Cousas de Imeneo

Alivio

noreply@blogger.com (Imeneo) — Tue, 14 Feb 2012 07:30:03 PST

No meu blogue nunca ataquei ao BNG nin a ningún dirixente da fronte nacionalista, para iso, xa estaban outros medios, ben máis poderosos que a miña modesta publicación. Seguramente se falara mal do BNG, tería bastantes máis visitas e máis éxito na rede, pero non merece a pena botar merda sobre a mellor ferramenta política que ten o noso país, e esa non é outra que o BNG, que, como todo colectivo humano, ten defectos e virtudes.

Coa escisión dos Irmandiños, xa son libre de opinar sobre determinadas persoas, que na miña modesta opinión, foron moi desleais coa organización na que militaban. Se seren leais á organización, seguramente na XIII Asemblea do BNG, celebrada hai uns días, iríalles bastante mellor, pero optaron pola confrontación pública nos medios de comunicación, que aproveitaban calquera xesto de Beiras e compañía para descualificar o BNG.

Como dixen, a militancia do BNG falou alto e claro de cal era a liña política que quería seguir, e fíxoo con contundencia, cun 67% de votos favorábeis, e case 1.000 votos de diferencia sobre os que votaron en contra, que tiñan alternativas máis ou menos elaboradas.

Neste sentido, quixera referirme as teses defendidas polo Encontro Irmandiño, unhas teses esquemáticas, valeiras de contido, sen profundidade, e en algún caso irrespectuosas coa militancia do BNG. Estas carencias na liña política suplíronas de sobra con aparicións mediáticas de mediáticos persoeiros como Beiras ou Martiño Noriega, que aparte dunha linguaxe ampulosa, de cando en vez, deixaban translucir a súa perspectiva sobre diversas cuestións como a Unión Europea.

Sobre esta cuestión, dicía o catedrático de estrutura económica, Xosé Manuel Beiras, que “falar da Unión Europea e dos monopolios é máis vello que carracuca. Non significa nada”. Home! Que fai esta afirmación debería saber que, por desgraza, a Unión Europea é que dirixe a política económica do estado español; tanto é así, que a partires de agora, os orzamentos do Estado, aínda que se aproben no Congresos, estes terán que pasar a criba da Comisión Europea para seren finalmente aplicados. Todo moi democrático como se pode comprobar. Pero, por se houbera algunha dúbida sobre o papel da Unión Europea nas nosas vidas, non temos máis que encender a televisión e poñer o primeiro informativo que para ver que o ente europeo ten unha importancia capital, seguramente demasiada no noso porvir como pobo, iso sen esquecer as prohibicións para construír barcos, producir leite, pescar, etc, etc.

O Irmandiños tomaron unha decisión respectábel, aínda que non a comparta. Pero agora terán que deixar de lado a retórica valeira e poñer negro sobre branco as súas propostas para Galiza, e cando chegue o momento o pobo decidirá, como xa decidiron os militantes do BNG na XIII Asemblea.

Finalmente, aínda que eu seguirei defendendo que a unidade do BNG é moi importante, cando a convivencia non é posíbel, a única vía que queda é a separación, a escisión. Mais esta terá que facerse respectando á organización de orixe, e neste sentido, é moralmente inaceptábel que, do mesmo xeito que se abandona o BNG, non se abandone tamén as actas e os cargos institucións que foron electos nunha candidatura do BNG.

A revolución helena

noreply@blogger.com (Imeneo) — Mon, 13 Feb 2012 05:54:11 PST

Hai gobernos tecnócratas e agora temos tamén parlamentos tecnócratas. Onte a maioría -non todos- dos deputados e deputadas que deberían representar a vontade do pobo heleno traizoaron por enésima vez esa vontade ao votar unhas reformas económicas que empobrecerá aínda máis o pobo grego.

E cando todo falla, cando os representantes desa vontade traizoan reiteradamente aos cidadáns, a estes non lles queda outra que defenderse con paus e pedras como vimos onte en Grecia, pero tamén con manifestacións de folgas xerais pacíficas.

Resulta curioso como neste caso os medios de comunicación non poñen a énfase que poñían nin procuran o despregue mediático cando as mobilizacións dos Indignados, seguramente por que esta si é unha verdadeira revolución para remover o statu quo, de loita contra as imposicións da Unión Europea e FMI, e non vaia ser que sexa contaxioso o efecto. Neste sentido, resulta cando menos significativo que onte á noite, o informativo da TVE destacou como noticia de portada a morte da cantante Whitney Houston, e non foi até ven mediado o informativo que se deu conta do que estaba a ocorrer en Grecia.

Outra cousa curiosa que non se destaca da revolución grega é o uso, que sen dúbida si fai, do uso das redes sociais. Semella que o usos destas ferramentas só se poden usar para revolucións primaverais, e non para asaltos aos cuarteis de inverno.

Máis alá da crise

noreply@blogger.com (Imeneo) — Wed, 08 Feb 2012 11:30:01 PST

Un artigo de Josep Fontana

Do que quixese falarlles non é tanto da crise actual como do que está a ocorrer máis aló da crise: de algo que se nos oculta tras a súa aparencia. Para explicalo necesitarei empezar un tanto atrás no tempo.

Educámonos cunha visión da historia que facía do progreso a base dunha explicación global da evolución humana. Primeiro no terreo da produción de bens e riquezas: a humanidade avanzara até a abundancia dos tempos modernos a través das etapas da revolución neolítica e a revolución industrial. Despois viñera a loita polas liberdades e polos dereitos sociais, desde a Revolución francesa até a vitoria sobre o fascismo na Segunda guerra mundial, que permitiu o asentamento do estado de benestar. Non me estou referindo a unha visión sectaria da esquerda, nin menos aínda marxista, senón a algo tan respectable como o que os anglosaxóns chaman a visión whig da historia, segundo a cal, cito pola wikipedia, “represéntase o pasado como unha progresión inevitable cara a cada vez máis liberdade e máis ilustración”.

Até certo punto isto era verdade, pero non era, como se nos dicía, o froito dunha regra interna da evolución humana que implicaba que o avance do progreso fose inevitable –a ilusión de que tiñamos a historia do noso lado, o que nos consolaba de cada fracaso-, senón a consecuencia duns equilibrios de forzas en que as vitorias alcanzadas eran menos o froito de revolucións triunfantes, que o resultado de pactos e concesións obtidos das clases dominantes, con frecuencia a través dos sindicatos, a cambio de evitar unha auténtica revolución que transformase por completo as cousas.

Para dicilo simplemente, desde a Revolución francesa até os anos setenta do século pasado as clases dominantes da nosa sociedade viviron atemorizadas por pantasmas que perturbaban o seu sono, levándolles a temer que podían perdelo todo a mans dun inimigo revolucionario: primeiro foron os xacobinos, despois os carbonarios, os masóns, máis adiante os anarquistas e finalmente os comunistas. Eran en realidade ameazas fantasmais, que non tiñan posibilidade algunha de converterse en realidade; pero iso non impide que o medo que espertaban fose auténtico.

Nun articulo sobre a situación actual de Italia publicado na Vangarda o pasado mes de outubro podíase ler: “os beneficios sociais foron o froito dun pacto político durante a guerra fría”. Non só durante a guerra fría, a non ser que falemos dunha “guerra” de douscentos anos, desde a revolución francesa para acá. O que este recoñecemento significa, por outra banda, é que agora non teñen xa inconveniente en confesar que nos enganaron: que non se trataba de establecer un sistema que nos garantise un futuro indefinido de mellora para todos, senón que só lles interesaba neutralizar aos disidentes mentres eliminaban calquera risco de subversión.

Os medos que perturbaron os soños da burguesía ao longo de preto de douscentos anos acabáronse no setenta do século pasado. Cada vez estaba máis claro que nin os comunistas estaban por facer revolucións –en 1968 habíanse desentendido da de París e esmagaran a de Praga-, nin tiñan a forza suficiente para imporse no escenario da guerra fría. Foi a partir de entón cando, perdendo o medo á revolución, os burgueses decidiron que non necesitaban seguir facendo concesións. E así seguen hoxe.

Déixenme examinar esta cuestión na súa última etapa. O período de 1945 a 1975 fora no conxunto dos países desenvolvidos unha época en que unha repartición máis equitativa dos ingresos permitira mellorar a sorte da maioría. Os salarios crecían ao mesmo ritmo a que aumentaba a produtividade, e con eles crecía a demanda de bens de consumo por parte dos asalariados, o cal conducía a un aumento da produción. É o que Robert Reich, que foi secretario de Traballo con Clinton, describe como o acordo tácito polo que “os patróns pagaban aos seus traballadores o suficiente para que estes comprasen o que os seus patróns vendían”. Era, díxose, “unha democracia de clase media” que implicaba “un contrato social non escrito entre o traballo, os negocios e o goberno, entre as elites e as masas”, que garantía unha repartición equitativa dos aumentos na riqueza.

Esta tendencia investiuse nos anos setenta, despois da crise do petróleo, que serviu de pretexto para iniciar o cambio. A primeira consecuencia da crise económica fora que a produción industrial do mundo diminuíse nun dez por cento e que millóns de traballadores quedasen en paro, tanto en Europa occidental como nos Estados Unidos. Estes foron, por esta razón, anos de conmoción social, cos sindicatos mobilizados en Europa en defensa dos intereses dos traballadores, o que permitiu atrasar aquí unhas décadas os cambios que se estaban producindo xa nos Estados Unidos e en Gran Bretaña, onde os empresarios, baixo o patrocinio de Ronald Reagan e da señora Thatcher, decidiron que este era o momento para iniciar unha política de loita contra os sindicatos, de despezamento do estado de benestar e de liberalización da actividade empresarial.

A loita contra os sindicatos completouse cunha serie de acordos de liberdade de comercio que permitiron deslocalizar a produción a outros países, onde os salarios eran máis baixos e os controis sindicais máis débiles, e importar os seus produtos, co que os empresarios non só facían maiores beneficios, ao diminuír os seus custos de produción, senón que debilitaban a capacidade dos obreiros do seu país para loitar pola mellora das súas condicións de traballo e da súa remuneración: os salarios reais baixaron nun 7 por cento de 1976 a 2007 nos Estados Unidos, e seguírono facendo despois da crise.

Así iniciouse o que Paul Krugman chamou “a gran diverxencia”, o proceso polo cal se produciu un enriquecemento considerable do 1 por cento dos máis ricos e o empobrecemento de todos os demais. Nos Estados Unidos, que citarei con frecuencia por dúas razóns –porque dispomos de boas estatísticas sobre a súa evolución e porque o que sucede alí é o anuncio do que vai pasar aquí máis adiante-, púidose ver en vésperas da crise de 2008 que este 1 por cento dos máis ricos recibía o 53 por cento de todos os ingresos (isto é máis que o 99 por cento restante).

Nas primeiras etapas este proceso talvez resultaba pouco perceptible; pero cando os seus efectos fóronse acumulando acabaron espertando a conciencia dunha desigualdade social en constante aumento. En maio de 2011 Joseph Stiglitz publicou un artigo que se titulaba: “Do 1%, para o 1% e polo 1%”, onde dicía que os norteamericanos, que estaban a contemplar como se producían en moitos países, por exemplo nos da primavera árabe, protestas contra réximes opresivos que concentraban unha gran masa de riqueza nas mans dunha elite integrada por moi poucos, non se daban conta de que isto ocorría tamén no seu propio país.

Este de o 1 por cento foi un das lemas principais dos movementos de ocupación que se desenvolveron en diversas cidades norteamericanas. Pero Krugman fixo unha análise aínda máis afinado que mostra que é en realidade o 0’1 %, isto é o un por mil dos norteamericanos, os que concentran a maior parte desta riqueza. “Quen son estes de o 1 por mil?, pregúntase. Son heroicos emprendedores que crean lugares de traballo? Non. No seu maior parte son dirixentes de compañías (...) ou gañan o diñeiro nas finanzas”.

Os resultados a longo prazo da gran diverxencia, que se iniciaba en Estados Unidos e en Gran Bretaña nos anos setenta e estendeuse despois a Europa, transformaron profundamente as nosas sociedades. As consecuencias dunha inmensa redistribución da riqueza cara arriba non só se manifestaron no empobrecemento relativo dos traballadores e das clases medias, senón que deron aos empresarios unha influencia política coa cal, a partir dese momento, resúltalles cada vez máis fácil fixar as regras que lles permiten consolidar a súa poder.

Esta redistribución cara arriba non é o resultado natural do funcionamento do mercado, como se pretende que creamos, senón o dunha acción deliberada. A súa orixe é netamente político. O primeiro programa que inspirou este movemento expresouno Lewis Powell en agosto de 1971 nun “Memorándum confidencial. Ataque ao sistema americano de libre empresa”, escrito para a “United States Chamber of Commerce”, que se encargou de facelo circular entre os seus asociados. Powell denunciaba o risco que implicaba o avance na sociedade norteamericana de ideas contrarias ao “sistema de libre empresa”, expostas non só por extremistas de esquerda, senón por elementos “totalmente respectables do sistema”, e insistía na necesidade de combatelas, sobre todo no terreo da educación.

O memorándum tiña unha primeira parte sobre a ameaza que representaban os “estudantes universitarios, os profesores, o mundo dos medios de comunicación, os intelectuais e as revistas literarias, os artistas e os científicos”, e propuña plans de ataque para limpar as universidades e vixiar os libros de texto, para o que pedía ás organizacións empresariais que actuasen con firmeza. Non me ocuparei agora desta batalla das ideas, que chegou hoxe ao extremo de propor a eliminación da escola pública, senón doutra parte do memorándum que tería consecuencias máis inmediatas e transcendentais. Powell advertía: “Non se debe menosprezar a acción política, mentres esperamos o cambio gradual da opinión pública que ha de conseguirse a través da educación e a información. O mundo dos negocios debe aprender a lección que hai tempo aprenderon os sindicatos e outros grupos de intereses. A lección de que o poder político é necesario; que este poder debe cultivarse asiduamente e que, cando conveña, hai que usalo agresivamente e con determinación”.

Para emprender este programa necesitábanse organizacións empresariais potentes, que dispuxesen de recursos suficientes. “A forza reside na organización, nunha planificación e realización persistentes durante un período indefinido de anos”. Este chamamento á loita política tivo efectos de inmediato na actividade das asociacións empresariais e sobre todo da “United States Chamber of Commerce”, que pretende ser hoxe “a maior federación empresarial do mundo, en representación dos intereses de máis de 3 millóns de empresas”. Estas asociacións non só emprenderon grandes campañas de propaganda, senón que acentuaron a súa participación nas campañas electorais a través de Comités de Acción Política, nunha actividade que aumentou considerablemente desde 2009, tras a decisión do Tribunal supremo Citizens United, que ha liberalizado os investimentos das empresas na política, en nome do dereito á libre expresión (isto é, considerando ás empresas como persoas e atribuíndolles os mesmos dereitos). A gran contía de recursos proporcionados polos empresarios explica, por exemplo, que a United States Chamber of Commerce investise nas eleccións norteamericanas de 2010 máis que os comités dos dous partidos, demócrata e republicano, xuntos.

Non se trata tan só de donativos para as campañas, senón tamén de formas diversas de pagar os seus servizos aos políticos, entre elas a de asegurarlles unha compensación cando deixan a política. E, sobre todo, da actuación constante dos chamados “lobbyists”, que atenden as peticións dos políticos. No pasado ano 2011 calcúlase que as empresas gastaron 3.270 millóns de dólares en atender aos congresistas e aos altos funcionarios federais. As 30 maiores compañías gastaron entre 2008 e 2010 máis nisto que en pagar impostos.

Que conseguiu o mundo empresarial con este asalto ao poder? En xullo do ano pasado, Michael Cembalest, xefe de investimentos de JPMorgan Chase, escribía, nunha carta dirixida tan só aos seus clientes, que se coñeceu porque a descubriu un xornalista, que “as marxes de beneficio conseguiron niveis que non se viron desde hai décadas”, e que “as reducións de salarios e prestacións explican a maior parte desta mellora”. “A compensación polo traballo está nos Estados Unidos na actualidade ao mínimo en cincuenta anos en relación tanto coas cifras de vendas das empresas como do PIB dos Estados Unidos”.

Outro beneficio indiscutible foi a diminución das súas contribucións ao sostén do estado. O peso político crecente das empresas conduciu á situación paradoxal de que estas escapen á fiscalidade pola dobre vía de negociar recortes de impostos e exencións particulares, e de ter liberdade para aflorar os beneficios nas subsidiarias que teñen en paraísos fiscais, onde apenas pagan impostos. Un estudo de novembro de 2011 conclúe que o conxunto das 280 maiores empresas dos Estados Unidos non pagaron no tres anos últimos máis que un 18’5 % dos seus beneficios. Pero é que unha cuarta parte destas pagaron menos do 10%, e 30 das máis grandes non pagaron nada en tres anos, senón que encima recibiron devolucións. O que se di das empresas aplícase tamén aos empresarios: de 1985 a 2004 os 400 americanos máis ricos pasaron de pagar un 29 por cento dos seus ingresos a tan só un 18 por cento, moito menos que os pequenos comerciantes ou os traballadores a soldo. E cando Obama pretendeu que quen gañasen máis dun millón de dólares ao ano pagasen o mesmo tipo que o cidadán medio norteamericano, non conseguiu que o congreso aprobase a medida. Como dixo Stiglitz "Os ricos están a usar o seu diñeiro para asegurarse medidas fiscais que lles permitan facerse aínda máis ricos. En lugar de investir en tecnoloxía ou en investigación, obteñen maiores rendementos investindo en Washington ”.

Hai un terceiro aspecto destes beneficios que é a desregulación das leis que controlan algúns aspectos da actividade empresarial. Un estudo recente de dous economistas do Fondo Monetario Internacional, que analizaron o papel das contribucións económicas das empresas na política, chega á conclusión, que lles leo literalmente, de que “o gasto realizado está directamente relacionado coa posibilidade de que un lexislador cambie de postura en favor da desregulación”. Isto, que no sector da industria permitiulles reducir, ou mesmo anular, os gastos relacionados co control da polución, tivo na actividade financeira unhas consecuencias que son as que conduciron directamente á crise de 2008.

Grazas á supresión de controis sobre as súas actividades, que culminou durante a presidencia de Clinton, as entidades financeiras puideron lanzarse a un xogo especulativo con derivados e outros produtos de alto risco, que parecían máis propios dun casino de xogo que da banca, mentres os dirixentes da Reserva Federal estimulaban o optimismo dos especuladores, rebaixando os tipos de interese e animando ao público a que gastase, a que comprase casas con créditos hipotecarios e investise en operacións financeiras de risco.

Esta febre especuladora producíase nun país que, como resultado do seu desindustrialización, estaba a converter nunha actividade fundamental o sector FIRE (Finance, Insurance and Real Está; ou sexa Finanzas, seguros e negocio inmobiliario). Unha desindustrialización semellante produciuse en Gran Bretaña, que de ser “a fábrica do mundo” quixo converterse no “banco do mundo”, e que vive agora coa angustia do que pode suceder se perde esta gran fonte de exportación de servizos, tendo en conta a situación dunha economía en que “a demanda doméstica será probablemente escasa en moitos anos (...), mentres os consumidores esfórzanse en facer fronte ás súas débedas e o goberno batalla por reducir o déficit orzamentario”.

A nosa situación é máis complexa, xa que aínda que perdemos o tecido industrial tradicional, contamos cunha considerable industria de propiedade estranxeira á que proporcionamos traballo barato, ou sexa que nos tocou o papel de receptores da industria que outros países máis prósperos deslocalizan, e que conservaremos mentres lles sigamos garantindo salarios baixos. O cal me move a preguntarme como se explica que, se o traballo dos nosos obreiros é pouco competitivo, como se argumenta para proporlles rebaixas de soldos e dereitos, Volkswagen, Ford, ou Renault veñan a fabricar coches aquí. No que si nos imos parecendo ás economías avanzadas é no peso dominante que adquiriu entre nós o sector financeiro.

A influencia política adquirida polos empresarios explica por que, cando se produciu a crise -en Norteamérica, en Gran Bretaña ou en España- o estado correu a salvar as empresas financeiras con rescates multimillonarios; pero non fixo un esforzo equivalente por remediar a situación dos moitos cidadáns que perden os seus fogares, ao ser incapaces de seguir pagando as hipotecas, nin por asegurar estímulos ás actividades produtivas co fin de combater o paro.

Lonxe diso, o que se fixo, para xustificar os sacrificios que se están impondo á maioría, é difundir a fábula de que a crise económica débese ao excesivo custo dos gastos sociais do estado, e que a solución consiste en aplicar unha brutal política de austeridade ata que se acabe co déficit do orzamento, o cal, como veremos, resulta imposible a partir desta política.

Merece a pena escoitar esta historia como a conta Krugman: “No primeiro acto os banqueiros aproveitáronse da desregulación para lanzarse a unha especulación desbordada, inchando as burbullas con préstamos incontrolados; no segundo as burbullas estalaron e os banqueiros foron rescatados con diñeiro dos contribuíntes, mentres os traballadores sufrían as consecuencias, e no terceiro, os banqueiros decidiron empregar o diñeiro que recuperaran en apoiar a políticos que lles prometían baixarlles os impostos e desmontar as poucas regulacións que se impuxeron tras a crise”. ¿Pensan vostedes que esta é unha historia exótica, que só pode referirse aos Estados Unidos? Pois non; nós tamén tivemos unha burbulla inmobiliaria desbordada, inchada cos créditos que concederon bancos e caixas de aforro. Agora estamos no segundo acto, o do rescate “mentres os traballadores sofren as consecuencias”. Quédanos o desenlace, ese terceiro acto que, se non se fai algo para evitalo, será parecido: isto é, que se recuperarán os bancos, pero non os postos de traballo, tal como está a ocorrer hoxe nos Estados Unidos.

Ninguén ignora que a austeridade é incompatible co crecemento económico. Peter Radford sintetízao en poucas palabras: “A austeridade diminúe unha economía. É un acto de retroceso. Diminúe a demanda. Os ingresos caen. Pagar as débedas a partir dunha menor cantidade de diñeiro significa que hai menos diñeiro para outros gastos. Do crecemento pásase á decadencia”.

Unha revisión do pasado demostra que a política de austeridade nunca funcionou e que non ten sentido na situación actual. Sosteno, por exemplo, Richard Koo, economista xefe do Nomura Research Institute de Tokio, quen, tras analizar comparativamente a crise económica dos anos trinta, as décadas perdidas de Xapón e a crise actual en Estados Unidos e na “eurozona”, conclúe que: “Aínda que evitar o gasto público esaxerado é o modo adecuado de proceder cando o sector privado da economía está en plena forma e maximiza os beneficios, nada resulta peor que a restrición do gasto público cando un sector privado en mal estado está a reducir as súas débedas”. Actuar sobre unha economía que aforra pero non inviste reducindo o gasto público non fai máis que agravar a súa situación. Koo sostén que a crise, que empezou no sector inmobiliario estadounidense, segue sendo unha crise bancaria, que acabou contaxiando á economía e ás contas públicas, e que pensar que estes problemas se resolven “cunha sobredose de axustes” e con reformas constitucionais “é un completo disparate”.

Máis contundente aínda é a opinión que Krugman expresou esta mesma semana: “O máis indignante desta traxedia é que é totalmente innecesaria. Hai medio século, calquera economista (…) podíavos dicir que austeridade en tempos de depresión era unha moi mala idea. Pero os políticos, os entendidos e, sinto dicilo, moitos economistas decidiron, sobre todo por razóns políticas, esquecer o que sabían. E millóns de traballadores están a pagar o prezo da súa deliberada amnesia”.

Non foi a débeda pública a causa da crise dos países do sur de Europa. Unha análise das cifras das últimas décadas mostra que os problemas destes países non proceden dun exceso de gasto público, senón que son unha consecuencia da propia crise. Unha análise da relación que existiu entre a débeda pública e o PIB destes países, demostra que estivo a mellorar (isto é diminuíndo) até 2007. O endebedamento posterior do estado é consecuencia das cargas que asumiu como consecuencia da crise bancaria, non dun exceso anterior de gasto público. Se len vostedes a prensa, fixándose nos datos que ofrece e non na doutrina que predica, verán que o que realmente preocupa aos nosos gobernantes é como remediar o problema que para o sistema bancario representan os grandes investimentos inmobiliarios efectuadas en anos de euforia en que estas fantasías se estaban financiando cos nosos aforros.

Non importa que economistas galardoados co Premio Nobel, como Stiglitz e Krugman, condenen a política de austeridade. Porque resulta que, en realidade, esta política beneficia aos mesmos que causaron o desastre e favorece a continuidade do seu enriquecemento. Como di Michael Hudson: “Non hai ningunha necesidade (...) de que os dirixentes financeiros de Europa impoñan unha depresión á maior parte da súa poboación. Pero é unha gran oportunidade de ganancia para os bancos, que conseguiron o control da política económica do Banco Central Europeo (...). Unha crise da débeda permite á a elite financeira doméstica e aos banqueiros estranxeiros endebedar ao resto da sociedade”.

Os resultados pódense ver xa na experiencia de Grecia, onde as medidas de austeridade impostas por a Unión Europa e o FMI están a pór en perigo o propio crecemento económico, e teñen unhas durísimas consecuencias sociais: os suicidios e o crime aumentan, a masa dos novos pobres está integrada por mozos que non atopan traballo e por persoas de media idade que perderon o seu, mentres faltan nos hospitais os medicamentos esenciais, incluíndo as vacinas, o que pode conducir a que rexurdan alí a poliomielite ou a difteria.

Leste comeza a ser tamén o caso de España, onde a prensa anuncia que o PP se propón aforrar este ano 6.000 millóns en medicamentos. Como di Peter Radford: “¡Que llo digan aos españois! Eles probaron xa toda esta historia da austeridade. Tanto que a taxa de paro é do 23%, mentres as medidas que o produciron non conseguiron frear o déficit público, que está a piques de superar o límite do 8% que o goberno español fixouse como obxectivo. ¿Imaxínanse o que ocorrerá agora? Que os españois van ver aumentar o seu sufrimento. Están a insistir en máis austeridade para esganar a súa economía cada vez máis”. E iso, engade, “para reducir un déficit que é menor que o dos Estados Unidos ou o de Gran Bretaña”.

Unha reflexión adicional achega do carácter máis “empresarial” que “público” da crise pódenola proporcionar unha información publicada polo New York Times o 25 de decembro pasado, que nos advirte que a crise dos bancos europeos, que lles está obrigando a desfacerse de activos, crea boas oportunidades de negocio para as empresas financeiras norteamericanas que, a pesar dos seus problemas, están a se lanzar a comprar en Europa. En efecto, nun artigo publicado na Vangarda do 15 de xaneiro pasado –e o feito mesmo de que un xornal conservador publique este tipo de análise demostra o desconcerto reinante entre a nosa burguesía- non só se explica que os fondos de investimento norteamericanos lanzáronse a comprar “gangas” europeas, como empresas e bancos devaluados pola propia política de austeridade, senón que se nos dan as razóns: “A crise bancaria europea está a beneficiar aos fondos estranxeiros que agardan ás portas de Europa”. Por unha banda compran empresas que perderon valor porque os bancos néganse a darlles crédito, ao cal se engade que as medidas de recapitalización impostas aos bancos forzáronlles a vender “activos por un valor de billóns de euros”. Wim Butler, do Citi Group, non dubidou en dicir nunha conferencia pronunciada en Bruxelas: “De aquí a uns anos todos os bancos europeos pertencerán a estranxeiros”.

As políticas restritivas han chegado a tal punto de irracionalidade que desde o propio Fondo Monetario Internacional comezouse a advertir aos dirixentes políticos europeos: “Na medida en que os gobernos pensan que deben responder os mercados, poden ser inducidos a consolidar demasiado apresa, mesmo desde o simple punto da sustentabilidade da débeda”. Como vostedes saben, o presidente actual do noso goberno xa dixo, cando se aprestaba a render pleitesía á señora Merkel, que o primeiro é cumprir co deber de sanear os bancos e reducir o gasto público: os postos de traballo, os hospitais ou as escolas non son prioritarios.

Hai razóns que axudan a entender a inhumanidade deste capitalismo depredador. Richard Eskow, que traballou nun tempo para Wall Street di: “A xente que sofre polos efectos dos orzamentos austeros non son da clase dos que [estes capitalistas] coñecen persoalmente, senón que se trata de empregados públicos, como mestres, policías, bombeiros ou funcionarios de programas sociais; de xente que necesita de axudas do goberno, como os pobres; e doutros da clase media que tiveron a temeridade ou de facerse vellos ou de sufrir unha incapacidade”. En realidade os “super-ricos” non só senten alleos a todos estes, senón que no fondo desprézanos.

O ocorrido nos últimos anos na sociedade norteamericana, que foi a primeira en implantar estas regras, indícanos a clase de futuro a que nos conduce a todos a austeridade. Dúas noticias de prensa publicadas ao redor do Nadal do ano pasado ilustran as súas dúas caras. Sabemos, por unha banda, que a “paga” dos dirixentes das 500 maiores empresas aumentou nun 36’5 por cento en 2010, ao propio tempo que aumentaba en 1.600.000 o número dos nenos norteamericanos sen fogar, o que representa un aumento dun 38 por cento respecto de 2007. O ano pasado, o de 2011, non foi tan bo para os negocios de Wall Street; pero sabemos xa que isto non vai afectar as pagas millonarias dos dirixentes de Citigroup ou de Morgan Chase, que van cobrar máis de vinte millóns de dólares.

Os empresarios son conscientes de que o aumento da desigualdade é nefasto para o crecemento económico, en termos globais. Como sinala Robert Reich: “Con tanta parte dos ingresos e da riqueza concentrada nos máis ricos, a ampla clase media non ten xa o poder adquisitivo necesario para comprar o que a economía é capaz de producir (...). O resultado é a generalización do estancamento e do paro”. Un memorándum da Reserva Federal norteamericana de 4 de xaneiro lembra que o 70 por cento da economía nacional depende do gasto dos consumidores, e que a recuperación non será posible se non aumenta a capacidade de consumo da clase media.

Esta formulación sobre o interese xeral non afecta con todo aos intereses inmediatos dos máis ricos, posto que unha redución global do crecemento non implica unha redución simultánea dos seus beneficios, que seguiron aumentando. E estanse, ademais, adaptando á nova situación, coa esperanza de obter cada vez maiores beneficios. O 16 de outubro de 2005 Citigroup, a maior empresa financeira do mundo, publicaba un informe co título de Plutonomía , ao que de momento se prestou pouca atención, ata que, cando comezou a facerse famoso, Citigroup preocupouse de eliminalo por completo da rede.

O informe propuña o termo “plutonomía” para designar os países en que o crecemento económico viuse promovido, e en gran medida consumido, polo pequeno grupo dos máis ricos. Sostiña que “o encarecemento dos activos, unha participación crecente nos beneficios e o trato favorable por parte de gobernos partidarios do mercado permitiron aos ricos prosperar e capitalizar unha proporción crecente da economía nos países de plutonomía”. Ilustrábao coas cifras da desigualdade da distribución da riqueza nos Estados Unidos, que comentaba con estas palabras: “Non temos unha opinión moral acerca de se esta desigualdade dos ingresos é boa ou mala; o que nos interesa é que é importante”. Opinaban, ademais, que as forzas que levaran a este aumento da desigualdade no vinte anos últimos era probable que continuasen nos anos próximos. Do cal había que deducir que se crearía unha contorna positiva para a actividade de empresas que vendesen bens ou servizos aos ricos.

A súa conclusión final era: Habemos de preocuparnos menos do que o consumidor medio vaia a facer, xa que a conduta deste consumidor é menos relevante para o agregado final, que do que os ricos vaian facer. Esta é simplemente unha cuestión de matemáticas, non de moralidade, concluían.

E debían ter razón, porque sabemos que as empresas de bens de luxo (ou, como se di no negocio, de bens “para individuos dun valor extremo”, que The Economist acláranos que son aqueles pra os que “un bolso de 8.000 dólares é unha ganga”) están a aumentar espectacularmente. LVMH –ou sexa Louis Vuitton Moët Hennessy- creceu nun 13% na primeira metade de 2011 con vendas de 10.300 millóns. Unha noticia publicada recentemente na prensa dinos que mentres a matriculación de automóbiles diminuíu no seu conxunto en España no ano 2011, a excepción foron os de luxo, cuxa matriculación aumentou nun 83’1 por cento.

“Nalgún momento –avisaran os analistas de Citigroup- é probable que os traballadores se opoñan ao aumento de beneficios dos ricos e pode haber unha reacción política contra o enriquecemento dos máis acomodados”, pero “non vemos que isto estea a ocorrer, aínda que hai síntomas de crecentes tensións políticas. De todos os xeitos manteremos unha estreita observación dos acontecementos”.

A ofensiva empresarial non se limita, por outra banda, a buscar vantaxes temporais, senón que aspira a unha transformación permanente do sistema político. Nos Estados Unidos está a tratarse de dificultar o acceso ao voto a amplas capas da poboación que se consideran pouco afíns aos principios da dereita: anciáns, minorías étnicas, pobres... Na actualidade hai en Norteamérica 12 estados que introduciron medidas restritivas do dereito a votar (outros 26 están a xestionalas), a máis importante das cales é a esixencia dun documento de identidade como votante, para cuxa obtención se esixe a presentación de documentos como o carné de conducir ou a acreditación dunha conta bancaria. Non sen problemas. En xullo de 2011 o documento foille negado en Wisconsin a un mozo, co argumento de que o comprobante da súa conta de aforro, que presentaba como identificación, non mostraba bastante actividade recente com para servir para esta finalidade. Máis do 10 por cento de cidadáns norteamericanos non teñen estas identificacións, e a proporción é aínda maior entre sectores que normalmente votan polos demócratas, incluíndo un 18 por cento de votantes novos e un 25 % dos afroamericanos.

Pero a ameaza á democracia non necesita formularse con medidas legais de limitación do voto, porque o camiño máis efectivo é o control dos políticos por parte da oligarquía financeira. Robert Fisk facía recentemente unha comparación entre as revoltas árabes e as protestas dos mozos europeos e norteamericanos nun artigo que se titulaba “Os banqueiros son os ditadores de Occidente”, en que dicía: “Os bancos e as axencias de avaliación convertéronse nos ditadores de occidente. Como os Mubarak e Ben Alí, cren ser os propietarios dos seus países. As eleccións que lles dan o poder –a través da covardía e a complicidade dos gobernos- acabaron sendo tan falsas como as que os árabes se vían obrigados a repetir, década tras década, para unxir aos propietarios da súa propia riqueza nacional”. Os partidos políticos, afirma Fisk, entregan o poder que recibiron dos votantes “aos bancos, os traficantes de derivados e as axencias de avaliación, apoiados pola deshonesta cuadrilla de expertos das grandes universidades norteamericanas, (…) que manteñen a ficción de que esta é unha crise da globalización en lugar dunha trampa financeira imposta aos votantes”.

Michael Hudson, profesor de a Universidade de Missouri, que fora analista e asesor en Wall Street, denuncia nun texto sobre o que chama “a transición de Europa da socialdmeocracia á oligarquía financeira”, os efectos das políticas de austeridade: “Unha crise da débeda facilita que a elite financeira doméstica e os banqueiros estranxeiros endebeden ao resto da sociedade (...) para apoderarse dos activos e reducir o conxunto da poboación a un estado de dependencia”. Ao que engade que a clase de guerra que se estende agora por Europa ten obxectivos que van máis aló da economía, posto que ameaza converterse nunha liña de separación histórica entre unha época caracterizada pola esperanza e o potencial tecnolóxico, e unha nova era de desigualdade, a medida que unha oligarquía financeira vai substituíndo aos gobernos democráticos e somete ás poboacións a unha servidume por débedas. O resultado é “un golpe de estado oligárquico en que os impostos e a planificación e o control dos orzamentos están a pasar a mans duns executivos nomeados polo cártel internacional dos banqueiros” (non se se será oportuno lembrar que o noso actual ministro de economía procede do sector bancario norteamericano).

Hai un aspecto destes problemas no que nos convén reflexionar. Randall Wray sostén que a crise norteamericana de 2008 non a causou a insolvencia de hipotécalas lixo, porque o seu volume non era suficiente como para provocar por se só este desastre, senón que esta foi simplemente a faísca que desencadeou un incendio cuxas causas profundas eran o estancamento dos salarios reais e a desigualdade crecente, que empuxaban á economía lonxe dunha actividade centrada na produción cara a outra esencialmente financeira, dedicada ao manexo do diñeiro. O máis grave desta interpretación –advirte- é que, dado que estas causas profundas non só non se remediaron, senón que son máis graves agora que en 2008, puidese ocorrer que unha faísca semellante, como a insolvencia dun dos grandes bancos norteamericanos ou un problema grave na banca europea, volvese iniciar unha nova crise, talvez peor.

É por isto que necesitamos evitar o erro de analizar a situación que estamos a vivir en termos dunha mera crise económica –isto é, como un problema que obedece a unha situación temporal, que cambiará, para volver á normalidade, cando se superen as circunstancias actuais-, xa que isto conduce a que aceptemos solucións que se nos expoñen como provisionais, pero que se corre o risco de que conduzan á renuncia duns dereitos sociais que despois resultarán irrecuperables. O que se está producindo non é unha crise máis, como as que se suceden regularmente no capitalismo, senón unha transformación a longo prazo das regras do xogo social, que fai xa corenta anos que dura e que non se ve que haxa de acabar, se non facemos nada para logralo. E que a propia crise económica non é máis que unha consecuencia da gran diverxencia.

Que facemos? Hai, evidentemente, un primeiro nivel de urxencia en que resulta obrigado loitar por salvar os postos de traballo e os niveis de vida. O Banco de España encargouse de comunicarnos hai poucos días que o que imos ter este ano, e moi probablemente o seguinte, é máis recesión e máis de seis millóns de parados. Custa pouco imaxinar a cantidade de Es e de recortes que isto vai implicar, o que nos vai a obrigar a moitos esforzos puntuais para salvar todo o que se poida.

Pero o que revela a natureza especial da situación actual é o feito de que para a xeración que agora ten entre 20 e 30 anos non vai haber nin sequera Es, senón unha ausencia total de futuro. E iso só poderá resolverse cunha política que vaia máis aló da defensa inmediata das nosas condicións de vida, para enfrontarse ás políticas de austeridade e que, sobre todo, propóñase acabar co gran proxecto da diverxencia social que as inspira.

Como demostrou a gran depresión dos anos trinta, cando eran moitos os que pensaban que o vello sistema capitalista acabouse e que o futuro era da economía planificada polo estilo da da Rusia soviética, a capacidade do capitalismo para superar as súas crises e refacerse é considerable.

O problema inmediato ao que habemos de enfrontarnos hoxe non é, como algúns pensabamos hai uns anos, a liquidación do capitalismo, que debe ser en todo caso un obxectivo a longo prazo, porque a verdade é que non dispomos agora dunha alternativa viable que resulte aceptable para unha maioría. E o que non pode ser compartido cos máis, por razoable que pareza, está condenado a quedar no terreo da utopía, que é necesaria para alimentar as nosas aspiracións a longo prazo, pero inútil para a loita política cotiá.

O que nos corresponde resolver con urxencia é decidir se loitamos por recuperar canto antes un capitalismo regulado, co estado do benestar incluído, como se conseguiu cando os sindicatos e os partidos de esquerda eran interlocutores eficaces no debate sobre a política social, ou nos resignamos a seguir sufrindo baixo a garra dun capitalismo depredador e salvaxe como o que se nos está impondo. De feito, o que nos propoñen as políticas de austeridade é simplemente que paguemos a factura dos custos de consolidar o sistema na súa situación actual, renunciando a unha gran parte das conquistas que se conseguiron en dous séculos de loitas sociais.

Non é que non haxa signos esperanzadores de resistencia. Non cabe dúbida de que as ocupacións de prazas e as manifestacións de protesta van volver a brotar esta primavera, empuxadas pola desesperación. Pero o máis importante é saber se a experiencia dos efectos combinados dos recortes e do aumento das cargas servirá para devolver o sentido común a quen deron o voto a unha dereita que prometía solucións e limítase agora a pedirnos sacrificios, ou se os seus votantes resignaranse a aceptar mansamente as consecuencias do seu erro.

Penso que é urxente, para dar sentido e coherencia ás protestas, que a esquerda –unha esquerda real que naza de máis alá da traizón da socialdemocracia das terceiras vías- elabore novas formas de loita e de mellora, agora que xa aprendemos que a idea de que o progreso era o motor da historia é un engano e que os avances para o conxunto dos homes e as mulleres só conseguíronse a través das loitas colectivas. A semana pasada pedíronme nun diario de Barcelona que opinase acerca de como sería dentro de cinco anos este capitalismo co que nos tocou vivir. E o que respondín foi que iso dependía de nós: que o que teñamos dentro de cinco anos será o que mereceriamos.

* Texto íntegro da conferencia pronunciada en León polo profesor Fontana que, salvo pequenas variacións, é a mesma que ditou na sede de Comisións Obreiras de Catalunya no consell de Comfia.

Fonte do artigo

Siria e confusión

noreply@blogger.com (Imeneo) — Tue, 07 Feb 2012 08:48:04 PST

Un imperio protexe os seus intereses en todas partes onde estes estean en xogo. Isto por un lado. E por outra banda, tenta impedir a aparición de calquera outro imperio que lle faga sombra, e que poña en xogo a súa permanencia como potencia dominante.

Durante os últimos 50 anos ese foi o lei motiv da política exterior e da política bélica dos Estados Unidos, sós ou acompañados por serviciais lacaios. Non hai curruncho do planeta onde estiveran en xogo os intereses do imperio onde eles non estiveran presentes e todo tipo de conflitos e “revolucións de cores” ou primaveras diversas. Corea, Vietnam, Chile, Nicaragua, África, Oriente e mesmo a Unión Europea, cuxo nacemento foi patrocinado precisamente polos Estados Unidos, son algúns exemplos de zonas do planeta onde o Imperio actuou a cara descuberta ou mediante infiltracións coidadosamente medidas para aparentar o que non é, isto é, inxerencia nos asuntos internos dun país.

E a axenda contemporánea do Imperio que debullara nos medios de comunicación o xeneral Wesley Clark estase a cumprir ao pé da letra. Onte foi Irak e Libia, mañá, Siria e Irán as próximas fichas do dominó que caerán proximamente nas gadoupas do Imperio. O obxectivo é claro, controlar definitivamente unha rexión rica en petróleo, e na que os Estados Unidos se xogan o seu futuro, a súa estabilidade interna, o seu “modelo de vida” e, sobre todo, o rexurdimento dunha nova potencia económica e militar que lle faga sombra; estoume a referir a China, obviamente.

Neste sentido, cómpre estar moi atentos ao que ocorre en Siria e aos intereses que uns e outros teñen postos neste pequeno país, que malia non ter petróleo é vital para rusos, chineses e para os intereses de occidente.

E neste escenario de intereses cruzados e de confusión nada é o que parece, porque o que puido nacer como as ansias de liberdade dun pobo, ten toda a pinta de ser a posta en escena dunha política de inxerencia, de guerra encuberta, para inclinar a balanza cara os intereses do Imperio, e, como ocorreu como na caso libio, co apoio entusiasta de esquerda occidental.

Que vén o lobo!

noreply@blogger.com (Imeneo) — Mon, 23 Jan 2012 23:47:44 PST

Vista en Facebook.

O engano

noreply@blogger.com (Imeneo) — Mon, 23 Jan 2012 02:28:33 PST

Desde Europa ao goberno central, pasando pola Xunta, todos din que hai que facer recortes porque as administracións públicas gastan moito e están moi endebedadas.

Sen embargo, a realidade é teimuda e reflicte xusto o contrario. O Estado Español ten un endebedamento do 394% do PIB (preto de 4 billóns de euros), dos cales o 73% corresponde ás administracións públicas, e o resto, un 321% corresponde ás entidades financeiras, empresas e familias.

Os datos son os datos e non se lle pode dar a volta, pero si enmascarar vilmente para reflectir unha realidade ficticia, a saber con que intencións, pero cando se engana está claro que estas non son boas.

Irán: o próximo obxectivo do imperio

noreply@blogger.com (Imeneo) — Thu, 12 Jan 2012 01:13:01 PST

Nas últimas semanas sucédense as noticias que confirman esta tendencia. Onte “alguén” matou a un científico iraniano vinculado co programa nuclear deste país, e xa é o cuarto. Avións espías, sabotaxes, explosións, mortes de civís e militares en actos terroristas son habituais nas últimas semanas, e todo apunta a que os servizos segredos, sexan ianquis ou israelís, están operando neste país de oriente para ir preparando o terreo para unha máis que previsíbel intervención militar de Estados Unidos -co Novel da Paz como bandeira-, e co apoio entusiasta da Unión Europea.

O que está en xogo é, non só o control dos recursos enerxéticos deste país, moi importantes, senón impedir de calquera tipo de competencia ao Imperio, e non me estou a referir a Irán, senón a China, principal cliente do país de oriente.

Estados Unidos acapara máis do 25% da produción mundial de petróleo, un ben cada vez máis escaso, que non queren compartir con ninguén, porque diso depende non só a súa economía, e polo tanto a súa estabilidade interna, senón a súa hexemonía mundial.

Polo seu interese déixovos a continuación unha entrevista que lle fixeron a unha profesora da Universidade de Barcelona na Cadena Ser; esta muller é iraniana, e explica moi claramente os motivos da próxima guerra de Estados Unidos en Oriente, que ela dá xa por segura. Agardemos que se equivoque, aínda que tendo en conta os precedentes recentes e a historia imperial dos Estados Unidos, coido que está no certo.

Tremendo!

noreply@blogger.com (Imeneo) — Wed, 11 Jan 2012 12:02:31 PST

O intercambio

noreply@blogger.com (Imeneo) — Tue, 03 Jan 2012 03:51:19 PST

Fonte

O PP reparte condecoracións entre todo o goberno saínte do PSOE

noreply@blogger.com (Imeneo) — Fri, 30 Dec 2011 12:41:31 PST

Aínda resoan nos meus oídos algúns dos calificativos de Rajoy e compañía que lle brindaban ao goberno de Zapatero. Inútil, incapaz, iluminados, ... son algúns exemplos, e o que é sorprendente é que hoxe, no mesmo consello de ministros no que aprobaron unha serie de recortes, aprobaron concederlle tamén a todos os ministros do goberno saínte a “Gran Cruz de la Real y Distinguida Orden Española de Carlos III”, e o “Collar de la Orden de Isabel la Católica” a Zapatero e a Manuel Chaves.

Xa teño dito moitas veces que, PP e PSOE son as dúas caras dunha mesma moeda, e a liorta política de ambos é só aparencial, no fundo os dous enténdense ben, como sobradamente quedou demostrado, para mostra, estas condecoracións.

Os petiscos do PP antes da gran cea

noreply@blogger.com (Imeneo) — Fri, 30 Dec 2011 09:08:14 PST

Nas vésperas da cea de fin de ano, o Partido Popular xa nos serviu o aperitivo en forma de recortes e subida de impostos, entrante dos seguintes pratos que non serán do gosto da maioría da xente, malia que os resultados electorais do PP indiquen o contrario.

O PP recorta 8.900 millóns de euros con conxelación do soldo dos funcionarios, subida do IRPF, subida do IBI, limitación da axuda do aluguer para mozos e mozas, recorte nas subvencións a sindicatos e partidos políticos para coartar a disidencia social e afondar no estado anti-democrático de dereito, e amén recorta os investimentos, polo menos até que haxa uns novos orzamentos.

Estes recortes do PP é unha pinga máis que colmará o vaso da desigualdades sociais iniciadas polo PSOE, que alá por maio deste ano, recortou nada máis nin nada menos que 15.000 millóns de euros (soldo dos funcionarios, recorte nas pensión, investimento público, cheque-bebe, etc).

Amig@s, o Estado Español non é Grecia, pero vai camiño de selo, non hai máis que ver o que deu de si tanto recorte neste país mediterráneo.

Fauna ibérica

noreply@blogger.com (Imeneo) — Wed, 28 Dec 2011 06:57:40 PST

Imperdíbel todo o vídeo, no que sae a fauna facha "de toda la vida", e os seus cachorr@s.

Adaptándose ás circunstancias

noreply@blogger.com (Imeneo) — Fri, 23 Dec 2011 08:30:02 PST

Hai 40 anos o Juan Carlos de Borbón desfacíase en eloxios ao seu "mentor", o ditador Francisco Franco, e á ditadura. Sen embargo hoxe, dá leccións de democracia polo mundo adiante.

A realidade sempre supera á ficción

noreply@blogger.com (Imeneo) — Thu, 22 Dec 2011 23:48:48 PST

O goberno de Mariano

noreply@blogger.com (Imeneo) — Wed, 21 Dec 2011 23:53:22 PST

A cousa empeza mal. Cando un goberno ten nas súas filas a un ex-directivo de Lehman Brothers, que dirixirá o Ministerio de Economía, e outro que será Ministro de Defensa, que até onte traballaba nunha empresa de armamento, a cousa non poderá ir ben de ningunha das maneiras, xa que non defenderán os intereses xerais e si os particulares de determinados poderes fácticos. Hai precedentes abondo para afirmar isto que digo, só hai que ollar o goberno italiano, o grego, o da UE ou o dos Estados Unidos.

É un goberno tecnócrata, que non lle doerá o máis mínimo tomar decisións duras e impopulares para as que xa se haberá que ir preparando; e non teremos que agardar moito, xa que o día 30 levarán a cabo o primeiro consello de ministros onde xa se tomarán as primeiras medidas de “axuste”, como eles lles gusta dicir.

Por outra banda, e xa a nivel interno, teño a lixeira impresión que Mariano Rajoy non repartiu xogo entre as distintas familias do PP -alí tamén teñen familias- a maioría pertencen ao seu círculo de confianza e de amizade, onde se xoga todo a unha carta: se lle sae ben,”magnifique”, senón, mal asunto.

Por certo, o Ministro de Economía, Luís de Guindos, o que traballou para Lehman Brothers até que quebrou en 2008, ten un parecido razoábel con Domingo Cavallo, que fora Ministro de Economía no goberno arxentino de Carlos Menen. Isto non deixa de ser unha simple anécdota. E como curiosidade ollade o seguinte vídeo de Domingo Cavallo anunciando a paridade dólar-peso en 1991, e atent@s ao que quixo dicir e non dixo.

A cola da fame

noreply@blogger.com (Imeneo) — Wed, 21 Dec 2011 08:34:50 PST

Non é Grecia, é Lugo, e é xente que fai cola no banco de alimentos para poder comer, que sorprende por ser xente moi nova.

Hai uns días falábase sobre os mini-traballos para solucionar o paro da mocidade, pero non solucionarán a existencia destas colas, porque tal e como se reflicte na noticia, mini-traballos xa teñen.

O castelán con sangue entra

noreply@blogger.com (Imeneo) — Sat, 17 Dec 2011 03:26:14 PST

En 2012 o SERGAS estreará unha nova tarxeta sanitaria

noreply@blogger.com (Imeneo) — Fri, 16 Dec 2011 06:42:00 PST

Última hora: Fontes da Consellaría de Sanidade acaban de filtrarme o rascuño da que será a nova tarxeta sanitaria do Servizo Galego de Saúde que empezará a implantar en 2012. Con esta tarxeta teremos acceso a todos os servizos sanitarios do SERGAS, que poderemos financiar e pagar en cómodos prazos a negociar coa financeira, neste caso Visa Master Card.

As fontes da Consellaría defenden as bondades desta nova tarxeta sanitaria, xa que con ela, ademais dos servizos médicos, tamén poderemos comprar, obviamente, as medicinas, patacas da Limia, polos de Vilalba, e calquera outra cousa que se nos antolle. Por outra parte, coa chip que leva incorporado a tarxeta, non só temos a garantía de que as nosas transaccións comerciais estarán totalmente garantidas, senón que o chip levará incorporado todo o noso historial médico. “Unha morea de vantaxes”, sinalan as fontes da Consellaría de Sanidade da Xunta de Galiza.

P.D.: Obviamente isto é unha brincadeira. De todo os xeitos, ao paso que vamos, e se non o impedimos, acabaremos vendo algo semellante.

Parecidos razoábeis?

noreply@blogger.com (Imeneo) — Tue, 13 Dec 2011 23:57:06 PST

Así foi o Correlingua 2011 en Vigo.

E isto é o que segundo a estrema é o Correlingua.

Estes son os feitos, agora que cada quen saque as súas propias conclusións.

Adoutrinamento en contra do galego

noreply@blogger.com (Imeneo) — Tue, 13 Dec 2011 09:36:07 PST

Este é un pequeno fragmento do programa de PopularTV, La Bitácora de Magdalena del Amo, onde se acusa, utilizando mentiras e todo tipo de terxiversacións, aos equipos de normalización lingüística, e en concreto ao CorreLingua, de adoutrinar no terrorismo aos rapaces e rapazas galegos.

Evidentemente tamaña barbaridade non te pés nin cabeza, pero o que fan neste programa é adoutrinar en contra do noso idioma, en contra do galego, do que xa non nos vai valer nin se sequera o propio Valedor do Pobo, que hai uns días censuraba un libro de texto porque disque afirmaba que o galego é a lingua propia de Galiza. O Estatuto de Galiza tamén o que di; haberá que ver se o Valedor tamén considera que ese libro debe queimarse na fogueira como tantos outros libros “subversivos”.

Pinga a pinga, barbaridade tras barbaridade, a mensaxe non vos teñades dúbida de que está callando na xente pouco a pouco. Como non saíamos á rúa na defensa no defensa do noso idioma, outros sairán despois para prohibilo. Ao tempo!

Hai un socialista na sala!

noreply@blogger.com (Imeneo) — Fri, 02 Dec 2011 03:10:38 PST

Xenial vídeo de "Vaya semanita" da EtB

De burbulla en burbulla até o estoupido final

noreply@blogger.com (Imeneo) — Tue, 29 Nov 2011 10:21:44 PST

707.568.901.000.000 $. Este é o importe total de derivados financeiros que había rulando polo mundo adiante á altura de xuño deste ano. Tendo en conta que en decembro de 2010, era de 601 billóns de dólares, xa podedes botar contas do crecemento exponencial destas armas de destrución masiva da economía mundial, que hai agora mesmo.

Dá igual que a FED e o BCE inxecten cantidades indecentes de cartos no sistema financeiro, sempre queren máis, e cada mes que pasa todo será pouco para saciar a voracidade dos mercados.

Ningún globo se pode inchar indefinidamente, sempre acaba estourando. A burbulla dos derivados financeiros é igual, acabará rebentando, e cando o faga pobre de quen.

O País dos Pitufos

noreply@blogger.com (Imeneo) — Mon, 21 Nov 2011 02:56:09 PST

España, estado terceiromundista

noreply@blogger.com (Imeneo) — Tue, 15 Nov 2011 23:40:05 PST

“Se miran ao seu ao redor verán que o factor determinante do nivel de tipos de interese de mercado non é tanto o volume de débeda soberana emitida canto a capacidade de financiarse na propia moeda. Xapón está moito máis endebedado que Italia, pero finánciase sete veces máis barato. A situación fiscal do Reino Unido é peor que a española, pero mentres que paga o 2,2% polos seus bonos a 10 anos, a España os investidores esíxenlle o 6%.

O que sucedeu nestas dúas nacións é que, coa súa entrada no euro, viron reducida a súa condición á de estados terceiromundistas, capaces só de conseguir recursos nunha moeda que non é a súa, coa perda de flexibilidade que iso implica. Que quero dicir? Posto que os membros da Eurozona non poden imprimir billetes en caso de emerxencia, quedan suxeitos a problemas de financiamento inexistentes naqueles países que manteñen tal potestade. O resultado é dabondo coñecido. Estados Unidos, que pide prestado en dólares, non ten ese problema”.
Legends of the fail, de Paul Krugman (Premio Nóbel de Economía)

E un pequeno apuntamento:

Artigo 149 da Constitución Española:
O Estado ten competencia exclusiva sobre as siguintes materias
Sistema monetario: divisas, cambio e convertibilidade; bases da ordenación de crédito, banca e seguros.

Falando claro

noreply@blogger.com (Imeneo) — Sun, 13 Nov 2011 14:52:02 PST

Interesantísimo discurso deste señor nun mitin do Partido Popular en Catalunya (supoño!). Con este nivel, con esta elocuencia, con este discurso cheo de propostas claras, enténdese perfectamente que vaian arrasar o 20N.

Despois de ver o vídeo, si algo me quedou claro, é que o PP vai a facer algo. Iso seguro!