Για να δούμε αν θα σταθούμε αντάξιοι των περιστάσεων ή θα αρκεστούμε σε μια λίγο πιο μίζερη ζωή.

Σχετικά με την κρατική παρέμβαση ως προς την ανάπτυξη, σίγουρα είναι ένα τεράστιο θέμα και αυτό δεν έχει να κάνει με το πόσο σωστές ή λάθος είναι οι άμεσες παρεμβάσεις, π.χ. κίνητρα ανάπτυξης, αλλά κυρίως με τις έμεσες παρεμβάσεις. Εκτός των προφανών (πολυνομία, φορολογία, κλπ που ισχύουν στην Ελλάδα) οι προμήθειες / έργα των κρατών είναι ίσως οι μεγαλύτερες παρεμβάσεις που γίνονται στις αγορές, κατευθύνοντας τη ζήτηση άρα και την ανάπτυξη. Πριν με βαφτίσεις κόκκινο, υπάρχουν θετικά παραδείγματα τέτοιων παρεμβάσεων π.χ. το πρόγραμμα Apollo της NASA το οποίο με ένα κόστος της τάξης των 150δισ€ σημερινά, γύρισε τεράστια ανάπτυξη στην αγορά (π.χ. σύστημα GPS). Αντίστοιχα παραδείγματα είναι το CERN, η τυποποίηση του GSM, κλπ.

Το πρόβλημα που εμένα απασχολεί είναι ότι κανείς “ηγέτης” μας δεν έχει πει μια αντίστοιχη φράση με αυτή του Κέννεντυ:

“I believe we possess all the resources and talents necessary. But the facts of the matter are that we have never made the national decisions or marshaled the national resources required for such leadership. We have never specified long-range goals on an urgent time schedule, or managed our resources and our time so as to insure their fulfillment.”

http://www.nasa.gov/vision/space/features/jfk_speech_text.html

Έστω και αν από πίσω παιζόταν το παιχνίδι του ψυχρού πολέμου…

Η σωστή ερώτηση λοιπόν είναι πως θα δημιουργήσουμε ζήτηση για αυτά που πιστεύουμε ότι μπορούμε να προσφέρουμε ανταγωνιστικά (καλύτερα ή φθηνότερα, ή και τα δύο) σε παγκόσμιο επίπεδο?

Όλα τα υπόλοιπα έπονται…

Στο ότι το κράτος εμποδίζει την ανάπτυξη είμαι ο τελευταίος που θα σου πει όχι. Αλλά το περί κινήτρων είναι πολύ λίγο σαν δικαιολογία: τα τελευταία 20 χρόνια έχουμε δαπανήσει δισεκατομύρια δισεκατομυρίων σε “κίνητρα”. Αρκετά μ’ αυτά τα κίνητρα. Κινητοποιημένους χρειαζόμαστε.