Co widzi moje oko?

Zawieszam bloga

noreply@blogger.com (Kinia) — Wed, 23 May 2018 11:11:00 +0000

Czasem bywa tak, że trzeba podjąć pewne kroki, by móc rozwijać się dalej. Pewne czynniki wręcz pchają nas do różnych wyborów. Ja właśnie muszę takowe kroki wykonać dzisiaj.
Z powodu słabej popularności bloga zawieszam tą stronę, by skupić się mocniej na fanpage'u na Facebook'u i na instagramie. Planuję trochę zmian w publikacji zdjęć oraz być może w najbliższym czasie odświeżę swoje logo.
Nie wiem co mogę więcej napisać. Straciłam radość z prowadzenia bloga, ponieważ nie dawał żadnych efektów, a ja coraz mniej byłam z niego dumna. Nie skasuję go, zostawię go na pamiątkę.

Ja Was serdecznie zapraszam na facebook'a

Co Widzi Moje Oko

oraz na instagramie

@cowidzimojeoko

Widzimy się niebawem własnie tam, a tutaj się żegnam :)

Zauroczona w Katowicach | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Thu, 10 May 2018 12:56:00 +0000

Nie od dziś wiadomo, że Katowice to moje drugie po Tarnowskich Górach ukochane miasto. Klimat, jaki tam panuje nie da się porównać z żadnym innym miastem. Jego wielkość i otwartość na ludzi wzbudza we mnie fascynację tym miejscem. Najbardziej uwielbiam spacerować po mniej znanych uliczkach, jednak zawsze muszę być z kimś, kto trochę zna to miasto, dzięki czemu się nie zgubię. A na następny raz będę już wiedziała, dokąd prowadzą poszczególne ulice.
Bardzo lubię architekturę Śląska. Jest tak bardzo wyróżniająca się, że gdy się zobaczy typową kamienicę w np. Bytomiu, od razu przychodzi na myśl "Śląsk". Katowice oczywiście łączą ze sobą starą, jak i nowoczesną architekturę. Niektórzy widzą w tym chaos, ja za to rozumiem działanie miasta. Jest to reprezentacyjne miasto Śląska, nowoczesność musiała tutaj zaistnieć dla masy turystów. Jednak urok i tak pozostał, dlatego tak chętnie odwiedzam to miejsce.
Spacer z kumplem po mieście był bardzo spokojny, powolny. Miałam okazję bliżej przyjrzeć się miastu. Dostrzegałam drobne detale, które nie rzucają się w oczy za pierwszym razem. Przerobiłam dwa tematy tego dnia - fotografia uliczna oraz architektura. Była godzina 17, ruch był dość duży szczególnie na ulicach bardziej znanych, na których stacjonują środki transportu publicznego.

Chciałam pokazać codzienność, która panuje w tym mieście. Dla innych może to już rutyna, dla mnie niesamowita codzienność. Starsi mieszkańcy siedzący na ławkach, jacyś młodzi ludzie zmierzający za pewne do baru, tramwaje, wiozące zmęczone po pracy lub po szkole osoby, w oknie czasem jakaś starsza kobiecinka, oglądająca miasto z góry. Takie same rzeczy widuje u siebie w Tarnowskich Górach. Katowice takie wielkie, a jednak tą codziennością pokazują swą wyjątkowość. Zawiłe, wiem, ale tak odbieram atmosferę, która tam panuje.

Jestem pod wrażeniem, że mój kumpel dał się sfotografować.

Niektóre budynki miały ciekawe kształty lub miały niepowtarzalny look. Szczególnie uwzięłam się na ten jeden konkretny budynek. Jest cały w oknach, gdzie szkło jest różnobarwne w zależności z jakiego kąta na nie patrzymy. Jak dla mnie bardzo oryginalny projekt.

Byłam jeszcze na terenie Śląskiego Muzeum. Taka krótka wizyta.

Chcę jeszcze tu wrócić. I to nie raz.

Mój pierwszy Urbex | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Mon, 30 Apr 2018 18:51:00 +0000

Urbex - zwiedzanie opuszczonych budynków bądź terenów w celu edukacyjnym lub dla zabawy. Taka moja definicja.
Urbexy stały się popularne na YouTube kilka lat temu. Był wielki wysyp kanałów skupiających się na tego typu kontencie, niektóre bardziej w stylu paranormalnym, inne znowu tylko w celu zapewniania sobie małej adrenaliny. Ciekawe, że udało się twórcom sprzedać taki pomysł szerszej widowni. Wcześniej nie widziałam w tym nic ciekawego, dopóki sama nie spróbowałam.
Obok Hołdy Popłuczkowej stoi opuszczony budynek w bardzo złym stanie, lecz wciąż odwiedzany przez młodych buntowników lub przez takie dwie dziewczyny, które przyszły porobić zdjęcia, żeby mieć co na bloga wrzucić...
Nie no, żart.
Planowałyśmy to już dużo wcześniej z Magdą (budynek z jej perspektywy - link), trzeba było tylko poczekać na dobry dzień.
Już wcześniej opowiadałam, jak dziwnie czułam się obok tego miejsca. Słyszałam dziwne dźwięki, co tłumaczyłam sobie tym, że to tylko ptaki lub wiatr. Jednak jak jest się tam z kimś, nie jest już tak źle. W środku było widać, że wielu ludzi odwiedziło to miejsce. Graffiti na ścianach, śmieci, jakaś stara skórzana rogówka, pełno opon w piwnicy budynku. O gruzie już nie mówię, bo to oczywiste. Większość ścian była wyburzona, sufit tak samo w częściach, schody za to w stanie idealnym, dzięki czemu dostałyśmy się na górę, ale daleko na pierwszym piętrze nie dało rady iść, ponieważ nie było podłogi. W niektórych pomieszczeniach widać było osad z dymu na ścianach, więc padły podejrzenia pożaru, ale nie sądzę, by to pożar był powodem takiego stanu budynku. Miejsce musiało być związane z niedziałającą już kopalnią odkrywkową dolomitu "Bobrowniki". Mogliby go w sumie wyburzyć, a może o nim po prostu zapomnieli. Któż to wie.
Ogólnie klimatyczne miejsce, nadal śmieszy mnie ta skórzana rogówka w głównej sali. Musieli się tu jakoś urządzić. A może to dla bezdomnych, chociaż powątpiewam w ich mieszkanie w tym budynku. No ale co ja mogę wiedzieć?
Niedługo wejdą zdjęcia z Katowic. A na razie zostawiam Was ze zdjęciami z Urbexu. Miłego oglądania.

Jak motyl latamy własnym niebem | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Fri, 27 Apr 2018 14:37:00 +0000

Przychodzi w życiu ten czas, kiedy musimy się z czymś pożegnać. Pewne rzeczy, które były z nami od zawsze, nagle odchodzą i uświadamiamy sobie, jak szybko czas przeleciał i jak bardzo nie mieliśmy na to wpływu. I wtedy w głowie przetaczają się te wszystkie chwile, momenty, upadki i wzloty związane z tym, co od nas odchodzi.
Na każdym początku przekraczałam próg z nadzieja na lepszy czas. Z każdym następnym krokiem było ciężej i ciężej, jednak wciąż podążałam z nadzieja. Bywały momenty, kiedy chciało się to wszystko rzucić i pójść na skróty, ale wtedy oszukiwałabym sama siebie. A teraz... Kiedy nadszedł ten koniec wszystkich końców dotarło do mnie, że to była może czasami droga przez mękę, ale jednak nie zamieniłabym tego czasu na nic innego. To, ile poznałam ludzi, ile przeróżnych sytuacji spotkało mnie w czasie tych 15 lat nauki w szkole, miało ogromny wpływ na to, kim jestem w tym momencie. I mimo, że nie każdy nauczyciel wniósł coś do mojego życia, to jednak będę wspominać ich z uśmiechem na twarzy.
Dzisiaj, mając 20 lat, trzymając w ręku świadectwo ukończenia szkoły i czekając na dyplom technika mogę z dumą powiedzieć "Udało mi się". Jestem w miejscu, w którym chciałam być. Czas iść dalej i rozpocząć nową przygodę, czyli dorosłe życie.
Na takiej dużej tablicy były wycięte motylki, wylatujące z papierowego okna, w środku którego znajdował się cytat "Jak motyl latamy własnym niebem". Nie wiem, jak moja klasa, ale zrozumiałam przekaz tych słów. Każdy pójdzie teraz w swoją upragnioną drogę z pewnością siebie lub strachem w oczach. Każdy stworzy własne niebo, w którym będzie uczyć się latać. Inni pójdą na studia, żeby się dokształcić, inni znowu stawiają wszystko na jedną kartę i będą dążyć do upragnionego celu, jak na przykład międzynarodowa sława jako zespół muzyczny lub doceniany na świecie rysownik postaci animowanych. Albo jak ja - pójdzie w świat fotografii i spróbuje wszystkiego, żeby zachwycić świat.
Powinnam mieć tu zdjęcia ze szkoły, ale nie mam. Nie chcielibyście widzieć moich łez, kiedy odbierałam świadectwo, na które twardo pracowałam, by dostało się w moje ręce. Jako, że motywem przewodnim zakończenia okazały się być motylki, mam okazję zamieścić tutaj zdjęcia tychże stworzeń, które spotkałam na ścieżce rowerowej między Miasteczkiem Śląskim a Lasowicami. Te motylki przypominają mi, że świat nie jest wcale zły. Trzeba mieć na niego jakiś swój własny sposób, żeby się w nim odnaleźć. Dla mnie motyle to najlepszy przykład wykorzystania swojego życia w pełni. Rodzą się poprzez przepoczwarzanie z gąsienicy i lecą w świat, od razu, bez wahania. W szkole byłam gąsienicą, teraz jestem motylem.

Świerklaniecki klimat | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Sat, 21 Apr 2018 11:03:00 +0000

Mam brak weny twórczej.

W sensie nie chodzi o zdjęcia, bo w tym temacie jestem bardzo do przodu i mam bardzo dużo zdjęć do publikacji, co niedługo zrobię. Chodzi o to, że mam tyle tematów w głowie, które chciałabym omówić, ale jakby nie mam pomysłu, jak je przedstawić. Nie potrafię się wysłowić. Często w myślach omawiam sama ze sobą pewne sprawy i potem żałuję, że tego nie zapisuję. Chyba muszę wrócić do pisania opowiadań, bo powoli brakuje mi słów. A jednak czeka mnie matura i należałoby jednak trochę potrenować przed rozprawką. W sumie dobry pomysł.

W ogóle został mi ostatni tydzień szkoły. Jestem w szoku, że dotrwałam aż do tego momentu, choć byłam przekonana, iż w którymś roku zawalę na tyle, że się nie pozbieram. A ten semestr okazuje się tym najlepszym. Czy mogę być dumna? Będę dumna, jeśli poradzę sobie poza szkołą, gdzie czeka mnie już dorosłe życie. Praca, rachunki, praca, podatki, praca... i gdzieś w międzyczasie realizowanie swoich małych celów, by osiągnąć ten wielki. Brzmi absurdalnie? Hm... Na pewno będę się starała, by moje życie nie było nudne.

Na pewno nudno nie było w tym tygodniu. Pojechałam z moim kumplem Sławkiem do Świerklańca na wieczorny spacer. Przy okazji wzięłam aparat, bo w końcu obiecałam sobie brać aparat już wszędzie. Sławek to człowiek kochający świat. Widzi piękno, które skrywa w sobie nasza Matka Ziemia. Dlatego był tego dnia najlepszym towarzyszem do foto-spaceru. Jest jedną z niewielu osób, które uważa tak samo jak ja, że świat jest piękny.

A Świerklaniec jest na tyle wyjątkowy, że w idealny sposób pokazuje, jak bardzo się nie mylę.

A ten ogromny zbiornik Kozłowa Góra... Tam się dopiero dzieją przeróżne rzeczy.

W czasie końcówki zachodu słońca kolory na niebie stały się niesamowicie pastelowe. Rzadko widuję taki efekt, bo nie zawsze patrzę w drugą stronę podczas zachodu. Tego dnia było po prostu wyjątkowo. Musiałam pojechać aż tutaj, żeby docenić w całości tą złotą godzinę.
Ale to nie wszystko.
Usiadłam z kumplem na wale, tuż przy linii wody, by obserwować naturę, jaka pokazała się dopiero po zmroku. Zaobserwowaliśmy kilka bocianów, polujących na ryby, które akurat były blisko powierzchni, by łapać jakieś przedziwne owady. I mało tego - to, co zobaczyłam kilka chwil później, zaparło mi dech w piersiach. Te małe robaczki nie miały tylko wrogów w rybkach. Okazuje się, że w powietrzu tez im coś zagraża. Coś czarnego śmignęło mi przed oczami bardzo szybko. Nie zdążyłam się przyjrzeć, więc sądziłam, że to jakiś ptaszek. Ale przeleciał kolejny i kolejny. Spojrzałam w górę i zobaczyłam dziesiątki małych nietoperzy podczas żeru nad zalewem. Co prawda, to nie pierwszy raz, gdy je widzę, ale w takich ilościach i to nad wodą - jeszcze nigdy! To było na tyle fascynujące, ponieważ rzadko się je widuje. Niektóre leciały naprawdę blisko naszych głów, dzięki czemu słyszeliśmy dźwięk ich skrzydełek. Taki obraz przetaczał nam się przed oczami, ozdobiony dźwiękami świerszczy i ptaków, które jeszcze nie poszły spać. W dodatku przez zalew przetaczał się dziwny odgłos, jakby ciche huczenie czy dźwięk jakiegoś urządzenia. Nie mamy do tej pory pojęcia, ale było to dość tajemnicze.
Trzeba było wracać, więc zawinęliśmy się, by zdążyć na jakikolwiek autobus. Po drodze zrobiłam jeszcze parę zdjęć, ponieważ nad stawem w parku światło odbijało się pięknie, a woda była niesamowicie spokojna, przez co wydawała się być lustrem.

Uwielbiam takie wieczory.

P.s. Tak, wiem, mogą być niewyraźne ostatnie zdjęcia, ale bez statywu niewiele mogłam zrobić, by bez ruchu naświetlić zdjęcie. I tak wyszły lepiej, niż się spodziewałam.

Paulina (Amu) vol.2 | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Wed, 18 Apr 2018 09:14:00 +0000

Trochę się zbierałam do publikacji posta. Miałam tyle na głowie, że nie zdołałam wyrobić się w obiecanym terminie. Post miał być w niedzielę, a ląduje na blogu dzisiaj. No cóż, czasem tak bywa.
W sobotę miałam masę roboty związaną z sesją zdjęciową, jaką wykonywałam dla młodego małżeństwa na chrzcie ich pierworodnego syna. Pierwszy raz zapłacono mi za takową sesję, więc jestem zadowolona i mam nadzieję, że oni tak samo. Efekt był najwidoczniej zadowalający, ponieważ nie dostałam jakichś zastrzeżeń, więc uznaję to za sukces. Dobrze, że cała rodzina była przemiła, dzięki czemu nie czułam się jakoś nieswojo. Fajne doświadczenie i w przyszłości będę łapała więcej takich okazji.
Po tytule posta można wywnioskować, że robiłam sesję zdjęciową mojej przyjaciółce, którą już poznaliście. Jednakże to była taka raczej luźna wyprawa na zdjęcia, służąca odpoczynkowi przed kolejnym tygodniem szkoły. Mimo, że mi pozowała uznałam, iż nie zaliczę tego pod sesję. O tym szalonym weekendzie już Wam pisałam w poprzednim poście, także zapraszam, jeśli ktoś przegapił.
Był to naprawdę dobry dzień. Zachodzące słońce tworzyło piękne kolory, dzięki czemu zdjęcia wyszły uroczo. Złota godzina, której nie mogłam przegapić.

Jak z nią jeździłam po mieście, dosłownie każdy się za nią oglądał. W sumie to całkiem fajne. Jest sobą i nie udaje. Gdyby ją rodzice zaczęli rozumieć, byłaby chyba najszczęśliwsza na świecie.
Za kilka dni postaram się wrzucić post z nowymi zdjęciami, ponieważ poprzedniego dnia miałam interesujący wieczór.

Wykorzystaj chwilę | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Mon, 09 Apr 2018 18:38:00 +0000

Kochani! Cóż za wspaniały weekend, czyż nie?
Jak długo żyję, jeszcze nigdy nie przeżyłam tak ciepłego weekendu w kwietniu. A kiedy to piszę, termometr pokazuje 26 stopni Celsjusza. Jestem w ogromnym szoku, jak gwałtowne są ostatnio zmiany pogody i z jednej strony taka piękna aura cieszy, ale z drugiej strony mam świadomość, że klimat się zmienia i może mieć to fatalne skutki. Moja mama mówi to samo - nie pamięta, żeby kiedykolwiek w połowie kwietnia były takie temperatury. To świadczy o tym, że coś jednak się dzieje.
Ale nie myślmy teraz o tym.
Ja wspominam najlepszy weekend tego roku, który wykorzystałam w pełni. W końcu taka pogoda może się szybko nie powtórzyć. Jak można się domyślić - aparat poszedł w ruch. Jednak tym razem nie szukałam pięknych kadrów. O nie! Zrobiłam coś innego.
Często wypatrując tylko pięknych rzeczy, by umieścić je na zdjęciu zapominam, że wokół dzieje się wiele innych rzeczy, z pozoru zwykłych, lecz kiedy się zastanowić - wyjątkowych. Mam na myśli chwile, kiedy nie jestem na tripach sama, lecz z moimi przyjaciółmi. Wtedy zapominam o wszystkich troskach i zaczynam być sobą. Pomyślałam "w ten weekend pokażę zwykłość w niezwykłej formie". Robiłam zdjęcia moim przyjaciołom, kiedy się uśmiechali, wygłupiali, po prostu cieszyli się dniem, bo tacy są najlepsi, najpiękniejsi!

Piątek

Po zajęciach szkolnych, kiedy wyszłam na to piękne słoneczko, przeszła mi przez głowę pewna myśl - chcę jechać gdzieś poza miasto, ale o wiele dalej. Jako, że od bardzo dawna pragnęłam jechać z rowerem do Parku Śląskiego, namówiłam na ten mały wypad moją przyjaciółkę, która przy okazji sama skorzystała, ponieważ jeździ na rolkach. To była szybka decyzja, bo za pół godziny pociąg, więc trzeba się sprężyć. Całe szczęście, że dworzec PKP jest blisko. Na stacji Chorzów Miasto byłyśmy w 35 minut, więc bardzo krótko. Potem krótki spacerek przez miasto, które, nawiasem mówiąc, jest przeurocze. Po 15 minutkach byłyśmy na miejscu. Musiałyśmy na chwilę przysiąść na ławeczce obok Stadionu Śląskiego, żeby moja towarzyszka mogła założyć rolki. Ja natomiast przyglądałam się ogromnemu obiektowi, którego budowa zajęła wiele lat, by w końcu zakończyła się w zeszłym roku. Za dnia robi wrażenie swą wielkością, zaś po zmroku świeci kolorami i imponuje.

Świetnie się wokół niego jeździło na moim rumaku.

Park Śląski jest świetny. I nie mówię tego, bo to nie jest w moim mieście. W tym parku jest wszystko zrobione z myślą o każdym. Ścieżki dla pieszych osobno od rowerowych, a nawet drogi dla rolkarzy! Ależ Deta się ucieszyła na ten fakt, to sobie nie wyobrażacie. Jak było dalej? Lody, frytki i próba nauczenia mnie jazdy na rolkach. Poddałam się po 2 minutach. Jednak rower to moja miłość i więcej nie zdradzę tej pasji. Za to Deta bawi się na rolkach świetnie. Fajnie widzieć przyjaciółkę robiącą to, co lubi, a nie leżącą na łóżku w domu bez żadnych lepszych planów. Widzieć jej radość, kiedy coś jej wyjdzie, nawet taka głupia sprawa, jak zakręt, to świetne uczucie.

Na fotografię uliczną jeszcze przyjdzie czas. Muszę najpierw nauczyć się rozmawiać z ludźmi i nie bać się robić zdjęć, kiedy wszyscy patrzą. Te, które tego dnia próbowała zrobić w centrum Katowic nie są najlepsze. Mimo dobrej pogody, mój aparat trochę nie dawał rady, więc zrobiłam wszystko, co w moich siłach, żeby chociaż dwa były dobre.

Katowice są super.

Sobota

Sobotę spędziłam na rowerze samotnie, odkrywając nowe drogi. Pojechałam ścieżką, która prowadzi cały czas obok torów aż do stacji w Nakle Śląskim. Droga prowadzi do góry, skąd widać Osadę Jana, a także trochę centrum, w tym oczywiście ratusz, kościół ewangelicki oraz kościół św. apostołów Piotra i Pawła.

Bardzo spodobała mi się ta trasa. Dlaczego? Nie jest prosta. Trzeba trochę się napocić przy wjeżdżaniu pod górę, by później odpocząć przy dość niebezpiecznym zjeżdżaniu. To wygląda jak tor do downhill'u lub cross-country. Trochę innego treningu nigdy nie zaszkodzi.

Drugim powodem wybrania się w te rejony był tajemniczy obiekt, którego nadal nie umiem rozgryźć. Mijam go zawsze, jadąc pociągiem do Katowic. Wygląda jakby były ze sobą połączone trzy wielkie kominy lub piece. Jeśli wiecie, co to jest, dajcie znać w komentarzu. (Edit: Okazało się, że to wapienniki)

W okolicy było mnóstwo zawalonych garaży i budynków. Dziwne miejsce.

Wracając miałam znowu frajdę z jazdy po "torze wyczynowym" i nie tylko ja, bo mijali mnie inni rowerzyści, którzy z lepszymi rowerami robili o wiele niebezpieczniejsze rzeczy. W przyszłości też tak będę skakać! (Przynajmniej bym chciała)

Niedziela

Niedziela także minęła całkiem przyjemnie. Wizyta koleżanki mojej siostry sprawiła, że chciałyśmy jej pokazać kilka miejsc. W południe postanowiłyśmy ją zabrać nad mój kochany zalew Chechło-Nakło. Nawet w zimę nie było mnie na nim, więc już trochę zdążyłam się stęsknić za tym miejscem. Mocno wiało, ale to nie przeszkadzało w spacerze zwłaszcza, że było ciepło. Dziewczyny bardzo chciały zdjęcia, więc robiłam je mimo, że ostre światło uniemożliwiało mi wykazanie się. Ale miały przy tym dużo frajdy, z czego się cieszę.

Uwielbiam zalew. To miejsce, w którym spędzam każde wakacje odkąd przyszłam na świat. I wiem, że nie jestem jedyna. Pewnego upalnego lata nad zalew przyjechało prawie 50 000 plażowiczów, co jest dla mnie kolosalnym wynikiem, jak na taki zakątek w lesie. Jednak odkąd pamiętam to było tam tłoczno. Może też widzą w tym miejscu coś wyjątkowego.

Wieczorem ściągnęłam na ostatnie godziny słońca moją kolejną przyjaciółkę, miłośniczkę anime, którą już poznaliście. Przebrana za japońską uczennicę pozowała mi tego dnia do zdjęć, lecz efekty tej pracy zobaczycie innego dnia. Dziewczyna przy okazji zaliczyła swój pierwszy w tym roku wyjazd rowerem. Zabrałam ją w miejsce, w którym byłam poprzedniego dnia, czyli na trasę za Osadą Jana. Weszłyśmy jak najwyżej, by uchwycić zachodzące słońce. Akurat udało nam się zdążyć, bo martwiłam się, że za późno wpadłam na ten pomysł, lecz jeszcze było pół godziny do całkowitego zachodu, dzięki czemu mogłyśmy podziwiać kolory, jakie malowało Słońce. Uwielbiam takie zakończenia dnia.

Jaki morał niesie ten weekend i moje opowieści?

Kochani, żyjcie. Korzystajcie z życia pełną parą. Mamy niesamowicie mało czasu do dyspozycji, więc wieczne czekanie nic nie da. To jest Wasze tu i teraz.

Rusty Rage (30.03.2018r.) | Sesja zdjęciowa

noreply@blogger.com (Kinia) — Tue, 03 Apr 2018 17:14:00 +0000

Oooo Kochani! No to dopiero miałam niespodziankę!

Pierwszy raz zdarzyło mi się, żebym została poproszona o zdjęcia przez zespół muzyczny!

Byłam w głębokim szoku, że wybrali mnie.

A może nie? (śmiech)

Rusty Rage to młody, tarnogórski zespół rockowy. Swój gatunek określają jako "New Wave of Rock&Roll", co słychać i widać. Byli finalistami pierwszej edycji konkursu Imagine Poland w Warszawie. Są zdobywcami 2. miejsca na konkursie SPI nie SPI w Piekarach Śląskich, a już niedługo zagrają na Cover Festival (czyli dni miasta) 20 lipca tego roku. Chłopaki dają czadu, więc polecam sprawdzić ich utwory dostępne na YouTube. Zachęcam również do obserwowania na facebook'u (link) oraz instagramie (link).

Tak szczerze chłopaki to moi kumple. O zdjęcia zapytał mnie Łukasz (czapeczka z daszkiem), z którym uczęszczam do tej samej klasy. Jest członkiem zespołu od miesiąca. Mam z nim dobre relacje, tak samo z gitarzystą Marcinem (długie włosy, skórzana kurtka), którego znam już 13 lat! Jak ten czas leci...

Resztę poznałam dwa lata temu na dniach miasta. Drugi długowłosy to Bartek, chłopak z brodą to Wojtek, a najwyższy z nich to Dawid.

Nie muszę ukrywać, że te zdjęcia robiłam z wielką chęcią, ale i z przejęciem. Zadowolić pięciu facetów na raz to nie lada wyzwanie. Bałam się, że nie podołam wyzwaniu. A okazało się, że obawy były niesłuszne. Chłopaki dobrze mi się ustawiali, dzięki czemu ułatwili mi zadanie. Miałam głowę pełną pomysłów, lecz czasu nie za dużo, więc trzeba było wykombinować najmniej skomplikowane ustawienia, by załatwić obróbkę jeszcze wieczorem. Potrzebowali zdjęć do następnego dnia, ponieważ musieli je mieć do zgłoszenia.

Wszystko poszło gładko i jak się okazało - spodobało im się. Misja wykonana pozytywnie i mogę to zaliczyć jako taki mój mały sukces.

Pierwszego zdjęcia chłopaki nie wybrali. Ale ja je lubię. Złapałam ich w takim beztroskim momencie, kiedy sobie o czymś żartowali. Bardzo cenię sobie uśmiechy na zdjęciach, bo wtedy ludzie wyglądają świetnie. Łukasz stwierdził, że nie lubi swojego uśmiechu, a mnie się tam podoba. Jest taki niecodzienny, ale uroczy (jak to przeczytasz, możesz się śmiać, ale i tak zdania nie zmienię).

Ogólnie śmiesznie było, ponieważ zażyczyli sobie zdjęcia na tle muru. Ten mur należał do jakiegoś domu na nowo wybudowanym osiedlu. Wyobraźcie sobie miny ludzi, kiedy widzieli pięciu facetów z gitarami plus dziewczynę z aparatem. Przygoda bezcenna.

Naprawdę zachęcam do zapoznania się z nimi. Może będą to przyszłe gwiazdy światowego formatu? Życzę im tego z całego serca.

Ciepło? Czas na rower | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Sat, 31 Mar 2018 10:32:00 +0000

Media trąbią o śniegu, który spadł w dziewięciu województwach. Wiele gospodarstw bez prądu, święta spędzą szukając jajek wielkanocnych w śniegu. Polska sparaliżowana przez mały śnieżek.
A Śląsk? Rozkwita w nim wiosna!
Temperatura wzrasta powyżej 10 stopni Celsjusza, więc my tutaj nie narzekamy. Czasem popada, ale przynajmniej to nie śnieg, prawda? Byłam już zmęczona zimą, więc dziękuję Matce Naturze, że oszczędziła mój ukochany Śląsk. W końcu mogę wyjść z domu i jechać na rowerze na kolejne zdjęcia.
Planuję pojechać w końcu nieco dalej. Chcę zabrać rower pociągiem do Katowic i spróbować fotografii ulicznej. Zainspirowałam się zdjęciami na instagramowym profilu Macieja Pudełko, znanego jako Yellowbox. Chłopak tworzy filmy, jak jeździ rowerem po Warszawie, pokazując codzienne życie mieszkańców, czasem robiąc zdjęcia. Opowiem o nim trochę więcej przy okazji publikacji moich zdjęć z Katowic.
Na razie zadowalam się moim miastem, a raczej jego granicami, gdzie zawsze coś odkrywam. Chociaż miejsce, do którego się wybierałam, nie było dla mnie tajemnicze. Wiedziałam o tym od kilku lat, lecz nigdy jeszcze tam nie weszłam. Mowa o ruinach budynku przy Hałdzie Popłuczkowej w Bobrownikach Śląskich. Hałda to teraz zabytek UNESCO, lecz wjeżdżanie na nią na ten moment nie jest w moich planach. Dlatego odwiedziłam sobie budynek obok niej. Jest kompletnie opustoszały, cały w graffiti i wydobywają się stamtąd dziwne dźwięki, spowodowane za pewne wiejącym wiatrem (chociaż był podejrzanie spokojny) oraz przeciekającym dachem. Atmosfera wokół budynku była tak przytłaczająca, że po kilku minutach pojechałam z powrotem. Po prostu miałam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Normalnie nie boję się takich miejsc, ale tym razem coś mnie zmusiło do odwrotu. Już wiem, że ten mały urbex muszę popełnić z drugą osobą. Nawet wiem z kim.
Po tym ciekawym doświadczeniu postanowiłam pojechać sobie do Parku Repeckiego. Musiałam sobie nabić trochę kilometrów, by wrócić do dawnej formy i zrzucić to, co narosło na mnie w zimę. Jadąc główną drogą parku zastanawiałam się, dokąd prowadzą te poboczne ścieżki. To miejsce jest dla mnie tak bardzo nieodkryte, a nigdy nie skusiłam się na zjechanie z drogi. Jako, że miałam bardzo mało czasu, zjechałam tylko jedną ścieżką na dół, jakby w małą dolinę, na której wcześniej nie byłam. Płynęła przez nią mała rzeczka, która okazała się dopływem rzeki Dramy. W tym momencie wyciągnęłam aparat.
Uwielbiam fotografię makro, chociaż mój obiektyw nie jest przystosowany do tego rodzaju sztuki. Staram się robić jak najbliższe ujęcia, lecz czasem jest to po prostu niemożliwe. Wciąż się uczę.

Wesołych świąt, kochani :D
P.s. Za niedługo premiera rewelacyjnej sesji. Koniecznie polecam czekać.

Paulina (Amu) | Sesje zdjęciowe

noreply@blogger.com (Kinia) — Wed, 28 Mar 2018 17:15:00 +0000

Robi się coraz cieplej. Ludzie zaczynają wychodzić ze swoich ukryć zwanych domami i czerpią świeżego, wiosennego powietrza i w końcu ciesząc się życiem.
Wykorzystałam tą okazję do wyciągnięcia mojej przyjaciółki, która zazwyczaj siedzi w domu, do wyjścia na zewnątrz. Paulina jest wielką fanką seriali anime (japońskie bajki), które w sumie nie są wcale takie złe, jakby można było przypuszczać. Trzeba pamiętać, że to po prostu inna kultura i spróbować się w nią bardziej wgłębić, żeby przestać się tego bać. Zdarzyło mi się przeczytać mangę (japoński komiks) i byłam zachwycona. To nawet wciąga, jeśli ktoś lubi czytać i ma sporą wyobraźnię.
Paulina niedawno kupiła sobie dwa cosplay'e postaci z takowego anime. Pomyślałam, że chętnie wykorzystam tą okazję to zrobienia sesji cosplay'owej mojej koleżance. Mimo, iż bardzo nie lubi stać przed obiektywem, dla mnie ten raz się zgodziła, za co jestem jej ogromnie wdzięczna, bo nikogo innego w takim stylu po prostu sobie nie wyobrażam.
Ta sesja trochę mnie uspokoiła, ponieważ mam problemy zdrowotne, które mnie niepokoją. Próbuję jakoś zająć myśli pracą nad zdjęciami, ale czasem to jednak nie wychodzi i wtedy jestem bardziej nerwowa. Dlatego też ostatnio zdjęcia się nie pojawiały na blogu, bo nie miałam siły w ogóle się za to zabrać. Na szczęście już się ogarnęłam i wstawiam zdjęcia mojej przeuroczej przyjaciółki.'

Magda (9.03.2018r.) | Sesja zdjęciowa

noreply@blogger.com (Kinia) — Thu, 15 Mar 2018 11:27:00 +0000

Przed mój obiektyw trafiła cudowna dziewczyna.
Kim tak w ogóle jest Magda?
Magdalena to siostra mojego (chyba) przyjaciela. Znałam ją z jego opowieści, aż w końcu zobaczyłam Magdę na facebook'u i postanowiłam zaprosić do znajomych. Strzał w dziesiątkę! Dziewczyna jest fotografem i to niezłym. Chociaż tak samo jak ja ma wiele do nauki, to widzę w niej potencjał i będę ją śledzić, do czego serdecznie zapraszam i Was, moi drodzy czytelnicy. Ma także swojego bloga (link), a także instagrama (link). Warto wspierać! Miłe słowa, a także dobre rady zachęcają nas do dalszego działania!
W poprzednim poście wspominałam już, gdzie wykonywałam zdjęcia, więc sądzę, że powtarzanie tego jest zbędne. Cóż, więc o czym tu pisać?
Jest wieczór, kiedy to piszę, a publikacja nastąpi następnego dnia. Wieczorem podobno myśli się najlepiej. Jest coś w mroku panującym w moim pokoju, co powoduje, że zaczynają się w głowie tworzyć przeróżne historie lub wracają wspomnienia. Patrząc na zdjęcia, które tutaj wstawiam, tych wspomnień mam aż za dużo i zastanawiam się, co mam z tym zrobić. Pominę powód, dla którego te zdjęcia tak mnie poruszają w podświadomości. Ważne jest to, że dawne czasy dają o sobie znać. Ile cierpliwości i czasu poświęciłam tym wszystkim chwilom, które nie chcą wyjść z mojej głowy, to aż żołądek zaczyna mnie boleć. Może z żalu, że nic nie wyszło, nie mogę sobie poradzić z tym natłokiem myśli. Nie wiem.
Owszem, były momenty piękne. I próbuję pamiętać tylko o nich.
Ktoś mnie kiedyś spytał "Co sprawia, że czujesz się szczęśliwa?"
Niepoprawne pytanie. Nie pasuje mi w nim słowo "szczęśliwa". Szczęśliwym jest się na końcu, podczas własnej śmierci, kiedy przez ostatnie minuty analizujemy nasze życie i albo potwierdzamy jego wyjątkowość albo wciąż nie doceniamy tego, co mieliśmy.
Pytanie te trzeba przekształcić i zmienić.
Powinno ono brzmieć "Co sprawia Ci radość?".
I zdziwię Was, jeśli nie odpowiem "fotografia".
Owszem, sprawia mi to radość. Ale nie to jest dla mnie najlepszym uczuciem od samego początku mojego życia.
Radość sprawia mi... radość innych.
Czy jest coś piękniejszego niż szczery, niczym niewymuszony uśmiech życzliwości lub radości skierowany w naszą stronę? W czasach ciągłej nienawiści i narastającego gniewu tak bardzo brakuje zwyczajnej uprzejmości ze strony drugiego człowieka. Ja osobiście zawsze staram się być dobrze nastawiona do innych, ponieważ nie kręci mnie wyśmiewanie czy obrzucanie kogoś błotem za jego plecami. Nawet jeśli ktoś kiedyś coś złego mi powiedział lub był dla mnie bez powodu niemiły, ja się nie będę odwdzięczać, ponieważ nie lubię się zniżać do tego samego poziomu co osoba atakująca. Nie unikniemy wrogów, ale nie bądźmy ich prowokatorami. Bądźmy sobą i rozsiewajmy radość i miłość, a nie nienawiść. Życzę Wam, byście uśmiechali się mimo wszystko.
Powinnam pisać o tej sesji, ale tak szczerze to co mam napisać? Kolejna sesja treningowa, która pokazała, ile jeszcze mam do nauki. Magda, przy drobnych poprawkach, pozowała całkiem dobrze, ale wiadomo, że nie każdy jest stworzony do modelingu (tak jak ja, bo ja wolę być za obiektywem). Jednak tak jak wspomniałam - to tylko mój trening. Mimo to Magdzie zdjęcia się spodobały. Może Wam też się spodobają. Ocenę pozostawiam Wam.

Czyżby wiosna? | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Sun, 11 Mar 2018 11:11:00 +0000

Ciepły wiatr, bezchmurne niebo, słonce grzeje w nasze główki... Tak, kochani! Wiosna w końcu zawitała do naszego kraju. Oczywiście może się zdarzyć, że jeszcze spadnie śnieg, ale nie będzie już mrozów poniżej -10 stopni. Tak przynajmniej myślę z autopsji.
Jako że pogoda robi się coraz lepsza (dzisiaj z rana +13 stopni), a moja chęć robienia zdjęć się zwiększa, ogłaszam wszem i wobec KONIEC PRZERWY, która trwała krótko, ale o to mi chodziło. Mam nowe pomysły, nowe pokłady energii i chcę wrócić z nowym materiałem.
Mam materiał.
Rozkładam go na dwa posty. Ten będzie dotyczył wiosny, a drugi to sesja wyjątkowej osoby.
Chociaż zdjęcia nie pokazują tak naprawdę wiosny, a raczej resztki zimy, ale słoneczko, które wtedy świeciło było bardzo wiosenne. Już tęskniłam za ściągnięciem czapki i rozpięciem kurtki. Jestem klaustrofobikiem, nie lubię ciasnoty.
Wraz z Madzią poszłyśmy do lasu w Lasowicach. Chciałam jej pokazać kolejne fajne miejsce, jakie istnieje w Tarnowskich Górach. Modelowałyśmy sobie nawzajem (link do jej bloga, gdzie widnieję ja), a ja jeszcze przy okazji przyglądałam się naturze. Na gałązkach pojawiły się pąki, ptaki zaczęły wesoło ćwierkać, a ja czułam się jakby weselsza. Brakowało tego słońca tak bardzo, więc jego całodzienna dawka zrobiła mi dobrze. Może da mi to powód, by się zmobilizować w szkole i zdać matematykę, ale będzie ciężko, bo jest tego za dużo. Dla chcącego nic trudnego, hah.
Powiem Wam, że chyba wyciągnę dzisiaj rower. Jest tak cudnie, a nie chcę zmarnować czasu. Chyba, że pewna osoba mi w końcu odpisze, to pójdę na jeszcze jedną sesję. Tak czy siak - pogoda mnie satysfakcjonuje!
Zdjęcia, które Wam tu wstawię pokazują powoli odchodzącą zimę. Przy temperaturze +13 stopni lód na stawie wojskowym był wciąż twardy, ale jednak już śliski, bo część się roztopiła. Jestem ciekawa, jak wygląda sytuacja na zbiorniku wodnym w Kozłowej Górze. Ten to dopiero był skuty lodem tak, że można było po nim pospacerować.

Zdjęcie poniżej mi się podoba. Wygląda jak okładka książki, według mojego mniemania. Gdybym miała możliwość zrobienia zdjęcia z góry, byłoby o wiele lepiej.

Nie skupiałam się na samym lodzie. Na drzewach też znalazłam małe obiekty, które mnie zaciekawiły. Typowe resztki z jesieni, które przetrwały zimę.

Ostatnie jest najlepsze.
Jak tylko natura zacznie rozkwitać, będą piękne zdjęcia. Trzeba poczekać.

Przerwa | Dodatki

noreply@blogger.com (Kinia) — Thu, 22 Feb 2018 13:00:00 +0000

Tak, nie mylą Was oczęta. Będę miała krótką przerwę od nowych zdjęć, ponieważ szkoła spowodowała, iż muszę trochę posiedzieć w domu i dopilnować, żebym zdała ostatni semestr mojego życia. Ale...
Nie zaniedbam Was, o nie!
Przez cały okres posiadania Olympusa zebrałam dość spory materiał, który (o losie, dlaczego) nadal nie został w pełni wykorzystany. Przeglądając wszystkie oryginały, zapisane na Dysku Google, wciąż znajduję zdjęcia, z których można wiele wyciągnąć, a jednak nie zrobiłam z nimi nic. Nadal zastanawia mnie, co wtedy mną kierowało. Może to, że nie wszystkie nadają się, żeby wrzucić je od razu. Może ja musiałam dojrzeć, by znowu nad nimi popracować. Jedno jest pewne - coś znalazłam.
To kontynuacja jednego z postów (link), w którym już wrzucałam niewykorzystany materiał. Dziś będzie bardziej zróżnicowany, więc trzymajcie się, albowiem zabieram Was w krótką podróż.
Kojarzycie post, w którym wróciłam do ważnego dla mnie miejsca? Na pewno tak, bo bardzo Wam się spodobał. Dla przypomnienia polecam zajrzeć (link), bo były to jedne z moich lepszych zdjęć. Zrobiłam niewiele zdjęć tamtego dnia, ponieważ miałam tylko około 20 minut na wykorzystanie pięknego, czerwono-pomarańczowego światła, rzucanego przez zachodzące słońce. Uparłam się na ujęcia makro, które kocham i w przyszłości planuję zakupić obiektyw do tego typu zdjęć. Czemu ta konkretna roślinka nie została przeze mnie zauważona i obrobiona, nie wiem do teraz. Ma potencjał, którego wtedy nie zauważyłam, a szkoda.

Jedźmy dalej.
Uwielbiam wsie. Najlepiej małe. Często odwiedzam moją przyjaciółkę w Laryszowie. Miejscowość z dwoma ulicami, przez co oczywiście jest wsią. Chciałam zrobić jednego dnia zdjęcia mojej koleżance na polu, bo był akurat czas koszenia ich. Sesja nie wyszła, ja zdenerwowana, więc sądziłam, że nic z tego nie wyciągnę. Jak to ja robiłam zdjęcia wszystkiemu wokoło. Wcześniej chyba nie zobaczyłam w tym zdjęciu nic ciekawego, ale teraz, kiedy wiem, co się działo po zrobieniu go, zobaczyłam w nim coś wyjątkowego. To było tak niepozorne ujęcie, tak spokojna pogoda wtedy panowała... Nie sądziłam, że nadchodzi potężna wichura, która wyrządzi dość spore szkody. To był dość straszny dzień, ponieważ nie wiedziałam, czy zdołam wrócić do domu. Nie było prądu, wiało z dużą prędkością. Po prostu strach wyjść z domu na autobus. Oczywiście burza lekko się uspokoiła, przestało tak wiać, nie padało, jednak wciąż grzmiało i błyskało. Wróciłam autobusem do domu i gdy dotarłam do centrum TG zobaczyłam, że w mieście prąd normalnie jest, a życie w nim tętni tym samym rytmem co zawsze, jakby burzy tu nie było. Coś niesamowitego. Kolejna zaleta mieszkania w mieście - tutaj tak nie wieje.

No i jeszcze wycieczka do Milówki... Jak już mówiłam o tym w jednym poście (link) - bardzo nieudana dla mnie wycieczka fotograficzna. Zdjęć dużo, ale efektów brak. Jednak przejrzałam je na nowo i w sumie coś jeszcze z tego wyciągnęłam. O dziwo. Może i potrzebowałabym na nie trochę więcej czasu (niestety musiałam iść z grupą i nie mogłam się zatrzymywać na długo, no i jeszcze zmęczenie mi nie pomagało), ponieważ ujęcia wyszłyby lepiej, gdybym się bardziej skupiła. No ale cóż, mam szczęście, że jednak wyszło.

Pewnie jeszcze coś kiedyś wyskrobię z czeluści mojego dysku, ale na ten moment to wszystko.
Nowe zdjęcia pojawią się może na wiosnę. Na razie pogoda jest już tak niestabilna, że rezygnuję już na ten miesiąc z prób robienia czegoś fantastycznego. Marzę jedynie o jednym zimowym weekendzie, dzięki któremu wykonam w końcu jedną sesję. A na ten moment robię przerwę.
Nie zaniedbam Was.
To do zobaczenia!

Krzysiu (11.02.2018r.) | Sesja zdjęciowa

noreply@blogger.com (Kinia) — Sun, 18 Feb 2018 13:07:00 +0000

Długo się zastanawiałam nad pokazaniem tej sesji, ponieważ pierwszy raz robiłam ją z myślą o blogu. Jednak co mi szkodzi? W końcu pokazuję swój rozwój.
Na sesjach ludzi jeszcze mało się znam. Robię je po prostu po swojemu i jak wyjdzie, to dobrze, a jak nie... Cóż, trzeba się podszkolić.
Zimą chciałam zrobić tylko jedną sesję, zupełnie inną od tej, którą tutaj pokażę. Nie dowiecie się jaką, bo to tajemnica. A jednak dostałam możliwość zrobienia sesji męskiej, dzięki mojej koleżance Magdzie (zajrzyj do "Polecam"), która ściągnęła na zdjęcia swojego znajomego, Krzysztofa. Na pierwszy rzut oka myślałam, że mam do czynienia z bardzo młodym chłopakiem w wieku co najwyżej 17 lat. Okazało się, że jest nawet starszy ode mnie o tej jeden rok. Jego uroda jest tak nietypowa, że miałam trudności w pokazaniu jej o tej porze roku. Chciałabym go wykorzystać do czegoś zupełnie innego, ale muszę to sobie jeszcze przemyśleć.
Z chłopakiem szybko złapałam kontakt, dobrze się rozumieliśmy i dogadywaliśmy. Okazał się być chętny do pozowania nawet w niezbyt bezpiecznych miejscach. Choć to ja najpierw testowałam te miejsca, czy przypadkiem nie dojdzie do katastrofy. Lód nigdy nie jest pewny.
Nad zdjęciami pracowałam cały wieczór. Trochę pobawiłam się nad efektami starego zdjęcia, żeby przypasować ujęcie do klimatu miejsca, jakim jest Świerklaniec. Naprawdę miałam dylemat, bo zdjęć miałam około 100, a niewiele z nich wyciągnęłam. Krzysiowi się spodobały, ale wciąż nie jestem na tyle przekonana. Wiem, że wiele mam do poprawy w swojej technice i czeka mnie długa droga do osiągnięcia jakiegoś poziomu. Jestem zdeterminowana.

Mój aparat powoli nie wyrabia. Wiem, że wkrótce czeka mnie wymiana sprzętu, przede wszystkim obiektywu z lepszym zoomem, ponieważ to co widzicie, to największe przybliżenie, jakie jest możliwe. No ale w jakiś sposób to zdjęcie nawet mi się podoba.

Wciąż uwielbiam to miejsce.

Narnia | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Thu, 08 Feb 2018 14:16:00 +0000

Zima...
ZIMA I ZIMA.
Powoli mam jej dość.
Zimno, śniegu prawie brak (zdarzą się dni, kiedy posypie i potem wszystko topnieje do wieczora), a znajomi nie chcą wychodzić na zewnątrz i przez to zostaję sama na lodzie.
I co wtedy?
Szukam kogoś, kto mnie zrozumie.
I znalazłam.
Magdalena (<--- klikaj) okazała się jedyną osobą, która chciała tego pewnego dnia iść ze mną na spacer w poszukiwaniu zimowych kadrów. Dobrze się złożyło, że ów dziewczyna nie zna dobrze mojego miasta, więc mogłam ją zaskoczyć. Pojechałyśmy autobusem (19 na Bytom, ach kochany) na Bobrowniki Śląskie, by potem z samego przystanku przejść się około kilometra w miejsce, które niegdyś było dla mnie niedostępne przez matkę, która ciągle się o mnie bała za dziecka. Teraz robię co chcę, więc jak tylko dowiedziałam się o wejściu z drugiej strony, jestem tam bardzo często na rowerze w czasie sezonu. Dolomity są chyba najdzikszym miejscem w Tarnowskich Górach. Tam natura żyje własnym życiem i dziwię się, że jeszcze nie zrobili z tego miejsca mekki turystycznej. Nie raz spotykałam tam turystów, którzy chcieli zobaczyć, co zostało z niedziałającej już kopalni odkrywkowej. Albo wspinaczy, który próbowali zdobyć szczyt ścianki, po której się wspinali. Najczęściej jednak jest to miejsce dla motocyklistów, którzy wbrew prawu, które głosi, iż pojazdami silnikowymi wjechać na obiekt nie można, szaleją po terenie i prześcigają się w ewolucjach.
W zimę miejsce to jest puste. Nikt nie przychodzi wtedy, żeby zejść na dół. Śnieg na to nie pozwala. Ale widoki powalają.

Gdzie ja się znalazłam? Czyżbym weszła do niewinnie wyglądającej szafy, by znaleźć się w magicznej krainie Narnii? Tak się poczułyśmy.
Na pewno tam wrócę po jakiejś śnieżycy, bo brakuje mi tu białych drzew. Ale zrobiło to na mnie wrażenie.

Wrażliwość? | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Thu, 01 Feb 2018 10:05:00 +0000

   Usłyszałam ostatnio, że jestem wrażliwa. Odkryciem Ameryki tego nazwać nie można, bo to było wiadomo od dawna. Brawo, kumplu, znamy się już trzy lata, jak mogłeś to przeoczyć? Ach ci fotografowie...
   Jestem wrażliwa, to fakt. Co to dla mnie oznacza? Łatwo mnie zranić. Ale to nie wszystko. Jestem wrażliwa na piękno, jakie skrywają w sobie pewne rzeczy czy miejsca, jak architektura miasta, muzyka, czy też obrazy. Potrafię się zachwycić zdjęciem pieprzonego kwiatka, bo zawsze znajdę z tym powiązanie z dzieciństwa lub ze swojego życia. Dużą rolę odgrywa to, co przeżyliśmy, czego się nauczyliśmy przez cały okres życia. Dzięki temu doświadczeniu jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć wszechobecną sztukę i co najlepsze - sami ją stworzyć. Przytaczając słowa mojej byłej nauczycielki przedmiotów zawodowych "To co teraz stworzycie, to właśnie finał tego, czego do tej pory się nauczyliście". Wzięłam to sobie do serca, bo ma rację. Każdy projekt, jaki wykonałam w szkole, był właśnie takim finałem. A z każdym następnym było coraz lepiej. Nie powiem... Sprawiało mi frajdę zrobienie jakiegoś plakatu czy kalendarza, ale tylko wtedy, gdy temat był związany ze mną. Wykonywanie broszur czy wizytówek dla kogoś nie należało do moich ulubionych zajęć. Mimo, że potrafię to robić. To tylko mój plan B na życie, więc nie przejmuję się póki co.
   Wracając... Jak to mój kolega ujął "Wrażliwość to piękna cecha, bardzo rzadka w tych czasach". No muszę się z nim zgodzić, bo dzięki tej cesze potrafię dostrzec piękno i je sfotografować. Myślę, że jeśli nie masz wrażliwości, a także ciekawości świata, sztuka nie jest dla ciebie. Nie znaczy to też, że to źle. Każdy lubi coś innego.
   Mam takie przemyślenia, bo ostatnio stworzyłam zdjęcie, z którego jestem dumna. Jego znaczenie jest jasne dla mnie, ale pozostawiam ludziom wolną interpretację. Nie chcę komuś narzucać własnej refleksji nad nim, bo każdy może coś inaczej zrozumieć.

Witaj w Mini studio Co Widzi Moje Oko | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Fri, 26 Jan 2018 15:10:00 +0000

Leniwy, styczniowy wtorek. Kiedy już nie było co robić w domu, zaczynałam myśleć, co zrobić. Iść na zdjęcia? Na zewnątrz już ciemno i zimno, więc jakoś nie miałam ochoty. Jednak ochota na zdjęcia naszła mnie na tyle, że nie dawało mi to spokoju. I co teraz? W domu nie mam czego fotografować, bo to zwyczajne mieszkanie zwyczajnej (dobre) rodziny. Hmm... Teraz myślę, że to jest nawet jakiś pomysł! Codzienność życia rodziny. Ale to wykorzystam kiedy indziej.
Wracając...
Przez głowę przeszła mi smutna prawda: "Szkoda, że nie mam własnego studia". I wtedy mnie natchnęło!
Przecież mogę je w każdej chwili zrobić! Co więcej - zrobię to w oryginalny sposób. Robić zdjęcia rzeczom małym i ciekawym. Czemu nie? Mam pełno figurek starych i nowych w domu. Niektóre są piękne, więc czemu nie zafundować im małej sesji zdjęciowej? Tak, to jest do zrobienia!
Zaczęłam kombinować. Znalazłam dwa zeszyty z czarną okładką, które posłużyły mi za tło. Świetnie. A co ze światłem? Mama akurat kilka dni wcześniej kupiła mi lampkę led, która może i nie służy do zdjęć, ale jednak jestem uparta i zrobiłam tak, by była dobra. Rzuca brzydkie kręgi świetlne, więc żeby to zatuszować, przykryłam ją matową koszulką A4 i światło od razu zrobiło się jednolite i miękkie.
Dobrze.
Więc możemy zaczynać.
Zrobiłam zdjęcia tylko jednej figurce, ponieważ chciałam zobaczyć, czy to się w ogóle uda.
Błędem było organizowanie tego na moim łóżku... Nie umiałam postawić światła tak, by padało pod dobrym kątem. Efektem powstało to:

To nie to, czego chciałam.
Zostawiłam to wszystko na kolejny dzień.
Znalazłam inne figurki, które są na tyle oryginalne, że chciałam je pokazać na zdjęciach. Bawiłam się światłem, które tym razem ustawiłam na statywie, o którym sobie przypomniałam. Tło ustawiłam na stoliku. Mogłam pracować. Denerwowało mnie to, że na ustawieniach ISO AUTO czas naświetlania musiałam ustawiać między 1/3 - 1/2. Czyli długo, przez co zostałam zmuszona do sztywnego trzymania aparatu. Pewnie powiecie "Ustaw ISO 1600". Haha. Gdyby to był Nikon o czułości 6400 to może by to coś dało. Ale to niestety Olympus o czułości max. 1600, a na tych ustawieniach zdjęcia mają kolorowe ziarno, które bardzo źle wygląda. Wiem to, bo ustawiłam to sobie na czas tej sesji. I niestety... Wszystko poszło na marne. Szkoda, że zorientowałam się po zdemontowaniu mini studia. Stwierdziłam, że zrobię wszystko od nowa kolejnego dnia.
Znalazłam jeszcze jedną lampkę, którą pomyślałam, że wykorzystam do dodatkowego doświetlenia figurek, bym nie musiała męczyć się z dłuższym czasem naświetlania. Jednak to i tak nic nie dało. Olympusie, ty zgredzie... Zostało mi bawienie się na ISO AUTO, czasem zmieniane na ISO 800. Powiem Wam, że bawiłam się przednio. Mimo popełniania błędów, jestem dumna z tego, co mi wyszło. Będę się starała w najbliższych dniach o poprawę, żeby zdjęcia wyglądały na perfekcyjne. Na razie widać, że to amatorka, lecz jaka oryginalna!

Na pewno to powtórzę.

P.S. Pan Gwarek jeszcze się pojawi na tym blogu ;) I nie zwracajcie uwagi na białe punkty na zdjęciach. Mój Olympus ma koło 10 lat...

Zimo, współpracuj ze mną | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Sat, 20 Jan 2018 19:11:00 +0000

Niedawno wspominałam o tym, iż w moim "portfolio" brakuje zimowych zdjęć. Przypomniałam sobie, dlaczego.
Zima jest dla mnie bardzo niewdzięcznym tematem. Nie potrafię się wczuć w klimat śniegu... Nie dość, że zimno, to jeszcze trzeba mieć szczęście, żeby pogoda była idealna, czyli słońce, mróz i dużo śniegu. Kolory, jakie chcę uzyskać, nigdy nie są takie, jakie bym chciała. Tylko z miejscem zazwyczaj trafiam. Moim dzisiejszym obiektem był park w Świerklańcu. Byłam tam w celu zbadania najlepszych miejsc to sesji, którą planuję wraz z pewną niezwykłą osobą, o czym dowiecie się gdzieś po feriach. Na szczęście takich miejsc jest sporo, więc sesja powinna się udać.
Park w Świerklańcu jest miejscem przepięknym, bo zabytkowym. Nazwa miejscowości pochodzi od słowa "świerk", który nawiązuje do rosnących na tych terenach lasów świerkowych, które bardzo dobrze znam z dzieciństwa. Najciekawsze w tym miejscu są ruiny zamku, który w 1945 roku spłonął, a to, co z niego pozostało, wysadzono w 1961 roku. Jedyne, co z niego zostało, to brama, która obecnie znajduje się w ZOO w Chorzowie, co dla mnie jest wielką stratą dla parku, oraz taras z piękną fontanną, dwoma bocznymi basenami oraz rzeźbami. Oczywiście trzeba jeszcze wspomnieć o wspaniałym Pałacu Kawalera, obecnie hotel, a kiedyś dom tymczasowy dla cesarza Wilhelma II w 1903-1906 r. Wiele znanych osobistości przecież interesowało się tą zacną budowlą. Może słyszeliście o plotkach, które głosiły, iż sam król popu, Michael Jackson, interesował się kupnem pałacu. Owszem, obiekt znalazł się na liście propozycji, ale tylko na tym się skończyło. Za to budynek okazał się być świetnym miejscem do kręcenia teledysków, jak i sam park oczywiście. Maciej Maleńczuk był tym pierwszym, a po nim nie mniej sławny Michał Szpak.
Rozgadałam się. Ale przynajmniej macie dawkę historii ode mnie. A teraz...
Rozmawiajmy w końcu o zimie.
Mam pomysł na sesję z prawdziwego zdarzenia, lecz brakuje mi odpowiedniego sprzętu. Mój aparat bowiem nie jest najlepszej jakości, a bez pewnych dodatków do sesji, jestem w kropce. Jednak ja się tak łatwo nie poddaję. W końcu coś wymyślę.
Zmarznięta, przemoknięta na kolanach (poświęcenie dla jednego zdjęcia) i totalnie niepewna tego, co mi z tego wyjdzie wróciłam do domu. Pierwszy raz przy pracy nad zdjęciami miałam mętlik w głowie. Jak się zabrać za zimowe kadry? Jaki kolor powinien dominować? Czego użyć najpierw? O której lecą skoki narciarskie?... Pytań tysiąc, odpowiedź jedna - nie wiem.
Więc zrobiłam z nimi to, co zazwyczaj robię ze zdjęciami. Redukcja jasności, kontrast, trochę zabawy z krzywymi i balansowanie kolorami. Szczerze? Nawet mi się spodobały. Wcześniej robiłam wszystko, by dominował zimny kolor niebieski, lecz wychodziło to tak beznadziejnie, że wszystko wykasowałam i musiałam pomyśleć na nowo. Dobrym pomysłem było nie kombinować. Stwierdziłam, że zima wypowie się sama za siebie.

Powiem Wam jedną ciekawą rzecz. Żyję w Tarnowskich Górach od zawsze. Odkąd pamiętam rodzice zabierali mnie właśnie do parku w Świerklańcu, byłam tu niejednokrotnie, ale jeszcze nigdy nie przyszło mi do głowy, by przyjechać tutaj właśnie w zimę. I wiecie co? Jestem oczarowana tym miejscem jeszcze bardziej.

Ma w sobie jakieś niepowtarzalne piękno, które ukazuje się nie dość, że w wiosnę, w lato, czy też w jesień, ale nawet w zimę, która nie jest szczególnie bogata w śnieg w tym roku. Nie znam innego takiego miejsca (może jeszcze wszystko przede mną).

Zobaczyć zamarznięty zbiornik "Kozłowa Góra" (nie wiedziałam, że należy pod Kozłową Górę), który znam z prawie każdej strony, było cudownym doświadczeniem. Wyglądał po prostu jak skute lodem morze, a mówię to, bo przez małą przejrzystość powietrza nie widziałam brzegu od strony Tąpkowic i Sączowa.

Po prostu wyglądał tak spokojnie. Było tak cicho, przez co słychać było tylko muzykę z moich słuchawek, które akurat ściągnęłam. Ciche dźwięki Chopina umilały napawanie się tym widokiem.

Dla zdjęcia poniżej prawie doprowadziłam do odmarznięcia mojego kolana.

Dla tego też.
Ale nie jestem zła. Lubię się poświęcić dla zdjęcia.

Patrzę na te zdjęcia słuchając przepięknej melodii Mariage d'Amour autorstwa Fryderyka Chopina, bo bardzo mi się kojarzy z zimą. Szczególnie lubię tego słuchać w czasie powrotu z siłowni, kiedy jest już ciemno, a z nieba leci jakby w spowolnionym tempie śnieg. Klimat gwarantowany, spróbujcie kiedyś.

A ten sam kadr już istnieje na moim blogu. Dla uważnych czytelników będzie on oczywisty.

Lubię zimę, ale sprawia mi wiele kłopotów w kwestii fotografii. Mam nadzieję, że kiedyś to się zmieni.

A Wy lubicie zimę?
xxx

Niewykorzystany materiał | Dodatki

noreply@blogger.com (Kinia) — Tue, 16 Jan 2018 16:53:00 +0000

Jak to ja - uwielbiam zrobić milion zdjęć, z czego pokazuję ledwo pięć. Niewykorzystanych zdjęć oczywiście nie kasuję. To przecież czyste archiwum mojego aparatu. Często wracam do tych wszystkich obrazów i myślę, co z nich jeszcze mogę wycisnąć. Wiadomo, że nie z każdego się da, dlatego większość zawsze pozostanie pamiątką różnych moim wypraw na rowerze.
O rany, jak ja tęsknię za rowerem. Nawet nie wiecie, jak bardzo nie potrafię się doczekać marca i pierwszych dni z temperaturą powyżej 15 stopni. Mój kochany cross woła i płacze za mną. Albo ja za nim. Jeszcze tak mało przeżyliśmy wspólnie, bo mam go dopiero od sierpnia. Jak tylko zaliczę przegląd od razu lecę z nim na Katowice. Czas pojeździć po innych terenach, a jeśli dobrze pójdzie, to i do Wisły się wybiorę.
Aparat i rower to moje nieodłączne elementy podczas sezonu. Zawsze znajdzie się coś, co po prostu muszę mieć na zdjęciu. Nie zawsze oczywiście mi to wychodzi, jak w tym przypadku:

Miałam bliskie spotkanie z wężem, który nie chciał ze mną współpracować i obrócił się do mnie swoimi "czterema literami". No bezczelny...
A tak serio to bałam się go jakoś ustawiać, bo nie wiedziałam nawet, co to za gatunek, więc po co drażnić? Tak więc szybkim krokiem wróciłam na rower i bardzo szybko pojechałam z owego miejsca. Tak, boję się węży. Cud, że od razu nie zwiałam. Walczymy z lękami, hę?
Wiecie, czego się jeszcze kiedyś bałam? Pająków. Za dziecka nawet do nich nie podchodziłam. Dzisiaj je łapię i wypuszczam na zewnątrz, zanim mama lub siostra dojrzą, że pająk jest w domu. Kiedy ten lęk zniknął? Nie mam pojęcia. Może to stało się, kiedy sama musiałam sobie z nimi radzić w domu. Zobaczyłam w nich niewinne stworzenia, które tylko chciały ochronić się przed zimnem lub przed upałami. Czasami pozwalam im zostać, bo mnie one za nic nie przeszkadzają. Co więcej -myślę nad hodowlą chociaż jednego ptasznika, najlepiej typowej Braszki, bo to łagodne stworzenia.
Udało mi się uchwycić na zdjęciu tylko jednego pająka w swoim życiu. Akurat plótł sieć na poręczy i gdy chciałam mu zrobić zdjęcie, zniknął. Tak nagle. Bałam się, że zaraz mi wyskoczy gdzieś nad głową, a on tylko się schował, bo czekał na ofiarę. No więc ja, pamiętając dobrze zabawy z przyjacielem z sąsiedztwa, zaczęłam szukać mrówek. Tak jest, mrówka była przynętą. Z jednej strony łagodna, z drugiej zabójca z zimna krwią. Możecie hejtować.

Chyba wiecie już, że uwielbiam kwiaty, ale w ich naturalnym środowisku. Uwierzcie mi, że zabiję każdego faceta, który mi przyniesie kwiaty na przeprosiny. Chyba, że w doniczce. To już co innego. Robiłam zdjęcia dzikim kwiatom, których nie pokazałam ze względu na to, że to nie było to, co chciałam. Były tylko swego rodzajem ćwiczeniem.

Jak chcecie zobaczyć coś więcej, to piszcie. Może wygrzebię jeszcze coś. Albo zrobię post o moich najgorszych zdjęciach. Pośmiejecie się przynajmniej.

xxx

O gniewie i inspiracji | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Sun, 14 Jan 2018 15:59:00 +0000

Z łatwością przyznaję się, że jestem osobą dość wrażliwą. Emocje potrafią zawładnąć moim ciałem i umysłem, mimo silnych prób opanowania się. Często coś wyprowadza mnie z równowagi i nie wiem, co mam myśleć, co mam czuć.
Dzisiaj stała się rzecz, która trochę mnie zasmuciła. Jest osoba, na której zaczęło mi poważnie zależeć. Nie wiem, czy czuje to samo, ale ja chwilami zaczynam pękać, gdy po raz kolejny nie możemy się spotkać. Nie powinnam narzekać, jednak wciąż się boję powtórki z zeszłego roku, kiedy to prawie rok nie widzieliśmy się ani razu. Każdy krok, jaki stawiam, by nie stracić tej osoby, stawiam z niesamowitą ostrożnością. Czasem jestem pewniejsza jej, czasem jednak wszystko znika i znowu czuję strach. A to wszystko dlatego, że nigdy nie usłyszałam, że jestem dla tej osoby tak samo ważna, jak ona dla mnie...
W tym pełnym smutku dniu potrzebowałam wyjść i to natychmiast. Wzięłam aparat, parę figurek z kinder jajek i ruszyłam do najbliższego lasu. Po drodze natrafiłam na wolontariuszy WOŚP, więc zostałam oblepiona serduszkami za pieniążki, które wrzuciłam do słynnych puszek fundacji. Zachęcam też Was do wsparcia zbiórki na wszystkie możliwe sposoby.
Zainspirowana zdjęciami użytkowniczki instagrama, Oli (@lexielps), która jest jednocześnie córką mojego kuzyna, postanowiłam wykonać własną wersję sesji z figurkami. Uwielbiam kinderki, więc figurek mam sporo i miałam w czym wybierać. Jest to oczywiście tylko inspiracja i na razie nic wielkiego z tego nie wyszło, lecz mogę się kilkoma pochwalić. Za pewne niedługo jeszcze powrócę do tego, gdyż chciałam wykonać je zupełnie inaczej.

Gniewam się na siebie, że tak łatwo ulegam emocjom...

Praca czyni wolnym... Auschwitz-Birkenau | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Wed, 20 Dec 2017 18:00:00 +0000

Oświęcim, bardziej znany jako Auschwitz-Birkenau.
Chyba nie muszę przedstawiać nikomu historii tego miejsca. Każdy, kto skończył szkołę wie dobrze, czego świadkiem były ziemie tego niepozornego miasta. Zbrodnie, dokonane na Żydach (i nie tylko) z całego świata, przerażają do dziś.
Można dostać gęsiej skórki wchodząc na teren obozu Auschwitz I i widząc cyniczny napis "Arbeit macht frei", czyli praca czyni wolnym... Jest już zima, dwa stopnie Celsjusza, pochmurno i mglisto. Warunki idealne do zwiedzania takiego miejsca. Człowiek może wręcz poczuć to, co więźniowie, bo jednak mimo tego, że byliśmy wszyscy opatuleni w najgrubsze ubrania, to i tak chłód przedzierał się przez materiał i każde wejście do bloków było wybawieniem.
Bloki w większości stały się budynkami wystawienniczymi, gdzie widniało sporo zdjęć z obozu z lat 1939-1944. Ci, co już tam byli, widzieli także włosy ścinane zwłokom, czy też stertę butów, walizek z adresami, garnków, okularów, a nawet protez nóg osób, które w pierwszej kolejności wysyłano na zagładę. Pani przewodnik opowiadała nam relacje byłych więźniów obozu. Niektóre przyprawiały o dreszcze. Była makieta przedstawiająca jedną z komór gazowych, w których umarło miliony Żydów, poprzez uduszenie cyklonem-B. Widzieliśmy cele, w których skazywano ludzi na śmierć głodową. Nie wiem, czy moja klasa się przypatrywała, ale ja na niektórych ścianach widziałam resztki krwi, zwłaszcza w krematorium w Auschwitz I. W powietrzu utrzymywała się ciężka atmosfera, najbardziej dało się to wyczuć przy szubienicach oraz ścianach, przy których dokonywano egzekucje przez rozstrzelanie.
Niestety nie zdołałam zrobić zdjęć w Auschwitz I przez nieporozumienie z nauczycielkami, które nie dość, że doczepiły się do mojej torby z aparatem, to niestety nie wiedziały, że można robić zdjęcia w obozie, oprócz w dwóch budynkach. Gdy zostało im to wyjaśnione, było już za późno.
Dlatego nie odpuściłam już zdjęć w obozie w Brzezince. Wiecie, nie po raz pierwszy byłam w tym miejscu i dobrze wiedziałam, jak to wygląda, a mimo to żołądek podszedł mi do gardła. Widząc bramę, którą nazywano "bramą śmierci", zaczęłam cieszyć się z czasów, w jakich żyję. Bowiem przez tą bramę przejeżdżało co jakiś czas tysiące Żydów i zapewnieni o lepszym życiu, nie mając o niczym pojęcia, zmierzali na śmierć. Nieliczni zostawali w obozie i pracowali po 12 godzin na mrozie lub w totalnym upale, bez jedzenia, wody... Już nie wspomnę o eksperymentach dokonywanych na dzieciach, a zwłaszcza na bliźniakach.
Tego się nie da opisać w prostych słowach. To trzeba zobaczyć.

Baraki, w których mieszkały kobiety.

"Droga na śmierć" - tędy szli więźniowie na masowe zagazowanie.

Baraki, w których mieszkali mężczyźni.

Tymi torami przywożono oszukanych Żydów z całego świata.

Budki strażników

Brama śmierci

Samotnie wisząca róża na oryginalnym wagonie, którym przywożono więźniów.

Oryginalny wagon, którym przywożono więźniów na śmierć.

Droga do kolejnej komory gazowej.

Nie dla ludzi o słabych nerwach. Najlepiej nie brać ze sobą dzieci. Nie są na to jeszcze gotowe.

xxx

Wspominkowy post o tym, jak zaczęłam marzyć o fotografii | Dodatki

noreply@blogger.com (Kinia) — Thu, 14 Dec 2017 18:44:00 +0000

Lubię czasem zajrzeć do mojego starego jak świat folderka, w którym jak zwykle znajdę rzeczy sprzed naprawy laptopa. Zazwyczaj były to zdjęcia.
Zdjęcia, które, mimo swojej jakości, mają w moim serduszku specjalne miejsce.
Jedno takie zdjęcie możecie podziwiać w moim pierwszym poście, do którego serdecznie zapraszam, jeśli pominęliście. Zdjęcie jest dla mnie na tyle ważne, że to pierwszy raz, kiedy jakaś moja fotografia mi się spodobała. Jakość może pozostawiać wiele do życzenia, ale czego można oczekiwać po starym Samsungu? Jednak był to dzień, który popchnął mnie w tym, a nie innym kierunku i za to będę do końca życia wdzięczna tej komórce.
Oczywiście tym telefonem wykonałam wiele innych zdjęć, które niestety dwa lata temu zaginęły wraz z kartą pamięci gdzieś na torach w Lasowicach. Nie pytajcie :/ Miałam tam 600 zdjęć.
Parę jednak odnalazłam w odmętach dysku na laptopie. Oto parę z nich:

To było zdjęcie z tego samego dnia, co ta panorama. Bodajże była jesień 2012 roku, ale do końca pewna nie jestem. Pamiętam jedynie, że przyjechałam tam wraz z matką na rowerach. Spacerowałyśmy po koronie zalewu. Zauważyłam łabędzie, które za wszelką cenę chciałam mieć na zdjęciu. No jak widzicie - mam.

To natomiast było robione już innego dnia, ale chciałam powtórzyć sukces poprzedniej panoramki. Jak widzicie, mamy tutaj dwa odcienie kolorów. Jest to spowodowane różnicą kąta naświetlenia przed słońce. Efekt - ciekawy i trochę pouczający.

To doskonale pamiętam. VI Rajd po Ziemi Tarnogórskiej, w którym brałam udział wraz z moją szkołą. Była nas razem z nauczycielkami siódemka... Nikt nie chciał iść w taką pogodę pieszo ponad sześć kilometrów do Pałacu w Rybnej, oprócz nas. Mimo straszących nas chmur, powietrze, wypełnione wokół zapachem rzepaku, było ciepłe, nie padało, a wiało trochę mocno. Szliśmy tzw. Sielanką, która prowadzi wprost do Laryszowa. Wycieczka była udana i gdyby szkoły średnie też brały udział w rajdach, chodziłabym dalej, chociażby dla tych kolorowych koszulek, które dostawaliśmy co roku w innym kolorze. Świetna zabawa.

A o to nie pytajcie, bo nie mam pojęcia...

A to niestety dobrze pamiętam, bo to zdjęcie zrobione już innym telefonem z tak kiepską jakością, że zrobienie ładnego zdjęcia graniczyło z cudem. To jedno z niewielu, które choć w najmniejszym stopniu moje oko akceptuje. Od zawsze uwielbiałam zachody, a to dobrze pamiętam, bo zostało wykonane w lato 2015 roku. Lato było ciepłe i fajne, ale wolę nie wspominać nic więcej z tego okresu. Chociaż nie mam nic do tamtych czasów. I może też przez to, co się działo, tak bardzo wspominam to zdjęcie.
Macie też swoje pierwsze zdjęcia, które są dla Was tak samo znaczące, jak moje? Piszcie!

xxx

Co się stało?, czyli tłumaczę się z braku weny | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Mon, 11 Dec 2017 18:57:00 +0000

Dzień Dobry.
Jakże długo mnie tu nie było, prawda?
Mnie też to załamuje.
Nie lubię tego przejścia z jesieni na zimę. Jest strasznie ponure i zniechęcające człowieka do jakiegokolwiek działania. Taka jesienna depresja mnie ogarnia.
Nie miałam pomysłu na zdjęcia. Ani czasu. Praca i szkoła...
Ale dzisiaj to się odmieniło.
Widzicie, po siłowni, do której uczęszczam od tygodnia (czekam na oklaski), pomyślałam sobie "A może w końcu wziąć aparat i iść w miasto?"
Akurat jestem od dwóch tygodni wściekła, więc stwierdziłam, że to dobry pomysł. Spróbowałam zdjęć nocnych, których jeszcze nie mam w swoim portfolio, tak jak zimowych, ale o tym kiedy indziej.
Statyw gotowy, aparat naładowany, więc można działać.
Pierwsze zdjęcie było tylko próbą zobaczenia, na co stać mój aparat.

Pewnie zastanawia Was, co to za obrazy. Sama nie wiem. Pierwszy raz je zobaczyłam w tym miejscu. Sztuka uliczna już taka jest - pojawia się niespodziewanie.
Okazało się, że robi zdjęcia poprawnie. Ucieszyłam się, bo to oznacza, że mogę podziałać szerzej z nim. Jeszcze muszę się nauczyć, jak wykorzystać tą informację.
Poszłam dalej, żeby spróbować czegoś innego. Na mojej drodze stała stara dzwonnica gwarkowska.

Nie jest najlepiej, ale jak mówiłam - uczę się. Dzięki funkcji HDR jest ono bardziej wyraźnie i szczegółowe. Powiedzmy, że jest okay, ale wymaga wprawy.
Myślałam potem o zdjęciach w parku, ale po drodze trochę zdenerwowałam się na mojego przyjaciela... I to dało mi jakieś nitro w nogach. Przeszłam około 4 kilometrów, żeby zrobić jedno konkretne zdjęcie.
Pewnie kojarzycie już biały kościółek. Znowu pola obok niego posłużyły mi za miejsce do zdjęć.

To nie Los Angeles czy chociażby Katowice (do których mam zamiar się wybrać), ale jest to na tyle urocze, że mi się spodobało. Poza tym... Jeśli znajdę podobne miejsce z o wiele bardziej rozświetlonym terenem, to będę szczęśliwa... I chyba już wiem, gdzie takie miejsce znajdę. Ale nic Wam nie powiem.

Ciekawe, że w złości wychodzą mi dobre zdjęcia...
Niedługo pojawi się parę projektów, nad którymi myślę od kilku tygodni, tak więc musicie mi jeszcze wybaczyć. Nie pożałujecie.

xxx

Milówka | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Sun, 22 Oct 2017 10:47:00 +0000

Tak!
W końcu upragniony wyjazd w góry!
Czekałam na to całe wakacje i w końcu wraz ze swoją klasą i klasą niżej wyruszyliśmy do Milówki.
Pomijając fakt kiepskiego jedzenia w noclegu i "salmonelli" na ścianach, było interesująco. Polowanie na wschód i zachód słońca, wchodzenie na szczyt Baraniej Góry i nędzne próby wyłapania gwiazd na nocnym niebie. Trzy dni intensywnej pracy z aparatem...
I co?
Jestem niezadowolona.
Ponieważ większość moich zdjęć była robiona na siłę, co było ogromnym błędem.
Nie potrafiłam znaleźć niczego, co byłoby chociaż w 50% tym, co chciałam pokazać.
Oprócz jednego.
Nie jest to dzieło sztuki, ale... przypomina mi, jak zauroczyłam się w górach jeszcze cztery lata temu. Pierwszy raz pojechałam w Beskidy, a konkretnie do Wisły. Już nie chodzi mi o klimat, lecz o to, że tereny te są tak zielone, tak inne niż na nizinach. Raz wchodzisz do góry, raz w dół... I wszędzie jest woda. Wciąż gdzieś są małe strumyki, które tak uspokajająco szumią w uszach. Dla ludzi tam mieszkających to jest norma, a dla mnie wręcz błogosławieństwo. Gdy wciąż żyje się w mieście, można oszaleć.
Mimo tych negatywnych rzeczy, jakie nas tam spotkały, to jednak integracja z ludźmi, z którymi wchodziłam na mierzący 1220 metrów szczyt była inspirująca. Pokonaliśmy własne słabości, by w sumie nie zobaczyć z tej góry nic, ponieważ pogoda była paskudna i mieliśmy widoczność w promieniu 30 metrów. Jednak jestem z siebie dumna, ponieważ choroba mnie nie powstrzymała.
Ale następnym razem wybiorę się tam w lato przy 40 stopniowym upale. Lepsze to, niż deszcz i wiatr, który tydzień później skutkuje przeziębieniem.

Czas na polowanie | Olympus

noreply@blogger.com (Kinia) — Fri, 06 Oct 2017 14:24:00 +0000

Piękna niedziela, czyste niebo, zdjęcia satelitarne pokazują, że jesteśmy narodem wybranym... I jak tu nie wyruszyć rowerem w kolejną wyprawę?

Moim celem było znalezienie muchomora, który kojarzy mi się ze smerfami. Rzadko widuję takiego grzybka, a byłam zdeterminowana.

Dlatego pojechałam do lasu.

Jadąc lasem w stronę Pniowca nie napotkałam żadnego muchomorka. Jednak spotkało mnie coś lepszego.

Robiąc zdjęcie pewnego szarego grzybka, w oddali usłyszałam bieg. Od razu wiedziałam, co to. Jelenie. Pojechałam dalej ścieżką i to był słuszny wybór. Po swojej lewej zobaczyłam niewielką polanę w środku lasu, a na niej przebiegające niewielkie stado jeleni. Wtedy przyspieszyłam. Uwierzcie mi - jechanie rowerem obok biegnącej tuż obok ciebie łani - świetne. Ale obok stada - bezcenne! W końcu mnie prześcignęły i przecięły mi drogę, przebiegając na drugą stronę ścieżki. Było to naprawdę niesamowite, ale ma swój minus - nie zdążyłam zrobic zdjęcia. Ale przynajmniej wiem, gdzie ich szukać. Jeszcze je upoluję.

Wjechałam w las na Pniowcu, na drogę w stronę Mikołeski. Co jakis czas zatrzymywałam się, siadałam na trawie i słuchałam lasu. Cisza w nim wręcz ogłuszała, co mnie osobiście kręciło. Jestem tak przyzwyczajona do życia w mieście, że taka cisza wywoływała u mnie dreszcze. Jak dobrze, że mamy tutaj tyle lasów.

Mimo tego rozczarowania, że nie złapałam na zdjęciu tych saren, udało mi się nawet odpocząć i dobrze spędzić ten dzień.
I upolować pięknego muchomora.