdego podstawowego koloru.
Nasze toalety publiczne nie śmierdzą tak, jak wasze.
Kiedy przebijemy oponę, nam zawsze zatrzyma się jakiś mężczyna, żeby pomóc, a was przejeżdżająca kobieta najwyżej ochlapie.
Mamy wybitne powonienie i znamy się na perfumach, dla was każde perfumy pachną jaśminem albo bzem.
Żona prezydenta jest pierwszą damą, a mąż pani prezydent kim jest?
Żona ambasadora to pani ambasadorowa, a mąż pani ambasador?
I mamy o niebo lepsze szczyty. Gdyby mogli ich doznać to na pewno, by umarli.

Wizualizacja punktu 19.

Uwaga! Ściągnięty plik html uruchomić w przeglądarce Internet Explorer.

Stan podgorączkowy

2012-02-11T19:30:00.002+01:00

Pan C., gdyby nie znał od trzydziestu lat Heli i Mariana miałby rzadką sposobność opowiadania historyjek z cyklu z życia wzięte. Mało tego, nie miałby poczucia radości z powodu, że nie jest na miejscu Mariana. Niby nic, a jednak cieszy.

Wczoraj po powrocie z pracy Marian oznajmił, że źle się czuje i musi się położyć. Hela pomyślała przez chwilę, że rzeczywiście coś mu dolega, bo nawet nie spytał o obiad. Gdy chciała mu go podać odmówił zdecydowanie, a z twarzy uderzało cierpienie. Pomogła mu się położyć, podłożyła poduszki pod głowę i troskliwie przykryła kołdrą.

- Co ci dokładnie dolega, Marian?

- Bolą mnie stawy i mięśnie, czuję temperaturę, drapanie w gardle i bardzo boli mnie żołądek - odpowiedział.

- Obawiam się, czy nie jest to coś wirusowego - powiedziała Hela. - Może podjedziemy do lekarza?

- Nie ma potrzeby - zaprotestował gwałtownie.

W tym miejscu należy odnotować, że Marian unikał lekarzy jak ognia. Obawiał się, że wykryją mu jakieś straszne choroby. Wolał leczyć się domowymi sposobami stosując takie środki, jak woda z miodem i cytryną, czosnek, czy aspiryna. Hela zawsze... prawie zawsze miała w pogotowiu wszystkie niezbędne środki naturalne na wypadek niemocy Mariana.

Na początek podała mu wodę z cytryną i miodem, którą przyjął z bolesnym wyrazem twarzy. Pod pachę standardowo wsunęła termometr. Po kilkunastu minutach powróciła.

- Jaka temperatura? - spytał.

- Jest trzydzieści siedem i jedna kreska - odpowiedziała nie okazując zdziwienia

- Dziwne, bo czuję, jak mnie trawi gorączka - zaczął tłumaczyć się Marian

Hela przemilczała.

- Może podać ci pilota do telewizora?

- Tak, podaj proszę - powiedział Marian. - Może jakoś odwrócę uwagę od dolegliwości.

- Oczywiście, kochanie - powiedziała ze zrozumieniem. - To ty sobie leż i oglądaj, a ja wyskoczę do apteki, bo nie ma w domu aspiryny, ani fervexu.

Marian dopił zawartość kubka i zaczął bawić się pilotem przełączając kanały. Hela w tym czasie ubierała się i gdy już zamierzała wyjść dobiegło wołanie:

- Kochanie, do której apteki jedziesz?

- Jak zawsze do Stylowej - odpowiedziała.

- Tam obok jest cukiernia Preus...

- Przecież boli cię żołądek - żachnęła się Hela.

- Już przestał - powiedział zmieszany. - Jestem głodny, a czuję, że jedyne co mogę zjeść to rurki z kremem i ptysie. Kup kilka.

Dupa krowy

2012-02-09T08:11:00.001+01:00

Zdarzenie miało miejsce w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Mniej więcej w połowie trwania wojny polsko-jaruzelskiej Pan C. odbywał praktyki pedagogiczne w studium nauczycielskim i prowadził zajęcia z historii filozofii. Przekrój grup był dość szeroki, bo miał do czynienia z jednej strony z przyszłymi przedszkolankami i nauczycielami zajęć technicznych z drugiej zaś z tymi, którzy w przyszłości mieli być nauczycielami wychowania fizycznego. Większość traktowała historię filozofii za dopust Boży, ale uczestniczyła w umiarkowanie uprzejmy sposób. Najgorzej zajęcia znosiła grupa przyszłych wuefistów, w której jeden z wybitnie uzdolnionych cały czas rozmawiał i komentował, jaka to dlań strata czasu.

Pan C. w pewnym momencie nie wytrzymał, przerwał wykład i zwrócił się bezpośrednio do studenta:

- Może pan się nieco skupi i posłucha? Może się pan czegoś ważnego dowie?

- Ale po co? - odpowiedział butnie - Przecież nie będę na wuefie uczniom mówił o Sokratesie i Platonie!

- To prawda, ale bardziej chodzi mi o... pana - odpowiedział pan C.

W tym miejscu warto przytoczyć zdarzenie opisane w jednym z bardzo wielu listów, jakie otrzymał profesor Miodek. List napisał starszy pan, który do szkoły uczęszczał jeszcze w okresie przed drugą wojna światową. Była to lekcja fizyki lub matematyki, a o czystość językową dbali wówczas wszyscy nauczyciele, a nie tylko poloniści. Nauczyciel poprosił do tablicy jednego z uczniów, aby omówił jakieś zagadnienia. Wezwany odczuwając pustkę w głowie wzrokiem szukał pomocy w klasie.

-Rozchodzi się o to... rozchodzi się w tym o to... yyyy, rozchodzi się... - tak dukał i dukał. Nauczyciel, mimo że cierpliwy, słuchał tego z coraz większą irytacją. W końcu nie wytrzymał i podniesionym głosem powiedział:

-Rozchodzi to się krowie dupa przy cieleniu, a tu CHODZI o coś!!!

Pierwszy podryw Mariana

2012-02-06T12:15:00.000+01:00

Pan C. często wspomina swego przyjaciela z okresu studiów Mariana. Jego relacje z Helą stały się już legendą, a określenie Mariana mianem pantoflarza należą do najłagodniejszych. Owszem podejmował próby zmiany układu w związku z Helą, nawet chciał być asertywny, ale... bezskutecznie. Na Helę nie ma mocnych.

Już trzydzieści lat temu Pan C. dostrzegał u Mariana symptomy świadczące o słabości i bojaźni w relacjach z kobietami, choć wydawało się mu wówczas, że sobie z tym poradzi. Marian był wówczas chorobliwie nieśmiały. Pewnego razu po jakimś trudnym egzaminie wybrali się do klubu studenckiego. Przy barze dostrzegli atrakcyjną dziewczynę. Marian przez godzinę gapił się, ale nie miał odwagi podejść. Wreszcie Pan C. powiedział:

- Jeśli nie podejdziesz i nie zagadniesz, to pozwolisz, że Cię wyręczę...

- Ależ nieee.... już idę - powiedział Marian.

Podszedł do baru i usiadł obok piękności.

- Czy możemy chwilę porozmawiać? - zapytał szeptem.

Dziewczyna popatrzyła na niego i wrzasnęła:

- Chcesz się ze mną przespać?!!! [poprawka wg uwagi transparentnej]*

Wszyscy dookoła zamilkli i zaczęli im się przyglądać. Marian zamarł przerażony, poczuł jak krew odpływa mu z głowy, po czym chyłkiem powrócił do stolika.

Po chwili dziewczyna podchodzi do niego i przeprasza:

- Jestem studentką psychologii i badam, jak ludzie zachowują się w kłopotliwych sytuacjach.

Marian otworzył szeroko oczy, spoglądał to na dziewczynę, to znów na Pana C. Wziął głęboki oddech i wrzasnął ile sił w płucach:

- Dwie stówy za numerek wystarczy?!!!

*Było: Chcę się z Tobą przespać

Wiersze w serduszka

2012-02-03T19:26:00.002+01:00

Nie wiem, czy Pan C. wspominał, że ukochana Mariana była i jest... kobietą renesansu i żadnej pracy się nie boi. Przed laty, gdy była tuż po studiach, podjęła pracę w szkole średniej. Mimo, iż z wykształcenia była prawnikiem podjęła pracę nauczyciela języka polskiego. Wymagało to od niej sporego samozaparcia i przygotowań, ale cóż to jest dla kogoś tak pracowitego i ambitnego, jak Hela.

Znając swój brak przygotowania do nauczania filologii polskiej nadrabiała to oczytaniem i perfekcyjnym przygotowaniem do każdych zajęć. Szukała wszelkich sposobów, by lekcje były ciekawe i atrakcyjne, a przekazywana wiedza była przyswajalna. W wolnej chwili przeglądała podręczniki, czasopisma i zwykłe gazety, bo nigdy nie wiadomo, gdzie można znaleźć coś pomocnego i godnego uwagi. Pewnego razu trafiła na ciekawy żart rysunkowy, który przedstawiał trzy uchwyty do papieru toaletowego. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby poszczególne obrazki nie były opatrzone podpisami.

Na pierwszym uchwycie zawieszony był biały papier z nadrukiem w serduszka. Hela nie wiedziała, czy koniecznie chciałaby używać takiego papieru, ale uśmiechnęła się, gdyż pod obrazkiem widniał napis liryka.

Na drugim uchwycie był zawieszony szary papier, a pod nim napis epika.

Wreszcie trzeci uchwyt, ale bez papieru z podpisem... dramat.

Pomyślała, że grafika może być znakomitym narzędziem do pokazania różnicy pomiędzy poszczególnymi (~~gatunkami)~~ rodzajami literackimi. Nic tak nie oddziałuje na pamięć emocjonalną, jak żart, czy trafnie dobrany obraz. Chińskie porzekadło, że obraz wart więcej niż tysiąc słów miało znaleźć tu praktyczne zastosowanie.

Hela, jak umyśliła, tak też uczyniła. Aby efekt prezentacji był właściwy zleciła powielenie obrazka w większym formacie i przyniosła go na lekcję. Najpierw zreferowała wszystko na temat gatunków literackich. Na koniec, by utrwalić wszystko w pamięci uczniów postanowiła odwołać się do ich emocji i pokazała poniższą grafikę.

Na następnej lekcji przystąpiła do odpytywania. Wywołała kogoś, kto nie bardzo był przygotowany, na co wskazywała jego cierpiętnicza mina oraz jęknięcie, mające wzbudzić współczucie Heli. Ci, co ją znają wiedzą, że nie da się nabrać na jakikolwiek emocjonalny szantaż.

– Przecież to łatwe, na pewno coś pamiętasz - zachęcała delikwenta, który stał i przez dłuższa chwilę przeszukiwał zakamarki pamięci.

– No… przypomnij sobie - prosiła Hela cierpliwie .

- A…. już wiem! - obwieścił radośnie niczym Archimedes wyskakujący z wanny - Wiersze pisze się wtedy, jak jest papier w serduszka, a jak papieru nie ma... to wychodzi dramat.

Zgasło światło

2012-02-02T10:27:00.000+01:00

Budzi się we mnie swoistego rodzaju przekora, gdy czytam słowa, jak te poniżej:

[...]Słowa żalu oraz wspomnienia płyną od polityków, znawców literatury, przyjaciół noblistki oraz zwykłych ludzi z Polski i zza granicy. - Zgasło wielkie światło polskiej poezji - mówił Stefan Chwin. - Umarła spokojnie, we śnie - powiedział sekretarz noblistki Michał Rusinek. Premier Donald Tusk [...] była ona "uważnym świadkiem naszych codziennych zmagań w XX wieku". - Umiała o nich mówić takim językiem, który – jeśli chciało się słuchać – otwierał nas ku sobie, z prostego powodu, bo sięgał do naszych najgłębszych ludzkich uczuć[...] (onet.pl)

Dziwne drapanie pamięci nie pozwala przejść do porządku dziennego, bo żadne perfumy, czy dymy kadzielne nie niwelują odoru, jaki mimo upływu lat, drażni nozdrza. W lutym 1953 roku kilku księży po sfingowanym procesie o szpiegostwo oczekiwało na wykonanie kary śmierci. Krakowscy literaci, w tym Wisława Szymborska, zdecydowali się uwiarygodnić i przyspieszyć ten akt barbarzyństwa:

W ostatnich dniach toczył się w Krakowie proces grupy szpiegów amerykańskich powiązanych z krakowską Kurią Metropolitarną. My zebrani w dniu 8 lutego 1953 r. członkowie krakowskiego Oddziału Związku Literatów Polskich wyrażamy bezwzględne potępienie dla zdrajców Ojczyzny, którzy wykorzystując swe duchowe stanowiska i wpływ na część młodzieży skupionej w KSM* działali wrogo wobec narodu i państwa ludowego, uprawiali - za amerykańskie pieniądze - szpiegostwo i dywersję. Potępiamy tych dostojników z wyższej hierarchii kościelnej, którzy sprzyjali knowaniom antypolskim i okazywali zdrajcom pomoc, oraz niszczyli cenne zabytki kulturalne. Wobec tych faktów zobowiązujemy się w twórczości swojej jeszcze bardziej bojowo i wnikliwiej niż dotychczas podejmować aktualne problemy walki o socjalizm i ostrzej piętnować wrogów narodu - dla dobra Polski silnej i sprawiedliwej.

Poezja broni się sama, ale nie rozgrzesza czynów i zwykłego ludzkiego zaprzaństwa.

_________

*Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży

Nowa teoria wojny

2012-01-29T16:00:00.002+01:00

W latach osiemdziesiątych Pan C. zmuszony był w ramach obowiązkowych zajęć dla studentów uczestniczyć w studium wojskowym. Udział w tym ważnym dla obronności kraju szkoleniu był okazją do poznania wybitnych postaci ludowego wojska polskiego. Jeden z nich w stopniu majora starał się przekonać nieświadomych niczego studentów, że wojna i sprawy wojskowe to wybitna nauka, która wymaga inteligencji i szerokich horyzontów. Wykazywał, że wojna jest nieodzowną składową polityki, a za autorytet przywołał... pruskiego generała i teoretyka wojny Carla Philipa Gottlieba von Clausewitza (1780-1831), którego twierdzenie Wojna jest jedynie kontynuacją polityki innymi środkami uznawał za obowiązujące w każdym systemie politycznym. Nie wiadomo dlaczego nie udało się znaleźć czegoś bardziej stosownego w pismach Marksa, czy choćby takiego Lenina.

Pan C. zapamiętał tę Clausewitzowską tezę, jako jedną z niewielu rzeczy z rocznego uczęszczania do studium wojskowego. Mało tego, uważał ją za jedną z niewielu za prawdziwą i oczywistą, ale... do czasu.

Przed kilkunastu laty pracująca z panem C. w tym samym dziale koleżanka opowiedziała zdarzenie, które miało miejsce w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia. Do jej kilkuletniego synka przyszła od sąsiadów z naprzeciwka koleżanka. Przyniosła ze sobą domek Barbie, który dostała pod choinkę. Weszła do pokoju synka, z którym na początku wymieniali się informacjami na temat otrzymanych prezentów. Synek koleżanki otrzymał pistolety, czołgi, samochody, czyli to wszytko, co potrzebne chłopcu do dobrej zabawy. Koleżanka Pana C. coś tam szykowała w kuchni, ale jednym uchem nadsłuchiwała rozmów dzieci, które po wymianie informacji na temat prezentów zaczęły ustalać, w co się bawić.

- Pobawimy się w wojnę - zaproponował chłopiec.

- Lepiej w dom - zaproponowała dziewczynka. - Będziesz mężem, a ja twoją żoną.

Przez kilka chwil trwało wzajemne przekonywanie się, ale dziewczynka postawiła na swoim i zaczęli bawić się w dom. Mama chłopca cały czas nadsłuchiwała.

- Mężu, wynieś śmieci - dobiegał głos z pokoju.

- Dobrze, żono - odpowiadał chłopiec.

- Mężu, a teraz posprzątaj mieszkanie i odkurz dywany.

- Dobrze, żono - przytakiwał chłopiec.

Ta wymiana poleceń ze strony żony dotyczyła wielu aspektów życia domowego. Mama chłopca zaczęła zauważać w głosie chłopca swoistego rodzaju irytację i brak satysfakcji z zabawy. W pewnym momencie, gdy pojawiło się kolejne polecenie ze strony dziewczynki chłopiec zdecydowanie powiedział:

- Żono, to teraz ty się baw dalej w dom, a ja pójdę sobie na wojnę.

Ta opowieść, odkurzona nieco, uświadomiła Panu C., jak to z tymi wojnami naprawdę było i jest. Faceci po prostu nie wytrzymują presji i ciśnienia życia domowego. Nie chcąc uczynić krzywdy swoim wybrankom serca zajmują się polityką i wywołują wojny, byle tylko mieć mocny pretekst do wyjścia z domu.

Foto: gazeta.pl

Clausewitz - Клаузевиц - Clausewitz

posted from Bloggeroid

Babci sranie

2012-01-27T18:43:00.000+01:00

Marian od trzydziestu lat odgrywał role wyznaczone przez Helę. Niby równość i partnerstwo, ale jakiekolwiek próby postawienia na swoim kończyły się karczemnymi awanturami, które wszczynała Hela. Nie znosił jej wrzasków i teatralnych łez, dlatego ustępował. Ktoś złośliwy mógłby powiedzieć, że był i jest kapciowym...

Pan C., kolega i przyjaciel Mariana jeszcze z czasów studenckich, wielokrotnie próbował poukładać go, ale bezskutecznie. Dopóki rozmawiali i był przy nim Marian zgadzał się we wszystkim i odgrażał, że od teraz - jak tylko wróci do domu - będzie inaczej. To inaczej zazwyczaj wyglądało tak, że było inaczej niż Marian zapowiadał w trakcie rozmowy z Panem C., czyli... po staremu.

Szczere chęci i życzliwość kolegi niewiele dały, jeśli chodzi o zmianę postępowanie Mariana z Helą. Jednak traf chciał, że firma, dla której pracował zorganizowała dla pracowników dwudniowe warsztaty z asertywności. Wszystko, co było tam omawiane i prezentowane okazało się taką oczywistością, że ... zachodził w głowę, jak to możliwe, że wcześniej o takim sposobie postępowania nie pomyślał. Postanowił wszystko wdrożyć w pożyciu małżeńskim i zmienić dotychczasowe relacje z Helą.

Tak dłużej być nie może - to jego podsumowanie i postanowienie z warsztatów.

Do domu powrócił wieczorem około dziewiętnastej. Intensywnie załomotał do drzwi. Jakież było zdziwienie Heli na widok Mariana, który nigdy w tak obcesowy sposób nie pukał. Już chciała zapytać, co się stało, ale nie dopuścił jej do głosu. Odsunął ją na bok, wszedł do środka i zaczął mówić... prawie krzyczeć:

- Słuchaj, Hela! Skończyło się babci sranie....

- Marian, no co Ty... - próbowała przerwać tyradę

- Powtórzę jeszcze raz wyraźnie: skończyło się babci sranie! Trzydzieści lat ustawiałaś mnie i rządziłaś. Zawsze było tak, jak ty chciałaś. Koniec z tym!

Z każdym wypowiadanym przez Mariana słowem twarz Heli była coraz bledsza, a oczy nabierały dziwnego wyrazu, usta zaś zaciskały się w złości. Marian niezrażony kontynuował wykorzystując element zaskoczenia.

- Słuchaj dalej, Hela! Słuchaj uważnie! To ja jestem panem w tym domu. Wszystko, co powiem jest dla ciebie rozkazem, jasne???

Hela nadal nie mogła wydusić z siebie słowa, a ktoś kto ją zna gotów byłby pomyśleć, że zaraz dostanie apopleksji.

- Zaraz biegusiem podasz mi kapcie, na stole postawisz obiadek, a później schłodzone piwko! I nie obchodzi mnie skąd je weźmiesz.

- Marian... - próbowała mówić Hela.

- Nie przerywaj, gdy pan domu mówi! - ryknął Marian. - Po piwku się zdrzemnę. Wieczorkiem zaś napuścisz mi wody do wanny. I nie muszę chyba mówić, kto mnie po kąpieli ubierze i uczesze?

Nastąpiła chwila ciszy po której padła spokojna, acz sycząca odpowiedź Heli:

- Ależ wiem!!!... Zakład pogrzebowy, ty sukinsynu!

Asertywny Marian... do czasu:-)))

Hela u lekarza

2012-01-24T11:30:00.001+01:00

W drugi dzień tygodnia* Pan C. udał się z jedyną i ukochaną siostrą do miasta Łodzi. Cel wizyty prozaiczny, ale konieczny: tomografia kręgosłupa w Akademii Medycznej. Tak to już jest, że w pewnym wieku niektóre ustrojstwa w człowieku - w kobiecie również, żeby nie było - wymagają przeglądów i remontów.

Gdy dotarli do właściwego oddziału, który nadzoruje opiekun medyczny siostry, pani sekretarka wypisała stosowne dokumenty, karteczki, ksero dokumentów itp. Na koniec wyjaśniła dalszą procedurę związaną z badaniem. Pan C. chcąc oszczędzić chodzenia sfatygowanej życiem siostrze posadowił ją na krześle przed pracownią tomografii, sam zaś udał się w poszukiwaniu rejestracji do poradni neurochirurgicznej, gdzie miały zostać dopełnione formalności.

Po odbyciu wędrówki korytarzami i piętrami Pan C. odnalazł lokum rejestracji. Zwróciło jego uwagę estetycznym wyposażeniem oraz kilkoma czynnymi okienkami z napisami co i kto obsługuje. Ustawił się karnie w kolejce do jednego z nich. Upłynął kwadrans, a może ciut więcej, gdy stanął twarzą w twarz z panią rejestratorką. Podał dokumenty i czekał na załatwienie formalności.

- Ale co mi pan tutaj daje? - fuknęła na niego w uprzejmy i charakterystyczny dla służby zdrowia sposób.

- No, jak to co? - zdziwił się Pan C. - Byłem z siostrą na neurochirurgi i dano nam skierowanie na tomograf.

- To jest rejestracja neurologii - wycedziła przez zęby - neurochirurgia dwa okienka dalej.

W tym momencie Pan C. zamiast się zdenerwować roześmiał się na głos, gdyż albowiem aczkolwiek... przypomniał sobie pewne zdarzenie z przeszłości. Nie pamiętał już dokładnie w jakich okolicznościach zapisało się w jego pamięci, ale było wymowne. Dla uproszczenia opowieści przyjmijmy, że dotyczyło to ukochanej Mariana... Heli.

Hela odczuwała silny ból ucha, który od kilku dni nie dawał jej spokoju. Nie mogła pracować, myśleć i spać. Wreszcie - za namową Mariana - udała się do przychodni i zapisała się do laryngologa. Na korytarzu było wiele gabinetów z nazwiskami lekarzy i nazwami specjalności. Ból był tak przejmujący, że nie była w stanie czytać, a wzrok był jakiś taki zamazany. Usiadła pod jednym z gabinetów i gdy wyszła pacjentka, która była przed nią, weszła do środka. Marian, który czekał wraz z nią, chciał ją zatrzymać widząc, że wchodzi do ginekologa, ale było już za późno.

Lekarz po standardowym przywitaniu zapytał się o nazwisko, wiek i wagę. Wszystko pilnie zapisywał.

- A teraz niech pani wejdzie za parawan i rozbierze się od pasa w dół - polecił Heli.

- Ależ, panie doktorze, mnie boli ucho - próbowała protestować...

- Wszystko dokładnie sprawdzimy - uspokajał lekarz.

Po chwili przyszedł do niej i kazał usadowić się na fotelu ginekologicznym. Hela była tak zaskoczona, że nie była w stanie zaprotestować. Pomyślała nawet, że być może jest to jakaś innowacyjna metoda diagnozowania i leczenia ucha środkowego. Wszak postęp medycyny jest tak szalony, że człowiek nie nadąża za tym wszystkim.

Lekarz usiadł między jej udami i rozpoczął standardowe badanie ginekologiczne. Przyglądał się bacznie temu wszystkiemu, co było przedmiotem jego specjalizacji. Badanie trwało już kilka minut, ból ucha nasilał się i Hela zaczynała się niecierpliwić.

- Panie doktorze, nie wydaje mi się... - mówiła do lekarza.

- Jeszcze chwila - uspokajał lekarz - zaraz skończymy.

- Panie doktorze! Nie wydaje mi się... by tędy udało się panu dostać do ucha!

*poniedziałek - vide: Rdz 1:6

Przez dziurkę od klucza

2012-01-22T01:54:00.000+01:00

Pan C. spotkał się ze swoim przyjacielem Marianem, który wielokrotnie gościł w tym miejscu z Helą... kobietą swego życia. Pan C. zauważył, że Mariana coś gnębi, bo rozmowa od początku się nie kleiła, a piwo jakoś dziwnie smakowało.

- Marian... - zagadnął Pan C. - czy coś się stało?

- Dlaczego pytasz? - odpowiedział pytaniem na pytanie.

- No przecież widzę! Pokłóciłeś się z Helą?

Marian spojrzał nieprzytomnym wzrokiem, wziął głęboki oddech, jakby zbierał się w sobie i powiedział:

- Sprawa dotyczy Heli i mnie, ale... nie pokłóciliśmy się.

- Więc, co się stało?

- Nic szczególnego, ale prześladuje mnie sen, który powraca co jakiś czas i śni się niczym serial.

- Opowiedz mi o tym - powiedział Pan C.

- Dobrze, ale zanim to zrobię odpowiedz mi tylko na jedno pytanie: do jakiego wieku mężczyzna może efektywnie uprawiać seks z kobietą?

Pan C. żachnął się, ale zorientował się, że sprawa jest dość poważna.

- Myślę, że dość długo, oczywiście przy odpowiednim trybie życia. Sześćdziesiąt, a może nawet siedemdziesiąt lat jest tą granicą.

- A co później?

- Nic - odpowiedział Pan C. - ciepłe kapcie i telewizor.

Chyba o tę wizję było Marianowi za wiele, bo z oczu wyzierała rezygnacja.

- Od kilku tygodni prześladuje mnie sen, który za każdym razem rozgrywa się według tego samego scenariusza. W pierwszą noc śni mi się, że budzę się, wstaję z łóżka i podchodzę do dużych drzwi, gdzie przez dziurkę od klucza widać smugę światła. Gdy się zbliżam słyszę przytłumione głosy rozmowy. Pochylam się i zaglądam przez dziurkę. W głębi pokoju widzę duże łóżko, na które pada światło nocnej lampki. Po chwili podchodzi do niego dwoje starszych ludzi w wieku około osiemdziesięciu lat. W ich twarzach poznaję siebie i Helę, tyle, że trzydzieści lat starszych niż teraz.

- Czyżby to jakaś projekcja przyszłości? - zapytał Pan C.

- Nie wiem - powiedział Marian. - Ale słuchaj dalej.

W swoim śnie Marian widział, jak tych dwoje - będących nimi, tyle, że w przyszłości - kładzie się obok siebie. Ułożywszy się on wyciąga rękę w jej kierunku i ujmuje jej drobną pomarszczoną czasem dłoń. Ona odwzajemnia uścisk i tak trwają, aż sen ogarnia oboje. Następnego dnia sen się powtarza. Marian wstaje i widzi te samą scenkę: kładą się, on wyciąga dłoń i ujmuje ją czule. Ona odwzajemnia i po jakimś czasie zasypiają.

Trzeciego dnia sen rozgrywa się nieco inaczej. Marian budzi się, podchodzi do drzwi, słyszy odgłos krzątania, pochyla się i podgląda przez dziurkę od klucza. Dwoje staruszków kładzie się obok siebie, on wyciąga rękę, by uchwycić jej dłoń. Ona lekko ją cofa i odwróciwszy wzrok ku mężczyźnie mówi:

- Marian, kochanie, nie dzisiaj... boli mnie głowa.

posted from Bloggeroid

Apetyczna przyjaźń z Józefem C.

2012-01-16T21:31:00.000+01:00

Emocje związane z konkursem Blog Roku 2011 są ogromne. Nasi przyjaciele Angie i Maxcel startują w dyscyplinie, której mierzalność jest wielce umowna, bo czyż można zmierzyć i porównać wartość słów w sposób zupełny? Liczą się wrażenia i emocje, a nasze wyobrażenia o ludziach nabierają realnych barw i kształtów dopiero, gdy stajemy z nimi twarzą w twarz.

O tym właśnie jest poniższy fragment wspomnienia o Józefie Janie (zob. też Tobie, Tobie i... Tobie), którego lekturę - dzięki uprzejmości Autorki (ekk) - z przyjemnością polecam.

*****************

Ona o nim

Przyjaźń z nim zawdzięczam... kawałkowi ciasta. Kiedy byłam spikerką lokalnego radia, szef wyznaczył mnie do prowadzenia wieczornych programów z człowiekiem, który miał przyjechać z wielkiego świata, czyli z Poznania. Wiedziałam o nim jedynie tyle, że pisywał świetne felietony do ,,Głosu Wielkopolskiego” pod nazwą ,,Kup Pan Cegłę”, wydał ,,parę” książek i współpracował z Radiem Merkury. To wystarczyło, żeby przed pierwszym spotkaniem z nim czuć ogromną tremę.

Ówczesny dyrektor naszej rozgłośni pojawił się w moim domu, wysprzątanym dokładnie na tę okazję, w towarzystwie owego niezwykłego gościa. Zaskoczyło mnie, że ten wielki człowiek jest tak niskiego wzrostu i w ogóle jest mężczyzną na wskroś niepozornym. Było w nim jednak coś wyrazistego – oczy. Pamiętam te oczy z naszych późniejszych spotkań, pozornie obojętne, dające jednak za każdym razem dyskretny znak, że widzi mnie i cieszy się ze spotkania.

Usiedliśmy [...]. Na stoliku, oprócz świątecznych filiżanek, stało przygotowane przeze mnie ciasto. Zważywszy, że w tym względzie (oczywiście ciasta) natura poskąpiła mi talentów, przy pieczeniu owego wspaniałego wiktuału towarzyszyła mi córka. (Zupełnie nie na miejscu wydawało mi się wtedy przyjmowanie gości ciastem kupionym w cukierni!). Po utarciu wszystkich składników, niecierpliwym zaglądaniu do piekarnika uznałyśmy, że bez poczucia wstydu możemy produkt naszych kilkugodzinnych zabiegów podać na stół. Tak też się stało. Ciasto, które zaserwowałyśmy powleczone było grubą warstwą czekolady.

Podwójnie stremowana – z powodu ,,światowości” mojego gościa i niepewna wrażenia, jakie zrobi na nim wytwór moich kulinarnych zabiegów, uśmiechałam się do Józefa Jana jednym z moich najbardziej ujmujących uśmiechów. Rozmowa toczyła się o zainteresowaniach, ewentualnych tematach wspólnych programów, radiu, ludziach itd. I kiedy już wydawało się, że nasza współpraca jest jak najbardziej możliwa – pojawił się niespodziewany gość. Ów najmniej proszony gość, ktoś z rodziny, a konkretnie szwagier, niezupełnie trzeźwy, a wręcz pijany, który tuż po wejściu do pokoju począł odgrywać jakieś przedziwne przedstawienie, które zakończyło się rozpłaszczeniem mojego wspaniałego, powleczonego czekoladą ciasta, na głowie gościa. Zadowolony szwagier (nie byle kto, bo znany i ceniony skądinąd chirurg) zrobiwszy kilka zręcznych przysiadów, opuścił nas równie nagle, jak się pojawił. Przez cały czas owego przedstawienia Józek zachował kamienny spokój. Jego komiczny wygląd, z ,,kupą” ciasta na głowie, nie był w stanie mnie rozśmieszyć. Zrozpaczona, rzuciłam się, by pomóc mu uwolnić włosy z rozmaźganej czekolady, ale on twierdził, że nic się nie stało. Żegnając się, powiedział, że to właśnie ze mną chce prowadzić zaplanowany cykl programów i na odchodnym uścisnął mi znacząco rękę. Ten uścisk był początkiem przyjaźni, która zakończyła się jednak niespodziewanie i nieodwołalnie. Ale zanim śmierć wtrąciła się w tę naszą przyjaźń, były miedzy nami godziny rozmów. Zdaje mi się, że one ciągle się jeszcze toczą, bo przecież nikt nigdy nie odchodzi bezwzględnie. [...]

On o niej w jej.. wspomnieniu

Do dzisiaj mam jego wizytówkę, którą podczas oficjalnej konferencji rozdawał dziennikarzom, a mnie napisał na odwrocie: Wyglądasz bardzo apetycznie[...].

Napisała: ekk 1999

Czuły krajobraz

2012-01-14T14:35:00.002+01:00

Dwoje przyjaciół z kręgu TWA odważyło się i postanowiło wziąć udział w konkursie BLOG ROKU 2011. Występują w odrębnych kategoriach, które odzwierciedlają ich temperament i osobowość. ANGIE stanęła w szranki ze swoim, zdawać by się mogło, zwariowanym i zakręconym, jak słoiczek twist życiem, MAXCEL natomiast wystawił na osąd jurorów i czytelników wrażliwą duszę poety. Poniższy tekst, napisany jeszcze w ubiegłym wieku, jest moim głosem poparcia dla obojga. Każde z nich swoimi wpisami uczy mnie czegoś nowego, mam nadzieję, że dostrzegą to także inni.

Caddicus Caddi

*****************

Po raz pierwszy trafili tam wiosną. Pogoda nie była wtedy najlepsza. Zbierało się na burzę, taką z wichurą i gradem. Podobne zjawisko, fascynujące, ale nieco przerażające, mieli okazję obserwować w ostatnich dniach już kilka razy. Niebo przesłaniały chmury i w zapadłym nagle półmroku wszystko wydawało się nierealne. Ona trochę się bała. Nie wiedziała dokładnie, gdzie się znajdują. Piaszczysta droga była zupełnie bezludna. Wokół też nie było widać ,,żywego ducha”. Mijali zabudowania opuszczone przez ludzi, podnieceni, zadziwieni i zauroczeni jednocześnie. – Zatrzymaj się – powiedziała, wskazując na dach domu widoczny za rozłożystymi akacjami. Do zabudowań nie prowadziła żadna droga. Z pewnością od dawna nikt już tu nie mieszkał. Przedarli się przez kolczaste krzaki i znaleźli się w miejscu, które było kiedyś wiejskim podwórzem. Gliniany domek okazał się niewielki. Składał się z trzech izb – dwóch pokoi i kuchni. Po prawej stronie stał chlewik i kurnik. Przez otwór w ścianie widzieli grzędę, na której sypiały kiedyś kury. Po drugiej stronie znajdowały się jeszcze dwie dziwaczne budowle, jedna z głęboką piwnicą, służącą zapewne do przechowywania warzyw. – To taki „sklepik” – powiedział – od sklepienia, które znajdowało się nad zagłębieniem. U jego dziadków na wsi, u których wychowywał się po rozwodzie rodziców, w takim schowku przechowywano ziemniaki. Taki ,,sklep” chronił je zimą przed srogim mrozem. Do czego służył miniaturowy domek przypominający obrazek namalowany ręką dziecka, gdzie małe okna wyglądają jak ludzkie oczy, a niewielkie drzwiczki przypominają nos – nie wiedzieli. Może mieszkał tu jakiś Burek, Reksio albo gęś Klementyna?

Najważniejszym elementem krajobrazu była olbrzymia stodoła lub raczej to, co z niej zostało. Rusztowanie z grubych belek wydawało się prawie nietknięte zębem czasu, podobnie jak słomiany dach. Najważniejsza była jednak wszechobecna cisza, prawdziwa cisza, dźwięcząca w uszach nie przywykłych do braku jakichkolwiek dźwięków. – Jak cudownie! – myślała. – Dobrze byłoby zatrzymać to miejsce tylko dla siebie. Przyglądała się mężczyźnie swojego życia i widziała wyraźnie, że jest zachwycony tak samo jak Ona. Przeczuwała, że to opuszczone przez ludzi miejsce, to kolejny dar Niebios. Przez wiele lat zastanawiała się nad fenomenem ich związku – kruchego chwilami, a jednocześnie nienaruszalnego. Niczego w swoim życiu nie była pewna jak tego, że kocha go, a przecież... . Był mężem innej kobiety. Ona też nie była wolna. Kiedy spotkała go kilka lat temu, wcale nie wiedziała, że On to właśnie Ten. Powiedziała nawet, że największą miłość swojego życia ma już za sobą. Myliła się.

Nie zawsze układało się dobrze, choć wyraźnie czuła, że ktoś czuwa nad nimi. Miała nadzieję, a nawet przeświadczenie, że Bóg, jeżeli nie błogosławi ich miłości, to też jej nie potępia i patrzy na nich łaskawym okiem. Kiedy znaleźli się w opuszczonej chatce czuła to samo. W życiu nie ma przypadków, są tylko znaki. Zapamiętała to z książek Coelho. Absolutnie się z tym zgadzała, zwłaszcza kiedy odnaleźli to pełne ukojenia miejsce. To musiało coś znaczyć. Kiedy odchodzili stamtąd wiedziała, że wrócą tu jeszcze.

Ponownie odwiedzili glinianą chatkę w środku upalnego lata. Mieli za sobą kolejne rozstanie. Dopadły ją kłopoty. Potrzebowała pomocy. On był jednak zajęty. Nie miał czasu. Niewiele też poświęcał jej swoich myśli. Wyraźnie to czuła. Była rozczarowana i pełna goryczy. Kiedy się wreszcie spotkali, siedząca w niej ta bardziej agresywna wykrzyczała swoje żale i oskarżenia. Łagodna i czuła była nieszczęśliwa, kiedy zorientowała się, że znowu zwyciężyła w niej ta druga. Krzykliwa powiedziała Koniec i ... odeszła trzaskając drzwiami. Tymczasem On wyjechał z rodziną na wakacje. Miała nadzieję, że gdzieś tam, w towarzystwie zachodzącego za morzem słońca znowu wybaczy jej impulsywność i zajadłość. Ale nie. Po powrocie nawet do niej nie zadzwonił. Drzemiący w nim ten obrażalski i pamiętliwy On, przez całe wakacje pielęgnował swój żal. Kiedy w końcu zadzwoniła – nie chciał z nią rozmawiać. Wtedy rozpłakała się i jego upór zelżał. – Chcesz porozmawiać? – zapytał.

Kiedy jechali do glinianego domku, mieli już kolejny kryzys za sobą. On doskonale zapamiętał drogę, trafili więc bez problemu. Nie spieszyli się. Za oknem panował niemiłosierny upał, ale w jego klimatyzowanym aucie było przyjemnie. Uwielbiała podróżować w jego towarzystwie. Rozmawiali wtedy i słuchali muzyki. Mieli swoje ulubione utwory, które kojarzyły im się z krajobrazami, które razem odkrywali. To zadziwiające jak wiele było miejsc, które darzyli sentymentem: kapliczka za miastem, las w pobliżu klasztoru pustelników, tama, jeziorko, baszta, wszystkie knajpki i hotele... . Teraz mają jeszcze glinianą chatkę. Zanim dotarli do celu, postanowili zboczyć z drogi, by zobaczyć przedziwne miejsce, wyglądające trochę jak lądowisko kosmitów. Wiedziała, że trzeba mu będzie poświęcić kiedyś więcej uwagi, ale dzisiaj najważniejszy był cel, który sobie wcześniej wyznaczyli. Kiedy jechali dalej, tuż przy drodze wiodącej wprost do ,,ich” chatki zauważyli ogromny drewniany krzyż, wciśnięty między drzewa. Akacje wyglądały tak, jakby wyrosły specjalnie, by otoczyć go i chronić gałęziami. Kiedy jechali tędy wiosną, nie widzieli go. Teraz pewnie też przejechaliby obok, ale Ona zwróciła uwagę na czerwone pelargonie rosnące wśród pni. Kiedy przystanęli, by podziwiać to zjawisko (pelargonie w lesie?), spojrzeli w górę i wtedy go zobaczyli. Była to najpiękniejsza kapliczka, jaką dotąd udało im się spotkać.

O mało nie przejechali obok chatki. Akacje rozrosły się i prawie całkowicie kryły dostęp do cud-miejsca, które ich za pierwszym razem tak urzekło. Kiedy przedarli się przez gąszcz – zamarli z wrażenia. Było jeszcze piękniej niż wtedy, kiedy zakochali się w tym zapomnianym przez wszystkich skrawku ziemi. Małe podwórko wydawało się jeszcze mniejsze, na środku bowiem rozrósł się ogromny krzak. Wszystko dokoła falowało w upalnym, pachnącym latem powietrzu. Zauważyli też ogromny krzak jałowca, który przeoczyli za pierwszym razem. Szkielet stodoły w blasku popołudniowego słońca aż prosił o obiektyw aparatu fotograficznego. Chlewik zapadł się jeszcze bardziej. Wiosenne ulewy dały mu się we znaki. On zauważył w szczycie domu otwory dla gołębi. A więc były tu kiedyś i gołębie! Nigdzie nie było natomiast świeżych śladów ludzi.

Poczuli, jak cisza i spokój wypełniają ich z każdą chwilą coraz mocniej. Stanęli urzeczeni, tuląc się do siebie i patrząc sobie w oczy. Wiedziała, że on należy teraz tylko do niej. Nie planowali, że będą się tu kochać, ale ona marzyła o tym. Popchnął ją lekko ku ścianie domu. Przywarł do niej, dotykając jej pełnych piersi i pośladków. Już po kilku chwilach leżeli pod krzewiastą akacją. Pozbawieni wstydu i świadomi pełnego oddania sobie i temu miejscu kochali się jak szaleni. Ona zdjęła suknię, pod którą była całkiem naga. Wiedziała, że w blasku słońca jej nagość jest wyrazistsza niż kiedykolwiek. Kilka zbędnych kilogramów, które umiejscowiły się na brzuchu i biodrach, nie miały w tej chwili żadnego znaczenia. Tonęli w swoich oczach i stanowili dla siebie ósmy cud świata. – Jesteśmy jedno – Ja, On i Nasza Chata – pomyślała naiwnie, zanim napełniła ciszę krzykiem rozkoszy.

Kiedy leżeli obok siebie patrząc w niebo, czuli niezmąconą harmonię i pełnię szczęścia. – To co się stało nie może być grzechem! – usprawiedliwiała się, przyglądając się jednocześnie koronom akacji. Dobrze wiedziała, że nie są to prawdziwe akacje, bo te rosną tylko w gorących krajach. Drzewo, które użyczyło im cienia to grochodrzew albo, jak mówią botanicy, Robinia pseudoacacia. Przypomniała sobie, że w dawnej Polsce nazywano je czułodrzewem. – To drzewo jest wrażliwe na zranienia zupełnie jak ja –uświadomiła sobie. Jest tak kruche, że pod wpływem silnych wiatrów jego gałęzie łatwo się łamią, a z rany pozostałej po odłamanej gałęzi długo sączy się przezroczysta ciecz. To drzewo ,,płacze”. – Zdziwi się jednak ten, kto jego wrażliwość pomyli ze słabością – myślała. Czułodrzew nie potrzebuje wiele do życia – jedynie odrobinę słońca i ciepła. Rośnie tam, gdzie inne gatunki drzew nie miałyby odwagi zapuszczać korzeni. Jest tak żądny życia, że jeśli ktoś uszkodzi jego korzenie lub nawet potnie je na kawałki, z każdego fragmentu, jak gdyby na przekór losowi, wyrasta nowe drzewo.

Opuszczona chata powoli stawała się ich azylem. Przyjeżdżali tu często Ona wzięła kiedyś z sobą aparat fotograficzny i zrobiła zdjęcia. Teraz lubi na nie spoglądać. Uspokaja ją widok tego miejsca. Najbardziej cieszy ją obraz stodoły, która przetrwała już tylko na fotografii. Nie ma ich ulubionej budowli, którą tak podziwiali w promieniach zachodzącego słońca. Kiedy któregoś dnia odkryli, że ktoś rozebrał drewniany szkielet, nie mogli ukryć żalu i oburzenia. Tak bardzo przywiązali się do tego miejsca, że już przywykli uznać je wyłącznie za swoje. Obca ingerencja w ów krajobraz wydała im się niemal świętokradztwem. Nadal jednak szczerze kochali to miejsce. On zabrał stąd kilka kamieni, na szczęście, by ułożyć je w swoim ogródku.

Często zostawiali samochód pod jałowcem i spacerowali wsłuchując się w beztroski śpiew ptaków i zachwycając się krajobrazem. Ziemie są tu marne – same piaski. Wszędzie dominował żółty kolor od kocanek piaskowych, Jej ulubionych wakacyjnych kwiatów, które zasuszone stoją od lat w jej pokoju. Lubiła ich zapach – pełen słońca i gorącego powietrza. Las, który zaczynał się tuż za zabudowaniami też był lichy. Rosły tu jedynie marne sosny i mało wymagające brzozy. Często zastanawiali się, dlaczego dotychczasowi mieszkańcy opuścili swoje domy? Może piaszczysta ziemia nie była w stanie ich wyżywić? Na pewno nie mieli łatwego życia, bo co, poza kocankami, mogło tu rosnąć? Jadąc drogą rozpoznaje się nadal miejsca, gdzie kiedyś stały domy. Wśród zieleni akacji i sosen pysznią się bzy fioletowe i białe, przypominając, że kiedyś udzielały swoim gospodarzom cienia i wspaniałego zapachu, a młodym dziewczynom, na dobrą wróżbę, podsuwały czasem pięciopłatkowe kwiatki.

Ona i On marzą czasem głośno o własnym, koniecznie drewnianym domu, który mógłby stanąć pod lasem, wśród kocanek, o popołudniowym wylegiwaniu się na werandzie, cichych rozmowach toczonych do późna i o... pisaniu. Ona tu właśnie chciałaby przeżyć resztę życia. Może dlatego, że kiedy widzi z daleka ich chatę od razu łagodnieje. Czuje wtedy, że opuszczają ją wszystkie złe myśli. W czułym krajobrazie wypełnia ją tylko czułość. On wie o tym dobrze, dlatego zabiera ją tam, kiedy mają kłopoty.

Jesień przyszła tego roku wyjątkowo szybko. Pewnie dlatego, że i wiosna zawitała nieco wcześniej niż zwykle. Ona siedzi w swoim pokoju i przyglądała się widokowi za oknem. Lubi patrzeć na kępę sosen zamykającą horyzont. Przywiązała się też do tego niewielkiego fragmentu ziemi, znajdującego się tuż po drugiej stronie ulicy, gdzie jeszcze nie rozpoczęto żadnej budowy i dzięki temu żyć tu mogą bezkarnie mniszki lekarskie, krwawniki, szczawie i rumianki. Niesforni sąsiedzi wyrzucają tam czasem chwasty ze swoich ogródków, dzięki temu rośnie tu także ogórecznik i wiele innych roślin, których nazw nawet nie zna. Cieszy się, że do tej pory nie wyrosła tu żadna ,,willa”, która przesłoniłaby jej widok ulubionych sosen.

Jesień jest coraz bardziej wyrazista. Przystroiła się już w kolorowe suknie i otuliła się czerwono-żółtym szalem. Wraz z jesienią rośnie w niej smutek. Ta ,,czarna dziura”, która pojawiła się w jej duszy, czuje się z dnia na dzień coraz bardziej u siebie. Nie pomaga już zapach kocanek i zdjęcie glinianej chaty. Niezbędny jest jeszcze ktoś. A tymczasem On znowu nie ma czasu – wyjazdy służbowe, konferencje... . Ona dobrze to zna i mogłaby znowu przeczekać, ale... . Nie ma w niej już agresji i desperacji, z którą kiedyś w podobnej chwili rzuciłaby się na niego. Czuje tylko cichy, bolesny żal.

On już od kilku dni nie dzwoni, nie odbiera telefonów – pojechała więc sama do chatki. Zauważyła, że kocanki przekwitły, zabudowania pochyliły się jeszcze bardziej, a akacje straciły liście. Przyjrzała się też sobie. Zobaczyła samotną, starzejącą się kobietę. Co z tego, że wyglądała na 20 lat mniej? Serce szeptało, że to koniec złudzeń. Myślała, miała nadzieję, że uda się jej oszukać samą siebie, przechytrzyć innych, ale... . Stała przed niszczejącą budowlą z gliny i czuła, że zapada się wraz z nią coraz bardziej. I ją przecież nie oszczędziły deszcze, ani burze. Czuła, że nie chce się już bronić. Wtapiała się coraz bardziej w krajobraz, który tak bardzo ją rozczulał. Tak jak kiedyś, w chwili uniesienia, teraz jeszcze bardziej czuła się jego częścią. I wiedziała, że już niedługo w tym czułym krajobrazie pozostanie tylko kępa fioletowych bzów, przypominających, że stał tu kiedyś dom pełen ludzi, że po podwórku biegały psy, w kurniku kury znosiły jaja i że dwoje zabłąkanych kochanków miało tu kiedyś swój ,,skrawek ziemi’’.

napisane w 1998

Osobowe źródło informacji

2012-01-12T23:45:00.000+01:00

Zdarzenie miało miejsce w drugiej połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Pan C. dopiero uczył się składać słowa z pierwszych poznanych literek, a otaczający świat wyglądał zupełnie inaczej niż teraz. Nieopodal, w niewielkiej odległości od siebie leżały dwie bliźniacze wioski o nic nie mówiących nikomu nazwach...Różnowa i Goranin. Centralnym punktem jednej z nich był geesowski* sklepik, w drugiej zaś rozjechane i grząskie skrzyżowanie.

Pewnego letniego dnia w miejscowości ze sklepem zatrzymał się samochód marki "warszawa". Wyszedł z niego mężczyzna wyglądający na miastowego i skierował się do widocznego obiektu handlowego. W tym samym momencie wyszła z niego stara Miętkiewska objuczona zakupami.

- Dzień dobry - powiedział przybysz. - Czy może mi pani powiedzieć, jak dojechać do Różnowy?

- A pewnie, że mogę - powiedziała kobieta. - To akurat mi o drodze, więc jeśli mnie weźmiecie to bez problemu traficie.

Kierowca pomógł kobiecie włożyć siatki za tylne siedzenie, a ją usadowił obok siebie. Skinieniem głowy pokazała mu, w którą drogę ma skręcić. Trochę kołysało na wertepach, ale samochód powoli pokonywał odległość. Po przejechaniu około dwóch kilometrów pojawiły się zabudowania. W takich miejscach jak ta nie było żadnych tablic informacyjnych.

- Zatrzymajcie się przy drugiej chałupie po prawej stronie - zadysponowała kobiecina.

- Czy Rożnowa to tutaj, gdzie przyjechaliśmy?

- W żadnym razie - zaprzeczyła Miętkiewska - Różnowa jest dokładnie tam skąd mnie wzięliście...

- Ale, ale... - zaczął się jąkać zaskoczony właściciel warszawy - ale mnie pani urządziła!

- No, co wy? - żachnęła się kobieta. - Teraz to już bez problemu chyba traficie.

Published with Blogger-droid v2.0.3

Tobie, Tobie i... Tobie!

2012-01-06T14:29:00.000+01:00

Druga połowa lat siedemdziesiątych, późny Gierek, Polska dziesiątą potęgą gospodarczą świata. Po wydarzeniach w Radomiu i Ursusie mało kto wierzył w nachalną kreację serwowaną przez Radiokomitet sterowany przez wydział propagandy KC PZPR. Zawodowi funkcjonariusze przewodniej siły narodu mieli sporo wątpliwości, ale starali się dostosowywać do sytuacji i panujących warunków.

Józef C. był młodym, bo raptem trzydziestokilkuletnim adiunktem w instytucie nauk politycznych UAM w Poznaniu. Pisał habilitację. Był członkiem PZPR i jednocześnie sekretarzem POP* na wydziale nauk społecznych, w ramach którego funkcjonował jego instytut. W okresie pierwszej Solidarności zaangażował się w tzw. struktury poziome stawiające sobie za cel zastąpienie hierarchicznego i scentralizowanego zarządzania państwem i partią przez porozumienia lokalne. Po 13 grudnia nie przeszedł weryfikacji prowadzonej przez SB i posłuszne jej władze uczelni, stracił pracę i został usunięty z PZPR. Późniejsze jego losy są dość ciekawe i pełne dramatycznych zwrotów akcji, ale o tym może przy innej okazji.

Pan C. poznał Józefa C. (zbieżność "C." przypadkowa) w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy współpracowali przy pewnym projekcie medialnym. Podczas wielu godzin spędzanych razem był czas na zwykłe pogaduchy o pierdołach i różne wspominki.

Tak więc w tej drugiej połowie lat siedemdziesiątych Józef C. był lektorem KW w Poznaniu. Partia szczyciła się takimi ludźmi i chętnie ich wykorzystywała do pracy w terenie. Wiadomo, że skoro taki uniwersytecki doktor jakichś tam nauk jest w partii i ją popiera to takie żuczki i krówki boże, do których jechał na prowincję upewniały się, że są po właściwej stronie mocy. Była jesień i właściwa jej szaruga. Późnym popołudniem dotarł do jakiejś podpoznańskiej pipidówy, gdzie powitał go szef lokalnych struktur partyjnych. Na wstępie zwrócił się do niego konfidencjonalnie:

- Towarzyszu, wiecie... to są prości ludzie, ale oddani partii. Proszę, by wykład był niezbyt długi, najwyżej pół godziny. Przygotowaliśmy skromny poczęstunek, by w bardziej kameralnym gronie podyskutować o problemach stających przed aktywem.

Na sali było około dwudziestu towarzyszy, w tym kilka kobiet w różnym wieku. W większości byli to etatowi funkcjonariusze lokalnych instytucji osadzeni na stanowiskach z rekomendacji partii. Gdy wykład towarzysza lektora dobiegł końca gospodarz miejsca dał znać i na stołach pojawiło się gorące jadło, szkło i żytnia uchodząca w owym czasie za trunek szlachetny. Po kilku toastach zebrani towarzysze stali się bardziej rozmowni i skłonni do bezpośredniego wyrażania obaw i nadziei związanych z sytuacją społeczną i polityczną. W pewnym momencie szef lokalnych struktur partyjnych powstał dając gestem znać, by wszyscy uciszyli się. Trzymając kieliszek w lewej ręce zwrócił się dowszystkich donośnie:

- Szanowne towarzyszki! Szanowni towarzysze! Jesteśmy w swoim gronie i o pewnych sprawach możemy mówić otwarcie.

W tym momencie wystrzelił palcem wskazującym w kierunku kilku wybranych towarzyszy i wskazując po kolei każdego z nich kontynuował:

- Tobie chuja, tobie chuja, i tobie...

W tym momencie jedna z towarzyszek zaczęła protestować uznając zapewne, że ta propozycja z chujem to niekoniecznie dla niej, że to może... przez pomyłkę.

- Nie przerywaj i słuchaj - uciszył ją i kontynuował: - Tobie... i koleżance obok też, chuja! I nam wszystkim chuja zrobią, gdy będziemy trzymać się razem!

*POP - podstawowa organizacja partyjna, czyli taki najbardziej elementarny składnik - poza członkami i członkiniami (tfu!, co za feministyczne określenie) - dwumilionowej przewodniej siły narodu.

Published with Blogger-droid v2.0.2

Zuzanna od... promesji

2012-01-03T12:43:00.000+01:00

Zuzanna to imię, które w szczególny sposób jest bliskie Panu C.

Pierwsza Zuzanna to ta jedyna i niepowtarzalna z czasów dzieciństwa, która niczym Mały Książę została odnaleziona w czerwcu ubiegłego roku. Druga Zuzanna, która urzekła go przed bardzo wielu laty, to opisana w trzynastej księdze proroka Daniela żona Joakima. Jej wierność, czystość i niewinność zostały wystawione na próbę przez dwóch obleśnych starców chcących z nią poswawolić pod nieobecność męża. Trzecia Zuzanna o wdzięcznym zdrobnieniu Zuzanka lub Zujka, jest mu współczesna i nastoletnia, a jej pasją jest taniec towarzyski. Panu C. muzyka w tańcu nie przeszkadza, ale dyskretnie śledzi jej taneczną karierę bez mała od dwóch lat.

Nie przypuszczał, że w krótkim czasie pojawi się kolejna, która go zafascynuje nie mniej niż kiedyś Maria Skłodowska-Curie. Kilka dni temu przyszło Panu C. spędzić półtorej godziny w damskim salonie fryzjerskim. Nie żeby tam od razu podstawiał głowę, jak żaba łapę u kowala do podkucia. Po prostu czekał na ufarbowanie i wyfiokowanie Pierworodnego Szczęścia, a że wszędzie było daleko, więc zdecydował się na lekturę kolorowych czasopism leżących na stoliku obok kawy, którą mu podano. Kto z kim i dlaczego, ile razy, itp. itd... to tylko niektóre z zajmujących wątków. Pomyślałby kto, że to czas stracony, a jednak pośród doniesień śmieciowych Pan C. trafił na informacje prowadzące go do czwartej Zuzanny. Zaintrygowała go na tyle, że po powrocie do domu postanowił pójść jej tropem.

Urodziła się w połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku, ukończyła studia w dziedzinie biologii morskiej i związała się na blisko piętnaście lat z dużym przedsiębiorstwem. Z mężem kupiła na wyspie Lyn u zachodnich wybrzeży Szwecji stary dom, który z mozołem odnowiła. W wolnym czasie prowadziła uprawę kwiatów i krzewów ozdobnych. To hobby dawało jej wytchnienie od pracy zawodowej. Często przynosiła różne sadzonki kolegom z pracy, którzy szukali ciekawych i ładnych roślin. Kontakt z przyrodą i cyklem przemian: wzrost, dojrzewanie, obumieranie i rozkład roślin zaowocował wieloma obserwacjami i refleksjami o szczególnym charakterze. Nic się nie marnowało, wszystko, co pozostawało i było odpadem (trawa, łodygi, liście) było rozdrabniane i kompostowane, by w następnym roku zostać wykorzystane jako nawóz pod nowe uprawy. Taki zaklęty krąg, w którym wszystko przenika się i przechodzi jedno w drugie. W 1996 roku Zuzanna rozstała się że swoim dotychczasowym pracodawcą, by zająć się wyłącznie swoimi uprawami. Zima jest okresem przestoju, ale i czasem na planowanie, lektury fachowe i... rozmyślania. Człowiek jest częścią tego samego ekosystemu, co świat zwierząt i roślin - skonstatowała - i mimo kresu życia działa wbrew naturalnemu cyklowi przemian, za wszelką cenę stara się poprzez obrzędy i szczególną praktykę, jak najdłużej zapewnić trwanie swej cielesności.

Ze śmierci człowieka nie ma żadnej korzyści dla środowiska, a cmentarze zajmują coraz więcej przestrzeni. Co roku na świecie umiera ponad siedemdziesiąt milionów ludzi. Rozkład zwłok następuje pod ziemią bez dostępu tlenu, wszystko gnije i skaża środowisko. Tradycyjna utylizacja ludzkich szczątków trwa 20-30 lat w zależności od rodzaju gleby w jakiej zostają złożone Spopielanie zwłok też nie jest środowisku obojętne, gdyż w wyniku spalania dostają się do atmosfery szkodliwe gazy i pierwiastki. Czy zatem nie można spróbować czegoś ekologicznego? - pomyślała Zuzanna - Może warto efektywniej chować zmarłych i w praktyce wykazać możliwość reinkarnacji?

Zuzanna podglądając przyrodę opracowała prosty i ekologiczny przepis, choć ma świadomość, że trudniej będzie zmienić mentalność ludzi niż technicznie przeprowadzić ekologiczny pochówek.

Mało kto lubi rozmawiać o śmierci, ale to i tak nieuniknione. Śmierć trzeba oswoić i sprawić, by były z niej korzyści. A oto recepta Zuzanny na udany ekologiczny pochówek:

- schłodzić ciało do minus 18 st. C.
- zanurzyć ciało w ciekłym azocie o temp. minus 186 st. C
- rozkruszyć ciało drganiami na drobinki
- odparować z okruszyn wodę
- odseparować metale ciężkie w tym ołów
- ok. 30 kg ludzkich okruszyn ludzkiego ciała zapakować w urnę/trumienkę z biodegradowalnej skrobi.
- zakopać na niewielkiej głębokości i posadzić na niej roślinę.

Magia świąt w praktyce

2011-12-28T11:06:00.000+01:00

Dawno, dawno temu, a może całkiem niedawno, bo raptem niewiele ponad czterdzieści lat temu, Pan C. doświadczył w praktyce... ducha świąt Bożego Narodzenia.

Działo się to w drugim roku panowania Edwarda Wspaniałego, tego samego, który chciał, aby Polska rosła w siłę, a ludzie żyli dostatniej. Po siermiężnej gomułkowszczyźnie kraj stawał się dziesiątą potęgą gospodarczą świata. Niestety później, znacznie później dekada jego rządów została przerwana, ale... nie o tym ten wpis.

Florentynowo, niewielka wieś we wschodniej Wielkopolsce. Pół kilometra od szosy zasypane śniegiem zabudowania, w ogrzanym kaflowym piecem pokoju duży stół zastawiony postnymi, ale wykwintnymi daniami, w narożniku po lewej stronie żywa choinka przystrojona bombkami i świeczkami. W szczycie stołu ukochany dziadek Pana C., wokół - w hierarchii wynikającej z wieku - domownicy i goście. Życzenia już były złożone i potwierdzone połamanym opłatkiem, a w tle brzmiały odtwarzane z czarnej winylowej płyty kolędy. Uczestnicy wigilijnej biesiady niespiesznie degustowali świąteczne potrawy.

W pewnym momencie dało się słyszeć głośne kołatanie do drzwi wejściowych. Brat Pana C. i Paweł, syn pani Józi, gosposi dziadków, poszli sprawdzić kto o tej porze zakłóca świętowanie. Po chwili wrócili do pokoju i zakomunikowali:
- To Kaziu Karolak od Ryśków, ale... jest podpity.
- Nie wpuszczajcie go - powiedziała szybko i zdecydowanie pani Józia.

Wszyscy jednak wyczekiwali reakcji siedzącego w szczycie stołu dziadka.
- Spójrzcie na stół - powiedział spokojnie. - Po cóż położyliście na stole ten pusty talerz dla wędrowca?

Brat Pana C. bez słów wrócił do korytarza i po chwili wprowadził do pokoju Kazia, parobka, który od kilku miesięcy pracował u sąsiadów. Dziadek wskazał mu miejsce przy stole, a siedzącym najbliżej gościa polecił podać jedzenie, by się posilił. Czuć było od niego alkohol, ale nie był pijany.
- Dlaczego dzisiaj zostałeś sam? - zapytał dziadek.
- Nie zaprosili mnie na wigilię - odpowiedział drżącym głosem. - Siedziałem sam w pokoiku nad oborą.

Gdy to wypowiedział z oczu pociekły mu łzy. Po chwili zaczął opowiadać o sobie i o tym, jak jest traktowany przez gospodarzy. Nie musiał. W jego łzach była cała prawda o tym, czego doświadczał.

Pan C. (drugi od lewej) w towarzystwie Dziadka i Mamy oraz Mikołaja
Grudzień 1969 - przed "Okrąglakiem" w Poznaniu
(rok przed opisywanym wydarzeniem).

Numerologia na święta

2011-12-23T13:02:00.002+01:00

Gdy pewne rzeczy są odległe i nie dotykają nas bezpośrednio, to podchodzimy do nich z dystansem. Tak jest choćby z przepowiedniami końca świata w 2012 roku. Ileż to razy słyszeliśmy lub czytaliśmy o mającym nastąpić kresie naszego istnienia. Ot, fajny temat dla tabloidów.

Zupełnie inaczej rzecz się przedstawia, gdy wokół nas, w bardzo w wąskim przedziale czasowym, mają miejsce zdarzenia trudno wytłumaczalne zbiegiem okoliczności. Otóż, znajoma Pana C. od jakiegoś czasu ma nieodparte wrażenie, iż liczby... tak liczby, chcą jej coś ważnego powiedzieć. Inwazja liczb występuje okresowo i jak dotąd nie znalazła dlań żadnego racjonalnego wytłumaczenia.

Tuż przed świętami znów się zaczęło. W miniony wtorek zrobiła zakupy w trzech różnych miejscach i w czwartek dwukrotnie. W każdym z tych miejsc kupowała więcej niż jedną rzecz. Kwoty do zapłaty były sumą.

Paragony fiskalne, które zachowała dają do myślenia:

99,99 zł,
57,57 zł
44,44 zł
20,20 zł
35,35 zł

Ki diabeł? Sen mara, bóg wiara... A może metafizyka?

Pan C. w szoku

2011-12-20T09:17:00.000+01:00

Do rzadkości należą sytuacje, w których Pan C. odczuwa zakłopotanie, a zaskoczyć go czymkolwiek to umiejętność niebywała. Tak było jeszcze do niedawna, ale doświadczenia minionego piątku (tzw. syndrom śledziowy) tę jego pewność siebie zachwiały w sposób zdecydowany.

Od niedzieli Pan C. jest bardzo szczęśliwy, bo prawie po półrocznej nieobecności na święta przyleciało jego Pierworodne Szczęście. Niezwłocznie opowiedziało o wszystkim, co się w ciągu tego czasu wydarzyło i wydarzyć mogło, a tym samym ciekawości Pana C. stało się zadość.

Następny dzień obecności dziecka to już wyższa szkoła jazdy wymagająca cierpliwości. Pan C. wiedział, że musi zarezerwować czas wyłącznie dla niej i uzbroić się w cierpliwość, jaką można mieć dla swojej córeczki. A wie o tym aż nadto znając ją bez mała dwadzieścia pięć lat. Punkt pierwszy programu dnia przebiegł zgodnie z przewidywaniami, czyli potwierdzenie wiedzy, że dziecko jest nieprzewidywalne i trzeba być gotowym na zaskakujące zwroty akcji. Ale zacznijmy od początku.

Córka umówiła się na godzinę dwunastą do fryzjera. Pan C. odpowiednio wcześniej podjechał w miejsce wskazane przez pasażerkę pojazdu. Miał już odjechać i wrócić mniej więcej po czterdziestu minutach, ale coś go tknęło i postanowił wejść razem do zakładu fryzjerskiego. Cóż się okazało? Imienia fryzjerki, z którą córka Pana C. była umówiona, nikt nie znał, a na dodatek w kalendarzu rezerwacji nie było nazwiska Pierworodnego Szczęścia.

- Pod jaki numer pani dzwoniła? - spytała przytomnie recepcjonistka.

Po chwili wszystko było jasne. To nie był ten zakład fryzjerski, w którym ukochane dziecko było umówione. Po wyjściu na zewnątrz Pan C. zadzwonił pod numer telefonu podany przez córkę i dowiedział się, że ma dziesięć kilometrów do właściwego miejsca i siedem minut, by zdążyć na czas. Spóźnienie wyniosło raptem cztery minuty.

Po mniej więcej godzinie przyszła pora na kolejny punkt programu, czyli kupno butów. Pan C. wiedział, że teraz rozpoczyna się kolęda po sklepach, oglądanie różnych fasonów i kolorów, wielokrotne przymierzanie, oglądanie itp. itd. Podwiózł swoje Pierworodne Szczęście do pierwszego sklepu i powiedział, że wróci za chwilę. Pojawił się dosłownie dziesięć minut później, odnalazł córkę między regałami, gdy chowała buty do kartonika.
- Idziemy do kasy - powiedziała zdecydowanie.

Pan C. nie wypowiedział słowa, gdyż była to sytuacja bez precedensu w dotychczasowych jego doświadczeniach związanych z zakupami robionym razem z córką. Był tak zaskoczony, że machinalnie zaczął realizować kolejny punkt programu: odwiedziny sklepów meblowych. Podjechali do salonu o wdzięcznej nazwie BODZIO. Przywitało ich ciepło i zapach nowych mebli. Parter zajmowała ekspozycja mebli kuchennych, wiec kroki skierowali na piętro.

Troskliwy i jeszcze zaskoczony poprzednim zakupem ojciec stanął z boku i obserwował córkę. Ta rozejrzała się po salonie i szybkim krokiem udała się w jego przeciwległy kraniec. Stanęła przy kanapie w kolorze szaro-grafitowym i odwróciwszy się powiedziała:
- To jest świetny kolor, pasuje do wszystkiego. Kupuję.

Pan C. już nic więcej nie powiedział. Przyglądał się tylko, czy aby to wszystko dzieje się naprawdę i czy rzeczywiście, ta młoda kobieta podejmująca szybkie decyzje, to jego własna córka...

Niedobrze

2011-12-17T06:00:00.000+01:00

Piątkowy poranek zaczął się dla Pana C. nie najlepiej. A tak w ogóle to Pan C. był bardzo rozczarowany, że musiał wstać o tak barbarzyńskiej porze. Morfej trzymał go w objęciach i nie chciał poluzować żelaznego uścisku. Kiedy wreszcie po wyczerpujących zmaganiach zszedł do kuchni zastał tam Koleżankę Małżonkę.

Wstawił czajnik z wodą na palnik gazowy i czekając stał na środku kuchni i zastanawiał się, co by tu zjeść. Dzień wcześniej kupił pięć śledzi w zalewie octowej. Zdawało mu się, że po wczorajszej degustacji co najmniej jeden powinien zostać. Wiedziony tym przeczuciem zajrzał do lodówki, ale znalazł tam tylko rozczarowanie.

- Zjadłaś może tego ostatniego śledzia? - zwrócił się do Koleżanki Małżonki.

- Nawet nie spróbowałam - odpowiedziała oschle.

Rękę by dał sobie odjąć, że jeden śledzik został. Odruchowo zerknął do pojemnika na odpady plastikowe i ku swemu zaskoczeniu zobaczył opakowanie po śledziach. Nie pamiętał, żeby je tam wyrzucał.

- Chyba jednak zjadłem - powiedział kiwając głową z niedowierzaniem.

- Skoro ja nie zjadłam - zaczęła mówić Małżonka - zostajesz tylko ty. Wiesz przecież, że twój syn ryb pod żadną postacią nie jada.

- No tak, masz rację - potwierdził zrezygnowany.

Różne myśli zaczęły krążyć mu po głowie, a najbardziej przerażało go, że nie pamięta... Czyżby to pierwsze objawy demencji i starości. Przecież zmęczenie nie może być wyłączną tego przyczyną??? - myślał w cichości.

Dzień jakoś minął. Wieczorem, gdy wrócił do domu Koleżanka Małżonka z rozbrajającym uśmiechem oznajmiła, że wie kto zjadł śledzia.

- No przecież ja zjadłem - powiedział Pan C.

- Tak tylko ci się zdawało. To twój syn go zjadł wczoraj wieczorem. Miał na niego apetyt, jak nigdy dotąd.

Wszyscy troje szczerze i głośno się zaśmiali, a najbardziej Pan C. Odetchnął z ulgą, że z jego pamięcią nie jest tak źle, jak początkowo przypuszczał. O wiele groźniejsze i zastanawiające dla niego stało się teraz przeświadczenie, że oto uległ sugestii i przyjął bez oporu, że zrobił coś, czego faktycznie nie zrobił.

Kobiety potrafią... Oj, potrafią!

Autorytet

2011-12-08T09:45:00.001+01:00

Każdy z nas poza wiedzą, do której dochodzi swym mozołem, uzyskuje też i taką, którą zapodają mu najróżniejsze autorytety. Ktoś jest Autorytetem lub nie, to się po prostu wie i czuje. Autorytet to ktoś mający nasze zaufanie, co do rzetelnego i profesjonalnego podejścia do spraw, o które go pytamy. Odpowiedzi Autorytetu nie podlegają dyskusji i są przyjmowane na zasadzie ufam, więc wierzę, że jest tak, jak mi oznajmiono. Jednak czasami zdarza się, że jakaś osoba nie rozumie czym lub kim jest Autorytet i zaczyna zadawać pytania.

Zdarzenie miało miejsce przed laty na jednej z hal, na której górale wypasali owce. Zbliżał się już wieczór, słońce uciekało za horyzont, a księżyc wznosił się ku górze, by rządzić nadchodzącą nocą. Obok szałasu, w którym spędzali noce pasterze, paliło się ognisko, a na rozłożonych baranich skórach leżał baca z juhasami. Przegryzali upieczone mięsiwo i przepijali gorzałeczką własnej roboty. Juhas leżący najbliżej bacy przez dłuższą chwilę spoglądał w okrąg wschodzącego księżyca. W pewnym momencie odwrócił się ku bacy i zapytał:

- Baco! Jak tak pacsę na tyn ksienzyc to tak se myślę, cy ta nasa zimia tys tak, jak i łon sama z siebie w powiecsu wisi?

Leżący obok juhasi spojrzeli zaskoczeni i wyczekiwali reakcji bacy. Ten lekko uniósł się na łokciu, rozejrzał się wokół i upewniwszy, że wszyscy słuchają powiedział:
- Łoj, Jaśku, jakiś ty gupi! Wsyćko jest proste: jest zimia, a pod nią jest taki podstawecek, na którym łona się wspiro.

Wokół zaległa cisza i tylko głowy słuchających potakiwały znacząco z uznaniem dla mądrości bacy. Jasiek zamilkł, ale nadal wpatrywał się w srebrzysty okrąg i widać było, że udzielona odpowiedź go nie satysfakcjonuje. Po chwili znów zwrócił się do bacy:

- Tak godocie, baco, ze ta nasa zimia nie sama z siebie unosi sie w powiecsu, ale jest na podtsawecku. A jo sie pytom: A na cym jest tyn podstawecek?

- Jaśku jakiś ty gupi! - powiedział z politowaniem baca. - No, jak na cym? Jest zimia, jestpodstawecek, a pod podstaweckiem jest kolumienka. Ot i co!

Słuchający znów pokiwali głowami słysząc szybką i konkretną odpowiedź bacy. Tęga głowa i jaka mądrość, żeby to wszystko ogarnąć i znać. Jaśkowi jednak to nie wystarczało.
- Baco, tak godocie, ze ta nasa zimia nie sama z siebie w powiecsu wisi, jeno jest na podstawecku, a pod podstaweckiem jest kolumienka. A jo sie pytom: na cym jest ta kolumienka?
- Łoj, Jaśku, jakiś ty gupi! Jest zimia, pod niom jest podstawecek, pod podstaweckiem kolumienka, a pod kolumienką jest postumencik!

Wszyscy byli przekonani, że ta odpowiedź całkowicie przygwoździła dociekliwego juhasa i obnażyła jego ignorancję.
- Baco, tak godocie, ze ta nasa zimia nie sama z siebei w powiecsu wisi - znów zaczął juhas - jeno jest na podstawecku, a tyn podstawecek na kolumience, a ta kolumienka na postumenciku. A jo sie pytom na cym jest tyn postumencik?

Baca zacisnął szczękę, rzucił złowrogie spojrzenie i poirytowany odpowiedział:

- Jaśku! Cosik mi sie widzi, ze w morde chces!!!

Akwarele

2011-11-27T13:18:00.001+01:00

Gdy pustka w głowie i brak pomysłu na notkę warto skorzystać z cudzych podpowiedzi. W takiej sytuacji znajdował się od kilku dni Pan C. Na szczęście w sukurs przyszedł mu kuzyn Barnaba - jak zwykle niezawodny - i podesłał e-maila z akwarelami. Ich autor dwukrotnie (1907 i 1908) ubiegał się o przyjęcie do nobliwej i najstarszej w Europie Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu (Akademie der bildenden Künste). Władze wiedeńskiej uczelni nie doceniły talentu młodego i ambitnego człowieka i swoimi decyzjami sprawiły, że został zmuszony znaleźć ujście dla swej aktywności w innej dziedzinie. Gdybyż przewidziały, jaki ciężar gatunkowy niesie ich decyzja dla Europy i świata, zapewne w tym szczególnym przypadku zrezygnowałyby z wysokich standardów.

Po doznanym upokorzeniu niespełniony artysta jeszcze przez jakiś czas utrzymywał się ze sprzedaży swoich akwarel i malowanych pocztówek, nie gardził też pracą pomocnika murarza. Jeszcze wiele lat później wykorzystał swoje umiejętności i opracował kilka rozpoznawalnych do dziś logogramów, zmodyfikował też model kultowego samochodu produkowanego nieprzerwanie do 2003 roku.

Odniósł więc jakiś sukces, ale... popatrzmy:

O kim mowa i za co pośrednio współodpowiedzialna jest szacowna uczelnia? A może tych, co nie przyjęli adepta sztuki malarskiej do Akademii sądzić pośmiertnie za brak dalekowzroczności?

Praktyczne skutki osądu żadne, ale za to poczucie, że oto sprawiedliwości stanie się zadość.

Fundator i czarownica

2011-11-10T18:30:00.001+01:00

Nic tak nie łechce naszej dumy za życia, jak możliwość wykonania gestu, który zapisze się w pamięci przyszłych pokoleń. Jedni podejmują działania destrukcyjne, jak Herostrates, który podpalił świątynię Artemidy w Efezie, drudzy zaś, jak mądry i wrażliwy król Salomon ułożyli ponadczasowy poemat miłosny Pieśń nad Pieśniami. Zdarza się, że część osób pragnie dokonać rzeczy dobrych i służących ogółowi. Przykłady można mnożyć i prowadzić niekończące się spory o najlepszy sposób utrwalenia imienia w annałach.

W roku dwa tysiące siódmym Konin celebrował czterechsetną rocznicę śmierci jednego ze swych znamienitych obywatelów. Nie wiem, co szczególnego jest w osobistej katastrofie, jaką jest śmierć, by ją inni uroczyście świętowali, ale tak było. Możliwe, że to był tylko pretekst, by powspominać czyjeś dokonania. Wiemy o nim, że miał ułatwiony start życiowy, gdyż ojciec był dobrze sytuowanym sołtysem w nieodległej wsi Kurów, zarabiał także na udzielaniu pożyczek kapitałowych, skupował w mieście grunty, a także posiadał zakład produkujący sukno (folusz). W odniesieniu do ojca naszego bohatera powiedzenie pieniądz robi pieniądz jest jak najbardziej zasadne.

Status rodziny umożliwił mu podjęcie w 1560 roku studiów w Akademii Krakowskiej, które ukończył w 1569 roku z tytułem magister artium. Kontynuował studia w Padwie skąd przywiózł w 1575 roku tytuł doktora medycyny i filozofii (sic!). Dziś medycyna i filozofia nie idą w parze, choć nie wykluczają się.

Nie będąc szlachcicem, ale za to wyposażony w wiedzę i nobilitujące dyplomy powrócił na krótko do rodzinnego miasta, by niebawem przenieść się na kilkanaście lat do nieodległego Kalisza. praktykował tam jako lekarz, aptekarz oraz sprawował różne funkcje publiczne (wójt, rajca i burmistrz), co tylko świadczy o jego autorytecie jakim się cieszył. Po raz pierwszy wybrano go na burmistrza w 1580 roku.

W tym miejscu - gwoli rzetelności kronikarskiej, a także w celu wprowadzenia wątpliwego tropu - należy odnotować znamienny fakt. W roku objęcia przez naszego bohatera urzędu burmistrza odbył się w tym mieście pierwszy proces o czary. Wędrowna złodziejka (inne źródła podają, że prostytutka) o imieniu Barbara została oskarżona o czary i czarną magię oraz o to, że była... kochanicą diabła. Użyte najnowocześniejsze środki śledcze skłoniły niewiastę do wyznania winy. Została skazana na spalenie.

Jan Zemełka vel Zemelius - bo o nim piszemy - był wybierany na burmistrza Kalisza kilkakrotnie. Ostatni raz w 1594 roku. W tzw. międzyczasie ożenił się z córką złotnika z Koła. Małżonkowie nie doczekali się potomstwa. Czyżby rzucony urok spalonej wiedźmy? Tego nie wiemy, ale nie możemy też tego wykluczyć. Drugi znamienny fakt w życiu Jana to rok 1588, kiedy to zaraza nawiedziła miasto, a on najzwyklej uciekł z Kalisza wywożąc miejskie fundusze.

W kolejnych latach Zemełka poczynił wiele kroków, które także dziś budzą watpliwości.

1599 - ufundowanie (ponad 12 tysięcy florenów*) i wyposażenie w Koninie kolegium mansjonarskiego**.
1602 - ufundował dla Akademii Krakowskiej, której był absolwentem, pierwszą w Polsce katedrę anatomii i botaniki lekarskiej.

Resztę aktywów rozdysponował testamentem na rzecz szpitali w Kaliszu i Koninie oraz na stypendia dla dzieci mieszczan z Konina, Koła i Kalisza. Swój niemały udział w zapisie miało też miasto Konin oraz studenci teologii zamierzający studiować w Italii. Z namacalnych rzeczy, które do dziś się ostały w rodzinnym mieście Zemeliusa, jest ufundowana przez niego kaplica (przylega do kościoła farnego od południa i skrywa w krypcie doczesne szczątki fundatora) oraz pierwszy murowany dom w Koninie, znany od zawsze jako dom Zemełki (zdj. po lewej).

Dobro (czytaj: przekazane pieniądze), które wyświadczył było w odczuciu współczesnych Zemełce ogromne, dlatego opisano to i zachowano dla potomności. Ludzie odczuwali to obiektywnie, jest jednak we mnie przekorny niepokój dotyczący intencji dobroczyńcy i fundatora.

Pierwszy niepokój - o bardzo wątpliwych podstawach faktograficznych - to, czy szacowny doktor filozofii i medycyny, światły i wykształcony człowiek, właściciel dwóch aptek w Kaliszu i zarazem burmistrz tegoż miasta miał jakikolwiek udział w procesie czarownicy Barbary? Jeśli tak to, czy miał wątpliwości, co do słuszności oskarżeń i czy wyrzuty sumienia nie towarzyszyły mu do końca dni? Przywołana wcześniej uwaga o rzuceniu uroku na burmistrza Jana jest tylko rodzajem licentia poetica.

Drugi niepokój związany jest z wydarzeniami roku 1588, kiedy to burmistrz czmychnął z Kalisza z kasą miejską i nigdy tak do końca nie wytłumaczył się z tego postępku. Annały mówią tylko o jego tajemniczym zniknięciu. Panosząca się wówczas w mieście zaraza nie może być wystarczającym usprawiedliwieniem dla lekarza i głowy miasta.

Zamiast konkluzji.
Schyłek życia jest dobrą okazją do podsumowań i podjęcia próby naprawienia wyrządzonych krzywd. Czy jest zatem możliwe pomyśleć, iż wielce prawdopodobnym powodem dobroczynności Jana Zemełki były wyrzuty sumienia i obawa, że łatwiej wielbłądowi przejść przez ucho igielne, aniżeli bogatemu wejść do królestwa Bożego?

__________

*1 FLOREN = 30 groszy = 90 szelągów = 540 denarów

Siła nabywcza ok. 1570 roku: dniówka murarska 5 groszy, para butów 20 groszy, koszula męska 5 groszy, gęś 2 grosze, koń 20 – 22 floreny
____________
** MANSJONARZ, mansjonariusz (łac. maneo - zostaję) - w hierarchii kościelnej kapłan niższej rangi, wikariusz, bez
obowiązków kościelnych, który z tytułu zapewnionego utrzymania był zobowiązany trwać na miejscu i pełnić
wyznaczone funkcje duszpasterskie i liturgiczne przy katedrach, kolegiatach i znaczniejszych parafiach (za: Wikipedia).

Zobacz: BAWARIA