Piove OnAir

Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Okumak İstiyorsan...

2020-08-25T17:51:00.004+03:00

Güzel sanatlar fakültesinde okumuş, eşimle birlikte uzun yıllar güzel sanatlar fakültelerine canla başla öğrenci hazırlamış kişiler olarak, okul ve bölüm seçiminin önemine yapılan hatalara veya pişmanlıklara dair birkaç tecrübemizi paylaşmak istedim.

Adım adım paylaşmaya, çok kritik kararlar, hassas dönemler olduğundan çoklu örneklerle anlatmaya çalışacağım.

Öncelikle öğrenci adaylarının yaptığı ilk hata, üniversiteli olma hayali kurmaktır. Hayali basit tuttuğunuz sürece başarı minimumda kalacaktır. Dolayısıyla önce amaca karar vermek önemli.

Güzel sanatlar fakültesi sınavlarına hazırlanmak birçok öğrenci için LGS vb sınav sisteminden kaçış gibi gelir. Bu da diğer büyük hatadır; güzel sanatlar sınavlarına yani yetenek sınavlarına hazırlanmak diğer tüm sınavlar kadar zorlu bir süreç. Eğer işin kolayına kaçmak adına bir seçim yapıyorsanız yağmurdan kaçarken doluya tutulacağınızı garanti ederim.

Küçük yaşlardan itibaren çizim yapan, sanata, tasarıma meraklı bir yapınız varsa ve bu sizin için hobiden çok, bir hayat şekli olmaya başladıysa, evet güzel sanatlar fakültesine girmek için elinizden geleni yapın, zira başka bir bölümde okuma hatası yaparsanız içinizde hep bir eksiklik olarak kalabilir.

Tüm kalbinizle kesin kararınızı verdiyseniz karşınıza sevimsiz sorular çıkabilir:

· Ressam olup aç mı kalacaksın?

· Bu ülkede sanata değer verilmez, nasıl geçineceksin?

· Hangi bölüm daha çok popüler, hangisi daha çok kazandırır?

Evet bizim ülkemizde bir sanat bölümünden mezun olmak dezavantaj; her şeyden önce sanatın yanına sepet koyup anlamını düşüren, entelin yanına danteli koyup sözde komiklikler yapılan topraklarda büyüdük hepimiz. Ancak bu, kişinin yaptığı işi sevmesi, hatta iş olarak görmeyip hayat olarak yaşamasıyla değişen bir durum. Sevdiği işi yaparken bir de para kazanıyor olmak yeterince tatmin edici bir mutluluktur ve mutlu olabilmek asıl başarıdır!

Bu durumda bölüm seçiminin ne kadar kritik olduğunu söylemeliyim, Resim bölümü okumak isteyen bir öğrencinin sırf puanı tuttuğu, denk düştüğü için İç Mimarlık bölümünden mezun olması büyük hatadır. Aynı çatı altında ya da benzer disiplinler diye düşünüp ilk bulduğunuz kapıdan girmeye çalışmayın, o kapı sizin tüm hayatınızı etkileyecektir. Evlenmiş olmak için biriyle evlenmezsiniz değil mi, işte yanlış bölüm (meslek) seçimi yanlış yapılan evlilik gibidir.

· Bölüm seçiminizde ders aldığınız atölye/kurs hocalarının yönlendirmelerini sorgulayın, “senin çizimin şu bölüme yatkın” cümlesi yanlış kurstasınız demektir; hocalarınız bölüm seçiminizde size bölümleri detaylarıyla anlatıp, sizin kişiliğiniz, yaklaşımınız ve hayattan beklentiniz üzerine yorumluyorsa bu çok doğru bir yaklaşım olur; diğer türlüsü sadece kursun başarı oranını yükseltecek bir hileden ibaret olabilir.

· Bölümleri/meslekleri tanımak, o bölümlerden mezun kişilerle iletişime geçmek -ki doğru sorular sorulduğu sürece birçok kişi artı eksileriyle mesleki deneyimlerini paylaşır.

· Bölümlerin içeriği, neler yapıldığını net bir şekilde biliyor musunuz? Örneğin, iç mimarlık sadece mobilyaları alıp odalara göze hoş gelecek şekilde yerleştirmek değildir. İçinde teknik bilgi, matematik barındırdığı gibi, şantiyelerde koşturmak, doğru malzemeyi seçmek için ahşap, metal, plastik vb malzemeleri tanımak gibi iş yükü olan bir meslektir. Eğer bölümleri tv dizilerinden etkilenerek seçerseniz büyük hayal kırıklığı yaşarsınız. Her bölümün/mesleğin kendine özel zorlukları olacaktır, ancak doğru bölümü/mesleği seçtiyseniz bu zorluklar sizi yormaz!!!

Bölüm seçimini yaptınız diyelim, hangi okulda okuyacağınız çok kritik bir sorudur.

· Güzel sanatlar fakülteleri denilince hele ki İstanbul’da ikamet ediyorsanız Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi ve Marmara G.S.F ilk tercihlerdir. Bu iki köklü okul seçiminin öncelikli olması çok mantıklı ama Mimar Sinan’ın rıhtımı, Marmara’nın kantini, Eskişehir'in öğrenci şehri, İzmir'in kızlarının güzel olması gibi kriterlerle okul seçimi yapmak ölümcül hatalardan biridir. Örneğin resim bölümü okumak istiyorsunuz Mimar Sinan G.S.Ü ve Marmara G.S.F iki farklı ekolü temsil eden okullardır. İki okulda alacağınız resim eğitimi arasında çok ciddi farklılıklar ve disiplin farkı vardır. Ekol farkları anlatımı ve ifade farkını ortaya çıkarır sizin hangisine kendinizi yakın hissettiğiniz yine iyi bir araştırma ve doğru sorularla ortaya çıkacaktır. Örnek verdiğim bu iki okuldaki farklar tüm fakülteler için geçerli olacaktır, dolayısıyla iyi bir araştırma yapmak gerekir.

· Aynı şekilde Çizgi Film (Animasyon) bölümü okumak istiyorsanız bu anlamda en köklü ve iyi okulun hangisi olduğunu araştırmak gerekir.

· Her yerde hızla açılan vakıf üniversitelerine burs kazanıp koşarak gidebilirsiniz. Çok değerli sanatçıların, hocaların eğitim verdiği vakıf üniversiteleri var ve bunu da seçimleriniz doğrultusunda araştırmalısınız. Ancak sene kaybetmekten korkmak ya da nasıl olsa burs kazandım zihniyetiyle yaklaşırsanız mezun olduğunuzda rakipleriniz sizin asıl istediğiniz okuldan mezun olmuşsa üzgünüm 1-0 yenik durumda kalırsınız, ancak okul hayatınızı çok çok çok iyi değerlendirmiş, kişisel olarak geliştiyseniz iyi bir portfolyonuz varsa şansınız yükselir.

· Şehir dışında bir okul seçmenizin sebebi hiçbir zaman rahat öğrencilik hayatının cazibesi olmasın, dönüp gideceğiniz ve kalıcı yaşayacağınız şehirdeki rakiplerinizi unutmayın. Ancak akademik kadroları, okullarda yapılan öğrenci sergileri, mezuniyet işleri gibi detaylar okullarla ilgili önemli fikir verir. Öngörülü, dinç ve bildiklerini paylaşmaya istekli öğretmenler hem sizin hem de o okulun kaderini değiştirir.

Küçük bir not: Tüm bu seçimler hayatta ne yapmak istediğiniz, nasıl yaşamak istediğinize göre şekillenir. Yaşayacak tek bir hayatınız var ve kendinizi mutlu edecek seçimleri yapmak için soru sorun, çabalayın ve çalışın; pişman olmayacaksınız… tecrübeyle sabit;)

Bir Ayrılık Şarkısı

2019-04-21T13:39:00.000+03:00

Yıllar önceydi, bir sabah girdin hayatıma... Bir gün tanışacağımızı biliyordum, geç bile kalmıştın çok beklemiştim seni. Belki de bu sebeple hemen alışamadım sana, hayatıma ne tam olarak girdin ne de çıktın.
Canımı acıtacağını ilk günden bilmiştim ya o ayrı... Kurtulmamı söyleyen çok oldu, kulak asmadım onlara, bir zararın yoktu ne de olsa. Bilmem, belki de içten içe sevdim seni, tam olarak girmediğin hayatımdan gönderemezdim seni.
Yıllar geçerken, en iyi ve en kötü günümde biraz uzak fazla yakın oldun bana. Seninle büyüdüm, olgunlaştım, beni çok üzdüğün zamanları görmezden geldim gelmesine ama bir gün, ah o gün...
Beni acılar içinde bıraktığın o gün artık senden ayrılmaya karar verdim. Bu bizim için SON demekti. Bir sabah, tıpkı seninle tanıştığımız gibi, seni terk ettim... Ayrılık, başka bir acıymış! Ağlayıp, kafamı duvarlara vurdum bu acı bitsin diye, geri dönüşü yoktu seni terk etmiştim ve sen artık geri dönmeyecektin...
Sen gideli tam bir ay oldu, yerin dolmuyor, acım dinmiyor, ah be yirmilik dişim bana ne acı çektirdin...

Hakan:Muhafız / The Protector

2018-12-20T17:17:00.000+02:00

Hakan:Muhafız, Netflix'in ilk yerli dizisi... Gizemli ve fantastik bir hikayesi olan dizinin fragmanı bile oldukça tartışma yaratmıştı. Süper kahraman izlenimi veren fragman ister istemez "bizden olmaz, yapamayız, üüf rezalet..." gibi yorumları beraberinde getirmişti. Hele kısa bir süre önce vampirli, bol yakışıklı ve güzellerin oynadığı diziyle "bizden olmaz"ı kanıtlamış olsa da, bir şansı kesinlikle hak ettiğini düşünenlerdendim. Hikayenin çıkış noktasının bizden, kültürümüzden olması açıkçası cazip gelmişti. Di'li geçmiş zaman kullanıyorum çünkü diziyi seyrettim, hem de on koca bölümünü! Her türlü Türk dizisine şöyle göz ucuyla da olsa bakmış olan ben, birçok kötü dediğim diziyi seyretmeyi tercih edebilirim.

Neresinden başlasam emin değilim ancak oyuncu kadrosundan özellikle yakışıklı, çapkın, tatlı serseri muhafız Hakan başrol olduğuna göre... Öncelikle, Çağatay Ulusoy genç, azimli, yakışıklı ve bir sürü özelliği olan bir oyuncu olabilir, ancak Muhafız olan Medcezir'in Yaman'ı, İçerde'nin Sarp'ı olabilir ama Hakan değildi. Mimikleri, sesini kullanması (her hüzünlü sahnede kısık ve boğuk sesle konuşması) tehditkar bakarken gözünü kısması, flört edişi vs, durup durup "Biz Kapalı Çarşı çocuğuz" diyen Hakan'ın aslında varlıklı bir aile çocuğu olduğu çok belliydi. Eğer bir kahraman düşüneceksem ve atik, genç, bıçkın, akıllı ve çekici gibi özellikleri olacaksa Çağatay yerine seçilecek onlarca adam sayabilirim. Ama oyuncu seçimi bana "Ay Yapım"a yakın olan Medcezir'in çocukları, yanına biraz oyuncu kalitesi yükselsin diye diğer Ay Yapım dizilerinden serpiştirelim gibi geldi.

Başrol kadınlarımızdan, incecik kollarıyla adam deviren cılız vücutlu ve şiir okur gibi konuşan Hazar Ergüçlü'nün oyunculuğu, süzüm süzüm süzülen Ayça Ayşin Turan'a göre oscar alır o ayrı... Aslında Okan Yalabık ve Mehmet Kurtuluş dışında oynadığı role girebilmiş oyuncu yok desem daha kolay olur. Böylece bütün kadroyu gömmüş gibi görünmem belki...

Hikaye güzel olabilir, klişeler olabilir, her türlüsüne açık olarak ön yargısız seyrettiğimi arada tekrar belirteyim lakin bundan sonrası daha da kötü eleştirilerimle dolup taşabilir. Diyaloglar, sırayla akan konuşmalar, en ufak heyecan olmadan minik vurgularla devam eden diyaloglar bu arada düşündürücü, esprili ya da kenara not alayım diyeceğim bir cümle de duymadım neyse... İstanbul'u göstermek için kasıntı sahneler, gitmişken bir de ada sefası gösterelim havalı olur diye düşünmüşler sağ olsunlar bir de FAYTON sahnesi çakmışlar araya. Bas bas faytonlar kullanılmasın diyoruz adamlar marifetmiş gibi fayton gezisi çekiyorlar. Elbette sosyal mesaj vermek zorunda değiller ama faytona da binmesinler!!! (O sahneyi hatırlayınca yine çok kızdım)

Özel isimler, "Sadık Olanlar", "Ölümsüzler" her diyalogda, biz sadık olanlar siz sadık olanlarla kol kola girip diye devam edecek cümleler, birçok sahnede doktorun yaptığı baş parmak hareketi çok zorlama olmuş, hikaye bizden olsa da bunlar bize ait değil. Hiçbir müzede güvenlik görevlisini yerinden kaldırıp, fotoğrafını çekmesini isteyemezsin, o da tatlı tatlı Instagram'dan bahsetmez; yalanlar yalanlar...

Tamam hadi gerçekçilik beklemeyelim eyvallah; peki neden Hakan'ımız "Ölümsüz" olduğu kadar zararsız adamı öldürmeye kalktı? İstanbul'a bunca yıl hiç kötülük yapmamış olan Ölümsüz'e karşı intikamdan ileri gitmeyen bir duygu olabilir ancak... Bizim çocuğa kötülük yapmış yapmasına ama Ölümsüz de zamanında kendi intikamını almış aslında. "Sadık Olanlar" yıllarca Muhafız'ı beklemiş, neye dayanarak beklemişler de aramamışlar? Buna da takılmayalım her kahramanın illa bir sebebi olmalı işte tamam; peki neden o gömlek sürekli giyiliyor, çıkarılıyor? Duştan duşa çıkaracak olsa, ah şimdi ölecek mi diye korkmazdık. Evet evet dizilerde böyle heyecanlar falan olur değil mi, bir sonraki sahne veya bölüm...? Korktuk mu? Hayır! Güldük mü? Hayır! Meraklandık mı? Kesinlikle hayır! Bir diziyi seyrettirecek ne kaldı? Bir sonraki bölümü sadece diziyi bitirmek için seyrettim.

Bazı olaylar, karakterler, diyaloglar neden vardı hiç anlayamadım, olmasa da olur karakter ilişkileri belki bir sonraki sezonda bağlanacak, ancak ilk sezondan küçük işaretler vermesi iyi olurdu, bağlantının ne olduğu üzerine düşündürebilirdi. Zaten hiç düşündürmedi, merak uyandırmadığı gibi. Zaman kavramı da tutarsızdı, Hakan bir gün içinde adaya gidip şehre dönünceye kadar, dizinin kadınları iki kez kostüm değiştirip farklı yerlere gidip gelerek günü iki gün gibi yaşayabildiler. Bu tip detayların atlandığı ama küfürlerin havada uçuştuğu, öpüşmeli/seksili sahnelerle, vay be Türk dizisi böyle olur denecek bir durum yok. Belki hiç Türk dizisi seyretmeyen kesim için beklenti yerlerde olduğundan, "Çok da kötü değilmiş yahu, izlenir" yorumu almıştır o kadar...

Aslında bölüm bölüm yazacak olsam güzel malzeme vardı ama geri çekilip baktığımda şöyle bir dipnot dönüp durdu aklımda; bu diziye güzel diyen "Şahsiyet" dizisini seyretmemiştir, nevi şahsına münhasır gelmiş geçmiş en başarılı Türk dizisidir nokta!

Not: Şahsiyet dizisi ile ilgili hiçbir bağlantım, tanıdığım yok:))

O Şarkıdaki Kadın

2018-08-20T20:28:00.000+03:00

Kalabalık ve müzik bile başımı döndürmeye yetmişken bir biranın daha sakıncası olmazdı. Barın boğucu havası ve insanları nefesleri havayı daha da ısıtmıştı, Kâküllerim alnımı yakıyordu, bir yandan üfleyip alnımı havalandırırken etrafı seyrediyordum. Saatin ilerlemesi ve içkinin rahatlatmasıyla kadınlar ufak hareketlerle vücudu kıvırıyor ve yanlarındaki erkekler dokunmaya ve öpmeye başlıyordu. Ufak kıkırdaşmalar, büyük kahkahalara dönüşüyor ve kulaklarımda patlıyordu. Alkolün etkilemediği az kişi kalmıştık. Birkaç kez kaçamak bakışlarını yakaladığım o adam gibi...

Dalgaları saçlarının arasından gizlice bakıyordu ve bu keskin bakışlı adama aklım takılmıştı. Etrafı benim kadar umursamıyordu, içkisini yudumlarken düşüncelere daldığı belliydi; yoksa beni mi düşünüyordu? Bir tuhaflık vardı, hiç tanımadığım bu adam, beni yıllardır tanıyor gibi gelmişti.

Hava daha da ısınmıştı ya da bana öyle geliyordu, biramdan bir yudum alıp serinlemeye çalışırken, o çirkin adamı merak ediyordum, tekrar tekrar bakmak istiyordum. Çelişkiler arasında sıkışıyordum, baksam ne olacaktı ki? Ona aşık olursam ne olacaktı? Yanımda olan ama aslında benden kilometrelerce uzak bir adam vardı, ve hiç tanımadığım bu uzaktaki adam kalbimde kendine bir yer arıyordu.

Sarmaş dolaş kadınlar ve erkekler evlerinin yolunu tutmaya başlamıştı. Ben de kalabalık ama bir o kadar yalnız hayatıma geri dönecektim... şimdi kalkıp o adamın yanına gitsem, ya da o benim yanıma gelse, son içkimizi beraber içsek, durmadan konuşsak ve beraber bir hayata devam etsek... Bunlar benim için tehlikeli düşüncelerdi, tanıdık bir histi bu ve emin olduğum tek şey bu adama aşık olmamalıydım. Gözlerimiz daha sık buluşmaya başlamıştı ve sanki sohbete başlamıştık. Belki de tüm bunlar alkolün oyunuydu ve buradaki herhangi bir kadındım... Keskin bakışlı bu adam bir centilmendi ve yanında bir erkek olan kadına asla gelmeyecekti.

Son içkimi de içip, daha fazla hayal kurmadan gerçekliğime dönmeliydim. Kalbim böyle heyecanlar için çok zayıftı, bunu kendime yapmamalıydım. Son kez ona bakmak için kafamı çevirdiğimde, garsona bir bira için seslenirken, sesini de duymuştum; puslu, boğuk ve içime işleyen sesi... Yanımdaki sarhoş adam sızmadan eve gitmişti, yalnızdım gelir miydi beklesem? Beklersem aşık olacaktım, gelmemeliydi.

Çantamı alırken ellerim titriyordu, kalbimin hızı başımı döndürmüştü. Vedalaşmak için ona son kez baktığımda, garsonla konuşuyordu ve belki göz göze gelirsek gidemem diye korkup, hızlıca kendimi barın dışına atmıştım. Gecenin karanlığında, buğulanmış camların gerisindeki o çirkin adama son kez, gözlerimi kaçırmadan, uzun süre bakmıştım. Bu içkiden değildi, çok fena aşık olmuştum!

Tom WAITS: Hope I don't fall in love with you

Ve Sahne -devam eder

2017-10-24T15:22:00.001+03:00

(...)Sahnede başka oyuncular da vardı artık, herkes kendi halinde. Kimse ilgilenmedi, düşmüş kendi derdine; ben de etrafı inceleye inceleye dolaştım çevrede. Yerde yazılar varmış, daha önce görmemişim; sokak isimleri, bakkal, mahkeme, okul gibi... Ben de buldum hastaneyi yani ait olduğum yeri. İçeri girdiğimde hazır bekliyordu iki oyuncu beni. Biri hemen geldi yanıma, heyecanlı ve yalvarırcasına;

- Doktor bey, yardım et karım... karım şeker hastasıdır, merdivenden düşmüş ben evde yokken. Kan kaybı çok fazla yardım et bize kurtar karımı. Paramız da yok... diyerek sarıldı ellerime. Ne çabuk başlamıştı hikaye; kahraman olacaktım hemen.

Yatıyordu kadın, yüzünde, omuzunda, kalçasında çürükler vardı. Çok gerçekçi görünüyordu makyaj; oyundaki her şey "gibi" görünürken bu gerçekçilik etkilemişti beni. Hemen ufak hareketlerle kontrole başladım, ne yaptığımı tam olarak bilmesem de inandırıcı olmasına özen gösteriyordum. Dokunduğum her noktada yeni bir çığlık geliyordu hasta kadından. Morluklara çürüklere bakınca pek merdiven düşmesi gibi görünmedi gözüme;

- Nasıl bir düşmedir ki, çürütmüş her yanını kadın?

Acılı ve sızlayan sesiyle;

- Ne düşmesi be doktor? Merdiven yalanıdır onun. İçer, döver sonra da ayaküstü yalanını söyler.

Kırmızıdan mora çalan makyajın üzerine beyaz sargı beziyle pansumanı yaptıktan sonra çıktım odadan. Kapıda bekleyen koca mahcup eğdi başını, anlamıştı acılı karısının anlattıklarını.

- Hemen kızma doktorum, uzun süredir işsizim. Birikmiş param vardı dolandırıldım. Evde çocuklarım yemek bekler ben veremem. Çaresizlik, umutsuzluk getirdi evime, umudun olmadığı zaman unutmak istersin. E işte ben de içkiyle unutmaya kalkınca geldi peşi sıra hata.

O denli gerçekti ki utancı; karar veremedim repliğe... varlığını bir süreliğine unuttuğum yönetmenime baktım yardım istercesine. Yalnız olduğumu hatırlatırcasına tepkisiz baktı. Ben karar verecektim.

- Tamam üzülme şimdi vardır her şeyin bir çaresi, sen yeter ki o çareyi bardakta arama; bundan sonra sevdiklerinin de canını yakma. Cebimden çıkarıp verdim sözde paralarımı ve uğurladım ikisin sembolik hastane kapımdan.

Alışmıştım hemen rolüme, reçeteler yazıyordum, muayene ediyordum yalan hastalarımı. Oyunda vakit gerçek gibi geçiyordu. Akşam olmuştu sahnede; oyuncuların hepsi dağıldı birer bölmeye. Ben kalakalmıştım hastanemin kapısında. Bir baktım sağıma, bir baktım soluma. Dilenci kılıklı bir kadın gördüm sonunda, yanında sokak köpekleriyle. Sahnede köpekler de vardı; tabi ki oyuncu kadının köpekleriydi diye düşündüm. Kadın yanımdan geçerken para isteyecekti, anlamını bilmediği duaları sıralayacaktı hiç utanmadan. Yaklaştığında gülümsedi kırışık gözleri ve kirli yüzüyle...

- İyi akşamlar yavrucum.

Tahmin ettiğim gibi ilerliyordu hikaye; köpekler kadının yanında eğitimli gibi duruyordu ve şimdi para istenecekti.

- Teyzecim biliyorum, sen şimdi para istersin hem kendin hem köpeklerini doyurmak için lakin bende o kadar para yok.

Yalan söylemiştim, param yok diyerek hem de hiç yüzüm kızarmadan.

- Selamımı verdim ben sana evlat, parana ne gerek? Onlar benim dostumdur, yemek bulursam paylaşırım zaten; sen tasalanma hele.

Söylediğim yalanla kızarmayan yüzüm, kızarmıştı utançla. Durmadı daha fazla yanımda; ben olsam ben de durmazdım böylesine güçlü bir kibrin yanında. Amaçsız yürümeye başladım, yorgun ve şaşkın hatta biraz utancımla.

Müzik sesi geliyordu bir odacıktan, kapısı gramofon kağıtlarıyla süslü, parlak ve eğlenceli görünüyordu. Yorulmuş beynime iyi gelir diye düşünerek daldım içeri. Mum ışıkları ve yine yansıma yapan renkli kağıtlar vardı. Kadınlar vardı, erkekler vardı. Kadınlar rol kapmak için yarı çıplaktı güzel vücutlarıyla, erkekler paralı... Anlamıştım her şey karşılıklı. Oturdum, bir kenardan seyrettim namussuz kadınları namuslu adamları. Oyunun bu kısmının adı belli dedim kendi kendime, “Arz ve Talep” bu. Sevmemiştim bu kısmını, ne işim var diyerek çıkmaya karar verdim; yarı çıplak bir kadın geldi oturdu yanıma. Başladı, ben sormadan anlatmaya.

- Hor görüyorsun sen buradakileri ama sanma ki talebim fahişelikti bu oyunda. Roller dağıtılırken ne iş olsa yaparım diye düşündüm önce, paraya ihtiyacım vardı sonuçta. Yalancıyı oynamam, hainle işim olmaz, aldatanı oynamam, mutluluk desen yoktu içinde aldatma olmadan. Dönmedim sözümden yine de, aldım payımı bilmeden. Herkesi kötü sanma sakın, ben iddialı rollerin kadınıyım. Hatalarımdan ders çıkarsınlar diye ben buradayım.

Utancım ve budalalığım yüzüme çarpıyordu, oyuna seçildiğim dakikalardan beri sürekli tokat yiyordum aslında. Bilmeden yaptığım infazlarda hep kendimi asıyodum belki de... Düşüncelerimi böldü tatlı sesiyle fahişe;

- Bak şuradaki adamı görüyor musun?

Zarif ve güzel elleri çapraz arkamızda oturan, orta yaşın üstü, kilonun verdiği sevimli ifadeyle etrafı seyreden beyefendiyi işaret etti.

- Bu adam her gece gelir buraya, genç yaştaki kızlar ve erkeklerdir aradığı. Alır onları ve onlardan alacaklarını; karşılığında istismar ve tacizin ağırlığını bırakır. Sebebini düşünüyorsun değil mi?

Düşünüyordum ya gerçekten, bir yandan da fahişe diye küçümsediğim kadın her sözüyle bir kat daha büyüyordu gözümde.

- Çok düşünme yabancı; sebebi yok tamamen keyif içindir onun verdiği acı. Küçük çocukların büyük umutlarını çürütür tamamen keyif için.

Yönetmenin seçimiydi, herkese rolleri o vermişti bile bile. Görevleri vardı hepsinin fahişenin, öğretmenin ve hatta köpekleriyle gezen yaşlı hanımın; peki ya o beyefendi görünümlü adamın görevi neydi bu oyunda? Düşüncelerime cevap gecikmemişti;

- Onların da görevi, senin gibi ön yargı ve güven konusunu sınamayı bilmeyenlere tanıtmak insanoğlunu... bilsin seyredenler de kötülük de bir öğreticilik taşır içinde.

- Benim rolümü biliyor musun, seç dediler; doktorluğu seçtim. Sözde insanları ben etkileyecektim, dedim kendimi tutamayıp. Gülümsedi.

- Ön yargı...

Yorucu olmuştu oyunun bu kısmı benim için. Ön yargı, acımasızlık, erdem hepsi kafamı karıştırmıştı. Sıkılmıştım fakat gitmek olmazdı, başlamıştı hikaye insanlar kaynaşmıştı. Oyun içinde oyunumda gerçekten gelen uykuma yenilmiştim. Sabah, makyajını temizlemiş yeni uyanmış fahişeyle göz göze geldim. Onun kendine ait salaş ve temiz bölmesindeydik. Eve niye gitmeyip bu sahnede kaldığımız kısmı aklımı karıştırıyordu fakat bu durumdan rahatsızlık duymamaya başlamıştım. Her türlü imkanı sunduklarına göre belki de üzerimizde bir deney yapıyorlar diye düşünmüştüm. Yanımdan ayırmadığım doktor önlüğümü giyip, küçük hastaneme geri döndüm akşam yine fahişemi görmeyi umarak.

Devam edecek...

Ve Sahne!

2017-10-22T13:17:00.001+03:00

Geçen gün bir tiyatro oyununda oynamam için teklif geldi. Tiyatro...

- Bilmem ben sizin hallerinizi, eğitimini almadım bu işin. Duydum ama görmüşlüğüm bile yoktur sahnenizi.

Emirdi aslında davet değildi, gitmem istendi bir kere. Sorular sordum ama kendi kendime; nereden bulmuşlardı beni, niye seçmişlerdi, gitmeye can atacak gerçek oyuncular varken ben nasıl rol yapacaktım?

Yolda giderken ayaklarım geri tepti, korktum. Sessiz bir sokaktı, sadece benim ayak seslerim vardı. İnsan kendi ayak sesinden korkar mı; korkulurmuş eğer bir bilinmeze doğru gidiyorsa ayakların. Girdim kapısından çekinerek. Beyaz, yoğun ışıkların aydınlattığı parlak bir sahne vardı önümde, perdeleri inmiş. Belki fark etmemişlerdir diye usulca ayaklarımı oynatmak istedim geri geri...

- Hoş geldin çocuk, dedi biri. Gözlerim doldu, korkmuştum beni bekleyen üç beş insanın delici bakışlarından. Anladım geri dönüş yoktu.çağırdılar sahneye;

- Başla...

Neye başlayacağımı düşünürken, ilk sahnem tokattı yüzümde patlayan. Daha önce tokat yememiştim, elimde olmayan bir tepkiyle bağırdım.

- Dur, dedi tokadı atan. Seçimini sen yap bakalım, tokatla mı karşılık vereceksin, yoksa çekip gidecek misin?

Gidemezdim, basmıştım bir kez bu gıcırdayan tahtalara. Buraya ait olmuştum artık, fakat tokatla karşılık da veremezdim, yemediğim gibi atmamıştım da.

- Eğer buradaysam, karşılık vermeden duracağım. Yapmam gerekenleri yapacağım.

Güldü, tokatlayan keyiflenmişti; biliyordu ki ben atılan hiçbir tokadın karşılığını vermeyecektim. Yine de onun gülmesi beni huzursuz etmişti, yumruğumu sıktım bütün gücümle ve sadece ona baktım.

Sahneye yeni biri daha geldi, kendinden emin ve kibardı.

“ – ben sana her şeyi öğreteceğim, gel benimle” dedi. Ne öğrenecektim bilmiyordum ama, o küçücük sahnede beni götüreceği yeri merak ederek gittim peşinden.

Sahne küçük görünüyordu, fakat tıpkı labirent gibi küçük kutulara benzeyen odalardan oluşuyordu, belki de bu sebeple küçük göründüğünü düşündüm. Girdik, üstü açık kapısı olan kutunun içine. Ev gibi döşenmişti, masa görünümlü bir kutu, onun üzerinde televizyona benzetilmiş başka bir kutuydu, bütün eşyalar kartondan yapılmıştı, en nihayetinde bir oyundu her şey. Kutucuklara girdiğimiz zaman bile, bizi rahatlıkla görebilecekti izleyiciler, şu an için yönetmendi tek izleyicimiz. Ben izlenme duygusunun vermiş olduğu gerginliği yaşarken, yanımdaki kibar öğretmenim böldü düşüncelerimi.

- Burada konuştuklarıma kulak ver çocuk, sana söyleyeceklerim önemlidir. Oyunun replikleri sana ait olacak. Kimse senin ne söyleyeceğine karışmayacak, herkes oyun oynayacak; oyun içinde oyun olacak. Kandıran, çalan, haksızlık yapan, küçümseyenler olacak. Seven de çıkacaktır seni ama hemen kanma onlara da.

Gülümsedim alaycı bir tavırla

- Yönetmeni var bu oyunun, o görmeyecek mi zaten? Bana ne iş düşer? O onaylarsa tutar bu oyun, onaylamazsa zaten olmaz.

- Dedim ya çocuk, öyle değil buradaki oyun; burada oyuncu oyununu oynar, seyircidir aslında yönetmen. Oyun bittiğinde alkışlarsa şanslısın.

Kafam karışmıştı hem davet edilmiştim, neredeyse zorla çıkmıştım buraya. Yönetmen vardı ama yönettiği yoktu aslında. Doğrusu yanlışı olmayan, doğaçlama oynanacak bir oyundu. Yine de beni buraya getiren yönetmendi ve yok sayamazdım onu. Eğer alkışlayacak ise birileri, o kişi yönetmenim olmalıydı sonunda.

- Çok çalışman lazım, dedi öğretmenim düşüncelere dalmışken ben. Oyunu kime, niçin oynadığını düşünürken sen, oyun bitiverir fark edemeden.

Toparladım kendimi, yönetmenin izleyici olduğu oyunda yalnızdım artık. Herkesin oynadığı oyuna ben de dahil edecektim kendi oyunumu.

- Bitti görevim, diye gürledi öğretmenimin sesi. Şimdi çık buradan ve katıl diğerlerine. Rolüne, kim olacağına, ne olacağına karar vererek çık bu kapıdan.

Kapıya yöneldiğimde öğretmenimin neyi işaret ettiğini anlamıştım. Kim olacağıma karar verirken temsili bir meslekle başlayacaktım. Seçeneklerim kapının arkasında asılmış beni bekliyordu. Avukat cübbesi, doktor önlüğü, mimar cetveli gibi meslekleri temsil eden objeler asılıydı. Hiç bir meslekten anlamazdım ya neyse. Girmiştim bir oyuna, roldü sonuçta. İyi bir seçim yapmalıydım, ne kadar çok kişiye ulaşırsam rolüm o kadar etkileyici olacaktı. Doktor olurum dedim kendi kendime; hem beyaz önlük yakışır esmer tenime.

Kapıdan çıktım, beyaz önlüğüm üzerimde...

Devam edecek...

Tutku ve Hayallerin Müzikal Yorumu: La La Land

2017-08-31T03:08:00.002+03:00

Film Yapımı: 2016

Film Türü: Müzikal, Komedi, Dram
Yönetmen: Damien Chazelle
Oyuncular: Emma Stone, Ryan Gosling

La La Land, uzun çok uzun zamandır beklediğim filmmiş, bu denli coşkuyla seyrettiğim bir film olmamıştı son aylarda. Fena halde spoiler içerir baştan belirtmeliyim, çünkü kendimi tutamayacak kadar heyecanlandım bittiğinde.

Eğer siz de fena romantiklerdenseniz ve duygularınızı dalga dalga hareketlendirecek bir film arıyorsanız yazıyı okumakla vakit kaybetmeden hemen filmi seyretmenin yollarını arayın, yok müzikalleri sevmem nasıl bir film olduğunu merak ediyorsanız okuyun tabi…

Film eleştirmeni değilim, ciddi bir inceleme yazısından çok bir sinema tutkununun yorumlarını bulacaksınız.

"City of Stars" eşliğinde okumak isterseniz diye bir de link!

https://www.youtube.com/watch?v=F6RXuKoJhjw

Mia ve Sebastian’ın öyküsü… Hayata dair hayalleri olan ve hayallerine ulaşma yolunda tutkuyla saatlerce konuşabilecek iki gence Emma Stone ve Ryan Gosling hayat veriyor. İkisinin de bu role ne kadar uygun olduklarını ilk on dakikada görebilirsiniz. Bir dönem filmi olmamasına rağmen, küçük göndermelerle adeta bir zaman makinesinde yolculuğa çıkmış gibi savruluyorsunuz. Ingrid Bergman afişiyle başlayan yolculuk, Casablanca’ya göz kırpıyor, burada objektif olamıyorum çünkü en sevdiğim filmlerdendir ve pencereden baktıkları sahne konu edilince yüzümde bir gülümseme belirdi. Oyuncu olmak isteyen Mia’nın Casablanca ile olan bağı zaten mest etmişken, Sebastian’ın caza olan aşkı ve bunu paylaşmadaki tutkusu hayallerinin peşinden koş diye fısıldıyor.

Filmin renklerle anlatımı, akışlar masalsı bir evrene götürüyor, filme dair diyalogları bilmeden sadece seyrediyor olsanız bile duygulardaki iniş çıkışları yaşatan nitelikte.

Bir aşk başlıyor, sinema ve cazın dansı eşliğinde… Dört mevsime bölünmüş bir hikaye, kış başlangıçsa sonbaharla biteceği baştan belli bir aşk. İlk öpücük yaza kalmışsa, tanışmalarının hemen aşka dönüşemediğini tahmin edebilirsiniz. Hayalinin peşinden giderken nelerden vazgeçebilirsin veya hayalinden vazgeçer misin? Tercihler ve vazgeçişler…

Erkek, fedakarlık yaparken kızı nasıl oldur da kaybedebilir? Ryan Gosling için de çok objektif yorumlar yapamayacağımı baştan belirtmeliyim. İnsanın içini eriten hüzünlü bakışlar ve soğuk tavırların muhteşem birlikteliği bir de yetenek olunca seyri ayrı lezzetli. Caz tutkunu Sebastian’ı piyanonun başında o muhteşem notaları çalışı saatlerce seyredilir. “City of Stars” bazen umut, bazen mutluluk finalde kocaman bir hüzünle çalınmış Sebastian tarafından.

Birkaç replik var ki, romantik rüzgarlar arasında fırtına gibi esiyor.

* Birbirimize sürekli koşup durmamız çok garip. Belki bir anlamı vardır.

* Bu kadar gelenekçiyken devrim nasıl yapacaksın?
* Sen geçmişine tutunuyorsun fakat caz gelecekle ilgili.

Mia, kocaman muhteşem gözleriyle aşkı ve hayal kırıklığını anlatan güzeller güzeli Emma Stone… Soyunmayana Oscar yok tezini asaletiyle kıran kadın. O ağlarken, boğazım düğümlendi düğümlenmesine ama ah be güzelim o son tercih oldu mu diye kızmadan da edemedim.

Damien Chazelle, Whiplash filminin etkisinden de uzun süre kurtulamamıştım, yeteneğini, coşkusunu muazzam bir yönetmenlikle seyirciye geçiren kıskanılası adam. La la Land filmiyle bu etkiyi daha da üst düzeye taşımış olduğunu söylemek gerek.

Finale dair söyleyemek istediğim bir iki cümlem var; hayallerin peşinde koşturup sonra ulaşmışken o büyük aşktan nasıl vazgeçersin? Hayatın boyunca sevemez bekleyemez miydin? Hüzünlü kapanış daha da etkili olmasını sağlamış kabul etmek lazım ama yine de...

"Düşmem" deme...!

2017-08-28T14:27:00.001+03:00

Gece… saat kaç bilmiyordum birkaç bira önce gece yarısı olduğunu hatırlıyordum sonrası tatlı bir tebessüm gibi. Adımımı dışarıya atmamla yazın bittiğinin habercisi esinti karşılamıştı, şikayetçi değildim, ayılmak için rüzgar iyidir diye düşündüm.

Müziksiz yürümek çok sevimsiz, kulaklığımı çıkarıp bir yandan dolaşıklığını çözmekle mücadele ederken bir yandan da minik adımlarla yürüyordum. Bir taksiye binmem lazımdı ancak güzel bir şarkı dinleyecek kadar zaman yaratmalıydım kendime. Listemde yüzlerce şarkı arasında “karıştır”a basıp, telefonun benim için seçtiğini dinlemek bir oyun gibiydi. Bu gece şanslıydım, en sevdiğim şarkılardan biri bana yol arkadaşı olacaktı. Gözlerimi kıstım, minik bir tebessüm hatta fısıltıyla şarkıya eşlik ediyordum ancak sesimi kimseler duymamalıydı, çok temkinliydim bu konuda.

Kadıköy sokaklarında mütemadiyen yol çalışması olur, kaldırım, doğalgaz, çökmüş asfalt; mutlaka taşların üstünden atlayıp, kum tepeciklerine saplanarak yürüyebilirsiniz. Sokak lambalarının aydınlattığı bir tepecik daha görünce kendi kendime dikkatli ol kızım, bu havalı halinin yerle bir olmasını istemezsin diye uyardım. Hiç düştüğüm olmamıştı ama bu veri,düşmeyeceğim ihtimalini güçlendirmiyordu. Şarkımı mırıldanmaya ve kum tepeciğinin kenarından dolaşarak geçecekken son anda büyük parlak bir taşla göz göze geldim, biraz geç bir farkediş olmuştu çünkü adımım o güzel taşın üstünde kaymış ve yavaş yavaş, yok aslında bana yavaş gelmişti gayet hızlı bir şekilde kaçmaya çalıştığım kumların içine dalmıştım.

Birkaç saniyeliğine gözümü açmak istemedim, kumların, şarkı mırıldanırken aralanmış ve düşerken küçük bir çığlık atmış olan ağzıma girmiş olduğu gerçeği deli ediyordu. Yüzümde kumların arasındaki küçük taşların çizdiği yerler acımaya, adrenalin patlamasından o ana kadar hissetmediğim acılar vücudumu sarmaya başlamıştı. Bunlara sebep olan bir taştı, gözümü alan, dikkatimi çeken ama kendimi engelleyemeden bastığım, ayağımı kaydıran ve beni yere yapıştıran taş…

Ellerimi yere koyup kalkmaya çalışmam nafile bir çabaydı, sol kolum sanki yoktu, düşerken altımda kalmış ve ben tarafından ezilmişti sanırım. Az önce yalnız olduğum için ne kadar mutluysam, kalkamadıkça birinin yardımcı olması için duacı olmaya başlamıştım. O taş…

Sağ elimden destek alarak doğrulduğumda ayak bileğim burkulmuş ve şişmişti, dizlerim parçalanmıştı ve ben hala nasıl bu kadar zarar görecek şekilde düştüğümü anlamaya çalışıyordum. Bu kadar canımı acıtan o taşı kaybetmemeliydim, ilk kez düşmüştüm canım çok yanıyordu ancak bundan garip bir haz duyduğumu itiraf etmeliyim.

Çalışan sağ elim ve sol ayağımla toparlanıp, yüzümü temizleyip birayla karışık kumları tükürdükten sonra küçük bir kahkaha atmayı ihmal etmedim, düşerken çok komik göründüğüme eminim. Kalkarken o güzel taşı almayı ihmal etmemiştim. Dokusu pürüzsüzdü, bir çakıl taşının güzelliğini taşıyordu, ince beyaz çizgileri daha fiyakalı görünmesini sağlıyordu. Yürürken elimde sıkıca tutuyordum, canımı yakan, dengemi bozan, yerle bir eden parlak taşı. Buz gibi bir taş ama içimi yakmıştı. Tüm yaralarım iyileşecekti ancak ben unutmayı istemiyordum.

Evime geldiğimde ki biraz uzun sürmüştü, yüzüm, ellerim bacaklarımdaki küçük çizikleri temizledim, kan beni tutardı ama tuhaf bir rahatlık vardı üzerimde, şişen ayağıma bandaj yaptıktan sonra, dizimi en sona bırakmıştım. Koltuğa oturmuş dizimi inceliyordum, taş da yanımda duruyordu, neden, neden başıma geldi? Göre göre nasıl düştüm? Hem nefret ediyor hem de ilginç şekilde sevdiğim taşla kavga ediyordum. "Her yanım yara bere! Yanından geçip gidecektim, görmeyecektim, evime dönecektim ve sabah alarm çalana kadar uyuyacaktım..." Beni anlamadığından emin olduğum kadar bildiğim tek şey, lanet bir taş yoluma çıktı ve düşündüğüm hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktı.

Kısır Döngü

2017-08-13T22:43:00.001+03:00

“Bir inanışa göre uykusuzluk çektiğimiz gecelerin sebebi aslında bir başkasının rüyasında uyanık olduğumuzdanmış...”

Saat sabahın beşi olmuşken hala uyuyamadıysam, dört dönüyorsam yatakta, yastıktan nefret edip, sokak lambasının içeri sızan o güzelim ışığına derin bir nefes alıp lanet okuyorsam, ağaçların gölgelerine takılıp bir şeylere benzetmeye çalışıyor, binlerce kez gözlerimi kapatıp açtığım gözlerim artık yanıyorsa, saydığım koyunlarla derin bir sohbete dalıp hala uyuyamıyorsam kimin uykusunda uyanık bedenim, ne yapıyorum başkasının rüyasında, yoksa senin rüyanda mıyım, umarım mutlu saatler geçiriyorumdur zira bu eziyete iki bedenim birden mahkum olmamalı.
Huzursuzlukla kasılan bedenim belki mutlulukla gevşiyordur şu an, rüyadaki o kişinin huzurunu hissederken gözlerim kapanıyor… yine sen! Uyumak ve seni görebilmek için ne çok uğraştım bir bilsen, rüyamda olduğuna ve gülümsediğine göre uykusu delinmiş diğer senden özür dilerim. Özürümü yanımdaki sen yine gülümseyerek karşılıyor ve anlamaz gözlerle nedenini soruyor, tecrübeyle sabit diyorum, öpüyorum yanağından vücudum gevşiyor.
Yarın senin rüyalarında gezinme ve uykusuz kalma ihtimalini düşünerek daha derin bir uykuya geçiyorum…

Şu An

2017-07-16T23:02:00.000+03:00

Derin bir nefes alıp, gözlerimi kapatıyorum, amacım şu anı hissetmek, birkaç dakikalığına başka bir şey düşünmeden anda kalabilmek… Martı seslerini dinliyorum, arka sokaktan köklenmiş korna sesi rahatsız edici ama duyuyorum, kumru sesleri, yoksa güvercin mi, o ikisini hep karıştırırım oldum olası, sahi hangisiydi şimdi öten yani biraz önce ötüp giden, gözlerim hile yaparcasına aralanıyor, sil baştan…

Gözlerim kapalı, kaşlarım çatık değil, ki sanırım bu kısmı en zoru, genelde hep çatık olduklarından iki kocaman çizgim var, kitap okurken, film seyrederken, yürürken, hep aksi bir ifadem olduğunu düşünürler, annem bir fotoğrafımı çekmiş gizlice, Stephen King Dreamcatcher mı, It mi ikisinden biriydi yanlış hatırlamıyorsam, öyle çatmışım ki kaşlarımı hem dehşet var, hem de kızgın, sanki kitapla kavga ediyorum. Gitti “Şu An”! Yirmi sene öncesine niye dönersin ki?

Hala ilk aşamadayım, gözlerim kapalı, kaşlarım çatık değil, yüzüm rahat, çenemi sıkmıyor, boynumu sıkıştırmıyorum. Bu kez bebek martı, kirlenmiş gibi gri, yoluk duran tüylerini düşünüyorum, sesi çıktıktan sonra ağzı açılıyor, bir küçük senkron sıkıntısı var gibi. Kahve geliyor ağır ağır, duyuyorum, pati seslerinden tanırım adamımı. Çöp kamyonu giriyor sokağa, lanet olsun şimdi güm pat konteynerlerini vura vura yerleştirip, birbirlerine bağıracaklar ve sonra yere fırlatırcasına bırakacaklar, bütün bu sesler Kahve’yi korkutacak, yanımda yayılmış beni seyrederken kulaklar geriye gidecek, gözler yerinden fırlayacakmış gibi açılacak ve sandalyenin altına doğru kaçacak, nerede kaldı “şu an”? Gözlerim aralanırken, konteyner yere fırlatılıyor, çöpler arkada sıkıştırılıyor ve gaza basıp uzaklaşıyor, Kahve’nin gözler kocaman, komando çevikliğinde hoop sandalye altına… Bunları tahmin etmek bana ne kazandırdı? Hiçbir şey! Kaybettirdi mi? Yedi bitirdi “An”ımı…

Gözleri kapat, ağızdan derin nefes boşalt, omurga uzun, yüz rahat... Çocuklar koşturuyor sokakta, Nerf tabancalarıyla, arabaların arasında koşturuyorlar, tipleri gözümün önünde, dördünün sesini duyabiliyorum. Araba alarmıyla, koşturma sesleri artıyor, kesin o iri çocuk arabaya çarptı yine; diğerlerinin iki katı ama elinde tabanca kovalıyor, çok mu gelişmiş yoksa tam tersi aklı gelişmemiş mi hala karar veremedim. Kargalar bizim yan apartmana izinsiz iniş yapmaya kalktı sanırım, hala gözlerim kapalı, hiç kıpırdamadım sadece dinliyorum, kaç dakika oldu acaba? Martılar, kargalara saldırıya geçti, büyük savaş var şu an gökyüzünde, martıların nasıl delice döndüğünü ve saldırdıklarını hayal edebiliyorum. Yatak odasından, mutfağa geçen nazik tırnak sesleri bana doğru yaklaşıyor, bu kez Şeker, parkede tap dansı yapar gibi ritmi var, bana doğru yaklaşıyor. Önce kafasını elimin altına sokmaya çalışıyor, biraz şımarık bir kız; hafif uyuşmaya başlayan lotus pozumu umursamadan bacaklarımın arasına yerleşiyor, kararlıyım kıpırdamayacağım, seslere odaklı, kendime dışardan bakacağım. Söylenmeye başlıyor, patisini yüzüme doğru uzatmaya çalışıyor, arka ayakları bacaklarımın arasında denge kurmaya çalışıyor, kıyamam ki…

Gözlerim aralanıyor bir çift mavi göz bana bakıyor, derin bir nefes alıp sarılıyorum, içime çekiyorum sanki… “Şu an” onu seviyor olmak en güzeli, denemelere devam.

Yaban

2017-06-20T02:30:00.001+03:00

Yan masada oturuyordu, kalabalık bir grubun içinde yalnızdı… kahve fincanının kulbuna dalıp gitmişken seyrettim onu, sohbete kimi zaman gülümseyerek karşılık veriyordu. Sesini duymak için kulak kesildim ancak dudaklarından tek kelime dökülmedi, o da ben gibi ait değildi o masaya. Kalbim sıkıştı, yıllardır tanıdık olan yalnızlığıma bir yabancı ortak çıkmıştı.

Yabancı… hiç bilmediğim, sadece gördüğüm, görürken kalbini okuduğum yabancı… Yanındaki kadınların ona ilgisi belliydi, bazısı göz teması kurmaya çalışıyor, bazısı da yüksek sesle kahkaha atarak dikkatini çekmeye; boşuna çabalar… her şeyin farkında ama bir o kadar umursamazdı. Ara sıra telefonuna bakarken, ekran ışığı gözlerinde parlıyordu, güzeldi gözleri; ancak ben daha çok ellerine takılıp kalmıştım, güçlü, kemikli ve güzeldi işte…

Biramdan bir yudum aldım, uzun zamandır içkiyle aram yoktu, yalnızlığım seviyordu içmeyi bu ara. Seviyordum birlikteliğimizi, yanımdaki insanların bir önemi yoktu, ben de kalabalıklar içinde tektim. Onun da beni görmesini, seçmesini diledim bir an için; göz göze geldik, kaçtım, başka yöne baktım hemen. Bakamazdım, bu oyuna dahil olmak değildi amacım, seyredebilir ve hayal kurabilirdim kısacık, hemen bitecek ve beni sürüklemeyecek…

Konuşmalara eşlik ettim, ne söylediğimi ya da ne konuşulduğunu hatırlamıyorum bile, zaten hafif başım dönmeye başlamıştı, neyin sarhoşluğu onu bile bilemedim. Komik bir şeyler söylemiş olmalıyım ki bütün masa kahkahalarıyla diğer insanların dikkatini çekmişti, onun da! Ellerim titredi, şişeyi kaldırıp da havalı bir yudum alamadım, utanmıştım bakmasından. Yorgun kalbimin yeniden attığını duydum, o kadar uzun zaman olmuştu ki varlığını unutalı, gülümsedim. Onun da gülümsediğini gördüğümde farklı sebeplere aynı anda gülümsüyor olmamız, beni uyandıracak kişi o muydu?

Uyanmak istiyor muydum, yoksa yeni bir rüyaya geçiş için mi sıraya giriyordum? Bunun bir uyanış olması mümkün değildi bu olsa olsa, hayaldi… Onun boş boş bana bakması bir vaat değil, sadece bir andı. Ben o andan bir dünya yaratabilirdim, tanırdım, severdim, dokunurdum; yalnızlığımı başkasına bırakıp, onunla bir olurdum; olamazdı!

Gitmeye hazırlanıyordu, kalabalık masalarımızdan kopuk ruhlarımızla şimdi iyice ayrılıyorduk. Bir daha görebilecek miyim, görsem bile o, bir an için baktığı gözlerimi hatırlayacak mıydı? Ne saçma soru, tabi ki hatırlamayacaktı… görmemişti beni sadece bakmıştı çünkü, öylesine bir bardağa, motoru kökleyip ses çıkaran geri zekalıya baktığı gibi bakmıştı; düşünmemişti, hayal etmemişti, ruhumu, yalnızlığımı görmemişti. Görseydi…? Görmek ister miydi…?

İhtimaller arasından, kendime binlerce olasılık çıkarıp, bütün olasılıklarımı diğer yarım çürütürken, o montunu giymiş, kahvesinden son yudumu almış, gidiyordu. O güzel elleriyle montunun fermuarını çekip, gözleri parlayan garson kıza en sevimli gülüşüyle bakıp, hoşçakal derken, ben merhaba demek isterdim, dünyama hoş geldin. Çok geç kalmıştım, gidiyordu...

O an, sonsuza kadar ona ait olmak istedim, masamdan kalkıp, o masaya hiç ait olmamış gibi, kimseyi tanımamış yalnızca onu bilirmişim gibi onunla gitmek istedim. O gitti ve ben son yudumumu içerken yine sohbete dahil olmuştum. Kalbim yine sessizleşmiş, yüzümdeki geçici gülümseme belki bir daha gelmemek üzere gitmişti…

Veda

2017-04-27T00:33:00.001+03:00

Hayatına dair hiçbir şey bilmediğiniz birini ne kadar sevebilirsiniz?
Yıllardır, ayaküstü sohbet ettiğim, canım ne zaman delice patates kızartması çektiğinde gecenin bir körü koştur koştur gittiğim büfenin sahibi...
Büfenin adı "Hakan Büfe" diye adını Hakan bilirdim, değilmiş. Zaten ne önemi var? Geçerken selamlaştığım, yüzümü gülümseten, tanıdığım bir sima. Hep orada duran güler yüzlü insan.
- Turşuyu biraz fazla koyar mısın?
- Tamam, ketçap istemiyordun ve hardal koyuyorum değil mi?
- Aynen, harikasınız... derken yutkunurdum. Patatesi ayak üstü, elim ağzım hardala bulaşmış yerken, bir yandan okul muhabbeti, hatta devlet kurtarmaya kadar uzardı, ama hep gülümseyerek konuşurduk.
Kimi zaman kedileri beslemek için ondan sosis alırdım, ucuza verirdi, bilirdi küçüklere gideceğini. Ara sıra tekir kızın yine hamile olduğunu konuşurduk, bebekler hep onun civarında büyürdü.
Orada bir dost vardı, öylece sevdiğim adını bile bilmediğim. Bugün öğrendim, ayrılmış bu dünyadan; sokakta hıçkıra hıçkıra ağlarken hiç de çekinmedim meraklı gözlerden, adını bile bilmediğim dostuma veda ediyordum. Aklımdan, en son ne zaman konuşmuştuk diye geçirdim, dalgın olup da ya selam vermediysem diye içim ezildi, bilemedim...
Rahat uyu dostum, adını bugün işte böyle öğrendim Hakan Büfe'nin Kemal'i!

An Gelir... Bir fotoğrafın öyküsü

2017-03-20T14:23:00.001+02:00

Uyandığım en güzel sabahlardan bugün. Kışın gelişini müjdeleyen bir sabah, havanın soğuğu camda buğu oluşturuyor, manzarayı tam olarak göremiyorum ne yazık. Böyle bir sabah, evden kaçmak için güzel bir seçim. Çok heyecanlıyım, o manzaranın bir parçası olacağım birazdan, çok üşüyeceğim biliyorum ama kıyafet seçmekle vakit kaybetmemeliyim. Babam evden çıkarken vedalaştık aslında, ama o farkında değildi; annemle vedalaşamayacağım için üzgünüm. Evde sessizlik hakimken odama son kez baktım, buradan çıktığım için çok mutluyum.

Koşuyordum, çok uzun zaman sonra özgürlüğüme koşuyordum. Özgürlük, sadece kitaplardan okuduğum bir hippi yaşam tarzı sanırdım; değilmiş. Bacaklarım soğuktan donmak üzere olsa da, yeniden başlıyordum sanki hayata. Yanıma pek bir şey alamadım, çantam yok hiç çantaya ihtiyacım olmamıştı zaten. Can dostum Blue, yaşadığım bu tutsak hayattan kurtulurken tek yanımda olan o idi.

Evin kapısından çıktığım andan itibaren annemi düşünüyorum; üzülecek olması içimi eziyor ama ne kadar mutlu olduğumu öğrendiğinde o da üzülmeyecek eminim. Hem şimdiye kadar onun için bekledim, bir gün gideceğime kendisini hazırlasın diye sabrettim; hiç hazırlayamayacağını bilerek.

Etrafıma bakıyorum, havanın grisi bütün ormanı kaplamış, yeşiller kaybolmuş, ağaçlar çıplak; yürürken bastığım yapraklardan çıkan kırılgan ses, sis ağaçların en yüksek dallarını bir perde gibi kapatmış. Hikayelerde hüzünlü betimlemelerdir bunlar ama asıl hüzün, bir camın ardından seyretmektir dünyayı. Bilmediğim bir yola çıktım, bilinmezlik korkutur herkesi, ben korkmuyorum; yarının aynı olacağını bilmek korkuturdu eskiden. Tüm kelimeler anlamını değiştiriyor artık…

- Hala bir şansın var, eğer eve dönmek istersen?, diyor Blue.

Dönsem, ne değişecek ki? Yine kurtulmayı dört gözle beklediğim o yatağa bağlı kalacaktım. Gözlerimi çevirip, pencereden dışarıyı seyrederken bugünü hayal ettiğimi hatırlıyorum.

- Dönmemeliyim dostum, bu gidiş hepimiz için en güzeli olacak.

- Üzgünüm… diyor, gözlerinden belli.

Yolumuza devam etmeliydik, gitmemiz gereken yer bizi mutlu edecek eminim, arkada bıraktıklarımı düşünmemeliyim. Hava karardıkça uzakta yıldızlar gibi parlıyordu gideceğimiz yer, ağaçlar noel zamanı süslenmiş gibi görünüyordu, bunu gördükçe heveslenip daha da hızlı koşmaya başlamıştık.

Tüm yaşadıklarımızla vedalaşıyorduk, yüzleşiyorduk biraz da. Bu ormanın her karışını biliyordum, tüm çocukluğum bu ağaçlar arasında koşturarak geçmişti, o güne kadar. Çocukluğuma dair en güzel zamanlarım burda olmuştu ama gençliğimi ve özgürlüğümü elimden almıştı bu orman.

- Aynı acıyı hissediyor musun buradan geçerken? dedi.

Oysa hiç acı hissetmemiştim, öyle tuhaf ki tek hatırladığım, Blue’nun en tepede kurtarılmak için acı dolu sesi, tereddüt etmeden tırmanmaya başlamam, bir ara korkup ağaca sarılmış durup sonra bir kahraman edasıyla incecik dallar arasında yukarı çıkmam, Blue’ya elimi uzattığım anda onun aslında kurtarılmaya ihtiyacı olmadan daldan dala atlayarak aşağı inmesi ve dikkatimin dağılıp yanlış dala basmam… bütün bunlar bir andı.

Düşerken tek düşündüğüm, asıl yardıma benim ihtiyacım olduğuydu. Vücudum yapraklarla buluştuğunda şimdiki gibi kırılgan bir ses çıkmıştı hem benden, hem yapraklardan. Canım yanmamıştı, gözlerim kapanırken Blue’nun merakla bana bakışını görmüştüm. Gerçek acıyı bir daha yürüyemeyeceğimi öğrendiğimde yaşamıştım.Ayağımın, kaburgamın hatta boynumun kırılması anlıktı, hiç geçmeyecek olması asıl acıydı. Ailemin bana üzüntüyle bakması, günler geçtikçe yalnızlaşmam, dünyayı sadece kitaplardan tanıyarak büyümem, işte acı bunlardı. Tüm kelimeler gibi acı da göreceliydi işte…

Cevapsız bırakmam Blue’yu mahcub etmişti, hala kendini suçluyordu.

- Lütfen artık kendini suçlama Blue, kader denen bir kelime daha var. Bak bu kez kader yüzüme güldü ki, bu yolculukta da beni yalnız bırakmadın. Ama o gün ağaçtan inebilecek durumdayken yardım istemeni, bunu hiç anlayamadım.

Hiç cevabını öğrenemeyeceğim bir soru olduğunu sanıyordum ama bugün onunla yoldaşız ve aynı dili konuşuyoruz…

- Bu anlatabileceğim bir durum değilki, ilgi çekmekti belki amacım, bak ne kadar yukarıya tırmanabildim diyerek gövde gösterisi yapmaktı, ama sizler kadar çok düşünerek yaşamıyoruz sonuçta. Senin yanıma gelmen cesaret verdi veya beni takip etmen hoşuma gitti. Bu kadar kırılgan olabileceğini tahmin edemedim, benim için bir oyundu…

Hesap sormak değildi amacım, ben de dengem her bozulduğunda dört ayağımın üzerine düşeceğimi bilsem bir oyun olurdu. Atılan adımların bazen geri dönüşü olmuyormuş işte, keşke o ağaca tırmanan kendime bunu söyleyebilme şansım olsaymış. Büyümek, geri dönülmez adımlar atıp düşmektense düşünerek küçük adımlar atabilmek demekmiş.

Bir an vücudum sarsıldı, tıkandım, geçmişi hatırlamak yormuştu. Annemin sesini duydum sanki, çok uzaklardan geliyordu, haykırıyordu ama ben fısıltılar duyuyordum. Benimle vedalaşıyordu, gitme diyerek ağlıyordu. Evden kaçtığımızdan beri hiç arkama bakmadan koşmuştum, artık bakmam gerekiyordu. Hatıralarla yüzleştiğim gibi şimdinin de karşısında durabilmeliydim.

Yatağa bağlı kendimi gördüm ilk kez, bomboştum, sağlıksız ve bembeyaz bedenimi terketmiştim. Yüzümde küçük bir gülümseme bırakmıştım, anneme mutluluğumu söylesin diye. Elime sarılmış ağlayan annemin gözyaşlarının sıcaklığını hissediyorum. Blue, onun da cansız bedeni kıvrılmış ayaklarımın dibinde, uyur gibi yatıyor. Dostum, bu dünyadan ayrılırken de yalnız bırakmıyor. Hoşcakal derken “merhaba” çıkıyor ağzımdan sessizce…

Koşabileceğim, hiç yaralanmayacağım ve tekrar ölmeyeceğimiz yeni hayatımıza doğru yola devam ediyoruz.

Bu Gece

2016-02-02T20:15:00.001+02:00

Geç kaldın yine... Keşke bu kez erken gelseydin. Bana hep sabırsızsın derdin ya bugün anladım, aslında hep sen geç kaldın.

Doğdum sen hayatta yoktun, ilk kez ağladığımda bu dünyada yoktun, dünyaya geç gelmen seni ilk kez bekleyişimdi belki.

Yollarımız kesişsin diye belki üniversiteye geç girdim anca yaşın geldi de yanıma gelebildin.

İlk buluşmamıza da geç kaldığını hatırlatmama gerek yok herhalde; en az diğerleri kadar masumdu aslında uyuyakalıp kalkamamış olman ve vapur iskelesinde bekleyişim. Sakın şikayet ettiğimi düşünme sevgili, masumca bir serzeniş diyelim...

Sabah uyanmanı bekledim, yemek yaptım bekledim, bazen kalbim, çoğu zaman bedenim bekledi seni...

Keşke bu kez geç kalmasaydın be sevgili...

Gece geç oldu yalnız dönme ben alırım dedin, bilseydim beklemezdim, yine bekledim.

Sokağın başında gördüğüm karaltı keşke sen olsaydın sevgili. Yanıma yaklaştığında, o cam gibi parlayan gözlere baktığımda, hemen gelmeni diledim. Hırıltıyla yaklaşıp konuşmaya çalışırken, senin sesini duymak istedim. Gözlerinden daha hain parlayan bıçağını çıkardığında, nefesim kesik adını haykırdım, ama sen yine duymadın. Kolumdan tutup, ona ait bir eşya gibi çekiştirirken beni; bekleten ben olacaktım artık seni.

Direndim sevgili çok direndim... Korkunç gözleriyle, nefesiyle korkutmaya çalışırken beni korkmadım, direndim, utanmaktansa direnmeyi tercih ettim.

O ise, bırakıp gitmektense beni göndermeyi tercih etti, korkak. Saplandığı yerden akan sıcaklığı hissettiğimde bıçağa değil, ilk kez sana kızdım sevgili. Onlar hep sokakta, kötüler her yerde, sen nerede kaldın?*

Ben bu dünyadan giderken ve ağlarken son kez sen geç kalmıştın yine.

* Kadın olmak, geceden ve karanlıktan korkmak anlamına gelmemeli, her zaman bir kurtarıcı beklemeden özgürce gezeceğimiz günler dileği ile...

Cins-sel Meseleler

2015-09-28T02:16:00.001+03:00

Bir çocuğa insan olmayı öğretmek lazım. Kız çocuk, erkek çocuk değil, insan olmanın ne demek olduğunu öğrensin... Yalan söylememeyi değil, doğru söylemeyi öğrensin... Adam olmak, delikanlı olmak erkekliğe özgü kelimeler olmuş, olmasın. Kadına el kalkmaz değil, hiç bir varlığa el kaldırmaya gerek olmadığını bilsin. Kendisini hayvandan ayıran üstün özellikleri bilsin, düşünmeyi, konuşmayı, paylaşmayı... Cinsellik hayvanlarda da olan bir güdü oysaki, hayvanlardan farkımız aşık olabilmemiz. Bir çocuk, sevginin, aşkın ne demek olduğunu bilerek büyüsün... Aşkla gelen cinselliğin tadını çıkarsın büyüdüğünde... Bunlar feminist bir bakış değil hümanist diyelim.

Kadın erkek eşit demiyorum, diyemem... Birbirinden tamamen farklı iki yaradılış en nihayetinde. Birbirini tamamlayan iki varlık. Burada bir çocuk doğar, erkekliği ile doğar... Ultrason filmlerinde zar zor seçilen anlamsız görüntüde bile baba gurur duyan oğlunun minicik pipisiyle. Kız çocuk öyle mi, tabiki hayır, zaten ultrasonda algılanmayan organ kız olduğunun işareti değil midir? Türkiye'de doğan kız çocukları aynı o ultrason görüntüsü gibi, hep biraz görünmez olur. Daha bebekken, kız babalarına "Yandın" derler, erkek babalarına "Çok can yakacak" denir. Erkek çocuk okula başlar başlamaz kızlar sorulur, peki o çocuğun baktığı kız çocuğuna sorulur mu erkekler? Bununda cevabı hayır, peki bu nasıl bir denklem? Erkek sünnet olur, erkek olur, düğünler dernekler yapılır, kız regl olduğunda saklayacağı yeni bir olgu daha çıkmıştır. Hele ilk deneyimler paylaşılır, neredeyse merakla beklenir erkeğin deneyimleri ama kız o deneyimi ancak evlenirken yaşayabilir belinde kırmızı kurdeleyle... Aslında bu deneyim aşkla ilgili değil midir?

Erkekle kız önce arkadaş olmayı öğrense... Gün gelir kadın ve erkek evlenir... Kadın evi idare eder, kocasından önce evde olmak zorundadır, yemek hazırlar, kocasının pantolonunu ütüler, bu arada kendine bakmalıdır, güzel olmalıdır yoksa kocası onu aldatabilir... Aldatılan kadın erkeği elinde tutamamıştır, erkek bu kadar aciz ve aklını kullanamayan bir varlık mıdır? Kadın da hayatı ve erkeği kaybetmemesi gereken bir savaş gibi mi görmelidir?

Bütün zayıflıklar kadınlarla örneklenir, karı gibi zırlama, kız gibi koşma, karı gibi giyinme, kız gibi duygusal, hatta bu örnekler eşcinsel olduğunu saptamaya kadar bile gider. Bütün küfürlerin ana fikri kadındır; o.... ç...., a...na ko....., a..cık ağazlı, becermek fiili hep kadın üzerinden kullanılır(!), p.ç denildi mi zaten yine anneyle bağlantılıdır, zaten türkçe lastik, tüm güçlü objeler de erkeklik simgesi olur(!).

Şu cinsel kimlikleri biz bir kenara bıraksak da en azından çocuklara bunu aşılamasak... Hele de dini bu işe hiç karıştırmasak, ne tarla gibi ekilelim, ne emanet olalım erkeklere... Bu zayıflığın ardına da sığınmayalım, benim emanet olduğum kadar sevdiğim adam da bana emanet, hasta olduğunda ben bakarım, üşümesin diye uyurken üzerini örterim, hayatı onunla paylaşırım tüm yüküyle, ben ona o bana emanet bilirim. Kızıma baştan yenik olduğunu aşılamayacağım, o kendi ayakları üzerinde duran birey olsun, saygılı, vicdanlı olsun zaten kadın olacak... 13 yaşına geldiğinde saç rengiyle uğraşmasın, dünyayı keşfetsin, arkadaşları olsun hem kız hem erkek... Gün gelip de aşık olduğunda kendine güvenen mutlu kadın olsun... Oğlum da, sevdiği kadına verdiği değeri gösterebilen cesur bir erkek olsun.

Kırık Dökük...

2015-02-15T16:36:00.001+02:00

Dün cenazem kalktı, güzel yüzümü, bedenimi yaktılar, hiç tanımadığım insanlar beni bu dünyadan ayırdılar. Dünyadaki varlığım çok kısa sürdü, hiç bilmediğim yeni yollara düştüm yalnız başıma.

Dün kızımın cenazesini kendi ellerimle toprağa verdim, öpmeye doyamadığım kızım, eve dönmesini merakla beklediğim, saçlarını tararken kokusunu içime çektiğim, sevdiği yemeği yaptığım zaman yanağıma kocaman öpücük konduran, "sen de zamanı gelince bu yemekleri yapacaksın" dediğim, hayalleri hayallerim olan güzel kızım... Doğduğu günden beri gözümden sakındığım kızım, hiç bilmediğin yerlere gönderildin. Yalnızlıktan korkardın, karanlıktan korktuğun gibi; seni karanlıkta bıraktılar ya ah kızım... Yanında olamadım, seni koruyamadım, sana insanların kötü olduğunu hiç söylememiştim, keşke söyleseymişim... Küçücükken yaramazlık yaptığında seni cezalandırmıştım, şimdi bunu yapanlar cezalandırılacak mı? Keşke en azından bunun sözünü verebilseydim mis kokulu kızım. Ayağın takılıp düştüğünde içten içe ayağına takılan taşa kızardım da; senin hayatını alan varlıklara ne yapabilirim elim kolum bağlı. Benim kolum kanadım paramparça, içim ezik, nefes almak büyük yük, ellerime her baktığımda seni görüyorum, ama ellerim boş kaldı. Sen her yerdesin ama yoksun işte. Şimdi benimle birlikte sana ağlayan binlerce kişi var ama bana teselli mi? Hayır, çünkü asıl acı, sana bunu yapanların hala yaşadığını ve tekrar aramıza dönebilecek olma ihtimalini bilmek olacak. Ben ne yapayım, bir sen daha olmazki...

Dün kardeşimi toprağa verdik, doğduğu günü hatırlarken öldüğüne şahit olmak ne tuhaf hismiş. Kardeşimi öldürdüler, hemcinslerime lanet olsun... Güzeldi kardeşim çok güzeldi, hatta mahallede onu beğenenlerin haberi gelirdi de, aklım çıkardı yan gözle baktılar diye. Daha küçücük kız derdim yamuk yapanı yamulturum... Dedim de ne oldu? Annem, bana küçükken bak kızlarla oyun oynarken dikkat et onlar narindir, derdi. Ara sıra kardeşimin saçını çekerdim çok kızdığımda ama başka kızlara onu bile yapamazdım, korkardım biri de benim kardeşime zarar verirse diye. Ben kardeşimi koruyamadım, yanında olamadım... Narindi o, yaşayacağımız çok gün, biriktireceğimiz çok hatıramız olacaktı, olamadı.

Dün sevdiğim kız uzak diyarlara bir yolculuğa çıktı. Uzaktan seyrettim, annesini, babasını, kardeşini gördüm, kendi acımı bir yana bıraktım... Onunla da hiç konuşamamıştım zaten, uzaktan bir sevgiydi benimki. O, üniversiteye giden okullu kızdı, hiç cesaretimi toplayamamıştım ona layık olamam diye. Sadece içimde büyüttüğüm bir sevgi olmuştu, bazen yolda karşılaşırdık da gözleri gözlerime değsin isterdim, o yeterdi. Bir gün belki derdim, o da beni görür, belki birgün beni tanımak ister, hayal kurardım. Onun hayallerinde belki başkası vardı bilemedim... Ne hayallerim, ne onun hayalleri asla gerçekleşmeyecek. Bir anlık içgüdüyle, hayvanlara bile yakıştırılmaz güdüyle onu öldürdüler. Çığlıklarını duyar gibiyim, belki de korkudan sesi çıkamadı. Güzelim ellerinin titrediğini görür gibiyim, ben o elleri tutmaya bile kıyamazdım.

Dün arkadaşımın üzerini toprakla kapadık. Ellerimle bir avuç toprağı üzerine atarken, onu minibüste de yalnız bırakmıştım diye vicdanım sızlayarak. Eve dönmek için başka araca binseydik hatta eve biraz daha geç kalsaydım da, o yaşasaydı diyorum. Bilemedim ki, yarım saatliğine bindiğimiz bir minibüsün ona bu kaderi çizeceğini. Herşeyimizi konuşurduk, hep dost kalacağız derdik, "hep" bu kadar kısa bir zaman olmamalıydı. Aşkı konuşurduk, hele bir okul bitsin belki yurtdışına gideriz derdik; hayal kurardık işte. Bana kıyafetlerini gösterdiler teşhis için, hayallerimizin gerçek olmayacağını o an anladım. Kıyafetleri haricinde onu göremedim, görsem de tanıyamazmışım. Bir çocuğun, kırdığı vazonun parçalarını saklaması gibi saklamak istemişlerdi suçlarını. Oysa bu saklanır mıydı? Bu yara kapanır mıydı? Bu masum bir çocuğun vazoyu kırması değildi, benim arkadaşımı bu hayattan koparırken, canavarca bir kaçış planıydı. Nereye kaçar böyle bir suçun sahibi, cezasız kalmamalı bu vahşetin sahibi. O kıyafetleri gördüğümden beri idamı düşünür oldum, arkadaşımı geri getiremez hiç bir ceza, ama onlar yaşadıkça ben zor nefes alacağım, onlar birkaç yıl sonra serbest bırakılırsa içimdeki öfke, serbest bırakanlara da olacak. Çünkü onları serbest bırakan sistem de, ölümüne göz yummuş olacak.

Dün hiç tanımadığım bir can uğurlandı bu dünyadan, üzüntü ve öfkeyle yoğrulmuş gözyaşlarıyla. Daha önce hiç görmediğim, sesini duymadığım biri için parçalandı kalbim. Tek tanıdık olan kadın olmaktı bu ülkede... Hayatım boyunca bir minibüste son yolcu olmaktan korktuğum için, inmem gereken yerden önce indiğim çok zaman olmuştur. Bu güvensiz duyguyla yaşamak zorunda kaldığımız için tanıdıktı aslında o güzel kız. Kadın olmak, bir suçmuş gibi hep çekinerek yaşadığımız bir dünya. Tecavüze uğradığında kabahatli olduğu düşünülen bir ülkede yaşadık, yaşıyoruz... Mini etek giymek, gece sokakta yalnız dolaşmak belaya davetiye diye cezayı hakettiğimiz bir dünyada kendimize yer bulmaya çalışıyoruz. Bu, sadece gözü dönmüş o suçlulara bir serzeniş değil, onları kadın değerini bilmeden yetiştiren annelere, onlara izin veren sisteme, kadınları manipüle etmeye çalışan sistem kölesi insanlara, içten içe haketmiştir mutlaka diyen çürük beyinlere duyduğum öfke...

Dün hiç tanımadığım bir kızın cenazesi vardı, belki de onun ölümüne sebep olan biraz da bendim...

Dün ben hoşçakal dedim, anneme, babama, kardeşime, sevdiklerime. Hiç hayal etmediğim fakat hep korktuğum şekilde ayrıldım hayatımdan. Bedenimi, duygularımı, benliğimi bitirdiler, beni, kadın olduğum için yok ettiler.

Sineye Çek-me...

2014-12-02T01:38:00.001+02:00

"Sineye çekmek" göğsünde saklamak oluyorsa aslında, unutmak için değil de hatırlamak için yapılmaz mı? Sineye çektiğim olayları hiç unutmadığımı ve her düşündüğümde yeniden tiksindiğimi gördüm.
Niye göğsüme kazıyarak daha çok canımı acıtıyorum, karşımdakini kendi göğsümden daha mı çok seviyorum? O kadar çok seviyorsam, yaptığı kötülüğü unutmak yerine niye sineye çekiyorum?
Peki ben karşımdakini böyle seviyorken, o beni niye yaralıyor? Benim sineye çektiklerimi unutmadığımı ve her hatırladığımda canımın daha çok yandığını biliyor mu? Gönlümde kaç yaralık yer var, kaç acıyı daha sineye çekebilirim? Büyük yaralar, küçük yaraların üzerini örtüyor mu?
Tuhaf, sineye çekecek kadar çok sevip; asla unutmayacak kadar nefret edebiliyorum. Keşke, unutacak kadar umursamaz olsaydım ya da sineye çekmeyecek kadar cesur...

*Heykel: Aron Demetz/ Contemporary İstanbul 2013

Not Defteri Kullanır mıyız?

2014-12-01T11:55:00.000+02:00

Yekta Kopan'ın "Not defteri kullanır mısınız?" yazısını okuduktan sonra, defterlerime dair bu yazıyı yazmazsam olmaz diye düşündüm.
Yıllardır biriktirdiğim çok defterim vardır, kırtasiyeye her girişim defter alarak çıkmamla son bulur. Rengarenk, ince, kalın çizgili, çizgisiz, deri veya kumaş kaplı birçok defter...
Her konu için ayrı bir defter kullanırım. Gittiğimiz gezileri, gördüğüm yerleri noktasını unutmadan deftere yazarım; hem o günleri hatırlamak hem de gidecek tanıdıklarıma tavsiye olsun isterim. Sevdiğim kitaplardan alıntılar yaparım, yazarların unutmak istemediğim sözlerini deftere yazarken beynime işlerim aslında. Bir de kalemi özgürce bıraktığım, bir kelime üzerine bin cümle yazdığım defterlerim vardır.
Teknolojinin bu kadar içindeyken, bilgisayarımdan çok defterleri kullanırım, ancak başkalarıyla paylaşmak istediklerimi bilgisayara kaydederim.
Bazen yazdıktan sonra pişman olduklarımın üzerini karalar geçerim, o sayfayı asla yırtıp atmam, backspace tuşu olmadığı için o yazı orada kalır, zamanı gelince pişmanlıklarımı hatırlatır.
Benim için önemli günler ajandamda yazılı olur, listelerim hiç silinmez, pili hiç bitmez onların.
Moleskine defterlerimin yeri ayrıdır, sanırım yazar olmak isteyenlerin o ruhu hissetmesiyle ilgili bir duygu. Hemingway gerçekten Moleskine kullanmış mıdır bilmem ama tarih kokan dokusu belki ilham verir.
Sevdiğim insanlara defter yapar, hediye ederim. Kim bilir belki bir yoldaş veya sırdaş hediye etmişimdir aslında.
Ortalama yüz sayfalık defterlere dair ne büyük bağlılık diye görülebilir; beynimin düşündüğü, kalbimin hissettiği her şeyi kelimelere dökebildiğim uçsuz bucaksız bir dünyadır not defterim.

Defterlere yazacaklarım bitmeden tükenmekten korkan bir kalemim...

Karanlık Tarafa Geçiş!

2014-08-06T12:59:00.001+03:00

Duvara çarpılan telefon, yere düşen bardak, bir çocuğun yaramazlığında devrilen vazo, tutamayıp elden kayıp düşmüş tuzluk, farketmeden üzerine basılmış milyonlarca karıncadan biriyim. Hangi parçam içim, hangi parçam dışım karar veremiyorum; ayrı ayrı parçalarımı toplamaya çalışıyorum; hangisi doğru yerim bilemiyorum. Yanlış parça, diğer parçama batıyor canım acıyor; takmasam eksik kalıp hava alıyor, içim üşüyor. Tam oldum derken, eğreti takılmış başka bir parça elimde kalıyor, kendime bakıyorum, şaşkınım.
Öyle bir kırılmış ki hassas yanım, toplamaya elim varmıyor, kalsın diyorum; hassas bir yanım olmasın. Kırık ama katı olayım, ben kırılırken başkasını da kırayım... Çarptığı duvarı çatlatan telefon veya kendini düşüren topu patlatan vazo olayım; kaydığı ele batıp yara açan tuzluk veya bastığı adımın altında ezen vicdan azabı olayım; sessizce gitmeyip ardımda iz bırakayım...

Atlıkarınca

2014-07-24T16:52:00.000+03:00

Film Yapımı: 2010
Film Türü: Dram
Yönetmen: İlksen Başarır
Senaryo: İlksen Başarır - Mert Fırat
Oyuncular: Mert Fırat, Nergis Öztürk, Zeynep Oral

"Baba" söylenirken bile içinde gücü, güveni ve sonsuz sevgiyi beraberinde getiren kelime. Kaç yaşında olduğunun önemi yoktur baban olduğu sürece bir yanın hep çocuktur. En zor zamanlarında sığınacağın güçlü kale babadır. Bazen baba da kötü olur ya, çocuk hayata yenik başlar, kolu kanadı kırık ve kaleleri çoktan yıkıktır. O çocuk, erkenden büyür, acılarıyla, kiniyle, güvensizliği ile hayata açtığı kalkanlarıyla savaşarak yaşar, hatta insanları sevmeyerek. Bir babanın açtığı yara büyük olur ve hiç kapanmaz.
Kötü babaları gazetelerden tanırız, bol kanlı, en şiddetlisinden haberlerde karşımıza çıkarlar bazen. "Ensest ilişki" ise, tüm dünyada yüzyıllardır suç sayılmasına rağmen diğer haberler arasında sıkışıp kalır, üç beş satırla okunan haber aklımızda belki birkaç saat kalır, unutulur gider. Belki duymaktan, bilmekten bile utanç duyacağımız bir konu olduğu içindir, yok saymak, kaçmak bazen en iyisidir.
Bu dehşeti yaklaşık 90 dakikalık bir film olarak seyredince etkisinden kurtulması çok kolay olmuyor. Hele gerçeklik ihtimalini düşününce küçük bir çocuğun yükünü omuzlarınızda hissediyorsunuz. Mert Fırat - İlksen Başarır "Atlıkarınca"'yı yapmışlar, entelektüel bir baba, sevgi dolu bir anne koymuşlar ve her şey normal görünürken ensest ilişki gerçeğini okkalı bir tokat gibi yüzümüze çarpmışlar. Görünen yüzüne aldanma, iyi gözlemle karşındaki insanı, diyor film.

Takıntılı ve titiz bir adam Erdem bey, öyle ki çocuklarına komşunun yemeğini yedirmiyor, sürekli masasını daktilosunu temizliyor, kitaplarının tozunu alıyor, sanki temizlemek istediği ruhu. Anne Sevil huzurlu, ekonomik anlamda eşinden daha güçlü, yoğun çalışan ve çocuklara zaman ayıramayan hatta bazen umarsızlık derecesinde rahat bir kişilik.Edip, mutsuz, soğuk ve gözlerinde gizli bir hırçınlık taşıyor; kardeşi Sevgi ise mutlu bir çocuk en çok atlıkarıncaları seviyor.
Baştan sona bir metafor olarak su kullanılmış, kötü olayların başlangıç ve bitişlerinde su var; bazen deniz, içilen buzlu su, bazen havuz. Bir başka metaforsa evdeki banyonun bozuk kapısı, baştan sona umursamazlıkla birlikte dürtüleri harekete geçiren asıl suçlu gibi duruyor. Herkes bozuk kapı kolu sayesinde gizli kalması gerekene şahit oluyor, kimi zaman gözetliyor. Minimalist bir yaklaşımla, az kişiyle, sessizlikle derdini çok güzel anlatmış bir film. Çocuğun babasından ne kadar nefret ettiğini anlatmak için cümlelere gerek duymamışlar; ensest ilişkinin iğrençliğini yaşatmak için hiçbir cinsellik içeren sahneye yer vermemişler. Ama tüm istediklerini çok güzel anlatmışlar ki, etkisinden kurtulması gerçekten zor oldu.

Öyküde, Erdem (baba) kimi zaman utanç duyuyor gibi görünse de çocuklarına yaptığı kötülük sonucu aldığı hediyeler bir anlamda rüşvet ve pişman olmadığının göstergesi oluyor. Tahta at ve müzik seti, çocukların utançlarını hatırlayarak objelerden nefret etmelerine sebep oluyor, hatta babalarına duydukları öfkeyi ancak o objelerden çıkarabiliyorlar. Sessizce birbirlerini koruyorlar, ya da koruduklarını sanıyorlar. Sevil (anne) ise, tüm bunlardan habersiz; bu bihaber olma durumu onu suçlu kılıyor, hayatı boyunca omuzlarında ağırlığını hissedeceği bir suç ve hiçbir diyet telafi ettiremeyecektir.
Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde " En İyi Senaryo" ödülü almış Atlıkarınca, etkisini hiç yitirmeyecek bir film. Mert Fırat, izleyicinin nefretini kazanma ihtimaline rağmen bu rolü oynamış ve kesinlikle hakkını vermiş (bir süre Mert Fırat filmi seyredemem sanırım).
Ülkemizin arabesk ruhuna karşı, gerçek bir sanatçı bakışıyla yaklaşıp kaygıları doğrultusunda iş yaptıkları için İksen Başarır ve Mert Fırat ayrıca övgüyü hakediyorlar bence.

* Bu kadar zaman seyretmeme sebebim, tamamen kaçma duygusundan kaynaklandı; fakat zaman iyi bir filmi eskitemiyor; iyi seyirler dilerim...

Bekle Cennet, Berkin Kapında!

2014-03-11T13:44:00.003+02:00

Ölüm her an gelebilir, nasıl geldiği ve kime geldiğidir en çok içimizi acıtan. Ölümün geldiği bir çocuksa eğer, insanın içi hep biraz daha fazla yanar. Yaşaması gereken o kadar çok şey vardır ki aslında, ölümünden çok yaşayamadığı mutluluklar biraz daha can yakar.

15 yaş, çocukla genç arasındaki geçişin ilk adımı, arkadaşlar, okul, aşk, özgürlük çığlıklarının yavaş yavaş başlamasıdır. Kaçamaklar başlar, sokaktan eve geç saatlerde dönüşler sonrası babadan yenen fırçalar başlar. Hayaller olgunlaşır, somutlaştırmak için ufak adımlar atılır belki. Ses değişir, vücut değişir, zevkler değişir. Spor yapmaya başlanır, ayna karşısında daha fazla vakit geçirmeye başlanır belki. Hele de gizli kaçamak beğendiği bir kız varsa okuldan, mahalleden… İlk kaçamak içkisini içer, hatta biraz fazla kaçırıp sarhoş olur. 18’ine geldiğinde alacağı arabanın hayalini kurar belki. Okuldan kimi zaman nefret eder, en çok Cuma günlerini sever… Matematikten nefret eder ama beden dersindeki futbol maçları için Perşembe gününü iple çeker. Hafta sonları arkadaşlarıyla toplanıp iki sokak ötede playstation oynar, annesi daha uzağa gitmesine izin vermez belki. 18 olduğunda istediği yere gidecektir zaten. Her akşam yatağa girdiğinde ertesi gün yapacaklarının planları hazırdır, arkadaşıyla mesajlaşır, sözleşir; belki okulu kırarlar belki okul sonrası maç yaparlar. Hep renkli hayaller kurulur 14-15 yaşında. Hayatındaki en kötü anlar bile geçecektir…

Sosyal sınıfların, paranın, zalimliğin, vicdansızlığın, şerefsizliğin, katilliğin en önemlisi ölümün ne demek olduğunu bilmediğin bir yaştır 15.

Hep o sabahı düşünmüştüm, ekmek almaya giden Berkin evden çıkarken aklında ne vardı, o gün için, ertesi gün için neler yapmak istemişti? Hemen gidip gelirim diye evden çıkarken belki bir iki hareketli dakika geçiririm, macera olur demişti belki sonradan arkadaşlarına anlatıp hava atacağı, bir an önce kahvaltı edelim de sonradan yapmam gereken ödevlerim var demişti belki de. Hiç bilemeyeceğim, hiç öğrenemeyeceğim sorular, Berkin yaşasaydı neler yapacaktı? Berkin’e izin verselerdi hangi üniversiteye gidecekti, kime aşık olacaktı, kaç yaşına kadar yaşayacaktı?

Bugün, icraatlere bakarak kişilliklerini kaybetmiş insanların zavallığı, vicdandan yoksun, kalpleri soğumuş, ruhlarını kaybetmiş insanlarla Berkin’in ruhunu kirletmemek gerek; bugün tek bildiğim annesinin canının ne kadar yandığı ve Berkin’in hayattan sonsuza dek koparılmış olduğu gerçeği.

Belki...

2014-02-12T14:19:00.000+02:00

Bayram sabahıydı… İçimde bir sıkıntı vardı, tatil bavullarını hazırlayıp yollara dökülmüş insanların aksine. Bir yalnızlık sarmıştı içimi nedensiz. Cüzdanımı aldığım gibi pastaneye gittim, öylece oturup bir kahve istedim, güler yüzlü olmaya çalışan garsondan. Kızgındım insanlara sebepsiz, mutlulukla pastaneye giren, şekerler baklavalar alıp çıkan insanlara mutsuzlukla bakıyordum, boş gözlerle. Bakıp da mutsuzluğum bulaşmasın diye gelen sade kahveme diktim gözlerimi, hafif rüzgarda dalgalanan yansımama baktım öylece. Telefona sarılıp olur olmaz kişileri aramak istedim de, rol yapamam mutsuzluğum bulaşmasın diye kimseleri arayamadım. Umutsuzluğum birikmişti yaş olup akacaktı, kahvemden uzaklaşıp, gelen bir kadın ve erkeğe daldı gözlerim. Genç bir çiftti, gelip yan masama oturdular.

Ağaçlar oldukları yerden selamladılar yapraklarını savurarak… Kadının güneş gözlüğü ağladığını gizleyemiyordu. Beyaz teninden parlayan kırmızı burnu ele veriyordu üzüntüsünü. Masanın kenarına tutunarak otururken bileklerinin ne kadar güçsüz olduğuna baktım, rüzgarda kırılmış incecik bir dal gibi sağlam durmaya çalışıyordu ama küçücük bir darbede dağılırdı.

Sipariş almaya gelen garson, çekingen ama dikkatli yaklaşıp erkeğe siparişi sordu. Yanındaki kadının üzüntüsünü benim kadar dışarıdan seyreden adam, kadın ve kendisi için iştah açıcı bir kahvaltı siparişi verdi. Bakışlarım onları rahatsız etmesin diye daha çok başka taraflara bakıyordum ama bu, duymama engel olmamıştı. Kadın bir yandan burnunu siliyordu elindeki buruşmuş kağıt mendile.

Belki oraya gelirken, kadının bir yakınının vefat haberiyle sabahları kararmıştı… Uzak akrabası Ayten teyze aramıştı; “Kızım, (sesi titreyince kız zaten anlamıştır) Nuran Teyzeni kaybettik bu sabaha karşı…” Verecek bir cevabı olmayan kadın gözyaşlarına boğulmuş, yanında her şeyden habersiz olan erkeği onu teselli edecek bir cümle bulamamıştır. Önce sarılmış, birkaç kelime kekelemiş, ama konuşmadan boşluğa bakan bir kadınla ne kadar keyifli bir kahvaltıdır, orası bilinmez tabi.

Yok, uzak akraba vefatı olsa, bu denli içten ağlamazdı bence. Çok ağlayacağı, acı çekeceği bir yakın olsa kahvaltıya gelemezdi zaten, hatta taziyeleri kabul etmek için evde olurdu… Belki de kahvaltıdan sonra ilk otobüsle gidecekleri bir evdir rahmetli Nuran teyzenin evi?

Babasıyla kavga etmiştir belki hiç yok yere… Bayram günü onları ziyaret etmek yerine sevdiği adamla olmayı tercih ettiği için kızmıştı belki kızına. Biraz kıskançlık yapmıştır babası belki yarıştırmıştır değerini rakip erkekle. Adamın kel olması bile babasını rahatsız etmiş olabilirdi.Ama kendini arada sıkışmış hisseden kızı, kimseye bir şey diyemeyip ağlamıştır… Galibiyetin verdiği rahatlıkla kadınını kahvaltıya getirmiş, ağlasa da nasıl olsa yanımda diye keyfine bakıyordur belki, bilinmez…

Öyle olsa kadın konuşurdu erkeğiyle ama, belki babasını çekiştirirdi, belki de tercihinden dolayı mutsuz olmayıp, babasının zamanla alışacağını düşünürdü.

Garson masayı donatmış, omletler, çaylar, peynir tabakları, jambonlar… o masaya tek ait olmayan kadın aslında, dolan masanın en köşesine dirseğini dayamış, gözlerini yere dikmiş dalmış gitmiş… Kırpmadığı gözlerinden yaşlar, bozuk musluktan sızan su gibi akıyordu, sinsi ve hızlıca. Uzun süredir ağlıyordu, gözleri şişkinlikten çatlayacakmış gibi duruyordu, kimbilir nasıl batıyordu gözleri acıdan?

Pastaneye girmek üzereyken, arabanın çarpıp yolun kenarına savurduğu bir yavru kedi cesedi görmüşlerdi belki. Ahh evet yaa, ben saatlerce hıçkırarak ağlamıştım. Küçücük vücudunu yolun ortasında kargalara ziyafet olmasın diye bir kutunun içine koyup taşımaya çalışırken bağıra bağıra ağlamıştım. Bütün gün o anı düşündükçe gözlerim kuruyamamıştı. Evet böyle bir üzüntü olabilirdi ama yine adam teselli edebilirdi, güldürmeye çalışıp, doğa kanunu filan gibi gereksiz gerçekçi yaklaşımlarda bulunabilirdi… Yine de adam hiç konuşmuyor önündeki menemenini yiyordu, salçaları çenesinden akıtarak.

Çocuk kahkahalarına ikimiz birden irkildik, ayrı masalarda otursak da, ben karşısında oturan adamdan daha yakındım sanki. Babasına şımarıklık yaparak elindeki çikolatayı yiyen çocuğu seyrettik. Baba mutlu, çocuk mutlu; babanın elinde bir demek çiçek vardı, pastaneden aldığı torbaların yanında. Elindeki çiçeklere takıldı gözlerimiz, ayrı masalarda oturan hüzünlü kadınlar olarak… Bayram kahvaltısını hazırlayan eşe götürülen çiçeklerdi belli ki. Gözlerimi mutluluktan hüzne doğru çevirdim, o hala mutlulukta takılı kalmıştı. Anladım…

Yanındaki adam sevdiği, eşi, sevgilisi değildi. Belki arkadaşı belki kardeşiydi umarsız bir destekçiydi sessiz kalan. Kadının kalbi kırıktı, ona çiçek almayan bir erkek kırmıştı kalbini. Yıllar süren uzun boylu, derin nefesli bir ilişkinin yıkıntılarından çıkmış pastaneye gelmişti. Başkalarının mutlu olması bu kadar hüzünlendirmezdi yoksa. Burun delikleri titriyordu, dudağını ısırdı, başını önüne eğdi; omuzları hafifçe sarsıldı, biraz daha duyulur bir hıçkırıkla ağladı bu kez. Adam, kimse bakıyor mu diye etrafı kolaçan ettikten sonra, kadına doğru eğilip kadına kuru bir kağıt mendil daha uzattı. İlk kez onun da üzüldüğünü gördüm… Duyamadığım bir iki cümle söyledi kadına, belki uyardı bu kadar çok üzülmesin diye. Kadın kendini geriye çektikten sonra, elinde bir sağa bir sola çalkanan çayından bir yudum aldı. Çocuk ve babası pastaneden çıkıp yolun karşısına geçmişlerdi, gözleriyle onları izledi. İzlediği tanımadığı kişilerde, görmek istediği kendiydi besbelli. Çiçek alınan kadın, belki anne olmaktı isteği. Başımı çevirdim adam fark etmesin diye.

Kalbini bu denli kıran adam, onu bu sabah terketmişti. Bayram tatilini fırsat bilip, kendini uzaklara savurmuştu. Aldatmayı yakalamış değildi, bir kayıba ağlıyordu varolan ama bir daha onun olmayacak olan bir kayıp. Adam defalarca uyarmıştı “bu böyle yürümüyor”, “çok sıkıyorsun beni” “bir çocuk fikrine hazır değiliz” vesaire bir sürü tartışmalar olmuştu. Düzelir nasıl olsa diye düşündüğü bir kavganın sonrasında adam terketmişti, “bu tatil ikimize de iyi gelecek, biraz nefes alalım” demişti belki, kadının nefessiz kalmasına göz yumarak. Sakince gitmişti evden… Uzun zaman önce karar verilmiş bir ayrılık diye aklından geçirmişti kadın, kapı kapanırken. Birlikte aldıkları bavula sadece kendi eşyalarını koymuş, birlikte aldıkları ayakkabılarını giyip, birlikte kiraladıkları evin kapısından "yalnız" olarak çıkmıştı adam. Onun karşısında güçlü durmuş ama sonrasında benim gördüğüm harabeye dönmüştü belki… Yanında kahvaltısını iştahla sürdüren dost ise, karnını doyurup güç toplayıp, teselli edecekti.

Gözlerim doldu, güneş gözlüğümü taktım. Hiç tanımadığım bu kadının yanına gidip, hiç anlatmadan onu anladığımı bilmesini istedim. Kahvem bitmişti, kendi anlamsız hüznümü bir kenara bırakmış, gerçekten mutsuz olan bir kalbe ince bir acıma duygusuna kapılmıştım. Hiç tanımadığım bir yabancının hüznünü yüklenmiştim, nedenini asla öğrenemeyeceğim, sebebin aslında önemli olmadığı bir hüzün… Adamla göz göze geldik ilk kez, dakikalarca onları seyrettiğimi ya anladıysa? Yakalanmanın mahcubiyetiyle kafamı çevirirken, telefonuma sarılıp, hızlı aramalardaki ilk numarayı aradım. “ Aşkım pastanedeyim, istediğin bir şey var mı?”

17 Ağustos 1999- 2000-2001-......2013

2013-08-17T16:45:00.000+03:00

Çok güzel bir yaz akşamı, mehtap, deniz pırıl pırıl görünüyordu. Arkadaşlarımızla içkimizi içip, eğleniyorduk. Her kafadan yükselen sesler, gülüşmeler ertesi gün için yapılan plaj ve gezi planları. Ne kadar keyiflidir yirmili yaşlarda yaz mevsimi... Geç saatlere kadar süren izinlerin tadı başkadır.
Eğlenceden yorulmuş bedenim yatakla buluştuğunda saat 02:30 civarıydı. Hemen daldığım uykumdan bir uğultuyla uyanmam andı. Uğultu peşinden dipten gelen vuruşları, sağa sola sallamaları getirmişti. 45 saniye, geçmek bilmeyen bir dakikadan az bir süre; içine bildiğim tüm duaları, babamın gelip bizi odalarımızdan toplamasını, duvarlar üstümüze yıkılmasın diye içgüdüyle duvarları tutmaya çalışmasını, çığlıkları, kardeşimin uyur uyanık şaşkınlığını, birbirimize sımsıkı kenetlenip evden kendimizi dışarı atmamızı sığdırmıştı. Bu süre, hayatımın hiçbir döneminde bu denli uzun olmamıştı.
Kendimizi dışarı attığımız anda baktığım gökyüzü, bu kez güzel değil korkunç gelmişti. Elektrikler kesilmişti, bütün yıldızlar üzerimize yağmıştı sanki. Üzerine bastığımız yer, tekrar bir tekmeyle bizi savuracak bir düşmandı.
Deprem, adını coğrafya dersinden duyduğumuz bir yeryüzü hareketiydi. Hani bazı şeyler yaşamadan bilinmez ya, o günü o dakikaları yaşamak... Depremle tanışmanın paniği geçmişti, evimiz yerinde duruyordu, ve biz bir aradaydık. 17 Ağustos 1999'da saat sabaha karşı 03:02'de tanıştık. Kurtulmuş olmanın sevinci kısa bir an sonra sevdiklerimizden haber alma paniğine dönüşmüştü. Tüm iletişim araçlarını iptal etmişti deprem. Herkes etrafta koşturuyor, cep telefonlarıyla haber almaya çalışıyorlardı; bizim gibi. Arabaların radyoları açılmıştı, sesler birbirine karışıyor, tam olarak hiçbir şey anlaşılmıyordu, zaten anlayabilmek için sabahı beklemek gerekirmiş.
Sabah erken saatlerde gelen elektrik, acı haberleri de yanında getirmişti. İşin en tuhaf kısmı nedir biliyor musunuz, bazı olaylar anlık acı verir geçer ya, bu olay günler geçtikçe daha da içimize çöreklenen bir yangın oldu. Biz kimsemizi kaybetmedik belki, evimiz sapasağlam yerinde duruyordu fakat işini yapmamış olanlar yüzünden yıkılmış evler ve o evlerde geleceklerini kaybetmiş insanlar vardı. Araç olan para uğruna, insan hayatını yok sayanlar yüzünden yüzbinlerce kişi kaybedildi. Yakınlarını kaybetmiş olanların gelecek güzel günleri de çalınmıştı. Yarına bıraktıkları bir sürü hayallere uyanamamış binlerce aile olmuştu. Şehir acı kokuyordu, özlem kokuyordu, yas tütüyordu her yanı. Yıllarca geçmeyecek derin izler bırakacaktı. Küçük çocuklar bu trajediyi hiç unutmayacaklardı, her akşam yataklarına uyumak için yatacak ama uyumaktan korkacaklardı. Kaybettiklerinin yerine hiçbir şey ve kişi koyamayacaklardı.

Ben bu acının uzaktan tanığı oldum, her gün kaybetmediklerim için şükrettim. Bu dünyadan ayrılanlar için içim burkulurken, sebep olanlara öfkem hiç dinmedi. İçinizi acıtacak şekilde paylaşmak istedim, aslında hatırlatmak değildi amacım, hiç bir zaman bu acıyı ve tarihi unutturmamak için yazmak istedim. O geceyi yaşamış ve kayıpları olan kişilerin yaralarını kanatmaktan korkarak, kalben acılarını paylaşmak derdim...

Altbenliğimin Ayak İşleri

2013-08-06T14:23:00.001+03:00

Ayaklarını gördüğümde midem bulandı. Neredeyse bir öğürmeğle kusacaktım ayaklarının üzerine. Ne de olsa sevgilimin ayaklarına dokunmuştu düşmanın ayakları, aynı yorgan altında ısınmışlardı.
Elleri, yüzü, vücudu ve hatta belirgin göğüsleri bile rahatsız etmemişlerdi. Ayaklarını görmem bütün mahremiyetlerine şahit olmam demekti sanki.
O bir çift sandaletli ayağı gördüğüm zaman düşündüm bir zamanlar yakın olduklarını. Yan yana televizyon izlerken ayaklarını sevgilimin kucağına uzatmıştı. Ahh hatta belki onun ayaklarını okşuyordu o an...
Tabi ya, sevdiğini bile söylemiştir o zamanlarda.
Ayakları, benimkilerden daha mı güzel? Parmakları muntazam, teni güzelmiş yeni fark ettim. Oje sürmemişti, acaba oje sürmesini istemiyor muydu bir zamanlar sevgilisi (!). Benim ayaklarımı ojeli seviyor ama. Ayak bileğine doğru uzanan bir yara izi var, kaybolmaya yüz tutmuş dikiş izi; çocukluğundan kalma sanırım. Ah benim merhametli sevgilim, ne çok üzülmüştür o yara için. Öpmüştür bile şu çirkin ayakları.
Sahi sevmiş miydi onu? Ayaklarını ilk ne zaman görmüştü acaba? Onu ilk çıplak gördüğünde mi yoksa? Belki utanıp başını kaldırmayıp ilk ayaklarına bakmıştır benim mahcup sevgilim. Pis çıyan! Nasıl da etkilemiştir çocuğu. Tanışmalarına sebep olmuştur belki bu yamuk yumuk ayaklar, ayağım burkuldu numarası yapmıştır. Hadi canım ne klişe!
Nasıl tanışmışlardı acaba, hiç merak etmemiştim şimdiye kadar... Deliriyorum, ayağına basmak, topuğumun altında ezmek istiyorum. Ezersem ayaklarını unutulur mu eski aşk?
Ayağımdaki ayakkabıları çıkarıp atmak, onu iğrendirmek istiyorum. Artık benim ayaklarım seviliyor, görsün bakalım. Sevgilimin ayakları artık benim ayaklarıma koşuyor işte.
Lanet olsun, ben onun ayaklarına kusmak isterken, beni süzdüğünü hissediyorum. Rengim kızarıyor, ekşi bir tat boğazımda duruyor.
- Tanıştığımıza memnun oldum, diyor ve ince parmaklı zarif elini bana doğru uzatıyor.
Sanırım daha fazla dayanamayacağım...!

Paradoksal İlişki

2013-08-01T20:00:00.000+03:00

Duruyorum öylece gece gündüz. Yanındayım, sessizliğindeyim, uykunda, uyanışında, küfürlerinde belki gözyaşlarındayım. Görmüyorsun, istemiyorsun, kaçıyorsun benden.
İzliyorum seni, camdan bakıyoruz birbirimize. Sen yansımanı görüyorsun, ben seni. Başını koyduğun yastıkta bıraktığın izim, okuyamadan yarım bıraktığın kitabın ayıracıyım.
Başkalarına beni sevdiğini söylüyorsun, "Yalan" beni istemiyorsunki sen.
Sesimi çıkaramıyorum. Aynada kendine bakarken, güzel olduğunu söylüyorum sana, umursamıyorsun...
Yolda yürüyorum seninle... Sırf benden kurtulmak için bir arabanın önüne attın ya kendini ne çok üzüldüm. Sırf sesim çıkmıyor diye bağıramadım, öylece baktım.
O, seni terkettiğinden beri ben yanındayım. Oysa sen hala rehberinden onun adını silmedin, her mesaj geldiğinde heyecanlanıp umutla bekliyorsun. O, sana dönmeyecek.
Kendine gel, uyan. Derin bir nefes al, yaşadığını ve yaşayacağını bil. Yalnızlığını kabul et, yalnızlığın benim. Sen terketmeden ben gitmeyeceğim, hiç bitmeyecek bir dostluk bizimkisi. Kaçma... Sen gitsen de ben varım. O gitse de sen varsın. Bir gün sen gittiğinde, ben başkalarının yalnızlığı olacağım. Başkalarının sessizliğinde çığlık olacağım. Hadi artık beni sev ve kadeh kaldır yalnızlığa...

* Bukowski'nin yalnızlık sevgisinden esinlenerek...