• Θα ξαναβρώ τη φόρμα μου στο ποδόσφαιρο: 2 φορές τη βδομάδα, την μια με τους Δημαρχιακούς, την άλλη με τους  “επαγγελματίες” ( “Ρε Παρίιικλαααα δώωωωσε την πάααασα, πανάαααααθεμάαα σεε“)! Ε με 23, 24 παιχνίδια, την ξαναβρήκα, παράπονο δεν έχω!
• Θα δουλέψω λίγο: Αυτό ήταν το πιο εύκολο, η σιγουράτζα της υπόθεσης! 2, 3 ώρες ντέιλι και στα ντουζένια μου έκανα και 2, 3 πεντάωρα.
• Θα πάω Χανιά να βρω τον Αντώνη, τον βοκαλίστα: Η πρώτη αποτυχία, αλλά ήταν τόοοσοο καλά στη Χίο για να φύγω!!
• Θα πάω εκδρομή φυσιολατρική στην Νότια Σκωτία, θα δω την Λέικ Ντίστρικτ και το Kendal Calling: 2η συνεχόμενη αποτυχία, αλλά τι να κάνουμε! Τα τικέτα ήταν ακριβά και δεν υπάρχει απευθείας πτήση για Εδιμβούργο!
• Θα εκδόσω ένα φρι πρες περιοδικό (όχι μόνος μου): Πανηγυρικές επιτυχίες (βλ. voxmag) με 3 τεύχη ήδη και πολύ θετική feedback από τη χιώτικη κοινωνία
• Θα κάνω τουλάχιστον ένα βραδινό και 45 άλλα μπάνια: Έπειτα από χρόνια πρέπει να έφτασα τα 50 μπάνια και μάλιστα είχαμε 2 σούυυπερ βραδινά μπάνια!
• Θα δουλέψω ΛΙΓΟ: Τα είπαμε αυτά!
• Θα μαυρίσω ΠΟΛΥ: Κι όμως! Ακολουθώντας την τακτική ανοιχτό αμάξι στις κυριακάτικες εκδρομές και μπάνιο, 4 το μεσημέρι, χωρίς αντιηλιακό, στον Καρφά τις καθημερινές, έκανα το καλύτερο μαύρισμα της δεκαπενταετίας!
• Θα χάσω άλλα 3 κιλά: Τούτη ήταν μεγάλη ήττα, καθότι μετα βίας κατάφερα να μείνω στο καταραμένο 71 kg (όσα ήμουν πριν το καλοκαίρι)! Και να πεις ότι δεν ήμουν προσεκτικός! Τώρα θα ακολουθήσω άλλη τακτική την οποία θα σας αποκαλύψω αν φέρει αποτελέσματα!
• Θα κάνουμε 2 λάιβ στη Χίο με τους Λούνι Τιουνς: Άλλη μια ήττα, καθότι όπου και αν ρωτήσαμε για λάιβ μας γειώσανε (ΜΑ ΚΑΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΙ;;)

Βέβαια συνέβησαν και κάποια άλλα που υπερκάλυψαν αρκετούς απραγματοποίητους στόχους, όπως η εξερεύνηση στα Κεραμεία ή το κρυφτό στο κάστρο, ή η συνεχής βραδινή κρεπάλη (μιλάμε για τρελά σέρι)!

Φτάνει όμως πια με το καλοκαίρι, μας τελείωσε και με τούτο το μπλογκ μου τελειώνω τις σχετικές αναφορές! Άλλωστε και το φθινόπωρο μια χαρά εποχή είναι, υποθέτω, χμ;

ΥΓ: Ακολουθούν review στα Fantastic Mr Fox και μια αναφορά στην εποποιία του Ginosaji (beware of the spoon)!

anisixos said…

ANISIXOS IS BACK!

http://anisixos.blogspot.com/2010/08/anisixos-is-back.html

Aναμενόμενα ο Λευτέρης απαντά:

Left Titty said…

ston p#$$@#so mas

Εγώ δεν κρατιέμαι και προσθέτω:

comfis said…

emena pantws 3 4 xronia me katatrwge i idea pote 8a gyrisei o anisixos. Twra kserw!

Το χειρότερο είναι ότι άρχισε να μου τρώει τα σωθικά στ’ αλήθεια η απορία ποιός στο διάολο είναι ο ANISIXOS και γιατί γύρισε πίσω. Μπαίνω στο μπλόγκ του, κοιτάζω τα ποστ του και κολλάω στον πιασάρικο τίτλο: ΟΙ ΚΑΦΕΤΕΡΙΕΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

To post αυτό είναι μια οργισμένη καταγγελία προς τις καφετέριες όπως ίσως καταλάβατε από τον τίτλο! Ο Anisixos φαίνεται να έχει υπαρξιακές αναζητήσεις σχετικά με το πως στο καλό κατασκευάζουν αυτό τον διαολεμένο φραπέ και το ποστ ξεκινάει έτσι:

Ειχα παει στην καφετερια της γειτονιας και παραγγειλα ενα φραπε με παγωτο.Αυτο που δεν καταλαβαινω ειναι πως μεσα σε 1 λεπτο ειναι ετοιμος ο καφες.Μηπως αυτο σημαινει οτι τον ετοιμαζουν τσαπα τσουπα για να ξεμπερδευουν; Εξαλλου και το αποτελεσμα δεν ειναι το καλυτερο.Το παγωτο σωζει την κατασταση.Κατα τ’ αλλα ο καφες ειναι εξαιρετικα μετριος (οχι, δεν τον παραγγελνω μετριο).
Ο φραπες με παγωτο κανει 3,70.Ειναι δυνατον;
Ακουστε και το αλλο.Πηγα σε αλλη καφετερια και πηρα φραπε με παγωτο και εκανε 5 ευρω!! Φτανει πια η αισχροκερδια!!

Ένα ασφαλές συμπέρασμα που βγάζουμε ως εδώ είναι ότι ο Anisixos γουστάρει τρελά φραπέ παγωτό. O Anisixos δεν σταματάει εδώ και περιγράφει ένα πρόσφατο περιστατικό που αληθινά συγκλονίζει (ε διαβάστε ντε το ποστ του)! Και καταλήγει με ένα βαθιά ανθρώπινο επίλογο-καταπέλτη:

Φτανει πια!!
Μια καφετερια της προκοπης, που να σεβεται τους πελατες, με καλες και προσιτες τιμες, με καλα προιοντα, με καλο σερβις, χωρις μουσικες, χωρις τηλεορασεις, με air-condition, και με ομορφο και προσεγμενο περιβαλλον, υπαρχει επιτελους; ΥΠΑΡΧΕΙ??

Συγκίνησις.. Anisixos is back!!!

ΥΓ: O Anisixos έχει ποστάρει και άλλα αριστουργήματα όπως ΑΦΗΣΤΕ ΗΣΥΧΟ ΤΟ ΝΙΚΟ ΓΚΑΝΟ, ΑΦΗΣΤΕ ΗΣΥΧΟ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟ, Η ΔΗΘΕΝ ΓΛΑΣΤΡΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΞΩΦΥΛΛΟ, ΠΕΣ ΜΑΣ ΤΙ ΠΙΝΕΙΣ ΝΙΚΟ ΑΛΙΑΓΑ

H πιο “διάσημη” ταινία του καλοκαιριού (και στο Top 5 της χρονιάς) είναι ένα αγωνιώδες θρίλερ μυστηρίου, μια τρομακτική sci fi ιστορία που  μας φέρνει αντιμέτωπους με τα πιο ψυχοβγαλτικά μας όνειρα.

Ο Κόμπ (Ντι Κάπριο) και η συμμορία του μπορούν να διεισδύουν στα όνειρα και να κλέβουν χρήσιμες πληροφορίες με σκοπό το κέρδος. Πρόκειται για μια απόλυτα οργανωμένη ομάδα που “καταστρώνει” όνειρα παίζοντας με το υποσυνείδητο του θύματος. Προκειμένου να είναι πιο αποτελεσματικός, ο Κόμπ εφαρμόζει την τεχνική του “ονείρου μέσα στο όνειρο” βάζοντας ακόμη περισσότερες “τρικλοποδιές” στο θύμα.  Κάπου εδώ έρχεται η μεγάλη πρόκληση: να εμφυτεύσει στο μυαλό ενός εξέχοντος προσώπου μια συγκεκριμένη ιδέα (τόσο σημαντική ώστε να αλλάξει την ροή της ιστορίας, ας πούμε), χρησιμοποιώντας και πάλι τα όνειρα!

Η πλοκή είναι καταιγιστική και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα για 148 ολόκληρα λεπτά. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπήρξε μια κοιλιά στο μέσο της ταινίας, όταν για περίπου 30-40 λεπτά ένας εκ των πρωταγωνιστών σκότωνε ότι κουνιόταν. Το φινάλε, κατά την προσφιλή συνήθεια του Νόλαν, ήταν  πολύ δυνατό και ανατρεπτικό. Το σάουντρακ (το υπογράφει ο Hans Zimmer) είναι εξαιρετικό και εντείνει το ψυχολογικό τέντωμα στο οποίο μας υποβάλλει ο Νόλαν.

Το καστ είναι λαμπερό, αν και δεν πιστεύω ότι σε τέτοιου είδους ταινίες (τόσο καταιγιστικές), γίνεται εμβάθυνση στους χαρακτήρες ή κάτι τέτοιο, οπότε το καστ, αυτό καθεαυτό, έχει μάλλον δευτερεύον ρόλο. Όπως και να έχει, όμως, το να απολαμβάνεις στην ίδια ταινία την Έλεν Πέιτζ (ακόμη δεν μεγάλωσες πουλάκι μου), τον Τζόζεφ Γκόρντον Λέβι, τον Μάικ Κέιν και την Μαριόν Κοτιγιάρ είναι μια απολαυστική πολυτέλεια.

Ο Νόλαν για μια ακόμη φορά έπαιξε με το μυαλό του θεατή και τον κέρδισε. Και γιατί λέω ότι  κατάφερε κάτι σημαντικό; Γιατί πέρα από την τέρψη του θεατή, ο τύπος δημιουργεί ερείσματα ώστε ακόμη και στον εμπορικό αμερικάνικο κινηματογράφο να υπάρχει κίνητρο για ευφάνταστες, πρωτότυπες, δημιουργικές ιδέες. Όταν ο κόσμος τρέχει σαν τρελός για σαχλαμάρες όπως το 2012 είναι σημαντικό να υπάρχει το αντίπαλο δέος μιας ταινίας σαν το Inception.

Δύο ευρήματα με ενθουσίασαν αφόρητα: H αντίληψη ότι στο όνειρο ο χρόνος κυλάει  απελπιστικά πιο αργά από ότι στην πραγματικότητα… έτσι σε 5 λεπτά πραγματικού χρόνου μπορεί να εξελιχθεί παραπάνω από μια ώρα “ονειρικού” χρόνου και αυτό ήταν κάτι που το έχω συνειδητοποιήσει στα όνειρά μου, οπότε η επιβεβαίωση ήρθε να με κάνει να ανατριχιάσω. Μάλιστα στην περίπτωση των “ονείρων μέσα στα όνειρα” ο χρόνος κυλάει ακόμη πιο αργά, οπότε για 5 λεπτά ονείρου σε πρώτο επίπεδο, αντιστοιχεί μια εβδομάδα χρόνου σε δεύτερο επίπεδο. Και δημιουργείται το ερώτημα, πόσο επώδυνο μπορεί να γίνει ένα όνειρο όταν κάποιος μπορεί να βιώνει μια δυσάρεστη ονειρική εμπειρία για, ας πούμε, 10 “ονειρικά”  χρόνια!

Το δεύτερο που με ενθουσίασε ήταν η σύλληψη της λήθης, της εφιαλτικής εκείνης κατάστασης  στην οποία κάποιος “κολλάει” σε ένα όνειρο για πάντα, χωρίς να μπορεί να διακρίνει αν αυτό που βιώνει είναι πραγματικότητα ή όχι. Πόσο πιο τρομακτικόοο;;

Όταν ο τραγουδιστής των Gogol Bordello αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης, το αποτέλεσμα ήταν ένα σουρεαλιστικό παραμύθι για μια φανταστική afterlife, ένα κόσμο σαν τον δικό μας, αλλά πιο μουντό, σαν ένα layer χρώματος grey και με opacity 25% να έχει εφαρμοστεί πάνω του! Ααα και το πιο σημαντικό, στον κόσμο αυτό, δεν υπάρχει χαμόγελο! Όσο και να προσπάθείς δεν μπορείς να χαμογελάσεις. Είναι το ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ ζωής και θανάτου, όπου στέλνονται όσοι έχουν διαπράξει το έγκλημα της αυτοκτονίας!

O Ζία έδωσε τέλος στη ζωή του για χάρη της Ντέζιρε και βρέθηκε σε αυτό τον κόσμο όπου η ανυπαρξία κινήτρου και ελπίδας μοιάζει να παραλύει τα πάντα. Ώσπου με την βοηθεία του Έρικ ( ο οποίος αυτοκτόνησε για να βρει τους επίσης αυτοκτονημένους (sic) γονείς και αδερφό) και της όμορφης Μικάλ (η οποία ισχυρίζεται ότι έχει συμβεί λάθος και δεν ήθελε να αυτοκτονήσει) βρίσκει και πάλι το κίνητρο του, στην αναζήτηση της Ντεζιρέ που έχει και αυτή με τη σειρά της αυτοκτονήσει (γουατ δε φακ, περονόσπορος έπεσε;). Έτσι ξεκινάει μια αναζήτηση γεμάτη ενστικτώδη έρωτα, μαγεία, μαύρες τρύπες και μια υποννοούμενη από τα πάντα μελαγχολία!

Τέτοια σουρεαλιστική, εμπειρία, με τόσο πηγαίο μαύρο χιούμορ είχα να ζήσω, αν δεν κάνω λάθος, από την εποχή του Arizona Dream και του Ετερναλ σάνσαιν οφ ε σποτλες μάιντ! Σε περίπτωση που αυτά σας έκαναν κάτι, δεν παίζει να μην το λατρέψετε ετούτο! 8.5, νομίζω! Aααα και μη ξεχάσω.. ο Τομ Γουέιτς στον καλύτερο του ρόλο, όσο τον θυμάμαι!

Zia: Being here with you reminds me of what I was like before my suicide.
Mikal : What were you like?
Zia : I was happy…

ΥΓ: Σκεφτόμουν να γράψω εντυπώσεις και για τις υπόλοιπες ταινίες του τελευταίου 10ημέρου, αλλά μετά σπάστηκα στην ιδέα ότι θα είναι στο ίδιο ποστ η αναφορά για μια τόσο καλή ταινία με τα υπόλοιπα και είπα να ακυρώσω αυτό το σχέδιο. Μετά όμως με έπιασε ο ουμανισμός μου (ζντοιν) και είπα να σας προειδοποιήσω! Φορ γκαντ σέηκ μη δείτε εκείνο το ανεκδιήγητο Knight and Day (Επικίνδυνες παρέες) με τον Τομ Κρουζ (γουατ α πάπαρ-ταινία), μπλοκμπαστερ-ια από τις πιο άθλιες του είδους. Σε πολύ καλύτερη μοίρα είναι το ευχάριστο (αλλά ως εκεί) Prince Of Persia (αγγίζει λίγο την αισθητική του The Pirates Of the Caribbean, παραγωγός γαρ ο Jerry Bruckheimer)! Eπίσης το The Runaways είναι μια μουσική ταινία για το γκρουπ στο οποίο συμμετείχαν η Joan Jett, Lita Ford και Cherry Curie με τον Michael Shannon σε θεατρικές ερμηνείες που είναι μάλλον απολαυστικές, αλλά η ταινία δεν καταφέρνει να εμπνεύσει ούτε για μια στιγμή! Κααααι τέλος.. το Invictus.. Morgan Freeman (εξαιρετικός ως Νέλσον Μαντέλα), Clint Eastwood στη σκηνοθεσία, πρόταση για όσκαρ… αλλά τζίφος.. από τα μισά και μετά η ταινία αφιερώνεται σε ένα συγκεκριμένο αγώνα ράγκμπι! Πόσο ενδιαφέρον να έχει αυτό, πια!!

.. και όσο πιο γρήγορα το πάρεις απόφαση τόσο το καλύτερο για σένανε!  Ποιό είναι το καλό της υπόθεσης; Η αίσθηση πληρότητας που σου αφήνει το καλοκαίρι που μόλις έζησες! Και  είναι αλήθεια ότι το τελευταίο κομμάτι του φετινού καλοκαιριού ήταν σούπερ συγκλονιστικό! Μετά από ένα κορυφαίο τετραήμερο στην Θεσσαλονίκη γύρισα στο νησί και μέσα σε μια εβδομάδα έζησα πολλές ασυνήθιστες εμπειρίες:

Όλα ξεκίνησαν με το κρυφτό στο κάστρο! 12 μυστήριοι τύποι από 18 ως σχεδόν 40, άνδρες, γυναίκες, αποφάσισαν να παίξουν κρυφτό στο κάστρο της Χίου! Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία φορά που έπαιξα κρυφτό, αλλά οι απανταχού σνομπ τύποι με γείωναν κάθε φορά που το πρότεινα! Ε, τούτη τη φορά άρπαξα την ευκαιρία! Πρέπει να πω ότι πήγε πολύ καλά το πράγμα, γιατί 3 στις 4 φορές κατάφερα να “φτύσω”. Tο διασκέδασα πολύ όταν σκαρφάλωσα στον τοίχο πίσω από τη “μάνα” και βρισκόμουν ακριβώς πάνω από το ζευγάρι που τα “φυλούσε”. Μάλιστα με το που τελείωσαν το μέτρημα, επειδή ο τοίχος αυτός τελεί υπό κατάρρευση πέσανε μερικά πετραδάκια που τους τράβηξαν την προσοχή, αλλά μαζεύτηκα τόσο, έγινα ένα κουβάρι, ώστε να μη με δουν.. στη συνέχεια με το που απομακρύνθηκαν λίγα βήματα.. τσουπ.. να το θριαμβευτικό φτύσιμο εξ ουρανού!

Ακολούθησαν δύο δυναμικά  βραδινά μπάνια μπιγιοντ εξπεκτέισονς! Πέρσι δεν είχα κάνει βραδινό μπάνιο και αυτό είναι κάτι που ακόμη δεν μπορώ να κατάλαβω πως άφησα να συμβεί! Τούτη τη φορά η συντροφιά αποτελούνταν από άτομα ως επί των πλείστων μέχρι 21 χρονών (και ο μπαμπόγερος, η αφεντιά μου). Για πρώτη φορά στη ζωή μου κάθισα βράδυ, μέσα στη θάλασσα, τόσο πολύ, και αυτό γιατί έπαιξα “ψαράκια”! Για όσους είναι τόσο άσχετοι ώστε να μην τα γνωρίζουν, στα ψαράκια κάθονται 8,9 ανθρωποι πιασμένοι χέρι χέρι, σε ένα κύκλο! Για κανένα λόγο αυτή η αλυσίδα δεν πρέπει να σπάσει.. σε πρώτη φάση ένας από όλους περνάει πάνω από τα χέρια δύο απέναντι τύπων και αυτό επαναλαμβάνεται 3, 4 φορές με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας τόσοοο απίστευτος γόρδιος δεσμός, όπου τα χέρια πονάνε, ακούγονται κραυγές τύπου “πανάαααθεμαά σε θα μου σπάσεις το χέρι”, τα πρόσωπα στραπατσάρονται (σε κάποια φάση ηφάτσα μου είχε υποστεί τρελή παραμόρφωσημεταξύ δύο αγνώστων πλατών). Ο στόχος; Nα μπορέσει να λυθεί ο δεσμός χωρίς να αφήσει κανείς ούτε για μια στιγμή τα χέρια των διπλανών του!

Αν στο προηγούμενο προστεθούν η φωτιά που ανάψαμε, τα πεφταστέρια και το μπάρμπεκιου, τότε καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για ένα εύκολο 8αράκι!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μετά από 3 ή 4 χρόνια αναβιώνει ο θεσμός της εξερεύνησης (σχετικό φώτο άλμπουμ εδώ)!! Παραήταν βέβαια πολλοί οι συμμετέχοντες και το nissan candy δεν είχε ακριβώς κουράγια να τους μεταφέρει.. έτσι αποφασίσαμε απλά να ξαναγυρίσουμε στον τόπο του εγκλήματος, στο παλιό Κεραμείο που βρίσκεται στην περιοχή του Μέγα Λημνιώνα, αποφασισμένοι να το εξερευνήσουμε! Πρώτα καταφέραμε να μπούμε σε κοντινό  εγκαταλελειμένο αστικό λεωφορείο, κάτι που την προηγούμενη φορά φοβόμουν να δοκιμάσω (πόσο γκέι ήμανε τότε)!

Το Κεραμείο ήταν περικυκλωμένο με συρματόπλεγμα, αλλά σε κάποιο σημείο ο Κασκαρίνο (πείτε του να μην σταματήσει να μπλογκάρει) είχε κάνει, σε προηγούμενη προσπάθεια, ένα άνοιγμα και από κει μπήκαμε στον χώρο έξω από το Κεραμείο με μικρές απώλειες (κάτι γρατζουνιές)! Το κτίριο είναι άπειρα επιβλητικό, τεράστιο και σχετικά δαιδαλώδες! Σχεδόν όλες οι εισόδοι του ήταν σφραγισμένες, αλλά καταφέραμε να βρούμε δύο ανοίγματα, σε διαφορετικά σημεία του Κεραμείου από όπου μπουκάραμε, αρκετά ψαρωμένοι, είναι η αλήθεια! Βέβαια ο συνωστισμός νικάει το φόβο και παρόλο που όλοι ήμαστε σχετικά ανατριχιασμένοι, δεν μπορώ να πω ότι φοβόμασταν!

Τεράστιοι διάδρομοι με πόρτες αριστερά και δεξιά, ανασφάλεια μη  τυχών χάσουμε το προσανατολισμό μέσα στο τεράστιο κτίριο, σάπια ξύλινα επικλινή επίπεδα να ενώνουν δύο διαφορετικούς ορόφους, δωμάτια με παλιά εργαλεία, τρύπες στο πάτωμα με κάτι περίεργα υγρά .. Και αν και τρέμαμε στην ιδέα ότι ίσως ακούσουμε και τον παραμικρό θόρυβο, θα είχε πλάκα αν καμία νυχτερίδα ή κανένα ποντίκι έσπαγε την σιωπή! Επίσης .. τζίφος, δεν υπήρχε κανένα δύσμορφο τέρας ανεβασμένο σε κάποια κορυφή του Κεραμείου, να κρύβεται μέσα στις σκιές! Έπειτα από μικρή περιπλάνηση στα ενδώτερα, αποχωρήσαμε με τις τρίχες σηκωμένες και έχοντας κάνει το βήμα παραπάνω σε σχέση με την προηγούμενη φορά! Θα επανέλθουμε δριμύτεροι!

Κάθε εποχή έχει τις νοστιμιές τις και το καλοκαίρι τις περισσότερες! Ετούτο τελείωσε, αλλά μη σκάτε, θα έρθουν και άλλα! Ως τότε.. βλέπουμε τι θα κανουμε!

YΓ: Θενξ για τις φώτος τζι!

]]> http://www.comfis.gr/2010/08/25/summers-almost-gone/feed/ 12 http://www.comfis.gr/2010/08/25/summers-almost-gone/ http://feedproxy.google.com/~r/Comfis/~3/zuBEr447q9c/ http://www.comfis.gr/2010/08/20/social-disactivation/#comments Fri, 20 Aug 2010 10:40:42 +0000 Comfis http://www.comfis.gr/?p=1536 H κατάσταση έχει ξεφύγει πέρα από κάθε όριο! Κάποτε ήμανε πολύ κοινωνικό πλάσμα και πρέπει να πω ότι και τώρα έχω αυτή την διάθεση (να είμαι κοινωνικός). Στο Λυκειο θυμάμαι ότι ήμουν πάντα από τους πιο ψηφισμένους μαθητές στα πενταμελή και δεκαπενταμελή! Είχα ολόκληρο σχολείο στις κοινωνικές μου επαφές, αλλά είχα δυνατές σχέσεις και με το άλλο μεγάλο σχολείο του νησιού! Τεράστιος κύκλος, που λένε (Γιώργο, για ηρέμησε σε παρακαλώ)!

Μετά ήρθε η ώρα να γίνω φοιτητής και να πάω να ζήσω σε ένα μέρος που δεν είχα κανέναν φίλο (μα ούτε έναν)! Πρόκειται για τη Θεσσαλονίκη! Εκεί λοιπόν άρχισα από το μηδέν να χτίζω τη κοινωνική μου ζωή, μέσα από το πανεπιστήμιο, αλλά και από τις παρέες με τους συγκάτοικους κλπ κλπ! Έπειτα ήρθε και το Ιντερνετ και από το Rockarolla γνώρισα εκατοντάδες παιδιά και έκανα μερικούς φοβερούς φίλους! Η Θεσσαλονίκη έγινε η βάση μου, ενώ στη Χίο κράτησα καλές επαφές μόνο με τους πολύ κοντινούς φίλους μου!

Τα χρόνια πέρασαν και οι Φίλοι της Σαλόνικας (φοιτητές ως επί των πλείστων) γυρίσανε στον τόπο τους! Σιτ, σκέφτηκα, πως την πάτησα έτσι! Το Rockarolla έπαψε να είναι αυτό που ήταν και κάπως έτσι σταμάτησε η κοινωνική δικτύωση με αφορμή το διαδίκτυο! Κάπου εκεί έμαθα να εκτιμώ τους φίλους μου, παραπάνω από ότι ήξερα ως τότε!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι κοινωνικές μου επαφές με Xίο, όσο περνούσαν τα χρονια (δόξα τω θεώ, έχω κλείσει 12 χρόνια στις σαλονίκες) γίνοταν ολοένα και πιο αναιμικές, γιατί άτομα που δεν βλέπονται εύκολα λησμονιούνται! To πιο ενοχλητικό ότι όλοι οι φίλοι που γύρισαν Χίο άρχισαν να απλώνουν τα τα δίκτυα τους! Και όταν εγώ επιστρέφω Χίο βρίσκομαι σε μια κατάσταση του τύπου:

“Ωπ ήρθε η μελαγχολική”!

“Πωωω τι φόρεσε πάλι η σέξυ Πόπη”

“Aαα κατέφθασε ο πολυλογάς ο Ρώσος”

“Γειααα σου Μαρία Καλανδροπαπουτσέλη”

“Μμμ πάλι εδώ είναι το ταλεντάκι”

“Καλό πιπινάκι η παντόφλα”

Εννοείται ότι εγώ ούτε την μελαγχολική γνώριζα, ούτε να θαυμάσω τα προκλητικά ρούχα της σέξυ Πόπης μπορούσα, αλλά και ούτε και να εντοπίσω τον Ρώσο ή την Μαρία Καλααποτέτοιου και φυσικά ποτέ στη ζωή μου δεν έχω δει παντόφλα-πιπίνι! Και αυτό μου την έδινε στα νεύρα! Αλλά και τα παιδιά που γνώριζα, κάποτε έχουν αποκτήσει κοιλιές και καράφλες, προγούλια, μούσια, δαχτυλίδια γάμου και παιδιά, κάτι που δύσκόλευε τον εντοπισμό τους ! Κάπου εδώ υπεισέρχεται και ο παράγοντας “Στραβομάρα”!

O δικός σας (εγώ), είναι στραβομάρα του Κερατά! Οκ, υπερβολές, αλλά βλέπει τόσο ώστε να μην είναι αναγκασμένος να βάλει φακούς (ή να κάνει εγχείρηση)και τόσο ώστε να μπορεί να αποφεύγει το κουτούλημα σε τοίχους, κολώνες κλπ κλπ! Με αυτό τον τρόπο γλιτώνω τα καρούμπαλα, αλλά δεν μπορώ να γλιτώσω από διάφορες άλλες νόστιμες καταστάσεις!

Το συνηθισμένο μοτίβο είναι το εξής:

Τύπος άγνωστων χαρακτηριστικών με χαιρετάει από ικανή απόσταση, ώστε να μην μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό του.  Απαντάω με αμήχανο χαιρετισμό και μόνο αν μπορέσω να τον πλησιάσω χωρίς να φανεί ότι τον κοιτάζω σαν alien, ξεκινάει η συνηθισμένη απολογία μου “ααα εσύ είσαι!! συγνώμη, αλλά δεν σε γνώρισα, έχω στραβομάρα γι’ αυτό ήμουν κάπως μουδιασμένος”! Βέβαια αυτή είναι η καλύτερη περίπτωση!

Σε άλλες συνθήκες δεν ξέρω καν αν ο χαιρετισμός απευθύνεται σε μένα ή σε κάποιον κοντά μου (και έτσι πολλές φορές δεν ανταποδίδω, ή όταν ανταποδίδω αποδεικνύεται ότι ο απέναντι δεν απευθυνόταν σε μένα), άλλοτε χαιρετάω ανθρώπους που δεν γνωρίζω  κοκ. Επηρεασμένος από τέτοιες αποτυχίες καταλήγω να κάνω ότι δεν βλέπω ανθρώπους που ίσως να είναι γνωστοί μου! Δεν θέλω να σκέφτομαι για πόσο σνομπ με περνούν οι παλιοί γνωστοί που βλέπουν ένα τύπο να τους χαιρετάει χλιαρά ή να κάνει ότι δεν τους βλέπει!

Μην πιστέψετε στιγμή όμως ότι εγώ το βάζω κάτω! Όχι βέβαια! Από τη μια προσπαθώ να το πάρω απόφαση ότι είμαι στραβός και δεν πειράζει αν χαιρετίσω και κανένα άγνωστο παραπάνω! Από την άλλη στην Θεσσαλονίκη γνωρίζω καινούριους ανθρώπους και παράλληλα προσπαθώ να μάθω όλα τα κωδικά ονόματα για τους φίλους των φίλων μου στη Χίο!! Άλλωστε η συνειδητοποίηση της αδυναμίας σου, είναι η αφετηρία για να ανακάμψεις, συνεπώς..

..we want the world and we want it… now? NOWWWW! (άσχετο, αλλά σε γενικές γραμμές ακούγεται καλό, φαντεζί και ψαγμένο)!

Έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο διάρκειας 65 λεπτών (!), ένα συνεκτικό indie concept album! Μην διαννοηθείτε να ακούσετε ένα ή δύο τραγούδια του, γιατί θα τον αδικήσετε! Ο δίσκος πρέπει να ακουστεί από την αρχή ως το τέλος και αν εκτιμάτε τέτοιες μουσικές, δεν θα σας κουράσει ούτε στιγμή! Δεν μπορώ να εξηγήσω με απτές περιγραφές τι ακριβώς είναι η indie μουσική, αλλά νιώθω πολύ ξεκάθαρα ότι το The Suburbs είναι η επιτομή της! Όσο για το tag “Το δικό τους Ok Computer” μπορώ να το αποδώσω μόνο στο γεγονός ότι είναι ο τρίτος δίσκος τους, είναι απόλυτα συνεκτικός, και τους εδραίωσε στην κορυφής της μουσικής βιομηχανίας, όπως ακριβώς έγινε με το Ok Computer και τους Radiohead!

Πρόκειται για συνθέσεις που ακροβατούν μεταξύ της folκ του Neil Young και του Νew Wave (από τους Joy Division ως τους Interpol), ενώ δεν είναι λίγες οι στιγμές που αποκτούν μια επική χροιά. Ιδιαίτερο χαρακτήρα στο The Suburbs δίνει ο συνδυασμός πολλών ακουστικών οργάνων (πιάνο, βιολί, βιόλα κοντραμπάσο, ακουστικές κιθάρες, ξυλόφωνο), με τις σκοτεινές μπασογραμμές (αλά Joy Division) και τα συνθ rif που δεν είναι σπάνια! Σημείο αναφοράς  και πάλι η μελαγχολική φωνή του Win Butler (μαζί με τη γυναίκα του Régine Chassagne είναι η δημιουργική δύναμη των Arcade Fire)!

Άλλοτε ρυθμικοί (Ready to start, Empty Room) και άλλοτε λυρικoί (The Sprawl I), άλλοτε ματζόρε (το ομώνυμο φτιαγμένo για να γίνει single The Suburbs) και άλλοτε μινόρε (Half Light I), με όμορφα πιανιστικά rif (We Used to Wait) ή με ακουστικές μελωδίες (Deep Blue), με φολκορικά ξεσπάσματα (σίγουρα το Wasted Hours δεν είναι του Neil Young;;) και synth pop στιγμές (The Sprawl II), με μια υποβόσκουσα μελαγχολία να σκοτεινιάζει γοητευτικά τη μουσική τους κάθε στιγμή, οι Arcade Fire καταφέρνουν να μας κερδίσουν, να μας μεταφέρουν στο δικό τους μουσικό σύμπαν!

Καλή ακρόαση!

YΓ: Μια σχετικά κοντινή ματιά, με πολλές αναφορές στους στίχους του άλμπουμ, μπορείτε να βρείτε εδώ

We Used to Wait – Arcade Fire

]]> http://www.comfis.gr/2010/08/16/arcade-fire-the-suburbs/feed/ 4 http://www.comfis.gr/2010/08/16/arcade-fire-the-suburbs/ http://feedproxy.google.com/~r/Comfis/~3/lzrWeSNic4Q/ http://www.comfis.gr/2010/08/12/walter-trout-common-ground/#comments Thu, 12 Aug 2010 16:30:44 +0000 Deja_Voodoo http://www.comfis.gr/?p=1597 Παρά το ότι γνώριζα και εκτιμούσα τον Walter Trout ως έναν από τους μεγάλους της κιθάρας, μόνο πρόσφατα έκανα τη συνειδητή κίνηση να ακούσω τη δουλειά του με τη δέουσα προσοχή. Μερικούς δίσκους και αρκετές ώρες ακρόασης αργότερα, αν έπρεπε να χαρακτηρίσω τη μουσική του, θα χρησιμοποιούσα λέξεις όπως αυθεντική, αμερικάνικη, ηλεκτρισμένη, παθιασμένη. Και, τουλάχιστον για τον γράφοντα, αυτό αρκεί για να ανοίξει η όρεξη.

Γενικά οι δουλειές του Trout είναι…χορταστικές! Έτσι η πιο πρόσφατη από αυτές, το φετινό «Common Ground», δεν απογοητεύει ούτε στον αριθμό των τραγουδιών ούτε στην ποικιλία του ύφους τους. Τα 12 κομμάτια του δίσκου είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσο οι επιρροές του «ευγενικού γίγαντα» των μπλουζ, τις οποίες γνωρίζει και ντύνει με το προσωπικό του ύφος τόσο καλά, ώστε ο δίσκος να είναι αλάνθαστα δικός του.

Ο Trout ανοίγεται («Open Book»), προβληματίζεται («Common Ground»), και ταυτόχρονα ξέρει να ροκάρει («Danger Zone», το προσωπικό αγαπημένο. Tι να κάνω που ψοφάω για ροκ funk-ιές!), να διηγείται ιστορίες («Her Other Man», «Ηudson Had Help»), να παίζει μπλουζ («Εxcess Baggage», «Wrapped Up In The Blues»). Σε όλα αυτά τον πρώτο λόγο έχει η κιθάρα του, που άλλοτε γρυλίζει, άλλοτε ουρλιάζει κι άλλοτε τραγουδάει με πάθος, με το χαρακτηριστικό, τεράστιο βιμπράτο του Trout το οποίο, πιστέψτε με, θα κάνει τους τοίχους του δωματίου σας να πάλλονται. Σ’ αυτή τη σύντροφό του στο στούντιο, στη σκηνή και στον δρόμο άλλωστε, ο βετεράνος γίγαντας αφιερώνει μια άκρως ερωτική μπαλλάντα («Song For My Guitar»), που είμαι σίγουρος ότι κάθε γυναίκα θα κολακευόταν αν είχε γραφτεί για εκείνη.

Το Common Ground μπορεί να μην είναι ο καλύτερος δίσκος του Trout –ο προηγούμενος στούντιο δίσκος, το καταπληκτικό «Τhe Outsider» (2008) με είχε να πατάω το «play» ξανά και ξανά. Είναι όμως άξια και λογική συνέχεια στην μακριά καριέρα ενός καλλιτέχνη που παίζει το δικό του αμάλγαμα ροκ, μπλουζ και μουσικής αναζήτησης και θα αρέσει τόσο στους παλιούς όσο και σε όσους γνωρίζουν τον Trout τώρα. Ακούστε το!

Nάσος Δ.

Βαθμολογία: 3,8 στα 5

Eναλλακτικός τίτλος: “Χίλιοι καλοί χωράνε”

Highlights: Danger Zone (πάλι και ξανά πάλι και τανάπαλι!), Song for my Guitar

Eπίσης στήθηκαν 3 κόκκινα σταντς σε 3 στρατηγικά σημεία της πόλης της Χίου: Πυξίδα, Ρεμέτζο, Μετρόπολις (VoxSpots). Nα δείτε ιδρώτας που χρειάστηκε για να κολλήσουμε τα αυτοκόλλητα πάνω στα σταντς (τα ρημάδια, δεν το περίμενα να μας ζορίσουν τόσο) , να τα μεταφέρουμε και να τα φορτώσουμε με υλικό! Τέλος, στο facebook το προφίλ του VoxMag έχει φτάσει ήδη τους 700 φίλους! Ο ου ο ου!!!

Η feedback (πολύ σπαστικό όταν μια ξένη λέξη μοιάζει πιο κατάλληλη να περιγράψει μια σιτσουέισον) είναι πολύ πιο ενθαρρυντική, αρκετοί το ψάχνουν και μας το ζητάνε και κατά συνέπεια ακολούθησαν πολλοί πανηγυρισμοί!

Τώρα τρέεεεξιμοο για το επόμενο τευχάκι! Άντε να γίνει και 44σέλιδο!!

ΥΓ: Νέες εντυπώσεις θα ήταν καλοδεχούμενες!

Ήταν από τις πιο όμορφες αποδράσεις που έχω δοκιμάσει έστω και αν όλοι οι φίλοι ήταν εκτός πόλης, έστω και αν το αγαπημένο Γκαρσόν ήταν κλειστό και έτσι δεν ετίμησα το πεντανόστιμο ριζοτάκι μου, έστω και και αν γενικότερα δεν μπορούσες να είσαι σίγουρος για οτιδήποτε, ότι θα είναι ανοιχτό αυτές τις μέρες, ακόμη και αν η θερμοκρασία κατά τη διάρκεια της μέρας δύσκολα έπεφτε από τους 33, 34 βαθμούς!

Το πρωί μέχρι τις 11 και από τις 7.30 και μετά, όταν αρχίζει να δροσίζει, η άσχημη Θεσσαλονίκη γίνεται πανέμορφη δίνοντας μου πολλές ευκαιρίες για εξορμήσεις! Η Στιγμή του τριημέρου ήταν το δροσερό Σαββατόβραδο στα Κάστρα, παρέα με τη Βασούλα και  δύο καλές μπύρες, να τρώμε την πόλη με τα μάτια μας! Οι φώτος είναι πολύ κακής ποιότητας, αλλά βοηθούν να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται! Μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί κάποιες τόσο όμορφες συνήθειες τις ξεχνάμε και χρειάζεται να μην υπάρχει άλλη επιλογή για να τις ξαναφέρουμε στην επιφάνεια!

.. το Σεπτέμβρη πάλι!

ΥΓ: Όσοι υπολογίζετε ότι μπορείτε να βρείτε αμάξι προς ενοικίαση αυτή την περίοδο στη Θεσσαλονίκη, να το ξεχάσετε! Το λέω τζεστ ιν κέις