City by Night

Świeża oliwa

2011-09-22T19:08:00.000+02:00

Świeża oliwa tylko w Trogirze. Letnie wspomnienia targu pachnącego świeżymi owocami, kozimi serami i domowymi wędlinami. Najbardziej urokliwe i pięknie chwytające światło buteleczki same w sobie są małymi dziełami sztuki.

A na kolację chleb, oliwa, pomidor i kozi ser ;)

Vinisce

2011-09-21T16:14:00.000+02:00

Dzisiaj trzy widoczki z Vinisce. Prosto z pustej plaży. Pustej mimo środka sezonu turystycznego. Mało jest miejsc w Chorwacji, gdzie plaże są tak ubogie w turystów, jednak gdy dobrze się poszuka to "za siódmą górą, za siódmą rzeką" można znaleźć urokliwe miejsca.

Husycki Bozkov

2011-09-13T18:27:00.000+02:00

Wraz z nowym panelem sterowania blogspot.com warto przetestować i zamieścić nową notkę.
Dzisiaj trochę zdjęć z czeskiego Bozkova. Miejscowość istniejąca od co najmniej XIV wieku to typowa miejscowość dla turystów szukających ciszy i spokoju. Położona dosyć daleko od głównych dróg w miejscu do którego trudno trafić leży równocześnie w samym centrum Czeskiego Raju. Blisko stąd do szlaków turystycznych Karkonoszy, ale przede wszystkim do Gór Izerskich.

Widok z wieży kościoła.

Budynek przy dolnej części kadru to husycki zbór.

Gdy schodziliśmy z wieży, trafiliśmy akurat na godzinę bicia dzwonów. Było głośno.

Ciekawe wnętrza starej kościelnej wieży inspirują. Nie tylko fotograficznie.

W Bozkovie znajduje się cudowne źródełko. Trudno do niego trafić. Niech to zdjęcie będzie pomocą. Schodzimy od kościoła drogą po prawej, następnie skręcamy w prawo prawie o 180 stopni i dochodzimy do miejsca widocznego na ostatnim zdjęciu.

Split by Night

2011-08-09T17:43:00.001+02:00

Aby tytułowi bloga stała się zadość, dzisiaj zapraszamy na krótki spacer po wieczornych i nocnych zakamarkach Splitu. Podróż rozpoczynamy w tym samym miejscu, w którym poprzednia dobiegła końca - na splickiej promenadzie.

Motorówką do brzegu dobiła grupa przyjaciół, którzy po wyjściu na nabrzeże, ubrali buty i zniknęli w nocnym gwarze klubów i barów.

Pięknie oświetlona, zmoczona deszczem promenada to idealne miejsce na reportażowe, nocne ujęcia Splitu.

Przy promenadzie znajduje się potężna makieta centrum miasta. Dobrze jest rozeznać się na niej w rozlokowaniu uliczek i zakamarków.

Jak widać targ działa o każdej godzinie. Szczególnie, jeżeli turystów jest w bród. (21:02)

Wspominałem już, że Split jest miastem zawieszonym między przeszłością a przyszłością. Idealnym przykładem są miejsca takie jak to, gdzie stary budynek, ustawiony o dziwno na dachu nowszej konstrukcji zamyka się w ramach tła, na które składa się luksusowy hotel (ul. Petrova).

Kolumny ślubne w Polsce jeżdżą i trąbią. W Chorwacji robią to jednak jakby intensywniej, weselej, radośniej. Do tego można spotkać widoczki takie jak ten.

A na nocny deser zabawnie kontrastująca z chorwackim wybrzeżem reklama banku.

Powroty do Splitu

2011-07-31T17:00:00.001+02:00

Tegoroczny powrót do Chorwacji przyniósł ze sobą dwie wizyty w Splicie - nietypowym jak na Chorwację mieście. Dlaczego nietypowym? Bo łączy ze sobą klasyczny wygląd miejscowości chorwackiego wybrzeża i nowoczesność współczesnych europejskich metropolii. Tak, europejskich, nie bójmy się użyć tego słowa, bo chociaż Chorwacja jeszcze do Unii Europejskiej nie należy to gospodarczo rozwija się szybciej niż będąca już we wspólnocie Słowenia. Wystarczy zerknąć na statystyki Banku Światowego dla Chorwacji i Słowenii. Mimo że PKB per capita Słowenia ma większe, to jednak wzrost Chorwacji jest wyraźnie szybszy. Dzieje się tak za sprawą turystyki, która w tej chwili zapewnia Chorwacji około 1/3 przychodu. Widać to na każdym kroku w olbrzymich inwestycjach, które są czynione w tym kraju a przy każdym powrocie w zmianach upodabniających Chorwację do typowych krajów europejskich.

Split jest drugim co do wielkości miastem Chorwacji. Stąd moje określenie go jako metropolii, chociaż patrząc na liczbę ludności, która wynosi około 300 tysięcy na to miano nie zasługuje. Split jednak jest ważnym miastem na Chorwackiej mapie turystycznej. To właśnie tutaj znajduje się pałac, pochodzącego z Dalmacji, rzymskiego cesarza Dioklecjana. CbN pisał o tym już wcześniej.

Pora na kolejną porcję zdjęć.

Podziemia Pałacu Dioklecjana. Dzisiaj obstawione przez stragany.

Bardzo ciekawa restauracyjka. Goście mogą usiąść sobie na historycznych schodach, za stolik służy im natomiast prosta deseczka.

Mauzoleum Dioklecjana. Dzisiaj Katedra Św. Duji.

Kawowy relaks. Przepyszna kawa i jeszcze lepsza czekolada firmy Eraclea (niestety chyba niedostępna nigdzie poza Chorwacją.

Jeden z najstarszych i najmniejszych kościołów wczesnochrześcijańskich.

Zapuszczając się kawałek w bok, w mało uczęszczane uliczki, nawet w Splicie można znaleźć zaniedbane ruiny w samym centrum starego miasta. Dla ciekawskich zdjęcie ma dokładnego geotaga.

Być Chorwatem to znaczy mieć możliwość na co dzień mieszkać w otoczeniu historii. (Fragment starego miasta na terenie byłego Pałacu Dioklecjana (UNESCO)).

Widok na port.

Pięknym zachodem słońca żegnał nas Split w czasie naszej drugiej tegorocznej wizyty. Oczywiście tuż przy kawiarenkach serwujących wyśmienitą kawę i gorącą czekoladę.

Radio Maryja nie popiera przemocy

2011-06-02T09:58:00.000+02:00

Od kilku tygodni poświęcam kilka minut dziennie (właściwie to minut nocnych) na podsłuchiwanie rozgłośni Tadeusza Rydzyka. Zadziwiający jest sposób prowadzenia rozmów, zadziwiająca jest tematyka, która non stop i mniej więcej co drugą noc obraca się wokół polityki i Smoleńska. Dość powiedzieć, że nagminnie dzwoni pewna pani z Francji, z uniesieniem opowiadając, że w Polsce źle się dzieje, że ludzie są zaślepieni przez TVN, Polsat, a ona na emigracji słucha tylko Radia Maryja i TV Trwam.
Ostatnio jednak rozmowa toczyła się w innym kierunku; mianowicie w kierunku obecności dzieci w kościele (nie w Kościele, tylko właśnie w kościele na mszy). Słuchaczka opowiadała z przejęciem jak jej córka kręciła się i wierciła w kościele rozglądając to tu to tam. Postanowiła więc nauczyć ją, jak ma się zachowywać w domu Boga. Wybrała bardzo prosty sposób. Jak sama opowiadała, dziecko musiało klęczeć przez 15 minut (następnie mówiła, że przez godzinę, więc zakładam, że to nie była jednorazowa sytuacja), z obrazkiem świętym, albo krzyżem w ręce i nie musiało cały ten czas mieć wzrok wlepiony w jedno miejsce (zakładam, że w ów obrazek albo krzyż). Gdy dziecko się tylko obracało, jak mówiła słuchaczka, dostawało reprymendę, że 'będzie klęczeć trzy godziny a nie jedną'. Słuchaczka z dumą opowiadała, jak to jej dziecko po takiej terapii wychowawczej grzecznie patrzy się w kościele na księdza i ołtarz.
Warto w tym momencie zaznaczyć, że kobieta stwierdziła, iż nie jest za tym, żeby dzieci bić, można je nauczyć w inny sposób. W czym zawtórował jej ksiądz.

Pytanie moje brzmi. Czego nauczyło się dziecko, skoro z dalszej opowieści ów słuchaczki wynikało, że tydzień przed pierwszą komunią córka postanowiła nie chodzić wcale do kościoła i zbuntowała się na religię, co też matka zinterpretowała jako żal po śmierci jej męża? Czy obecność w kościele polega na gapieniu się w ołtarz? (Sądząc po większości katolików w czasie mszy - tak). Czy takie metody "wychowawcze" są rzeczywiście mniej uwłaczające dziecku niż zwyczajny klaps?

Dorsz na maśle

2011-06-01T15:02:00.000+02:00

Jemy za mało ryb. Ja, Ty, my, wszyscy... Nie dość, że te stworzenia są bardzo pyszne, to jeszcze bardzo zdrowe. Wystarczy spojrzeć na Eskimosów :)

A poważniej to smacznego życzę.

Dorsz na maśle
- dorsz
- masło
- koperek
- sól i pieprz

Trochę masła w kawałeczkach wrzuć na dno. Dorsza przypraw, kolejną porcję masła wrzuć na wierzch, wszystko posyp dużą ilością koperku.
Wstaw do piekarnika nagrzanego do temperatury 200 stopni na około 20 minut.

Wypadek

2011-05-23T20:32:00.000+02:00

Kilka dni temu pisano o tym wypadku na wszystkich portalach informacyjnych. Zdaje się, że nawet w TV co nieco pokazali. Warszawski autobus z niewiadomych przyczyn zjechał ze skarpy uderzając w barierkę. W bok autobusu wbił się natomiast samochód osobowy. CBN był na miejscu kilka minut po wypadku. Przypadkiem co prawda, jednak fotografię mamy.

Jeden

2011-04-01T15:27:00.001+02:00

W związku z drożejącymi cenami cukru i paliw zespół City By Night postanowił zakończyć swoją działalność. Nie oznacza to oczywiście, że blog zniknie. Od dzisiaj jednak, zamiast fotografii podróżniczych i felietonów, pojawiać się będą zdjęcia przypadkowo napotkanych liczb. Na dzień dzisiejszy, oczywiście, jedynka.

Nadziewane pieczarki

2011-03-24T17:32:00.000+01:00

Dzisiaj, siłą rozpędu, przepis na nadziewane pieczarki.
Okazało się, że chyba zupełnie niedawno pojawił się na rynku nowy gatunek pieczarek. Są większe, o mniej zróżnicowanej wielkości i co najważniejsze - ciemne. W smaku bardzo dobre, chyba nawet lepsze od tych zwykłych. Postanowiłem zrobić z nich nietypowy użytek i tak powstał przepis na nadziewane pieczarki.

Potrzebne będą:
- pieczarki
- dynia (w zalewie)
- pomidory koktajlowe
- ocet winny
- sól, pieprz, bazylia i estragon

Teraz do dzieła.

Pieczarki oczyść, oderwij nóżki (wyciągnij je tak, żeby można było do środka nałożyć później nadzienie). Nóżki skrój drobniutko, podobnie pokrój dynię i pomidory. Wrzuć wszystko na patelnię, najlepiej najpierw na kilka minut pieczarki, bo potrzebują więcej czasu, aby mogły dobrze się podsmażyć. Całe nadzienie przypraw solą, pieprzem i ziołami. Duś pod przykryciem około 10 minut, aby wszystko dobrze zmiękło a pomidory się rozpadły.
Tak przygotowanym nadzieniem wypełnij pieczarki. Powinno wystarczyć ;)

I teraz do nagrzanego piekarnika. Dobrze jest wysmarować wcześniej naczynie tłuszczem. 150 stopni i około 15-20 minut (w zależności do tego jak bardzo miękkie chcesz mieć pieczarki).
Grzyby można wcześniej obgotować w osolonej wodzie. Będą smaczniejsze i bardziej miękkie.

Reszta "gadżetów" na fotografii to ziemniaczki gotowane w mundurkach i sos beszamelowy z dodatkiem kostki drobiowej.

Smacznego :)

Fotogram: Dama bez głowy

2011-03-03T00:47:00.001+01:00

Dubrovnik i pływające 25 milionów dolarów

2011-02-01T16:16:00.000+01:00

Dubrownik można nazwać niezaprzeczalnie turystyczną stolicą Chorwacji. Położony w południowej Dalmacji znajduje się prawie na tej samej szerokości geograficznej co Rzym, Madryt, czy Istanbuł. Skutkuje to przede wszystkim piekielnie ciepłym latem. Temperatura w cieniu osiągająca jakieś absurdalne wartości sprawia, że człowiek więcej zapamiętuje, niż fotografuje.
Niemniej na CBN nie mogła zabraknąć chociaż kilku fotografii tego pięknego miejsca.

Sam Dubrownik liczy sobie niespełna 50 tys. mieszkańców, jednak jego historia sięgająca VII wieku ściąga w te rejony rzesze europejskich turystów. Bizancjum kapie tutaj z każdego zakamarka. Widoki przypominają filmy z Jamesem Bondem (i nie tylko one, ale o tym za chwilę).

Jeden z kilku(nastu) nowo wybudowanych hoteli w mieście.

W takim miejscu wszędobylskie i zawszobylskie słońce można wykorzystać również do celów reklamowych. Świetny pomysł, jednak w naszych warunkach by się raczej nie sprawdził.

Wejście do portu, które pamięta zapewne czasy Bizancjum.

Tłok w centrum utrudnia nie tylko parkowanie ale wręcz normalne poruszanie się samochodem. To widoki częste w czasie turystycznego, wakacyjnego zwiedzania, jednak zazwyczaj pomijane w folderach promocyjnych. Warto też zaznaczyć, że ceny parkingów przyprawiają o zawał.

Drugie skojarzenie z Jamesem Bondem. "Quantum of Solace", jacht o nazwie takiej samej jak jeden z filmów z tym superszpiegiem, stał sobie zacumowany w pobliżu dubrownickiego portu. Wartość: 25 milionów dolarów.

Śmierć przychodzi ukradkiem

2011-01-19T22:15:00.000+01:00

Zdarzenia opisane w tych wspomnieniach to kilka godzin z życia żołnierza na polu walki. Są zapisem tragicznych wspomnień. Pamiętna akcja miała miejsce 20 września 2008 roku. Bohaterstwo naszych żołnierzy na długo pozostanie w pamięci

Wzgórze
- Tutaj rozbijamy obóz - powiedział dowódca. My, w części doświadczeni żołnierze, w części rekruci, wykonywaliśmy w pośpiechu polecenia. Część drużyny rozstawiła się na naturalnym wzgórzu, które stało się naszą tymczasową bazą. Obserwowali bacznie teren, aby w żadnym wypadku wróg nie mógł wykorzystać elementu zaskoczenia. Zapach lasu, brezentu, szczęk broni nadawał klimatu niczym z hollywoodzkiego filmu akcji. Ale to nie film, to rzeczywistość. Byliśmy drużyną, która podzielona na oddziały miała do wykonania bardzo niebezpieczne zadanie. O jego szczegółach dopiero mieliśmy zostać poinformowani. Dowództwo obradowało rozkładając mapy na skrzyniach z zaopatrzeniem. Podzielona na pododdziały drużyna wykonywała zlecone zadania. Praca wrzała.

Szum lasu
Naszemu oddziałowi przypadło do wykonania jedno z niebezpieczniejszych zdań. Skradając się między drzewami co chwilę przykucaliśmy, aby nasłuchiwać. Szelest liści mieszał się z poruszającą się nieopodal wojskową terenówką. Jej silnik zagłuszał przez moment odgłosy lasu. Nie było to korzystne dla naszego oddziału. Mieliśmy zadanie do wykonania. Musieliśmy dotrzeć do bazy przeciwnika i narobić mu tyle problemów ile tylko się uda. Nie mogliśmy dać się złapać po drodze, bo to oznaczałoby niepowodzenie naszej misji. Równocześnie inna drużyna próbowała dostać się do naszego priorytetowego celu - zapory. Nie wiedzieliśmy, czy im się uda, czy nie. Nie mieliśmy pojęcia jak zakończy się ostateczna bitwa. Nie mieliśmy czasu na analizowanie sytuacji. Trzeba było iść do celu.

Pierwszy kontakt
O ile można krzyczeć szeptem, to właśnie tak wypowiedziane zdanie dotarło do mnie w pewnej chwili - Na ziemię! To jeden z członków naszego oddziału kazał przykucnąć. Chyba kogoś dojrzał. Chwila wypatrywania, wytężanie kilku par oczu przyniosło pożądany efekt. W odległości kilkudziesięciu metrów, na pobliskiej górce porośniętej gęstym lasem przemykała sylwetka skulonego człowieka. Wywołanie przez radio nie przyniosło efektów. To wróg. Zwiadowca. Trzeba było teraz podjąć decyzję. Jeżeli nas zauważył, istnieje ryzyko, że wróci z posiłkami. W przeciwnym wypadku, nie stanowi zagrożenia dla oddziału. Podążał jednak w kierunku naszego obozu. Trzeba ostrzec swoich, albo wyeliminować zwiadowcę. Eliminacja oznaczała ryzyko wykrycia przez ewentualnych innych członków wrogiej grupy, jeżeli było ich więcej. Samotnie, w czasie wojny raczej nikt po lesie nie chodzi. Ryzyko jest więc zbyt duże. Postanowiliśmy, że pójdziemy dalej a naszą bazę powiadomimy przez radio. W końcu jest dobrze strzeżona.

Wróg atakuje
Wywiad nie spisał się najlepiej. Co prawda mapy terenu były dokładne, jednak terytorium wroga zostało zaznaczone jedynie w zarysie. Kolejne minuty obfitowały w problemy techniczne. Trudność w połączeniu się z bazą, cisza w eterze. Nie wiedzieliśmy czy baza jeszcze istnieje, czy została zdobyta przez wroga. Zadanie, zadanie do wykonania. W pewnym momencie las się skończył, wyszliśmy na otwartą przestrzeń porośniętą wysokimi trawami. Od kolejnej ściany drzew dzieliło nas kilkadziesiąt metrów. Cisza. Coś tutaj nie gra, czyżbyśmy obeszli teren wroga naokoło? Idziemy powoli, gdy nagle z oddali dobiegły nas głosy. Przypadkowi cywile, czy wróg? Głosy wydają się zbyt głośne jak na żołnierzy. Oni przecież zachowywali by się ciszej. Mimo to ostrożnie zaczęliśmy się skradać. Coraz wolniej i wolniej. Zbliżająca się ściana lasu nie nastrajała optymistycznie. Rozciągający się za nami teren sprawiał, że byliśmy widoczni jak na patelni. Kaczki na odstrzał. Chyba wykrakaliśmy, bo spomiędzy drzew poleciała seria z automatu. Liście zostały rozprute pociskami. Padliśmy na ziemię, za krzaki i najbliższe drzewa. Jeden z członków zespołu zaczął skradać się w pobliskie krzaki, aby stamtąd wypatrzeć i zdjąć wroga. Zniknął nam z oczu i w tym momencie dała się słyszeć kolejna seria. Odpowiedzieliśmy ogniem, na ślepo w kierunku odgłosów wystrzałów. - Przerwać ogień - krzyknął dowódca. Nastała cisza.

Śmierć przychodzi ukradkiem
Przerwała ją dopiero kolejna seria z broni wroga. Zakończona okrzykiem naszego ukrytego w krzakach żołnierza - Dostałem! Nasz medyk chciała rzucić się na pomoc - Muszę tam iść, muszę tam iść. Niestety ostrzał był zbyt intensywny. Mimo leżącego w krzakach rannego członka naszej drużyny wróg nie przestawał pruć z automatów. Żołnierze byli doskonale ukryci. Sprzyjało temu ukształtowanie terenu i roślinności. Byliśmy ugotowani. W ciągu kilku minut wymiany ognia, kolejne osoby z naszej drużyny padały trafione kulami wroga. Dopiero po dłuższym czasie udało się dosięgnąć jednego z przeciwników. Nastała złowroga cisza. Nawet las zamilkł. Pod ostrzałem rozdzieliliśmy się. Postanowiłem spróbować obejść miejsce walki i podejść od boku w kierunku, z którego dobiegały ostatnie strzały. Skradając się wypatrywałem, czy zza krzaków wyłoni się sylwetka przeciwnika. Cisza trwała niezmiennie, nie było słychać najmniejszego szmeru. Przechodząc po kilkanaście centymetrów przystawałem, aby nasłuchiwać. Od dłuższego czasu nie było słychać żadnych wystrzałów. Podejrzana sprawa. Ułamek sekundy po tej myśli z krzaków po prawej stronie rozległ się wystrzał, w tym samym momencie poczułem uderzenie kuli. W ostatniej chwili dostrzegłem leżącą w krzakach sylwetkę wrogiego żołnierza. Dostałem. Śmierć przyszła ukradkiem.

E 65

2011-01-15T19:33:00.000+01:00

Trasa europejska E65 łączy szwedzkie Malmö z grecką miejscowością Chania. Jej łączna długość to 3950 km z czego w wakacje udało nam się przejechać około 1300 km. Jedno z piękniejszych miejsc znaleźliśmy na pograniczu bośniacko-chorwackim między miejscowościami Vieliki Prolog i Mali Prolog.
Ciekawostką jest fakt, że chociaż droga należy do Chorwacji to przez niecałe 5 km jedzie się nią po terytorium Bośni i Hercegowiny. Zbocze jest tak strome, że sam fakt jest raczej symboliczny.

Dokładna lokalizacja jest tutaj.

Zdjęcia zrobione 6 lipca, około godziny 5.00 rano, tuż po wschodzie słońca.

Deszczowy Split

2011-01-09T12:18:00.003+01:00

Niech tytuł za bardzo Was nie zmyli. W Chorwacji o deszcz równie trudno jak w Polsce o świeże figi. Ten dzień był jednak trochę inny od reszty spędzonych w tym pięknym kraju. Po pierwsze był to dzień prezydenckich wyborów w Polsce. Akcja jaka rozgorzała z tej okazji na wakacyjnych wyjazdach przypominała jakąś zbiorową mobilizację. W Spilcie, gdzie była jedna z komisji obwodowych można było spotkać więcej Polaków niż osób jakiejkolwiek innej narodowości wliczając w to samych Chorwatów. Wszędzie dało się słyszeć polski język. Można śmiało założyć, że trudniej jest spotkać Polaka na Warszawskiej Starówce.
Niestety, równie śmiało można uznać, że organizacja wyborów na wakacyjnej emigracji nie podołała potrzebom. O ile biura turystyczne przyłożyły się do zadania i organizowały specjalne autobusy, albo wycieczki w dzień wyborów tak, aby wszyscy mieli szansę zagłosować o tyle sama komisja nie poradziła sobie z natłokiem turystów chcących oddać głos w słusznej sprawie.

Tak więc wizyta w Splicie niosła ze sobą trzy zaskoczenia. Pierwsze to kolejka, drugie to zwolennicy Jarosława Kaczyńskiego, którzy przybyli tłumnie na wybory w koszulkach promujących swojego kandydata (a gdzie cisza wyborcza, czyżby nie obowiązywała w innym kraju?). Trzecim zdziwieniem był deszcz, ale o tym za chwilę

Zastanawialiśmy się, czy uda nam się znaleźć miejsce wyborów, okazało się jednak, że trudno by było je przegapić. Kolejkę dostrzec można było już z daleka. Gwar polskich rozmów nie pozostawiał cienia wątpliwości. No i te samochody z polskimi rejestracjami.

Chorwaccy dziennikarze, jak to dziennikarze, nie wiedzieli o co chodzi, ale postanowili sfilmować zamieszanie.

Po obejrzeniu zamieszania i stwierdzeniu, że nie mamy pięciu godzin wolnego czasu na czekanie nawet w tak słusznej sprawie postanowiliśmy udać się dalej w stronę starego miasta, czyli de facto pałacu Dioklecjana z III-IV wieku. Dzisiaj trudno tak naprawdę zorientować się w rozłożeniu ruin, bo wpisują się w stare miasto tak płynnie, jakby były tam od kilkuset lat. W sumie po chwili zastanowienia można stwierdzić, że tak właśnie jest. Jedyną nie do przegapienia bramą jest chyba Porta Aurea na powyższym zdjęciu.

Sfotografowanie takiej pustki w miastach podobnych do Splitu jest niezbyt częstą przypadłością.

Uliczki, kiedyś prawdopodobnie leżące na terenie pałacu prowadzą czasami turystów w dosyć niezwykłe miejsca. Zwiedzanie chorwackich miast i miasteczek na własną rękę pozwala nam dostrzec Chorwację taką jaka jest w rzeczywistości. Zawieszoną między współczesnością a starożytnością. Przeplatanie się tych dwóch epok jest tutaj zauważalne w każdym miejscu starego miasta.

A tuż za rogiem, panorama niczym z Miami

Zaskoczenie numer trzy. Deszcz w Chorwacji. Brzmi to jak sprzeczność, jednak od czasu do czasu i tam pada. Mowa oczywiście o suchym i upalnym lecie. Ciekawe natomiast były reakcje ludzi. Część schowała się w podcieniach budynków, część wyciągnęła parasolki (sic!). Zadziwiające, że ktoś pomyślał o parasolce w Chorwacji, no chyba, że na co dzień używa jej do ochrony przed słońcem. Część osób z radością powitała deszcz. W tym dzieci, które czasami dziwnie patrzyły na dorosłych chowających się tu i ówdzie. Fakt, faktem, że ta kilkuminutowa mżawka (do porządnego deszczu wiele brakowało) dała trochę ochłody i przez parę minut zrobiło się znośnie. Nic to niestety nie pomogło na słońce, które wyglądając po chwili zza chmur postanowiło doprażyć jeszcze bardziej. Duchoty, która nastąpiła później nie opiszę, bo gorąco się robi na samą myśl.

Prosta matematyka

2011-01-02T22:06:00.001+01:00

1,5 stopnia mrozu
+ 4 dni
+ 5 lustrzanek
+ 5 dzieci
+ 12 godzin snu
+ 13 litrów pepsi
+ 15 osób
+ 18 godzin karaoke
+ 21 kadrów na godzinę
+ 29 minut fajerwerków
+ 71 godzin imprezowania
+ 326,5 wiek wszystkich uczestników
+ 1490 zdjęć

= 2011 rok

10 Kolęd dla Przyjaciół

2010-12-27T15:52:00.001+01:00

Gdyby wszystkie kolędy były w takim klimacie, mógłbym słuchać ich cały rok.

Koncert 10 Kolęd dla Przyjaciół 2010.

I jeszcze dwa filmiki. Kiepska jakość dźwięku, bo było zbyt głośno dla mikrofonu w telefonie. Najpierw moja ulubiona interpretacja, czyli Mizerna Cicha (chyba jak zawsze najlepsze wykonanie) oraz Tomek Cebo, składający życzenia świąteczne w dość nietypowy sposób.

Zblokowany klawisz

2010-12-13T19:06:00.001+01:00

Scroll Lock to tajemniczy jegomość na klawiaturze naszych komputerów. Dzisiaj wręcz zapomniany, praktycznie nigdy nie używany. Czy pamiętacie, kiedy ostatni raz przyciskaliście klawisz oznaczony tym napisem? Ja nie pamiętam i nie zwalałbym tego na karb mojej marnej jakości pamięci.

Dawno, dawno temu, w czasach dinozaurów komputerowych scroll lock używany był do poruszania się po tekście. Jego wciśnięcie sprawiało, że można było poruszać się między stronami. Wyłączenie scroll locka przełączało w tryb poruszania kursorem. Wielce przydatna to funkcja dla komputera, który... nie miał myszki, ani okienkowego systemu operacyjnego. Dzisiaj podstawowa funkcja tego klawisza obecna jest chyba tylko w systemach z rodziny Linuxa/Unix.
Podobno Microsoft Excel potrafi zagospodarować scroll locka, jednak z racji tego, że nie posiadam wspomnianego programu, nie sprawdzę (aczkolwiek nie omieszkam sprawdzić jego funkcjonalności w Open Office).

Natomiast dla lubiących niespodzianki proponuję wciśnięcie CTRL + Scroll Lock (dwukrotnie).

Powodzenia :)

Browar "Lech"

2010-12-10T20:28:00.000+01:00

Dzisiaj kilka zdjęć z poznańskiego browaru. Niestety, tylko w jednym pomieszczeniu można robić zdjęcia. Dobrze, że chociaż jest co pokazać :)

Kolory Morza

2010-12-06T20:27:00.002+01:00

Jesienne kolory morza... niekoniecznie pochodzą z natury.

Zrób błąd

2010-10-06T13:12:00.000+02:00

Dzisiaj wiele mówi się o błędach ortograficznych. A to, że społeczeństwo staje się coraz bardziej analfabetyczne, a to, że dzieci coraz częściej cierpią na dysleksję, czy dysortografię. Dzisiaj robienie błędów nie jest już nawet powodem do wstydu, po prostu ludzie wychodzą z założenia, że trzeba odpowiednio wcześniej się do tego przyznać a nikt nie dość, że się nie będzie dziwił, to jeszcze nie będzie próbował zwrócić uwagi.

Odkryłem za to dzisiaj istnienie wyrazu, w którym chyba nawet skrajny dysfunkcjonalista językowy nie jest w stanie zrobić błędu. Tym wyrazem jest: skarżypyta. Nie wierzycie? To spróbujcie napisać go z błędem. Czy ktoś ma jeszcze jakieś pomysły na wyrazy, w których nie można "strzelić orta"?

Skrawki lata

2010-09-14T15:12:00.003+02:00

Rusałka, Poznań
Wakacje 2010

Krzyż

2010-08-17T20:25:00.000+02:00

Wiele blogów już o tym pisało, wiele liter postawiono na portalach informacyjnych. Telewizyjny temat numer jeden od wielu dni musiał zawitać także na naszym małym blogu. Ekipa CBN również i pod Krzyżem postawiła swoje szanowne stopy.
Nie można było aparatu trzymać w torbie.

Celowo nie napiszę żadnego komentarza do zaistniałej na Krakowskim Przedmieściu sytuacji.

Chwilę wcześniej grupa niezidentyfikowanych kulturowo osobników rozpostarła przed pałacem własny plakat sugerujący, że to nie krzyż przeszkadza najbardziej. Wprowadzili na Krakowskie przedmieście atmosferę prawdziwego happeningu i chociaż wionęło od nich na kilka metrów udało im się wciągnąć do zabawy również osoby postronne.

Przed pałacem pojawił się również znany Warszawski Mikołaj, który paradował z teczką i obwieszczał ludziom, że pisze Konstytucję Planety Ziemia. Był zdecydowanym zwolennikiem usunięcia krzyża.

Młoda para, która tego dnia brała ślub postanowiła złożyć kwiaty pod krzyżem. Spotkała ich burza oklasków i agresywnych, choć szczerych, gratulacji.

Trzy kroki za tłumem ludzi drugi, podobny krzyż spoczywał sobie oparty o latarnię. Nikt nie wie po co i dlaczego. Zapomniany jest. Tak to w Polsce szanuje się symbole religijne.

Atmosfera happeningu udzielała się także przybyłym pod krzyż rodzinom... i dzieciom jak widać.

Aleja Snajperów

2010-07-19T20:44:00.000+02:00

Aleja Snajperów, chyba najbardziej znana ulica w Sarajewie. W rzeczywistości jest też główną ulicą miasta, która spina dzielnicę przemysłową i wiedzie wjeżdżających od zachodu aż do starego miasta. Tędy mieszkańcy w czasie ostatniego konfliktu zbrojnego podążali do jedynego źródła wody w mieście. Ulokowani w wysokich wieżowcach snajperzy w latach 1992-1995 zabili 225 osób w tym 60 dzieci. Nie wybierali, strzelali do wszystkich.
Cywile czasami liczyli na szczęście i próbowali szybko przebiec na drugą stronę. Co ostrożniejsi korzystali z poruszających się tą drogą pojazdów pancernych sił ONZ.

Dzisiaj w wielu miejscach Sarajewa widać oznaki ostatniego konfliktu. Wieżowce do dzisiaj noszą ślady kul po pociskach a miejscami widać "zalepione" cegłami dziury po pociskach większego kalibru. To zapewne tam ukrywały się mordercze lufy snajperów.

Dzisiejsza Aleja Snajperów powitała nas upałem, sporym ruchem oraz mieszanką starych budynków noszących liczne piętna wojny z nowoczesnymi przeszklonymi konstrukcjami. Tędy wjeżdża się do miasta, podąża w stronę centrum i dla kogoś nieświadomego historii Sarajewa może wręcz absurdalne wydawać się to, że było to swego czasu najniebezpieczniejsze miejsce w całym mieście.

Wyspać się, czy zapolować? Czyli wypad na stronę niemiecką

2010-06-29T13:38:00.019+02:00

Niedziela, godzina szósta rano. Gdy "wycieczka zakładowa" z całych sił odsypia nocne odreagowywanie branżowego stresu, widok z okna pokoju w słubickim hotelu, budzące się słońce, oraz obiektyw wyglądający z podróżnej torby budzą w człowieku duszę CBNowca.

Szybkie zerknięcie na mapę Google ("hej, to jednak nie jest tak daleko!") oraz błyskawiczna analiza sytuacji przypominająca, że istnieje szansa by się załapać na podwózkę na drugi brzeg Odry widoczny za szybą i decyzja zostaje podjęta... Niecałą godzinę później: "Witaj, Frankfurcie nad Odrą!"

Zza Odry Frankfurt wydaje się sporym miastem. Po dojechaniu na miejsce człowiek zaczyna w to wątpić - pusto, cicho, a i same zabudowania wyglądają raczej małomiasteczkowo. Przeczą temu tory tramwajowe, które sugerują mimo wszystko, że do najmniejszych miasto nie należy.

Podobnie z ruchem ulicznym, który w niedzielę po godzinie siódmej rano jest znikomy. Po ulicach krzątają się pojedyncze osoby, spora część z nich to właściciele psów, których pęcherze jak wiadomo nie rozróżniają dni tygodnia.

Pusto jest zapewne także dlatego, że Frankfurt jest miastem wymierającym. Krótko po zjednoczeniu Niemiec pupulacja miasta wynosiła ponad 87 tysięcy. W roku 2008 liczba ta ledwo przekraczała 61 tysięcy. Rzecz oczywista trudno dojrzeć w ścisłym centrum opuszczone budynki mieszkalne. Nietrudno jednak znaleźć coś takiego.

Na wielu samochodach widać niemieckie flagi, jak na modelu zaprezentowanym powyżej. Chwilę docierało do świadomości o co właściwie chodzi - Mundial.

Co chwila napotyka się polskie napisy. Część zachęca do zamieszkania we Frankfurcie, inne mówią o nadchodzących imprezach.

Pomiędzy nowoczesnymi budynkami...

... poukrywana jest niemała liczba zabytków, które całkiem ciekawie się zachowują. Otóż wyskakują na turystę z zaskoczenia. Wychylają się zza kloca marketu Kaufland, odbijają się ukradkiem w wystawowych sklepach, by zaatakować swoim nieruchomym dostojeństwem zaraz, gdy tylko człowiek wychynie zza rogu. I tak mamy tutaj:

- Kościół Świętego Krzyża (Heilig-Kreuz-Kirche)

- budynek poczty głównej

- zabudowania Europejskiego Uniwersytetu Viadrina założonego w 1991 roku

- ratusz

- Kościół Mariacki (St. Marien Kirche)

Na ostatnim zdjęciu widać Oderturm. Budynek ten, wybudowany w latach 70-tych XX-go wieku posiada 24 piętra i góruje nad całym miastem, dzięki czemu jest doskonałym, choć nieco brzydkim punktem orientacyjnym.

Ze starówki jakby bezwiednie nogi niosą nad Odrę. Być może dzięki takiemu oto pasażowi...

... w którym to spotykamy znajomą twarz. :)

Nad samą rzeką wędruje się zadbaną promenadą. Niby jesteśmy już w Unii Europejskiej, jednakże oczy bezwiednie uciekają na widok rozciągający się za wodą, na polskie Słubice. Tam jednak znajdziemy się za chwilę...

Na astronomie spotkanym w parku nie kończą się wrażenia deja vu. Znajdujemy bowiem frankfurterski odpowiednik Pyra Baru! ;)

Promedaną dochodzimy do mostu, który przecina nie tylko rzekę, lecz także granicę między Polską a Niemcami.

Przyciąga uwagę konstrukcja dobudowana do niemieckiej części mostu i częściowo zwisająca nad lustrem wody. Są to budynki dawnego przejścia granicznego - teraz nieużywane, zapomniane.

I tak docieramy do Słubic. Miasta, które kiedyś było częścią Frankfurtu, a które zostało od niego odłączone w roku 1945. Na jednej ze średniowiecznych map wystawionej przy Uniwesytecie Viadrina widoczne były obwarowania chroniące mostu od wchodniej strony. Niestety dzisiaj nie udaje się wypatrzeć żadnego ich zarysu.

Jeszcze jedno spojrzenie z mostu na Frankfurt...

W Słubicach ponownie napotyka się znajomy element. ;)

Droga powrotna do hotelu, który de facto znajduje się poza miastem prowadzi taką oto promenadą biegnącą po wale przeciwpowodziowym.

I już nie ma wątpliwości co następnym razem odpowiedzieć na tytułowe pytanie. :)