Με τους Coldplay είχα μεγάλες αγάπες και ήταν υπεύθυνη για μια από τις καλύτερες συναυλίες της ζωής μου! Και μετά ήρθε το Mylo Xyloto, χμφ! Έφτασε λοιπόν η ώρα για καινούριο δίσκο! Το πρώτο του single κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και λέγεται Magic. Ανάλαφρο μουντ, μια XX αισθητική, ανώδυνες μελωδίες, δεν είναι κακό, αλλά δεν σε απογειώνει ούτε κατά διάνοια! Έχει τουλάχιστον να προσφέρει 60 όμορφα δευτερόλεπτα (2.35-3.35)

Ας είναι! Τουλάχιστον μας απογείωσε το φοβερό ουράνιο τόξο που έδωσε τέλος σε μια ανεκδιήγητη βρόχα, κάνοντας σαφές ότι όσο πιο κοντά φτάνεις στην άνοιξη τόσο πιο πολύ δεν αντέχεις τα μουντά χρώματα.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως προέκυψε αυτή η ξαφνική αγάπη για το εξωστρεφές ροκ όπου ο βοκαλίστας κυρίως απαγγέλει, ραπ-άρει, παρά τραγουδά, αλλά σίγουρα είναι ωραία. Where it’s At, αγαπημένος Beck και ένα από τα πιο πιασάρικα ριφ των τελευταίων μηνών! Τι σου κάνουν 5 πλήκτρα!

Κατά τα άλλα ζούμε την εποχή των μουσώνων, σήμερα φάγαμε το πιο Καθαροδευτεριάτικο γεύμα των τελευταίων 10 χρόνων (αχινοί, ταραμοσαλάτα, ρεβυθάδα, ο τζιζ) και σε λίγο ετοιμαζόμαστε για το δεύτερο True Detective! Α, μια και το έφερε η κουβέντα, είτε το έπαιρνε το αγαλματίδιο ο McConaughey είτε ο DiCaprio θα ήμουν ευχαριστημένος. Συγκλονιστικός στο Dallas Buyers Club (δες το και εσύ)!

Προχτές ήταν βραδιά εμβάθυνσης στο A single man του Τομ Φορντ! Αυτή την φορά στον καναπέ μου, μαζί με μια μπύρα Χίου (να πούμε όλοι ένα δυνατό μπράβο στον Ιάκωβο και στο Μάνο)! Την πρώτη φορά, στο Ολύμπιον, έμεινα εκστασιασμένος από τον εξαιρετικό Κόλιν Φερθ και τον απίστευτο κύριο Φάλκονερ! Τούτη την φορά αυτή η αίσθηση μεγεθύνθηκε αλλά στα προηγούμενα προσθέστε κάμποση συγκίνηση και λίγα δάκρυα!

Όσο απολαυστικός και αν ήταν ο Φερθ, όσο υπέροχη και αν ήταν η μουσική του μεσιέ  Umebayashi, όσο απίστευτες και αν ήταν οι φωτογραφίες του Tom Ford, το πιο λαμπερό διαμάντι της ταινίας κρύβεται αλλού! Στις αλήθειες που περιγράφει ο συγγραφέας C. Isherwood!

————————————

A few times in my life I’ve had moments of absolute clarity, when for a few brief seconds the silence drowns out the noise and I can feel rather than think, and things seem so sharp. And the world seems so fresh as though it had all just come into existence. I can never make these moments last. I cling to them, but like everything, they fade. I have lived my life on these moments. They pull me back to the present, and I realize that everything is exactly the way it was meant to be.

————————————

Let’s leave the Jews out of this just for a moment. Let’s think of another minority. One that… One that can go unnoticed if it needs to. There are all sorts of minorities, blondes for example… Or people with freckles. But a minority is only thought of as one when it constitutes some kind of threat to the majority. A real threat or an imagined one. And therein lies the fear. If the minority is somehow invisible, then the fear is much greater. That fear is why the minority is persecuted. So, you see there always is a cause. The cause is fear. Minorities are just people. People like us.

————————————

You know that only thing that has made the whole thing worthwhile has been those few times that I was able to truly connect with another person.

————————————

Ξαφνικά βλέπω παντού γύρω μου, σε ανύποπτο χρόνο, πράγματα τα οποία δεν είχα καν διανοηθεί! Την ίδια στιγμή ο Αγγελάκας “ακούει την αγάπη και δεν ακούει τις σκέψεις”, ο JK σου μιλάει για την κυριολεκτικά κοινή συνείδηση της ανθρωπότητας και την λιακάδα ενός ήσυχου, σιωπηλού μυαλού, απαλλαγμένου από τις σκέψεις! Είναι ώρες που νιώθεις ότι θα εκραγείς από την ομορφιά της αλήθειας!

Τιμής ένεκεν η μουσική της ημέρας είναι αφιερωμένη στο A single man:

O Yannis Malandrinos με tag-άρει, με ένα songie στο fb! Ανοίγοντάς το διαβάζω σχόλια όπως “Φίλε με κατέστρεψες”, “έχει πέσει πολύ repeat”, “ταράχτηκα όταν το άκουσα”! Τι διάολο! Πρώτη ακρόαση και είναι προφανές ότι πρόκειται για κάτι αυθεντικό! Δεύτερη ακρόαση και δεν μπορείς να μην γουστάρεις τις αιθέριες κιθάρες; Τρίτη ακρόαση και αγάπησες την στιγμή στο 0.51! Και πάει λέγοντας!

Ο 20-χρονος KC έχει μια πολύ περίεργη ερμηνευτική προσέγγιση που ακόμη μου χτυπάει περίεργα, αλλά νομίζω ότι σε λίγο καιρό θα την αγαπήσω. Η μουσική του δύσκολα κατατάσσεται σε μουσικά είδη. Νιώθεις σαν αυτός ο πιτσιρίκος να ξανα-ανακαλύπτει τη μουσική!

Genius το δίχως άλλο!

Τελικά είναι κρίμα που οι Gorillaz μας χάρισαν σε ένα δίσκο τόσες μεγάλες στιγμές! Το Demon Days είναι ένας από τους 5-10 (;) καλύτερους δίσκους των 00ς! Κάπως έτσι πέρασε για πολλούς στα ψιλά το ΚΑ ΘΗ ΛΩ ΤΙ ΚΟ.. electro-gospel του ομώνυμου Demon Days! H The London Community Gospel Choir κάνει πράξη μια ευφάνταστη ιδέα των κυρίων Alburn και Hewlett και εσύ νιώθεις να ίπτασαι – Hallelujah!!

Τρελά κρέντιτς στον Damon Alburn (ex Blur) που από BritPop icon κατάφερε να εξελιχθεί από τους πιο τολμηρούς καλλιτέχνες της γενιάς του (βλ. Gorillaz, TGTBATQ).

Και ξαφνικά ο Nikos Maistros ποστάρει ετούτο το masterpiece! Τον Jean Leloup τον γνώριζα από το I lost my baby που ας πούμε κομψά ότι δεν με απογειώνει. Και ξαφνικά μπροστά στα  έκπληκτα αυτιά μου απλώνεται ένα 10λεπτο έπος.  Το πρώτο πράγμα που μου έφερε στο μυαλό μου είναι το Loser του Beck και τον Charlie Winston (αγαπάμε αμφότερους).

Αλλά εδώ μιλάμε για 10 λεπτά χωρίς ρεφρεν, κουπλέ, γέφυρες και άλλες τέτοιες περιττές συμβατικότητες! Ένα και μόνο μοτίβο, για 10 ολόκληρα λεπτά, παραμορφωμένες κιθάρες, κάμποση ρίμα και αυτό είναι όλο! Γκλόριους!

Ι Was a Good Man, Until my Monkey Suicide

Το τρέιλερ το είχα δει εδώ και καιρό και ήξερα ότι αν ήθελα κάτι σε εναλλακτικό ερωτικό δράμα, αυτή η επιλογή ήταν μονόδρομος! Η ταινία βρήκε πρώτα το δρόμο της προς τα θεατρικά σανίδια και μετά προς τη μεγάλη οθόνη! Ο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής Johan Heldenbergh είναι ωραίο τυπάκι, το δίχως άλλο και ενσαρκώνει άψογα τον Ντιντιέ, έναν ρεαλιστή άθεο, σχεδόν χίπι, λάτρη της Αμερικής και της BlueGrass Μουσικής (κάτι σαν country στην πιο αγνή της εκδοχή, κατά τον Ντιντιέ). Όταν ο Ντιντιέ συναντάει την Ελίζ (Veerle Baetens), μια τατου-έξπερτ, που πιστεύει στον Θεό και σε διάφορες μεταφυσικές καταστάσεις, τα ετερώνυμα έλκονται και μια μοναδικής ενέργειας αντίδραση πραγματοποιείται!

7 χρόνια μετά, το παιδί των δυο ερωτευμένων διαγιγνώσκεται με λευχαιμία! Και ξάφνου, ολόκληρο το σύμπαν της αγαπημένης οικογένειας δείχνει έτοιμο να καταρρεύσει!

Αψεγάδιαστοι οι δύο πρωταγωνιστές, ζωντανεύουν το δράμα τους τόσο αριστοτεχνικά, γλυκύτατη η μικρούλα Nell Cattrysse, πανέμορφο soundtrack (βρε ότι θα μου άρεσε και η Bluegrass.. δεν το περίμενα) και μια ταινία που κάνει το ζόρικο Blue Valentine να φαίνεται κωμωδία των Monty Pythons. Τουτέστιν καρακαταθλιψάρα! Από την άλλη, τούτη εδώ η ταινία δεν είχε την νοσηρότητα άλλων τραγικών ιστοριών αγάπης (όπως πχ το Δαμάζοντας τα Κύματα του Φον Τρίερ)! Αν όμως θες μελαγχολία στα όρια της κατάθλιψης, μην το χάσεις!

Από το 2014 στο μακρινό 1969! Cymbaline, απευθείας από το Soundtrack της ταινίας More! Λατρεμένοι Floyd, τα ανεπιτήδευτα φωνητικά του Gilmour, η farfisa και τα hammonds του Wright να χρωματίζουν την ατμόσφαιρα με τρόπο που μόνο αυτός μπορούσε! Ψυχεδελικές εποχές! Η μουσική αναβλύζει χρώματα. Και όταν συμβεί να νιώσεις με όλες σου τις αισθήσεις την μελωδία, ανακαλύπτεις την ομορφιά!

Τόσα χρόνια μετά και οι Pink Floyd έχουν ακόμη να δώσουν πράγματα!

A butterfly with broken wings
Is falling by your side
The ravens all are closing in
And there’s nowhere you can hide

Το κόλλημα με τους Metronomy ξεκίνησε με το The Look. Και νόμιζα ότι κάπου εκεί θα σταματούσε κιόλας. Και αξάφνου, ο bro μου προτείνει κορυφαίο, καινούριο Metronomy και ερωτεύομαι μονομιάς! Όχι, δεν νομίζω ότι αγγίζει το The Look, αλλά θέλω να το ακούω κάθε στιγμή! Love Letters λοιπόν, ή η indie pop σε μεγάλα κέφια! Και βίδεο κλιπ από τον μεγάλο Michel Gondry!

Και ενώ συμβαίνουν αυτά οι συζητήσεις για την γαλήνη της ψυχής φουντώνουν! Και ένα πράγμα γίνεται φανερό: Η παρατήρηση του εαυτού είναι το εισιτήριο για το σπίτι της αγάπης. Και χωρίς αυτήν δεν υπάρχει νόημα!