Cinefiloi

Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron (Avengers: Age of Ultron)

2016-03-30T05:21:00.002-07:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 141 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Τζος Γουίντον, με τους: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Κρις Έβανς, Μαρκ Ράφαλο και Σκάρλετ Γιόχανσον.

Όταν ο Τόνι Σταρκ και ο Μπρους Μπάνερ προσπαθούν να ξεκινήσουν ένα διεθνές πρόγραμμα διατήρησης της παγκόσμιας ειρήνης, τα αρχικά σχέδιά τους αλλάζουν τροπή και επιτρέπουν τη δημιουργία του Ultron, μιας ύπαρξης με τεχνητή νοημοσύνη και επιθετικές διαθέσεις.

Τρία χρόνια μετά την εκρηκτική εμφάνιση των Εκδικητών στις αίθουσες, επανερχόμαστε στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel με τον Τζος Γουίντον για δεύτερη (και τελευταία) φορά στη σκηνοθετική καρέκλα, για να βρούμε τους Εκδικητές αποδιοργανωμένους και τη φιλοδοξία του Τόνι Σταρκ για παγκόσμια ειρήνη να μετατρέπεται σε παγκόσμια απειλή. Η δεύτερη ταινία, αν και συγκέντρωσε σχεδόν όσα χρήματα παγκοσμίως όσα η πρώτη (7η και 9η πιο πετυχημένες ταινίες παγκοσμίως αντίστοιχα), δεν ικανοποίησε επαρκώς τους φαν των υπερηρώων, καθώς αντίθετα με την πρώτη ταινία, είναι εμφανές ότι η ταινία δεν μπορούσε να αφοσιωθεί στο σενάριο που την αφορούσε, αλλά έπρεπε και να θέσει τις βάσεις για επόμενες ταινίες της Marvel, όπως η τρίτη ταινία Thor, αλλοιώνοντας τη συνέχειά της και καθιστώντας ορισμένες σκηνές, όπως αυτές των οραμάτων, βεβιασμένες. Προσθέτοντας σε αυτό το σχεδόν κωμικό σχέδιο του Ultron για να καταστρέψει τον πλανήτη αλλά και την αδιάφορη μορφή του Ultron, και καταλήγουμε σε μια ταινία που δεν υπάρχουν πολλά για εκτιμηθούν. Η εμφάνιση νέων χαρακτήρων και η πληθώρα οπτικών εφέ σίγουρα δε θα αφήσει απογοητευμένους αυτούς που ήθελαν να δουν ένα υπερθέαμα, ωστόσο η επανειλημμένη αντιπαράθεση των υπερηρώων με μια στρατιά ανίκανων εχθρών καταντά κουραστική και επικίνδυνα προβλέψιμη. Οι ηθοποιοί πια με μεγάλη ευκολία υποδύονται τους ήρωες με τους οποίους τους έχει ταυτίσει το κοινό και ενώ το τελικό αποτέλεσμα είναι ευχάριστό, παραμένει στα σίγουρα, φοβούμενο να πάρει και το παραμικρό ρίσκο.

Αξιολόγηση: ** (Ενδιαφέρουσα)

του MicLef
Trailer:

Deadpool

2016-03-21T16:02:00.000-07:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 108 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Τιμ Μίλλερ, με τους: Ράιαν Ρέινολντς, Μορένα Μπάκαριν και Τ.Τζ. Μίλλερ.

Ένας βετεράνος των Ειδικών Δυνάμεων γίνεται πειραματόζωο για ένα πείραμα που του αποδίδει μεταλλαγμένες δυνατότητες, μετατρέποντάς τον, στον ήρωα-κακό Deadpool.

Επτά χρόνια με την εμφάνιση του Ράιαν Ρέινολνς στο μετριότατο "X-Men η αρχή: Γούλβεριν" ως Deadpool, σε μια εμφάνιση που καταδίκασαν όλοι οι οπαδοί του αντισυμβατικού υπερήρωα, ο Τιμ Μίλλερ, σκηνοθέτης του "ο Σκοτ Πίλγκριμ εναντίον των 7 πρώην" αναλαμβάνει τη ριψοκίνδυνη απόπειρα της επαναδημιουργίας του ήρωα. Αυτή τη στιγμή πιστός στα κόμικ, μεταφέρει το χαρακτήρα, την εμφάνιση και, φυσικά, το χιούμορ του άριστα. Υποστηριζόμενη από μια από τις πιο ευφυείς διαφημιστικές καμπάνιες, αψήφησε και τις πιο φιλόδοξες προσδοκίες, συγκεντρώνοντας πάνω από 700 εκατομμύρια δολάρια με προϋπολογισμό μονάχα 58 εκατομμυρίων και επιβεβαίωσε την εισπρακτική δύναμη της Marvel, αλλά και την δίψα του κοινού για κάτι το διαφορετικό. Ο Deadpool αυτό υπόσχεται και αυτό δίνει: απενοχοποιημένη δράση, σε συνδυασμό με πετυχημένο χιούμορ και ατελείωτες αναφορές στο υπόλοιπο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, που ακόμα και ο πιο έμπειρος φαν θα δυσκολευτεί να τις εντοπίσει όλες. Διαλύοντας τον 4ο τοίχο, μιλώντας συνεχώς στο κοινό και πετώντας πετυχημένες ατάκες, ο Deadpool καταφέρνει να διασκεδάσει στο μέγιστο, χωρίς αυτό να έχει αρνητικό αντίκτυπο στη δράση ή στις λιγοστές συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές. Έχοντας κερδίσει τη αξιολόγηση R, δηλαδή κατάλληλη άνω των 18, δε φοβάται να πάει τη βία ένα βήμα πιο μακριά, με προσοχή πάντα ώστε πάντα να διακωμωδείται και να είναι ανεκτή ακόμα και για τους ανυποψίαστους θεατές. Μοιάζει να είναι το αποτέλεσμα μιας χαλαρής προσπάθειας από τους συντελεστές της, όμως είναι προσεγμένη στο κάθε της λεπτό. Να δείτε και τις σκηνές μετά τους τίτλους τέλους!

Αξιολόγηση: *** (Καλή)

του MicLef

Trailer:

Kingsman: Η Μυστική Υπηρεσία (Kingsman: The Secret Service)

2016-02-12T07:27:00.000-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 129 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Μάθιου Βον, με τους: Κόλιν Φιρθ, Τάρον Έγκερτον, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Μαρκ Στρονγκ και Μάικλ Κέιν.

Μια οργάνωση κατασκόπων προσλαμβάνει έναν άξεστο, αλλά υποσχόμενο νεαρό του δρόμου στο υπερ-ανταγωνιστικό προπονητικό πρόγραμμα, ενώ μια παγκόσμια απειλή αναδύεται εξαιτίας μιας διεστραμμένης τεχνολογικής ιδιοφυΐας.

Ο σκηνοθέτης του Kick-Ass, του Χ-Men: Η Πρώτη Γενιά και της Αστερόσκονης, παραδίδει μια ταινία που, όπως συνηθίζει, είναι εμπλουτισμένη με καταιγιστική δράση και κωμικές στιγμές, η οποία αποτέλεσε μια αναπάντεχη έκπληξη στο διεθνές box office, συγκεντρώνοντας πάνω από 400 εκατομμύρια δολάρια. Με ένα καστ που πολλοί θα επιθυμούσαν και πρωταγωνιστή τον τότε ανερχόμενο Τάρον Έγκερτον, διαθέτει τη δυναμική για να αποτελέσει μια ακόμα φλύαρη και γεμάτη αναληθοφάνειες περιπέτεια. Το κάνει, ωστόσο φροντίζοντας να διακωμωδεί την ίδια την ταινία, συχνά με πετυχημένο τρόπο, και εμπλουτίζοντάς τη με αιματοβαμμένες σκηνές στα όρια της παρωδίας που δε θα περίμενε κανείς από μια mainstream αμερικανική περιπέτεια. Η διάθεση για παρωδία προσδίδει μερικά στοιχεία που αποπροσανατολίζουν από το στόχο της ταινίας, με τις επιλογές της εμφανούς διαφήμισης προϊόντων και του ψευδού χαρακτήρα του Σάμιουελ Λ. Τζάκσον να είναι αμφισβητήσιμες όσον αφορά την επιτυχία τους. Με σφιχτοδεμένη δράση και υποτυπώδη πλοκή, μοναδικός σκοπός της ταινίας είναι να διασκεδάσει και αυτό είναι ακριβώς αυτό που κάνει, ειδικά για όσους δεν περίμεναν να δουν ένα οικογενειακό θέαμα. Ο Κόλιν Φερθ είναι απολαυστικός στο ρόλο του επαγγελματία δολοφόνου, θυμίζοντάς μας, όπως κάνει κατά καιρούς, ότι δεν είναι ταιριαστός μονάχα για ρομαντικές κομεντί. Αν ο Μάθιου Βον είχε επενδύσει λίγο περισσότερο στο σενάριο, θα επρόκειτο για μια εντυπωσιακή stand-alone ταινία.

Αξιολόγηση: **1/2 (Ενδιαφέρουσα/Καλή)

του MicLef

Trailer:

Ο Αστακός (The Lobster)

2016-02-11T13:47:00.000-08:00

Ελληνο-Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 118 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος, με τους: Κόλιν Φάρελ, Μπεν Γουίσοου Ρέιτσελ Γουάιζ, Τζον Σ. Ράιλι και Λέα Σεϊντού.

Σε μια δυστοπική μελλοντική κοινωνία, σύμφωνα με τους νόμους, οι ανύπαντροι άνθρωποι πάνε σε ένα ξενοδοχείο, όπου είναι αναγκασμένοι να βρουν σύντροφο σε σαράντα πέντε μέρες, αλλιώς μεταμορφώνονται σε ζώα και αφήνονται στο δάσος.

Στην πρώτη διεθνή ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, που σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους για το Greek Weird Wave, ένα κίνημα που ξεκίνησε από τον ίδιο, με τον "Κυνόδοντα", συνεργάζεται με ένα αξιόλογο καστ πρωτοκλασάτων ηθοποιών του Χόλιγουντ για να κάνει το ντεμπούντο του στην αγγλική γλώσσα. Με έναν αγνώριστο Κόλιν Φάρελ, που έχει επιτυχώς στραγγίξει οτιδήποτε ελκυστικό πάνω του με ένα αποκρουστικό μουστάκι και το αυξημένο βάρος του, μας τοποθετεί σε έναν αλληγορικό, αποκρουστικό κόσμο, που όμως μας δείχνει ότι έχει περισσότερα κοινά με τον δικό μας απ' ότι θα περιμέναμε. Κάθε άνθρωπος πρέπει να βρει ταίρι υποχρεωτικά, έχοντας μονάχα τη δυνατότητα να δηλώσει στην αρχή της διαμονής του στο ξενοδοχείο της σεξουαλικότητά του, με τρομακτικές συνέπειες αν δε βρει σύντροφο και με μοναδική δυνατότητά του να παρατείνει τη διάρκεια διαμονής του να σκοτώνει ανθρώπους που το έχουν σκάσει από το ξενοδοχείο στο δάσος. Αν και ο Λάνθιμος δήλωσε ότι η αρχική ιδέα για την ταινία δε στόχευε στο να δημιουργήσει μια αλληγορία, το αποτέλεσμα το καταφέρνει απολαυστικά. Διακωμωδώντας τα στερεότυπα και τους ηθικούς, γραπτούς και άγραφους, κανόνες της σημερινής κοινωνίας για την "σωστή" ερωτική ζωή των ανθρώπων και φανερώνοντας την απροβλεψιμότητα

του έρωτα αλλά και την ελευθερία που απαιτείται προκειμένου μια σχέση να είναι υγιής, ο Λάνθιμος κοιτάει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα για τους νέους και τις νέες, κυρίως στην Αμερική, και το κομματιάζει. Το θέμα το οποίο θεωρείται ότι πολλές φορές οδηγεί εφήβους στην αυτοκτονία και, όπως είχε δηλώσει και ο Bill Maher, ίσως και στις ομαδικές δολοφονίες (δήλωση που υποστήριξε από το γεγονός ότι η πλειοψηφία των εφήβων που το κάνουν δεν είχαν σχέση με κοπέλα στη ζωή τους), είναι η συνεχής σεξουαλικοποίηση των πάντων, δημιουργώντας πίεση στους ανθρώπους για την εύρεση συντρόφου. Η αλήθεια όμως είναι ότι εξαναγκασμένα δε μπορεί να δημιουργηθεί μια υγιής σχέση και είναι καταδικασμένη να αποτύχει, φθείροντας στο ενδιάμεσο και τους δύο συντρόφους. Με εναλλαγή σκληρών και αστείων καταστάσεων ο Λάνθιμος αποκαλύπτει αυτή την αφυσικότητα στις κοινωνίες στην πάροδο των χρόνων και με σκηνοθετική βιρτουοζιτέ παρουσιάζει τη μελλοντική αυτή πραγματικότητα ως όσο το δυνατόν λιγότερο ελκυστική. Οι ηθοποιοί, όλοι ταιριαστοί στο πόστο τους, μεταξύ των οποίων και η Αγγελική Παπούλια (η μεγαλύτερη κόρη στον "Κυνόδοντα"). Είναι μια θαυμάσια αρχή για τη διεθνή δημιουργία του Γιώργου Λάνθιμου και μια από τις πιο ξεχωριστές ταινίες του 2015, έχοντας κάνει εντύπωση σε μεγάλο αριθμό κινηματογραφικών φεστιβάλ, αλλά όχι και στην Ακαδημία των Όσκαρ.

Αξιολόγηση: **** (Πολύ Καλή)

του MicLef

Trailer:

H αληθινή ιστορία του Χιού Γκλας

2016-02-09T18:04:00.001-08:00

Με τα Όσκαρ να πλησιάζουν και την "Επιστροφή" να εκτοπίζει το "Star Wars: H Δύναμη Ξυπνάει" από την πρώτη θέση του αμερικανικού box office, θα δούμε την ιστορία-θρύλο πάνω στην οποία βασίστηκε το νέο κομψοτέχνημα του Ινιαρίτου. Η "Επιστροφή" βασίστηκε στην εμπειρία του Χιού Γκλας, που υποδύεται ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, έναν ορεσίβιο άνθρωπο του οποίου η ζωή πριν την αρχή της ιστορίας αυτής είναι μυστήριο, Μερικές φήμες τον έχουν ως πειρατή αλλά είναι γνωστό γεγονός, το ότι πήρε μέρος στο εμπόριο γούνας γύρω στα σαράντα του, πιο μεγάλος από μεσήλικα την εποχή εκείνη. Η ταξιαρχία Ahley-Henry στην οποία ήταν μέλος έφυγε από το Saint Louis την άνοιξη του 1823 φτάνοντας μέχρι τον ποταμό Μισσούρι, συλλέγοντας γούνες καστόρων. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα συνάντησαν μια ομάδα Αρικάρα, φυλής Ινδιάνων, αφήνοντας δεκαπέντε από την ομάδα του νεκρούς και τον Γκλας τραυματισμένο στο πόδι.

Μέχρι το καλοκαίρι οι κυνηγοί προχωρούσαν αργά στη στεριά προσέχοντας για ενδείξεις για τη παρουσία εχθρών. Καθώς το υπόλοιπο κομμάτι της ιστορίας δεν καταγράφηκε, βασίζεται στη προφορική μεταβίβαση της ιστορίας με την πάροδο των χρόνων. Σύμφωνα με το θρύλο, ο Χιού Γκλας, με το πόδι του πια να έχει ιαθεί, ιχνηλατούσε μπροστά από την υπόλοιπη ομάδα, μέχρι που μπήκε σε ένα θάμνο για να μαζέψει μούρα. Σύντομα διασταυρώθηκε με μια αρκούδα και τα δύο της μικρά. Καθώς η αρκούδα σηκώθηκε στα δύο πόδια και όρμησε προς τον Γκλας, αυτός την πυροβόλησε στο στήθος. Το μονόκανο όπλο του, πια άχρηστο, το πέταξε στο έδαφος και πριν προλάβει να κάνει άλλη κίνηση η αρκούδα τον παρέσυρε, μπήγοντας τα νύχια της μέσα του. Εκείνος χρησιμοποιώντας το μαχαίρι του προσπαθούσε ανώφελα να απομακρύνει την αρκούδα, η οποία συνέχισε να τον τραυματίζει.

Μέχρι να έρθουν οι σύντροφοί του να τον βοηθήσουν, η αρκούδα είχε σκίσει μέρος του προσώπου του Γκλας και δημιουργήσει βαθιές ουλές στα χέρια, τα πόδια και το στήθος του. Οι κυνηγοί πυροβόλησαν αρκετές φορές το ζώο, μέχρι να το ρίξουν δίπλα στον αναίσθητο Γκλας.

Η ομάδα του Γκλας τον φρόντισε όσο μπορούσε, περιμένοντας όμως από στιγμή σε στιγμή να πεθάνει. Ωστόσο επέζησε εκείνη τη μέρα, αλλά και τις επόμενες, όμως χωρίς εμφανείς βελτιώσεις στην κατάσταση του, και ο ταγματάρχης Χένρι αποφάσισε ότι η ταξιαρχία έπρεπε να συνεχίσει για να αποφύγει τη πιθανότητα άλλης επίθεσης από Ινδιάνους. Προσέφερε σε δύο άντρες από 40 δολάρια, το ισοδύναμο δύο με τριών μηνιαίων μισθών, για να παραμείνουν με τον Γκλας μέχρι να πεθάνει και να επιστρέψουν στους άλλους μετά.

Οι δύο άντρες που δέχτηκαν τη δουλεία ήταν ο Τζον Φίτζεραλντ, ένας εποχιακός κυνηγός, και ένας νεαρός ονόματι Τζιμ Μπρίτζερ. Καθώς οι υπόλοιποι συνέχισαν, οι δύο αυτοί κατασκήνωσαν, κουκουλώθηκαν με τομάρια βουβάλων και περίμεναν τον γερο-Γκλάς να πεθάνει. Όμως ύστερα από μια βδομάδα που επιβίωσε, ο Φίτζεραλντ απελπίστηκε περιμένοντας. Έπεισε τον νέο Μπρίτζερ ότι δεν υπήρχε κάτι να κερδηθεί κάτι εκεί από κανέναν για να διακινδυνεύσουν άλλο τις ζωές τους και, αφού πήραν το όπλο, το μαχαίρι και όλα τα αναλώσιμα του Γκλας, έφυγαν, αφήνοντάς τον να πεθάνει μόνος.

Παραδόξως, ο Γκλας έμεινε ξύπνιος, αναλογίστηκε την κατάσταση και αφού έσυρε τον εαυτό του μέχρι μια κοντινή πηγή και έφαγε μερικά μούρα που βρήκε (buffalo berries) ξεκίνησε να σέρνει το κατεστραμμένο σώμα του προς τη σωτηρία, που σε αυτήν την περίπτωση ήταν το οχυρό Kiowa, ένα εμπορικό κέντρο 250 μίλια μακριά. Δεν είχε ούτε τα εργαλεία ούτε τη δύναμη για να κυνηγήσει και κρατήθηκε στη ζωή τρώγοντας ρίζες φυτών και ωμό κρέας από κουφάρια ζώων που συναντούσε. Λέγεται πως συνάντησε ένα κροταλία σε αδράνεια, πρησμένο από το προηγούμενο γεύμα του και αφού διέλυσε το κεφάλι του με μια πέτρα και μούλιασε το κουφάρι του σε νερό, το έφαγε.

Ο Γκλας υπολόγισε ότι διένυε ένα μίλι, δηλαδή λίγο παραπάνω από ενάμιση χιλιόμετρο την ημέρα, και ήξερε ότι έπρεπε να επιταχύνει για να μείνει ζωντανός. Στάθηκε στα δύο του πόδια πρώτη φορά ξανά ύστερα από τη συνάντησή του με μια αγέλη λύκων την οποία έδιωξε το θήραμά της, ένα κουφάρι βουβαλιού, στεκούμενος σε ένα μακρύ κλαδί. Έμεινε δίπλα στο κουφάρι αρκετές μέχρι που συνέχισε το ταξίδι του, όρθιος, καλύπτοντας 18 χιλιόμετρα την ημέρα.

Στο ταξίδι του, παραλίγο να καταπατηθεί από ένα κοπάδι βουβάλων και σχεδόν εντοπίστηκε από μια περαστική ομάδα Ινδιάνων Αρικάτα. Παραδόξως, ύστερα από εφτά εβδομάδες στη φύση, έφτασε στο οχυρό Kiowa, προς έκπληξη του επικεφαλής. Ενάντια όλων των πιθανοτήτων, επέζησε με καύσιμο την επιθυμία του να επιζήσει και να εκδικηθεί αυτούς που τον εγκατέλειψαν.

Μετά από περαιτέρω ανάρρωση, ο Χιου πήρε μέρος σε μια εξερεύνηση στα χωριά Mandan, όπου έμαθε ότι η ταξιαρχία του έμενε στο οχυρό Henry. Γνωρίζοντας ότι ο Φίτζεραλντ και ο Μπρίτζερ θα ήταν εκεί, ξεκίνησε για το οχυρό στα μέσα Δεκέμβρη. Τη πρωτοχρονιά, εξουθενωμένος και παγωμένος από μια χιονοθύελλα, έφτασε στο οχυρό Henry.

Εκεί έμαθε ότι ο Φίτζεραλντ είχε παραιτηθεί και είχε καταταχθεί στο στρατό ως ανιχνευτής, καθιστώντας τον ένα δημόσιο υπάλληλο και, επομένως, εκτός ορίων. Το να τον σκοτώσει ο Γκλας θα σήμαινε την εκτέλεσή του. Ωστόσο, ο Μπρίτζερ βρισκόταν εκεί, γεμάτος μετάνοια και ντροπή. Βλέποντας πόσο νέος ήταν, και θεωρώντας ότι επηρεάστηκε έντονα από τον Φίτζεραλντ, ο Γκλας συγχώρεσε τον Μπρίτζερ μονάχα δίνοντάς του μια διδακτική ομιλία. Ο Μπρίτζερ, έχοντας λάβει πλήρη συγχώρεση από τον Γκλας, έγινε ένας από τους πιο δοξασμένους κυνηγούς και ανιχνευτές της Δύσης.

Ο Γκλας επέστρεψε στη ζωή του κυνηγού και ο θρύλος του διαδόθηκε σε όλη τη περιοχή. Η πραγματική ιστορία σίγουρα μεγαλοποιήθηκε από στόμα σε στόμα και η διάδοσή της συνεχίστηκε μετά το θάνατο του Γκλας, δέκα χρόνια μετά, σε μια επίθεση Αρικάρα. Οι παλιοί του εχθροί τελικά σκότωσαν και πήραν το σκαλπ του γέρου κυνηγού, αλλά όχι πριν το όνομά του βρει έντιμη θέση στο πάνθεο των θρύλων της Δύσης.
Πηγή: American Cowboy (τροποποιημένο)

Η Μεγαλύτερη Έκρηξη στην Ιστορία του Σινεμά

2016-01-28T10:47:00.000-08:00

Στο "Spectre", o Σαμ Μέντες έσπασε το ρεκόρ Guinness για τη μεγαλύτερη έκρηξη στην ιστορία του σινεμά, καθώς η έκρηξη σε μια από τις τελευταίες σκηνές της ταινίας οφείλεται σε 8.418 λίτρα κηροζίνη και 24 ξεχωριστούς πυροκροτητές, που ισοδυναμούσαν με 68,47 τόνους δυναμίτη. Το αποτέλεσμα ήταν μια φαντασμαγορική έκρηξη που κανείς θα νόμιζε ότι είναι δημιουργημένη με με υπολογιστή. Αν και η ταινία ήταν από τις πιο μέτριες εμφανίσεις του 007, η έκρηξη αξίζει να θεαθεί και μεμονωμένα.

Η Επιστροφή (The Revenant)

2016-01-26T15:34:00.000-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 156 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ινιαρίτου με: Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Τομ Χάρντι, Γουίλ Πούλτερ και Ντόμνχαλλ Γκλίσον.

Ένας κυνηγός, σε μια αποστολή εμπόρων γούνας στη δεκατία του 1820, πολεμά για επιβίωση, ύστερα από μια μάχη με μια αρκούδα που προκάλεσε την εγκατάλειψή του από την ομάδα του.

Ο Ινιαρίτου, που κέρδισε 3 Όσκαρ το 2014 για την ταινία "Birdman ή (Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας)", μεταξύ των οποίων και καλύτερης ταινίας, είναι "κλειδωμένος" για να κερδίσει το δεύτερο Όσκαρ του σκηνοθεσίας και να κάνει το πρωτόγνωρο, να κερδίσει το συγκεκριμένο Όσκαρ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Η ταινία ξεκινάει δυναμικά, με μια σκηνή αιματερή και βίαια, που χρειάστηκε έναν ολόκληρο μήνα για να γυριστεί, προϊδεάζοντάς μας για το πως είναι και υπόλοιπη ταινία. Ένας αγνώριστος Ντι Κάπριο, σε έναν σπαρακτικό ρόλο, βαδίζει ολοταχώς με έναν αντάξιό του Τομ Χάρντι, για το πρώτο του Όσκαρ, που το ίντερνετ τον βοήθησε πολύ να κερδίσει. Κάποιος διαβάζοντας το σενάριο της ταινίας θα σκεφτεί ότι πρόκειται για μια χιλιοειπωμένη ταινία, με δεκάδες εκδοχές και μονάχα διαφορετικό τρόπο αφήγησης, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας. Όσον αφορά το σενάριο θα έχει δίκιο, όμως η σπουδαιότητα αυτής της ταινίας, μιας από τις καλύτερες ταινίες που έχουν προταθεί για το αντίστοιχο Όσκαρ, δε βρίσκεται εκεί, αλλά στον εκπληκτικό τρόπο αφήγησής της. Με εικόνες τόσο καθηλωτικά όμορφες που θα μπορούσαν να είναι έργα τέχνης και ερμηνείες χάρμα οφθαλμών (που παρόλο που η ταινία έγινε διάσημη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ΝτιΚάπριο, η απλότητα της ερμηνείας, αλλά και του πιο περίπλοκου ρόλου του Τομ Χάρντι κλέβει την παράσταση), η ταινία σε αρπάζει από την αρχή και με μερικά σωστά επιλεγμένες παύσεις σε αγχώνει και ανεβάζει τους παλμούς σου με κάθε τέλεια εξελιγμένη σκηνή. Αυτό είναι το μεγάλο επίτευγμα του Ινιαρίτου εξάλλου, το γεγονός ότι πήρε ένα κοινότοπο σενάριο, με πρωταγωνιστή έναν όχι ιδιαίτερα ενδιαφέρων άνθρωπο, και το μετέτρεψε σε μια αγωνιώδη εμπειρία, τόσο δύσκολη όσο και απολαυστική στη θέαση, προσεγμένη στην παραμικρή λεπτομέρεια. Η ικανότητα του Ινιαρίτου γίνεται ακόμα καλύτερα αντιληπτή από το γεγονός ότι οι καιρικές συνθήκες (έλλειψη χιονιού) ανάγκασε τα γυρίσματα να συνεχιστούν στη νότια Αργεντινή, με επίπτωση το διπλασιασμό του αρχικού αναγκαίου προϋπολογισμού, χωρίς να υπάρχει αντίκτυπος στη συνοχή του τοπίου. Με συγκινητικές εικόνες που αγγίζουν θέματα όπως ο ρατσισμός αλλά και η γενοκτονία των Ινδιάνων, η ταινία δεν αφήνει τίποτα στην τύχη και πραγματικά αξίζει τις 12 υποψηφιότητες για Όσκαρ, από τις οποίες θα κερδίσει και ένα μεγάλο αριθμό.

Αξιολόγηση: **** (Πολύ Καλή)
του MicLef
Trailer:

Το Μεγάλο Σορτάρισμα (The Big Short)

2016-01-19T10:46:00.002-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 130 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Άνταμ Μακ Κέι, με τους: Στιβ Καρέλ, Κρίστιαν Μπέιλ, Ράιαν Γκόσλινγκ και Μπραντ Πιτ.

Τέσσερις άνθρωποι στο χώρο της οικονομίας προβλέπουν την έκρηξη της "φούσκας" στο χώρο της πίστωσης και της στέγασης από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 και αποφασίζουν να κάνουν τις μεγάλες τράπεζες να πληρώσουν για την απληστία και την έλλειψη προνοητικότητάς τους.

Ο σκηνοθέτης Άνταμ Μακ Κέι, μέχρι τώρα σκηνοθέτης κωμωδιών όπως το "Anchorman", εξηγεί στο μέσο θεατή τι συνέβη στον κόσμο, αλλά κυρίως στην Αμερική μέχρι την κατάρρευση των μεγάλων τραπεζών όπως η Lehman Brothers, και οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχια, χωρίς να φοβάται να δείξει και το μερίδιο ευθύνης που είχε η πλειοψηφία των ανθρώπων που χωρίς δισταγμό λάμβαναν δάνεια επί δανείων, βασισμένα στη φαινομενική σταθερότητα του συστήματος. Συμπεριλαμβάνοντας διασημότητες όπως η Μάργκοτ Ρόμπι (από το "Λύκο της Γουόλ-Στριτ") και τη Σελίνα Γκόμεζ, για την επεξήγηση των δυσνόητων ορολογιών που αναπόφευκτα αναφέρονται στην ταινία, και έχοντας τον Ράιαν Γκόσλινγκ να μιλάει απευθείας στο κοινό διαλύοντας τον "τέταρτο τοίχο", η ταινία έχει μοναδικό σκοπό, εκτός από τη ψυχαγωγία του κοινού, την όσο το δυνατόν καλύτερη ενημέρωσή του για την πηγή της διεθνούς οικονομικής κρίσης μέσω μιας δίωρης ταινίας. Παρουσιάζοντας εύστοχα την περίοδο των "παχέων αγελάδων", αλλά και τη δυσκολία του κόσμου να συλλάβει την παροδικότητα της περιόδου αυτής και την τότε επικείμενη κρίση που με μαθηματική κρίση πλησίαζε, όπως και την άρνηση των τραπεζών να παραδεχτούν τη κρισιμότητα της κατάστασης, δε φοβάται να εκθέσει την αλαζονία των τραπεζιτών. Υποψήφια για 5 βραβεία Όσκαρ, με μεταξύ των οποίων και καλύτερης ταινίας (αλλά όχι και καλύτερης ερμηνείας για τον Στιβ Καρέλ για τη δεύτερη ατράνταχτη απόδειξή του ότι δεν πρόκειται μονάχα για κωμικό ηθοποιό), ήταν όχι μονάχα μια ειλικρινή προσέγγιση στην κρίση που βιώνουμε, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Μάικλ Λιούις, αλλά και μια ευρηματική μέθοδος παρουσίαση του ζητήματος. Με αξιόλογες ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς και με εκρηκτικό editing, δεν αφήνει στιγμή το θεατή, χωρίς ούτε μια περιττή σκηνή, εκμεταλλευόμενη τις λίγες ώρες που τον έχει διαθέσιμο για να τον κάνει εφήμερο για αυτά που παρατηρεί γύρω του. Αν και η προσπάθεια για τη δημιουργία ψυχαγωγικής ταινίας σίγουρα επιτυγχάνεται, ο τομέας της ενημέρωσης, αν και μέχρι ενός σημείο καταφέρνει το σκοπό του, αναπόφευκτα αποπροσανατολίζει το κοινό εξαιτίας του βομβαρδισμού ονομάτων και ορολογιών, των οποίων οι εξηγήσεις είναι ταχύτατες. Παρόλο λοιπόν που το ιλιγγιώδες μοντάζ κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο, αφαιρεί τη δυνατότητα του θεατή να αφομοιώσει αυτά που του παρουσιάζονται και κουράζοντάς τον προς το τέλος. Σίγουρα θα εκτιμηθεί περισσότερο από όσους έχουν ήδη ασχοληθεί με το αντικείμενο, αλλά θα είναι και κίνητρο για ενασχόληση για όσους δεν είναι ενημερωμένοι. Σίγουρα θα είναι πολύ πιο εύπεπτη στη δεύτερη θέαση. Εξαιρετική ιδέα και δεξιοτεχνική εκτέλεσή της, είναι αξιοθαύμαστο το ανθρώπινο δυναμικό που ο Άνταμ Μακ Κέι κατάφερε να συλλέξει για την παρουσίαση ενός τόσο ζεστού ακόμα θέματος.

Αξιολόγηση: ***1/2 (Καλή/Πολύ Καλή)

του MicLef
Trailer:

Η τελευταία επιθυμία του Άλαν Ρίκμαν

2016-01-19T09:56:00.002-08:00

Ο πρόσφατα αποθανών ηθοποιός Άλαν Ρίκμαν, του οποίου ο θάνατος συντάραξε τον κινηματογραφικό χώρο και ειδικά το κινηματογραφικό σύμπαν του Χάρι Πότερ, είχε γυρίσει λίγο καιρό πριν πεθάνει το βίντεο που ακολουθεί. Στηριζόμενο στην πολιτική πληρωμής του YouTube μέσω διαφημίσεων, ο Άλαν Ρίκμαν ζητάει να δείτε και να κοινοποιήσετε αυτό το κατά τα άλλα ανούσιο βίντεο, καθώς τα έσοδα από τις διαφημίσεις που θα συγκεντρώσει θα δοθούν στις μη κερδοσκοπικές οργανώσεις "Save the Children" και "Refugee Council" για την περίθαλψη και φροντίδα των προσφύγων.

Το hashtag #OscarsSoWhite χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά

2016-01-19T05:17:00.003-08:00

Παρατηρώντας την εθνική ομοιότητα στους υποψήφιους της κατηγορίας καλύτερων ερμηνειών στα όσκαρ των δύο τελευταίων χρόνων, με τους 20 υποψήφιους να είναι όλοι λευκοί, η Τζάντα Πίνκετ Σμιθ, (ηθοποιός στο "Collateral" και σύζυγος του Γουίλ Σμιθ) αποφάσισε να μποϊκοτάρει τα βραβεία Όσκαρ και το γνωστοποίησε κοινοποιώντας ένα βίντεο στο youtube όπου εξηγεί τους λόγους, και μέχρι τώρα την έχει συμμεριστεί ο δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης Σπάικ Λι. Η απόφασή τους έχει λάβει εξίσου θετική και αρνητική αντίδραση από το κοινό, με πολλούς χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να χρησιμοποιούν το #OscarsSoWhite, διαμαρτυρόμενοι για την έλλειψη υποψηφιοτήτων στα Όσκαρ για ταινίες όπως οι: Κριντ: Η γέννηση ενός θρύλου, Staight Outta Compton, Beasts of Nation και Concussion, οι οποίες σύμφωνα με το κοινό περιείχαν εξαιρετικές ερμηνείες από τους μαύρους πρωταγωνιστές τους. Η Ακαδημία δεν έχει απαντήσει στο αίτημα, την ίδια στιγμή που άλλοι αντεπιτίθονται, ισχυρόμενοι πως άλλες χρονιές έχουν υπάρξει υποψήφιοι, αλλά και νικητές μαύροι ηθοποιοί και ότι απλά οι ερμηνείες που προσέφεραν τις τελευταίες δύο χρονιές δεν ήταν καλύτερες από αυτές των υποψήφιων, λευκών ανταγωνιστών τους. Ακολουθεί το βίντεο της Τζάντα Πίνκετ Σμιθ:

Πέθανε σε ηλικία 69 ετών ο Άλαν Ρίκμαν

2016-01-14T06:27:00.000-08:00

Ο Άλαν Ρίκμαν, ένας από τους πιο αγαπητούς και αξιοθαύμαστους Άγγλους ηθοποιούς πέθανε σε ηλικία 69 ετών. Ο θάνατός του επιβεβαιώθηκε τη Πέμπτη από την οικογένειά του που είπαν ότι πέθανε "περικυκλωμένος από φίλους και συγγενείς". Ο Ρίκμαν υπέφερε από καρκίνο.

Ο Ρίκμαν βρήκε μεγάλη απήχηση στο νεανικό κοινό, ως ο καθηγητής Σνέιπ στις ταινίες Χάρι Πότερ. Όμως ο ηθοποιός ήταν στον κινηματογραφικό χάρτη από τότε που έπαιξε τον Χανς Γκρούμπερ, τον εικονικό αντίπαλο του Μπρους Γουίλις στο πρώτο, "Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει", ένα ρόλο που του προσφέρθηκε δύο μέρες αφού προσγειώθηκε στο Λος Άντζελες, σε ηλικία 41 χρόνων, για να κυνηγήσει την υποκριτική.

Ο Γκρούμπερ ήταν ο πρώτος από τρεις διάσημους κακούς που έπαιξε ο Ρίκμαν: ήταν ο εξωφρενικός σερίφης του Νότινχαμ στο "Ρομπέν των Δασών" του 1991 όπως και ο τρομαχτικός Ρασπούτιν σε ένα δημοφιλές έργο του HBO το 1995.

Όμως ο Ρίκμαν ήταν και εξαιρετικός ως ηγούμενος ενός έργου, αν και με λιγότερη διασημότητα από τους προηγούμενους ρόλους, όπως στο "Truly, Madly, Deeply" και στο "Love, Actually".

Μέχρι το τέλος της ζωής του, μεταξύ άλλων βραβείων, είχε κερδίσει μια Χρυσή Σφαίρα, ένα Έμμι και ένα BAFTA, δηλώνοντας την εκτίμηση του και από τους συναδέλφους του. Ο σπουδαιότερος ρόλος του, αυτός του Σέβερους Σνέιπ στιγμάτισε το κοινό, ενσαρκώνοντας τέλεια το χαρακτήρα του βιβλίου, και αφήνοντάς μας, με μερικές από τις πιο αξέχαστες ατάκες των τελευταίων χρόνων:

Ο προκλητικός(?) Ricky Gervais στις Χρυσές Σφαίρες

2016-01-13T10:49:00.001-08:00

Ο προκλητικός βρετανός κωμικός Ricky Gervais, δημιουργός του βρετανικού και του αμερικανικού The Office, ήταν ο κύριος παρουσιαστής των φετινών χρυσών σφαιρών διχάζοντας το διαδίκτυο. Ξεκινώντας το μονόλογό του στην τέταρτή του ανάθεση αυτού του ρόλου, είπε:

"Σουτ. Σκάστε, αηδιαστικά χαπακωμένα, σεξουαλικά ανώμαλα αποβράσματα. Θέλω να κάνω αυτόν τον μονόλογο και μετά να κρυφτώ. Ούτε ο Σον Πεν δε θα με βρει. Καρφί."

Δείχνοντας την παντελή διαφοροποίηση από τους βαρετούς παρουσιαστές και κάνοντας μία νύξη στο ρόλο που έπαιξε ο Σον Πεν στη σύλληψη του μεγαλο-μαφιόζου του Μεξικού Ελ Τσάπο. Στη συνέχεια, σε ένα από τα πιο προκλητικά του σχόλια, για μερικούς, αναφέρθηκε στον Μπρους Τζένερ, τώρα Κέιτλιν Τζένερ και την αλλαγή φύλου της, καθώς και στο σχόλιό του για τις γυναίκες οδηγούς, εξαιτίας των δικαστικών περιπετειών που είχε λόγω του αυτοκινητιστικού ατυχήματός της.

"Αλλά όπως είπε θέλω να είμαι καλός σήμερα, έχω αλλάξει. Όχι τόσο όσο ο Βρους Τζένερ, πορφανώς, τώρα Κέτλιν Τζενερ, τι χρονιά είχε. Έγινε πρότυπο για τρανς σε όλο το κόσμο, δείχνοντας σπουδαία γενναιότητα, καταρρίπτοντας εμπόδια και διαλύοντας στερεότυπα. Δεν έκανε πολλά για τις γυναίκες οδηγούς, αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα."

Αναφερόμενος, στη συνέχεια

, στο πόσο προβλέψιμα είναι τα υψηλού κύρους βραβεία στη βιομηχανία του κινηματογράφου, αλλά και στην αστεία επιλογή του "the Martian" στην κατηγορία κωμωδία/μιούζικαλ, συνέχιζε λέγοντας:

"Μια δημοσίευση του Χόλιγουντ είπε ότι το ότι εγώ θα παρουσιάζω θα σημαίνει ότι κάποιοι αστέρες δε θα πάρουν το βραβείο τους, από φόβο ότι θα διακωμωδηθούν, λες και οι αστέρες δε θα πάρουν το βραβείο τους, ειδικά αν η εταιρία τους έχει ήδη πληρώσει για αυτό."

Αναφερόμενος σε μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς, το Spotlight, πετώντας μπιχτές για τις κατηγορίες του Ρόμαν Πολάνσκι για παιδοφιλία και βιασμό, είπε:

"Το εξαιρετικό Spotlight είναι υποψήφιο. Η Καθολική Εκκλησία είναι εξοργισμένη με αυτή την ταινία επειδή αποκαλύπτει το γεγονός ότι 5% όλων των ιερέων έχουν παρενοχλήσει σεξουαλικά παιδιά και τους έχει επιτραπεί να δουλεύουν χωρίς επιπτώσεις. Ο Ρόμαν Πολάνσκι το αποκάλεσε την καλύτερη ρομαντική ταινία όλων των εποχών."

Τέλος, σε μερικές κωμικές στιγμές επανήλθε στο φιάσκο της υποψηφιότητας (και μετέπειτα νίκης) του "the Martian", αστειεύτηκε για την ισότητα των μισθών των γυναικών, συνδέοντάς τον με ένα προηγούμενο αστείο του για τη Τζένιφερ Λόρενς που διαμαρτυρήθηκε για τους άνισους μισθούς των δύο φύλων και τέλος μας υπενθύμισε ότι οι Χρυσές Σφαίρες είναι μονάχα συμβολικές είπε:

"O Hollywood Foreign Press θεώρησε το Martian στην κατηγορία Κωμωδία και το έβαλε στους υποψήφιους και έτσι ο Ματ Ντέιμον είναι εδώ, αυτό έλυσε το πρόβλημα. Για να είμαι δίκαιος, το Martian ήταν πιο αστείο από το Pixels, αλλά και η Λίστα του Σίντλερ ήταν."

"Πολλά γυναικεία ρεμέικ γίνονται (Ghostbusters, Ocean's 11) και αυτό είναι σπουδαίο για τα στούντιο επειδή έχουν εγγυημένη εμπορική επιτυχία και δε χρειάζεται να ξοδέψουν πολλά χρήματα στο καστ."

"Αυτό το βραβείο είναι άχρηστο. Είναι λίγο μέταλλο που κάποιος καλός μπερδεμένος δημοσιογράφος ήθελε να σας δώσει για να σας γνωρίσει και να βγάλει selfies με εσάς."

Πολλοί θεώρησαν το μονόλογο του Ricky Gervais ακραίο, αλλά η αλήθεια ήταν ότι ο αθυρόστομος βρετανός έβγαλε τα άπλυτα του Χόλιγουντ στη χώρα, κάτι που πολύ σπάνια συμβαίνει, μολύνοντας την ωραιοποιημένη και γυαλισμένη εικόνα που το Χόλιγουντ προσπαθεί να δημιουργήσει για τον εαυτό του. Στηριζόμενος μονάχα σε αληθινά γεγονότα και γενικά αποδεκτές αλήθειες ανάμεσα στους ανθρώπους της επιχείρησης, προσβάλλει μονάχα τους υπερβολικά political correct ανθρώπους, και αυτό είναι καλό, διότι αν αυτοί οι άνθρωποι παρουσίαζαν τα βραβεία, δε θα είχαν τη διασημότητα που έλαβαν.

Δείτε εδώ ολόκληρο το μονόλογο:

Η Διαδρομή (Collateral)

2016-01-12T18:36:00.001-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 120 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Μάικλ Μαν, με τους: Τομ Κρουζ, Τζέιμι Φοξ και Τζάντα Πίνκετ Σμιθ.

Ένας ταξιτζής καταλήγει όμηρος και εργαλείο ενός πληρωμένου δολοφόνου ο οποίος τον χρειάζεται για να φέρει εις πέρας τις δολοφονίες που πρέπει να κάνει το ίδιο βράδυ στο Λος Άντζελες.

Ο Μαικλ Μανν, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης του "Insider" και της "Έντασης" αποφασίζει να συνεργαστεί με τα αστέρια του Χόλιγουντ: Τομ Κρουζ και Τζέιμι Φοξ, προσφέροντας στον Τζέιμι Φοξ υποψηφιότητα για Όσκαρ και στον Τομ Κρουζ έναν από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους της καριέρας του, ως ο ψυχρός δολοφόνος Βίνσεντ. Με κύριο περιβάλλον το ταξί παρακολουθούμε τον Μαξ (Τζέιμι Φοξ), έναν άνθρωπο που ποτέ δεν εκπλήρωσε όσα ονειρευόταν για τον εαυτό του, να χρησιμοποιεί τα βασικά ένστικτα επιβίωσης του και τη λογική του προκειμένου να ξεφύγει από τον εφιάλτη στον οποίο εξελίχθηκε η βάρδιά του. Αν και οι ερμηνείες είναι αρκετές για να διατηρούν το ενδιαφέρον πάνω από το ρελαντί (με την υποψηφιότητα όμως του Τζέιμι Φοξ να είναι υπερβολική) και ορισμένοι από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι πολύ ιδιαίτεροι, η υπόλοιπη ταινία υποφέρει από τις αμπελοφιλοσοφίες που ο Βίνσεντ αραδιάζει στον Μαξ και τους θεατές, οι οποίες υποτίθεται ότι περιέχουν θεμελιώδη ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά μονάχα επιβαρύνουν την εξέλιξης της ταινίας. Παρόλο λοιπόν που η βασική ιδέα είναι υλικό ικανό να παράξει μια κινηματογραφική εμπειρία, αποτελεί μια μιαμισάωρη πολυλογία (αν και , ομολογουμένως, η παρουσίαση του νυχτερινού Λος Άντζελες είναι πετυχημένη), μέχρι το τέλος, στο οποίο μια διαβολική σύμπτωση αποκαλύπτει ότι μια κοπέλα που ο Μαξ είχε μεταφέρει εκείνη τη μέρα είναι ο επόμενος στόχος του Βίνσετ, σε μια στιγμή σεναριακής αφέλειας που αγγίζει τα όρια σαπουνόπερας. Προσθέτοντας σε αυτό την απολύτως ξαφνική μεταμόρφωση του Μαξ σε ικανότεροτερο δολοφόνο από τον επαγγελματία δολοφόνο Βίνσετ, τον οποίο μέχρι προσφάτως φοβόταν, προκύπτει μια ταινία εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας για τα επίπεδα που ο Μαικλ Μαν συνήθως κινείται.

Αξιολόγηση: **1/2 (Ενδιαφέρουσα/Καλή)

του MicLef
Trailer:

Νοτιάς

2016-01-12T07:52:00.001-08:00

Ελληνική ταινία. Διάρκεια: 99 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμπέτης, με τους: Γιάννης Νιάρρος, Θέμης Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Ταξιάρχης Χάνος, Αργύρης Ξάφης, Ερρίκος Λίτσης, Όμηρος Πουλάκης και Μελισσάνθη Μάχουτ.

Η ζωή του νεαρού Σταύρου περνά πολλές διακυμάνσεις λόγω μεγάλων ερώτων και πολιτικών αλλαγών από τη δεκαετία του '60 και μετά.

Στη δεύτερη ταινία του ταλαντούχου Μπουλμέτη (της εξαιρετικής "Πολίτικης Κουζίνας") κάνουμε ένα ταξίδι στην ιστορία αλλά και στη ζωή των περισσότερων ανθρώπων που έζησαν τις χρονικές περιόδους που η ταινία διαδραματίζεται, με πρωταγωνιστή το Σταύρο, ο οποίος από μικρός αγαπούσε τους αρχαιοελληνικούς μύθους (υποδυόμενος από τον πολύ καλό Γιάννη Νιάρρο στη μεγαλύτερη ηλικία). Μια ιστορία γεμάτη με στιγμές από τη ζωή όλων των θεατών, ειδικά αυτών που είναι άνω των 50 χρονών, με πετυχημένη απεικόνιση της ελληνικής οικογένειας, αλλά και πειστική απόδοση της πραγματικότητας στην Ελλάδα. Αν και είναι λοιπόν μια γλυκιά ταινία με μοναδική πρόθεση να πει μια ιστορία που θα ταξιδέψει τους θεατές πέφτει στην παγίδα του να πατήσει στα βήματα της "Πολίτικης Κουζίνας" και να ενταχθεί στην κατηγορία των πιο τυποποιημένων ταινιών του ευρωπαϊκού κινηματογράφου: αυτή των ιστορικοφανών φανταστικών ιστοριώναφηγήσεων. Χρησιμοποιώντας την πολυχρησιμοποιημένη τεχνική τη αφήγησης, ακολουθούμε τον Σταύρο καθώς αρχίζει να νιώθει την έλξη για το αντίθετο φύλο αλλά και τον κινηματογράφο, μέσα από τη συρραφή γεγονότων της ζωής του και τις στερεοτυπικές φιγούρες του περίγυρου του (ο συντηρητικός αλλά συναισθηματικός πατέρας, η σφιγμένη αλλά έξυπνη μητέρα, ο επαναστατικός φίλος, η σαγηνευτική και ανέμελη κοπέλα), σε μια προσπάθεια να αγγίξει όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές. Και το καταφέρνει, κυρίως όμως μέσω τον αληθοφανών διαλόγων και τον αξιόλογων ερμηνειών από όλους τους ηθοποιούς και όχι τόσο μέσω της παρουσίασης μιας ιστορίας με πραγματική αγάπη και νοσταλγία, όπως το "Σινεμά Ο Παράδεισος", αλλά με τη "συμπτωματική" αφήγηση μιας ιστορίας από τον κάθε έναν από τους χαρακτήρες της ταινίας για τη ζωή του, μεταξύ των οποίων και αυτή της Ζωζώς Σαπουντζάκη. Η παραγωγή της ταινίας, αν και είναι για τα επίπεδα ελληνικής ταινίας εξαιρετική, φαίνεται να επιβάλλονται υπερβολικά στο οπτικό αποτέλεσμα εταιρίες όπως η AMSTEL, η Παπαδοπούλου, η METAXA και άλλες, και ενώ κάνουν την αξιέπαινη επιλογή της διαφήμισης μέσω της στήριξης του ελληνικού κινηματογράφου, τα προϊόντα τους παρουσιάζονται τόσο εμφανώς μέσα στην ταινία που είναι δύσκολο ορισμένες σκηνές να μη φανούν σα καλογυρισμένες διαφημίσεις. Τα οπτικά εφέ από την εταιρία Magikon είναι αποδεκτά αναλογιζόμενοι τη χρηματοδότηση που ίσως είχαν. και όλοι οι παράγοντες της ταινίας φαίνεται να έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, μεταξύ των οποίων και η Ευανθία Ρεμπούτσικα, της οποίας η μουσική ακούγεται και μόνη της (με μοναδική ένσταση την υποχρεωτική χρήση ακορντεόν σε κάθε ευρωπαϊκή ταινία μετά το "Αμελί"). Αν μονάχα πατούσαν σε ένα λιγότερο κοινότοπο σενάριο, το οποίο μάλιστα έχει μεταφραστεί πιο αποδοτικά και σε σοβαρότερες κοινωνικοπολιτικές μεταρρυθμίσεις (Η Μικρασιατική Καταστροφή) από τον ίδιο σκηνοθέτη στην πρώτη του ταινία θα ήταν μια πραγματική εμπειρία. Εντυπωσιακή και προσεγμένη για ελληνική παραγωγή, αν είχε βγει τη δεκαετία του '90 θα αποθεωνόταν, τώρα όμως μοιάζει να μην έχει να πει κάτι που δεν έχει ειπωθεί καλύτερα από άλλες ταινίες.

Αξιολόγηση: *** (Καλή)

του MicLef

Trailer:

Καληνύχτα Μαμά (Ich Seh, Ich Sech - Goodnight Mommy)

2016-01-06T05:44:00.000-08:00

Αυστριακή ταινία. Διάρκεια: 99 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Σέβεριν Φιάλα και Βερόνικα Φραντζ, με τους: Σουζαν Γουέστ, Λούκας Σβαρτζ και Ελίας Σβαρτζ.

Δύο δίδυμα παιδιά μετακομίζουν στο καινούργιο σπίτι τους με τη μητέρα τους, ύστερα από το χειρουργείο πλαστικής προσώπου που υποβλήθηκε, όμως δεν αναγνωρίζουν το άτομο κάτω από τους επιδέσμους.

Παρακολουθώντας τη πορεία της ταινίας στα φεστιβάλ κινηματογράφου είναι δύσκολο να μην εντυπωσιαστεί κανείς. Όμως αποδεικνύεται πολύ κατώτερη των προσδοκιών. Αν και η βασική ιδέα δίνει πολλές δυνατότητες εξέλιξης σε ένα ψυχολογικό ή απλά ψυχαγωγικό θρίλερ, η μια σκηνή μετά την άλλη περνάει αφιερώνοντας υπερβολικά πολύ χρόνο στη σχέση των δύο αδερφών και όχι τόσο στη σχέση τους με τη μητέρα τους, που είναι και το κύριο θέμα της ταινίας. Ίσως μέρος της ευθύνης για τις υψηλές προσδοκίες να είχε το τρέιλερ, το οποίο περιέχει ενδιαφέρουσες σκηνές, οι οποίες όμως αποδεικνύεται ότι είναι όνειρα των παιδιών, δίχως να εξυπηρετούν κάτι που θα βοηθούσε να εμβαθυνθεί η ταινία ή έστω οι λιγοστοί, χάρτινοι, χαρακτήρες. Καθώς η ταινία προχωράει και τα παιδιά φαίνεται να μην αντέχουν άλλο τη συμπεριφορά της μητέρας τους αρχίζουν να ενώνουν τα κομμάτια του παζλ και να οργανώνουν την αντεπίθεσή τους. Παρά λοιπόν την ήπια και ανήσυχη ατμόσφαιρα που δημιουργείται, η ταινία στο τελευταίο μισάωρο της κλιμάκωσης, ευτελίζεται σε μια εκδοχή torture porn, από την οποία εξάγεται η ανατροπή και μεγάλη αποκάλυψη της ταινίας, που όχι μόνο απογοητεύει, αλλά κάνει και πολλές από τις προηγούμενες σκηνές της ταινίας ανούσιες, διαλύοντας το χαρακτήρα της ταινίας. Τα δύο δίδυμα παιδιά είναι επιλεγμένα με σκέψη και η μητέρα αποτελεί μια στοιχειωτική παρουσία, όμως η επιλογή η ταινία να στηριχθεί στην ανατροπή του τέλους, και όχι στη σύγκρουση των χαρακτήρων, τη μετατρέπει σε κοινότοπη, χαραμίζοντας την ένταση που προσεκτικά, αν και αργά, χτιζόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Αξιολόγηση: ** (Ενδιαφέρουσα)
του MicLef
Trailer:

Ανωτέρα Βία (Force Majeure - Turist)

2016-01-05T12:24:00.003-08:00

Σουηδική ταινία. Διάρκεια: 120 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Ρούμπεν Έστλουντ, με τους: Γιοχάνες Κούνκε, Λίζα Λόβεν Κόνγκσλι και Κρίστοφερ Χίβγιου.

Τα μέλη μια τετραμελούς οικογένειας πάνε για σκι στις γαλλικές Άλπεις και επιβιώνουν ύστερα από τη δημιουργία μιας χιονοστιβάδας. Το συμβάν διαταράσσει τη σχέση του ζεύγους της οικογένειας καθώς δημιουργείται ερώτημα για τον ανδρισμό του πατέρα.

Ξεκινώντας με απόλυτη ησυχία και έχοντας ως σχεδόν μοναδική μουσική συνοδεία μια έντονη εκδοχή του "Καλοκαιριού" του Βιβάλντι, που μπορείτε να βρείτε εδώ, παρατηρούμε με αργά πλάνα μια ήρεμη βορειο-ευρωπαϊκή οικογένεια να απολαμβάνει τις διακοπές της. Όλα αλλάζουν όταν η χιονοστιβάδα διαλύεται, για να αποκαλυφθεί ότι κατά τη διάρκειά της, ο πατέρας της οικογένειας είχε εγκαταλείψει τους υπόλοιπους σε μια ενστικτώδη προσπάθεια επιβίωσης. Διατηρώντας αργούς ρυθμούς από την αρχή μέχρι το τέλος, βλέπουμε τη σχέση των γονέων να διαβρώνεται επίπονα αργά μέσα από μερικές εύστοχες σκηνές που πολλά ζευγάρια έχουν βιώσει σε κάποιο στάδιο της σχέσης τους, ενώ κάθε στιγμή αφήνει το θεατή χρόνο να συλλογιστεί μόνος του τι πιστεύει πάνω στο θέμα. Το θέμα αυτό είναι ο ανδρισμός και η αντίληψη που υπάρχει για τους ρόλους των δύο φίλων πάνω στην οποία έχει χτιστεί η σημερινή κοινωνία, στην οποία αν και πολλά από αυτά που αναμένεται από το κάθε φύλο είναι παράλογα σε σχέση με τους καιρούς που ζούμε, βρίσκονται στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Η ταινία δεξιοτεχνικά μας κάνει να ταυτιστούμε με τη γυναίκα που απελπισμένα ψάχνει να βρει το δίκιο της, ενώ χωρίς να το καταλάβουμε, μέσα στο τελευταίο μισάωρο, συμμετέχοντας στη φιλία του πατέρα με έναν παλιό φίλο, βλέπουμε τον πραγματικό του εαυτό. Έναν εαυτό που αντέδρασε "λάθος" σε μια κρίσιμη στιγμή και τα στερεότυπα για τα φύλα του τον στοιχειώνουν, κλονίζοντας τον ανδρισμό του και αμφισβητώντας την καταλληλότητά του για γονέα. Στερεότυπα που σε λίγα μονάχα λεπτά ξετυλίγονται στη σκηνή του κλαμπ, με τους άντρες να συμπεριφέρονται ημίγυμνοι σα ζώα, κραυγάζοντας, όπως θα γινόταν στη φύση για να δηλώσουν την υπεροχή τους απέναντι στα υπόλοιπα αρσενικά, από όπου ο άντρας, νιώθοντας ντροπή για τη συμπεριφορά του, αδυνατεί να συμμετάσχει σε αυτή την έκρηξη "ανδρισμού" και φεύγει γρήγορα. Ενώ βλέπουμε το ζευγάρι να προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα του, ο επιστάτης του ξενοδοχείου, υπεροπτικά κοιτώντας από τον πάνω όροφο του ξενοδοχείου αδιάκριτα ενσαρκώνει τη κοινωνία, που χωρίς καμία γνώση για τα προηγούμενα κρίνει τις καταστάσεις μονάχα με στερεότυπα. Το ξύλινο ξενοδοχείο και τα λευκά χιονισμένα τοπία αποτελούν το τέλειο μέρος για την εξέλιξη αυτής της μάχης χαρακτήρων η οποία με μερικές πετυχημένες χιουμοριστικές πινελιές περιγράφει άριστα την κωμικοτραγικότητα της κατάστασης. Ενώ όμως όλα υποτίθεται ότι έχουν μπει στη θέση τους όπως θα συνέβαινε σε μια "σωστά" λειτουργική οικογένεια, έρχεται η τελευταία σκηνή για να ταρακουνήσει μέχρι τα θεμέλια όλη τη δομή που είχε χτίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, διαλύοντας τα φυλετικά στερεότυπα και σβήνοντας με ένα αργό πλάνο, αρκετό για να αναλογιστεί ο θεατής τι έβλεπε πραγματικά τόση ώρα. Υποψήφια μονάχα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, ήταν μια από τις πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις ευρωπαϊκού κινηματογράφου το 2014.

Αξιολόγηση: **** (Πολύ Καλή)

του MicLef

Trailer:

Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει (Star Wars: The Force Awakens)

2016-01-01T18:17:00.000-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 135 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Τζέι Τζέι Έιμπραμς, με τους: Ντέιζι Ρίντλεϊ, Τζον Μπογιέγκα, Χάρισον Φορντ, Όσκαρ Ισαάκ και Κάρι Φίσερ.

Τρεις δεκαετίες μετά την πτώση της Γαλακτικής Αυτοκρατορίας, μια νέα απειλή, το Πρώτο Τάγμα, προσπαθεί να καταστρέψει τη Δημοκρατία, που βοηθά την Αντίσταση. Σε μια τελευταία προσπάθεια επιβίωσης, μια ομάδα ηρώων προσπαθεί να εντοπίσει τον Λιουκ Σκάιγουοκερ, τον τελευταίο ζωντανό Τζεντάι, ενώ το Πρώτο Τάγμα προσπαθεί να τους σταματήσει.

Δέκα χρόνια μετά την τρίτη ταινία της δεύτερης τριλογίας ενός από τα πιο εμβληματικά franchices του κινηματογράφου επανεκκινείται. Έχοντας αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα των Star Wars το 2012, από τον George Lucas, καθιστώντας τον τον πιο πλούσιο άνθρωπο της βιομηχανίας του κινηματογράφου, η Walt Disney Company, σε μία από τις πιο έξυπνες κινήσεις της, επαναθερμένει το ακόμη ζεστό κινηματογραφικό σύμπαν των Star Wars. Προσλαμβάνοντας τον Τζέι Τζέι Έιμπραμς, ο σκηνοθέτης της σειράς "Lost", που με μεγάλη επιτυχία σκηνοθέτησε το reboot του Σταρ Τρεκ του 2009 και το sequel του, αναλαμβάνει να δημιουργήσει μια ταινία ικανοποιώντας τα εκατομμύρια φανς της σειράς του Star Wars με μεγάλο εύρος ηλικιών. Μάλλον σοφά, κρίνοντας από τη δεύτερη τριλογία του Star Wars, η δημιουργική ομάδα της καινούργιας ταινίας αποφάσισε να απορρίψει τις σεναριακές προτάσεις του George Lucas, αποφάσισε όμως να ανακυκλώσει, μάλλον υπερβολικά εμφανώς, το σενάριο της πρώτης ταινίας, του 1977. Αν και οφθαλμοφανές και κατακριτέο από όσους περίμεναν κάτι πρωτότυπο, που ήταν λίγοι, η ταινία προτίμησε να ακολουθήσει την ίδια συνταγή προσθέτοντας μονάχα ως πρωταγωνίστρια τη Ντέιζι Ρίντλεϊ, ικανοποιητικής ερμηνευτικής ικανότητας και ομορφιάς αντάξια της Κάρι Φίσερ της πρωτότυπης τριλογίας, και ως συμπρωταγωνιστή τον μαύρο Τζον Μπογιέγκα, καταρρίπτοντας το ανδροκρατούμενο, λευκό καστ των προηγούμενων ταινιών, ως το μόνο καινοτόμο στοιχείο. Έχοντας σπάσει σχεδόν όλα τα ρεκόρ εισπράξεων, είναι πολύ πιθανό να εκτοπίσει το "Avatar" από τη θέση της ταινίας με τις μεγαλύτερες εισπράξεις με τα εντυπωσιακά 2,8 δισεκατομμύρια εισπράξεών του, έχοντας συγκεντρώσει 1 δισεκατομμύριο δολάρια πριν καν γίνει η πρεμιέρα στην Κίνα, που έχει ένα από τα μεγαλύτερα κοινά για μπλοκμπάστερς. Αν και τα οπτικά εφέ είναι ομολογουμένως εξαιρετικά και οι σκηνές δράσης σκηνοθετημένες με δεξιοτεχνία, η απόλυτη κοινοτοπία και η αντικατάσταση ενός από τους πιο αξιομνημόνευτους "κακούς" του σινεμά, του Darth Vader, από τον Κάιλο Ρεν, μια φτηνή αντιγραφή και κάπως "κλαψιάρικη" εκδοχή του Darth Vader και τον ηγέτη Σνόουκ, ένα μηδενικά ανεπτυγμένο χαρακτήρα δημιουργημένο από cgi και τη φωνή του Άντι Σέρκις (ο ηθοποιός που έπαιζε το Γκόλουμ στους Άρχοντες των Δαχτυλιδιών) εμποδίζουν την ταινία να απογειωθεί. Αυτό και οι αδικαιολόγητα κακογραμμένοι διάλογοι κατέστρεφαν κατά στιγμές την ένταση και τη ροή της ταινίας, αλλά οι φανς σίγουρα δε θα απογοητευτούν, καθώς η πληθώρα αναφορών στις παλιές ταινίες, χρησιμοποιημένη με φειδώ και τα δεκάδες cameos, μεταξύ των οποίων και μεγάλα ονόματα όπως ο Ντάνιελ Γκρεγκ, θα ενθουσιάσουν όσους περίμεναν μια ταινία μακριά από αρχικό υλικό. Αποτελώντας μια δυναμική αρχή για μια, τουλάχιστον, τριλογία, μας αφήνει θέλοντας κι άλλο, επιθυμώντας όμως κάτι καλύτερο.

Αξιολόγηση: **1/2 (Ενδιαφέρουσα/Καλή)

του MicLef

Trailer:

Μπαμπούλες Πανεπιστημίου (Monsters University)

2015-12-22T11:12:00.003-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 104 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Νταν Σκάνλον, με τους: Μπίλι Κρίσταλ, Τζον Γκούντμαν και Στιβ Μπουσκέμι.

Ο Μάικ και ο Σάλι δεν ήταν πάντοτε κολλητοί φίλοι. Αυτή είναι η ιστορία της γνωριμίας τους κατά τα φοιτητικά τους χρόνια.

Δώδεκα χρόνια μετά την πρωτότυπη ταινία, οι Μπαμπούλες επιστρέφουν με διαφορετικό σκηνοθέτη και τον εντυπωσιασμό της ευρηματικότητας του σεναρίου της πρώτης ταινίας να έχει εκλείψει. Με τις ίδιες εκφραστικές φωνές των δύο πρωταγωνιστών τους βλέπουμε, ύστερα από μια απολαυστική μικρή εισαγωγή με το Μαικ παιδί, σχεδόν ενήλικες να συναντούν νέους και καλοφτιαγμένους χαρακτήρες. Χωρίς το συναισθηματικό βάθος της πρώτης ταινίας, προτιμά να εστιάσει στη φιλία των δύο πρωταγωνιστών, παρουσιάζοντας ένα φοιτητικό κόσμο παραπλήσιο σε αυτόν που υπάρχει σήμερα. Με πανέμορφο animation και διασκεδαστικές σκηνές, δεν προσπαθεί, ευτυχώς, να μιμηθεί την πρώτη ταινία και έτσι, αν και, αναμενόμενα, δεν είναι εξίσου καλή, αποτελεί μια ψυχαγωγική επιστροφή στο χώρο των τεράτων, σε ένα από τα κινηματογραφικά σύμπαντα-ορόσημα της Pixar. Αν και από τις κατώτερες δημιουργικά ταινίες της Pixar, είναι πολύ εύπεπτη και ευχάριστη, αποδεικνύοντας ότι ακόμα και όταν η Pixar δε δουλεύει στο επόμενο αριστούργημά της, παράγει μια αξιοπρεπή ταινία.

Αξιολόγηση: *** (Καλή)
του MicLef
Trailer:

Ant-Man

2015-12-21T17:10:00.002-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 117 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Πέιτον Ριντ, με τους: Πολ Ραντ, Μάικλ Ντάγκλας, Έβαντζελιν Λίλι και Κόρεϊ Στολ.

Οπλισμένος με την ικανότητα της σμίκρυνσης του μεγέθους του με αύξηση της δύναμής του, ο δεξιοτέχνης διαρρήκτης Σκοτ Λανγκ, πρέπει να βοηθήσει τον Δόκτορα Χανκ Πιμ σε μια ληστεία που θα σώσει τον κόσμο.

Με κύριο χαρακτήρα έναν από τους πιο άγνωστους χαρακτήρες του χώρου των υπερηρώων, ο Ant-man αποτελεί μια μίξη αντισυμβατικού, χιουμοριστικού και ιδιαίτερα ευφυή χαρακτήρα, αποτελώντας συνδυασμό τμημάτων πιο ενδιαφέροντων χαρακτήρων όπως ο Deadpool και ο Iron Man, χωρίς όμως την ίδια επιτυχία. Έχοντας την τολμηρή επιλογή του κωμικού μέχρι τώρα ηθοποιού Πολ Ραντ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος αποδεικνύεται επαρκής, οι υπόλοιποι χαρακτήρες πρακτικά δεν έχουν μεγάλη σημασία, καθώς η ταινία δεν αφιερώνεται ιδιαίτερα στη δημιουργία αξιόλογων χαρακτήρων. Το σενάριο πέφτει στην παγίδα των αφελών σεναριακών εξηγήσεων, καθώς επικαλείται αληθοφανή επιχειρήματα τα οποία όμως δεν έχουν καμία πραγματική επιστημονική εξήγηση, αντί απλά να μην αποκαλύπτει την επιστήμη πίσω από τη στολή του Ant-Man. Αν και η αρχική ιδέα της υπερδύναμής του είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη και οδηγεί σε αρκετές θεαματικές σεκάνς, ιδιαίτερα για όσους το είδαν σε 3D, η υπόλοιπη πλοκή είναι ιδιαίτερα προβλέψιμη, χωρίς να διαφοροποιεί τoν Ant-Man τόσο πολύ από τους υπόλοιπους ηπερήρωωες όσο φαίνεται να προσπαθεί να είναι. Τα οπτικά εφέ και οι σκηνές δράσεις, πάντα στα υψηλά επίπεδα της Marvel, αν και οπτικά ικανοποιητικές, είναι λιγοστές και οι χιουμοριστικές πενιές όχι πάντα εύστοχες. Οι αναφορές στο υπόλοιπο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, ο ήχος των κανονιών από τα Star Wars, η χιουμοριστική ατμόσφαιρα και το κλασικό cameo του Σταν Λι, θα ικανοποιήσουν όσους θέλουν τη συνηθισμένη συνταγή επιτυχίας της Marvel, αλλά όσοι περίμεναν έναν πραγματικά αντισυμβατικό χαρακτήρα θα απογοητευτούν, περνώντας παράλληλσ ευχάριστα το χρόνο τους.

Αξιολόγηση: ** (Ενδιαφέρουσα)
του MicLef
Trailer:

The Insider

2015-12-21T06:30:00.001-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 157 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Μάικλ Μαν, με τους: Ράσελ Κρόου, Αλ Πατσίνο, Κρίστοφερ Πλάμερ και Νταϊάν Βενόρα.

Ένας χημικός αναλυτής δέχεται προσωπική επίθεση όταν αποφασίζει να εμφανιστεί στην εκπομπή "60 λεπτά" για να εκτεθεί η καπνοβιομηχανία Big Tobacco.

Η αληθινή ιστορία που αντιμετώπισε ο Τζέφρι Γουίγκαντ και ο δημοσιογράφος Λόουελ Μπέργκμαν στην προσπάθειά τους να δημοσιεύσουν το γεγονός ότι υψηλόβαθμα στελέχη της Big Tobacco επέτρεψαν να προστεθούν καρκινογόνες ουσίες στα τσιγάρα. Με δεξιοτεχνική σκηνοθεσία και ένα εύστοχα επιλεγμένο καστ, ξετυλίγει με μεγάλη ευκολία την ιστορία, φωτίζοντας όλες τις μεριές της, με τρόπο που λίγες από τις ταινίες που έχουν εμφανίσει τόσο δυναμική παρουσία στην ακαδημία των Όσκαρ (7 υποψηφιότητες για Όσκαρ) έχουν τολμήσει. Με έντονες ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές, παρακολουθούμε τις διαρκές τους διαμάχες και τα συνεχόμενα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσουν με κουράγιο που συνεχώς εξασθενεί, έχουμε άριστα δομημένους χαρακτήρες με την αγωνία για νίκη να κλιμακώνεται όσο περνάει η ώρα. Ίσως υπερβολικά μεγάλη σε διάρκεια, αλλά διατηρώντας συνεχόμενη τη ροή, βλέπουμε μια από τις ωραιότερες μεταφορές αντίστοιχων αληθινών ιστοριών στον κινηματογράφο, σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με το εξαιρετικό "Frost/Nixon" και, παρόλο που στο τέλος γίνεται λίγο χαώδες, αποτελεί μια ενημερωτική και απολαυστική ταινία. Η μουσική ίσως θα μπορούσε να επιλεχτεί καλύτερα.

Αξιολόγηση: ***1/2 (Καλή/Πολύ Καλή)

του MicLef

Trailer:

Τα Ερείπια Είναι Πάντα Θλιμμένα (Blue Ruin)

2015-12-20T07:23:00.000-08:00

Αμερικανο-Γαλλική ταινία. Διάρκεια: 90 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Τζέρεμι Σολνιέ, με τους: Μέικον Μπλερ, Ντέβιν Ράτρεϊ και Κέβιν Κόλακ.

Η απομονωμένη ζωή ενός άστεγου ανθρώπου διαταράσσεται όταν μαθαίνει ότι ο άνθρωπος που σκότωσε τους γονείς του αποφυλακίζεται και αποφασίζει να πάρει μόνος του εκδίκηση.

Στο ταξίδι αυτό της εκδίκησης, παρακολουθούμε έναν διαλυμένο άνθρωπο να αποφασίζει ότι έχει ανεχτεί αρκετά και ξεκινάει ένα ανατριχιαστικό, πολύ διαφορετικό από το συνηθισμένο, road trip. Κερδίζοντας βραβεία διαφόρων κατηγοριών σε πολλά φεστιβάλ, η ταινία ξεχωρίζει για την εκπληκτική του φωτογραφία, τη σκηνοθετική μαεστρία του και τη μετρημένη αλλά έντονη ερμηνεία του αφανούς Μέικον Μπλερ. Περνώντας από ειδυλλιακά τοπία στο αιματοβαμμένο ταξίδι του, αλλά χωρίς να έχει τη συναισθηματική ευαισθησία για να τα απολαύσει, τον παρακολουθούμε να εμπλέκεται σε μια ρεαλιστική απεικόνιση του τρόπου συναλλαγής του επαρχιακού υποκόσμου, αξιοθαύμαστα καλογυρισμένη για μια ανεξάρτητη ταινία, η οποία όμως δεν υπολείπεται τίποτα των υψηλών προδιαγραφών θρίλερ που βλέπουμε στις μέρες μας. Με εμφανείς επιρροές από τους αδερφούς Κοέν και ιδιαίτερα από το "Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους", καταφέρνει να ξεχωρίσει ανάμεσα στα ανεξάρτητα θρίλερ του είδους, με την αγωνία και το ενδιαφέρον να διατηρείται αμείωτο, προχωρώντας με προσεκτικά επιλεγμένη κλιμάκωση. Ως επί το πλείστον βουβή, αλλά χωρίς να υπάρχει κάτι που να μην μπορεί να πει, είναι ένα επίτευγμα και παράδειγμα προς μίμηση για τους Έλληνες σκηνοθέτες που υποφέρουν από υποχρηματοδότηση. Έχοντας αρκετές σκηνές γεμάτες αίμα, ίσως είναι δύσκολη για αρκετούς ανθρώπους, αλλά για του υπόλοιπους, ο σπάνιος ρεαλισμός της θα είναι ευχάριστη έκπληξη. Θα προτιμούσαμε στο τέλος να είχε κάτι παραπάνω να πει, αλλά οι αγωνιώδεις, αρμονικά γυρισμένες σεκάνς και η συνοδεία του ιδιαίτερα ενδιαφέροντος πρωταγωνιστή αποζημιώνουν.

Αξιολόγηση: ***1/2 (Καλή/Πολύ Καλή)
του MicLef
Trailer:

Κράμερ Εναντίον Κράμερ (Kramer vs. Kramer)

2015-12-17T16:59:00.000-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 105 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Μπέντον, με τους: Ντάστιν Χόφμαν, Τζάστιν Χένρι, Μέριλ Στριπ και Τζέιν Αλεξάντερ.

Η γυναίκα του Τεντ Κράμερ, πετυχημένου διευθυντή διαφημίσεων εγκαταλείπει αυτόν και τον γιό της και εξαφανίζεται, δημιουργώντας την ανάγκη ο Τεντ να ασχοληθεί με τον γιό του, κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ μέχρι τότε. Όταν όμως η σχέση τους γίνεται υγιής, η μητέρα επιστρέφει απαιτώντας δικαστικά τη κηδεμονία του γιού τους.

Σε μια από τις ταυτοχρόνως πιο λυπητερές και συγκινητικές πραγματευόμενες το θεσμό της οικογένειας και του γάμου ταινίες του Χόλιγουντ, βλέπουμε τις εικόνες που λάμβαναν χώρα κυρίως την περίοδο που βγήκε η ταινία σε πολλές οικογένειες, όπου οι άντρες αφοσοιώνονταν πλήρως στην επαγγελματική τους καριέρα, ενώ οι γυναίκες, στερούμενες τη δυνατότητα αντίστοιχης επαγγελματικής αναρρίχησης, τελούσαν μόνο το ρόλο τους ως μητέρες. Προσφέροντας τροφή για σκέψη πάνω σε αυτό το ζήτημα το οποίο σε ορισμένες περιπτώσεις συμβαίνει ακόμη και στις μέρες μας, παρακολουθούμε τον Τεντ, ένα θεσπέσιο Ντάστιν Χόφμαν (νικητής Όσκαρ Ά αντρικού ρόλου) να αναγκάζεται να ασχοληθεί με τον γιό του, τον επίσης εξαιρετικό νεαρό Τζάστιν Χένρι, τον νεότερο υποψήφιο για Όσκαρ στην ιστορία του θεσμού, μέσα από μια σειρά εξαιρετικά επιλεγμένων στιγμών από το σταδιακό δέσιμό τους. Στιγμές που κάθε γονιός αντιμετωπίζει και συνοψίζουν περιεκτικά την εμπειρία του μεγαλώματος ενός παιδιού. Στην πέμπτη ταινία της μεγάλου μήκους η Μέριλ Στριπ κερδίζει το πρώτο της Όσκαρ ερμηνείας, βασικά για τη σπαραχτική ερμηνεία της στο δικαστήριο κατά τη διάρκεια της κατάθεσής της, μια από τις κορυφαίες στιγμές διεισδυτικής υποκριτικής, με δεκάδες λέξεις να εκφράζονται με μόνο ένα βλέμμα της. Έντονα δραματική, αλλά ποτέ μελοδραματική, απεικονίζει πιστά την καθημερινότητα αρκετών δυσλειτουργικών οικογενειών, αποδίδοντας ένα ικανοποιητικό και δραματικά συγκρατημένο τέλος. Κέρδισε 5 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και καλύτερης ταινίας.

Αξιολόγηση: **** (Πολύ Καλή)
του MicLef
Trailer:

Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος (The Cabin in the Woods)

2015-11-21T05:07:00.000-08:00

Αμερικανική ταινία. Διάρκεια: 95 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Ντρου Γκόνταρντ, με τους: Κρίστεν Κόνολι, Κρις Χέμσγουορθ, Φραν Κρανζ και Μπράντλεϊ Γουίτφορντ.

Πέντε φίλοι πάνε σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος για διακοπές και ανακαλύπτουν ότι υπάρχουν περισσότερα μυστικά στην καλύβα απ' ότι θα φαντάζονταν.

Με το πιο κοινότυπο σενάριο ταινίας τρόμου, ο Ντρου Γκόνταρντ, σεναριογράφος της "Διάσωσης" και του "Παγκόσμιου Πόλεμου Z", κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο ακολουθώντας αλλά και ταυτοχρόνως καταργώντας τα κλισέ των συνηθισμένων ταινιών τρόμου. Προωθημένο ως μια γνήσια ταινία τρόμου, το μικρό σπίτι στο δάσος, ξάφνιασε είτε πολύ ευχάριστα είτε πολύ δυσάρεστα τους θεατές όταν πρωτοβγήκε, διότι, αν και περιείχε jumpscares και αιματοχυσία όπως οι υπόλοιπες ταινίες τρόμου, αποτελεί στην ουσία κριτική όχι μόνο στις άμυαλες ταινίες τρόμου που επιτυγχάνουν με ελάχιστη διαφοροποίηση να προσελκύουν θεατές στις αίθουσες, αλλά και στην άρρωστη απόλαυση, που έχει γίνει πια μέρος του δυτικού κινηματογράφου, του να γεμίζουν οι κινηματογράφοι από θεατές που αναζητούν να δουν ξεκοιλιάσματα και δημιουργικούς σκοτωμούς των χαρακτήρων. Αναγνωρίζοντας λοιπόν την περίεργη αυτή αλήθεια στην κινηματογραφική βιομηχανία, ο Ντρου Γκόνταρντ, ως σκηνοθέτης αλλά και συν-σεναριογράφος, ενώ στην αρχή υπηρετεί κατά γράμμα τα κλισέ τους είδους με μόνο διαφορετικό στοιχείο τα μερικά κωμικά στοιχεία, στη συνέχεια τα ξεχαρβαλώνει με δημιουργικό τρόπο, δίνοντας μια πρωτότυπη αλλά και πετυχημένη εξήγηση για την προέλευση του κακού, κάνοντας στη διαδρομή τόσες κρυφές αναφορές σε άλλες ταινίες αλλά και παιχνίδια του είδους που ακόμη και ο πιο έμπειρος σινε-φίλος δε θα μπορεί να τις δεχτεί με την πρώτη θέαση. Ξεκινώντας απόλυτα κοινότοπα και συνεχίζοντας απόλυτα πρωτότυπα αποτελεί μια απόλαυση για όσους δεν ήθελαν να δουν μια ακόμα splater ταινία.

Αξιολόγηση: ***1/2 (Καλή/Πολύ Καλή)
του MicLef
Trailer:

Δύο Ημέρες, Μια Νύχτα (Two Days, One Night - Deux Jours, Une Nuit)

2015-11-19T15:18:00.000-08:00

Γαλλικοβελγική ταινία. Διάρκεια: 95 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Ζαν Πιέρ Νταρντέν και Λικ Νταρντέν, με τους: Μαριόν Κοτιγιάρ, Φαμπρίσιο Ρονγκιόνε και Κατρίν Σαλέ.

Η Σαντρά, μια νέα μητέρα από το Βέλγιο με σημαντικά ψυχολογικά προβλήματα, ανακαλύπτει ότι οι οι συνάδελφοί της έχουν αποφασίσει να λάβουν ένα σημαντικό χρηματικό μπόνους έναντι του να διατηρηθεί η Σαντρά στη δουλειά, ουσιαστικά προτιμώντας να απολυθεί. Έχει μόνο ένα σαββατοκύριακο για να πείσει τους συναδέλφους της να εγκαταλείψουν το μπόνους για να κρατήσει τη δουλειά της.

Απόδειξη του γεγονότος ότι η τέχνη ανθίζει σε περιόδους κρίσης, το "Δύο Ημέρες, Μια Νύχτα" κοιτάει στα μάτια τη σκληρή πραγματικότητα που γίνεται αισθητή σε όλες τις Δυτικές Χώρες και, προστιθέμενο στο κύμα ταινιών που βγαίνουν τα τελευταία χρόνια με αφορμή την οικονομική κρίση, αφοπλίζει με τη ωμότητα αλλά και την απλότητά του. Δείχνοντας τις επιπτώσεις του οικονομικού μαρασμού σε κάθε έναν από τους ανθρώπους - συναδέλφους, μέσω των αντιδράσεών τους φανερώνει είτε την κτηνώδη φύση που ξυπνάει σε τέτοιους καταπιεστικούς καιρούς, είτε το πνεύμα αλληλεγγύης που προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο ενός συνανθρώπου, με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Έχοντας ως ιδανική χαρακτήρα-πρωταγωνίστρια μια καταθλιπτική και πεσιμίστρια γυναίκα με λιγοστά πράγματα στη ζωή να παλέψει, αλλά και με μειωμένες αντοχές στις ποικίλες αντιδράσεις των συνανθρώπων της, ζητάει σχεδόν εκπλιπαρώντας το υποτιθέμενα δεδομένο δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή. Η εξαιρετική Μαριόν Κοτιγιάρ, πια μια παγκόσμιου βεληνεκούς σταρ, μαραζώνει και ενσαρκώνει έναν χαρακτήρα ηττημένο από τις κακουχίες της ζωής και την αρνητική ατμόσφαιρα της εποχής μας σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της, αλλά και της χρονιάς γενικά. Διατηρώντας στιβαρή σεναριακή συνοχή, με μερικά διαλείμματα, δείχνοντας τα πράγματα που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά, αλλά και τις μικρές στιγμές απόδρασης από την κατά τα άλλα δυτική κοινωνία που φαίνεται να βρίσκεται στην κατιούσα φανερώνει μια λυπητερή αλλά ταυτοχρόνως ζεστή πραγματικότητα, που καταφέρνει να κλιμακωθεί μέχρι το λυτρωτικό τέλος, αποφέροντας αίσθημα δικαιοσύνης και αισιοδοξίας, αντιθέτως από τις περισσότερες ταινίες του αντικειμένου. Υποψήφια για Όσκαρ Ά Γυναικείου ρόλου και νικήτρια πληθώρας διεθνών βραβείων, αυτή η βαθιά ανθρώπινη ταινία αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις του 2014 σε κάθε πτυχή της.

Αξιολόγηση: **** (Πολύ Καλή)
του MicLef
Trailer:

Η Κάθοδος (The Descent)

2015-11-19T01:28:00.000-08:00

Αγγλική ταινία. Διάρκεια: 99 λεπτά.

Σκηνοθεσία: Νιλ Μάρσαλλ, με τους: Σόνα ΜακΝτόναλντ, Ναταλί Μεντόζα και Άλεξ Ρέιντ.

Μια ομάδα εξερευνητών παγιδεύεται σε μια σπηλιά και ενώ αναζητούν έξοδο, ανακαλύπτουν ότι δεν είναι μόνες τους.

Μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία, η "Κάθοδος" δείχνει από τις πρώτες σκηνές ότι θέλει να διαφοροποιηθεί από την μάζα. Επενδύοντας στην ατμόσφαιρα (αν και αργεί να μπει στο "ζουμί"), καταφέρνει με μερικά κάπως πιο φτηνά από όσο θα μπορούσαν να είναι jumpscares (οι χαρακτήρες τρομάζουν στην όψη άλλων χαρακτήρων) να μας τινάξει από το κάθισμά μας, ενώ η αγωνία διατηρείται αναμφισβήτητα στα ύψη. Με έξι γυναίκες ως ομάδα, αυτή η... "φεμινιστική" ταινία τρόμου, ίσως από προσπάθειά της να αποδείξει ότι οι γυναίκες δεν είναι απλά οι χαζές κοπέλες που βλέπουμε να σφαγιάζονται ανελέητα στις κοινές ταινίες τρόμου, το παρακάνει όσον αφορά τις δυνατότητες μιας ομάδας φυσιολογικών γυναικών από πλευράς σωματικής αντοχής αλλά και αποφάσεων. Ακουμπώντας αμυδρά το θέμα του "μέχρι που θα φτάσει κάποιος για να επιβιώσει", η ένταση που χτίζεται με εξαιρετικό τρόπο για το πρώτο μισό της ταινίας θα αλλοιωθεί σε καταιγιστική δράση, όπου η ατμόσφαιρα έχει καταστραφεί και παρακολουθούμε συνεχή κυνηγητά. Εκεί λοιπόν που η κάθε σκιά θα μπορούσε να αποτελεί μια απειλή, μεταφερόμαστε σε μια γεμάτη αίμα ταινία, με λιγοστά από όσα συμβαίνουν να βγάζουν νόημα. Αδικαιολόγητες οι εναρκτήριες σκηνές που βλέπουμε το τραγικό backstory της πρωταγωνίστριας μας, το οποίο δε φαίνεται να δένει επιτυχώς με καμιά πτυχή του υπόλοιπου έργου. Με εξαιρετική τοποθεσία γυρισμάτων και πετυχημένη κλειστοφοβική αίσθηση είναι κατά το ήμισυ ατμοσφαιρική και κατά το άλλο ήμισυ slasher ταινία επιβίωσης που σίγουρα θα κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή, αλλά δεν έχει να προσφέρει κάτι παραπάνω τελικά.

Αξιολόγηση: ** (Ενδιαφέρουσα)

του MicLef

Trailer: