Todo irá ben mentres non atope os cómics postos de salvamanteis baixo unha apetitosa tarta de mazá.

1) Eu tomaba a miña bolsa de patacas fritidas nun banco da Praza Roxa (entón de San Antonio) de Santiago, mentres miraba cara a gran fonte que alí había co meu pai ó meu carón.

2) O xamón de York, no meu caso, dábanmo nun pratiño e cortadas as lonchas en anacos, cando polo serán sentábanme no alto interior da fiestra da miña casa para merendar. Coido que era porque de raparigo comía moi mal e me distraían coa paisaxe, a rúa, o monte Pedroso e o campus sur.

3) A nosa tenda de ultramarinos era a de Gervasio, un home que podía saltar áxilmente por riba do longo mostrador e que sempre me dicía cun marcado acento: “Qué hai, hooven”. Por fora da porta de entrada tiña unha máquina de bolas de chicle das antiguas, que xa non sei se funcionaba cunha peseta ou cun duro. Coido que era cunha peseta.

4) Pase vostede a recolle-lo seu premio polo noso blog de Cuervolandia (entrada do 8 de marzo de 2009), grazas.

Así que poreime a face-la tarefa de contado, que son bastantes posts os que teño de retraso. Pero segundo di o proverbio chinés, “con paciencia a formiga se come ó elefante”. Neste caso, por suposto, o elefante é a imponente doctrina, filosofía ou tal vez tan só boa narrativa iliana ou iliá. Enténdase isto tendo en conta: a) que poido ser moitas cousas pero non pelotilleiro, e b) que ben temos en conta, como din os máis vellos, que o halago debilita; e aínda así, se é axustado á realidade, é menos halago que verdade.

Ademáis, nas próximas semanas darémoslle unha nova que levamos argallando eones. E xa van sendo horas, carallo.

http://www.antesde.org/index.php/Citas_Famosas

Se é que non sabedes nin usar o Google.

Y para ser lo menos artificioso posible hay que tener un artificio muy pequeñito. Pero conservando siempre un épsilon mayor que cero que me separe de la falta total de artificio.

Vamos, que el supremo artificio es una asíntota. ¡Cuánto se aprende en este blog!