Communic-able

Ταξίδι στο κέντρο της γης

2017-11-27T22:29:00.001-08:00

Αν αρχιζεις να αναμοχλεύεις το μέσα σου για να δώσεις απαντήσεις και να θέσεις νέες ερωτήσεις, μην ξεχνάς το εξω σου.

Για να ανοίξει το μυαλό και η καρδιά πρέπει να φτιάξεις τη δική σου πλάση μέσα στην παντοδύναμη φύση.

Βρες το μέρος που σε γαληνεύει, το μέρος που μπορεί και αγγίζει σε όλες τις αισθήσεις σου και που σου ψιθυρίζει τα μυστικά που δεν άκουγες στη βουή της πόλης.

Δώσε ένα Σαββατοκύριακο ρεπό στον εαυτό σου και βρες το μέρος αυτό που θα σε κάνει να ταξιδέψεις μέσα σου. Ένα τοπίο που σε γυρίζει πίσω στο χωριό, ίσως το ίδιο το χωριό! Με μια θέα που σου κλέβει την ανάσα και αναρωτιέσαι γιατί είχες ξεχάσει να την αναζητάς; Μυρωδιές τόσο γνώριμες που είσαι έτοιμος να τις τοποθετήσεις στη λεζάντα κάτω από κάθε φωτογραφία σου. Και ήχους. Ηχους που δεν αναγνωρίζεις από που προέρχονται αλλά είναι εκεί για να σου εξηγούν την μαγεία της φύσης που δε βλέπεις τόσο καιρό και μπορεί να μην μπορέσεις να αναγνωρίσεις με την πρώτη.

Μόνος απέναντι σε αυτή την πλάση μπορείς να αφεθείς ελεύθερος και να ανοίξεις την ψυχή σου. Γράψε σε ένα φύλλο χαρτί τι σου θολώνει το μυαλό, τι σου τρώει την ημέρα και σου μακραίνει τη νύχτα. Μετά ανάπνευσε βαθιά και σκέψου πως μπορείς εσύ να τα επηρεάσεις όλα αυτά. Όλες οι απαντήσεις κρύβονται στα ερωτήματα και αν δε θέλουμε να τις δούμε είναι γιατί φοβόμαστε να πάρουμε την ευθύνη και να σβήσουμε το πρόβλημα. Γιατί δε λύνεται πάντα, αλλά κάποιες φορές πρέπει απλά να το αφήσουμε πίσω μας αλλά συνειδητά και με γενναία καρδιά.

Γράψε πως νιώθεις, ζωγράφισε τα συναισθήματα σου, γνώρισε τα για να μπορέσεις να τα τιθασεύσεις.

Συλλογίσου και προσπάθησε να ακουμπίσεις το καθένα από αυτά που σε απασχολούν με τη ματιά ενός γέρο σοφού που κάθεται στην κορυφή του δέντρου που ακουμπάς και σε καλέι μαζί του για να δείτε την πλάση από ψηλά όπου όλα μοιάζουν ένας τεράστιος πίνακας ζωγραφικής με μικρές πιτσίλες - που είμαστε εμείς. Βγες έξω από τον εαυτό σου και αναρωτήσου ξανά. Εϊναι όντως όλα έτσι όπως τα έβλεπα πρίν ή τώρα καθάρισε το πεδίο μου;

Πάρε άλλη μια βαθια ανάσα, κλείσε μέσα σου τη φύση και τον καθαρό άερα και τράβα να περπάτήσεις. Εκεί θα βρεις πολλές ακόμη απαντήσεις σε κάθε μοναπάτι.

Και μη διαλέξεις. Περπάτησε τα όλα και ξεκίνα από το πιο δύσκολο. Αυτό θα σε βγάλει στα υπόλοιπα.

Το ταξίδι προς το φόβο.

2017-11-25T12:48:00.000-08:00

Η επιστροφή είναι πάντα δύσκολη. Σε βγάζει από τη βόλεψή σου. Σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί ξεκίνησες και προς τα που πορεύτηκες. Αν έφτασες εκεί που ήθελες. Και αν τελικά αυτό που ήθελες άλλαψε όψη, μέχρι να το φτάσεις. Ποτέ όταν φτάνεις, δεν φτάνεις πραγματικά. Γιατί στη διαδρομή άλλαξες, χωρίς να το καταλάβεις. Και όταν είσαι στο τέλος σκέφτεσαι την αρχή. Αναζητάς ξανά το ταξίδι για να βρεις το μονοπάτι που σου διέφυγε και έπρεπε να στρίψεις αλλά εσύ κοίταζες μόνο την ευθεία και δεν υπήρχαν περιθώρια στο νου σου και τη βλέψη σου για κάτι άλλο. Και όταν φτάνεις έχεις καθαρό μυαλό και χρόνο να σκεφτείς ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψεις πίσω και να πάρεις από την αρχή το χάρτη του μυαλού σου.

Διαβάζω τις σκέψεις μου από το πρώτο μου ταξίδι και δεν ξέρω αν όντως τις είχα γράψει εγώ. Δεν αναγνωρίζω ούτε ένα γράμμα τους. Ξέρω όμως ότι αυτές με παρακίνησαν να ξεκινήσω. Και τώρα γυρίζω πίσω να τις συναντήσω και να ξαναγνωριστούμε. Ο άνθρωπος αλλάζει μαζί με το χρόνο που αφήνει πάνω του τις σκιές του. Και έτσι πρέπει να επιστρέφεις για να καθαρίζεις ξανά το μέσα σου και να ξαναξεκινάς το δρόμο σου με περισσότερα εφόδια που θα σε φτάσουν πιο μακριά.

Γυρνάω και νιώθω ότι είχα ξεμείνει ναυαγός πολύ καιρό στο νησί της Ουτοπίας. Τώρα πια έχω ξεχάσει πως είναι η πραγματικότητα που είχα αφήσει πίσω μου. Κοιμόμουν έναν ύπνο γλυκό και μακάριο και έχασα πολύ γη και ουρανό κοιτάζοντας μόνο το φεγγάρι.
Το αντίθετο όμως της Ουτοπίας είναι η ζωή. Η πραγματική ζωή που σε θέλει μαχητή και όχι επιζών. Που σε θέλει ξύπνιο, όχι κοιμισμένο. Οδοιπόρο όχι ναυαγό.

Σα ναυγός λοιπόν αναπαύτηκα πάνω στη σχεδιά μου και έφτιαξα το δικό μου νησί με χώμα και νερό. Και έζησα εκεί καιρό. Ζωγράφισα τον ήλιο, και έπλασα τη θάλασσα με τέτοιο τρόπο που να μη μπορώ να την ακουμπίσω για να μη μπω στον πειρασμό να φύγω από εκεί.
Έβαλα ένα ένα όλα μου τα εμπόδια που με κράταγαν μακριά από τη στεριά και με έπεισα ότι εκεί ήμουν ασφαλής και ήρεμη. Και έτσι πορευόμουν μέχρι που ο νους μου ξύπνησε από τη χειμερία νάρκη και μια θύελλα μου έσβησε τις ζωγραφιές και βρέθηκα μεσοπέλαγα. Και εκείνη τη στιγμή είχα να αντιμετωπίσω κάτι πιο δυνατό από τα πιο δυνατά και μεγάλα κύματα που με κυρίευσαν. Το φόβο του μυαλό μου που έπλαθε όλα αυτά. Το ΦΟΒΟ.
Φοβόμουν το φόβο. Φοβόμουν, ήλπιζα και δεν ήμουν ελεύθερη.

Άρχισα να τον πλησιάζω με δειλά βήματα, κυμάτισα σιγά σιγά προς το μέρος του μήπως και καταφέρω να τον προσεγγίσω για να δω τα χιλιάδες προσωπεία του. Έψαξα μέσα μου και άρχισα να τα αναγνωρίζω. Τα είχα όλα δει στο παραλθόν, μα τα είχα πια ξεχάσει. Έπρεπε να ξανασυστηθούμε για να σμίξουμε και να μπορέσουμε μετά να χωρίσουμε αγαπημένα.

Το πιο δύσκολο ξεκίνημα ήταν τούτο δω. Να γράψω αυτά που με ετρωγαν μέσα μου, που ξεχύλιζαν φωνή και εγώ έκανα ότι δεν άκουγα. Και να που πήρα πάλι θάρρος να ξεκινήσω. Φοβήθηκα μη δε μπορώ πια να γράψω. Μήπως έιχα αποσυνδεθεί τόσο από το μυαλό και τις νόρμες μου, που δεν ήξερα τι θα βγει από τούτο το κεφάλι.

Με το που ένιωσα το φόβο αυτό να αγκαλιάζει το νου μου άνοιξα τα μάτια μου και ανένδοτη είπα: Θα τα καταφέρω. Θα επιστρέψω για να ξαναξεκίνησω το ταξίδι προς το φόβο. Κάθε μέρα θα σβήνω και ένα σταθμό. Οι βαλίτσες μου θα γράφουν Μείνε ανένδοτη. Η καρδιά μου θα φωνάζει: Γενναία ψυχή. Το όπλο του φόβου είναι η βόλεψη. Ο εχθρός του η ανηφόρα. Ήρθε η ώρα να πάω προς τα πάνω. Τόσο καιρό κατέβαινα. Τώρα επιστρέφω στην κορυφή με καρδιά ανάλαφρη και καθαρό μυαλό. Δε με νοίαζει να νικήσω το φόβο. Θέλω μόνο να τον βρω.

Δε με αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό...

2013-06-16T11:21:00.000-07:00

Art People Gallery

Δεν μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό·

τα δάκρυά μου δε σας λένε κάτι.

Λοιπόν διηγηθείτε μου τι έγινε εδώ,

να βρω ξανά του νήματος την άκρη.

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που ετοιμάζουμε ταξίδι με τον εαυτό μας. Ένα ταξίδι απρόσμενο που δε σε αφήνει να το προγραμματίσεις αλλά σε προκαλεί να το ζήσεις. Δεν το υπολογίζεις, δεν το περιμένεις αλλά σίγουρα δε μπορείς να το αγνοήσεις. Ξεκινάει με ένα "ξύπνημα", αλλιώτικο από τα καθημερινά, που σε κάνει να σηκωθείς και να σε δεις διαφορετικά. Βλέπεις στον καθρέπτη μία όψη γνώριμη που έχει αρχίσει να έχει σημάδια που δεν είχες προσέξει πιο πριν. Καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει. Δεν είναι που μεγάλωσες, είναι που μέσα σου είσαι διαφορετικός. Με αφορμή το ξύπνημα αρχίζεις να ψάχνεις τον δρόμο του ταξιδιού σου. Με όχημα το Ποιος Είμαι και με συντροφιά το Που Πάω ξεκινάς τη δική σου αναζήτηση. Αυτό το ταξίδι σε θέλει μόνο. Δε χωράνε άλλοι στη βάρκα παρά μόνο εσύ και ο εαυτός σου. Είναι η ευκαιρία σου να περάσετε λίγο χρόνο μαζί, να τον ακούσεις και πάνω από όλα να τον αγαπήσεις ή και να τον απορρίψεις. Σε αυτό το ταξίδι δεν υπάρχουν κανόνες. Ούτε σύνορα. Εσύ επιλέγεις σε ποια μονοπάτια θα μπεις και σε ποια στενά θα στρέψεις τη βάρκα σου. Επίσης, ξέχασα να σου πω κάτι. Το ταξίδι αυτό δεν έχει προορισμό. Δεν έχει σημείο αποβίβασης. ¨Δεν έχει τέλος. Μη σε φοβίζει, όποτε θες κάνεις την στάση σου στην πιο κοντινή στεριά και συναντάς όσους έχεις καιρό να δεις. Αλλά σε κάθε στάση ακόμη και αν συναντάς τους ίδιους ανθρώπους το σίγουρο είναι ότι θα νιώθεις σα να τους ξαναγνωρίζεις. Η μάλλον σα να σε ξαναγνωρίζουν. Κάποιους από αυτούς θα θες να τους πάρεις μαζί σου. Από αυτούς κάποιοι θα σε πουν τρελό και θα σου γυρίσουν την πλάτη, κάποιοι θα προσπαθήσουν να μπουν στη βάρκα σου αλλά τελευταία στιγμή θα το μετανιώσουν και θα γυρίσουν πίσω και κάποιοι θα σ ακολουθήσουν, με δυσπιστία ίσως στην αρχή, αλλά μετά θα είναι έτοιμοι να πάρουν το δικό τους τιμόνι στα χέρια και τη δική τους βάρκα. Μπορεί βέβαια να μη συμβεί τίποτα από όλα αυτά. Και να νιώσεις ότι σε αυτό το ταξίδι δε σε ακολουθεί κανείς από όσους νόμιζες ότι θα έχεις πλάι σου. Μην ξεχνάς όμως τι είπαμε. Στη βάρκα χωράς εσύ και ο εαυτός σου. Μαζί ξεκινήσατε αυτό το ταξίδι. Οι υπόλοιποι θα φτιάξουν τη δική τους βάρκα αν θέλουν. Στην αρχή στο δρόμο σου δε θα βλέπεις κανέναν άλλον. Μπορεί να σκεφτείς ότι κάποιο λάθος δρόμο έχεις πάρει γιατί έχεις συνηθίσει να βλέπεις κόσμο όπου πηγαίνεις. Και όπου είναι οι πολλοί είναι και κάτι καλό έτσι δε λένε; Ήρθε ή ώρα λοιπόν να καταλάβεις ότι ΕΣΥ ορίζεις τι είναι καλό ή κακό για σένα και ότι εσύ ορίζεις τις συντεταγμένες. Θα δεις που μετά λίγο θα βρεις μπροστά σου και άλλες βαρκούλες που είχαν ξεκινήσει πριν από σένα και είχαν περάσει τις μεγάλες τρικυμίες που θα περάσεις και εσύ. Αυτοί θα ναι οι συνοδοιπόροι σου και μπορεί να συναντιέστε συχνά πυκνά. Οπότε, τελικά, δεν είναι και τόσο μοναχικό αυτό το ταξίδι. Πρόσεξε στις στεριές που θα σταματάς. Θα είναι κόσμος που δεν έχει μάθει στις δυσκολίες της θάλασσας και στα ζόρια που έχει ένα ταξίδι. Μπορεί να σε πουν αλλόκοτο και να μη σε δεχθούν εύκολα στη συντροφιά τους. Αλλά θα ξέρεις ότι είναι άνθρωποι σαν εσένα πριν ξεκινήσεις την πορεία σου. Μην τους συνεριστείς αν σε αποπάρουν. Ίσως σε ρωτήσουν τις ιστορίες σου από τη θάλασσα και κάτσουν γύρω από τη φωτιά να σε ακούσουν. Μην ξεχνάς, έχεις και εσύ πράγματα να μάθεις από τους στεριανούς γιατί λείπεις καιρό και πολλά μπορεί να έχουν αλλάξει.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας

που κάνουν τα καλάμια να λυγίζουν

στα όρια των χωραφιών κι -εν μέσω άπνοιας-

τα μέτωπα των αγροτών δροσίζουν.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας.

Και μετά από τις ιστορίες που θα πεις και θα ακούσεις θα ξαναμπείς στο βαρκάκι σου. Αλλά τώρα δεν θα είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Θα είσαι ΕΣΥ. Πιο σίγουρος από ποτέ για το ποιος είσαι και που πας. Θα ανοίξεις πανιά και με ένα γεμάτο χαμόγελο θα ξεκινήσεις πάλι.

Αν με βρεις σε κάνα βαρκάκι ξοπίσω ή μπροστά σου σήκωσε μου ένα μαντήλι να σε δω και να πλεύσουμε παρέα μέχρι την επόμενη στεριά. Καλό ταξίδι.

Είμαστε οι επιλογές μας

2013-02-07T03:24:00.000-08:00

Δεν είμαι καλά σου λέω...Αυτή η φράση παίζει πολύ τελευταία.. Όλοι τριγύρω μου δεν περνούν καλά (και εγώ μαζί τους μη νομίζετε). Μπορεί στις 21 Δεκεμβρίου να μην καταστράφηκε ο κόσμος αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ γαμήθηκε ο Δίας. Παλιότερα πάλι περνάγαμε τις περιόδους που κάποια από την παρέα θα είχε τις μαύρες της γιατί χάλασε το μανικιούρ, γιατί δεν τηλεφώνησε ο Κώστας ή γιατί το καινούριο της παντελόνι δεν της χωράει γιατί χθες έφαγε σα μοσχάρι. Πλέον έχουν κάπως αλλάξει τα πράγματα..Δεν τις νοιάζει αν χάλασε το μανικιούρ γιατί δεν έχουν λεφτά να κάνουν μανικιούρ, ούτε τις νοιάζει αν τηλεφώνησε ο χθεσινός τύπος στο μπαρ γιατί οι έξοδοι είναι περιορισμένες- το ίδιο και οι νέες κοινωνικές συναναστροφές- και φυσικά δεν έχουν καινούριο παντελόνι, αφού δεν έχουν δουλειά, οπότε θα φορέσουν το παλιό που τους ταιριάζει γάντι. Τα προβλήματα λοιπόν ξεπέρασαν το πρώτο επίπεδο και έφτασαν σε άλλο level. Το να μην έχεις να πληρώσεις το νοίκι και τους λογαριασμούς σου είναι αντικειμενικό πρόβλημα και σίγουρα μια κουβέντα με τις φίλες σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Εκτός αν η νέα σου φίλη λέγεται Λάτση. Δεν έχεις δουλειά; Μάντεψε εσύ και άλλο ένα εκατομμύριο. Και όχι δε στα λέω για να νιώσεις καλύτερα και να σε κατακλύσει το αίσθημα του δεν-είμαι-μόνη-είναι-όλοι αλλά για να δεις ότι είναι μια γενικότερη κατάσταση που ξεπερνάει εσένα προσωπικά (ξέρεις τι εννοώ). Επίσης, δε διαβεβαιώνω ότι και αυτοί που έχουν δουλειά τρώνε τέτοιο ζόρι που καμιά φορά εύχονται να μην είχαν. Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως είναι γιατί ενώ δεν είσαι καλά, δεν έχεις λεφτά, δεν έχεις όρεξη, δεν έχεις ενέργεια κλπ συνεχίζεις να αφήνεσαι και να βαλτώνεις. Κολλάς όλο και περισσότερο και φροντίζεις να γίνεις ακόμη χειρότερα για να τροφοδοτήσεις τη μιζέρια σου. Όλοι περάσαμε από αυτή τη φάση αλλά κάποια στιγμή πρέπει να κουνήσεις το κεφάλι σου και να ξυπνήσεις. Λες έκανες λάθος επιλογές και γιαυτό έφτασε ως εδώ. Και μετά έρχεται το Αν.. (α ρε Χριστόφορε...) αν είχες κάνει εκείνο, αν είχες φύγει έξω..αν δεν είχες χωρίσει.. Ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσεις το αν σου. Αν είχες κάνει κάτι άλλο δεν θα ήσουν εσύ. Είμαστε οι επιλογές μας και ότι κάνουμε είναι γιατί είμαστε εμείς και είμαστε έτσι και όχι αλλιώς. Δέξου το και πορεύσου μαζί του. Αν κάτι δεν πήγε καλά προσπάθησε να το διορθώσεις. Με τη μίρλα σίγουρα δε διορθώνεται τίποτα. Το πολύ πολύ να χάσεις και αυτούς που είχαν διάθεση να σε βοηθήσουν. Κάνε επιλογές πάλι χωρίς φόβο. Άσε το αν. Ζήσε το τώρα και κάνε αυτό που τώρα θα σε κάνει καλά. Και όταν έρθει το αύριο θα το αντιμετωπίσεις και αυτό. Μην αγχώνεσαι για το μέλλον και χάνεις το παρόν γιατί στο τέλος αυτό το μέλλον ίσως να μην το γευτείς ποτέ. Όταν δεν ξέρεις τι να διαλέξεις και η καρδιά μιλάει αντίθετα από το μυαλό κάνε αυτό που θα σε ηρεμήσει περισσότερο. Και αν πάλι δεν ξέρεις μείνε για λίγο ακίνητος και κλείσε τα μάτια. Νιώσε το χρόνο που περνάει και σκέψου ότι όποιο ποτάμι και να διαλέξεις στο τέλος όλα οδηγούν στη θάλασσα.

xmas melancholy.

2012-12-23T13:50:00.002-08:00

Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις μόνος. Που όλα γύρω σου γυρνάνε με τρελό ρυθμό και εσύ νομίζεις ότι ο χρόνος σου πάγωσε και έχεις μείνει ακίνητος. Είναι οι στιγμές που όλοι διασκεδάζουν ή δείχνουν ότι διασκεδάζουν γιατί είναι Χριστούγεννα και πρέπει να είναι χαρούμενοι και ορεξάτοι και εσύ θες απλά να περάσουν όλα αυτά και να μην σε ακουμπήσει καν η χριστουγεννιάτικη χρυσόσκονη. Δεν θες να παρασυρθείς από τη μαγεία των γιορτών γιατί απλά όταν είσαι μόνος όλα είναι αδιάφορα. Είναι οι στιγμές που αναλογίζεσαι ποιους έχεις στη ζωή στου και ποιοι σ αγαπούν. Ποιοι θα έκαναν τα πάντα για σένα και ποιοι θα εξαφανίζονταν στην πρώτη ευκαιρία. Και όταν φτιάχνεις τη δική σου λίστα με τους ανθρώπους που αγαπάς και θα έδινες τα πάντα γι αυτούς, τα γράμματα δεν ταιριάζουν. Και εκεί σε πιάνει μια βαθιά μελαγχολία και ένα μεγάλο γιατί, που ουσιαστικά γνωρίζεις την απάντηση, αλλά δεν θες να την πεις δυνατά για να μην την ακούσεις. Είναι οι στιγμές που το κινητό σου χτυπάει για να σε καλέσουν σε γιορτές και πάρτυ και εσύ δεν θες να το σηκώσεις. Και συνεχίζεις να το αφήνεις να χτυπάει και η απόγνωση σου κοντεύει να σε καταπιεί. Είναι οι στιγμές που θες να βάλεις κόκκινο χρώμα και να πετάξεις το μουντό γκρίζο, αλλά αυτό πάντα νικάει και το κόκκινο θυμίζει μόνο αίμα.Είναι τότε που τελειώνει ο χρόνος και κάνεις το δικό σου flash back. Αναμετράς στιγμές και εικόνες αλλά δεν μένεις σε καμία. Είναι εκείνες οι στιγμές που σχεδιάζεις το επόμενο επεισόδιο αλλά δεν παίζεται ποτέ. Εσύ όμως είσαι ο πρωταγωνιστής και ο σκηνοθέτης και γιαυτό πρέπει να προσπαθήσεις πάλι.Αλλά έχεις χάσει το κουράγιο σου και δεν σε νοιάζει πια τι πήρε πίσω του ο παλιός χρόνος. Απλά ελπίζεις για τον νέο. Και κάπου βαθιά σου το πιστεύεις πραγματικά. Είναι εκείνες οι στιγμές που η ελπίδα μοιάζει να κρατάει αιώνια και το δάκρυ είναι το μόνο διάλειμμα.

Καλές γιορτές με πολλές σκηνές και χρώμα.

Περί ευκαιριών και συγκυριών

2012-11-01T00:13:00.003-07:00

Θα σας πω τη δική μου θεωρία περί ευκαιρίας και συγκυρίας γιατί με βοήθησε να αντιμετωπίζω πολύ πιο αισιόδοξα τα πράγματα και να μην χάνω ευκαιρίες αλλά να προσπερνώ συγκυρίες.

Ας δούμε τον ορισμό της ευκαιρίας:

"η δυνατότητα που παρουσιάζεται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για να γίνει κάτι που πρέπει ή θέλουμε να κάνουμε, και είναι δυνατόν να χαθεί αν δεν την εκμεταλλευτούμε" (βικιλεξικό)

Για μένα ευκαιρία είναι ένα συμβάν ή γεγονός ωφέλιμο για μένα που έχω τη δυνατότητα να το εκμεταλλευτώ μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Αν για οποιοδήποτε λόγο δεν έχω τη δυνατότητα να το εκμεταλλευτώ είναι απλά μια συγκυρία.

Αν μετά από πολύ καιρό αναζήτησης μου προσφερθεί μία ιδανική θέση εργασίας με πολύ καλό μισθό την στιγμή που ένα πρόβλημα υγείας και θα με κρατήσει 3 μήνες στο κρεβάτι και δεν μπορώ να τη δεχθώ αυτό ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είναι ευκαιρία. Γιατί δεν ήταν ευνοϊκός ο καιρός που ήρθε (ευκαιρία΄= ευ(καλός) + καιρός). ¨Αρα είναι μια απλή συγκυρία (ή για τους πιο απαισιόδοξους γκαντεμιά!)

Οπότε μην σκέφτεστε ότι ήρθαν ευκαιρίες που για x λόγους δεν μπορέσατε να αρπάξατε. Μήπως ήταν απλά συγκυρίες και η πραγματική ευκαιρία δεν έχει εμφανιστεί ακόμη; ;-)

Πρόσεξε μη χαθείς

2012-10-31T23:24:00.003-07:00

"Ο εαυτός μας είναι το μεγαλύτερο όπλο που έχουν οι άνθρωποι. Παρόλα αυτά θέλει μόνο ένα τσακ να μετατραπεί στον μεγαλύτερο μας αντίπαλό. Η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας είναι ικανή για πολύ μεγάλα πράγματα που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Κ."

Μέσα σε όλο αυτό το χαμό που συμβαίνει γύρω μας χάνουμε πράγματα, χρόνο, στιγμές, ανθρώπους, ημέρες, εποχές. Και λέω χάνουμε γιατί δεν έκαναν τον κύκλο τους και απλά μας άφησαν. Έφυγαν πριν καν τα αγγίξουμε. Ένα πράγμα μόνο μένει αληθινά δικό μας και ίσως είναι το μόνο όπλο μας μπροστά σε αυτό το κυνηγητό: ο εαυτό μας. Το είναι μας, το εγώ μας. Αν είμαι εγώ καλά θα γίνουν και τα υπόλοιπα γύρω μου καλά. Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα δεν μπορώ να βρω έναν άνθρωπο που να μου πει: Είμαι καλά και είμαι ευτυχισμένος! Γιατί μέσα στην γενική μαυρίλα παρασυρόμαστε και εμείς. Και χάνουμε κάθε είδος αισιοδοξίας και ελπίδας. Παραιτούμαστε, αφηνόμαστε στη δίνη της καθημερινότητας και μονίμως παλεύουμε με τα έξοδα, τη δουλειά μας, το χρόνο μας, τον άνθρωπο μας και τελικά τα βάζουμε με τον εαυτό μας. Και εκεί ξεκινάει η κάτω βόλτα και αφηνόμαστε... Όσο εύκολα πέφτεις, τόσο δύσκολα σηκώνεσαι. Αλλά μετά ξέρεις ότι είσαι ικανός να μείνεις εκεί. Aκόμη και αν ξαναπέσεις θα είναι πιο ομαλή η πτώση. Προτού λοιπόν χάσεις εσένα, φρόντισε να χάσεις όσα σε στεναχωρούν και σε αγχώνουν. Ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με τα δεδομένα που αντιμετωπίζουμε το σήμερα και το αύριο και ας σκεφτούμε λίγο πιο ψηλά και πιο μακρυά. Ας δούμε τον εαυτό μας από ψηλά, ανάμεσα στους εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της χώρας και τους δισεκατομμύρια αυτού του κόσμου. Κάποιοι είναι στενοχωρημένοι γιατί έχασαν την ώρα τους, άλλοι τα κλειδιά τους, άλλοι την δουλειά τους, άλλοι τα λεφτά τους, άλλοι όμως τη ζωή τους. Όσο λοιπόν κατοικούμε σε τούτο εδώ τον ¨δύσκολο¨κόσμο ας είμαστε ευγνώμονες που θα ξημερώσει και αύριο και που θα μπορούμε να νιώσουμε τη γη, τον ήλιο και τον αέρα. Ας δούμε πόσες λύσεις υπάρχουν στα προβλήματα που εμείς φτιάξαμε, και ας μάθουμε να ζούμε ευτυχισμένοι με τα λίγα και όχι δυστυχισμένοι επειδή δεν έχουμε τα πολλά. Ας σταματήσουμε να τροφοδοτούμε αυτή την κοινωνία με άχρηστα αντικείμενα και ας δούμε την ζωή λίγο απλά και καθαρά. Ας προσέξουμε τον εαυτό μας και ας του δώσουμε πάλι την σημασία που του αρμόζει. Και μην ξεχνάς... Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας θα πας εκεί που κοιτάς.

Στην Κ.

2012-08-27T23:45:00.001-07:00

"A cada dia que vivo, mais me convenço de que o desperdício da vida está no amor que não damos, nas forças que não usamos, na prudência egoísta que nada arrisca e que, esquivando-nos do sofrimento, perdemos também a felicidade".

Carlos Drummond de Andrade

Εγώ και το εγώ μου παλεύουν με τα θέλω μου

2012-08-08T11:06:00.001-07:00

Πόσο περίεργο ον είναι ο άνθρωπος... Είμαστε τόσο ξεχωριστά πλάσματα που είτε οι ίδιοι δεν μας γνωρίζουμε τελικά. Κάποτε μου είχε πει κάποιος "δεν εμπιστεύομαι ούτε τον εαυτό μου" και δεν ρώτησα "γιατί;" αλλά αμέσως σκέφτηκα με αφέλεια πόσο λίγες αντιστάσεις πρέπει να έχει σαν άνθρωπος. Και όμως δεν είναι έτσι. Ο εαυτός μας είναι γεμάτος εκπλήξεις (και αν δεν ήταν ίσως κανείς να μην πάλευε να γίνει αυτό που είναι τελικά..). Έρχονται στιγμές που νιώθεις ότι δεν κατευθύνεις εσύ τον εαυτό σου αλλά μία ανώτερη δύναμη που έχει βαλθεί να δοκιμάσει τις αντοχές σου. Είναι τόσο λυπηρό να μην ξέρεις τι θέλεις και τι κάνεις και να μην προσπαθείς καν να μάθεις. Και το πιο λυπηρό είναι ότι δεν ξέρεις γιατί δεν έβαλες τις βάσεις για να μάθεις. Έχασες το σκοπό σου και απλά πήγαινες στα τυφλά. Και εκεί δεν ήξερες ποιο μονοπάτι να πάρεις απλά ακολουθούσες μονοπάτια που είχες πάρει παλιότερα και τώρα δεν σου ταιριάζουν. Αλλάζει τελικά ο άνθρωπος ή απλά προσαρμόζεται; Πριν βιαστείτε να απαντήσετε σκεφτείτε ένα πολύ δυνατό γεγονός που σας έκανε να αλλάξετε και μετά συλλογιστείτε αν μείνατε ακόμη έτσι ή αν αλλάξατε μόνο παροδικά. Και ναι θα δείτε ότι αλλάζουμε. Όπως όλα γύρω μας άλλωστε. Το θέμα είναι αν αλλάζουμε εμείς για εμάς ή εμείς για τους άλλους. Και πάνω σε αυτή την αλλαγή, μας ξαναγνωρίζουμε. Γιατί υπάρχουν στιγμές που μέσα στην θολούρα μας μπορεί να χάσουμε τον εαυτό μας, το στόχο μας και το εγώ μας. Και εκεί χρειάζεται ένα restart. Μια ενδοσκόπηση του τι είμαι, τι ήμουν και τι θέλω να γίνω και τι "έφταιξε" για όλα αυτά. Ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τα φαντάσματα που μας βαραίνουν εσωτερικά και δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Και σε αυτό το ξεκαθάρισμα αν κατά λάθος (ή εσκεμμένα κατά λάθος) αφήσεις κάτι πίσω αυτό θα σε βρει αργά ή γρήγορα και θα ξαναπείς: Δεν ξέρω Που πάω, Τι κάνω και Τι θέλω..Γιατί τα θέλω όλα! Και εκεί θα αρχίσει η κατηφόρα μέχρι να φας δυο τρεις κατραπακιές και να μάθεις τι χρειάζεσαι πραγματικά στην ζωή σου.

Χθες το βράδυ ήμουν έξω και έλεγα σε μια φίλη μου τις παραπάνω σκέψεις μου. Της έλεγα φοβάμαι μήπως δεν θέλω πραγματικά αυτό που νομίζω ότι θέλω και κάθομαι και υπεραναλύω τα πάντα.. Μου απάντησε πως αύριο μπορεί να μην ζω καν και η τελευταία μου στιγμή να μην είναι ούτε με αυτό που θέλω ούτε με αυτό που μπορεί να νομίζω ότι θέλω αλλά να είμαι μόνη μου με τις σκέψεις μου. Και εκεί άρχισα να καταλαβαίνω λίγο πιο ξεκάθαρα τι ζητάω :) Που και που έχουμε ανάγκη λίγο ταρακούνημα έστω και μικρό, έτσι δεν είναι;

Εγωισμός

2012-06-03T08:57:00.002-07:00

«Δεν είναι αυταπάτη η αγάπη του εαυτού μας: αυτό το αίσθημα είναι ολότελα φυσικό. Ο εγωισμός, να το είδος της αγάπης που δίκαια δυσφημίστηκε, γιατί δεν είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας, μα ένα πάθος αχαλίνωτο απ’ τον εαυτό μας, πάθος ολέθριο που παρασέρνει τον φιλάργυρο προς το χρήμα του, κι όλους τους ανθρώπους προς το αντικείμενο των επιθυμιών τους.»

Αριστοτέλης

Απορώ ποια ήταν η πρώτη στιγμή που ο εγωισμός φώλιασε μέσα μας...

Σπασμένα φτερά

2012-06-02T20:12:00.002-07:00

Έρχονται στιγμές που συνειδητοποιείς ότι έπεσες έξω. Ότι απλά την πάτησες. 'Ήξερες, αλλά έβαλες τα σημάδια παραπέρα γιατί δεν ήθελες να τα δεις. Ενοχλούσαν την ιστορία που είχες πλάσει και τα απέφευγες. Έρχονται αυτές οι στιγμές που σε ταρακουνάνε και εκεί που έχεις φτιάξει το κάστρο σου στην άμμο ένα κύμα το διαλύει. Το έχτιζες μήνες. Μα χρειάστηκαν μόνο πέντε λεπτά. Κάπου εκεί το ρολόι σταματάει να χτυπάει και οι δείκτες γυρνούν αντίστροφα. Σε μια τροχιά που είχες καιρό να ακούσεις γιατί νόμιζες ότι την είχες νικήσει. Και όμως, η ζωή είναι εκεί για να σου πει ότι δεν έχεις νικήσει τίποτα και κάθε μέρα για να νιώθεις ζωντανός πρέπει να παλεύεις. Ποτέ και τίποτα δεν είναι δεδομένο και ποτέ και τίποτα δεν είναι δικό σου αν δεν το θελήσει. Και αν έχασες το μονοπάτι για λίγο και βγήκες εκτός πορείας τώρα πρέπει να επανέλθεις. Είναι ο αιώνιος νόμος που διέπει αυτόν τον κόσμο και μας κατευθύνει. Δεν μπορείς να τον αψηφήσεις,ούτε να τον προσπεράσεις, Αργά ή γρήγορα θα σε βρει για να σε επαναφέρει. Ποτέ μην κλάψεις, ποτέ μην κατηγορήσεις, Τα έχεις κάνει και εσύ και ξέρεις. Απλά σκέψου και δες τι δεν έκανες σωστά. Βάλε τον εαυτό σου μπροστά και δες που ξέφυγες και που υπερέβηκες τα όρια. Τότε ίσως αντιληφθείς ότι είχες πετάξει πολύ ψηλά και τα φτερά σου λιώνανε. Η ματαιοδοξία σου δεν σε άφηνε να το δεις και εσύ απλά πέταγες με την υπέρμετρη φιλοδοξία ότι θα είσαι για πάντα έτσι. Τα φτερά όμως δεν σε κρατάνε για πολύ και όταν λιώσουν εντελώς προσγειώνεσαι απότομα και ανώμαλα. Και όμως είσαι ακόμη ζωντανός. Σήκω πάνω, χαμογέλα και ετοιμάσου να φτιάξεις καινούρια. Πιο δυνατά και πιο ανθεκτικά. Να μπορούν να σε κρατήσουν εκεί ψηλά και να νιώθεις ασφαλής.

θέλω να γίνω αυτό που είμαι

2012-03-18T13:06:00.001-07:00

Η εξέλιξη του κάθε ανθρώπου είναι το καρότο του (aka κίνητρο) σε τούτο εδώ τον κόσμο.. Η ανάγκη να γίνεται κάθε μέρα καλύτερος, να γεμίζει εμπειρίες και γνώσεις, να γίνεται σοφότερος. Στην πυραμίδα των αναγκών δεν είναι τυχαίο ότι στην κορυφή βασιλεύει η αυτοπραγμάτωση. Και ίσως είναι και η απάντηση όσων αναρωτιούνται τι κάνουν σε αυτή τη ζωή και ποιος ο σκοπός τους.

Τα κριτήρια του καθενός από μας είναι διαφορετικά και τα όνειρα δυσανάλογα καμιά φορά με τις δυνατότητες μας. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να μας τα στερήσει. Το που θέλει να φτάσει ο καθένας μας εξαρτάται από τα θέλω που έχει βάλει σαν στόχο. Δεν υπάρχουν σωστά και λάθος θέλω. Μόνο σωστές ή λάθος στιγμές να τα κυνηγήσουμε ή αντίστοιχα να τα προσπεράσουμε όταν δεν έχουμε την δύναμη να τα ακολουθήσουμε. Όπως και να χει, αν χάσουμε μία ευκαιρία δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να την προσεγγίσουμε ξανά.. Η διαφορά είναι ότι αυτή την φορά θα πρέπει να δημιουργήσουμε εμείς την συγκυρία..

Όπως μου είπε κάποιος, δεν έχει νόημα να κλαις πάνω από το χυμένο γάλα. Αλλά να σκεφτείς τι έγινε λάθος και χύθηκε. Ώστε να μην χυθεί ξανά.

Θέλω να γίνω αυτό που είμαι.Να κατακτήσω τα θέλω του εαυτού μου με κάθε τρόπο. Και να βάζω πάντα πιο ψηλούς στόχους, Και ποτέ μα ποτέ να μην μείνω στάσιμη. Εκεί σημαίνει ότι παραιτήθηκα και επέλεξα να χτίσω μια συμβατική καθημερινότητα. Και ποιο το νόημα αυτού; Μηδέν. Όταν όλοι και όλα εξελίσσονται εσύ δεν μπορείς να κάνεις το αντίθετο. Ούτε να υπάρχεις απλά για να ζεις. Και ναι δεν είμαι με τίποτα ευχαριστημένη. Εκτιμώ και ευγνωμονώ για όσα έχω αλλά πάντα θέλω και άλλα. ¨οχι από απληστία ή εγωισμό αλλά από την ανάγκη μου να βρω λόγους να με κρατάνε δημιουργική. Για να συνεχίσω να σκέφτομαι, να παράγω, να ανακαλύπτω και να φαντάζομαι. Για να συνεχίζω να ζω όπως θέλω να είμαι.

Τα πιστεύω μου τα αγαπώ και αυτά αγαπούν εμένα.

2012-02-27T13:26:00.000-08:00

Οι άνθρωποι αποκτούν βιώματα και εμπειρίες από την μέρα που γεννιούνται .Mπορεί πριν από τα πέντε τους να μην θυμούνται και πολλά, ωστόσο όλα όσα έχουν ζήσει καταγράφονται στο υποσυνείδητο και διαμορφώνουν την προσωπικότητας τους, τον εαυτό τους. Λένε ότι τα παιδικά χρόνια είναι πολύ σημαντικά για την εξέλιξη του ανθρώπου αλλά και για την διαμόρφωση του χαρακτήρα του (άπειρες ώρες διαβάσματος του Φρόιντ περί καλού και κακού θηλασμού και πρωκτοψυχαναγκαστικών προσωπικοτήτων μπορεί ίσως να σας πείσουν :p) Ακολουθεί η εφηβεία όπου οι ορμόνες χτυπούν κόκκινο, οι φίλοι γίνονται συχνά οι μέντορες μας και εμείς διαμορφώνουμε άποψη σιγά σιγά για τον κόσμο εκεί έξω, για το τι μας περιμένει , για το πόσο σημαντικές είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις και πόσο θέλουμε να γίνουμε αποδεκτοί από τους άλλους. Και μετά έρχονται τα φοιτητικά μας χρόνια ( που δεν τα αλλάζουμε με τίποτα..) Εκεί αρχίζουν να μπαίνουν στο μυαλό μας νέα δεδομένα. Χτίζουμε φιλοσοφία ζωής, ιδεολογίες, πολιτικά πιστεύω. Αποφασίζουμε πως θα ζήσουμε και για τι θα παλέψουμε από δω και πέρα σε αυτή ζωή. Και εκέι νομίζουμε ότι ο χαρακτήρας μας ολοκληρώθηκε και είμαστε έτοιμοι και δυνατοί να πούμε στον κόσμο ποιοι είμαστε και πως θα αλλάξουμε όσα δεν μας αρέσουν γύρω μας για ένα καλύτερο αύριο ρε γαμώτο..χτυπάει την πόρτα η δουλειά. Είμαστε χαρούμενοι γιατί επιτέλους όσα κάναμε τόσα χρόνια θεωρητικά θα εφαρμοστούν στην πράξη, θα έχουμε δικές μας ευθύνες και χρήματα και δεν θα εξαρτιόμαστε από κανέναν... Και εκεί που έχουμε διαμορφώσει όλη αυτή την ωραία φούσκα στο μυαλό μας βρισκόμαστε χωμένοι σε ένα γραφείο να προσπαθούμε καθημερινά να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να εφαρμόσουμε τις αξίες και τα πιστεύω μας και να δημιουργήσουμε ένα ιδανικό περιβάλλον εργασίας. Και τότε είναι που όταν κάνουμε σχέδια το αφεντικό μας γελά και έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω. Πρέπει να κάνεις κατί που δεν συμφωνείς και πολύ αλλά ας πάει και το παλιάμπελο, να πατήσεις λιγάκι πάνω από το πτώμα του διπλανού μπας και πάρεις εσύ αυτήν την προαγωγή, να γειώσεις και λίγο τα πιστεύω σου μπροστά στο καλό της εταιρίας σου.. Και έχεις καταλήξει πριν τα πρώτα άντα σου να κοιτάς στον καθρέφτη και να μην διακρίνεις το είδωλο σου. Να έχεις χάσει τον εαυτό σου και να βλέπεις κάτι ξένο. Τότε είναι που καταλαβαίνεις πόσο εύκολα γεννιούνται και καταστρέφονται ιδεολογίες, πως ξεχνάμε μάχες που δώσαμε, πως αφήνουμε πίσω τα χρόνια που μας έκαναν να οραματιζόμαστε και λυγίζουμε στο χαμό του αύριο. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν που έχεις χάσει το είναι σου κάτι θα έρθει να χτυπήσει την πόρτα σου για να σε επαναφέρει. Είναι το εσωτερικό σου καμπανάκι που φωνάζει και ωρύεται να συνέρθεις και σου βγάζει στην επιφάνεια ξεχασμένες αναμνήσεις. Είναι η νέα σελίδα που πρέπει να γυρίσεις ή να ξαναγράψεις από την αρχή αν το βιβλίο που διάλεξες δεν σου αρέσει. Μην το αφήσεις να χαθεί. Όλοι χάνουν το δρόμο τους για λίγο ή παίρνουν λάθος μονοπάτι αλλά η εσωτερική μας πυξίδα δείχνει πάντα το σωστό. Και αν καμιά φορά χάνουμε τον προσανατολισμό μας δεν τα παρατάμε. Περιμένουμε απλά να τελειώσει η καταιγίδα και να βγάλει πάλι ήλιο.

why does my heart feel so bad

2011-11-25T23:40:00.000-08:00

Και αν όλα γίνονται για κάποια λόγο ελπίζω αυτός να εμφανιστεί σύντομα μπροστά μου. Γιατί οι επιλογές που αναγκαστικά σε οδηγούν σε ένα μονοπάτι είναι οι πιο οδυνηρές. Οι πιο δύσκολες. Για να φτάσεις μέχρι το τέλος έχεις κάτι που σε σπρώχνει μπροστά και 10000 σκέψεις και συναισθήματα που σε κρατάνε πίσω. Και εσύ πρέπει να τα παρακάμψεις και να διαλέξεις. Και να μείνεις πιστός ακόλουθος αυτής της επιλογής αλλιώς μετά καταστρέφεις όλο το μονοπάτι. Και ας πονάει το κορμί σου, η καρδιά σου το είναι σου. Λες θα είναι για καλό. Και απλά σκέφτεσαι.. Έτσι είναι η ζωή θα σου πουν. Συμβαίνουν σε όλους. Ναι αλλά τώρα συμβαίνει σε εσένα. Και δεν σε νοιάζει για τίποτα και κανέναν άλλον. Περνάει άραγε η αγάπη; Δεν νομίζω.. Ο έρωτας περνάει και η αγάπη γίνεται μια γλυκιά σκέψη που κατοικεί όμως στην καρδιά. Έχουμε μπόλικο χώρο γι αυτήν. Εκεί δεν τσιγκουνευόμαστε. Προχωράω στο μονοπάτι μπροστά και κρατάω την αγάπη στο χέρι μου. Αυτήν δεν θα μου την πάρει κανείς. Την κουβαλάω μέσα μου. Εκεί είναι ασφαλής.

Όταν ο Μέρφι έμαθε το ΜΥΣΤΙΚΟ

2011-08-12T10:23:00.000-07:00

Όντας επηρεασμένη από το ΜΥΣΤΙΚΟ που μας μαθαίνει για το νόμο της έλξης σκέφτομαι τι θα είχε να πει ο Μέρφι! Δέχομαι σίγουρα ότι όσο κάνουμε θετικές σκέψεις έχουμε περισσότερες πιθανότητες να προσελκύσουμε κάτι καλό παρά κάτι κακό, Και σίγουρα όταν βάλουμε κάτι σκοπό και το θέλουμε το βοηθάμε να συμβεί. Το θέμα είναι ότι όπως πολλές θέλουμε κάτι πολύ και το πιστεύουμε και αυτό γίνεται άλλες τόσες δεν γίνεται ποτέ. Δεν ξέρω αν είναι όλα θέμα τύχης ή πιθανοτήτων αλλά σίγουρα δεν έγιναν όλοι πλούσιοι επειδή είχαν κάθε μέρα στο μυαλό τους αυτή τη σκέψη όπως λέει η μαντάμ που έγραψε και το βιβλίο. Θεωρώ πλήρως υπερβολικό και χαζό το ότι αν θες ένα αντικείμενο πρέπει να σκέφτεσαι και να δρας σαν να σου ανήκει ήδη αλλά ισχύει ότι αν θέλουμε να αλλάξουμε μία κατάσταση (και όχι αντικείμενα) πρέπει να σκεφτούμε πως θα θέλαμε πραγματικά να είναι και να στραφούμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Και εκεί που λέει ότι αν τα πράγματα είναι άσχημα είναι όλη η δύναμη στο μυαλό σου για να τα κάνεις όμορφα, ο κύριος Μέρφι μας υπενθυμίζει ότι απλά θα γίνουν χειρότερα. Και το περίεργο είναι ότι όλοι τασσόμαστε με την πρώτη θεωρία αλλά καταλήγουμε να μας συμβαίνει η δεύτερη.

Δεν μπορώ όμως να αποκλείσω τη θεωρία της έλξης έχοντας γύρω μου άτομα που επειδή είναι πολύ σίγουροι ότι θα καταφέρουν αυτό που θέλουν στο τέλος το πετυχαίνουν, ακόμη και χωρίς προσπάθεια. Συνήθως αυτά τα άτομα τα λέμε τυχερά. Αυτοί λένε ότι είναι απλά συνειδητοποιημένοι για το τι θέλουν και το κυνηγούν.

Κάτι που συμβαίνει όμως σε όλους μας που αναφέρει ο Νόμος της Έλξης είναι ότι τα όμοια έλκονται, Όταν κάνουμε μια αρνητική σκέψη σίγουρα θα δημιουργήσουμε πολλές ακόμη μέχρι να σκάσουμε! Για το αντίθετο δεν είμαι ακόμη σίγουρη. Επειδή όμως τόσο καιρό έχω το Μέρφι στην τσέπη μου και με το παραμικρό τον επικαλούμαι λέω να αλλάξω στρατόπεδο για να δω πως περνάνε και οι άλλοι.Θα είμαι ευγνώμων γι αυτά που έχω και θα σκέφτομαι κάθε μέρα το στόχο μου γιατί είναι κάτι που θέλω πολύ συμβεί και αξίζει να του δώσω μια ευκαιρία, Και αν αύριο τέτοιο καιρό είμαι ακόμη στο κλινών αστυ θα στείλω ένα mail σε αυτή την κυρία να της τα πω ένα χεράκι...

H Ελλάδα ενώθηκε.

2011-05-31T13:14:00.000-07:00

Εδώ και μία εβδομάδα ζούμε κάτι το πρωτόγνωρο. Κάτι μαγικό. Οι Έλληνες πολίτες αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους απέναντι στον κοινό ΄'εχθρό". Για πρώτη φορά όσοι και όσες κατέβηκαν στο Σύνταγμα άφησαν πίσω κομματικές ταυτότητες και ενώθηκαν με όσο αυθορμητισμό μπορεί να διακρίνει μια γενιά που αγανάκτησε να βλέπει τη χώρα της σε αυτά τα χάλια. Αγανάκτησε να περιμένει τα χειρότερα και να μην μπορεί να κάνει τιποτα. Την πρώτη μέρα που κατεβήκαμε ήταν όλα ακόμη ρευστά, ανοδιοργάνωτα και λίγο νωχελικά. Αρκετός κόσμος που κατέβηκε για να δει τι συμβαίνει εκεί, λιγοστά πανό, κανένα σύνθημα και πολλές μπύρες και κιθάρες. Όταν στο τέλος της βραδιάς ένα ΜΑΤατζής ζήτησε από ένα παιδί να του παίξει ένα τραγούδι με την κιθάρα σκέφτηκα ότι κάτι δεν πάει καλά..

Τις επόμενες μέρες τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Όλοι και περισσότεροι έρχονταν με κατσαρολικά, τύμπανα, σφυρίχτρες και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να τους κάνει να ακουστούν. Οι μούτζες μπροστά από τη Βουλή έγιναν χιλιάδες..Τα συνθήματα ακούγονταν πιο δυνατά από ποτέ και άρχισαν να ξεπροβάλλουν όλο και περισσότερες σκηνές δίπλα από το συντριβάνι. Ο κόσμος ήρθε για να μείνει. Δεν πέρασε μια βόλτα και την έκανε. Μετά από 6 μέρες η πλατεία είναι ακόμη γεμάτη. Ο κόσμος αυτοοργανώθηκε. Έφτιαξε ομάδες και καθιέρωσε την καθημερινή συνέλευση όπου μιλάει όποιος θέλει και κρατάνε τα πρακτικά. Υπάρχει ομάδα καθαριότητας, ηλεκτρονικής υποστήριξης, περιφρούρησης, σίτισης, καλλιτεχνικών, ψυχραιμίας (ναι χρειάζεται και αυτή.!) ιατρείο, επικοινωνίας... Μία μικρή κοινωνία στο κέντρο της Αθήνας. Κανείς δεν βρίζει, κανείς δεν πλακώνεται, κανείς δεν απαξιώνει τον άλλον κανείς δεν φωνάζει κομματικά συνθήματα. Είναι όλοι μια πολύ μεγάλη παρέα που συνεργάζονται και συνομιλούν για το μέλλον της χώρα τους. Έχουν αιτήματα, ανησυχίες και πάνω απ όλα θέληση, Η Ελλάδα ενώθηκε, Και αυτή είναι μόνο η αρχή

Αν θες να αλλάξεις κάτι σε αυτόν τον κόσμο άλλαξε πρώτα εσένα.

2011-05-07T01:52:00.000-07:00

Έχω μάθει κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου. Κάθε φορά που θέλουμε να αλλάξουμε κάτι πρέπει πρώτα να αλλάζουμε εμείς κάτι σε εμάς. Αν δεν κάνουμε εμείς οι ίδιοι την αρχή ξεκινώντας από τον εαυτό μας η μάχη χάθηκε. Είναι πολύ εύκολο να ζητάς από κάποιον να αλλάξει. Πολύ πιο δύσκολο είναι όμως να κάνεις εσύ πρώτα ένα βήμα αλλαγής για να ακολουθήσει και ο άλλος. Κανείς μας δεν είναι τέλειος και λάθη κάναμε, κάνουμε και θα κάνουμε. Και από αυτά μαθαίνουμε και γινόμαστε πιο σωστοί. Ένα λάθος έχει πάντα κάτι σωστό να σου προσφέρει. Αρκεί να μην το προσπεράσεις, να το πάρεις μαζί σου. Ο άνθρωπος θα μου πείτε δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει όταν δεν υπάρχει λόγος. Όταν έχει κίνητρο θα αλλάξει και θα πει και ένα τραγούδι. Και αν σκεφτείτε έχετε πολλά τέτοια παραδείγματα γύρω σας. Και κανείς δεν πέρασε άσχημα στην τελική επειδή άλλαξε κάποια στραβά. Και ας αφήσουμε και λίγο τους εγωισμούς στην άκρη δεν θα πάθουμε τίποτα. Ας κάνουμε μια προσπάθεια και που ξέρετε..μπορεί να μας αρέσει

οι κύκλοι μας.

2011-05-03T11:49:00.000-07:00

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως η ζωή μας αποτελείται από 5 κύκλους αλληλοσυνδεόμενους και αλληλοεξαρτώμενους .

1. οικογένεια
2. φίλοι
3. σχέση
4. εργασία
5. εγω.

Η σειρά είναι τυχαία βέβαια αλλά αυτά τα 5 πράγματα είναι που καθορίζουν τη ζωή μας.
Αυτοί οι κύκλοι ενώνονται με νοητούς δεσμούς, Αν σπάσει ένας δημιουργείται μια αστάθεια και συχνά ακολουθούν και οι υπόλοιποι. Αν για παράδειγμα χάσω τη δουλειά μου, πιθανότατα να αποκτήσω προβλήματα με το εγώ μου και αυτόματα να μου βγει στην οικογένεια, τη σχέση μου ή τους φίλους μου. Αν πάλι τσακωθώ με τη σχέση μου, θα πληγωθεί το εγώ μου, πιθανότατα να μην μπορώ να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου και να πέσω με τα μούτρα πάνω στους φίλους ή την οικογένεια μου. Τέλος, αν έχω πρόβλημα με το εγώ μου - τη σχέση μου με τον εαυτό μου- έχω πρόβλημα και με όλους τους άλλους κύκλους.

Συμπέρασμα: ¨ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ,

Και από εμάς τους ίδιους τελειώνουν.
Όπως έχω ξαναπεί όσα μας συμβαίνουν καθημερινά είναι απλά συμβάντα..Εμείς τους δίνουμε θετική η αρνητική χροιά. Και αυτή η χροιά εξαρτάται φυσικά από το πόσο ισχυροί είναι οι κύκλοι μας.
Σκοπός μας είναι να υπάρχει μια ισορροπία προκειμένου να διατηρείται η ηρεμία αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια. Και ακόμη πιο συχνά πέφτουν όλα μαζί., Τσακώνεσαι με τους γονείς σου, χωρίζεις, οι φίλοι σου σε γράφουν και το αφεντικό σου δεν βλέπει καν ότι υπάρχεις. Και εκεί που λες ότι δεν μπορεί να συμβεί τίποτα χειρότερο, έρχεται ο Μέρφι να σε βάλει στη θέση σου.
Επομένως, πρέπει να ψάξουμε να βρούμε την αιτία και να κλείσουμε τον σπασμένο κύκλο. Και κυρίως να δεχθούμε ότι όλα φτιάνονται αν υπάρχει διάθεση και θέληση. Άλλο ένα κλασσικό ρητό είναι ότι δεν υπάρχει δεν μπορώ αλλά δεν θέλω. Και αλήθεια σας λέω θα το πίστευα αν δεν ήθελα τόοοσοο απελπισμένα να βρω δουλειά χωρίς να βλέπω αποτέλεσμα!

Επίσης σημ,αντικό: Να μην παραμελούμε τους άλλους κύκλους όταν κάποιος δεν πάει καλά. Φροντίζουμε έναν έναν ξεχωριστά και όταν πάνε να μπλεχτούνε βάζουμε τις προτεραιότητές μας. Γιατί όπως μου έχει πει κάποιος άνθρωπος που με έκανε να κλείσω έναν από τους παραπάνω κύκλους:
δεν χωράνε δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Το ένα θα το κρατήσεις και το άλλο θα χρειαστεί να περιμένει για να το πάρεις με τη δεύτερη γύρα.

εικόνα: http://mocoloco.com/art/archives/week_2005_05_22.php

Εμπιστοσύνη.

2011-03-15T03:23:00.000-07:00

Εμπιστοσύνη. Μία τεράστια λέξη. Με τεράστιο νόημα και αξία. Ο εχθρός της, η αμφιβολία (μετά τις ανασφάλειας βεβαίως βεβαίως...). Για να εμπιστευτούμε έναν άνθρωπο πρέπει να μας κερδίσει. Να βγάλει από την καρδιά μας την αμφιβολία και να μας αποδείξει ότι μπορούμε να αφεθούμε. Πολλοί θεωρούν την εμπιστοσύνη αφέλεια. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν εμπιστεύονται ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Και είναι πάντα επιφυλακτικοί. Μέγα λάθος γιατί χάνουν πάρα πολλά πράγματα και στιγμές. Δεν μπορούν να δεθούν με τον άνθρωπο τους γιατί πάντα αμφιβάλλουν. Και δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να πιστεύεις και να αφήνεσαι σε κάποιον. Η εμπιστοσύνη όμως είναι πολύ δύσκολο να κατακτηθεί. Εκεί που χτίζεται και έχεις επενδύσει πάνω της έρχεται πάντα κάτι που θέλει να την ξεστεριώσει. Εκεί που η θάλασσα σου είναι ήρεμη μπαίνει μια πέτρα και την ταράζει. Από κει και πέρα είναι πάνω μας το αν θα ημερώσουμε τη θάλασσα χωρίς να δώσουμε σημασία στην πέτρα ή αν θα προκαλέσουμε τσουνάμι. Είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουμε τον πειρασμό της αμφιβολίας αλλά κάτι μου λέει ότι όποιος το έκανε δεν βγήκε χαμένος. Άλλωστε πρέπει να παραδεχτούμε ότι εμείς ψάχνουμε, ακόμη και άθελα μας, για τις πετρούλες που διαταράσσουν τα νερά της εμπιστοσύνης που έχουμε σε κάποιον. Και γιαυτό ευθύνεται ο ακόμη μεγαλύτερος εχθρός της..ο φόβος. Ίσως πρέπει να δίνουμε περισσότερες ευκαιρίες και αν την πατήσουμε δεν πειράζει, θα μάθουμε. Τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι προσπαθήσουμε. Κάποιες φορές εκεί που όλα είναι προφανή αποδεικνύονται όλα ψέμα. Και όταν μας αποκαλύπτονται νιώθουμε ντροπή. Που δεν σταθήκαμε στο ύψος μας και παρασυρθήκαμε από τις αμφιβολίες μας.

Σήμερα βρήκα μια πέτρα. ας την βάλω στην άκρη. Η θάλασσα μου θέλω να μείνει ήρεμη.

Καθαρίστρια χωρίς Master; Που ζείτε κυρία μου;

2011-02-22T02:52:00.000-08:00

Ψάχνετε δουλειά εν έτη 2011; Λυπάμαι, ελάτε σε μία δεκαετία.
Δεν το βάζετε κάτω; Καλά κάνετε...Και εγώ μαζί σας είμαι. Το θέμα είναι τι εφόδια έχετε (και τι υπομονή).

Δεδομένης της αυξανόμενης ανεργίας μπορουμε όλοι να αντιληφθούμε ότι μία θέση εργασίας στις μέρες μας είναι τόσο σπάνιο όσο και να βρεις θέση πάρκινγκ στο κέντρο της Αθήνας. Με το που φύγει ένας υπάρχουν εκατοντάδες που θα τρέξουν αλλά ένας θα κερδίσει.Έτσι γίνεται και στην αγορά εργασίας. Που στο τέλος θα είναι κυριολεκτικά "αγορά¨" αφού θα φτάσουμε στο σημείο να πληρώνουμε για να μας προσλάβουν.Με το ποσοστό των ανέργων να αναμένεται να φτάσει το 22% στο τέλος του χρόνου και τις επιχειρήσεις να κλείνουν η μία μετά την άλλη οι εργοδότες έχουν ανεβάσει τα στάνταρ τους στον Πλανήτη Άρη. Ένα απλό παράδειγμα.. Στις διαφημιστικές εταιρίες ψάχνουν συνεχώς νέα άτομα και όρεξη και ιδέες. Θα έλεγε κανείς ότι είναι ιδανικό μέρος για κάποιον νέο χωρίς εργασιακή εμπειρία και χωρίς μεταπτυχιακό. Οπότε πας εσύ με χαρά στην συνέντευξη και σου λενε ότι έχουνε δει παρα πολλά άτομα αλλά εσύ έχεις κάτι το διαφορετικό.. Σου βάζουν να ετοιμάσεις και ένα project για να δούνε πως δουλεύεις.. Μετά από καμιά δεκαριά μέρες σε φωνάζουν γιατί πέρασες στον δεύτερο κύκλο συνεντευξεων όπου πλεον λύνονται και όλες σου οι απορίες όπως το ότι θα δουλεύεις δύο μήνες πλήρες ωράριο αμισθί. Και ναι και ουάου σε πήρανε μετά από πολύ ψάξιμο και νιώθεις και πολύ τυχερός..

Πας να δουλέψεις σαν πωλητής διαφημιστικού χώρου για ιστοσελίδα γνωστής εφημερίδας. Αφού περάσεις από τρεις συνεντεύξεις και φτάνεις μέχρι και την διευθύντρια και πολλά τηλέφωνα ενδιάμεσα για να σιγουρευτούν πόσο πολύ θες τη θέση..σε βάζουν να μάθεις ποιοι διαφημίζονται σε όλα τα ανταγωνιστικά site και με τη συχνότητα για να δουν αν όντως μπορείς να κάνεις την δουλεία. Έπειτα, σου ανακοινώνουν ότι έχεις μπει στο ΤΟΡ ΤΕΝ υποψηφίων και εκέι που αρχίζεις να ξαναβρίσκεις το κουράγιο σου σου λένε ότι το πτυχιο Πανεπιστημίου, τα δύο χρόνια προυπηρεσίας σε συναφή αντικείμενο, οι 3 ξένες γλώσσες, τα πτυχία υπολογιστών και σχεδιασμόυ δεν ηταν αρκετά για τη θέση του ΠΩΛΗΤΗ και τελικά επέλεξαν κάποιον που είχε και μεταπτυχιακό... True Story,

Όπως αντιλαμβάνεστε τα κριτήρια πλέον έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο!! Αν δείτε τι ζητάνε για κάποιον που θέλει να ξεκινήσει ως Junior νομίζω ότι θα δείρετε όποιον βρείτε μπροστά σας από τα νεύρα σας. Και η καλύτερη αγγελία που είδα ήταν: Ζητείται marketing assistant εώς 28 ετών με 2-3 χρόνια προυπηρεσίας, πτυχίο Πανεπιστημίου με κατεύθυνση Οικονομικά ή Μαρκετινκ, Mεταπτυχιακές σπουδες πάνω στο αντικείμενο και άπταιστα αγγλικά. Οι επιπλέον ξένες γλώσσες θα θεωρηθούν προσόν. Κάτι δεν σας βγαίνει στον υπολογισμό ε;; Και η δική μου απορία είναι τι ζητάνε για τον Marketing Manager; Μαλλον πρέπει να έχει παέι στο φεγγάρι και να σχεδιάζει διαστημόπλοια και φυσικά να έχει γνώσεις αστροπυρηνικής φυσικής και μοριακής βιολογίας με 9 μεταπτυχιακά και 22 χρόνια προυπηρεσίας.

Και εσείς για τι ενδιαφέρεστε; Για τη θέση της καθαρίστριας; Χωρίς ΜASTER; Που ζείτε κυρία μου;

Να λες αυτό που νιώθεις και να κάνεις αυτό που σκέφτεσαι..

2011-01-28T11:04:00.000-08:00

Δεν θα καταλάβω εύκολα τους ανθρώπους που δεν μπορούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους. Αν και προσπαθώ δεν μου φαίνεται λογικό. Πώς μπορείς να αισθάνεσαι κάτι όμορφο και να μην θες να το μοιραστείς με τον άνθρωπο σου ή με οποιονδήποτε άνθρωπο πάνω σε τούτο εδώ τον κόσμο? Εγώ όταν είμαι χαρούμενη θέλω να τους αγκαλιάσω όλους, να χαμογελάσω και να τραγουδήσω, να δώσω την θετική μου ενέργεια παντού. Μήπως φοβούνται? Φοβούνται μήπως χαλάσει η χαρά τους? Μην τους ματιάσουνε βρε αδερφέ? Η απλά είναι η ανάγκη να τα κρατήσουν τα πάντα για τον εαυτό τους σαν επτασφράγιστο μυστικό?

Όταν πάλι είναι στενοχωρημένοι αυτό φαίνεται σε ότι κάνουν και ότι λένε.. και όταν τους ρωτήσεις τι συμβαίνει απαντούν τίποτα... Στην ουσία.. έχω κάτι αλλά δεν θέλω να το συζητήσω μαζί σου. Γιατί? Γιατί δεν πιστεύω ότι μπορείς να με βοηθήσεις ή γιατί δεν νιώθω άνετα να το συζητήσω ..οκ. ΔΕΚΤΟ. Απόλυτα δεκτό.. Ο κάθε άνθρωπος όταν δεν είναι καλά αντιδρά διαφορετικά. Και είναι κατανοητό. Αλλά στην χαρά μας γιατί πάλι να μαζευόμαστε? Γιατί να μην λέμε στους ανθρώπους γύρω μας τι αισθανόμαστε? Και επειδή τίποτα δεν είναι δεδομένο δεν πρέπει να κρατάμε για τον εαυτό μας ότι πράγματα που θέλουμε να πούμε σε κάποιον γιατί δεν θα έχουμε πάντα την ευκαιρία. Αν ανοίγαμε την καρδιά μας και λέγαμε ότι αισθανόμαστε νομίζω θα είμασταν πιο δεμένοι. Και ας δεχτώ να μην λέμε 'όλα τα αρνητικά. Αλλά ας πούμε όλα τα θετικά..Σκεφτείτε πόση χαρά μπορείτε να δώσετε σε κάποιον όταν του πείτε ξαφνικά πόσο σημαντικός είναι για σας και πόσο τυχεροί είστε που τον έχετε. Εγώ τουλάχιστον όταν το ακούω αισθάνομαι υπέροχα.. Και θέλω να νιώθουν και οι άλλοι έτσι . Γι αυτό σας τα λέω όλα αυτά. Αλήθεια ακούει κανείς ή μιλώ στο βρόντο? Αν δεν σας έπεισα μπορείτε να ρίξετε και μια γρήγορη ματιά στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του Gabriel Garcia Marquez..

Δείξε μου το δρόμο..και εγώ ακολουθώ

2011-01-13T01:06:00.000-08:00

Έχουμε γύρω μας πολλούς ανθρώπους. Και φερόμαστε διαφορετικά στον καθένα από αυτούς, Αυτό μπορεί να συμβαίνει για πολλούς λόγους. Είτε να είναι λόγω συμπάθειας ή αντιπάθειας προς κάποιους, είτε λόγω δεσίματος είτε λόγω ανάγκης. Ας μην αναφερθώ σε άλλα άλλωστε έχετε καταλάβει τι εννοώ.. Αυτό που με προβληματίζει είναι αν οι ίδιοι οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας είναι που με τον τρόπο τους καθορίζουν την συμπεριφορά μας προς αυτούς. Αν κάποιος μας συμπαθεί πολύ και είναι πολύ φιλικός απέναντι μας λογικά θα επιδείξουμε παρόμοια στάση. Το ίδιο θα συμβεί και με κάποιον που μας κοιτάει με μισό μάτι. Συνήθως θα ανταποδώσουμε. Αυτά γίνονται κυρίως στο πλαίσιο των φίλων και των κοινωνικών σχέσεων.

Τι γίνεται όμως στο κομμάτι των ερωτικών σχέσεων;

Και εδώ είναι λογικό πως σε κάθε σχέση που κάνουμε φερόμαστε διαφορετικά καθώς μπαίνουν διαφορετικά άτομα στη ζωή μας. Το ζήτημα που προκύπτει στο κομμάτι των ερωτικών σχέσεων είναι ότι θέλουμε να μας φέρονται όπως φερόμαστε εμείς. Ότι θα κάναμε εμείς για αυτούς να το κάνουν και αυτοί για μας. Ίσως είναι η επιβεβαίωση που θέλουμε να έχουμε ότι νιώθουμε τα ίδια συναισθήματα. Όταν δεν τα βλέπουμε πληγωνόμαστε..αρχίζουν οι αμφιβολίες.. Όταν κάποιος είναι η πρώτη και η τελευταία σου σκέψη θες και εσύ να είσαι το ίδιο γι αυτόν. Και να στο λέει και να στο δείχνει. Όταν αυτό δεν συμβαίνει νιώθεις ένα μεγάλο κενό. Πρέπει όμως να το καταπολεμήσεις. Γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και σκέφτεται ίσως τα ίδια με εσένα αλλά τα δείχνει με διαφορετικό τρόπο. Ας δώσουμε χρόνο και ας δείξουμε εμείς το δρόμο σε αυτά που θέλουμε να δούμε. Ας μην είμαστε αυστηροί αλλά κατανοητικοί. Και σίγουρα θα γίνουν και οι άλλοι μαζί μας..

Όλα πάνε στραβά ή εμείς κοιτάμε λοξά?

2011-01-12T15:06:00.000-08:00

Το τελευταίο διάστημα βλέπω συνέχεια δυστυχισμένους ανθρώπους.Και αν το δυστυχισμένος σας φαίνεται βαρύ, βλέπω ανθρώπους κατσούφηδες που έχουν χάσει την όρεξη και το κουράγιο τους. Και είναι άνθρωποι νέοι, στην ηλικία μου,,.που μόλις βγήκαν έξω στον κόσμο και αντίκρισαν την κατάσταση που επικρατεί (και εγώ μαζί μ αυτούς) και έτρεξαν να κλειστούν στα καβούκια τους, Πριν από λίγο καιρό είχα πάει να δώσω συνέντευξη για μια δουλειά.. Ο τύπος που μου μίλαγε λίγο πριν φύγω μου είπε. ""Αυτά που ζητάμε από τη γενιά σας ίσως είναι πάνω από τις δυνάμεις σας.. Και έχετε να ζήσετε ακόμη πιο δύσκολες εποχές..και είναι η πρώτη φορά που χαίρομαι που είμαι 45 και όχι 22!" Όπως καταλαβαίνετε μετά από αυτό έφυγα τρέχοντας! Δεν σταμάτησα όμως,, Συνέχισα.. Γιατί η παραίτηση χωρίς μάχη είναι η χειρότερη ήττα. Όταν ακούω ότι όλα πάνε στραβά θέλω αμέσως να απαντήσω ¨" Εσύ πας στραβά! Και δεν το βλέπεις κιόλας!" ¨Όχι, δεν ζω σε κάποιο μακρινό ουτοπικό πλανήτη, ούτε παθαίνω κρίσεις υπέρμετρης αισιοδοξίας. Ξέρω πολύ καλά που ζω, τι προβλήματα αντιμετωπίζει η χώρα μου, πόσο καλά κρατεί ακόμη η διαφθορά αλλά και πόσο καλά κρατεί η αδιαφορία,. Όταν αφεθείς στις συμφορές που ήρθαν, στη δουλειά που δεν βρίσκεις, στην αναξιοκρατεία, στις μειώσεις μισθών και απλά κατσουφιάζεις και σκύβεις το κεφάλι έχεις ήδη χάσει όχι τη μάχη αλλά τον πόλεμο. Υπάρχουν και άνθρωποι που μέσα σε αυτή την καταχνιά βλέπουν φως. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών που βλέπουν τα κακώς κείμενα και δεν τα προσπερνάνε! Τα αλλάζουν! Οι atenistas είναι το καλύτερο παράδειγμα που μπορώ να σκεφτώ.. Και πραγματικά δημιουργούν στόχο και όραμα λειτουργώντας ομαδικά για να καλυτερέψουν την πόλη μας. Άνθρωποι που κοιτάνε μπροστά και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, Αλλά και στο κομμάτι της πολιτικής βλέπω ότι μαζεύεται σιγά σιγά μια μερίδα ανθρώπων που όχι μόνο αντιδρούν αλλά και δρουν. Βλέπω την πρωτοβουλία ΣΠΙΘΑ να ξεπετάγεται σιγά σιγά μέχρι που θα ανάψει μια γερή φωτιά. Ανεξάρτητοι πολίτες από κάθε μεριά της Ελλάδας συζητούν και προτείνουν λύσεις. Είναι δυο από τα πολλά παραδείγματα που λέω σε όσους μου λένε "δεν ασχολούμαι γιατί κανείς δεν βρίσκει το δίκιο σ αυτό το κράτος και κανέις δεν θα με προσέξει,", Ίσως όμως τελικά να μην είναι έτσι, Ίσως δεν είναι όλα στραβά αλλά τελικά εμείς κοιτάμε λοξά,,Και ήρθε νομίζω η ώρα να αλλαξουμε ματιά

2010-12-28T10:54:00.000-08:00

Κι όσα δεν έγιναν μην τρέχεις να προλάβεις
Αφού δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις
Πως ήσουν πάντα απ' την αρχή μέχρι το τέλος
Εσύ η ασπίδα μου το τόξο και το βέλος

Δεν υπάρχει ευτυχία. Μόνο ευτυχισμένες στιγμές.

2010-12-14T14:12:00.000-08:00

Μπορεί ο σκοπός της φιλοσοφίας να είναι η αναζήτηση της ευτυχίας αλλά πρωτού πω πως διαφωνώ θα ρωτήσω..Ποιος την βρήκε; Ποιος έζησε (ή ζει) ευτυχισμένος; Μην βιαστείτε να απαντήσετε. Εγώ θα πω Κανείς. Γιατί η ευτυχία δεν είναι μία μόνιμη κατάσταση ..δεν μπορεί να είναι. Θα έχανε όλη την ουσία και το είναι της.Θα άλλαζε υπόσταση και δεν θα αποτελούσε τον απώτερο στόχο του ανθρώπου, Αν κάποιος άνθρωπος ζει μια ονειρεμένη ζωή και όλα είναι γιαυτόν ιδανικά δεν είναι ευτυχισμένος είναι απλά ευχαριστημένος, Και είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε το μέγεθος και τη βαρύτητα αυτών των δύο λέξεων.

Μπορεί κάποιος να αισθάνεται ευχαριστημενος και ευγνώμων με τη ζωή που βιώνει αλλά δεν μπορεί να δηλώσει ευτυχισμένος, Η ευτυχία είναι μικρές στιγμές απόλυτης ικανοποίησης και χαράς που μας δίνουν νόημα και δύναμη, Που μας ξυπνάνε συναισθήματα και μας κάνουν ζωντανούς. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις ότι όλα έχουν κάποιο νόημα και εσύ μπορείς να το διαβάσεις, Νιώθεις έτοιμος να πετάξεις και μετά χαμογελάς. Είναι οι δικές μας στιγμές ευτυχίας, Κρατάνε λίγο και γι αυτό είναι τόσο μοναδικές.