Ondanks de stevige verankering, blinken mijn ivoren wachters niet uit door degelijkheid. Dankzij hun wortelpuntontstekingen heb ik de laatste twee jaar vier keer op de stoel van de kaakchirurg mogen liggen. Verdoving, snee in het tandvlees, stukje wortelpunt afzagen, bacteriën ruimen, wortelpunt afsluiten en wond dichtnaaien.

Zo opgeschreven klinkt het nuchter en klinisch. Alsof er geen mens aan die wortelpunt vast zit. En zo onkies werd ik ook behandeld. Als een geval, een nummer, een ding. Een stukje te reinigen ivoor.

Bij mijn eerste bezoek aan de kaakchirurg toonde een röntgenfoto de deplorabele staat van mijn kiezen. De man: “U heeft nogal wat ontstekingshaarden.” Ik vroeg hem of hij daar iets aan kon doen. “Nee, ik heb van uw tandarts slechts opdracht voor één kies, de 1-6, gekregen.”

Al snel daarna diende zich dus de volgende kies aan en daarna nog een. Steevast waren dit de chirurgische woorden: “Gaat u liggen.” En na een half uur: “Tot ziens.” Een bijna profetisch slotwens.

Na een paar maanden ontstak de laatstbehandelde kies. Weer een afspraak gemaakt. De chirurg: “Heeft u geen barstje in uw kies? Want twee keer dezelfde kies komt zelden voor.” Ik kon niets anders zeggen dan: “Ik heb niet de mogelijkheden om die kies te onderzoeken.” En hij wilde niks anders zeggen dan: “Ik ook niet, dus gaat u liggen.” En na afloop weer dat beangstigende “Tot ziens.”

Een paar maanden terug ontstak de kies voor de derde keer. Mijn tandarts trad in overleg met de kaakchirurg. Deze laatste besloot: “Laat hem nog maar een keer komen.”

Ik heb bedankt om als een gevalletje wortelpuntontsteking, chronisch op de stoel van de kaakchirurg te bivakkeren. Vanmorgen heeft de tandarts de kies dus getrokken. En na twee jaar pijn, opgezette klieren en dergelijke, voelt het als een bevrijding. En toch ook een beetje als een verlies. Want ik heb hem trouw gepoetst, liet zijn gaten vullen en toen hij onverzadigbaar bleek, werd hij zelfs gekroond. Maar twee jaar rebellie is genoeg!

Henk van Blijderveen

Verhullend wat men ziet,
bedekkend alle vuil.
Zomaar, om niet.
Zonder enige ruil.

Toch bestaat het:
witter dan de sneeuw.
“Het is volbracht!”
klonk Jezus’ schreeuw.

Gereinigd en ontlast,
de bedekking ontstegen,
heeft de zondige mens
verzoening gekregen!

Henk van Blijderveen

Geestelijk vader van dit spel zonder grenzen is de “hoogste geestelijke leider” van de kopimisten, Isak Gerson. Isak is ook nog leider van de christelijke studentenbeweging in Zweden en probeert zijn studie filosofie te combineren met het christelijke geloof. Vandaar zijn met bijbelse termen doorspekte “geloof”. Ja, kennelijk weet hij zijn weg op internet goed te vinden, maar dé Weg is hij volkomen kwijt. Hij noemt zichzelf “zendingsleider” en heeft inmiddels al 3000 zieltjes gewonnen. Mensen “die de roeping voelen” om het heilige der heiligen te aanbidden: informatie. Het delen van die informatie is het sacrament. Ofwel, word als een kind: kopieer, knip en plak.

In het kader van de kopimistenverdrukking spreekt Isak deze wens uit: “Hopelijk kunnen we ooit ons geloof uitoefenen, zonder de angst vervolgd te worden.”

Isak doelt hiermee op het illegaal downloaden van muziek en computergames, dat nu nog strafbaar is.

Spontaan borrelt het woord godsdienstwaanzin in mij op. Ik deel een gebedje met u, dat op de site van “De eerste Kopimi kerk in Nederland” staat. “Heilige stroom van informatie wij doen dit gebedje vandaag zodat alle datapakketjes richting www.jokekaviaar.nl veilig zullen arriveren zonder vertraging.”

Voor de goede orde: Joke Kaviaar is een door Justitie in de gaten gehouden, doorgedraaide activiste die overal gehakt van wil maken.

Arme kopimisten! Dolend over de steppen van het world wide web proberen ze Bijbelse kreten van hun goeroe, Isak Gerson, te kopieren en te plakken in verwarde gedachten. Een imitatiedrang die goedbeschouwd niet zo vreemd is. Een kopimist is tenslotte vernoemd naar het woord ‘kopimi’, hetgeen betekent “copy me”.

Nee, ik hou het bij Jezus Christus. Hij wil écht heilige informatie met ons delen!

Henk van Blijderveen

Want dat is de pose van de uncomfortzone. De zone waar het allemaal gebeurt. De zone van de persoonlijke ontwikkeling en geluk. Daar worden de grenzen verlegd. Daar worden de POP’s tot PAP’s, ambities verzilverd.

Comfortzone. Een typisch Amerikaans modewoord afkomstig uit een wereld van steeds meer. Ik waarschuw u nogmaals! Is uw welzijn u lief, zeg dan nooit dat u tevreden bent. Want de kans is groot dat u dan wordt ingedeeld in het starre type. Het type dat angst heeft om te veranderen. Het type dat de comfortzone moet worden uitgejaagd om tot zelfontplooiing te komen.

Tja, waar komen al die burn-outs toch vandaan?

Ach, laat u niets aanpraten door managers die het zoveelste wondermiddel “uitgevonden” hebben. Want tevreden zijn in de comfortzone bestaat! Er is niks verkeerds aan, om uw voldoendes in de comfortzone verder uit te bouwen en daar een uitdaging in te zien. Dat is toch veel leuker dan in de uncomfortzone moeizaam onvoldoendes met een plusje op te waarderen?

Trouwens, oncomfortabele situaties hoeft een mens niet te zoeken. Daar zorgen het onvoorspelbare leven en een razendsnel veranderende maatschappij wel voor. Veel mensen hebben zelfs zoveel tegenslag te verduren, dat ze niet eens weten wat een comfortzone is. Maar ach, weten de managers, die het qua opvoeding, aangeboren verstand en energie vaak zo goed hebben getroffen, weten zij veel.

En langzaam sijpelt het woord comfortzone nu ook door naar het kerkvolk. Kerkleiders, geïnspireerd door het bedrijfsleven, etaleren het als de onheilige tegenhanger van het heilige moeten. Als het zoveelste format. Het resultaat? Verkeerde mensen op de juiste plaats. Uitgebluste en afhakende kerkmensen.

Er is slechts één manier om echt te groeien! Niet door menselijke zelfontplooiing, maar door je te laten veranderen door God zelf. Tel uw zegeningen en… blijf vooral tevreden!

Henk van Blijderveen

Een mooi staaltje reclame. Twee bestolen consumenten, een agent die het onrecht aanpakt door burgerlijke ongehoorzaamheid te steunen en een SNS die zich voordoet als filantropisch bedrijf.

Ja, de SNS geeft maar liefst 1,25% rente over het tegoed op een lopende rekening.

Maar bij een bank moet je altijd zoeken naar addertjes onder het gras. Niks voor niks. De top moet kunnen blijven graaien, dus de klant moet geplukt worden. En als dat kan met boerenbedrog dat eruit ziet als filantropie, dan is iedereen gelukkig. De bank verstevigt haar concurrentiepositie door imagebuilding, de bonussen zijn weer in de knip en de klant denkt te worden gematst.

Denkt, ja! Want wat is het geval? De SNS geeft 1,25% rente over een tegoed van maximaal 5000 euro. Maar de rekeninghouder moet hiervoor wel 2,50 euro per maand betalen. Per jaar is hij dus gegarandeerd 30 euro kwijt. Om die 30 euro aan rente terug te verdienen, moet er gemiddeld maar liefst 2000 euro op de rekening staan. Zeg maar 3500 euro aan het begin en 500 euro aan het eind van de maand. Een situatie die de meeste rekeninghouders onwaarschijnlijk voor zal komen.

Mocht u zich desondanks door de SNS willen laten besodemieteren, dan krijgt u een gelikt digitaal kasboekje cadeau, waarmee met een beetje handigheid uitgerekend kan worden hoeveel geld u aan de SNS hebt geschonken. O ja, de SNS deelt ook nog een tweede bankpas uit, die u zelf mag ontwerpen. Met twee bankpassen kunt u namelijk meer kopen, waardoor de SNS nog minder rente hoeft uit te keren.

Al 75.000 mensen gingen me voor, zo schreeuwt de SNS in de brief die ik onlangs kreeg. Ja, met iedere overstapper wordt het boerenbedrog door de SNS omvangrijker.

Henk van Blijderveen

(1 Timoteüs 6,10)

Vijf dagen voor de ruimtereis signeerden Kuipers en zijn twee collega’s dwangmatig een muur van het ruimtevaartmuseum. Ook schreven ze na een laatste nachtje kosmonautenhotel hun naam op de hoteldeur. En wel omdat Joeri Gagarin, de eerste Rus die 50 jaar geleden de ruimte kreeg, dit alles óók voor zijn lancering deed.

Bij het voorgaande moest ik denken aan het spreekwoord: gekken en dwazen schrijven hun namen op muren, deuren en glazen. Het spreekwoord gaat een beetje mank op het glas. Want de glazen waarmee ze hun laatste toost uitbrachten werden niet gesigneerd. Waarschijnlijk omdat het glaswerk, naar voorbeeld van alweer die Joeri, in een hoek kapot werd gekeild.

Ja, die Joeri is bijkans een heilige, die tot in het absurde wordt nagevolgd. Zo deed hij het vlak voor die eerste vlucht bijna in zijn broek. Bij gebrek aan een boom plaatste hij een geurvlag tegen het met hoefijzers behangen busje dat hem naar het lanceerplatvorm bracht. En wel tegen het rechter achterwiel. Vijftig jaar lang wordt dat wiel inmiddels door imitatieplasjes van kosmonauten geteisterd. Het rubber moet de verstaffing nabij zijn. Afgelopen keer ging het nog goed, maar ik heb de stille hoop dat de eerstvolgende lancering een klapband oplevert. Want het wordt tijd voor een bommetje onder dat absurde bijgeloof.

Overigens zijn André en zijn maten het verblijf in het ruimtestation volgens sobere traditie gestart: met gelukbrengend brood en zout. Waarom niet wat minder bijgelovig en een eitje erbij gekookt? Een kip is toch zo meegenomen? En omdat de zon door de 16 banen per etmaal ook 16 keer opgaat, acht ik de kans groot dat zo’n beestje astronomisch legt. Tenminste, bij de vooronderstelling: één eitje per dag.

Het is wel een geruststelling dat André en de twee Russen, voordat ze de raket ingingen, nog door een orthodoxe wijwaterwasstraat zijn gehaald. Of is dat ook bijgeloof?

Henk van Blijderveen

Gisteravond liet ik om 11 uur onze beagle uit. Ze heeft haar nadelen. Maar ook twee grote voordelen: ze is lief en ze loopt als een echte jachthond onbewogen door geknal. De beestachtige vorm van Daniels vrienden in de vurige oven. Zoals ze gisteravond ook weer tussen de voetzoekers door laveerde en met haar uitwerpselen bijna achteloos smeulende rotjes smoorde… Het was van een fabelachtige kwaliteit! Wij hebben een knalgoede hond die vooral in oorlogstijd laat zien wat ze waard is.

Want oorlogstijd was het! Vuurwerkbommen, molotovcocktails, steekpartijen, vuurwerkgewonden en ME-charges alom. En toen ik eindelijk om half twee dacht dat er een staakt-het-vuren was ingetreden, kwamen er volgetankte granaatwerpers tevoorschijn die mijn nachtrust tot een uur of 4 verknalden. En om 7 uur maakte een lallende feestganger, die niet meer wist wat hij nu precies vierde, met een nitraatbommetje een einde aan mijn derde uur nachtrust.

Nu zit ik deze column te tikken. Buiten is het 12 graden. Extreem zacht voor de tijd van het jaar. Maar wat wil je, als je Nederland opwarmt met 65 miljoen euro aan vuurwerk? Belangenvereniging Pyrotechniek Nederland, een wat al te mooie naam voor een vereniging die vuurwerkpyromanen kweekt, is zeer tevreden. Ondanks de recessie toch een leuke omzet!

Zullen we afspreken dat alleen de mensen op de onderste trede van de verdienladder in 2012 nog over die recessie mogen klagen? En dat de rest eens nadenkt over een meer rechtvaardige verdeling van geld en goed?

Want de decembermaand bracht weer eens duidelijk aan het licht hoe onze samenleving ervoor staat. Wat ben ik blij dat ik jaar in, jaar uit mag wandelen in de Liefde van God, de genade van Jezus Christus en de bijstand van de Heilige Geest! Nee, hoe het ook gaat verlopen, 2012 kan voor mij niet meer stuk.

Een zekerheid die ik ook mijn lezers van harte toewens!

Henk van Blijderveen

In ieder geval vond het Dolfinarium dat de orka een voorkeursbehandeling verdiende. Voor de fondswerving en de toeloop kreeg zij de mannelijke filmsternaam Morgan en werd marketingvaardig tot troetelorka gemaakt. Maar wel een troetelorka die de natie een tijdlang in tweeën spleet.

De in de Orka Coalitie verenigden, stelden zich op als een soort geallieerden die Morgan wilden bevrijden van een verfoeilijk regiem. Een regiem dat haar als dwangarbeidster wilde exploiteren.

Tegenover de Orka Coalitie stond de vermaaksindustrie, die het beest als inkomstenbron zag, waar ze de economische oorlog mee zou kunnen winnen.

Het werd een strijd vol oorlogspropaganda. De Orka Coalitie verkondigde dat Morgan met wat begeleiding heel goed verenigd zou kunnen worden met familie in de Atlantische Oceaan.

Terwijl de vermaaksindustrie tetterde dat Morgan na vrijlating vrijwel zeker verstoten zou worden.

Uiteindelijk is Morgan onlangs per vliegtuig naar een groot bassin van een dierenpretpark op Tenerife vervoerd. Om op termijn samen met de andere orka’s kunstjes te doen. De journaals tonen ons beelden van een nog wat onwennige, maar o zo liefdevol opgevangen Morgan. De boodschap? Ga maar rustig slapen Nederland!

De verspieders van de Orka Coalitie zien daarentegen een totaal andere Morgan. Een die zielig in een hoekje van het bassin ligt te verkommeren.

Ach, deze bommen met duiten kostende oorlogssoap had voorkomen kunnen worden, wanneer we een dier niet als mens of kunstenmaker zouden behandelen.

Henk van Blijderveen

Er waren mensen bij die oprecht jammerden als gevolg van de hersenspoeling. Het overtollige vocht van deze wassing kwam er met tuiten uit. Maar de meesten verdenk ik van toegevoegd toneelspel. Soms zo slecht gespeeld dat het erop leek dat ze gierden van het lachen. De dijenkletsers zijn er waarschijnlijk door de Noord-Koreaanse TV uitgemonteerd.

En dan de man die voordroeg uit eigen werk, geïnspireerd op Kim Jong-ill die een hartaanval kreeg in de trein. “O grote leider, ik dacht dat u een tukje deed, maar u was dood.” De nieuwslezeres die we kennen van staccato oorlogsretoriek was gebroken. Ze etaleerde een prachtig opgebouwd verdriet. Van een evenwichtig begin, via een kleine trilling naar een huilverhaal. En de regeringsvazallen van Kim Jong-ill voelden zich bij het horen van het nieuws zichtbaar verlaten en verloren. De verlatingsangst en de camera ontlokten een voorzichtig gesnif bij het geüniformeerde gezelschap dat allengs aanzwol tot een orkaan van verdriet.

De opvolger van Kim Jong-ill wordt Kim Jong-un (spreek uit als “oen”). Volgens het Noord-Koreaanse persbureau is Un “een groot persoon die uit de hemelen geboren is”. Hij is in ieder geval een kopie van zijn vader, die ook het “Juche” gedachtegoed aanhangt. Juche staat voor zelfredzaamheid. En redden doen de Kimmetjes zich voortreffelijk. Luxe in overvloed, waar het volk de hongerdood voor moet sterven.

En zo blijft het Noord-Koreaanse volk in duisternis leven. Slachtoffer van een machtswellustige leiding. Ik hoop dat de Noord-Koreanen ooit weer hun eigen identiteit mogen ontdekken. En dat er ooit godsdienstvrijheid in het land zal komen. Want werkelijke verlossing kan alleen in Jezus gevonden worden.

Henk van Blijderveen