Noem het Visual Harvesting of Sketch Noting, het komt er allemaal op neer dat de inhoud van het gesproken woord zo duidelijk mogelijk d.m.v. tekeningen wordt verbeeld, meestal in een live situatie.
Een mooi voorbeeld is ook het werk van Eva Lottchen. Zij heeft een prachtig boekje uitgebracht met collega’s samen, hier helemaal in te zien.
De techniek is echt geweldig om overzicht te krijgen tijdens vergaderingen en conferenties, maar ook in het klein en voor jezelf. Het werkt ook goed om zo’n tekening te bewaren en je in een keer weer te herinneren hoe het ook alweer zat.

Heeft dit je allemaal geïnspireerd en mocht je interesse hebben het zelf te leren:
De jongens van Modelminds geven een interessante workshop op 14 en 15 juni 2012.

Je kunt de flyer hier downloaden.

Tekenen is hot. Meer en meer zie je tekeningen als illustratie in plaats van foto’s. Ruw getekende logo’s in plaats van strakke ontwerpen.
Steeds meer conferenties en belangrijke vergaderingen krijgen visuele ondersteuning in getekende vorm. Back to the basics?
Zijn we te lui om te lezen en niet meer in staat informatie in de vorm van tekst in ons op te nemen? Of is dit een opstap naar juist beter in staat geraken tot het opnemen van veel en meer ingewikkelde informatie?

Deze ‘Open Drawing Night’ georganiseerd door Modelminds was er voor iedereen.
‘Zelf doen’ en ‘op jouw authentieke manier’ daar ging het om.
Het hoeft niet perfect te zijn. Sterker nog, jouw imperfectie leidt juist naar jouw persoonlijke en zeer eigen stijl!
Een fijne en interessante boodschap van deze bijzondere avond.

Floris Koot gaf de workshop op een leuke inspirerende manier en ik maakte de foto’s.

Modelminds is een leuk jong bedrijf dat zich bezig houd met participatie consultancy. Zij doen dit met veel gebruik van visuele middelen.

Een donkere ruimte met kaarsjes. Het is een oude fabriekshal. Schommels tot hoog in de nok.
Ik heb het een spel van beweging en licht laten zijn.
De schommelclub van Mediamatic. Supergaaf!
Hier is de hele serie.

De kunst van het autowassen: met stoom. Ik vond het er zo prachtig uitzien en het werd ook nog eens heel mooi schoon!
Kijk hier voor de serie

Zie ook: Occupy in beeld II en Occupy in beeld I

Dat kinderen een grote leermeester kunnen zijn, bewees mijn zoon van 4 jaar. Hij toonde mij de kracht van vertrouwen, openheid, transparantie, gunnen en delen: alle voorwaarden voor organisatie 3.0 en open innovatie-denken.

Een familieanekdote van een zondagmiddag een paar weken terug. We speelden met ons gezin een nieuw soort kwartetspel. Aan het eind van ieders beurt was het de bedoeling om die kaart op de stapel te gooien, waar het volgende familielid dat aan de beurt was voor zeker niets mee aan kon. De eerste keer dat we het speelden, speelden we het spelletje met de kaarten open op tafel. Mijn vrouw en ik gniffelden al zodra we met de klok mee de volgende persoon in ons gezin een hak konden zetten. Mijn dochter van 6 gniffelde mee. Ook zij zag hoe het werkte en verstond binnen de kortste keren de kunst om de ander de loef af te steken.

Toen was mijn zoon van vier aan de beurt. Hij keek nauwgezet welke kaart een ieder van ons miste om tot een kwartet te komen en keek of hij die kaart voor zich had liggen. Zonder schroom, zonder bezitsdrang, zonder competitiedrift deelde hij de kaarten uit. ‘Kijk papa, die heb jij toch nodig?’ ‘Alsjeblieft, mama, voor jou!’ ‘Wil jij deze twee, Sterre?’ Ik greep in. Het was overduidelijk dat hij het spel niet begreep, ik zou het hem uitleggen. En… het lukte me niet. Het lukte me niet om hem uit te leggen dat het de bedoeling was om de ander tegen te werken. Ik kon hem met geen fatsoen leren een ander een hak te zetten. Ik weigerde de onschuld uit zijn ogen te wassen.

Ineens zag ik dat niet ik aan hem iets bij aan het brengen was over spelen, over leren, over leven, maar dat hij mij een wijze les voorschotelde. Over samenwerken, over delen, over de nieuwe wereld, open innovatie. Laat maar in je kaarten kijken, papa, spraken zijn ogen. Wie weet kan ik je helpen. Als ik weet wat jou bezig houdt, lieve zus, kan ik jou tot grotere hoogte stuwen. Mama, ik zal je aanvullen op die gebieden die jij belangrijk vindt.

Ineens zag ik hoe wij onszelf van generatie op generatie aan het programmeren zijn geweest. Van ganzenbord tot Angry Birds. Via traditionele en moderne spelen indoctrineren we onszelf een levenlang met tactieken hoe we zo gewiekst mogelijk door het leven kunnen gaan en hoe we zo als eerste, beste, hoogste kunnen eindigen. Of het nu gaat om Monopoly, om Risk, om Stratego, om Wordfeud, om Pesten, om Hartenjagen, om Schaken, om Dammen. We worden geprogrammeerd om – via het spel – zelf te winnen, zelf te vergaren, zelf te vermeerderen ten koste van anderen, zelf winsten te boeken, anderen te pesten, of – nog erger – anderen eerst te gebruiken om ze daarna alsnog op het laatst uit te schakelen en links te laten liggen. Om The Eagles te citeren: We are programmed to receive.

Ik probeerde mijn gedachtes te sussen. Nou, Guido: Het Is Maar Een Spelletje… Maar de gedachte bleef knagen. Niets is serieuzer dan het spel. In het spel leven we de waarden voor die we belangrijk gaan vinden. We oefenen met gedrag dat nog net geen directe consequenties heeft voor het echte leven, om het daarna – eenmaal echt – in de boze buitenwereld succesvol (sic) toe te kunnen passen. We leren onszelf in feite wat ons concept van succes behelst. Was dat: het vergaren van geld en het vergroten van de eigen winst?

Hoe anders kan het zijn. Zal het zijn. Waarom zouden we onszelf – en onze kinderen – überhaupt leren om ervan te genieten de ander een hak te zetten? Waarom heeft mijn zoon eigenlijk niet gelijk? Is het niet veel gaver om te leren delen, om puzzelstukjes bij elkaar te brengen, om niet uit te gaan van één winnaar, maar uit te gaan van geen verliezers? Gaat daar de nieuwe vorm van organiseren, de nieuwe vorm van leren, van samenwerken niet over? Over delen, over vertrouwen? Teamwork is: niet jezelf voorop zetten, maar de ander helpen: die ander bepaalt mede jouw succes. De beste managementgames, de meest geslaagde organisatietrajecten zijn die waarbij delen tot vermenigvuldigen leidt. Open innovatie en HR-trajecten vol bedrijfsbezoeken bij collegabedrijven: transparantie ten top.

Zo leerde mijn zoon mij opnieuw hoe waardevol het is om juist in je kaarten te laten kijken en hoe duurzaam het is om geen kaarten achter te houden. Ik had me vastgeklampt aan de knikkers en het spel, maar mijn zoon veranderde ter plekke de regels van het spel zelf. Ik moet het toegeven. Mijn zoon heeft gewonnen.

Guido van de Wiel is organisatiepsycholoog

Deze keer wederom het leven op het Beursplein en een ‘General Assembly’ op de Dam.
De hele serie kan je hier vinden.

Omdat het mooi is te zien hoe de beelden op elkaar kunnen werken, ben ik van plan om een fotoboek te maken van deze serie.
Omdat het helemaal leuk is om onze Occupy-foto’s samen te zien, zal het boek ook Guido’s foto’s bevatten.

Filosofie van de oude Grieken en nu

Alles wat ik vroeger heb geleerd over de Grieken en hun filosofie bleek behoorlijk weggezakt. Bovendien merkte ik dat het nu echt interessant is om de gedachten en meningen van de Grieken van toen te weten, en dit in deze tijd neer te zetten.
Zo betekent ‘sophos’ wijsheid bij de pre-socratische filosofen. Maar wijsheid was toen wel iets anders dan nu: toen betekende wijsheid dat je wist hoe iets te doen. Op het gebied van wetenschap, maar ook op het gebied van techniek. Een ambachtsman viel hier ook onder. Nu worden die niet gezien als mensen die echt iets kunnen. Al moet ik inderdaad wel zeggen dat dit helaas wel vaak klopt. Bar weinig ambachtsmensen kunnen tegenwoordig nog onder de oude griekse definitie vallen denk ik. Je vak zo door en door beheersen als een wapensmid destijds, komt niet meer veel voor. Voor een deel is dat te begrijpen. (En dan bedoel ik niet de klusjes’man’ die denkt dat ie wat kan). Er verandert inhoudelijk en technisch teveel waardoor niemand zich meer zo kan inzetten om een bepaalde serie technieken onder de knie te krijgen. De wereld is enorm groot en complex geworden. Je kunt vaak in je eentje vaak niet meer een heel vak beheersen. Ook omdat het niet efficiënt kan zijn. Verder is er ook te weinig interesse voor vanuit de markt. Al begint men een goed (hand)gemaakt product steeds meer te waarderen. En ambachts’man’ worden doe je vanuit passie tegenwoordig.

Betrouwbare kennis

‘Polymathos’ is ook iets interessants: ‘mathos’ betekent kennis. En ‘poly’ is teveel. Zij gaan er niet vanuit dat je te veel kunt weten, maar bedoelen dat je als je veel weet, je dit van anderen moet hebben vernomen. En de enige ware kennis bestaat uit eigen ervaring. De pre-Socraten maakten een verschil tussen de kennis opgedaan door erover te horen en zelf opgedane kennis door zelf te ervaren.
Tja, wel interessant om over na te denken in deze tijd, met al die media zin-en-onzin, al die napraterij. Dubieuze boeken- internet- en reclame’wijsheid’. De steeds vaker opduikende vraag van wat er nou eigenlijk waar is van wat je op allerlei plekken leest en hoort. De tendens om vooral te vertrouwen op dat wat je ‘vrienden’ vinden in de sociale netwerken.

Gelukkig zijn

Ik ging me beseffen dat de huidige economie gebaseerd is op de ontevredenheid van mensen. Op het altijd letten op wat je niet hebt en bent. Dit stimuleert de verkoop van producten en diensten.
Maar het staat wel je eigenwaarde en je geluk in de weg. Blij zijn met wie je bent en wat je hebt, maakt je gelukkig. En is heel goedkoop. (ok, op de psychiater na dan
Maar economisch niet interessant, tenminste niet volgens de meeste businessmodellen.

Als we alleen als gewone toerist naar Rwanda zouden zijn gegaan, dan was het heel moeilijk, zo niet onmogelijk geweest om het land zo te kunnen bezoeken als wij hebben gedaan:
Bij de mensen in de binnenlanden over de vloer komen en een heel klein beetje een idee krijgen van hoe zij leven.

De waanzinnig leerzame en interessante fotoworkshop van Marcus Bleasdale en Gary Knight van VII Photo Agency, had als thema “Hope and development” en maakte het mogelijk het land van een andere kant te kunnen bekijken.
Elke deelnemer moest zich voorbereiden door een onderwerp binnen dit thema te bedenken en vanuit Nederland al contact te maken met een NGO of bedrijf dat hiermee bezig is.

Duurzame energie

Guido en ik hadden het thema duurzame energie en wat de aanwezigheid hiervan betekende voor de mensen en de manier waarop ze leven. We maakten contact met 2 bedrijven die zich vooral bezig houden met duurzame elektriciteit en licht : ‘Nuru Lights’ en ‘Great Lakes Energy‘.
Zij hielpen ons om verder in contact te komen met de mensen en ze thuis en in hun winkeltjes te bezoeken.
Nuru Lights maakt oplaadbare POD lampjes voor 6 dollar per stuk. Lampjes die je individueel met je mee kunt dragen d.m.v. de hoofdband die eraan zit.
Great Lakes Energy werkt met wat duurdere lampjes, 30 dollar per stuk, die werken op zonne-energie en zich laden d.m.v. een klein zonne paneeltje.

Door op bezoek te gaan bij de ondernemers (de handelaren in de lampjes en de mensen die de POD lampjes opladen) en de gebruikers, kwamen we bij de bevolking in de binnenlanden van Rwanda. Overwegend arme en zeer arme mensen.
Uren rijden over zandwegen met vaak diepe kuilen, die volgens de chauffeur er vaak nog maar net lagen en een enorme verbetering waren met het keienpad waar je eerst over moest.
Wat voor ons ook verbazingwekkend was, is de volgorde van de verbeteringen. Voor ons is het heel erg vreemd dat er eerst ergens in een gebouw elektriciteit is en daarna pas een redelijke weg er naartoe.
Bij hun komt elektriciteit zo ongeveer tegelijk met televisie en computers. Een mobiele telefoon zonder ooit een vaste gekend te hebben.
Oplaadpunten hiervoor kunnen overal zijn, zo ook de accu achterop de fiets van de mobiele kapper. (zie laatste foto in Flickr set hieronder)

voor de mobiele kijker: http://www.flickr.com//photos/irenekress/sets/72157627123531215/show/

Bij de mensen over de vloer

Wat heel erg opvalt, zowel in de grote stad als in de dorpen is de positieve uitstraling van de mensen. Ik voelde een vriendelijke en veilige sfeer die heel erg gericht is op de toekomst.
Op vooruitgang en nieuwe mogelijkheden. Niet op het vreselijke genocide verleden en niet op schuld en medelijden.
Het museum in Kigali heeft een bijzondere en creatieve manier gevonden om alles te gedenken. Met zowel feiten en graven als symbolische tuinen die verhalen over wegen naar eenheid en verzoening. In zo’n tuin stond bijvoorbeeld een beeldje van een aapje met een mobiele telefoon. Volgens de stem van de audiotour ( ook in het Nederlands) een symbool van internationale communicatie. De andere gedenkplaatsen, veelal plekken waar mensen zich destijds veilig achtten, maar het niet bleken te zijn, bieden de herinnering met graven en stapels kleding van de mensen die er omkwamen.

Als we in het binnenland vlakbij een dorp kwamen, waren er een al flink aantal kinderen dat je verwelkomde. Ze riepen vaak iets wat ongeveer klonk als ‘mutsungo’, en ‘witte mensen’ scheen te betekenen.
We vroegen ons natuurlijk af hoe ze dit bedoelden, maar we waren gewoon een bezienswaardigheid. Er kwamen niet veel witte mensen in dat gebied.
Sowieso liep vaak het hele dorp uit zodra je er was, naast de bezienswaardigheid die je was, was je natuurlijk ook een verandering op de dagelijkse gang van zaken, iets nieuws, amusement en sensatie.
Maar ook mensen die interesse in hen toonden.

Multimediapresentatie

Dit is de multimediapresentatie van het werk van alle deelnemende fotografen aan deze workshop. Gemaakt door Marcus en Gary van een door hen samengestelde selectie van ons werk.
Mijn werk wordt als 2e getoond en bestaat uit een paar foto’s minder dan te zien in de set op Flickr. Guido’s werk is als vijfde te zien.

Rwanda Workshop 2011 from Irene van Nispen Kress on Vimeo.

Voor wie zin heeft om nog meer te zien, kijk naar het werk van Marcus Bleasdale en het werk van Gary Knight . Zij zijn geweldige fotojournalisten opererend aan de wereldtop.
Hier een video over Marcus gemaakt door the Guardian over zijn ‘best shot’ en hoe hij het maakte.
Leuke mannen met een interessante kijk op de dingen, welke ze goed kunnen uitdragen.
Zowel in woord als in beeld.