Οι θερμοκρασίες κυμάνθηκαν από -8 εως 2 βαθμούς Κελσίου και το κρύο ήταν τσουχτερό. Το παραπάνω δεν ακούγεται πολύ τρομακτικό. Αντίθετα, τρομακτικό είναι το γεγονός ότι, τις 3 από τις 4 ημέρες κλείναμε 7-10 ώρες περπάτημα στην ύπαιθρο, με πολύωρα σταματήματα για να διαβάσουμε τις περιγραφές για κάθε είδους μνημείο/αξιοθέατο. Την πρώτη μέρα την πατήσαμε και δεν βάλαμε ότι ρούχα είχαμε και δεν είχαμε. Το πάθημα έγινε μάθημα: Φανέλα, πόλο, πουλοβεράκι, ζακέτα, μπουφάν χονδρό, διπλές κάλτσες, γάντια έμπειρα, σκουφάκι, κουκούλα του μπουφάν, κασκόλ που κάλυπτε ακόμη και την μύτη, συμπλήρωναν τον εξοπλισμό μας – ναι ναι καλά το ακούσατε δεν φορούσα ούτε παντελόνι, ούτε σώβρακο!  Ακόμα και έτσι το Βερολίνο δεν έχασε ούτε στο ελάχιστο την γοητεία του. Σε αντίθεση με το Βερολίνο, εγώ την έχασα όλη, θυμίζοντας πιο πολύ από ποτέ στη ζωή μου κρεμμύδι.

Στην Alexanderplatz, μύησα τους συνοδοιπόρους στα αμαρτωλά curry wurst (την επόμενη ανακαλύψαμε και τα bratwurst – σαφώς ανώτερα από τα προηγούμενα) και στην πρωτόγνωρη αίσθηση μιας ασυνήθιστης απλοχωριάς. Μια τεράστια πλατεία, σχεδόν άδεια από κόσμο και αμάξια, λόγω του Κρύου και του ότι βρισκόμαστε στο Βερολίνο

Κρόιτσμπεργκ εστεί η πιο “εναλλακτική” γειτονιά του Βερολίνου, στέκι των καλλιτεχνών της πόλης κλπ κλπ. Δυνατά σημεία η Τοπογραφία του Τρόμου (υπαίθριο φωτογραφικό μνημείο στο Ολοκαύτωμα) το οποίο αυτή την φορά μελέτησα πολύ προσεκτικά, παρόλο το τρέμουλο.  Τραγική -αν και ίσως υποβαθμίζει την βαρβαρότητα των γεγονότων-  σύνοψη των όσων διάβασα:  6 εκατομμύρια Εβραίοι δεν κατάφεραν να επιβίωσουν του Ολοκαυτώματος. Η εμπειρία συμπληρώθηκε με την επίσκεψη στο Εβραϊκό Μουσειο, με την περίεργη (άρα ευπρόσδεκτη) αρχιτεκτονική και τον “στενάχωρο” πρώτο όροφο με την καταγραφή της προσωπική ιστορίας πολλών εβραίων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη θηριωδία του ολοκαυτώματος -μέσα από γράμματα που αυτοί έστελναν στους δικούς τους-.

Ένα γράμμα από το Άουσβιτς

Στην ηλικία των 25 ο Hans-Peter Messerschmidt μεταφέρθηκε από το Βερολίνο στο Άουσβιτς! Εκεί, λίγο μετά, κατάφερε να στείλει ένα γράμμα σε ένα φίλο του, όπου περιγράφει τις συνθήκες εκεί. Ο Hans κατάφερε να επιζήσει:

“H καθημερινή ρουτίνα πηγαίνει ως εξής: Ξυπνάμε στις 4 το πρωί. Φτιάχνουμε τα κρεβάτια (στρώμα με δύο κουβέρτες). Ντυνόμαστε (Φανέλα, σορτς, ριγωτό παντελόνι, ριγωτό σακάκι, κάλτσες, μάλλινα υποδήματα) αλλά το ντύσιμο δεν αρκεί για να γλιτώσουμε το πάγωμα. Ακολουθεί πρωινό στην ύπαιθρο: Μισό καρβέλι ψωμί, ένα κομμάτι λουκάνικο, ή μαργαρίνη ή τυρί. Την βδομάδα τρώμε 200 γραμμάρια κρέας. Στις 6 το πρωί μας καλούν για να πάμε στους χώρους εργασίας μας, στο εργοτάξιο Buna Works”

Στο Τσεκ Ποιντ Τσάρλι (συνοριακή διάβαση μεταξύ ανατολικού και δυτικού Βερολίνου) θα νιώσεις περίεργα, όσες φορές και να το επισκεφθείς. Η γοητεία της διαιρεμένης πόλης, το περιλάλητο τείχος, οι φίλοι και σύγγενείς που σε μια νύχτα βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα, οι ψυχροπολεμικές δεκαετίες του 60 και του 70, είναι όλα εκεί σε αυτό το μικρό κομμάτι γης και σε αναγκάζουν να νιώσεις περίεργα, χωρίς να έχεις εντοπίσει ακριβώς τον λόγο. Το πανέμορφο καφέ Adler (δίπλα στο Check Point Charlie) πέθανε. Όσοι δεν προλάβατε να το επισκεφτείτε, χάσατε μια ευκαιρία να γευθείτε έναν kafe latte σε φόντο βγαλμένο από την δεκαετία του ‘30.  Στη θέση του, το καινούριο, σαφώς λιγότερο ιδιαίτερο Cafe Einstein. Κρίμα..

To Κροατικό εστιατόρειο που πετύχαμε στον δρόμο μας μας φάνηκε καλή ιδέα.. και δικαιωθήκαμε.. Το Split είχε ένα σερβιτόρο μου έμοιαζε με τον Νίκολα Βουίσιτς και μεσόκοπες κυρίες, προφανώς κροάτισες, που ευθύμησαν και σηκώθηκαν για να χορέψουν και να τραγουδήσουν κροατικούς χορούς!

Σε πείσμα των όσων είχα διαβάσει για επερχόμενη κατεδάφισή της, η κατάληψη της οδού Oranienburger εξακολουθεί να στέκεται περήφανα στη θέση της. Το αναρχοαυτόνομο Zapata, στη βάση της, είναι από τα πιο ζωντανά βραδινά στέκια της πόλης. Ένα μίγμα από Ska p, Βαλκάνια παραληρήματα, Λάτιν και Ρέγκε έκανε τους θαμώνες να χορεύουν ασταμάτητα. Δυστυχώς η παρέα μου κάθε άλλο παρά χορευταράδικη ήταν οπότε αναλώθηκα να χαζεύω τα άπειρα που άξιζαν να χαζευτούν. Την παράσταση έκλεψε με άνεση αδύνατος τύπος, υπέρμετρα μελαγχρινός, με ελαφρώς σνομπ, υπερθετικά λάγνα μάτια και κόκκινο μπλουζάκι της φωτιάς – θα τον ονομάζουμε θεό από εδώ και πέρα. Ο θεός εστίασε σε ξανθιά νεαρή που χόρευε με την φίλη της. Την πλησίασε αλλά το “hello” του δεν είχε την ανταπόκριση που προσδοκούσε. Οι χορευτικές του κινήσεις με ανασηκωμένα τα χέρια, έτοιμα για ζεϊμπέκικο (“..πεεεφτεί φωτιάαα στη στραάατα μουυυ!!“), αν και αναμφίβολα εντυπωσιακές δεν έδεναν πολύ πετυχημένα με το ράθυμο υφάκι του Μπομπ Μάρλεϋ που τραγουδούσε πιο διπλα.

Ακολούθησε ερωτικό παιχνίδι γνωστό και ως “γίνομαι κολιτσίδα και δοκιμάζω τις αντοχές σου μέχρι που να φάω φάπα” , το οποίο περιελάμβανε εκτασεις των χεριών γύρω από τη μέση της κοπέλας, επίμονα κοιτάγματα στα μάτια, σε απόσταση 10 εκατοστών,  προσπάθεια για σπάσιμο μέσω πεσίματος στη φίλη της κοπελιάς. Απολογισμός: ολοένα αυξανόμενα ξινισμένα μουτράκια από το σκοτεινό αντικέιμενο του πόθου (και συ κυράα μου χαλάρωσε και λίγο). Μάταια ο φίλος του θεού, προσπαθείνα κάνει διαπραγματεύσεις, αγωνίζεται να δώσει σωστές κατευθυντήριες στον ήρωά μας, ο οποίος παρουσιάζει το πρώτα συμπτώματα απογοήτευσης. Αλλά όχι… μετά από μικρή οπισθοχωρηση επανέρχεται δριμύτερος επιχειρώντας να χορέψει την αδάμαστη ντίβα. Τζίφος!

Η βόλτα τις πρώτες πρωινές ώρες (3.30-4.30) στο άδειο Βερολίνο, με τα αμαρτωλά κορίτσια  του (φαγωθήκανε να δώσουν πικάντικη γεύση στο, κατά τη γνώμη τους, βαρετό βράδυ μας), σε αναζήτηση metro απέβη άκαρπη και έτσι 12 έουρος αργότερα ήμασταν κάτω από τα σκεπάσματά μας!

.. η συνέχεια στο επόμενο!

ΥΓ: Aν θέλετε να ενημερώνεστε για νεότερα ποστ μου, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ και να δώσετε το email σας, ώστε να σας έρχεται ένα μήνυμα, κάθε φορά που δημοσιεύω κάποιο καινούριο θέμα.

Ένας καταξιωμένος και ίσως η σημαντικότερη φιγούρα της Βρετανικής σκηνής των τελευταίων 20+ χρόνων θα βρίσκεται μετά από πολλά χρόνια κοντά μας. Ναι πρόκειται για τον Ian Brown. Ο πρώην τραγουδιστής των θρυλικών- και απόλυτα επιδραστικών και αναγνωρισμένων- The Stone Roses, με ένα απόλυτα επιτυχημένο νέο album – το πολύ χορευτικό My way- έρχεται να θυμίσει στους παλιότερους και να διδάξει τους νεότερους τι σημαίνει χορευτικό indie με attitude και πως είναι ένας αληθινός rock star στη σκηνή.

Κάπως έτσι φτάνει η 26η Φεβρουαρίου και μετά από αρκετές αναποδιές, κατάφερα να δώσω το παρόν στο πολυαναμενόμενο λάιβ..

Το Block 33 είναι άπειρα χειρότερος από το Principal. Πρόκειται για μια επίπεδη επιφάνεια και έναν κάπως μικρός χώρος. Τέσπα, βρήκα ένα σκαλοπάτι και ταμπουρώθηκα εκεί, μήπως και καταφέρω να παρακολουθήσω το λάιβ και όντως τα κατάφερα.

Ο Ian εμφανίστηκε στης 10.15 και το σόου ξεκινάει με τους ήχους του Golden Gaze! Μετά την εντυπωσιακή εισαγωγή του GG ο μαστρο-Ίαν – κατά τα άλλα εντυπωσιακός και συμπαθέστατος ως περφόρμερ  – ξεκίνησε γεμάτος αυτοπεποίθηση το σόου του, με όχι μεγάλη επιτυχία, είναι η αλήθεια. Φίδια άρχισαν να με σώνουν, αλλά υπέθεσα ότι απλά δεν ακούω καλά. Στο τέλος του τραγουδιού ο κόσμος ξεσπάει σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα.. εεε προφανώς δεν θα άκουσα καλά..

Δεν θυμάμαι επακριβώς την σειρά των τραγουδιών, αλλά είναι γεγονός ότι ο τύπος επέλεξε ένα σούπερ σετλιστ! Είναι επίσης γεγονός ότι γράφει πολύ όμορφη χορευτική indie. Ακόμη είναι γεγονός ότι η μπάντα του αναπαρήγαγε ικανοποιητικά τα τραγούδια του (με αυξημένη χρήση σάμπλς βεβαίως).  Δυστυχώς, όμως, είναι επίσηςγεγονός ότι κατά πάσα πιθανότητα (sic) δεν είναι σε θέση να τραγουδήσει. Από την αρχή της συναυλίας, έπιανα τον εαυτό μου να χοροπηδάει με το ξεκίνημα του τραγουδιού και μόλις ξεκινούσε τα Lyrics ο Brown, να κοκκαλώνω, να κοιτάζω αριστερά δεξιά και να αναρωτιέμαι, αν σε ολόκληρο το Block 33, μόνο εγώ άκουγα τα θεόστραβα φωνητικά του!

Στην προσπάθειά μου να καταλάβω αν δεν ακούω καλά, έδινα προσοχή όταν τα μουσικά όργανα έπαιζαν την ίδια μουσική φράση με αυτό που τραγουδούσε ο ίδιος και μετά βεβαιότητας κατέληγα στο ότι , τα μουσικά όργανα ακουγόταν μια χαρά, ενώ ο ίδιος στην ίδια ακριβώς φράση ακουγόταν, στο αυτί μου, πολύ ενοχλητικός. Μετά άρχισα να ρωτάω τις κοπέλες, αν ακούν κάτι περίεργο.. οι αρχικά διστακτικές αντιδράσεις τους σταδιακά μετατράπηκαν σε βεβαιότητα..

Έτσι κύλησε λοιπόν ένα ωριαίο σετ και ένα ενκορ με 4 ακόμη σόνγκια. Το σετ του, υπέροχο:  Stellify, All Ablaze, Sister Rose, Golden Gaze, F.E.A.R., Time is my everything και πολλά ακόμη χαϊλάιτ της σόλο καριέρας του.

Και ενώ εγώ τρωγόμουν με τα ρούχα μου, μην μπορώντας να αντέξω τις παραφωνίες του, το πλήθος εξακολουθούσε να αποθεώνει τον μεσιέ. Όπως καταλαβαίνετε, από ένα σημείο και μετά, δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει αυτό το μαρτύριο. Γιατί είναι μαρτύριο να ακούς τόσο όμορφη μουσική και αυτή να καταστρέφεται από παραφωνίες.

Αρχίζοντας να γράφω αυτό το ποστ, σκεφτόμουν πως θα αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας.. ότι όντως ακούω καλά.. ότι υπάρχουν καταξιωμένοι σταρς, που δεν μπορούν να τραγουδήσουν. Τσέκαρα λοιπόν στο youtube στιγμιότυπα από διάφορες συναυλίες του, ακόμη και την εμφάνισή του στο κραταιό Reading Festival. Ε λοιπόν, ο Ian Brown, δεν τραγουδάει καλά εν γένει. Παραφωνεί ΠΑΝΤΑ. Σας παραθέτω παρακάτω βιντεοστιγμές απείρου κάλλους (δώστε βάση στο ρεφρέν του Stellify)! O τύπος είναι απίστευτος.. τραγουδάει πάντα στραβά και αυτό, προφανώς, καθόλου δεν τον προβληματίζει.. και προκύπτουν νέα ερωτηματικά.. η μπάντα του, το έχει πάρει είδηση; O ίδιος το γνωρίζει; Του το έχει πει κανείς;

• Stellify Live at Reading
• Stellify Live at Block 33
• Stellify Live at Wolverthampton

Αυτά και πολλά άλλα ερωτηματικά θα συνεχίζουν να ταλανίζουν το απορημένο μυαλουδάκι μου,  για πολύ καιρό ακόμη! Αααα και μη νομίζετε ότι του έχω κανένα άχτι του Brown! Κάθε άλλο, είναι από τους αγαπημένους μου! Οπότε η χτεσινή εμπειρία μπορεί να λογιστεί μια όχι ευχάριστη στιγμή!

Μετά από δύο σερί αποτυχίες (Blue Oyster Cult και Ian Brown) ελπίζω η επόμενη συναυλιακή στιγμή να είναι καλύτερη..

ΥΓ: Aν θέλετε να ενημερώνεστε για νεότερα ποστ μου, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ και να δώσετε το email σας, ώστε να σας έρχεται ένα μήνυμα, κάθε φορά που δημοσιεύω κάποιο καινούριο θέμα.

Ένα 24ωρο της ζωής του μεσήλικα καθηγητή κυρίου Φαλκονέρ, την ημέρα μετά την ανακοίνωση του θανάτου του -επί 16χρόνια- εραστή του. Όχι δεν είναι ένας γκέι ύμνος. Είναι η μοναξιά του ανθρώπου που χάνει το άλλο του μισό και προσπαθεί μάταια να κρατηθεί στα λιγοστά άλλα σημεία αναφοράς  που υπάρχουν στη ζωή του.  Η φίλη του Charley (εξαιρετική η Τζούλιαν Μουρ) και ο ανοιχτόμυαλος μαθητής του Kenny θα αποτελέσουν μια γλυκιά ανάπαυλα από τον ανείπωτο πόνο της απώλειας. Θα είναι αυτή αρκετή;

Ο Τομ Ford είναι ζωντανό φάσον άικον και εδώ μας αναγκάζει να περιμένουμε πως και πως το επόμενο σκηνοθετικό βήμα του, με μόλις μια ταινία στο ενεργητικό του. Εντυπωσιακό;  Άψογη σκηνοθεσία, ωραίες εικόνες και ήχος (βοήθησε εδώ και ο Shigeru Umebayashi – έγραψε πολύ όμορφη μουσική και στο ζόρικο 2046) και το πιο σημαντικό: καταφέρνει να διηγηθεί μια σπαραχτική ιστορία χωρίς να γίνεται γραφικά μελό.. νότες  διακριτικού, χαμηλών τόνων χιούμορ, έρχονται να δώσουν στον θεατή την ανάσα που χρειάζεται για να συνεχίσει! Η ταινίας παίρνει ένα 8αράκι.. ο Φέρθ αγγίζει το 9.

Και αφού σας είπα τα επίκαιρα, θα κάνουμε και ένα ταξίδι στο (όχι μακρινό) μέλλον. Υποθέστε ότι είναι 25 Φεβρουαρίου και ότι στα ελληνικά σινεμά κάνει πρεμιέρα το The Box. Τι εστί The Box; Η καινούρια ταινία του μίστερ Richard Kelly. Ποιός είναι αυτός; Ο κύριος Ντόνι Ντάρκο ντε! Το Donnie Darko, είναι η ταινία που δίνω ως απάντηση στην ερώτηση: “Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;” Μετά το Donnie Darko ο Κelly σκηνοθετεί το Southland Tales που στο imdb έχει ένα 5.7. Άντε να τολμήσεις να το δεις.. και μετά έρχεται το The Box. Τσεκάρω στο imdb και το απογοητευτικό 6άρι δεν αφήνει πολλά περιθώρια… οπότε η προβολή της ταινίας έχει χαρακτήρα “να δω ένα 15λεπτο και αν δεεεν.. το κλείνω”.  Λοιπόν, μόλις ολοκλήρωσα την προβολή της ταινίας και μπορώ με ασφάλεια να σας πω ότι έχω ταραχτεί.

Ένα πρωινό του 1976 κάποιος αφήνει μπροστά στο σπίτι σας ένα ξύλινο κουτί (με ένα κουμπί πάνω του) και φεύγει.. ο μυστηριώδης, ελαφρώς αποκρουστικός τύπος σας επισκέπτεται και πάλι λίγο αργότερα και σας ανακοινώνει ότι έχετε δύο επιλογές. Μπορείτε να πατήσετε το κουμπί και την ίδια στιγμή κάποιος άγνωστος σε εσάς θα σκοτωθεί και εσείς θα πάρετε 1.000.000 δολάρια. Ή μπορείτε να προσπεράσετε.. η απόφαση πρέπει να ληφθεί μέσα σε 24 ώρες.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τον Φρανκ Λανγκέλα (καθηλωτικός, τρομακτικός, συναρπαστικός) , οι ερμηνείες καθόλου δεν με άγγιξαν.. Οι Κάμερον Ντιαζ και Τζέιμς Μάρσντεν μου ήταν μάλλον αδιάφοροι! Και η ταινία κάπου στο μέσω της, όταν έγινε παρατραβηγμένα sci-fi (είχε και ο Donnie Darko από αυτό, αλλά δεν με είχε ενοχλήσει), έκανε την κοιλιά της.

Αν μπορείτε να ξεπεράσετε αυτά τα δύο σημεία, τότε ΠΡΕΠΕΙ να την δείτε άμεσα.. σκοτεινή σκηνοθετική προσέγγιση,  ατμόσφαιρα που δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τις πιο ζοφερές στιγμές ενός MullHolland Dr. ή ενός Inland Empire, άπειροι συμβολισμοί και ένα αιχμηρό σχόλιο στο ηθικό υπόβαθρο της ανθρώπινης κοινωνίας. Και τέλος ένα φινάλε τόσο δυνατό που θα ανταμείψει απόλυτα τον θεατή που, καταβάλλοντας αρκετή προσπάθεια, είναι η αλήθεια, παρακολούθησε αυτό το φιλμ επί 2 ώρες. 7.5 αν και θα μπορούσε πολύυυ παραπάνω!

ΥΓ: Την μουσική στο The Box υπογράφουν οι σημαντικοί Καναδοί Arcade Fire

• Είστε λάτρης του Facebook? Αλλά σας τη σπάει το γεγονός ότι δεν μπορείτε να ξεγραφτείτε ανά πάσα στιγμή, με αποτέλεσμα να σας κυριέψει κατάθλιψη; Ιδού η λύση στο πρόβλημά σας: Διαγραφή απ’ το facebook

• Είστε μανιώδεις αναγνώστες blog, αλλά σας ενοχλεί αυτή η απρόσωπη εικονούλα που μπαίνει δίπλα στα σχόλιά σας, στα blog των άλλων; Θέλετε κάτι πιο ιδιαίτερο, κάτι μέσα σας φωνάζει “I’m not a number, i am a free man!”; Τότε δείτε αυτό: Άβαταρ στα σχόλια των blog

• Είναι γνωστό ότι στο Youtube, μπορείς να βρεις ανά πάσα στιγμή όοοοποιο τραγούδι θες να ακούσεις.. και τι δεν θα δίνατε για να μπορούσατε να το έχετε και στην mp3 βιβλιοθήκη σας! E τώρα αυτό το ανομολόγητο όνειρό σας, θα γίνει πραγματικότητα: Πως κατεβάζω τραγούδια απ’ το Youtube

• Και τέλος, το masterpiece ολόκληρης της προηγούμενης χρονιάς! Πως θα μπορέσετε να κατεβάσετε ταινίες, ατελείωτες ταινίες, ό,τι λαχταράει η ψυχή σας;  Πως θα κατεβάσω από torrents

YΓ: Daaamn….. DAAAMN ….. oooh DAAAAAAAAAMN

ΥΓ2:  Θνξ μπροοο

Περιστατικό Α:

Την Πέμπτη είχε κανονιστεί συνέλευση στην πολυκατοικία.. γυρνώντας σπίτι παρατηρώ συνάρθροιση και έντονους τόνους στην είσοδο της πολυκατοικίας και τον σπιτονοικοκύρη μου, που αναγκάστηκε να έρθει και αυτός για να λύσει το πρόβλημα που είχαν (το οποίο στην πραγματικότητα ήταν ανύπαρκτο), να αγορεύει. Ο Σ. (σπιτονοικοκύρης) αφού τελικά έλυσε όλα τους τα προβλήματα, μου ζήτησε πολύ ευγενικά να τον πάω στην Χαριλάου. Παίρνω τη μηχανή, τον πάω στον προορισμό του και επιστρέφω (δεν διάσχισα πάνω από 1,5 χιλιόμετρο).

Την επόμενη πήγα να βρω την Αρετή, που ανέβηκε Σαλόνικα για την παρουσίαση του νέου βιβλίου του Μιχάλη. Χαρές και κακό! Γυρίσαμε από εδώ, πήγαμε αποκεί, ώσπου ήρθε η ώρα να φύγω. Ανεβαίνω στην Αγίου Δημητρίου για να γυρίσω ζμπίτι, αφού βάλω πρώτα βενζίνη.. στα πανεπιστήμια, η βενζίνη δυστυχώς εξαντλείται.. είναι μεσημέρι και έχει πολύ ζέστη! Το κοντινότερο βενζινάδικο βρίσκεται περίπου έναμιση χιλιόμετρο μακριά.  Ακολουθεί σύρσιμο της μηχανής (150 κιλά είναι αυτά) επί μισή ώρα συν το γνωστό θέμα (πόσο ακόμη θα με ταλανίζει τούτη η υπόθεση)! Οπότε ο κόμφις έγινε παπί στον ιδρώτα, χτυπήσε 3, 4 φορές το δεξί γόνατο πάνω στη μηχανή, αλλά και βίωσε στιγμές αφόρητης πίεσης λόγω του ανωτέρω θέματος! Μετά από αυτό το ενάμιση χιλιόμετρο, με φρίκη διαπίστωσα ότι το εν λόγω βενζινάδικο δεν είναι ανοικτό – πιθανολογώ λόγω της έλλειψης καυσίμων στην πόλη – άλλη εξήγηση γιατί να είναι ένα κεντρικό βενζινάδικο κλειστό στις 3 το μεσημέρι, δεν μπορώ να βρω.  Τελικά ο από μηχανής θεός εμφανίστηκε στο πρόσωπο της βασούλας που έφερε ένα μπιτόνι βενζίνη!

Περιστατικό Β:

Πριν 2 μήνες μαθεύτηκε ότι έρχεται ο Ian Brown.. πολύ αγαπημένος βρετανός σίνγκερ και πρώην Stoned Roses, με πολύ καλό τελευταίο και πρωτελευταίο δισκάκι. Ο Brown έρχεται στις 26 Φλεβάρη! Είπαμε με Μπρο, Βασούλα και Σούνι ότι δεν μπορούμε να χάσουμε κάτι τέτοιο! Ο πάντζος μάλιστα γρήγορα γρήγορα αγόρασε αεροπορικά εισιτήρια για σαλόνικα!!

Στη Χίο πήγα για 4 ημέρες. Αλλά λόγω εορτών δεν κατάφερα να στείλω τα χρήματα για το καινούριο μου αμάξι, παρά μόνο την Τρίτη το μεσημέρι (ουτέ καν τρίτη πρωί, καθότι πιο πριν η τράπεζα είχε αντιμετωπίσει κάποια προβλήματα στο σύστημά της). Και φυσικά,  η αντιπρόσωπος της εταιρείας του αυτοκινήτου, δεν είχε το IBAN αλλά μόνο τον αριθμό λογαριασμού της εταίρειας! Αυτό σημαίνει ότι η μεταφορά των χρημάτων καθυστερεί 1 εργάσιμη μέρα. Τουτέστιν την Τετάρτη το μεσημέρι τα χρήματα δεν είχαν ακόμη φτάσει στον προορισμό τους. Η εταιρεία βεβαίως δεν έστειλε τα χαρτιά του αυτοκινήτου στην αντιπροσωπεία, με αποτέλεσμα την Πέμπτη το βράδυ το αμάξι να μην είναι έτοιμο προς αποστολή για Θεσσαλονίκη! Νομοτελειακά, πλοίο για την Σαλόνικα υπάρχει μόνο μια φορά τη βδομάδα.. μαντέψτε πότε φτάνει την επόμενη εβδομαδα το πλοίο στη Σαλόνικα! Ναι ναι, το βρήκατε.. ακριβώς την ώρα της συναυλίας.

Η θεωρία του χάους ισχύει και για τις ευχάριστες εμπειρίες.. κάθε ευχάριστη στιγμή μας, είναι αποτέλεσμα ενός ασύλληπτα μεγάλου μονοποτιού γεγονότων. Ένας κρίκος να σπάσει στην αλυσίδα και  ενδεχομένως μια τελείως διαφορετική πορεία πραγμάτων θα προκύψει!

Αυτό το χαοτικό σύστημα το αγαπάμε, όταν μας φέρνει ευτυχία αλλά είναι εξαιρετικά σπαστικό όταν περνάμε κάποια από αυτές τις ενοχλητικά γκαντέμικες εβδομάδες μας. Γιατί το έχω παρατηρήσει, ότι η κακοτυχία έρχεται κατά κύματα. Και μετά κοπάζει..

Ηλίθιε, ανόητε κόμφι, πως είναι δυνατόν ακόμη να συγχίζεσαι με τέτοιες ασήμαντες στιγμές όταν τόσες φορές έχεις διδαχτεί ότι μια και μόνη στιγμή αρκεί για να κάνει την ζωή να φαίνεται πραγματικά στενάχωρη και επώδυνη; Μπιχέιβ ίντιοτ!

Blog’s OST:

- Γιώωωργο, είμαι στο μαγαζί με τις περούκες, τι να σου πάρω;; βλέπω μια γυναικεία περούκα με κοτσίδαα

- Ε όχιι και γυναίκα.. βρε λες;; καλά πάρτην αυτήνα!

Τι στο καλό σκεφτόμουν όταν είπα ότι είναι καλή ιδέα να ντυθώ γυναίκα;

Το ντύσιμο περιλάμβανε φόρεμα 80ς, με βάτες και αποκαλυπτικό μπούστο,  κάλτσες που φτάνανε 10 πόντους κάτω από το γόνατο, αθλητικό παπουτσάκι, μια ελιά ζωγραφισμένη στη μύτη και περουκίνι με πλεξουδωτή μονή κοτσίδα! Μαζευτήκαμε στου Κασκαρίνου. Έκτακτοι ο Μίμιζ και ο Πάντζος ως γκέι 80ς, ο ένας πιο αμερικανοθρεμμένος, ο άλλος πιο βλαχοκατάσταση! Ο κασκαρίνο ως μεξικάνος ήταν συναρπαστικός κυρίως λόγω μουστακιού που δεν καλοστεκόταν και όταν γελούσε ή έπινε, έπρεπε να το κρατάει.

Όσο για τη Μαριγκουέλα, ήταν λίγο ντεφορμέ λόγω ασθένειας, αλλά έβαλε ένα διακριτικό πράσινο μαλλάκι + κέρατα κόκκινα για να κάνει αντίθεση. Μετά όλοι συμφώνησαν ότι κοτζάμ νταρντάνα σαν εμένανε θα πρεπε να έχει ένα πιο φουσκωτό μπούστο.. ψάξαμε στα πράγματα του κασκαρίνου και βρήκα πλαστικά μπομπόνια (αργκό για το στήθος). Έξαφνα έγινα πολύ ζουμερούλι γκομινάκι 80ς, με σαφείς επιρροές από γκόλφω (ελέω πλεξουδωτής περούκας). Το θέμα είναι ότι δεν το είχα ούτε ως χωριατοπούλα ούτε ως 80ς θυληκή πάρτι άνιμαλ!

Στο πάρτι υπήρξε μεγάλος χαμός. Τόσο που μόνο στην πόρτα μπορούσαμε να βρούμε και μεις μια γωνίτσα για να ξεδιπλώσουμε τις σπάνιες χορευτικές μας ικανότητες. Παρέλασε η σάρα η μάρα και το κακο συναπάντημα. Είχαμε γυναίκα των σπηλαίων (μου έκανεε γκρρρ γκρρρ και μετά ανασήκωνε απειλητικά το ρόπαλο την στιγμή που έγω έτριβα με ικανοποίηση τα μπομπόνια μου), μπόλικες γάτες, σκουλ γκερλς, μούμια (αντιπαθητική), έναν μαυρόασπρο μεταλά (λίγο τρομακτικός, αλλά όποτε περνούσαμε κάναμε το ιλ κορνούτο και τις στριγγλιές μας για να γουστάρουμε), κοτόπουλα, χριστουγεννιάτικα δένδρα κα.

Είχα τις κατακτήσεις μου δεν λέω: ένας μυστήριος, απροσδιόριστος μου πε “χμμμμ είσαι πολυυύ όμορφο κορίτσι”, η γυναίκα των σπηλαίων αναμέσα στα μουγκρητά ξεστόμισε κάτι του στυλ “καλέεε αυτά είναι πολύυ σκληρά”. Οι 2 γκέι βεβαίως έκαναν τρελή θραύση. Ειδικά ο ΜίμΟς, ήταν συγκλονιστικός μέσα στα κολανάκια του, αν και συχνά με χούφτωνε και εγώ πάλι ερεθιζόμουν και ξαναματαέτριβα τα μπομπόνια μου!!

Όσο μπορούσα, προσπάθησα να είμαι στο κλίμα! Ως και τρενάκι κάναμε ανάμεσα στους στριμωγμένους καρναβαλιστές – να ξεκαθαρίσω ότι στο τρενάκι πρωτοστάτησε ο κασκαρίνος! Ε, μετά κουράστηκα και αφαίρεσα τα μπομπόνια γιατί με κόβανε! Μετά ξύρισα και την περούκα η οποία εντωμεταξύ είχε αρχίσει να φουσκώνει.. η δε κοτσίδα είχε εξελιχθεί σε σκουπάκι! Ο κόσμος συνέχιζε σε έξαλλη κατάσταση! Ε λοιπόν, από κείνη τη στιγμή και μετά βγήκα τελείως εκτός κλίματος. Ξαφνικά με έπιασε τέτοια απελπισία για τις στιλιστικές μου επιλογές και έφυγα αμέσως σπίτι για να τα ξεφορτωθώ όλα και να επανέλθω (ατυχώς ξέχασα να αφαιρέσω την ελίτσα).

Λοιπόν, το φήλινγκ του τύπου που είναι ο ξενέρωτος της βραδιάς, είναι αξιοσημείωτα ξενέρωτο! Όλοι χαίρονται και διασκεδάζουν και το βλέμμα της απορίας που διαγράφεται στο πρόσωπό σου, σε συνδυασμό με την απόλυτη αδυναμία να συμμετάσχεις και εσύ είναι πιο δυσάρεστο και από το να τρως φακές  ξυδάτες.

Αλλά δεν φταίω εγώ.. η καταραμένη αποκριά φταίει και αυτή η καταραμένη περούκα που φουσκώνει όσο περνάει η ώρα! Και όχι μόνο.. το πλαστικό στήθος που όλοι το αγάπησαν αλλά πάνω από όλα αυτή η σέξυ ελιά στο μυτόνιι μου (ιδίως όταν έβαλα τα κανονικά μου ρούχα) που έκανε τον φίλο Ματθαίο να αναρωτηθεί “Εσύ κάτι έχεις ντυθεί αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τι!”

UPDATE (θενξ εγκέν Κασκαρίνο για τα καρναβαλοβίντεό σου):

ΥΓ1:  Για τις φώτος τα κρέντιτς στον Κασκαρίνο!

Ο Τιμ Buckley ήταν ένας άλλοτε ρομαντικός, άλλοτε σκληρός και άγριος πρίγκηπας, με μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ φωνή, ίσως μια φωνή που άλλη  όμοια της δεν γνώρισε ποτέ η φολκ ροκ μουσική. Ο πρώτος του δίσκος ήρθε το 1966 και παρουσίασε τον Τιμ στο ευρύ κοινό, ίσως με τον όχι πιο εντυπωσιακό τρόπο, αλλά ότι θα ακολουθούσε θα τον έκανε αξέχαστο. Ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί ο δίσκος Goodbye and Hello.

Δεν θα αναλωθώ σε λεπτομέρειες της καριέρας του – άλλωστε δεν γνωρίζω πολλά για ένα  αφιέρωμα ενημερωτικής μορφής στον Μπάκλεϊ. Είναι όμως λυπητερό που αυτός ο πανέμορφος άνδρας, ο τραγουδοποιός με την χαρισματική φωνή, υπέφερε τόσο, σχεδόν από πάντα. Στο wiki αναφέρεται ότι ο πατέρας του δεν του φερόταν όμορφα! Πριν καλά καλά γίνει 19 είχε ένα παιδί με την πιανίστρια Μαίρη Γκίλμπερτ. Αυτό το παιδί έμελε να γίνει ο σχεδόν εξίσου σπουδαίος Jeff Buckley (τον οποίον και ελάχιστες φορές συνάντησε ο Τιμ στη ζωή του). Αλλά στα 1967 αυτό ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια πρώτη γνωριμία με το θαυμαστό κόσμο της κατάθλιψης.  Όταν, δε, ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορεί το “ψαγμένο” Starsailor, το οποίο πήγε άπατο εμπορικά.. βυθίζεται ακόμη πιο βαθιά στην κατάθλιψη αλλά και στα βαρβιτουρικά.

3 δίσκους αργότερα, στα 1975 και μετά από ένα λάιβ, η μπάντα επισκέπτεται ένα σπίτι φίλων και η πρόσκληση για κατανάλωση παραισθησιογόνων ουσιών, αυτή τη φορά θα αποβεί μοιραία.

Στην ζωηρή μου φαντασία, την στιγμή που η ψυχή του Τιμ βγαίνει από το κορμί του, δεν πάει στον παράδεισο. Ξεστρατίζει, βρίσκει το κορμί του 8χρονου Τζεφ και γίνεται έναν με αυτόν..

Αν για τον Τιμ γνωρίζω λίγα, για τον Τζέφ γνωρίζω ακόμη λιγότερα. Τι σημασία έχει όμως; To Grace του (και όχι μόνο) ήταν υπέροχο και ο Τζεφ κατάκτησε μια θέση αντάξια του πατέρα του. Το φινάλε του, όχι τόσο αυτοκαταστροφικό όσο του πατρός αλλά εξίσου λυπητερό και τραγικό. Στο MIC γράφει: Όμως στις 29 Μαϊου (σ.σ. του 1997), αργά τη νύχτα και μετά από πολύωρη ηχογράφηση, η απόφασή του να κολυμπήσει στο μεγάλο ποτάμι του Νότου με τα ρούχα στάθηκε μοιραία. Το σώμα του δε βρέθηκε παρά μετά από τέσσερεις μέρες να επιπλέει άψυχο.

O Tim πέθανε στα 28 του. Ο Jeff στα 29 του. Και οι δύο εγραψαν σπουδαίες μουσικές. Οι φωνές τους, ήταν χαρισματικές, μοναδικές, ξεχωριστές. Δεν μπορώ να διαννοηθώ πόσα ακόμη θα προσέφεραν αν η καταραμένη τους μοίρα δεν τους εμπόδιζε να κλείσουν 3 δεκαετίες ζωής.

Στο Goodbye and hello υπάρχει ένα τραγούδι που με στοίχιωσε για πολύ καιρό και με έκανε να αγαπήσω τρελά τον Tim Buckley. Το Pleasant Street είναι το αγαπημένο μου ερωτικό, ρομαντικό τραγούδι και κάθε φορά που το ακούω θυμάμαι ένα έρωτα εκείνης της εποχής και τον χωρισμό που ακολούθησε και για μεγάλο διάστημα μου δενόταν κόμπος στομάχι και λοιπό πεπτικό σύστημα, στο άκουσμά του.

The sunshine reminds you of concreted skies
You thought you were flying but you opened your eyes
And you found yourself falling back to yesterday’s lies
Hello, pleasant street, you know she’s back again
You wheel, you steal, you feel, you kneel down

All the stony people
Walking ’round in christian licorice clothes
I can’t hesitate
And I can’t wait
For pleasant street

At twilight your lover comes to your room
He’ll spin you, he’ll weave you ’round his emerald loom
And softly you’ll whisper all around his ear
“sweet lover, I love pleasant street
I wheel, I steal, I feel my way down to kneel”

Blog’s OST:

Tim Buckley – Pleasant Street

Jeff Buckley – Grace

E, τούτη τη βδομάδα, αποφάσισα να δω την καινούρια ταινία του ιδιαίτερα ελπιδοφόρου Jason Reitman. Θα αναρωτηθείτε, γιατί ελπιδοφόρος περικαλώ; Θα σας απαντήσω φέρνοντας το Juno ως επιχείρημα. Ε, όπως και να το κάνουμε, ήταν μια ταινία, ιδιαίτερη, φρέσκια, ευχάριστη, που άφησε το στίγμα της. Και μετά μαθαίνω ότι η καινούρια του ταινία τιτλοφορείται “Ραντεβού στον Αέρα” (αγγλιστί Up in the air) και σκέφτομαι, μα τι στο καλό, ελληνικό μιούζικαλ με την Βλαχοπούλου θα δούμε; Το παραπάνω, σε συνδυασμό με την παρουσία του Κλούνεϊ που – αν εξαιρέσουμε το Michael Clayton, όπου και ήταν καθηλωτικός – κάποιος θα πει και για το Syriana ή το Goodbye and Good Luck – έχει αναλωθεί περισσότερο σε ταινίες που δεν αγάπησα ιδιαίτερα, δεν με ιντρίγκαρε να δω την ταινία. Στη συνέχεια μαθαίνω ότι  το Up in the air θα διεκδικήσει το όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκέφτομαι ότι κάποιος λόγος θα υπάρχει γι’αυτό.

Την ταινία την είδα σε δύο φάσεις.. στο πρώτο μισό, το οποίο και με κούρασε, μου θύμισε έντονα χολιγουντιανή κομεντί (καμία σχέση με juno-reitman), με τον, ψυχρό, άνετο, γοητευτικό τύπο, με τις φαντεζί ατάκες και την μπον βιβερ ζωή, ανώριμο και ανίκανο να δεσμευτεί. Εχμ, ο Κλούνι ήταν σαν να αναπαρήγαγε τον εαυτό του, καμιά έκπληξη απολύτως.

Συνεπώς, το δεύτερο μισό το ξεκίνησα με βαριά καρδιά. Κι όμως, αυτό το δεύτερο μισό με κέρδισε απόλυτα.. το γκλάμουρ του πρώτου μέρους έδωσε τη θέση του σε μια πιο “εσωτερική”, μελαγχολική αλλά και τρυφερή ατμόσφαιρα, με ένα συγκαλυμμένο χιούμορ, ενδεικτικά όλα του Reitman. O ήρωάς μας γίνεται αμήχανα γλυκός,  εξωτερικεύει την ανασφάλειά του και προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος.  Κατά την γνώμη μου, λοιπόν, ο Τζοοορτζ σε αυτό το δεύτερο μισό, αποδεικνύει πόσο επιτυχημένα μπορεί να χειριστεί ρόλους λιγότερο αβανταδόρικους, που απομακρύνονται από τα στερεότυπα είτε του περιπετειώδους τύπου, είτε του γόη, είτε του διαπλεκόμενου.  Η Farmiga σε όλη την ταινία, ως συμπρωταγωνίστρια, ήταν ικανοποιητικότατη, μόνο που μου φάνηκε λίγο άστοχη η απότομη μετάπτωσή της στο φινάλε της ταινίας.

Συνολικά η ταινία παίρνει ένα 7.5, για να είμεθα δίκαιοι! Ρισπέκτ Τζέισον!

Και πάμε στο The Wolfman, το οποίο ετίμησα χτες. Με τέτοιο καστ (Χόπκινς και Ντελ Τόρο παραείναι καλοί ηθοποιοί και ο Weaving μόνο μέτριος δεν μπορεί να θεωρηθεί – μικρή εμφάνιση κάνει και η Τζεραλντίν Τσάπλιν, κόρη του μεγάλου Τσάρλι Τσάπλιν) και τέτοια θεματολογία, οι προσδοκίες ήταν αυξημένες.  Σκηνοθέτης ο Joe Johnston, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει το … Rocketeer, το Jurasic Park 3 και το Jumanji! Και από την αρχή της ταινίας αναρωτιόμουν αν το καλό καστ και το ατμοσφαιρικό σενάριο θα υπερκαλύψουν το μειονέκτημα ενός σκηνοθέτη που εν πάσει περιπτώσει δεν με ξετρελένει!

Μετά το πρώτο, σκοτεινούτσικο και αισθητικά ευχάριστο 30λεπτο (η μουσική του πασίγνωστου Danny Elfman βοήθησε σε αυτό), οι αμφιβολίες μου διαλύθηκαν. Ο Τζόνσον, όσο προχωρούσε η ταινία, φάνηκε ότι το πήγαινε το πράγμα σε άφθονο ξύλο, εντυπωσιακά άλματα, ακατάπαυστο κυνηγητό και μια τελική μάχη μεταξύ του κακού και του καλού που ήταν ανυπόφορα αναμενόμενη. Φυσικά δεν έλειπε ο κλισεδιάρικος/βαρετός έρωτας μεταξύ του ήρωα και της όμορφης πρωταγωνίστριας (Έμιλυ Μπλαντ). Η δε τελευταία σκηνή, της κορύφωσης του δράματος, με έκανε να βάλω τα γέλια (δεν την αποκαλύπτω, γιατί είναι σπόιλερ). Την εμφάνιση του Χόπκινς θα την χαρακτήριζα από τραγική, ως πολύ τραγική :p Όσο για την πλοκή: Νεαρός που έχει απομακρυνθεί από την οικογένειά του επανέρχεται στο πατρικό του, για να εξιχνιάσει την βάναυση δολοφονία του αδερφού του. Η λύση του αινίγματος θα έχει μεγάλο τίμημα γι’αυτόν! Ένα 6άρι και πολύ του είναι.

YΓ1: Θέλω να πω ένα σπόιλερ, που σιγά το σπόιλερ, μια και πρόκειται για κάπως πατατοειδής ταινία.. αλλά κρατιέμαι ακόμη!

ΥΓ2: Ο μεταμορφωμένος λυκάνθρωπος, ήταν πολύ b-movie κατάσταση.. μου θύμισε τον Αμερικάνο λυκάνθρωπο στο Λονδίνο (ειρήσθω εν παρόδω η εν λόγω ταινία είχε μια από τις πιο αγαπημένες μου καλτ/ατμοσφαιρκές σκηνές, όταν μέσα στη νύχτα το θηρίο πλησιάζει τους ήρωες.. – Τζο Λάντις Θεέ πόοοοσο μπι μούβις μπορείς να είσαι!):

]]> http://www.comfis.gr/2010/02/12/cine-news/feed/ 12 http://www.comfis.gr/2010/02/12/cine-news/ http://feedproxy.google.com/~r/Comfis/~3/ud-LpZSovZ8/ http://www.comfis.gr/2010/02/11/looney-tunes-live-at-funkey-5-02-2010-vol-ii-b%ce%af%ce%b4%ce%b5%ce%b1/#comments Thu, 11 Feb 2010 09:32:27 +0000 Comfis http://www.comfis.gr/?p=967 Μετά από πολλές άκαρπες προσπάθειες κατάφερα να ανεβάσω ένα από τα βίντεα του κάπως επεισοδιακού δεύτερου μας live. Σε αυτό το πρώτο βίντεο μπορείτε να απολαύσετε και το νέο μας μέλος (και πριν από 5 χρόνια συνγκρουπίτη στους ΜΟΒ) Τζαμπατζάκη! Ο νέος μας βοκαλίστας τα πήγε πολύυ καλά τηρουμένων των αναλογιών (μόλις 1 πρόβα μαζί μας). Kαι επιτέλους έχουμε ένα πραγματικό τραγουδιστή!  Στή συνέχεια, σε αυτό ή σε επόμενα ποστ, θα ανεβάσω και άλλα βίντεο.

Γουι πράουντλι πριζέντ Fool For Your Lovin διασκευασμένο (εχμ το λες διασκευή αυτό το πράγμα;) από τους Looney Tunes:

Μετά νιώσαμε ότι ήρθε η ώρα να ξαναπαίξουμε.

- Λάιβ την Παρασκευή;
- Μα έχουμε να πιάσουμε τα όργανά μας 2 μήνες.
- Ε και τι πειράζει!
- Σωστά δεν το είχα σκεφτεί έτσι! Πόσες πρόβες θα κάνουμε;
- Ώχου υπερβολικός είσαι ρε αγόρι μ! Μια πρόβα την προηγούμενη και του Θεού αρέσει!
- Μα τι λέω ο τρελός.. έχεις απόλυτο δίκιο.

Ο διάλογος είναι φανταστικός, αλλά κάπως έτσι ξεπεράσαμε όποιους ενδιασμούς είχαμε. Μπερδεύτηκαμε με τους Ζέπελιν και να τα αποτελέσματα! Η πρόβα της προηγούμενης πήγε καλά και μάλλον αυτό ήταν  ακόμη πιο κακό/αποπροσανατολιστικό. Τουλάχιστον για μένα, γιατί τούτη τη φορά δεν υπήρχε άγχος. Ήμουν πολύ χαλαρός και μάλλον αυτό οδήγησε σε πολλά λάθη, γκάφες και παντελή έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης.  Αλλά όσοι βιαστείτε να με ταμπελώσετε ως “Ο άνθρωπος που αμαύρωσε την ιστορία των Looney Tunes” κάνετε μεγαλο λάθος. Όλη η ομάδα αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν.

Μικρόφωνα που είχαν μείνει κλειστά. Κιθάρες που δεν έπαιζαν, καλώδια που έβγαιναν από τις κιθάρες εν ώρα κυριολεκτικής “εκτέλεσης” τραγουδιών, πλήκτρα που δεν είχαν ένταση και πολλά άλλα σκιαγραφούν ένα όχι ιδιαίτερο κολακευτικό  αποτέλεσμα.

Πως τα αντιμετώπισα εγώ όλα αυτά; Με χορό. Πολύ χορό. Άλματα, χορός, άλματα και πάλι χορός. Πάνω στον χορό, πατάω το καλώδιο, βγαίνει το βύσμα από την κιθάρα, γκαντ ντάμιτ. Δεν πτοούμαι, σκύβω, πιάνω το βύσμα, το ξαναβάζω στην κιθάρα και συνεχίζω. Έτσι απλά.

Ο κόσμος, λένε οι άλλοι, δεν γούσταρε. Μην έφταιγε ότι καν δεν προλάβαμε να ανανεώσουμε την πλέιλίστ μας; Εγώ δεν το κατάλαβα, αλλά δεν πολυασχολήθηκα ούτε με αυτό το θέμα. Ήταν το πιο κακό λάιβ της ζωής μου (νομίζω) και ένα από αυτα που διασκέδασα παραπάνω. Και σύμφωνα με σοφή ατάκα του μπασίστα Λεωνίδα (αγαπάμε και σεβόμαστε λεωνίδα, όλοι όσοι διαβάζουμε αυτό το μπλογκ τώρα), πρώτα από όλα παίζουμε για ΕΜΑΣ. Ναι, εγώ συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Και σύμφωνα με την παραπάνω ρήση, η χτεσινή εμπειρία δεν μπορεί παρά να μου μείνει αξέχαστη.

Αξέχαστο θα μου μείνει και το σόλάρισμα στο τέλος του In trance, που αποφασίζω ότι έχω ωριμάσει αρκετά για ένα σόλο/αυτοσχεδιασμό, που θα τραβήξει λίγο σε μήκος. Το πίστευα βαθιά μέσα μου όμως. Και αρχίζωω.. και πω πω, έκανα ωραίο θόρυβο.. είμαι κοντά στην απογείωση της κιθαριστικής μου καριέρας.. σκέφτομαι: εσύ χέντριξ τρέμε και ποταπέ τζίμι πέιτζ, από εδώ και μπρος έχεις βρει τον δάσκαλό σου…

… και άξαφνα ένας νέος, απόλυτα απρόσμενος, όλεθρος κάνει την εμφάνισή του, μια τεράστια νέα αποτυχία, να προστεθεί στις προηγούμενες γκάφες:

Ο κόμφις χάνει την ταστιέρα του

… και πάνω που είχε αρχίσει να λύνεται, να πιστεύει ότι ναι, κατάφερε να γίνει η επιτυχημένη αφορμή για ένα τζαμάρισμα, με τους συμπαίχτες του, το οποίο θα απολάμβαναν όλοι, μπάντα και κοινό, βρίσκεται μετέωρος. Χωρίς θόρυβο, χωρίς ήχο, να ψάχνει με αγωνία την κλίμακά του. Και αυτά τα φώτα τύπου ντίσκο που αναβοσβήνουν, τον μπερδεύουν ακόμη παραπάνω. Μοιάζει απελπισμένος και αμήχανος, πατάει ανεπιτυχείς νότες, η μια λάθος νότα διαδέχεται την επόμενη, μέχρι που την ξαναβρίσκει την ταστιέρα του, ώστε να καταφέρει να τελειώσει ότι ξεκίνησε…

Η αγωνία της στιγμής ήταν μεγάλη, αλλά ξεδιάντροπα θα σας πω ότι ούτε και αυτό στάθηκε αρκετό να μου διώξει το κέφι.

Κονκλούζιονς:

• Ποτέ ξανά λάιβ μετά από 2 μήνες απραξίας
• Ποτέ ξανά η ίδια πλέιλιστ
• Δεν αποχωριζόμαστε το άγχος μας, επ ουδενί στην διάρκεια ενός λάιβ
• Μουσική παίζουμε πρώτα από όλα και πάνω από όλα ΓΙΑ ΕΜΑΣ

Θα ακολουθήσουν κάποια βίδεα, με λιγοστές πιθανότητες να σας ταρακουνήσουν, αλλά ας δεχτούμε ότι απλά μετράει η προσπάθεια.

ΥΓ 1: Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας τ’ αφεντικό (γνωστός και ως φανκάς) μετράει: ” Ένας δύο τρεις τέσσερις!“  (σ.σ. Ήμαστε 5 στη σκηνή, ο ντράμερ, 2 κιθαρίστες, η πληκτρού και ο μπασίστας)
Ο Λεό (o μπασίστας) συμπεραίνει: “Εγώ δεν υπάρχω!”

ΥΓ 2: Τα μέλη της μπάντας μπορούν να πιουν δωρεάν ποτά, αλλά μόνο τζόνι, από ουϊσκυ και κάποια ακόμη (φτηνά) συγκεκριμένα ποτά.. τι να πεις..

YΓ 3: Και άλλο ένα σοφό που μας είπε ο Λεό – το οποίο ήταν κλεμμένο -: “”Η θα παίζω μουσική όπως θέλω, ή καθόλου” (τάδε έφη Otto v. Bismark)