CÜNEYT AYRAL CUNEYT AYRAL JUNEIGHT

TUTUKLU VE HÜKÜMLÜ GAZETECİLER

2011-12-09T17:56:00.000+02:00

TUTUKLU VE HÜKÜMLÜ GAZETECİLER
	AD / YAYIN KURULUŞU	ADRES
1.	Erol Zavar, Odak dergisi, Sahibi ve Yazı İşleri Müdürü	Sincan 1 No’lu F Tipi Cezaevi ANKARA
2.	Ali Buluş, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Mersin muhabiri	Ermenek M Tipi Cezaevi KARAMAN
3.	Mehmet Karaaslan, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Mersin muhabiri	Ermenek M Tipi Cezaevi KARAMAN
4.	Faysal Tunç, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Şırnak muhabiri	Mardin E Tipi Kapalı Cezaevi MARDİN
5.	Behdin Tunç, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Şırnak muhabiri	Cizre K1 Tipi Kapalı Cezaevi CİZRE
6.	Erdal Süsem, Eylül Hapishane Kültür Sanat dergisi, Editör	Edirne F Tipi Cezaevi EDİRNE
7.	Deniz Kılıç, Azadiya Welat gazetesi, Batman temsilcisi	Batman M Tipi Cezaevi BATMAN
8.	Barış Açıkel, İşçi-Köylü gazetesi, Sahibi ve Yazı İşleri Müdürü	Kocaeli 2 No’lu F Tipi Cezaevi KOCAELİ
9.	Mustafa Gök, Ekmek ve Adalet dergisi, Ankara Temsilcisi	Sincan 1 No’lu F Tipi Cezaevi ANKARA
10.	Kenan Karavil, Radyo Dünya (Adana), Yayın Yönetmeni	Adana F Tipi Cezaevi ADANA
11.	Nuri Yeşil, Press gazetesi, Tunceli çalışanı	Elbistan E Tipi Kapalı Cezaevi MALATYA
12.	Bayram Parlak, Gündem gazetesi, Mersin Temsilcisi	Ermenek M Tipi Cezaevi KARAMAN
13.	İhsan Sinmiş, Azadiya Welat gazetesi, çalışan	Adana F Tipi Cezaevi ADANA
14.	Dilek Keskin, Atılım gazetesi, İstanbul muhabiri (*Kadın)*	Karataş Kadın Kapalı Cezaevi ADANA
15.	Mehmet Yeşiltepe, Devrimci Hareket dergisi, çalışan	Tekirdağ 1 No’lu F Tipi Cezaevi TEKİRDAĞ
16.	Hakan Soytemiz, RED dergisi, Yazar	Silivri 4 No’lu L Tipi Kapalı Cezaevi İSTANBUL
17.	Erdoğan Altan, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Muhabir (Batman)	Batman M Tipi Kapalı Cezaevi BATMAN
18.	Rohat Emekçi, Gün Radyo (Diyarbakır), Spiker (*Kadın*)	Mardin E Tipi Kapalı Cezaevi MARDİN
19.	Murat İlhan, Azadiya Welat gazetesi, Diyarbakır çalışanı	Diyarbakır D Tipi Cezaevi DİYARBAKIR
20.	Ali Konar, Azadiya Welat gazetesi, Elazığ temsilcisi	Malatya E Tipi Kapalı Cezaevi MALATYA
21.	Hasan Coşar, Atılım gazetesi, Yazar	Sincan 1 No’lu F Tipi Cezaevi ANKARA
22.	Hatice Duman, Atılım gazetesi, Sahibi ve Yazı İşleri Müdürü *(Kadın)*	Gebze M Tipi Kapalı Cezaevi KOCAELİ
23.	Dilşah Ercan, Azadiya Welat gazetesi, Mersin çalışanı *(Kadın)*	Karataş Kadın Kapalı Cezaevi ADANA
24.	Bedri Adanır, Aram Yayınları, Sahibi Kürtçe yayımlanan Hawar gazetesi, Yazı İşleri Müdürü	Diyarbakır D Tipi Cezaevi DİYARBAKIR
25.	Vedat Kurşun, Azadiya Welat gazetesi, Yazı İşleri Müdürü	Diyarbakır D Tipi Cezaevi DİYARBAKIR
26.	Füsun Erdoğan, Özgür Radyo, Genel Yayın Koordinatörü *(Kadın*)	Kocaeli 2 No’lu T Tipi Kapalı Cezaevi KOCAELİ
27.	Sedat Şenoğlu, Atılım gazetesi, Genel Yayın Koordinatörü	Edirne F Tipi Cezaevi EDİRNE
28.	Bayram Namaz, Atılım gazetesi, yazar	Edirne F Tipi Cezaevi EDİRNE
29.	Hikmet Çiçek, Aydınlık dergisi, Ankara Temsilcisi	Silivri 1 No’lu L Tipi Cezaevi F-7 Koğuşu İSTANBUL
30.	Tuncay Özkan, Kanal Biz televizyonu, Sahibi / Gazeteci	Silivri 1 No’lu L Tipi Cezaevi İSTANBUL
31.	Mustafa Balbay, Cumhuriyet gazetesi, Ankara Temsilcisi / Gazeteci-Yazar	Silivri 1 No’lu L Tipi Cezaevi İSTANBUL
32.	Ahmet Birsin, Gün TV (Diyarbakır), Genel Yayın Koordinatörü	Diyarbakır D Tipi Cezaevi DİYARBAKIR
33.	Prof. Dr. Mehmet Haberal, Kanal B Televizyonu, Yönetim Kurulu Başkanı / Başkent Üniversitesi Rektörü	Silivri 5 No’lu L Tipi Cezaevi B-9-K Koğuşu İSTANBUL
34.	Deniz Yıldırım, Aydınlık dergisi, Genel Yayın Yönetmeni	Silivri 1 No’lu L Tipi Cezaevi F-7 Koğuşu İSTANBUL
35.	Seyithan Akyüz, Azadiya Welat gazetesi, Adana temsilcisi	Adana F Tipi Cezaevi ADANA
36.	Hamdiye Çiftçi, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Muhabir (Hakkâri) *(Kadın*)	Bitlis E Tipi Cezaevi BİTLİS
37.	Ozan Kılınç, Azadiya Welat gazetesi, Yazı İşleri Müdürü	Diyarbakır D Tipi Cezaevi DİYARBAKIR
38.	Baha Okar, Bilim ve Gelecek dergisi, Editör	Tekirdağ 1 No’lu F Tipi Cezaevi TEKİRDAĞ
39.	Ali Çat, Azadiya Welat gazetesi, Mersin çalışanı	Mersin E Tipi Cezaevi MERSİN
40.	Halit Güdenoğlu, Yürüyüş dergisi, sahibi ve Yazı İşleri Müdürü	Sincan 1 No’lu F Tipi Cezaevi ANKARA
41.	Kaan Ünsal, Yürüyüş dergisi, Çalışan	Sincan 1 No’lu F Tipi Cezaevi ANKARA
42.	Cihan Gün, Yürüyüş dergisi ve Ozan Yayıncılık, Çalışan	Sincan 1 No’lu F Tipi Cezaevi ANKARA
43.	Naciye Yavuz, Yürüyüş dergisi, Muhabir (İstanbul) (*Kadın*)	Ankara Kadın Kapalı Cezaevi ANKARA
44.	Musa Kurt, Kamu Emekçileri Cephesi dergisi, Yazı İşleri Müdürü	Sincan 1 No’lu F Tipi Cezaevi ANKARA
45.	Sinan Aygül, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Muhabir (Bitlis)	Van F Tipi Kapalı Cezaevi VAN
46.	Soner Yalçın, Odatv, Sahibi / Gazeteci	Silivri 1 No’lu L Tipi Cezaevi F-2 Koğuşu İSTANBUL
47.	Barış Pehlivan, Odatv, Genel Yayın Yönetmeni	Silivri 1 No’lu L Tipi Cezaevi F-2 Koğuşu İSTANBUL
48.	Barış Terkoğlu, Odatv, Haber Müdürü	Silivri 1 No’lu L Tipi Cezaevi F-12 Koğuşu İSTANBUL
49.	Ahmet ŞIK, Serbest Gazeteci	Silivri 2 No’lu L Tipi Cezaevi B-9-Üst Koğuş İSTANBUL
50.	Nedim Şener, Milliyet gazetesi, Muhabir	Silivri 2 No’lu L Tipi Cezaevi B-9-Üst Koğuş İSTANBUL
51.	Doğan Yurdakul, Odatv, Yazar	Silivri 2 No’lu L Tipi Cezaevi B-9-Üst Koğuş İSTANBUL
52.	Müyesser Yıldız, Odatv, Gazeteci *(Kadın*)	Silivri 8 No’lu L Tipi Cezaevi İSTANBUL
53.	Sait Çakır, Odatv, Köşe yazarı	Silivri 2 No’lu L Tipi Cezaevi B-9-Alt Koğuş İSTANBUL
54.	Coşkun Musluk, Odatv, Yazar	Silivri 2 No’lu L Tipi Cezaevi B-9-Alt Koğuş İSTANBUL
55.	Yalçın Küçük, Gazeteci / Yazar	Silivri 2 No’lu L Tipi Cezaevi B-9-Alt Koğuş İSTANBUL
56.	Kadri Kaya, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Diyarbakır Bölge Bürosu Temsilcisi	Batman M Tipi Kapalı Cezaevi BATMAN
57.	Mehmet Karabaş, Batman Postası, Yazar	Batman M Tipi Kapalı Cezaevi A-9 Koğuşu BATMAN
58.	Ahmet Akyol, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Muhabir (Adana)	Ceyhan M Tipi Kapalı Cezaevi ADANA
59.	Miktat Algül, Mezitli FM, Genel Yayın Yönetmeni	Kürkçüler F Tipi Cezaevi B-59 Koğuşu ADANA
60.	Turhan Özlü, Ulusal Kanal, Genel Yayın Yönetmeni	Silivri 2 No’lu L Tipi Cezaevi F-6 Koğuşu İSTANBUL
61.	Aydın Yıldız, Dicle Haber Ajansı (DİHA), Muhabir (Gaziantep)	Gaziantep Cezaevi GAZİANTEP
62.	Kazım Şeker, Özgür Gündem gazetesi, editör	Kocaeli 2 No’lu F Tipi Cezaevi KOCAELİ
63.	Tayyip Temel, Azadiya Welat gazetesi, Eski Genel Yayın Yönetmeni	Diyarbakır D Tipi Cezaevi DİYARBAKIR

LADY GAGA'NIN SON ALBÜMÜ

2011-12-07T12:57:00.002+02:00

BİZİM MUTFAK 01/03/2009

2011-12-05T17:26:00.002+02:00

BİZİM MUTFAK TV PROGRAM 01/03/2009 TURKISH TV CHANELL

TOTAL 6 SECTION

GUESTS: CHEF HUSEYIN CEYLAN (LACIVERT RESTAURANT - ISTANBUL),

MUSTAFA DORSAY FOTOGRAPHER (SPECIALIST FOR FOOD PHOTOGRAPHY - ISTANBUL),

SEVINC UZCAN (UZCAN TARIM - TURKISH HERBS WHOLESALE - ISTANBUL)

DIRECTOR and PRESENTER :

CUNEYT AYRAL

CAMERA & POST PRODUCTION : BURAK CIMEN

ASST. :BURAK MERAL and CIHAN ALTAS

Benyamin Sonmez 'i kaybetmişiz

2011-12-02T19:53:00.001+02:00

ÇOK TATLI VE USTA BİR SANATÇIYDI, KAYBI ÇOK ÜZÜCÜ...

TAKENOKO

2011-12-01T23:29:00.001+02:00

TAKENOKO

Sözler ve gitar : Sinan AYRAL

Sinan)intro:
mysterious bells of spirit, if you hear me, than answer my question, cause I'm done, i belong, don't trust me or any of my partners, we smell blood like panthers, our own trust is about a ritual... We don't use expansive weapons... and all my team knows the feeling inside a disconnected free fall, rejected by losers, I've been taken by professionals killers...

(sample:"we'll never know just how high")

(Sinan) :
You sleep-ed too much this evening, wake up, shake up before your body say it's too late...
KNOCK OUT! KNOCK OUT !
good boys, good boys, what you gonna do when my shoes kick off?
WHOA?! WHOA?!
How clouds are illuminating me?!
"me!"
you know?!
"you know!"

(John ):
what you gonna do when your shoes give up? What you wanna do when your shoes give up? What you gonna do when your shoes give up?

(Sinan) :
Good boys, good boys, what you gonna do when my shoes kick off?
Good boys, good boys, what you gonna do when my shoes kick off?
On my soul i react to the fall...
Break it! Save it down! Save it down! Has the sound...
Wake up!
(shake up!, wake up!)
Mister old man!

(John) :
wake up! Wake up! Mister old man, you sleep-ed too much this morning!
Wake up! Wake up! Mister old man, you sleep-ed too much this morning! Wake up!

(Sinan) :
Pass the code! Load it down on the sound!
Crowds are screaming when the space ship's arriving...
Wake up! Wake up! Mister old man, you sleep-ed too much this morning! you sleep-ed too much this evening!
Wake up! Shake up before your body say it's too late!
KNOCK OUT! KNOCK OUT !
good boys, good boys, what you gonna do when my shoes kick off?!
How ?! How ?! C-l-o-u-d-s illuminating me?! (illuminating me !)
How ?! How ?! C-l-o-u-d-s illuminating me?!
Wake up! Wake up! Mister old man !
Sleep, sleep, sleep, sleep, get down !
Sleep away !

(John) :
(VOCAL SAMPLE°)

(Sinan) :
I’m not a beast fighter !
Get attempt to society! Your brain!
You smoke too much! You drink too much!
You get down on the feeling! You don't get so much!
From "MUCH" you take "APPEAL"!
"APPEAL" From the "SEX", and the "SEX" from disaster...
Wax! wax madded wings are burning when I'm approaching,
approaching from the sound, sound, sound, sound...

(John):
What?

(Sinan):
I'm not a beat maker!

(John):
What?

(Sinan):
I’m not a beast fighter !

But a neck breaker!
Shake it down on the pen!
write it all on the sound! Sound! (That's here!)
Afraid from the future I'm staying here on my little...(Kiss!)
If you are afraid from the feeling you better get on trough!

(John ):
what you gonna do when your shoes give up? What you wanna do when your shoes give up? What you gonna do when your shoes give up?
What you wanna do…

YAZAR OLMA/NIN DAYANILMAZ/LIĞI

2011-11-21T13:05:00.000+02:00

İkibindokuz yılında 40 ıncı yazarlık yılım için “İstanbul Şarkıları Kitabı”ma, değerli dostum ve ustam Gültekin Çizgen fotograflarından seçmiş ve hoş panolar üretmişti.

Bunları Necip – Berna Yeşiltepe’nin yönettiği, Galatasaray’daki (İstanbul) Odakule Sanat Galerisi’nde sergilemiştik. Hayli kalabalık bir konuk topluluğu vardı.

Ardından bu sergi Ankara’ya, sevgili Hülya Koloğlu’nun galerisine, Krişna’ya gitti; orada da seçkin bir davetli topluluğu vardı.

Gültekin Çizgen’in hayli emek vermiş olduğu Bursa Fotograf Sanatçıları derneği de davet etti sergiyi, Utku Kaynar’ın başkanlığında, bir gün içinde çok keyifli anlar yaşadık, kalabalık ve ilgili bir topluluk vardı sergide.

Ardından bu sergi İzmir Karaburun’a, Karaburun Festivali’ne, bu kez de dostum Neşet Kırcalıoğlu sayesinde gitti, karşı adadan gelen Elen konuklara serginin ne olduğunu anlattığımı anımsıyorum.

Kısacası 40’ıncı yazı yılım, hayli şanlı şerefli geçti...

Bu yılı unutmamak adına basılan “Mürekkep Kâat ve Sen Şimdi Şiir Zamanı” adlı şiir kitabımı basan Siyah Beyaz Yayınları, kitabımı doğru dürüst dağıtamadığı gibi, ne diğer kitaplarım için vermiş olduğu sözü tuttu, ne de onca emeğin karşılığı olan teliflerimi ödedi. 40 yıllık yazarlık çabasının bu son ürünü, internet kitap satış sitelerinde kalakaldı. Onlarla yapmış olduğum sözleşmelere dayanarak, inatla işlerini yapmalarını sonuna kadar bekledim. Ama bekleyen derviş ... Sevgili dostum Vüs’at O. Bener yaşarken hep, “Godot’yu beklerken öleceğiz” der dururdu. Aklımdan o günler geçti.

Ankara’da, “Girsek mi Girmesek mi”, “Zaman Bitti” gibi kitaplarımı basmış olan Mevsimsiz Yayınları’nın ortaklarının arası açıktı, o nedenle kitap basamıyorlardı, ancak yayınevinin sahiplerinden Ceyda hanım kısa sürede yepyeni ve heyecan verici bir yayınevi daha kurdu, şimdilerde kitaplarımın yayımlandığı BENCE KİTAP bu yayınevi işte.

Bence Kitap’tan üç romanım çıktı, Müjgân’ın ikinci baskısı, Gümüş Gölge ve Mimiti. Bugünlerde Zaman Bitti’nin ikinci baskısı çıkacak, ardından Paris Notları I kitabımın ikinci baskısı ve Paris Notları II gelecek, sonra da yemek kitabım..

Ne güzel haberler bunlar değil mi? Bir yazar için bundan daha güzel ne haber olabilir?

Gelin şimdi bir de perdenin arkasına bakalım !

Büke’den çıkan kitaplarım Paris Notları ve Sütyen kitabı için teliflerimi, kitap olarak, o da zorla alabilmiştim... Siyah Beyaz Yayınları’nı avukatıma teslim ettim, bakalım adamları bulabilecek mi? Hakkımı alabilecek mi? Müjgân’ın ilk baskısını yapan maceraperesti (Ideas) anmak bile istemiyorum, o kitabın Bence’den ikinci baskısı çıktı çıkmasına ama, aslında ilk baskısı hiç dağıtılamadı, birkaç internet satış sitesinde vardı o kadar.

Ceyda hanıma gelince. Aslında Diş Hekimi olan ve kitaba aşık editörüm Ankara’da inanılmaz bir çaba içinde, yeni yayınevi, Bence Kitap’ı bir yerlere taşımak için elinden geleni adına koymadığı gibi, bir de yazar tayfasının mızmızlıkları ile uğraşıyor, hepsine elinden geldiğince cevap veriyor. En son da, İstanbul’daki TÜYAP Kitap fuarına katıldı ve yayımladığı onca kitabı, pek çok yazarı ile birlikte sergiledi.

Diğer yazarlar için fuar sonuçlarını bilmiyorum, uzaktayım, ama benim için sonuç SIFIR !

Oysa bir yazarın özlediği nedir? Okunmak ve yazmakta oldukları ile geçinebilmek...

Bugün Türkiye’de yazdıkları ile, kitaplarının geliri ile, insan gibi yaşayabilen kaç yazar vardır? Bir elin parmakları kadardır bana sorarsanız, eğer bir gazetede ya da yayınevinde falan çalışmıyorsa yazar kitap geliri ile yaşamak hayalden de öte...

Kitapların satılmakta olduğu KİTAPEVLERİNE gelince. D&R, REMZİ, İNKİLAP ve daha bir iki tanesi, çoğu daha çok müzik CD si, filim DVD si vs satmayı yeğliyorlar, yazarın kitabını rafa koymak için de bin dereden su getiriyorlar, inanılmaz kitapçı payları ile yayınevlerini boğmaya çalışıyorlar. Yani yazarın vitrininden de hayır YOK !

Gelelim okurlarımıza. Onlar ne yapsınlar?

Yeni bir kitaptan haberleri olması için:

· Kitapçıda sergilenmesi

· Reklamının yapılması

· Eleştirmenlerin kitap hakkında yazması

· Sanat dergilerinin ve gazetelerin kitap eklerinin yeni çıkan kitapları yoğunlukla duyurması

· Televizyonların sanat programlarında yazarlara sıklıkla yer verilmesi

gerekmiyor mu?

Kitapçıları söyledim. Reklam ciddi bir maliyet, bunu kendi halinde bir yayınevinin kaldırabilmesi olanaksız.

Eleştirmenler ? Doğan Hızlan’dan başkasını tanıyan var mı? Yani yaygın biçimde okunan ve her yazdığı kitabı en az 2-3 yüz sattıran başka bir isim bilen varsa haber versin.

Televizyonların sanat programlarına gelince, ben çok uğraştım ama, o insanlara ulaşmak olanaksız, ulaşılsa da olumlu yanıt almak daha da olanaksız. O zaman okuru da kendi haline bıraktık ve reklam yapabilenin satmasını kabul ettik.

Bu durumda siz benim yerimde olsaydınız yazar olmaya dayanabilir miydiniz?

Şimdilik, geçmesi zor bir hastalıkla mücadele edermişçesine yeni romanımla mücadele ediyorum ve herşeye rağmen yazmayı sürdürüyorum.

Tek umut, www.ekonomigundemi.com da, bu yazıların yayımlandığı köşemde aldığım 1000 civarındaki “tık” , her biriniz bir kitap alsa, belki o zaman yazarlık işine daha farklı bakacağım.

ayral@ayral.com

İKİSİ DE YOK ARTIK

2011-11-21T13:00:00.000+02:00

ESİN AFŞAR

GÖKŞİN SİPAHİOĞLU & ESİN AFŞAR

PARİS'TE TÜRK TURİZM BÜROSUNDAKİ

10 TÜRK RESSAMI SERGİSİNİN AÇILIŞINDA

GÖKŞİN SİPAHİOĞLU & ESİN AFŞAR

ESİN AFŞAR

Fotograflar: © Cüneyt Ayral

OKUDUNUZ MU?

2011-11-09T01:46:00.000+02:00

MALİKE SİLERSÜ'NÜN MUTFAĞINDAN SEÇMELER

2011-10-18T23:17:00.000+03:00

İSTANBUL ADLİYE SARAYI

2011-10-14T19:11:00.000+03:00

İstanbul Adliye Sarayı'nın ana girişi

Geçen gün bir “şahitlik” işi için İstanbul’un yeni adliye sarayına gitmek zorunda kaldım. Umarım bundan sonra gitmek zorunda kalmam...

Dev bir yapının içine, 15-20 milyon insanın yaşamakta olduğu şehrin adli işleri yerleştirilmiş yerleştirilmesine ama, neyin nerede olduğunu bilebilmek ve bulabilmek için ancak ve ancak kahin olmak gerekiyor.

Otoparkın 7inci katında yukarılara çıkabilmek için tek asansör var. 20 kişi taşıdığı yazılmış olan asansöre 11inci kişi bindiğinde asansör kapılarını kapatmamakta israr ediyor !...

Yürüyen merdivenler var olmasına ama, dizi dizi asansörleri çağırabilmek için, her birisinin düğmesine ayrıca basmak zorundasınız, otellerde olduğu gibi bir düğmeye basıp hangisinin geleceğini beklemek yok.. Kalabalıkta sürekli uyanık ve hareket halinde olursanız eğer o zaman belki asansörü yakalayabilirsiniz...

Aile mahkemesinin önündeydim. Mahkemeden her çıkan gurup önce birbirine sözle sataşıyor, ardından da kavga gürültü başlayıp, yumruklar konuşuyordu. İri yarı birkaç avukat olmasaydı etrafta, “Allah muhafaza!” birisinin başına kesin birşey gelebilir. Hele hele uyanığın birisi, bir silah ya da bıçak sokmuşsa içeriye, o zaman işte seyredin siz heyecanlı manzarayı. Kan gövdeyi kolaylıkla götürebilir yeni İstanbul Adliye Sarayı’nda. Güvenlik sıfırın da altında.

Mahkemeye düşmüş tarafların, “ihtilaf” halinde olduklarını düşündüğünüzde zaten kavga çıkmaması olası değil, çünkü taraflardan birisi her zaman “mağdur” olduğu inancındadır ve eğitim seviyesi ile uygarlık seviyesi hayli düşük olan insanlarımızın kavgaya meğilli oldukları da bir gerçektir.

TEKRAR EDİYORUM : İSTANBUL ADLİYE SARAYI’NDA GÜVENDE DEĞİLSİNİZ! İŞİNİZ DÜŞERSE EĞER, ÇOK DİKKATLİ OLUN, KİM VURDUYA GİTMENİZ İŞTEN BİLE DEĞİL !

Ana kapının önünde sigara içmeye çıktığımda gördüğüm manzara bir başka kötüydü.

Elleri kelepçeli suçlular, ana kapıdan getiriliyor, mahkemesi görülmüş ve ceza evine gönderilen suçlular ya da tutuklular da aynı şekilde ana kapıdan çıkarılıp götürülüyordu. İnsanların bu durumlarını, bu kadar alenen göstermenin insan onurunu kırmaktan başka, bir türlü işkenceden başka neyle açıklanabilineceğini düşünüyorum...

Suçun ve suçlunun günden güne artış gösterdiği bir ülkede yaşıyoruz ve Adliye Sarayımızın büyüklüğü ve ihtişamı ile övünüyoruz, bu bir başka komedi, ama o dev binayı bu kadar kötü işletiyor olmak da ayrı bir cehalet ya da umursamazlık...

FARKINA VARMADIKLARIMIZ

2011-10-09T23:23:00.002+03:00

Gittikçe gerilemektense, geri dönmeyi tercih ediyorum, işte bu yüzden yeniden Fransa’ya “kesin” dönüş yapıyorum.

Çünkü Türkiye’de insanlar hiç birşeyin farkında olmadan yaşıyorlar, farkında olmamayı da “akıllılık” sayıyorlar. Eğer kalkıp, onlara farkında olmadıklarını anlatmaya kalkışırsanız, o zaman da sizi dışlıyorlar...

En basitinden başlayalım...

Bu yaz uzunca denilebilinecek bir zaman sürecini Bodrum’da geçirdim. Bodrum’un Ortakent mevkiindeki KÖŞEM lokantası, kentin en iyisi ve yapmakta olduğu işin çok farkında, o nedenle de işini doğru – düzgün yapıyor... Yüksek kaliteyi uygun fiyata satan lokantada servis de yeteri kadar iyi.

Köşem Lokantasının sahibesi

Gelgelelim, kırılıp üzülmesinler diye buraya adlarını yazmayacağım, pek çok ziyaret ettiğim lokanta “müşteriyi aptal yerine koymanın” aslında enayilik olduğunun farkında değiller.

Yüksek sezonda, yüksek fiyat almanın, yanlış pişirilmiş yemeği, doğru ve güzelmiş gibi anlatmanın, uydurma yemekleri “meze” diye sunmanın yutturulabileceğini sanıyorlar, ama insanların aptal olmadıklarının farkına varmıyorlar bir türlü... Kaybeden kim? Farkına varmayanlar..

Bir işi bilmeden, o işi yapmaya kalkarsanız, yanlışlar yaparsınız, öğrenememekte israrcı olursanız, işinizi sonunda kaybedersiniz. Örneğin lokantacılıkta bir kural vardır, patron bir masaya oturursa, o masadan hesap alınmaz. Oysa biz kuralların bile farkında değiliz daha...

Lokantalardan birisindeki uyduruk mezeler

Geçtiğimiz günlerde Kanada’dan bir arkadaşımın tanıdıkları geldi İstanbul’a, benimle buluşana kadar bindikleri taksilerde, taksi metreleri açmamışlar taksiciler ve deyimin tam anlamıyla “kazıklamışlar” konuklarımızı.

Bu yıl Türkiye beklenenin üzerinde turist ağırladı. Eğer belediyeler ve trafik, taksi metre işini çözemezse (ki çözmek çok kolay), o zaman adımız herhangi, uyduruk bir Ortadoğu ülkesi olmaktan öte geçemez ve turistler de bir gelir, bir daha gelmez.

Yapmakta olduğumuz hatanın farkında değiliz.. Sürdürülebilinir bir turizm geliri elde etmenin yararlarının farkına varmamışız daha ! Oysa taksilerin üzerlerindeki sarı yazı söndüğünde o taksinin taksimetresi açık demektir, yalnızca bunu denetlemek bile yetebilir.

Televizyonları sırayla zaplayın... Her kanalda bir dizi, her dizide bir kavga, tartışma ya da gözyaşı.. Hep bir umutusuzluk sergileniyor, böylece de yaşamakta olduğumuz gerçek umutsuzluğu o feci diziler ile karşılaştırınca, şükretmeyi öğreniyoruz öyle değil mi? İşte size farkında olmadan uyutulduğumuzun ispatı...

Farkındamısınız bilmiyorum ama, sıfır sorun ile yaşamak üzere yola çıktığımız komşularımızın hepsi, sırayla bizi tehdit ediyor... Kıbrıs Rum Kesimi, Suriye, İran, Kuzey Irak, Ermenistan...

Daha birkaç gün önce gazetelerde boy boy yer alan ona buna afra tafralar, yerini “anayasa” çalışmalarına bıraktı, pek de doğru dürüst bir medya kalmadığı için ortalıkta, gündem yukarıdan nasıl belirleniyor ve yular nereye çekiliyorsa haberlerde öyle geliyor önümüze, farkında mısınız? Yooo, umurunuzda bile değil...

Anayasa çalışmaları konusunda yapılan açıklamalara gelince... Hiç bir sorun olmadan bu işin çözüleceği söyleniyor, pırıl pırıl bir anayasa geliyor yakında... Ama işçi memur ayaklanmış sokaklarda, kimin umurunda; ama halkın oylarıyla seçtiği milletvekillerinin TUTUKLULUKLARI sürüyor, kimin umurunda.

Tutuklamalara karşı, mahkeme kararına upuzun bir itiraz şerhi koyan hakim emekliye ayrılıyor farkında mısınız? Türkiye’de adaletin adaletsiz olduğunun farkına varan ve farkına vardığı için çırpınan kaç kişi var?

Basının üzerindeki ağır baskı iyiden iyiye artıyor ! Bazı basın patronlarına, başka işlerinde başarılı olmak istiyorlarsa eğer, ellerindeki gazete ve televizyonlardan vazgeçmek zorunda oldukları ima ediliyor, anlatılıyor ! Farkındamısınız, tek yönlü bir basın oluşturulmaya çalışılıyor.

Yasa hükmünde olan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının pek çoğunu devletin ve mahkemelerin dikkate almamakta olduğunun ve bunları uygulamadığının farkında mısınız? Ve bunlar uygulanmazsa eğer, bizi Avrupa’dan iyice dışlarlar, onun da farkında mısınız?

Yani Türkiye’de “ileri demokrasi” adı altında, keyfi bir dikta rejiminin günden güne yerleşmekte olduğunun farkında mısınız?

Kamu oyu yoklamaları, kurban bayramının yaklaştığı şu günlerde, herkesin hiçbir şeyin farkında olmayan kurbanlık koyunlar gibi olduğunu gösteriyor..

Oysa farkına varmak bir ayrıcalıktır !.

ayral@ayral.com

not: Daha önemli olan farkına varmadıklarımızı dinlemek isterseniz eğer 11 Ekim 2011 saat 11.10 da Ulusal Kanal’da Çetin Ünsalan’ın konuğuyum...

SİPA ŞİMDİ ONSUZ...

2011-10-06T02:34:00.000+03:00

USTA GAZETECİ GÖKŞİN SİPAHİOĞLU

OTUZSEKİZ YIL ÖNCE

BAŞLADIĞI YERE DÖNDÜ

Cüneyt Ayral

Paris

(Bu söyleşi 2004 yılında yapıldı ve YOLCULUK kitabımda da yayımlandı)

1966 yılında Hürriyet Gazetesi’nin Paris muhabiri olarak gittiği Fransa’da, 102 Bulvar Chapms Elysee’de, bir oda da başlamıştı çalışmaya Gökşin Sipahioğlu..

Neler görmedi? Neler yaşamadı bu 38 yılda?

Savaşlar, iyilikler, kötülükler, dostluklar, arkadan vurmalar.. Herşeyi gördü geçirdi ve 38 yıl sonra, ilk başladığı yere, Champs Elysee Bulvarı’nın 102 numarasının 5’inci katına taşındı.

Şimdi sorduğu soru çok farklı: “Refleks fotograf makinası mı alsam, yoksa digital mi?” Çünkü Gökşin Sipahioğlu artık SİPA’nın sahibi değil...

Yirmisekiz yıl önce, yurt dışında benim de ilk fotograflarımı pazarlayan, bu meslekteki pek çoğumuzun ustası, yol göstereni, iş vereni Gökşin Sipahioğlu’nu 102 Bulvar Champs Elysee’de ziyaret ettim ve sordum, “ne oldu Allah aşkına?”

“Ne olacak, başladığım yere döndüm işte...”

Peki, güzel paraya satmamış mıydınız siz SİPA’yı?

“Ne güzeli? İki yılönce 22 milyon Franga sattım (3 356.000,- €), oysa 98’de doların dolar olduğu zaman, Bill Gates 22 milyon dolar vermişti de vermemiştim...”

Verseydiniz... Neden vermediniz ?

“Eeee, herşey para değil.. Vermedim.. Veremedim... Enayilik ettim. O zaman bankalar bana ayda 1 milyon Frank ( 152 672,- €) faiz teklif ettiler, düşünsene parayı... Ama satamadım.. Oysa Bill Gates bana iki yıl ajansın başında kalabilirsin demişti”

Sizin şöyle caddede, 102 numaranın önünde bir fotografınızı çekeyim mi?

“Olur tabii..”

Ama fotograf makinanızı da alın, asın omuzunuza..

“Ben bu ajansı kurduğumdan beri fotograf makinam olmadı ki.. Şimdi yeni almak lazım, ama karara veremiyorum, refleks mi almalıyım, yoksa digital mi?”

Vallahi usatacığım, ben refleksten vaz geçemeyenlerdenim, ama çok pahalıya geliyor, onun için de iş için hep digital kullanıyorum.. Artık seni bilemem tabii..

Peki ne oldu da ayrıldınız SİPA’dan? Çünkü bildiğim kadarı ile daha en az bir yıl orada kalacaktınız. Üç yıllık değil miydi anlaşma?

“Anlaşamadık, yani şimdi SİPA Press dünyanın en büyük ajansı, yılda 103 milyon Frank (yaklaşık 16 milyon €) yapıyor, buna karşılık Gamma 68 milyon Frank (10 buçuk milyon €), net açıklamasalar da Sigma da 60-65 milyon Frank (yalkaşık 10 milyon €) yapıyor, SİPA en büyük, ama yine de tabii para kaybediyoruz, bizi satın alan gurup geldi ekonomi yapalım dedi.. Önce bizim Bulvar Murat’daki arşivlerin olduğu katı boşaltıp, aşağıya almak istediler. Olmaz dedim..”

Bıraksaydınız alsalardı, ne olacak ki?

“Olmaz, buna ben karar veririm, bence uygun değildi.. Arşivler çok önemlidir, o işe bir başlarsan herkes gelip yok benim fotografım yok şu yok bu başlar sonra.. 20-22 milyon kare fotograf var arşivlerde... Oradan kıyamet koptu sonunda, ben de başladığım yere döndüm işte..”

Ama 22 milyon Frank az para değilki?Ben olsam çekilirim kenara, ooldu bitti, kim ne yaparsa yapsın, öyle değil mi?

“Yahu, o parayı aldık o zaman, borçları falan ödedik, bir şey kalmadı ki, o zaman vergi sistemi değişmişti, free lance fotografçıların vergilerini falan ödedik, gitti bitti para. Hem sen ne diyorsun yahu, ressam resmi, şair şiiri bırakbilir mi? Benyaşadığım sürece bu işi yaparım, bırakılır mı? Bırakamam!..”

70’li yılların başında, dünya basınındaki gelişmeleri iyi değerlendiren Gökşin Sipahioğlu, Fransa’da kuruduğu SİPA PRESS basın fotograf ajansı ile dünyanın dört bir yanına foto-haber ve foto - röportaj servisi yapmaya başlamıştı.

Kendisi de usta bir foto muhabiri olduğu için, mesleğin inceliklerini biliyor, çalıştırdığı fotografçılara da, ona göre olanaklar sağlıyordu.

Zaman zaman maddi sıkıntılara düşen Sipahioğlu, her zaman virajları dönmeyi başardı ve SİPA Press’i dünyanın en büyük ajansları arasına soktu.

Bugün fotograf servisi vermekte olan AFP ve AP ajanslarını da sayarsak eğer, SİPA dünyanın üçüncü büyük ajansı olma özelliğini sürdürüyor.

Gökşin Sipahioğlu, ajansını sattıktan sonra üç yl süreyle 100 metrekareyi aşan dev odasından ajansını yönetmeyi sürdürme hakkını da almıştı.

Ajans para kaybetmesine rağmen, çalışanları çok kısa bir süre önce büyük zamlar alabildiler. AFP’nin ve AP’nin gündelik haber fotografı akışı ile başetmeye kalkışmaktansa özel röportajlar ile piyasada güçlü olmayı denemek yerine, değişime ayak uydurulamadı, digital ortamların ve internetin olanaklarını da yeteri kadar değerlendiremeyen Sipahioğlu’nun bu yönetimsel yanlışı, SİPA’nın yeni sahipleri ile arasının açılmasına neden oldu ve anlaşmanın bir maddesi işlerlik kazandı, Sipahioğlu ajansından ayırlmak zorunda kaldı.

Aynı anlaşmaya göre 3 yıl süreyle ajans kuramayacak olan 77 yaşındaki kurt ve ünlü gazetecinin kendi kurduğu ajansından ayrılması, dünya basınında yankılandı.

Fransa’nın ünlü günlük gazetesi Liberation SİPA SANS “HİOGLU” başlığı ile Sipa şimdi “hioğlu’suz” diye verdi haberi.

Fransa’nın gözde gazetesi Le Monde ise 27 Kasım 2003 sayısında kültür sayfasını Gökşin Sipahioğlu’na ayırdı. L’express dergisi ise ünlü gazeteci için dört sayfasını ayırmıştı.

Gökşin Sipahioğlu’nun Amerikalı eşi Filiz Sipahioğlu, halen SİPA Press deki şef editörlük görevini sürdürüyor, ancak bu görevin daha ne kadar süreceği henüz belli değil.

Fransa’nın ünlü dergilerinden röprortajlar yapması için teklifler almaya başlayan usta gazeteci Sipahioğlu şimdi yol ayrımında.

Yeni bürosundaki 20 metrekarelik odasının duvarlarına sevdiği tablolarını taktıran, yerleşmeye çalışan Gökşin Usta’nın telefonu durmuyor, her gün, her saat eski dostları, dergiler, gazeteler onu aramayı sürdürüyorlar. O ise, “ne SİPA ile, ne de SİPA’sız...”

SİPA Press, Gökşin Sipahioğlu tarafından iki yıl önce Sud Communication şirketine satıldı. Ajansın New York, Moskova, Londra gibi merkezlerde kendi büroları var ve pek çok başka ajans ile de karşılıklı arşiv ve günlük haber dağıtım anlaşması var. Ayrıca pek çok teleizyon programının da anlaşmalı fotograf ajansı olan SİPA’da Gökşin Sipahioğlu’nun ayrılması ile genel bir huzursuzluk yaşanıyor, çünkü ajansta pek çok Türk çalışan var...

İZZET ÇAPA : BURÇLARIN AŞK ANALİZİ!

2011-09-25T01:56:00.000+03:00

İZZET ÇAPA : BURÇLARIN AŞK ANALİZİ!

STOUL: ♥ EXPOSITION PERSONNELLE "LET'S ROCK AGAIN" GALERI...

2011-09-01T13:03:00.001+03:00

STOUL: ♥ EXPOSITION PERSONNELLE "LET'S ROCK AGAIN" GALERI...: Du 23 septembre au 31 octobre 2011 la Galerie BARAZ à Istanbul en Turquie présente ma nouvelle collection d'oeuvres : "Let's Rock Again"...

♥ EXPOSITION PERSONNELLE "LET'S ROCK AGAIN" GALERIE BARAZ ISTANBUL TURQUIE ...

Du 23 septembre au 31 octobre 2011 la Galerie BARAZ à Istanbul en Turquie présente ma nouvelle collection d'oeuvres : "Let's Rock Again". Un événement organisé par Roxane & Cüneyt AYRALConsulting Art & Entertainment Agency.

Affiche expo solo Stoul - "Let's Rock Again" - Galeri Baraz Istanbul Turquie - Ayral Agency

Une exposition solo, qui regroupe ma dernière série de tableaux et dessins, réalisé dans un espritpop-rock, coloré et fun. Un clin d'oeil aux années 60-70, les célèbres icônes du genre se "stoulisent" et se féminisent : de Brigitte Bardot aux Beatles, de la groupie à Elvis Presley, de Grease à Happy Days, en passant par le boogie woogie, le disco roller, le pogo du punk mais aussi Nico des Velvet Underground, sans oublier la guitare, la chanteuse et la groupie. Tout un univers qui se décline sur un fond d'objets et motifs Pop Art, moderne et nostalgique à la fois.

Galerie Baraz

Kurtulus caddesi 141

Istanbul TURQUIE

Tableau "Brigitte Bikeuse" by Stoul

Tableau "Groupie" by Stoul.

Tableau "Paulette, Ringa, Georgette, Joan" by Stoul.

STOUL YAKINDA TÜRKİYE'DE

2011-08-30T13:02:00.000+03:00

ÜNLÜ FRANSIZ RESSAMI, GENÇ KUŞAĞIN ÖNDE GELEN TEMSİLCİSİ STOUL SERGİSİ

23 EYLÜL'DE İSTANBUL GALERİ BARAZ DA AÇILIYOR..

ROXANE - CÜNEYT AYRAL'IN "BARAZ SERGİLERİ" DİZİSİNİN SON HALKASINI KAÇIRMAYIN !...

1962 BARTIN - 2011 İSTANBUL

2011-08-24T12:34:00.000+03:00

VAR İDİ... YOĞ İDİ...

24 AĞUSTOS 2011

expression of experienced vision

2011-08-23T19:54:00.000+03:00

WRIITEN BY SİNAN AYRAL

Profusion come from sound,, sound is deep, strong, full but empty ( paradoxal...isn't?) ;

sound has no return, because when you come back on the sound you are creating a new sound, again and again, sound is infiinit, our braines has limit...

that's the reason why music is over our braines,

my brain is empty, is just an electrikkkkkk boxxx,

a complicated one,

but an elekktrikkk activity box quand meme...`

music is the drunkness of soul, the soul is drunk, drunk of love, drunk of hate, drunk of questions, drunk of incertituds, drunk of fear, drunk of coffee, drunk of infinit, DRUNK OF SPRITUAL LONELINESS.

So we put limits to this drunkness and then, come up the sound of tragedy:

The perfect mix between "APOLLON"( god of the sun that represent the limits and the wisdom of suffuring) and "DIONYSOS" (the god of strongs and louds emotions that express themselves on true the dithyramb)"

music is emptyness, but nothing on earth is Empty, everything is something, so everything that's between "the things" and thats we call "NOthing" is music, groove etc...

sometimes people don't even see the sacrifice of "A"r"t"i"s"t"s" ( and many form of arts are concerned..)

they don't feel the rain of the blues that kill the creator drop by drop, sacrifice by sacrifice, pain after pain, tears drops after heart scream..

the Real Artist had to choose between the truth of his life, and the "truth" of his art...

Most of them fool of fears and incertitudes choose: "la Vraisemblance, qui n'est qu'un subtil et hypocrite mélange de vérités et de belles apparences."

Les "artistes" ( avec le petit a) stop leur recherche a la frontiére de se qui devient périlleux...a la limite de leurs petit confort cesse la lutte..

La recherche de fraicheur, de puissance, de force extreme des choses, "la Musique (avec un M titanesque)" est trés violente et pourtant, paradoxalement elle cherche la douceur, la paix, la quiétude...

Les matelots, et meme les plus courageux franchisent rarement le pas... Mais en opposition a cela, des pirates de la recherche musicologique font leurs apparitions, "eux"..."LES "3,14rats" (pirates) ravivent l'odeur de l'équilibre, et cela, a travers des initiatives non justifié et qu'un simple auditeur peut laisser échapper a son écoute (pour ne pas dire que seul une élite les remarques), mais qui font partie intégrante de l'équilibre d'une composition (quelle quand soit l'origine).

De ses initiatives naissent une volonté de perfection a travers l'imperfection, a la lueur d'un décalage,

la ou l'on pourrait se croire dans un moment de vie presque usuelle, en réalité nous somme a la très fine frontière entre la vie et la "Vie", puis, de cette "Vie" avec un grand "V" nait le "Jeu".

Le "Jeu" avec un grand "J"( en référence au jeu de la recherche musicologique chez les chercheurs 3,14rats "Pirates") est l'assimilation du chaos a la capacité humaine a mesurer et a anticipé les choses d'une certaines maniére tout en acceptent sans cesse de désapprendre pour trouver des points de conjoncture entre toutes les théories qui habitent les différents Artistes..

Cependant, les pirates avec un petit "p" vont, malgré un départ courageux vers les rives de la découverte échoué et ne parviendrons pas a "l'ile au trésor" ( et finirons par copier des copieurs qui eux aussi avaient des songes de copieur et n'ont pas suent affronter leurs peurs).... Car la seul crainte du vide va ouvrir en eux la possibilité de l'abandon de leurs idéaux, , et comme un virus, cette possibilité va doucement mener le silence a prendre le pas sur l'intrigue et la passion.

Et si, si au si , oui, et si j'appuie bien sur le "si" , et c'est bien parce que les Pirates avec un grand "P" se font rares... si, par Hasard avec un grand "H" a Hasard, s'il en est encore de ces vrais bandits de la musique, des troubadours de la rue et des campagnes du sud, des troubadours sourds, des oreilles pour qui le jazz, le blues, le rock, le hip hop, la soul, le classique et le cri d'un volcan, leurs songes ou bien le bruit du vent n'ont qu'un sens, la puissance de Vivre avec un grand "V" , la subtil violence du Jeu Artistique d'on le "J" de Jeu a un grand "J" et le "A" d'Artistique a un grand "A"... Alors seulement, reste une bande de malade comme ont en voit si rarement que la plus part du temps ont les maltraites... Ne sachant pas un milligramme des répercussions majeurs de leurs humbles découvertes dans se que de sombre bovins qui se prétendent artistes ou amateurs d'art consomme sans en connaitre la provenance exact...(le courage des Pirate de l'art qui ont puisé la forcepure a la source du savoir, "l'expérience")

Pour cela L'Artiste, le Pirate enfin bref, quois qu'il en soit.. Cette personne pour qui la méconnaissance et un Jeu d'art de l'Amour qu'il Joue par Amour de l'Art fait face a une certaine forme d'hostilité.. de quelle affront et il question?

La peur du chercheur en musique :

le lieu de recherche ne se situe pas loin "d'ici et maintenant" ( NOW here), mais n'est pas beaucoup plus loin du "nulle part" (NO Where)...

et quand vous etes "ICI ET MAINTENANT", et que vous etes par la meme occasion "NULLE PART",`` née la peur du checheur... Cette peur tue comme un cobra royal a qui ont montre ses fesses, cependant reste ... LE charmeur de serpent , enfantin, pure sauvage et amoureux, compagnon d'ivresse du diable, et pourtant fils du ciel qui lui va.. il va, il vient , puis parfois, il disparais... mais ou qu'il soit, il n'est jamais très loin, car la terre et ronde, et c'est au fond de sa rétine qu'est imprimé la carte plus détaillé du monde, et sont monde il en rigole, s'en moque, et peut tombé dans l'insulte quand l'envie lui prend, mais non pas sans un fond de respect immense et d'humilité face a la toute puissance de se qui l'inspire..

Amoureux des sorcières et des filles pures, frère de Venus (avec qui il entretient de temps a autres quelques rapports incestueux pour avoir pris trop de sont vin..) , Il se présentent comme étant le "Macro des nymphes qui d'après ces songes les plus secret sont toutes folles de lui", compagnon de jeu de Mars, bras droit de Zeus (et qui pourtant maitre a pensée de Zeus lui dicte ce qu'il doit faire et faire comprendre au reste de la citée)... se charmeur ne reste qu'un simple humain, cependant l'olympe ne lui refuse pas la moindre choses, (du plus urgent des désires aux caprices le plus insignifiants)... Et tout cela il l'obtient car il est le seul a accordée Dionysos et Apollon pendant qu'il fout une trempe a Mars..Enfin voila bref' tout sa pour dire que le vide est musique et la musique est éternité, et l'éternité et un vide, un vide scalpé, sculpté, aimé et admiré... prédécoupé par le Chercheur avec un grand "C", ; Détraqué, `mais pas trop, ;Mortel, mais pas trop; divin, (mais faut le dire vite..); vivant, mais jamais assez, juste assez vivant pour assumer l'éternel retour que se soit un éternel retour comme Nietzsche l'entend ou bien tout simplement comme le simple battement d'un coeur ou bien d'un métronome.

A A Z Sinan.

ps//dsl pour l'orthographe et la grammaire ce n'est pas mon point fort et je suis très fatigué...

CACIK NASIL YENİLİR ?

2011-08-22T18:24:00.000+03:00

PKK ya karşı yürütülen sınır ötesi harekâtta dörtyüz PKK lının öldürüldüğü açıklandı !

Can Yücel’in, Datça’daki mezarı, gazetelerde çıkan, şaraplı anma haberleri sonrasında “balyoz” ile paramparça edildi !

Açlık ve yoksullukla boğuşan Somali’de yıllardır süren bu duruma, Birleşmiş Milletler yardım kuruluşları yoğun biçimde yardım ulaştırırken, daha pek çok uluslararası yardım kuruluşu da, YILLARDIR yardım ulaştırmayı sürdürüyor. Türkiye’nin birdenbire aklına düşen Somali’ye, yanına artistleri de alıp giden başbakan Türkiye’nin yardım elini uzattı ! Ekipte yer alan ses sanatçısı Ajda Pekkan, Somalili çocuklara çiklet dağıttı ! Somali’de evlerine dönmek isteyenleri engellediği düşünülen haydutlar, polis gücü tarafından, yargılanmadan, bulundukları yerde idam ediliyorlar !

Suriye Devlet Başkanı B. Esat’ı ABD, dolayısıyla da Türkiye gözden çıkarttı !

Libya’lı muhalifler Trablus’a girdiler, Kaddafi’nin nerede olduğu belli değil !

İngiltere’de bir gencin polis tarafından öldürülmesi, ülkeyi yangın yerine çevirdi ve insan haklarına bu kadar bağlı olan AB ülkesi, Büyük Britanya’da isyancılara karşı sert tavır takınıldı !

ABD güçleri Afganistan’da ağır kayıplar verdiler !

BDP li, yemin etmemiş milletvekilleri, PKK saldırıları ile ilişkilendirilmekten rahatsız olduklarını açıkladılar !

Abdullah Öcalan ile devletin yapmakta olduğu ikili görüşmelerin içeriklerinin açıklanmasını tüm muhalefet partileri istiyorlar !

Gazetecilerin, seçilmiş ve yemin etmiş milletvekillerinin tutukluluk halleri devam ediyor !

80 ihtilalinin baş sorumlusu Kenan Evren hakkında halâ bir iddaname hazırlanmamış olması kamu vicdanını rahatsız ediyor ve buna benzer pek çok davranıştan ötürü, hukuka olan güven günden güne azalmayı sürdürüyor !

* * *

Bunca patırdı arasında oturup ne yazacağımı bilemedim doğrusu, o yüzden de cacık yemenin incelikleri üzerine yazayım dedim, çünkü geçenlerde İstanbul Nişantaşı’nda, 2000 li yıllardan beri var olan, ama son zamanlarda pek bir ünlenen KANTİN lokantasına gittim ve cacık istedim. Cacığımın üzerine dereotu isteyince, garson bana “olmaz” dedi ! Neden ? Diye sorunca “bizde cacık böyle” cevabını aldım, o zaman cacığıma sızma zeytin yağı istediğimi ve ayrıca bir porsiyon da dereotu istediğimi söyleyince, “zeytin yağını masaya getiriyoruz, idare ederiz, ama dereotu olmaz!” deyiverdi.

Cacık deyip geçmeyin, ayrandan farkının “hıyar” olmadığını anlatacak değilim. “Git şefine söyle, müşteri dereotu istiyor” de, dedim. “Söyleyemem” dedi !

Şimdi, önce siz söyleyin, bir cacığı istediğim gibi içemeyeceğim lokantaya ben bir daha gider miyim? Kimbilir başka yemeklerde başıma neler gelecek ! Böreğin yanına hoşaf isteyeceğim, “yooook” diyecekler, “hoşafı böreğin yanına vermeyiz”!

O nedenle işte, ben KANTİN lokantasında yemek yememeye karar verdim.

Hani garson yanıma gelip: “beyefendi, biz size halis Silivri yoğurdundan özel bir cacık ikram ediyoruz, hele bir tadın, eğer beğenmezseniz, o zaman istediklerinizi getireyim, oysa biz yoğurdun tadını değiştirmeden size sunmak istiyoruz” falan diye, bakkalın yoğurdunu kakalamaya çalışsa, müşteri olarak kandırılmaya razı olacağım ! Ama nerede o nezaket ve zekâ parıltısı ?

Efendim, cacık dediğimiz, öyle enti püften bir serinletici ya da uyduruk bir salata değildir. Pek çok yapılma biçimi olduğu gibi, farklı tatma biçimleri de vardır.

Saf süzme yoğurttan, hiç su katılmadan yapılan “Grek tarzı” cacığın olmazsa olmazı sızma zeytinyağıdır. Diğer yoğurtlar ile yapılanlara ise kuru nane serpilebilir, taze nane doğranabilir, hatta marulun göbeği incecik kıyılarak, cacık zenginleştirilebilinir. Klâsik cacığın olmazsa olmazlarından birisi de, elbette ince kıyılmış dereotudur. Şimdilerde kullanılan sanayii yoğurtları ile yapılan cacığa, zeytin yağıdan başka, birkaç damla sirke de yakışır !

Demem o ki, “ben yaptım oldu! Bu böyledir” mantığı ile, ne devlet yönetilir ne de cacık yenilir !

SÜTYEN MESELEMİZ

2011-08-10T11:12:00.002+03:00

Memlekette seçilmiş milletvekilleri “tutuklu”, mazbatalarını almış oldukları halde yasama görevlerini yerine getiremiyorlar. Kesinleşmiş bir suçları yok, tutukluluk halleri yılı geçmiş, millet güvenip oy vermiş, seçmiş, ama hakimler güvenip tutuksuz yargılanmanın yolunu açmıyor...

Halâ yemin etmemiş olan BDP’li milletvekilleri parti gurup toplantılarını Diyarbakır’da yapmayı sürdürüyorlar.

Bir gurup Kürt kökenli Türk Vatandaşı, özerklikle ilgili bildiri yayımlıyor, yıllarını yurt dışında geçirmiş Kürt aydını, yazarı, şairi yurduna dönüp “ federasyonun” en akıllı çözüm olduğunu söylüyor.

Kuzey Kıbrıs’ta kazan kaynıyor, Güney Kıbrıs AB’nin dönem başkanlığına hazırlanıyor, komşuları ile “sıfır sorun” işini becerememiş olan T.C. Dışişleri Bakanlığı, AB ile ilişkilerimizi donduracağız diyor, herkes dönüp yeni kurulan AB Bakanlığı’na bakıyor..

PKK’nın saldırıları durmuyor.. Hergün iki taraftan da ölüm haberleri sürekli geliyor, kanıksanma yolunda yeniden hızla ilerleniyor.

Her iki seçmenden birisinin oyunu alabilmeyi başarmış olan iktidarın, bu konularda sabrı tükenmiyor...

Suriye’de olup bitenler ABD’nin canını sıkıyor, ama Kaddafi’yi al aşağı edemeyen, Afganistan’da ciddi kayıplar verip, işi başaramayan, Irak’ta çuvallayan ABD, şimdi bu “fena ekonomik göstergeler” varken bir de Suriye’ye saldırmak istemiyor, çünkü bu saldırı işi hayli pahalı. Bu yüzden de işi bizimkilere ihale edip “Bu iş bizim iç işimizdir, sabrımız taşıyor” gibilerinden altı boş demeçlerle gülünç olmamıza neden oluyor.

Bu durumda oturup, hangi konuda ne yazacağım, eleştirsen de yararı yok, çünkü kimse ne dediğini bilmiyor.. İyisi mi dedim, şu eski mesleğimden söz edeyim ve sütyen meselemizi yazayım.

Tatil nedeni ile Bodrum’a geldim. İnsanların sokakta sigara içtikleri için saldırıya uğramadıkları, şortla minibüse bindikleri için yumruk yemedikleri tatil beldemizde, kadınlarımız bikinileri, trasparan buluzlarından görülen sütyenleri ile rahatça dolaşıp gezebiliyorlar. Elbette buraya “şimdilik” diye bir not koymakta yarar var, çünkü üçüncü dönem iktidarın daha ilk ayında, sopa yiyen sporcu kızımız, Erzurum’da, sokakta sigara içmek yüzünden tartaklanan genç kadın çoktan manşetlerde haber oldular. Onların yanı sıra, suskun durup, ses etmeyen, etliye sütlüye buluşmamayı yeğleyen halkımız da haber olmadı değil..

Efendim, 1982 yılında başladığım kadın içgiyimi işine giriştiğimde, kadınlarımızın sütyen giyinmeyi bilmediklerini farketmiştim.

O zamanlar daha bu içi dolgulu (kabuklu) sütyenler yoktu. Kadınlarımız kendilerine bir beden küçük sütyen aldıklarında, daha zayıf olduklarını sanırlar ve sütyen bonelerinin içinden fışkıran memeleri ile, karşıdan bakıldığında 4 memeliymiş gibi dururlardı. Bu da yetmiyormuş gibi sağ ve sol yanlarından etleri fışkırır ve fena bir görüntü verirlerdi. İşte bu yüzden gündelik gazetelerden başlayıp, haftalık dergilere, aylık kadın dergilerine kadar sütyenin nasıl seçilmesi, nasıl giyilmesi konusunda konuşmaya, anlatmaya başladım. Baktım ki o da yetmedi, oturdum THE SÜTYEN diye bir kitap yazdım ve her yıl içgiyim mağazalarında, büyük mağazaların içgiyim bölümlerinde çalışmakta olan arkadaşlarımızı toplayıp, iki üç gün süren seminerler verdim. Kadınlarımıza da, sütyenlerini alırken, bu yetiştirilmiş uzman arkadaşlarımıza başvurmalarını önerdim. Bütün bu çalışmalardan sonra, sütyen satış istatistiklerimiz Türkiye’de doğru sütyen kullanımının arttığını göstermeye başladı bize, eğitimin yararını görmeye başlamıştık.

1996 yılı sonunda mesleği bıraktım.

Sütyen işindeki icadlar artmaya başladı bu yıllar içinde ve günümüzde meme ucunun görünmesini engelleyen hazır boneli (kabuklu) sütyenler, özellikle muhafazakar toplumlarda rağbet görmeye başladı, bu tür ürünler, kadının memesi, sütyen bonesi içinde dolaşıp gezse de dışardan eşitlenmiş bir görüntü de vermekte olduğu için en çok sevilen sütyenler oldular, hatta pek çok üretici klâsikleri üretmekten vazgeçtiler bile.

Gelin görün ki. Nereden baksanız 10 yılımı alan “giyinmeyi öğretme” çabam boşuna gitti ve yine bütün kadınlar yanlış sütyenler giyinmeye başladılar..

Anlaşılan bizim topplumumuzda “öğrendiği anlayıp, içselleştirmek” gibi bir davranış olmadığı gibi, öğrendiğini aktarmak, yeni nesillerle paylaşmak gibi bir davranış biçimi de yok, bu yüzden de, ne öğreniyoruz, ne öğretiyoruz. Geldiğimiz yer ise gözler önünde...

Sütyen gibi, çoğumuzun düşünüp ciddiye almadığı bir mesele, bize nasıl yanlış giyinen bir kadınlar ordusu sunuyorsa, memleket gibi ciddiye alıp düşünmediğimiz meselemiz de bize, yanlış yönetilen ve günden güne sömürgeleşen bir Türkiye sunuyor...

İKTİDAR VE ASKER

2011-07-31T11:48:00.002+03:00

Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucuları Osmanlı’nın paşalarıdır. 19 Mayıs 1919 da Mustafa Kemal Samsun’a gelerek Kurtuluş Savaşının ilk ateşini yakarken askeri üniformasını çıkartarak, bu hareketin “sivil bir halk hareketi” olduğunun altını çizmiştir, yani Kurtuluş Savaşı, ne denli paşaların başlattığı bir eylem ise de, sivil bir devrimdir diyebilmiştir.

Mustafa Kemal, TBMM’inin başkanı olarak “başkomutanlığı” üstlendiğinde ve işgalcilere karşı savaşı sürdürdüğünde artık Osmanlı Paşası değildir. Etrafındaki diğer komutanlar da aynı konumdadırlar, hepsi TBMM’inin subayları olarak savaşmışlardır.

Cumhuriyetin ilanı ile birlikte de tüm “paşalar” sivil yaşamlarına geri dönmüşler ve siyaset ile uğraşmaya başlamışlardır.

Türkiye’nin ilk siyasetçilerinin çoğunlukla “asker” kökenli olması, devrin eğitim ve görgü sisteminden onların yararlanmış ve kendilerini yetiştirmiş olmalarından kaynaklanmaktadır. Ancak asker kökenli olanların, farklı bir düşünme sistemleri olduğu da bir başka gerçektir. Onlar ister istemez, almış oldukları eğitimden ötürü “emir komuta zinciri” çerçevesinde düşünürler.

Türkiye’de Milli Eğitim sistemi sürekli bir öğünme ve başarı bilgisinin aktarılması üzerine kuruludur. Tarih kitaplarına bakıldığı zaman “Vatan-millet” söylemi ağırılıktadır ve kazanılmış zaferler ile öğünülen, yenilgilerden ve zaaflardan söz edilmeyen bir tarih bilgisi ile karşılaşılır, yurttaşlık bilgisi ve devrim tarihi dersleri de bundan farklı değildir. Eleştirisel bakış, kendin okuyup anlama ve değerlendirme sistemi neredeyse yoktur bizim milli eğitim sistemimizin içinde.

Bunu daha önceleri de yazmıştım ama yeniden tekrarlayacağım. Türkiye’de askerler ayrı bir sınıf olarak gelişmişlerdir. Onların evleri, siteleri neferler tarafından korunmaktadır. Kime karşıdır bu korunma? İstanbul Yıldız’daki askeri sitenin kapısındaki kum torbaları arkasında bekleyen nöbetçileri hiç bir zaman anlayabilmiş değilim ben. Onların yıllarca fabrikaları, onlara çok daha ucuz ürün satan marketleri, hatta kendi bankaları olmuştur. Bununla yetinilmemiş, kendi özel hukukları da olmuştur, askeri savcılar, mahkemeler, askeri yargıtay...

Ülkesini düşmana karşı korumak ve kollamakla görevli olan bir devlet görevinin bunca ayrıcalıkla yaşaması, yukarıda sözünü ettiğim milli eğitim sistemi ile toplumun diğer kesimlerine kabul ettirilmiştir. Askerler ayrıcalıklıdır !

1960 – 1971 – 1981 darbeleri bu ayrıcalıklı sınıfın siyasette boy göstermesidir. Öyle bir siyasi parti ya da sınıf düşünün ki, elinde top tüfek, tank var ! Elbette bunun çok partili demokrasi ile bir ilgisi yoktur.

AKP iktidarı, bundan önceki Anayasa değişikliklerinin referandumunda ve ardından da son seçimlerde, özellikle 1980 darbesinin hesabını soracağına açık şekilde söz vermiştir ve Ankara Cumhuriyet Savcılığı da 1981 darbesinin başındaki Kenan Evren’i evinde “ziyaret” etmiş ve ifadesini almıştır. Peki ya sonuç ne olmuştur? 1981 de onca işkenceyi gören, onca idam edilmiş insanın hesabını kim ve ne zaman verecektir? Bunun peşine kimse düşmemiş, kimse sorgulamamaktadır, AKP de % 50 oy almış olmanın rahatı ile iktidarını sürdürmekte, yalnızca istediği konulara el atmaktadır.

Eğer herhangi bir bakanlığın müşteşarı görevden alınsaydı ya da iktidar ile anlaşamayacağını anlayıp erken emekliye ayrılsaydı, bu basınımızda ne kadar haber olurdu?

Genel Kurmay Başkanının emekliliğini istemesi ve ardından kuvvet komutanlarının da aynı yolu izlemeleri aslında herhangi bir müsteşarın erken emekli olmasından çok farklı bir durum değildir. Bu durumu abartmak Türkiye’deki “ayrıcalıklı sınıfı” desteklemek ve içselleştirmek anlamına gelir ki, bu demokrasi ile bağdaşmayan bir durumdur. Üstelik tehlikelidir.

Ancak, erken emekliliğini isteyen genel kurmay başkanı ve kuvvet komutanlarının yapmakta oldukları açıklamaları da iyi değerlendirmek gerekir, çünkü onların temel gerekçeleri, tutuklu bulunan ve suçlanan arkadaşlarının halâ mahkeme edilmemelerinden ve tutukluluk sürelerinin kabul edilebilir sürenin çok ilersinde olmasından kaynaklanıyor. Yani burada asıl sorun “Orduda yapılan bir operasyon ve sivilleşme” meselesi değil, hukuk sisteminin Türkiye’de doğru çalışmadığının altının çizilmiş olmasıdır.

Sorun demokrasiyi içselleştirmeyi denemekte olan bir ülkenin günden güne hukuksuz bir demokrasi olmaya başlamasıdır ki, bu tür bir siyasi sistemin adı “faşizim” den başka birşey değildir. Asıl tehlike buradadır.

Türkiye’de mazbatasını almış, halkın oyları ile seçilmiş, dokunulmazlık zırhını giyimek istemeyen milletvekilleri halâ hapishanelerde “tutukludurlar” aynı şey görev başından alınıp tutuklanmış askerler ve emekli askerler için de geçerlidir.

AKP’nin hızla yapması gereken inandırıcılığını pekiştirmek ise, hukuk sistemini çalıştırmaktır, “güçler ayrılığı” ilkesine söz olarak sığınıp, suçu ispat edilmemiş olan insanları yargısız infaz etmektense, demokrasiyi çalışır hale getirmek AKP’nin de yararınadır. Bunu göz ardı edenler “Bugün sana, yarın bana” ilkesini unutmamalıdırlar.