Cuma Bozkurt Ve Blogu

Neden Zayıflayamıyorsunuz?

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:13:00 PST

Her şeyi denedim ama zayıflayamadım, neden zayıflayamıyorum, yemiyorum, az yiyorum ama gene de kilo veremiyorum, benden çok yemek yiyenler her zaman zayıf ama ben hep daha fazla kilo alıyorum, bulunduğum kiloda da durmuyor, sürekli daha fazla şişmanlıyorum..Evet, bu sözler size tanıdık geldi mi? Yoksa siz de mi bunları söylüyorsunuz? Ne yaparsa yapsın kilo veremeyen o şanssız kişilerden misiniz?

Az yemek ama hiç yememek çare değil. Metabolizmanız yavaş olduğu sürece kilo veremezsiniz. Ve her zaman söylüyorum, aç kalmak zayıflatmaz. Az az ama sık sık yiyerek sağlıklı beslenmek her zaman işe yarar ve istediğiniz kiloya çok rahat düşebilirsiniz. Zayıflamak için karar veriyoruz ama bizim en büyük hatamız kendi başımıza zayıflamaya çalışmak. Oysa ki bir diyetisyen eşliğinde buna karar versek, çok rahat zayıflayabiliriz.

KENDİNİ ŞİŞMAN HİSSETME EZİYETİ

Ben ve benim gibi kilo sorunu olan bayanların en büyük bahanesi zamansızlıktan spora vakit bulamamak olsa gerek.

Canım ne bileyim ev işi falan akşam ediyorum günü, hiç zamanım yok ki !

Yalan değil mi hanımlar ? Oysa günlere davetlere saatlerimizi ayırıyoruz.1 saat yürümek bize çok zor geliyor.

Bir de şöyle düşünün :

Zayıf bir arkadaşınızla bahar alış verişine çıktınız.O arkadaşınız 40 beden siz ise 46 bedensiniz.Bu da sizin için en iyi ihtimal sanırım.Her neyse alışverişe başladınız.

Arkadaşınız hangi kıyafeti beğense içine giriyor ve boy aynasında salına salına kendini seyrediyor.

Ayhh ben bunu çok beğendim alacağım deyip sevinçle karışık bir şımarıklık yapıyor.

Bu sırada siz umutsuzca reyonlar arası dolaşıyor ve kendinize kıyafet arıyorsunuz.xxl,xxxl ve baddal reyonlardaki kıyafetler de hiç zevkinize göre değil.Oradan bir yerden sırf almış olmak için beğenmediğiniz bir kıyafet alıyor ve çıkıyorsunuz.

Tabi arkadaşınız da yanınızda.Siz alış veriş konusunu kapatmaya çalıştıkca o daha da derinleştiriyor ve sinirleriniz iyice geriliyor.Diyete başlayacağım yarın !

O yarın ya gelip hemen geçiyor ya da hiç gelmiyor.

Lütfen bu eziyeti kendimize yapmayalım ve hergün en az 1 saat yürüyelim.Bakın göreceksiniz nasıl faydası olacak.
Yeşilçay içmek son senelerde oldukca moda bir zayıflama akımı.Gerçi yeşilçay sadece kilo vermek için içilmiyor.Bunun yanı sıra sağlıklı bir hayat için de yeşilçay içmek gerekiyor.

Yeşilçay selülit tedavisinde de baş rol oynuyor.Selülit sorunu olanların hergün 3 fincan yeşilçay içmesi gözle görülür sonuçlar verebiliyor.Tabi bunun yanında spor yapmak da şart.

Zayıflamak için hergün maximum 3 fincan sıcak taze temlenmiş yeşilçay için.1 saat de yürüyün.Kilo vermenizin kolaylaşıp metabolizmanızın hızlandığını farkedeceksiniz.

Bulutta Salıncak

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:11:00 PST

Bulutta Salıncak

Önce sıkar burnumu canımı sızlatarak,

Sonra öper ucundan gülücükler katarak.

Sitemleri nazları kobranın zehri gibi,

Yüzü surla çevrilmiş bir sevda şehri gibi.

Zehrindeki damlalar dertlerimin ilacı,

Sevgisi ev sahibi sitemleri kiracı.

Nazları uzak dursun, gözleri beri gelsin,

Darılarak gidince beklerim geri gelsin.

Aylar boyu anlattım sevdiğimi bilmiyor,

Dikenleri isyankâr çiçekleri solmuyor.

Bir yağmur bulutuna kurmuş salıncağını,

Gözleriyle suluyor gönlümdeki bağını.

Kaçıp gitmek isterken geri geri koşarım,

Gözlerinin açtığı kuyulara düşerim.

Kalbinde yayla balı, dili Maraş biberi,

Ben aşkından ölürken meğer yokmuş haberi.

Deli dolu olsa da bahtımdaki sevgilim,

Yüreğime sevdayı nakışlayan sır ilim.

Gönlüm onun askeri yenilirim kavgada,

Sonbahar yaprağıyım sürünürüm sevdada.

Mehmet NACAR

Bizden Büyüktü Aşk

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:11:00 PST

Bizden Büyüktü Aşk

gördünmü Z.. bir geldik,her yer
şiir doldu...arındı gülsuyunda
günah..arındı sevdanın hâl hatırı

deniz taşladı ıslıklı ağzın,
parmağı zincir elleri
göğe değerken sevdanın başı
üç çizikli avcu okşadı,
parmak hesabı yapan yalnızlıklar
yağmur tanıdı yeni yetme şemsiyeler,
rengi ocak sokaklarda
ve
tırmandı tedirgin adımları nefes nefeseliğin,
sabrı eğri merdivenleri

birbirine sarıldı,
kapı arkasının aklından geçenleri
gülümserken tüyleri diken gayrılar
şükrü oldu gecenin,
özlemiş dudakların ne iyi ettinleri
utandı tül araları,
geceye bakan odalarda soyunup dökünürken,
bir sonraki vakitler

beyazın kopçasına dokundu parmak ucu
bir diğerine eklenirken,
öteki bedenin yalnızlığı
terledi bardaktan boşanan aşkları,
al basmış tenlerin
utandı kocaman birer diş alınmış,
elmaların nefesindeki yasaklı arzu
utandı,
kambur şarkılar söylerken,
çan iplerine dolanan Esmeralda
dindi deli esen rüzgarın sesi
ayağına gül döktü gece,
durulmuş suların
her iki kulağa üflendi,
salınan duyguların sevda nefesi

gördünmü Z...dalga köpüğünde kıyıya vurdu
sedef kabuğu...gördünmü, bizden büyüktü aşk...

Suadiye.2011
Demir Mutlugil

İkiyüzlü Sevda Uçurumlarına

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:08:00 PST

G/ittin! İkiyüzlü Sevda Uçurumlarına

//Fazladan bir nefesin varsa bana ver!

İçimdeki sen can çekişiyor///

Kara kışın tam ortasında

Göz pınarlarımdan dökülen her damla

Yere düşmeden tuz,buz oluyor

G/ittin, yalnızlığın mayasını ç/aldı gece

Saat onikiyi bilmem kaç geçiyor

Gökyüzünde hiç yıldız yok

Dudaklarım üşüyor gecenin ayazında

Suskunluğumu topluyorum gamzelerimde

Sana yazdığım k/ağıtları yakıyorum avuçlarımda

Her tarafım yara bere içinde

Acılarım kabuk tutmadı taze

G/ittin, loş volkanlara küllerimi savurarak

Y/azık ettin sevdamı bir başıma bırakarak

D o k u n m a bana!

Gözyaşlarım kurumadı henüz

Irzına geçip gittiğin gün

Gözyaşına gebe kaldı duygularım

Ki! Kürtaj yapmadım,kıyamadım

Sözümden caymadım senin gibi!

Bırakmadım cami avlusuna hislerimi

Korkmadım aşkın töresinden

Kinimi kustum cellat yüzlülere

Suratına tükürdüm bel altından vuranlara

G/ittin,iki yüzlü sevda uçurumlarına

G/ittin, soysuzluğunu başka koyunlara saklayarak

G/ittin, Yarım yamalak aşların ıssız öpücüklerine kanarak

B/ittim, yalnızlığın köhne durağında

Kanaması dursun diye!

Yaralarıma tütün bastıkça

Acılar seni doğuruyor gözlerime

D/inmiyor yürek sancım

D o k u n m a!

Kimse ellemesin diye! Kadavra yaptığım kalbimi

İzbe uçurumlardan boşluğa savuruyorum

Ölüyorum

Barış Çiçek

Son Şiir

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:08:00 PST

Son Şiir

Bu sana yazdığım son şiir canım artık gidiyorum...

Simsiyah bir geceyi yanıma alıp
Zindan karası yollara vuruyorum kendimi
Farkındayım sessiz haykırışlarda yüreğim
Yorgun bitişlerde terkedişlerdeyim biliyorum
Artık çok geç gidiyorum...

Ahh.. bir anlasaydın beni keşke bir anlasaydın
Görseydin uykusuz gecelerimi
Kan kırmızısı gözlerimde sabahlasaydın
Seni düşünüyordum zifiri karanlık gecelerde
Ta ki yeni güne merhaba diyene kadar güneş

Sanki bir bozkır ayazında üşüyordu hayallerim
Yaz gününde kar yağıyordu bedenime
Sanki son nefesindeydim ömrün
Girdabında boğuluyordum türlü dertlerin

Ne yapsam olmuyordu ne düşünsem faydasız
Acıtıyordu yokluğunu düşünmek hançerler saplanıyordu kalbime
Gözlerimi dağlıyordu sanki sensizlik
Bir hüzün kaplıyordu bedenimi
İdam ediliyordu düşlerim sorgusuz sualsiz
Belki içimde azda olsa bir ümit aşka dair
İnanmak istiyordum sevmeni bekliyordu kalbim
Yargısız infazlarda son buluyordu yine sevdam hiç nedensiz

Ahh.. bir anlasaydın beni keşke bir anlasaydın
Sana sonsuz aşkı vaadettiğimi bir anlasaydın
Ne olurdu bir çocuk gibi sevmeseydin beni
Ortak olsaydın hislerime aşka karşılık verseydin
Ne çok demek isterdim sana aşkım canım sevgilim
Yazık seninle beraber gitti kurduğum tüm güzel sözlerim

Yıllar geçti aradan duydum bir kızın olmuş birde oğlun
Çok zaman oldu büyümüştür çocukların
Bense hep yalnızlığı büyüttüm gönlümde
Sensizliği yazdım şiirlerimde
Hüzün türküleri çaldı sazım
Belkide hazin vedaların hüznüdür yalnızlığım
Ya da acıdır yazdığım tüm notalarım

Birde ayrılık şarkısı yaptım sana
Sözüde sen besteside sen
Adını sen koy artık canım
Neşemi dersin kedermi bilmem

Neyse kusura bakma farkındayım çok sıktım seni kararttım içini
Unutmadan belkide merak etmişsindir beni
Ehh işte iyiyim bende düşünme sen bu sersefili
Dedimya zifiri karanlık gecelerdeyim yorgun bitişlerdeyim
Belki hergün kanıyor durmadan şu seven yüreğim

Bu sana yazdığım son şiir canım...
Kalemi kağıdı elime bu son alışım
Bir kerecik olsun söyleyememiştimya sana
Artık çok geçte olsa
İşte şimdi söylüyorum

Seni çok seviyorum....

Sedat Kesim

Küçük Bir aşk

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:06:00 PST

Merhaba,

İçimden geldi yine yazmak.ve senin bende başladığın gibi başlıyorum yazmaya..Küçük bir kum tanesiydin önceleri içimde hoşlantıdır diyip geçmiştim.Nerden bilebilirdim ki seni bu kadar sevebileceğimi. Nesin sen içimde ? bas bas bağıran, imkansızlaştıkça imkansızlaşan aşk mı? Ne yaptın bana anlamıyorum. nasıl oldu da bukadar büyebildin içimde ? Nekadar farklısın içimde bunu gözlerinin içine bakarak anlatabilirim sadece sana..k eşke o an gelse de söyleyebilsem bunları sana. senin herşeyini nasıl oluyor da bukadar saf doğal ve temiz algılayabiliyorum hayret ediyorum inan v kendimi tanıyamıyorum bu çoğu zaman..seni bu yüzden büyük bir mutlulukla suçluyorum.

Çok güzel seni sevmek acısını tatmak ve çok kötü seni yokluğunda bile özleyip yaşayamamak...

ahhhh ahh be mektuplardan habersiz sevgili ilkimsin sen benim ilk kalbimi çoşturansın.belki duygularımı bilsen karşılık verirsin bu küçük masum aşka ve beni bu sayfaya yazmaktan alıkoyabilirsin.ama nerdesin ki şimdi gözüm seni görüyo ama kalbini kalbim ne zaman görcek bilmiyorum.

Dkundum geçenlerde sana farkettinmi bilmiyorum,ama içimi yaktı bu dokunuş.Kalbim alev aldı birden bende ilk ilk başladığın gibi.içime akan gözyaşlarım dindirmişti halbuki az olda o ateşi kor olmaya başlamışlardı ki o dokunuş yeniden alev verdi o kor olmaya yakın olan ateşe.Yine alev alev oldun be içimde nasıl geçer bu acı bilmiyorum.tek bildiğim sevgili acın bile bal gibi kalbimde.....SENİ SEVİYORUM...!!!

bir kez daha bakın etrafınıza belki(ebatı önemli diil) bir aşk vardır etrafınızda

küçük bir aşk

Seni Seviyorum

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:04:00 PST

1."Seni Seviyorum" : Hadi ya Çok ilginç. ee Sonra...

2."Seni Seviyorum" : Yeni Parola Bu mu, Ben Ne Diycem Peki?

3."Seni Seviyorum" : Güzel... Peki Başka Çeşidin Veya Şuben Var mı?

4."Seni Seviyorum" : Allah Razı Olsun.

5."Seni Seviyorum" : Olur, Sarayım mı Burda mı Seveceksin?

6."Seni Seviyorum" : iyide Bunun Sosyal Güvencesi, Sigortası Falan Var mı?

7."Seni Seviyorum" : Net mi? Brüt mü?

8."Seni Seviyorum" : Ömrünü, Enerjini Daha Faydalı işler için Harcasana Canım.

9."Seni Seviyorum" : Elinden Başka Bir Halt Gelmez ki Zaten

10."Seni Seviyorum" : Teoride mi? Pratikte mi?

11."Seni Seviyorum" : Havalardandır, Banada Oluyor Bazen.

12."Seni Seviyorum" : Neden? Bende Benim Bilmediğim Birşeyler mi Gördün?

13."Seni Seviyorum" : Çok Hoş... Peki Başka Ne Gibi Hünerlerin Var?

14."Seni Seviyorum" : Üzülme, Zamanla Geçer.

15."Seni Seviyorum" : Anlaşıldı. Tamam...

16."Seni Seviyorum" : Ne güzel seninle beraber beni seven iki kişi olduk böylece

17."Seni Seviyorum" : Beni bu işlere karıştırma ne olur

18."Seni Seviyorum" : Sende senin beni sevişini seviyorum

19."Seni Seviyorum" : Sende seni seviyorum. Ee şimdi ne olacak

20."Seni Seviyorum" : Hayır izin vermiyorum! Bugün beni seven yarın kediyi köpeği de sever. Olmaz, ben ciddi biriyim

21."Seni Seviyorum" : Teşekkür ederim... Bu benim için büyük bir şeref... Sevgine layık olmaya çalışacağım. Büyüklerimi sevip küçüklerimi koruyacağım.

22."Seni Seviyorum" : Gücün bana mı yetiyor? Akranlarını sevsene!

23."Seni Seviyorum" : Bu neye cevap olacak, neyi çözecek peki?

24."Seni Seviyorum" : Sen aşmışsın, ben artık ne desem boş...

25."Seni Seviyorum" : Seni sevmek demek, beni görmek demek değildir.

26.Bu fani vücudum elbet bir gün toprak olacaktır fakat sevgin ilelebet payidar kalacaktır.

27."Seni Seviyorum" : Her vakit ağaç dik Türkiye çöl olmasın, güler yüzün gül yanağın solmasın, ben öleyim sana bir şey olmasın.

28."Seni Seviyorum" : Utanmadan bir de bunu yüzüme karşı söylüyorsun ha... Yıkıl karşımdan.

Özlediğim Kadar Sensin / Sevdiğim Kadar Bensin

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:03:00 PST

Kadavradan ibaret bir gövde,
İmlası bozuk bir cümle..
Bir de aramızdaki büyüyen özlem..

Biliyorum gelmeyeceksin...
Ne sen olabileceğim gözlerinin dibinde..
Ne ben olabileceksin yüreğimin terinde..
Ama...
Bir cümle olduk biz..
Anlatım bozukluğuna meyal verdik ise de,
Sevgiye dair alıntılanmış,
En anlamlı söz olduk biz..
Bizden doğma mutluluğu var ettik
Sevda sağnağında...
Bizden olma bir fincan umudu tazeledik
Hayat çaydanlığında...

Ey kirpiklerinden sağdığım gökkuşağı yedi rengi,

Hüzünbaz hüzünleri unut..Ayak diblerine kök salmış siyah’ı da ..Koş yeni demlenmiş yürek demime..Sokul ve mevzilen gözlerinde kuruttuğum kirpiklerime..Şarkılar sustu biliyorum..Söz sırası bizde..Mutluluğumuzdan alıntı birkaç çift umudumuz var dudaklarımıza ördüğümüz..Erişmese de ellerimiz ellerimize, bir yolumuz var özleminde yürüdüğümüz..Sana kaç gel demiyorum..Biliyorum hakkım değil bu..Bırak kanlı bir savaşın içinde geçsin ömrümüz..Çilekeş bir sonbahar yaprağına özensin gözlerimiz..Aynı tende, aynı gölgede yürümese de mavi düşlerimiz, aynı sevdanın ıslak cümlelerinde büyüsün adımız..İlintilensin kokun Cennnetle, bize aidatlansın ayrılık...Ne fark eder ki..Ben sendeyim...Sen bende...Bükülse de cümlelerimiz , sökülse de alfabemiz biz bir cümleyiz..Sen ve ben...İki harf bir cümleden ibaret mutluluk...

Mutluluğuma umudumu bağışlayan,

Biliyorum özlem kör topal zamanlarında ilerliyoruz..Sen benden uzakta, ben senden ırakta yürümekteyiz..Dışı düşsüzlüğe gebe kalmış bir sabahın koynunda boyun bükmekteyiz..Bazen gözlerimiz nemlenmekte, bazen de özlem aramıza perdelenmekte..Ama bırakmak yok sevgili..Mutluluk umuda gark olmuşsa, artık dönüş yok bu yoldan..Ölüm ölümümüzü öldürmeden gitmek yok sevgili..Bırak ellerinden içmeyeyim bir bardak suyu..Bırak gözlerinde sabahlamasın yüreğim..Uzaklarda bana ait bir cümle ol yeter..Koynumda sonbaharları kurban edemesen de bırak yanımda hep umut ol yarınlara...

Sığlığıma / içimdeki yalnızlığa bir dirhem hayatı aşılayan,

Sus.Dikenli telleri dudaklarına getirip kanatma yaralarını..Kavuşmamanın ızdırabına kanıp içme hüznün şerbetini..Bak kör bir yüreğe sevgiyi öğretiyorsun..Büyüyor içimde ölen bir çocuk..Yarım değil cümlelerim..Mutluluk fiilinden umut deryası cümleler kuruyorum mavilere..Rüzgarı omuzlarıma alıp bulutlara yeni göç yolları buluyorum..Biliyorum her yol sana...Biliyorum her söz sana..Evet zor yaşadıklarımız..Zifiri bir karanlık ilerlediğimiz, bir ölüm kalım savaşı göğsümüzden sildiğimiz..

Bırak aramızdaki özleme bakıp durma..
Kefenle gözlerindeki ıslaklığı..
Gün vuslat zamanı..
Gün bizi bizde yaşatma anı..

Doldur gözlerine kız cocuğu hayallerini..
Yürü bana doğru harf harf..
Yürü bana doğru dua dua..
Bir de gelirken bana,
Bİr avuç maviyi çok görme sakın..

Unutma;
Özlediğim kadar Sen’sin..
Sevdiğim kadar Ben’sin..

“ Seni özlemin en güzel yanı;
Seninle her gün yeniden doğmak mavilere..
Hep nefes al emi..
Seninle hayatlansın bu hayatım....“

28.11.2008

İsmail SARIGENE

Seni Seviyorum Çünkü

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Wed, 11 Jan 2012 05:01:00 PST

Seni Seviyorum, Çünkü;
Her sabah kalktığımda yaşamak için tek nedenim, sen varsın ...
Fakat seni sevmek için binlerce nedenim var ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Bu siyah beyaz dünyada tek renk sensin,
Bir ressamın fırçasından çıkmış gibi ...
Ama alalade bir renk değil,
Gökkuşağının her tonunu gölgede bırakan bir renk ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Bu soğuk günde içimi ısıtan bir esinti gibisin ...
Hafiften esiyorsun, iliklerime işleyerek ...
Sonra da kaybolup gidiyorsun, daha nereden geldiğini
Anlayamadan ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Seni Sevmekten başka bir şey gelmiyor içimden ...
O kadar doğal ki bu duygu ruhumun derinliklerinde,
Sanki doğduğumdan beri var ...
Sadece ortaya çıkmak için seni bekliyordu ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Sensiz bir yaşamı artık düşünemiyorum ...
Sensiz bu kuru dünyada yaşamaktansa,
ölümün soğuk nefesini öpmeyi
bir daha hiç seni görmemektense hayata arkamı dönmeyi
tercih ederim ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Ne zaman bir aşk şiiri duysam, mısralardan sen akıyorsun ...
Ne zaman eski bir şarkı gelse kulağıma,
Gitar telleri arasından süzülen notalar, seni getiriyor bana ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Sen hep benimlesin ...
Gözümü kapatmam yeterli seni görmem için ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Gözlerinin içinde binlerce yıldız,
Gecenin karanlığını delip geçiyor ...
Bana bakarken kendimi yıldızlara tepeden bakıyor gibi hissediyorum ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Benliğim sana ait ...
Sen onu buruşturup çöpe de atabilirsin,
Kalbine yakın bir yere de koyabilirsin ...
Tanrım !!!
O kalbine yakın bir yerde olmak istiyorum ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Sen sensin ...
Ama sen beni ben olduğum için seviyor musun
Onu kim bilir ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Seni Sevmeyi Seviyorum ...
Seni koklamayı seviyorum ...
Sana dokunmayı seviyorum ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Saçların ellerimin arasından kayıp giderken,
Dünyada cenneti bulmuş gibiyim ...
Bir an elimde tutuyorum o cenneti ...
Bir an sonra belki de tamamen ellerimden kayıp gidecek ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
İçimde bir umut var ...
Bu şiiri belki başucuna koyarsın ...
Kim bilir belki yanına da \'\'Kırmızı\'\' bir gül ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Tanrı çiçekleri yaratırken seni de onlarla beraber yaratmış ...
Papatyadan güzel,
Zambaktan asil,
Manolyadan tatlı,
Gülden daha güzel kokulu ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Güzelliğine melekler imreniyorlar ...
Dünyada ise,
Ölümlüler arasında galiba bir tek benim gibi bir iki şanslı
Onu farkedebiliyor ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Ölene kadar, yok olana kadar seninle olsam,
Bu herhalde bir ceza gibi gelir,
Daha çok senle olamadığım için ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Senin tarafından Sevilme fikri bile bir insanı hayatı boyunca
mutlu edebilecek kadar güzel ve asil ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Seni anlatmak için mısralar yetmiyor ...
Düşünüyorum bir kış gecesi bunu yazarken,
Acaba kaç şair senin güzelliğini anlatmak için binlerce mısra yazdı ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Senin gülümsemen güneşin doğuşu gibi,
İnsana her şeyi unutturuyor,
Sadece seyredip tadına varma hissi uyandırıyor ...

Seni Seviyorum, Çünkü;
Bu kadar nedenden sonra bile SENİ ne kadar SEVDİĞİMİ anlatamadım

Dağ düştü üstümüze Yıkılmadık

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:50:00 PST

İşte size bir hikaye. Ne kadar gercek ne kadar hikaye aslında siz karar verin ama benden bir tiyo hepimiz hikayeler içinde gerceği yaşamı- yormuyuz….

Sevgi

Genç kız nihayet uyanmıştı. Tüm gece boyunca uyumuştu. Gözlerini ovuşturdu, elbiselerini düzeltti. Şaşkındı.
- Neredeyim ben? Siz kimsiniz?
* Demek dün gece neler olduğunu hatırlamıyorsun?
- Çok içtiğimi hatırlıyorum o kadar…
* Evet, kapıyı sana açtığımda çok sarhoştun gerçekten. Kapıyı açar açmaz bana ilk söylediğin söz şuydu: "Ben Tanrı’nın hediyesiyim"
Genç kız bu söz karşısında utancını gizleyemiyordu. Bir şeyler söylemek istiyor ama nereden başlayacağını da bilemiyordu. Şaşkınlığını biraz olsun gizlemek için:
- Peki ya sonra? dedi.
* İşin doğrusu ben Tanrı’dan böyle bir hediye beklemiyordum. Şaşırdım bir an. Gerçeği arayan birisine senin gibi bir serabın gösterilmesi doğal gelmedi bana. Ben bunları düşünürken sen de şu anda yattığın yerde sızıp kaldın zaten.
- Dün geceden beri yerde mi yatıyordum? Diye sordu şaşkınlıkla.
* Evet, düşüp sızdığın yerden kaldırmadım. Biliyorsun seraba dokunulmaz. Bütün gece Tanrı’nın seni almasını bekledim. Ama görüyorsun ki hala gelmedi. Sahi söyler misin sen hangi Tanrı’nın hediyesisin böyle?
Genc Kız sitem dolu bir utangaçlıkla:
- Lütfen benimle alay etmeyin, dedi.
* Alay etmiyorum. Sadece seni anlamaya çalışıyorum. İstersen önce sana bir kahve yapayım da kendine gel.
Hakan kahveleri getirdiğinde Esin biraz olsun kendine gelmişti. Üzerindeki yabancılığı atmaya, doğal olmaya çalışıyordu.
- Benim adım Esin. İki sokak ilerideki sitelerde oturuyorum. Dün gece için özür dilerim. Arkadaşlarla yaşadığım bir çılgınlıktı o kadar. Çok utanıyorum.
- Ben de Hakan. Bu evde tek başıma yaşıyorum. (Bir an duraksadı Hakan.) Senin hakkında ne düşündüğümü merak ediyorsun değil mi?
- Biraz öyle…
* Hiç… Hiçbir şey düşünmedim.
- Neden?
* Özel olarak hiçbir insan üzerinde düşünmem pek.
- Gecenin yarısında kapını çalıp evinde yatan bir kız hakkında bile mi?
* Evet…
- Çok garip bir insansın.
Hakan sustu… ve sonra
* Söylesene maskeli bir baloda insanların gerçek yüzlerini tanımak mümkün müdür sence?
- Tabii ki değil.
* İşte şu toplumda gördüğün bir çok insan ve sen…Hepiniz maskelerinizle yaşıyorsunuz. Şu toplum maskeli bir balodan farksızdır bence. Hem de zamana, kişilere ve olaylara göre her an değişen maskelerin kullanıldığı bir balo… Bu yüzden pek anlamlı gelmiyor bana insanlar üzerinde düşünmek.
- Kendini soyutluyorsun insanlardan.
* Öyle de denebilir. Zaten toplum ferdin en büyük düşmanıdır bence. Bu yüzden insanlardan hiçbir şey almamayı yeğliyorum. Buna rağmen her şeyimi vermeye de hazırım onlara.
- İnsanların sevgisini de reddeder misin, örneğin?
* En başta onu. Bugünün sahte sevgileri bir insanın kalbini yaralamak için seçilen en tehlikeli yoldur.
- Ama insan hiç sevilmeden yaşayamaz ki…
* Bunda yanılıyorsun. İnsan sanıldığının aksine sevilerek değil severek yaşar. İnsan sevilmek ihtiyacında olan zayıf bir varlık değildir. Kısacası sorun bence sevilmek değil sevmektir.
- Sevdiğin halde sevilmiyorsan?
* Sevilmek senin sorunun değil onun sorunu. Bence sevmek bir insanı kendi içinde hissetmendir. Sevilmek ise kendini bir insanın içinde hissetmen. Anlayabiliyor musun? Sevmek seni zenginleştirir, sevilmek değil. Bunu evreni kapsayacak şekilde de düşünebilirsin.
- Nasıl yani?
* Evrensel anlamda sevmek kainatı kendinde seyretmek, sevilmek ise kendini kainatta seyretmektir.
Esin’in kafası karışmıştı. Hiç bu kadar derinlemesine düşünmemişti sevgi üzerine. Bunu fark eden Hakan:
* Bunları bir anda anlamak sana güç gelebilir. Ama biraz düşünürsen umarım anlayabilirsin. Şunu unutma ki insanlık bugün ikinci taş devrini yaşıyor. Birinci taş devrinde insanlar yumuşacıktı. Sevgi sayesinde her şey yumuşacıktı. Sadece evleri ve aletleri taştandı. Şimdi ise her şeyimiz yumuşacık, yüreklerimiz taş gibi. Hatta taştan da katı. Çünkü öyle taşlar vardır, üzerlerinde otlar yetişir ve öyleleri de vardır ki…
Hakan'ın gözleri nemlendi bunları söylerken. Yılların acılarını, ihanetlerini, burukluklarını kelimelere döküyordu aslında. Ağlamaklı bir hale dönüşüyordu sesi kesik kesik… Uzun bir sessizlik oldu. Bütün bir hayat şeridi geçti Esin’in gözleri önünden. Eğer Hakan'ın anlattıkları doğruysa sevgi hiç olmamıştı hayatında. Bir anda gözleri duvarda bir çerçeve olan mısralara takıldı:

"Donuk sevgiler çağındayız.
Sıcak sevgiler cehennemde yanıyor.
Sevgi…
Yaşanmayacak kadar güzel,
Fark edilmeyecek kadar sade,
Duyulmayacak kadar doğaldır."Hakan duvarda ağlayan bir çocuk portesi gösterdi Esin'e ;
* Biliyor musun bir çocuğa verilecek en değerli besin şefkattir. Ve de cesaret. Bunlar öyle hassas bir dengeye sahiptir ki, denge bozuldu mu işte şu insanları görürsün karşında… Şefkat ve cesaret kurbanları… Kimileri aşırı şefkatin yanında cesaretsiz büyütülürler. Bu insanlar küçücük bir dünya kurmak isterler kendilerine. Güçsüzdür bu insanlar, kolayca kırılırlar. Dünya çok acımasızdır öylelerine göre… Kendilerini sevecek birilerini ararlar hep. O kadar yoğunlaşırlar ki bazen şiddetli bir arzuyla birine doğru akmak isterler. Cesurca sevemezler. Cesareti öğrenememiştir bu insanlar. Öte yandan da cesur insanlar… Dünyayı bile devirebilirler. Ama basit bir sevgi oyunuyla kolayca yıkılıverirler. Dünyayı titretecek cesareti taşıyan bu insanlar kalplerine dokunan bir parmakla diz üstü çöküverirler yere. Ve şu sözleri duyar gibi olursun onlardan:
"Dağ düştü üstümüze Yıkılmadık ama İnsan değdi tenimize Acısı yıktı bizi…!
Cesaret onları o kadar sertleştirmiştir ki sevdikleri insanı kolları ile kalpleri arasında neredeyse öldürür.
Hakan sustu birden. Esin bir şeylerin olduğunu hissetmişti. Çözmek istiyordu Hakan'ı.
- Niye sustun?
* Bana ne şefkati öğrettiler ne de cesareti.
- Ama tüm bunları biliyorsun sen
* Nasıl olduğunu merak ediyorsun değil mi, anlatayım. Bir an durdu sonra:
* İnsanların nefretinden sevgiyi, ihanetlerinden sadakati, korkaklıklarından cesareti öğrendim.
- İnsanlar bu kadar acımasız mı? Gerçekten seven insanlar yok mu hiç?
* Bırak sevgilerini gülmeleri bile doğal değil onların. Seni senin için değil kendileri için severler. O kadar iyi o kadar güzel ve o kadar haince severler ki hayran olmamak elde değil biliyor musun? Sevgi ve ihaneti sanatsal bir uyarlamayla o kadar güzel sahneye koyarlar ki, son sahnede öleceğini bile bile seyredersin oyunu. Mükemmel bir katildir onlar.Seve seve öldürürler seni. Dudaklarından sevgi sözcükleri yükselir. Yapacağın tek şey gözlerini kapatıp sevgi atmosferi içinde sevgi sözcüklerinin sağanak yağmuru altında ölümü beklemendir. Anlıyor musun?
- Sen sevilmekten korkuyorsun
* Belki…
- Neden?
* Neden mi? Ben her insanı kalbime misafir edebilirim, sevebilirim yani. Kalbimden eminim çünkü. Sevdiğim insanı rahatsız edecek hiçbir şey yok kalbimde. Ama kimsenin kalbine girmek istemem. Çünkü bilmiyorum nelerle karsılaşacağımı. Bilmiyorum hangi tuzaklar bekliyor beni. Ve bilmiyorum o insan bunlardan haberdar mı?
- Fikirlerimi alt üst ettin. Her şey karıştı. Sevmek sevilmek, nefret sevgi… Hatta şu ana kadar gerçekten yaşayıp yaşamadığımı düşünüyorum
* Aslında sana anlattığım her şeyi kendinde bulabilirsin.
- Nasıl?
* Kendini tanıyarak… Yalnız kaldığın anlarda…
- Yalnızlıktan kaçmışımdır hep…
* Yalnızlıktan kaçmak kendinden kaçmaktır. Bir düşünsene, doğarken de yalnızsın, ölürken de. O halde yaşarken yalnızlıktan kaçmak anlamsız değil mi?
- Yalnızlıkta insan ne bulabilir ki sıkıntı ve boşluktan başka?
* Kendini gerçekten tanıyabilseydin uzaydaki derinlikten daha derin bir iç uzayın olduğunu görebilirdin. Bizler ruhumuzu öldürüyor sonra başına geçip ağıt yakıyoruz… Benliğindeki zenginliği fark etseydin dünyada ikinci bir insan aramazdın biliyor musun?
- Anlamadım!
* Dünyada bir tek kişi vardır aslında. O bir tek kişinin içinde beş milyar insan.
- Benliğim bu kadar kalabalık mi?
* Evet. Benliğin tüm varlığın merkezidir. Tüm acılar ve sevinçler yüreğinde gizlidir senin. Ölenleri yüreğine gömdüğün gibi doğacak çocuğun kalbi de senin içinde atar. Hem acıyı hem sevinci yaşarsın iç içe,yan yana… Hatta o kadar acı çekersin ki, acı acı olmaktan çıkar…
- Sözlerin çok karışık.
* Belki haklısın bu konuda. Bazı insanlar başlı başına paradokstur. Düşünceleri de öyle. İnsanlar paradoksal düşünmeye alışık değiller. Bu yüzden anlaşılmıyoruz.
Zaman bir hayli ilerlemişti. Esin izin istedi. Zihni o kadar dağılmıştı ki hiçbir şey söylemeden çıktı evden. Bütün gece boyunca Hakan'in sözleri ile uğraştı Esin. Bazen onu anladığını düşünüyor, bazen saçmaladığına karar veriyordu. Her şeye rağmen hayranlık duyuyordu ona. Ara sıra arkadaşlarına anlatmak istiyordu onu. Ama kimsenin anlamayacağından emindi. Günler geçiyor, yüreğinde Hakan'a, karşı konulmaz bir sevgi taşıdığını hissediyordu Esin. Her geçen gün biraz daha büyüyordu sevgisi. Aylar geçmiş ama bir türlü ona gitmeye karar verememişti. Çekiniyordu. İnsanlardan bu kadar uzak biri onun gibi deli dolu bir kızı ciddiye alır mıydı?"Hiç kimse sevgiyle dirilmeyecek kadar ölmüş değildir hiçbir zaman".Evet, bu söz de onun değil miydi? Nihayet karar verdi Esin. Gitmeli ve ona sevdiğini söylemeliydi. Esin Hakan'ın evine gittiğinde büyük bir şaşkınlık geçirdi. Evde kimse yoktu, taşınmıştı… Evin bekçisi yaklaştı Esin'e:
* Kızım, adınızı öğrenebilir miyim?
- Adım Esin, Hakan Bey taşındı mı?
- Evet kızım, taşındı. Ve kimseye söylemedi nereye gittiğini, bana
bile. Bir mektup bıraktı sana. Gelirse verirsin dedi.
Esin mektubu aldı. Tereddütlü adımlarla evine gitti. Yıkılmıştı. Derin bir boşluk hissetti yüreğinde. Birden ümitle doldu yüreği. Belki de onu yanına çağırıyordu. Sabırsızlıkla mektubu açtı.
"Ey sevgili, Seni sevip sevmediğimi söylemeyeceğim. Ama sevgiyi öğretebildim sana sanırım (ne kadar öğretilebiliyorsa). Dilerim kalbine kalbimden verdiğim şey yüreğinde yeşerip meyve verir. Böylece ne sen bende kaybolacaksın, ne de ben sende. Sen beni kendinde, ben seni kendimde bulmuş olacağım. O zaman hiç ayrılmayacağız. Sakın sevgimle seni tuzağa düşürdüğümü sanma. "Sevgi hayatın hem çekirdeği hem de meyvesidir. Bir ağaç, meyvesiyle seni kendine çağırıyorsa bu bir aldatma sayılmaz. Unutma ki ağaç meyvesine çağırır, kendisine değil."
Ey sevgili, Sen bir sığınak arıyorsun ama ben durulmaz bir fırtınayım. Sen kendinin sakini olmak istiyorsun ama ben evrenin sakini olmak istiyorum. Sen olmayacak bir barısı arıyorsun. Bense tüm kötülüklerle savaşmak istiyorum. Sen küçücük bir çocuksun. Ama ben küçükken çok büyüdüm. Sen dünyadan kopup yıldızlara sığınmak istiyorsun. Bense kendimi yeryüzüne karşı sorumlu tutuyorum. Sen bir ağacın gölgesine sığınıp yaşamak istiyorsun. Bense ülkemi arıyorum. Yolları aydınlık, insanları ümitli ve huzur dolu olan bir ülke. Sen bende kaybolmak istiyorsun ama ben seni kaybetmek istemiyorum. Sen susuyorsun, bense haykırıyorum.
Sakın unutma: Kalbim paylaşılamayacak kadar senindir. Seninle bile. (Ama bilmiyorum sen bu kadar bende misin?)
İşte maskelerimizin ardındaki Hikayeler, Hikayelerin içindeki gerçekler, gerçelerin içindeki hikayeler Sevmek aslında yaşanılası bir hikaye değilmi ?
Ne dersiniz Ordamısınız ?

Bir Masal Gibi

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:48:00 PST

60 yıl süren ayrılıktan sonra kavuşan iki sevgilinin, Hannah ile Michael’ın,
“Sevgi Günü” nedeniyle internette yayınlanan olağanüstü öyküsü.

Dondurucu soğukta bir an önce evime varabilmek için hızla yürürken, bir ara ayağım bir cüzdana çarptı. Hemen eğilip aldım ve sahibine ait bir kimlik bulabilmek umuduyla içini karıştırmaya başladım. Cüzdanda üç dolar para ve eski bir zarftan başka bir şey yoktu. Zarfın çok eski olduğu, yalnızca renginin sararmasından ve kat yerlerinin yıpranmasından değil, üzerindeki 1924 tarihli damgadan da anlaşılıyordu. Demek ki bu zarf, tam 60 yıl önce verilmişti postaya.
Zarfın üzerinde, gönderen kişinin de, gönderilen kişinin de adı yoktu. Alıcı adı ve adresi yerinde yalnızca bir posta kutusu numarası ve Londra yazısı, sol üst köşede ise yalnızca gönderenin adresi vardı.
Bir ipucu bulabilmek ve açıkça söyleyeyim, biraz da merakımı giderebilmekiçin zarfı açtım ve içindeki mektubu okumaya başladım.

Mektup, sol yanı bir çiçek resmiyle süslenmiş bir kağıda, özenli bir el yazısıyla yazılmıştı ve “Sevgili Michael” diye başlıyordu..
Okudukça anladığıma göre Michael onunla bir daha görüşemeyecekti. Çünkü annesi, buluşmalarına, görüşmelerine kesinlikle izin vermiyordu.
Mektup, “Buna karşın seni daima seveceğim” tümcesi ve “Hannah” imzasıyla bitiyordu.

Elimde yalnızca, mektubu yazan kişiyle, mektubun yazıldığı kişinin birinci adları vardı. Eve gider gitmez hemen telefon idaresini aradım.
Görevli kişi, kendisine bildirdiğim adreste yaşayanların telefon numarasını vermesinin yasalara aykırı olduğunu söyledi. Fakat ısrarım karşısında bana yardımcı olmaktan da geri kalmadı.
“Hattan ayrılmazsanız size yardımcı olabilirim” dedi. “Bu adreste bulunan numaraya telefon ederim ve onlarla görüşme isteğinizi kendilerine iletirim. Kabul ederlerse, sizi karşılıklı görüştürebilirim.”
Elimde telefonla birkaç dakika bekledikten sonra, telefon idaresindeki görevlinin sesini duydum:
“Lütfen ayrılmayın, kabul ettiler” dedi. “Sizi bildirdiğiniz adresteki evin telefonuna bağlıyorum”
Karşımdaki bayana iyi akşamlar dileğinde bulunduktan sonra ona, bu adreste “Hannah” adında bir kişinin bulunup bulunmadığını sordum.

Telefondaki Bayan “Hayır, ailemizde Hannah adında bir kişi yok” dedi ve birden, “Bir dakika, bir dakika” diyerek, heyecanlı bir ses tonuyla sürdürdü sözlerini: “Şimdi anımsadım, evet, şimdi anımsadım” dedi. “Bizim bu evi satın aldığımız ailenin, Hannah adında bir kızları vardı ama, bu tam otuz yıl önceydi.”
Onun şimdi nerede olduğunu bilip bilmediğini sordum bayana.
“Hannah’ın nerede olduğunu bilmiyorum ama, annesinin birkaç yıl önce yaşlılar bakımevinde olduğunu hatırlıyorum” dedi ve sonra da bana, yaşlılar bakımevinin telefon numarasını verdi.
Zaman yitirmeden yaşlılar bakımevini aradım, telefonu yanıtlayan görevliye Hannah’ın annesini sordum. Görevli kişi, yaşlı kadının birkaç yıl önce öldüğünü, kızı Hannah’ın ise şu anda başka bir bakımevinde kaldığını söyledi ve o da, o bakımevinin telefon numarasını verdi.
Bir ara tüm bu yaptığımın, aptalca olduğunu düşündüm.
“İçinde yalnızca üç dolar ve neredeyse altmış yıllık bir mektup bulunan cüzdanın sahibini aramak için neden bu kadar uğraşıyorum ki?” diye söylenmeye başladım kendi kendime.
Bir yandan kafamın içinden bu düşünceleri geçirirken, bir yandan da ikinci bakımevinin telefonunu çevirdim, “Orada Hannah adında bir kişinin kalıp kalmadığını” sordum.
“Evet, Hannah burada kalıyor” dedi telefonda görüştüğüm görevli.
Saatime baktım, dokuz buçuğu biraz geçiyordu.
“Oraya gelsem, kendisiyle bu saatte görüşebilir miyim?” diye sordum.
Biraz acele edersem, görüşebileceğimi söyledi görevli.
“Çünkü kendisi şu anda salonda, televizyon izliyor” dedi. “Kim bilir, seyrettiği film bitince belki de odasına çekilir…”
Görevliye teşekkür ederek telefonu kapattım ve arabama atlayıp hemen yaşlılar evine gittim.
Hemşireyle birlikte üçüncü kattaki televizyon salonuna gittik. Hemşire “İşte orada, televizyon izliyor” dedi.
Hannah gümüş rengi ağarmış saçlarıyla, gözlerinin çevresindeki çizgileriyle, yüzündeki sımsıcak gülümsemesiyle çok tatlı bir kadındı.
Ona kendimi tanıttım; yolda bir cüzdan bulduğumu söyledim ve sonra da, cüzdanın içinden çıkan mektubu gösterdim.
Hannah, heyecandan titreyen elleriyle mektuba uzandı, derin bir iç geçirdi ve kaçırmaktan korkarcasına sıkı sıkı tuttuğu zarfa uzun uzun baktı.
“Bu mektup, Michael’la aramızdaki son bağımızdı, genç adam” dedi. “Bu mektup, ona son mektubum oldu… Bir daha haber alamadım ondan.”
Gözleri birden, çok çok uzaklara daldı. Sonra kendi kendine konuşurcasına yavaşça söylendi:
“Onu çok sevmiştim” dedi. “Onaltı yaşımdaydım ve annem, bir genç kızın o yaşta aşık olamayacağını söylüyordu. O kadar yakışıklıydı ki… Aktör SeanConnery’e benziyordu.”
Hannah bir süre durdu. Gözlerinin önünden geçmekte olan altmış yıl öncesinin anılarını tek tek görüyor gibiydi.
“Evet” diyerek sürdürdü sözlerini. “Michael Goldstein harika bir kişiydi.
Eğer onu bulursan lütfen söyler misin? Kendisini hiçbir zaman unutmadım.
Hala da sık sık düşünürüm onu…” Hannah yine durdu. Söylemek istediklerini söyleyebilmesi için cesaret topluyor gibiydi.
“Karşılaşırsan, lütfen bir de şeyi söyle ona” dedi. “Kendisini hala seviyorum… Bunu da söyle, ona…”

Birden gözlerinden yaşlar süzüldü:
“Michael’ın yerini hiç kimsenin dolduramayacağını biliyordum” dedi. Tüm yaşamım boyunca, işte o nedenle evlenmedim de, evlenmeyi düşünmedim de.”
Hannah’a teşekkür ettim ve yanaklarından öperek ona “Hoşçakal” dedim.
Aşağı inmek için bindiğim asansörde, yaşlılar evine geldiğimde bana kapıyı açan görevliyle karşılaştım.
“Yaşlı hanım size yardımcı olabildi mi, bayım?” diye sordu.
Elimden bırakamadığım kayıp cüzdanı gösterdim ona:
“Evet, hiç değilse şimdi bu cüzdanın sahibinin soyadını da öğrendim” dedi.
“Onu bulmam biraz daha kolaylaşır, artık.”
Yaşlılar evi görevlisi, elimdeki cüzdana dikkatle baktı:
“Şuna bir de yakından bakabilir miyim?” dedi. “Bu cüzdan, bizim Bay
Goldstein’ın cüzdanına benziyor. Bu cüzdanı iyi tanırım, çünkü Bay Goldstein cüzdanını o kadar sık kaybeder ki, ayda en az iki ya da üç kez bulurum ben, bunu…”
Heyecandan yalnızca ellerim değil, dudaklarım da titremeye başladı:
“Bay Goldstein kim?” diye sordum.
Görevli, sanki bir yakınını anlatıyormuşçasına yanıt verdi: “Bay Goldstein, bizim yaşlılar evinin kıdemlilerindendir” dedi. “Yıllardır burada yaşıyor, sekizinci katta. Bu cüzdanı yürüyüşe çıktığı günlerden birinde kaybetmiş olmalı yine” dedi.
Görevliye teşekkür ettim ve hemen geri dönüp beni Hannah’ın odasına götüren hemşireyi buldum. Görevlinin bana söylediklerini, ben de tek tek hemşireye söyledim.”
Hemşire, kendisinin de Bay Goldstein’ı çok iyi tanıdığını söyledi.
“Burada çok sevilen bir kişidir, Bay Goldstein” dedi. “Sanırım şu saatlerde okuma odasındadır. Çünkü akşamları kitap okumayı çok sever.”
Birlikte sekizinci kata çıktık, okuma odasına gittik. Bay Goldstein oradaydı ve kitap okuyordu.
Hemşire onun yanına gitti ve cüzdanını kaybedip kaybetmediğini sordu.
Goldstein elini arka cebine götürdü ve gülmeye başladı:
“Aman Tanrım, yine kaybetmişim” dedi. Hemşire beni gösterdi:
“Bu bey bir cüzdan bulmuş. ‘Sizinki olabilir mi acaba?’ diye düşündük” dedi.
Bay Goldstein, kendisine uzattığım cüzdanı aldı ve yine güldü:
“Evet bu, benim cüzdanım” dedi. “Öğleden sonra yürüyüşe çıkmıştım, o zaman düşürmüş olmalıyım.”
Bana önce teşekkür etti, sonra da, küçük de olsa, bir armağan vermek istediğini söyledi. Bir armağan vermesine gerek olmadığını söyledim, fakat bir kabahat işlediğimi de saklamadım:
“İstemeyerek de olsa, içindeki özel mektubunuzu okudum” dedim. “Amacım, cüzdanın sahibine ait bir bilgi bulabilmekti, yalnızca…”
Bay Goldstein’ın yüzündeki gülümseme birden kayboldu:
“Demek benim özel mektubumu okudun?” dedi.
Mektupta yazılanların ötesindeki bildiklerimi de açıkladım:
“Mektubunuzu okumakla kalmadım, ayrıca Hannah’ın nerede olduğunu da buldum, onu da biliyorum” dedim.
Birden heyecanlandı, oturduğu yerde doğruldu:
“Hannah mı?” dedi. “Gerçekten biliyor musun onun nerede olduğunu?.
Ve sorusunun yanıtını beklemeden, birbiri ardısıra sormaya başladı:
“Hannah nasıl? İyi mi? Hâlâ, eskisi kadar güzel mi? Lütfen, lütfen anlat bana.”
Bu kez gülümsemek sırası bana gelmişti:
“Hannah çok iyi ve hâlâ onu tanıdığın zamanki kadar güzel” dedim.
Ellerini uzattı, benim ellerimi avuçlarının içine aldı, yalvarırcasına bir ses tonuyla sordu:
“Onun nerede olduğunu söyler misin lütfen bana, bayım?” dedi. “O kızı o kadar çok sevmiştim ki, bu mektubu aldıktan sonra tüm yaşamım karardı. Hiç evlenmedim ve hatta evlenmeyi düşünmedim bile… Onu hiç unutmadım,
yaşamım boyu hep sevdim.”
Ellerimi, Michael’ın ellerinden çektim ve koluna girerek onu, koltuğundan kaldırdım. “Gel benimle Michael” dedim.
Asansöre bindik, üçüncü kata indik ve birlikte televizyon salonuna doğru yürüdük. İçerde Hannah, hâlâ televizyon izliyordu.
Biz kapıda durduk, hemşire Hannah’ın yanına gitti ve kapıda, benim iki adım önümde duran Michale’ı işaret etti:
“Bu adamı tanıyor musun, Hannah?” dedi. Hannah, gözlüklerini düzeltti, kapıda duran adama uzun uzun ve dikkatle baktı, fakat ağzından tek sözcük çıkmadı. Michael, olduğu yerden yumuşak bir tonla seslendi:
“Hannah, benim… Ben, Michael…” dedi. “Beni anımsamadın mı, Hannah?”
Hannah, oturduğu yerden kıpırdamadan, kısık bir sesle karşılık verdi:
“Michael! İnanamıyorum! Michael! Sen! Benim Michael’ım…”
Michael birkaç adım daha ilerledi ve Hannah’ın yanına gidip, ona sıkıca sarıldı.
Hemşire onların yanından ayrıldı, kapıya, benim durduğum yere geldi. Benim gibi onun da gözlerinden yaşlar akıyordu.
“Gördün mü, bak?” dedim “Yaşamda, yaşanması gereken herşey, er ya da geç, birgün kesinlikle yaşanacaktır.”
Yaklaşık üç hafta sonra hemşire, iş yerime telefon etti ve beni bir törene çağırdı:
“Başlattığınız bir güzelliğe konulacak son noktayı görmek istemez misiniz?” dedi. “Pazar günü Hannah ve Michael’in nikahları var.”
Hannah ve Michael’in nikah törenleri, sözcüğün tam anlamıyla bir harikaydı. Yaşlılar evinin kadın, erkek tüm yaşlıları, en güzel giysilerini giymişler, yaşamlarının belki de en mutlu gününü yaşıyorlardı.
Hannah, açık bej rengindeki giysisiyle bir güzellik ve şıklık simgesiydi.
Michael ise, lacivert damatlığı içinde, yemin ederim, Sean Connery’den de yakışıklıydı.
Bir nikâh tanığı olarak söylüyorum bu gözlemlerimi…
Aşklarını onsekiz yaşın heyecanı ve duygusuyla yaşayan 76 yaşındaki gelin ile 79 yaşındaki damadın nikâhında keşke siz de bulunsaydınız… Altmış yıl önce “bittiği” sanılan bir aşk öyküsünün, altmış yıl sonra, “kaldığı yerden” nasıl filizlendiğine siz de tanık olacaktınız…*

Çeviren: Nuray Bartoschek

Hayattaki Seçenekler

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:48:00 PST

Ne yapardınız? Kararı siz verin. Komik bir cümle beklemeyin, çünkü yok. Yine de okuyun.

Sorum su: Aynı kararı siz verir miydiniz?

Okuma ve öğrenme zorluğu çeken çocuklara özel eğitim veren bir okul için bağış toplama yemeğinde, çocuklardan birisinin babası katılımcılar tarafından asla unutulmayacak bir konuşma yaptı. Okula ve kendini adamış öğretmenleri kutladıktan sonra şöyle bir soru sordu:

“Dışarıdaki etkenler tarafından etkilenmedikçe doğa her şeyi mükemmel bir şekil ve sırada yapıyor. Ama yine de oğlum Shay, diğer çocukların öğrendikleri gibi öğrenemiyor. Diğer çocukların anlayabildikleri gibi anlayamıyor. Oğlumda doğal olması gerekenler şeyler nerede?”

Bu soru karşısında dinleyiciler sessiz kaldılar.

Baba devam etti. “Ben inanıyorum ki, dünyaya fiziksel ve zekâ engelli Shay gibi bir çocuk geldiğinde, gerçek insan doğası kendini gösterme fırsatını buluyor ve bu da insanların o çocuğa davranış şekillerinde kendini gösteriyor.”

Ve sonra aşağıdaki hikâyeyi anlatmaya başladı:

Shay ve babası bir gün parkta Shayin tanıdığı birkaç çocuğun baseball oynadıklarını gördüler. Shay sordu, “Acaba oynamama izin verirler mi?”

Shay’in babası çoğu çocuğun Shay gibi bir çocuğun takımlarında oynamasını istemeyeceklerini ama aynı zamanda eğer oğluna izin verirlerse oğlunun o çok ihtiyacını duyduğu, engellerine rağmen başkaları tarafından kabul edilmenin özgüveni ve sahiplenme duygusunu vereceğini de biliyordu.

Shay’in babası çocuklardan birinin yanına yaklaştı ve (fazla bir şey beklemeyerek) Shay’in oynayıp oynayamayacağını sordu. Çocuk söyle danışabileceği birilerine baktı ve sonra “Su anda 6 sayı gerideyiz ve oyun sekizinci turunda. Herhalde takıma girebilir ben de onu dokuzuncu turda vurucu olarak sokmaya çalışırım” dedi.

Shay büyük bir gayretle takımın yanına gitti ve yüzünde kocaman bir gülümseme ile takim t-shirtini giydi. Babası gözünde yaş, kalbi sıcak duygularla dolu onu izledi. Çocuklar oğlunun kabul edilmesinden dolayı babanın mutluluğunu gördüler. Sekizinci turun sonunda Shay’in takımı birkaç puan kazandı ama hala 3 sayı gerideydi. Dokuzuncu turun başında Shay eldiveni eline geçirdi ve sağ açık sahaya çıktı. Ona doğru hiç top isabet etmemesine rağmen oyunda olmaktan son derece mutluydu ve babası ona tribünlerden el salladığını gördüğünde yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

Dokuzuncu turun sonunda Shay’in takimi yine puan kazandı. Şimdi bütün kaleler doluydu, oyunu kazanma şansı ortaya çıkmıştı ve vurma sırası Shay’e gelmişti.

Bu noktada Shay’in vurucu olmasına izin vererek oyunu kaybetme riskini mi almalıydılar? Şaşırtıcı bir hamleyle Shay’e sopayı verdiler.

Herkes, isabet ettirme şansının sıfır olduğunu biliyordu, çünkü bırakın vurmayı Shay sopayı bile elinde tutmasını bilmiyordu.

Ama Shay sahaya çıktığında top atıcı, diğer takımın kazanma şanslarını bir kenara bırakarak Shay’e bu fırsatı tanıdıklarını görünce birkaç adım öne giderek yumuşak bir şekilde topu Shay’e doğru fırlattı. Shay zorlukla sopayı savurdu ama ıskaladı. Atıcı tekrar birkaç adım öne doğru geldi ve topu yine yumuşak bir şekilde Shay’e doğru attı. Shay sopayı savurdu ve hafifçe dokunarak yere atıcıya doğru vurdu.

Oyun şimdi bitecekti. Atıcı topu yerden aldı ve ilk kaledeki adamına kolaylıkla atabilecek ve Shay’i sobeleyerek oyunu bitirebilecekti.

Ama atıcı topu aldı ve ilk kaledeki adamının başının üzerinden diğer takım arkadaşlarının erişemeyeceği yere fırlattı.
Tribünlerdeki herkes ve iki takımda bağırmaya başladılar, “Shay, ilk kaleye koş, ilk kaleye koş!”
Shay hayatında hiç bu kadar uzağa koşmamıştı ama ilk kaleye gidebildi. Şaşkınlıktan büyümüş gözleriyle yere çöktü.

Herkes bağırmaya devam etti,
“İkinci kaleye koş, ikinci kaleye koş” Nefes nefese Shay zorlukla ikinci kaleye koşabildi. Shay ikinci kaleye geldiği
sırada açık sahada diğer takımdan biri topu almıştı…
Takımın en küçüğü olan bu çocuk kahraman olma şansını elinde tutuyordu. Topu ikinci kaledeki adamına atabilirdi ama top atıcısının niyetini anladığından o da kasıtlı olarak topu üçüncü kaledeki arkadaşının başının üzerinden attı.

Herkes bağırıyordu, “Shay, Shay, Shay, bütün yolu koş Shay”

Karşı takımdan birinin yardım ederek onu üçüncü kaleye doğru döndürmesiyle Shay üçüncü kaleye koşabildi, “Üçüncüye koş! Shay, üçüncüye koş!”

Shay üçüncüye gelirken diğer takımdaki çocuklar ve seyirciler ayağa kalkmışlardı ve bağırıyorlardı, “Shay, hepsini koş! Hepsini koş!” Shay hepsini koştu ve oyunu takımı için kazanan bir kahraman olarak herkes tarafından alkışlandı.

“O gün”, dedi babası, gözlerinden yaşlar aşağıya doğru süzülerek, “iki takımdaki çocuklar da dünyaya bir parça sevgi ve insanlık getirmeyi başardılar”.

Shay bir sonraki yaza yetişemedi. O kış öldü. Bir kahraman olduğunu ve babasını mutlu ettiğini ve eve geldiğinde annesinin de gözyaşları içinde onu kucakladığını asla unutmadı.

İntikam

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:47:00 PST

Aaron Hacker’in emlak bürosunun önünde New York plakalı kırmızı, spor bir araba durdu. Arabadan inen şişman adam, büroya doğru yürüdü. Sıcaktan ter, ince elbisesinin üstüne kadar çıkmıştı. 50 yaşında görünüyordu. Yüzü heyecandan kızarmış, fakat kısık gözlerindeki kararlı, donuk bakış değişmemişti. İçeriye girince başıyla Aaron’a selam verdi.

- ”Bay Hacker?” Aaron gülümseyerek,
- ”evet benim, sizin için ne yapabilirim. Bay..?”

Şişman adam,

- ”Dill” diyerek kendisini tanıttı. ”Zamanım çok az, hemen konuya girsek iyi olacak.” dedi.

- ”Benim için de iyi olur Bay Dill. İlgilendiğiniz belli bir yer var mı?”

- ”Doğrusunu isterseniz, evet. Kasabanın kenarındaki eski bina.”

- ”Sütunlu ev mi?”

- ”Ta kendisi. Yanılmıyorsam üzerinde SATILIK tabelası var.” Aaron kuru bir sesle,

- ”Evet, bizim satış listemizdedir.” Kalınca bir defterin yapraklarını karıştırdı. Sonra daktilo ile yazılmış bir sayfayı işaret etti:

”160 yıllık bina. 8 odası, 2 banyosu, otomatik gaz fırını, geniş terasları, çevresinde ağaçları var. Çarşıya, okula yakın. 750.000 dolar.”diye okudu ve ekledi:

- ”Hala ilgileniyor musunuz?”

Adam oturduğu yerde rahatsız olmuş gibi kıpırdandı. “Neden olmasın. Olumsuz bir yanı mı var?”

Aaron, “Aslına bakarsanız,” dedi. “Bu evi defterime yalnızca yaşlı Sade Grim’in hatırı için kaydettim.Ev asla onun istediği kadar etmez. Uzun zamandır onarım görmemiş çok eski bir binadır. Kirişlerden kimi bir kaç yıl içinde çökecek durumda. Bodrumu ise yılın yarısında su ile doludur.”

- ”Öyleyse sahibesi neden bu kadar çok istiyor.”

Aaron omuz silkti. “Herhalde kendisi için manevi değeri olacak. Çok eskiden beri ailesine aitmiş.” Şişman adam gözlerini yerde gezdirdi. “Bu çok kötü.” dedi. Başını kaldırıp Aaron’a baktı ve çekingen bir biçimde gülümsedi. “Hoşuma gitmişti. O, nasıl söylesem bilemiyorum, tam aradığım evdi.”

Aaron güldü. “100.000 dolara belki iyi bir alışveriş olurdu ama, 750.000 dolara…Sanırım Sade’in düşüncesini de anlıyorum. Hiç bir zaman fazla parası olmadı. Kendisine kentte çalışan oğlu bakıyordu. Sonra adam 5 yıl önce öldü. Onun için ev satmanın akıllıca bir iş olacağını biliyor. Fakat gönlü bir türlü evden ayrılmaya razı olamıyor. Bu yüzden eve kimsenin almaya yanaşamayacağı bir fiyat koyuyor. Böylece kendini avutuyor.”

Üzgün bir ifade ile başını salladı.”Dünya ne kadar garip değil mi?”

Dill soğuk bir sesle “Evet.” dedi. Sonra ayağa kalktı. “Kendisini bulup fiyatı biraz düşürmesini isteyeceğim.” Otomobilini Bn.Grim’in evinin önündeki yıkık dökük çürümüş tahta parmaklıkların önüne park etti. Evin çevresini tümüyle yabani otlar kaplamıştı. Kapıya çıkan kadın kısa boylu, beyaz saçlı idi. Yüzündeki hatlar, küçük inatçı görünüşlü çenesine kadar iniyordu. Havanın sıcak olmasına karşın sırtında kalın, yün bir örme hırka vardı.

- ”Bay Dill olmalısınız.”dedi, “Aaron Hacker buraya gelmekte olduğunuzu telefonda söyledi. İçeri girmez misiniz?”

- Dill, “Dışarısı korkunç derecede sıcak.” diye söylendi.

- ”Öyleyse içeri girin. Buzluğa biraz limonata koymuştum. İçeriz.”

İçerisi loş ve serindi. Pancurlar kapatılmıştı. Eski tarz geniş koltuklarla döşenmiş büyük bir salona girdiler. Yaşlı kadın ellerini sıkı kenetleyerek sallanan bir sandalyeye oturdu. Şişman adam öksürdü…

- “Bn. Grim, az önce emlakçınız ile konuştum.”

Kadın,”Tümünden haberim var.” diye sözünü kesti.

- “Aaron fikrimi değiştirebileceğiniz düşüncesi ile sizi buraya yollamakla akılsızlık etmiş. Doğrusunu isterseniz amacımın bu olduğuna da pek emin değilim.”

- ”Bayan Grim, sizinle biraz konuşabileceğimi sanmıştım.” Bn. Grim sallanan sandalyesini gıcırdatarak arkasına yaslandı.

- ”Konuşmak için para alınmaz, ne istiyorsanız söyleyin.”

- ”Evet, haklısınız.” Adam beyaz bir mendille yüzünün terini sildi.

- ”İzin verirseniz anlatayım. Bir iş adamıyım. Bekarım.Uzun yıllar çalıştım ve iyi bir servet yaptım. Artık dinlenmeyi hak ettim. Yaşamımın sonlarını geçirebileceğim sakin bir yer arıyorum. Burayı sevdim. Bir kaç yıl önce Albany’ye giderken buradan geçmiştim. O zaman bir gün buraya yerleşebileceğimi düşünmüştüm. Bugün kasabadan tekrar geçerken, burayı gördüm. Tam istediğim yerdi.”

- ”Burayı ben de severim, Bay Dill. Böyle oldukça yüksek bir fiyat isteyişimin nedeni de bu zaten.”

Dill gözlerini kaldırıp yaşlı kadına baktı.

- “Oldukça yüksek bir fiyat değil mi? Kabul etmelisiniz ki Bn.Grim, bu günlerde böyle bir ev en fazla…”

”Yeter.” diye bağırdı kadın.

- “Bay Dill bu konuda sizinle kesinlikle tartışmak istemiyorum. Eğer istediğim parayı vermeyecekseniz, üzerinde durmayalım.”

- ”Fakat, Bn. Grim.”

- ”İyi günler Bay Dill.”

Adamın da aynı şeyleri yapmasını belirten bir tavırla ayağa kalktı. Fakat adam kalkmadı.

- “Bir dakika bayan, delilik olduğunu biliyorum ama, istediğiniz parayı ödeyeceğim.”

Yaşlı kadın uzun süre adama baktı.

- “Emin misiniz, Bay Dill?”

- ”Kesinlikle, yeterince param var. Eğer evi satmanızın tek yolu buysa, parayı alacaksınız.”

Grim hafifçe gülümsedi.

- ”Sanırım limonata iyice soğumuştur. Size getireyim. Siz içerken ben de evi anlatırım.”

Kadın elinde tepsi ile geriye döndüğünde Dill yine mendille alnındaki terleri siliyordu.Limonatayı zevkle yudumlamaya başladı.
Yaşlı kadın sallanan sandalyesine yaslanırken

- “Bu ev.” Diye söze başladı. ”1902’den beri aileme aittir. Kasabadaki en sağlam ev olmadığını da biliyorum. Oğlum Michael doğduktan sonra bodrumum su bastı. O günden bu yana da bir türlü kurutamadık. Aaron bazı yerlerin çürüdüğünü de söylüyor. Yine de bu eski evi severim. Bilmem anlatabiliyor muyum?”

- Dill, “Evet.” dedi.

- ”Michael 9 yaşında iken babası öldü. Ondan sonra sıkıntılar başladı. Michael belki de benden çok babasını özlüyordu. Çok vahşi ve haşin bir çocuk olmuştu. Liseyi bitirince kasabayı terkedip kente gitti. Çok hırslı bir insandı. Kentte ne yaptığını bilmiyorum. Fakat başarıya ulaşmış olmalıydı. Bana düzenli para gönderirdi.” Gözleri nemlenmişti.
”Kendisini 9 yıl görmedim. Dokuz yıl sonra geldiğinde başı dertte idi. Zayıf ve yaşlanmış bir durumda bir gece yarısı çıka geldi. Yanında ufak, siyah bir valizden başka bir şey yoktu. Valizi elinden almak istediğim zaman bana vurdu. Bana, annesine vurdu. Ertesi gün bir kaç saat için evi terketmemi söyledi. Ne yapmak istediğini açıklamadı. Döndüğümde valiz ortadan yok olmuştu.”

Şişman adam gözlerini limonata bardağına dikmiş öylece dinliyordu.

”O gece evimize bir adam geldi. İçeriye nasıl girdiğini bilmiyorum. Michael’ın odasından sesler duydum. Oğlumun içinde bulunduğu tehlikenin ne olduğunu öğrenmek istiyordum. Kapının arkasından dinlemeye çalıştım. Fakat yalnızca bağrışmalar tehditler ve…” Bir an durakladı. Omuzları sarsılıyordu…

”…ve bir silah sesi duydum.” diye devam etti. “İçeriye girdiğim zaman yatak odasının penceresi açıktı ve yabancı gitmişti. Michael’ımda yerde yatıyordu. Ölmüştü. Tüm bunlar bundan 5 yıl önce oldu. Ondan sonra polis bana olanları anlattı. Michael ve tanımadığım o adam birçok suç işlemişler. Bir sürü yerlerden bir kaç milyon dolar çalmışlar. Michael parayı alıp kaçmış. Parayı bu evde, hala bilemediğim bir yerde saklamıştı. Sonra diğer adam hissesini almak için oğlumu arayıp bulmuştu. Paranın yok olduğunu görünce de oğlumu öldürmüştü.”

Başını kaldırıp adama baktı.

”İşte o zaman evimi 750.000 dolara satışa çıkardım. Bir gün oğlumun katilinin döneceğini biliyordum. O bir gün gelip fiyat ne olursa olsun evi almak isteyecekti. Bütün yapacağım, yaşlı bir kadının köhne evine bu kadar çok para vermeye razı olacak adamı buluncaya kadar beklemekti.”

Sandalyesini ağır ağır sallıyordu. Dill bardağı yere bıraktı, diliyle dudaklarını yaladı.”Uf!” dedi. Bu limonata çok acı…” Bakışları canlılığını kaybetti, hafif titreme ile başı, omuzunun üzerine cansız düştü.

Martıların Hikayesi

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:46:00 PST

Zamanın birinde köyde çok güzel bir prenses varmış.

Babası kızı yola çıktığında herkesin başlarını eğmesini ve kızına bakmamasını istermiş …

Prenses sokağa çıkar çıkmaz herkes pencereleri kapatır hemen başlarını öne eğerlermiş.

Yine böyle bir günde bir köylü dayanamamış ve prenses yoldan geçerken hafifçe başını kaldırıp bakmış .

o sırada prensesle göz göze gelmişler ve aşık olmuşlar.!

Kral bunu duyunca çok öfkelenmiş ve hemen köylünün öldürülmesi emrini vermiş.

Prenses babasına yalvarmış yakarmış ve öldürürlmemesine ikna etmiş.

köylüyü bir ıssız adaya atmışlar…

prenses ve köylü sürekli bu ada da mektuplaşmışlar.

mektuplaşmayı sağlayanda martılar olmuş…
Ama birgün oğlan bir mektup yazar ve mektubun sonu şöyledir ; ” Artık hasretine dayanamıyorum , bu sana son mektubum ” bir martıya verir ve prensese götürmesini söyler..

Ne varki martı mektubu alır ve prensese götürürken , mektup ağzından denize düşer … !!

penses günlerce oturup mektup bekler kimse prensesi o camdan ayıramaz.
bunu duyan martılar olaya çok üzülürler .!!

Ve !! işte o gün bu gündür . Bütün martılar denizde hala o mektubu ararlar .!!

Mükemmel bir aşk hikayesi…

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:46:00 PST

Bir otobüs duraginda karsilasmislardi ilk kez…. Biri tipta okuyordu, öbürü mimarlikta. O ilk karsilasmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karsilasabilmek için, hep ayni saatte, ayni duraktan, ayni otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç… Birbirileriyle konusacak cesareti bulmalari biraz zaman aldi ama sonunda basrdilar. Ikisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardi aslında. Delikanli arkadasinda kaldigi için o duraktan binmisti otobüse, kiz ise ablasinda…. Sirf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çikip, sehrin öbür ucundaki o duraga, onlarin duragina geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra… Okullarini bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu… Bazen issiz, bazen parasiz kaldilar ama öylesine siki kenetlenmisti ki yürekleri ve elleri hiçbir seyi umursamadilar. Ayin sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarinda da hep mutluydular. Zaman asimina ugrayan, aliskanliklara yenik düsen, banka hesabinda para kalmadigi için ya da tam tersine o hesabi daha da kabarik hale getirmek uguruna bitip-tükeniveren sevgilerden degildi onlarinki… Günler günleri, yillar yillari kovaladikça sevgileri de büyüdü, büyüdü… Tek eksikleri çocuklarinin olmamasiydi. Zorlu bir tedavi sürecine ragman çocuk sahibi olmayinca, “bütün mutluluklarin bizim olmasini beklemek, bencillik olur” diyerek devam ettiler hayatlarina. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler… “Senin için ölürüm” derdi kadin, simsiki sarilip adama ve adma “Hayir, ben senin için ölürüm” diye yanit verirdi hep… Bazen eve geldiginde, aynanin üzerinde bir not görürdü kadin, “Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafina bak….” Kütüphanenin ikinci rafinda baska bir not olurdu, “Mutfaktaki masanin üzerine bak ve seni çok sevdigimi sakin unutma” Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notlari okuya okuya kosturan kadin, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdigi çikolatalar, kimi zaman da pahali armaganlarla karsilasirdi… Aldigi hediyenin ne oldugu önemli degildi zaten…. Hayat ne kadar hizli akarsa aksin, isleri ne kadar yogun olursa olsun hep birbirlerine ayiracak zaman buluyorlardi bulmasina ama kirkli yaslarin ortalarina geldiklerinde, daha az çalismaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrildi ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye basladi. Kadin da mimarlik bürosunu kapadi ve sadece özel projelerde görev aldi. Artik daha fazla beraber olabiliyorlardi. Bir gün sahilde dolasirken, harap durumda bir ev gördü kadin, üzerinde “satilik” levhasi asili olan. “Ne dersin, bu evi alalim mi?” dedi adama. “Bu viraneyi yiktirir, harika bir ev yapariz. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terasi olan, martilari kahvaltiya davet edecegimiz bir deniz evi yapalim burayi…” “Sen istersin de ben hiç hayir diyebilirmiyim?” diye yanit verdi adam. “Amerika’daki tip kongresinden döner dönmez ararim emlakçiyi… Kaç para olursa olsun, burasi bizimdir artik….” Sadece bir hafta ayri kalacaklarini bildikleri halde, ayrilmalari zor oldu adam Amerika’ya giderken.Her gün, her saat konustular telefonla. Gözyaslari içinde kucaklastilar havaalaninda. Fakat birkaç gün sonra, kocasinda bir tuhaflik oldugunu fark etti kadin. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konusmaktan kaçiniyordu. Onu neselendirmek için, sahildeki evi hatirlatti ve çizdigi projeyi verdi kadin ama hiç beklemedigi bir cevap aldi: “Canim, o ev bizim bütçemizi asiyor. Sen en iyisi o evi unut…” Mutsuzluk, mutlulugun tadina alismis insanlara daha da aci, daha da çekilmez gelir. Kadin, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardi adama, “Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat” diye dil döktü bos yere… Yillardir sevdigi adam, duyarsiz ve sevgisiz biriyle yer degistirmisti sanki. Ona ulasmaya çalistikça, beton duvarlara çarpiyordu kadin, her çarpmada daha fazla kaniyordu yüregi… Bir gün, çocuklugunun, gençliginin ve bütün hayatinin birlikte geçtigi arkadasina dert yanarken, “Artik dayanamiyorum, sana söylemek zorundayim” diye sözünü kesti arkadasi. “O, seni aldatiyor. Is yerimin tam karsisindaki restoranda genç bir kadinla yemek yiyiyor her öglen. Sonra sarmas dolas biniyorlar arabaya….” “Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanlari” diye bagirdi kadin. Onca yillik arkadasini, kendisini kiskanmakla suçladi…. Ertesi gün, ögle vakti o restoranin hemen karsisinda bir köseye sindi sessizce ve peri masallarinin sadece masal oldugunu anladi… Kocasinin eskiden ayni hastanede çalistigi genç çocuk doktorunu tanidi hemen. Bazen evlerinde agirladiklari kadina nasil sarildigini gördü adamin… Aksam kocasi eve gelir gelmez, bazen bagirip, bazen aglayarak, bazen ona simsiki sarilip bazen de yumruklayarak haykirdi suratina her seyi. Inkar etmedi adam. Zamanla duygularin degisebildigi, insanlarin orta yasa geldiklerinde farklilik aradigi gibi bir seyler geveledi agzinda ve bavulunu alip gitti evden. Kapidan çikarken, “son bir kez kucaklamak isterim seni” diyecek oldu ama kadin, “defol” dedi nefretle… Ilk celsede bosandilar… Modern bir ask hikayesinin böyle son bulmasina kimse inanamadi. Arkadaslarinin destegiyle ayakta kalmaya çalisti kadin. Adamin, sevgilisiyle birlikte Amerika’ya yerlestigini ögrendi. Bazen yalniz kaldiginda, onu hala sevdigini hissedince, aglama nöbetleri geçiriyor, askin yerini, en az onun kadar yogun bir duygu olan nefretin almasi için dua ediyordu. Aradan bir yil geçti… Her seyin ilaci oldugu söylenen zaman bile, kadinin derdine çare olamamisti. Bir sabah, israrla çalan zilin sesiyle uyandi. Kapiyi açtiginda, karsisinda o kadini gördü. “Sen, buraya ne yüzle geliyorsun” diye bagirmak istedi ama sesi çikmadi. “Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konusmamiz gerekiyor.” dedi genç kadin. Kanepeye ilisti ve zor duyulan bir sesle konusmaya basladi: “Hiçbir sey göründügü gibi degil aslinda. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yil Amerika’daki kongre sirasinda ögrendi hastaligini ve yaklasik bir senelik ömrü kaldgini. Buna dayanamayacagini, hep söyledigin gibi onunla birlikte ölmek isteyecegini biliyordu. Seni kendinden uzaklastirmak için, benden sevgilisi rolünü oynamami istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika’ya yerlestigimiz yalanini yaydi. Oysa ilk karsilastiginiz otobüs duraginin karsisinda bir ev tutmustu. Tedavi görüyor ve kurtulacagina inaniyordu ama olmadi. Gece fenalasmis, bakicisi beni aradi, son anda yetistim. Sana bu kutuyu vermemi istedi…” Gözlerinden akan yaslari durduramayacagini biliyordu kadin. Hemen oracikta ölmek istiyordu. Eline tutusturulan kutuyu açmayi neden sonra akil edebildi. Itinayla katlanmis bir sürü kagit duruyordu kutuda. Ilk kagitta, “Lütfen bütün notlari sirayla oku bir tanem” diyordu… Sirayla okudu; “Seni çok sevdim”, “Seni sevmekten hiç vazgeçmedim”, “Senin için ölürüm derdin hep, dogru söyledigini bilirdim.” “Fakat benim için ölmeni istemedim” “Simdi bana söz vermeni istiyorum.” “Benim için yasayacaksin, anlastik mi?” son kagidi eline alirken, kutuda bir anahtar oldugunu gördü kadin… Ve son kagitta sunlar yaziliydi: “Sahildeki evimizi senin çizdigin projeye göre yaptirdim. Kocaman terasta martilarla kahvalti ederken, ben hep seni izliyor olacagim….”

Ben O Çocukları Sevdim

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:45:00 PST

BEN O ÇOCUKLARI SEVDİM

Bir profesör, sosyoloji sınıfındaki öğrencilerini Baltimore şehrinin kenar mahallesine göndermiş ve o bölgede yaşayan 200 erkek çocuğun durumlarını araştırmalarını ve her bir çocuğun geleceği hakkında bir değerlendirme yapmalarını istemişti.

Araştırma yapan öğrencilerin hemen hepsi bu çocukların gelecekte hiç bir şanslarının olmadığını dile getirmişlerdi.

Bundan tam 25 yıl sonra bir başka sosyoloji profesörü, araştırmaları esnasında bu çalışmayı buldu ve öğrencilerinden bu projeyi sürdürmelerini ve aynı çocuklara ne olduğunu araştırmalarını istedi.

Öğrenciler o bölgeden taşınan ya da ölen 20 çocuk dışındaki 180 çocuktan 176’ sının olağanüstü bir başarı gösterip avukat, doktor,ya da iş adamı olduklarını ortaya çıkardılar.

Profesör çok etkilenmişti. Bu konuyu izlemeye karar verdi.

Birer yetişkin olan o çocukların hepsi o bölgede yaşadıkları için, her biriyle buluşmaşansı oldu.

“O koşullarda nasıl bu kadar başarılı oldunuz?” sorusuna verdikleri cevap hep aynıydı.

“Mahalle okulunda bir öğretmeniz vardı. Onun sayesinde.”

Profesör, bu öğretmeni çok merak etmişti. Hâlâ hayatta olduğunu öğrendiği yaşlı öğretmenin izini bulması çok zor olmadı. Kendisini ziyaret etmek için evine kadar gitti.

Karşısında yılların yüzüne eklediği kırışıklıklara rağmen hâlâ dinç duran bir kadın buldu. Merakla yaşlı kadına bu çocukları kenar mahalleden kurtarıp, başarılı birer insanve yetişkin olarak hayata nasıl kazandırdığını bunun sihirli bir formülüolup olmadığını sordu.

Yaşlı öğretmenin gözleri parladı ve dudaklarının kenarında bir gülümseme belirdi.

“Çok basit.” dedi. “Ben o çocukları sevdim”

“Bir ülkenin geleceği o ülke insanlarının göreceği eğitime bağlıdır. -EİNSTEİN”

“Ögretmen Kardeşime Hitaben”

Borç Alacak

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:44:00 PST

Küçük oğlumuz annesine geldi ve ona kağıdı uzattı.
Annesi ellerini önlüğüne kuruladıktan sonra kağıdı okumaya başladı :
Çimleri biçtiğim için. 5 dolar
Bu hafta odamı temizlediğim için. 1 dolar
Alışverişe gittiğim için. 50 sent
Küçük kardeşime baktığım için 25 sent
Çöpü attığım için 1 dolar
İyi bir karne getirdiğim için 5 dolar
Bahçeyi temizlediğim için 2 dolar
Toplam borç 14 dolar 75 sent

Annesi umutla kendisine bakan oğlumuza baktı. Eline bir kalem aldı, kağıdın arka yüzünü çevirdi ve şunları yazdı:

Seni dokuz ay karnımda taşıdım: Bedava.
Hasta olduğunda başını bekledim, elimden geleni yaptım, senin için dua ettim: Bedava
Yıllar boyu değişik nedenlerle senin için gözyaşı döktüm: Bedava.
Senin için geceler boyu kaygı duyup, uykusuz kaldım: Bedava.
Oyuncaklarını topladım, yemeğini hazırladım, giysilerini yıkadım, ütüledim: Bedava yavrum.
Ve bunların hepsini topladığın zaman gerçek sevginin bedelinin olmadığını görürsün: Bedavadır çünkü.
Oğlumuz annesinin yazdıklarını okuyunca gözleri doldu. Annesine baktı ve “Anneciğim, seni seviyorum.” dedi. Sonra annesinin elinden kalemi aldı ve kağıda büyük harflerle şunları yazdı :

“HEPSİ ÖDENMİŞTİR…”

Özgeçmişinizi nasıl kontrol edeceksiniz?

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:41:00 PST

Bir işe başvurdunuz ve özgeçmişiniz işverenin önüne geldi. O işe alınabilmenizin tek yolu olan mülakata çağrılabilmeniz için süreniz başladı. İşvereni etkilemek için 10-15 saniyeniz var. Bu süre içinde onlarca belki de yüzlerce başvuru içinden başarıyla sıyrılıp görüşmeye çağrılmak istiyorsunuz. Peki özgeçmişiniz bu 10-15 saniyeyi başarıyla geçebilecek mi? Word formatındaki özgeçmişiniz için şu soruları sorun:

İlk izlenim

Özgeçmişiniz orijinal mi görünüyor yoksa bir yerden alıntı gibi mi?
Yeterli boşluklar kullanılarak bölümleri açıkça belirlenmiş, biçim olarak okuma isteği uyandıran bir özgeçmiş mi? Tasarımı profesyonelce yapılmış gibi mi yoksa baştan savma mı görünüyor?
Başvurduğunuz pozisyona ne kadar uygun olduğunuzu gösteren yetkinliklerinizin/niteliklerinizin özetlendiği bir bölüm var mı?
Uzunluğu ve genel görünümü iş tecrübenize, kariyerinize ve hedefinize uygun mu?

Görünüm

Hoş görünümlü ve zarif bir görsel sunumu var mı?
Yazı karakteri tasarıma uygun ve rahat bir okuma sağlıyor mu? Tüm yazı boyunca aynı yazı karakteri ve standart boşluklar kullanılmış mı?
Maddeleme işaretleri, kalın veya altı çizili karakterler kullanılarak okuyucu yönlendirilmiş, önemli noktalar vurgulanmış mı?
Yazının kapladığı alan ile boş alan arasında bir denge var mı? (Boşluklar okuyucuyu rahatlatır. Ama dengeyi iyi kurmak gerek.)
Yazıların başı ve sonu iyi hizalanmış mı?

Bölümler

Tüm bölümler açıkça sınıflandırılmış mı?
Bölümler, en güçlü yönleriniz öne çıkacak şekilde dizilmiş mi?
İş tecrübeleriniz, en son tarihlisi en üstte olacak şekilde sıralı mı?

Kariyer hedefi

Kariyer hedefinize, en başta bir başlık altında, hedefler ve niteliklerinizden kısaca bahsederek yer verilmiş mi?
Özgeçmişiniz belli bir kariyer hedefi doğrultusunda mı hazırlanmış, yoksa her işe uygun olsun diye mi?
Kariyer yönünüzü değiştirmek için hazırladığınız bir özgeçmiş ise, bu açıkça belirtilmiş mi? Deneyimlerinizin yeni kariyerinize uygun olduğu belli oluyor mu?

Başarılar

Başarılarınızın tamamı yer alıyor mu?
Başarılarınız rakamlarla desteklenmiş mi? (Örneğin yüzdeler, toplam miktarlar veya diğer somut ölçütler)
Başarınızın ne olduğu güçlü ifadelerle anlatılarak vurgulanmış mı?
Sorumluluklarınız ile başarılarınız birbirinden ayrılmış mı?

Uygunluk

Yer verdiğiniz bilgiler başvuruda istenen niteliklere uygun mu?
Özgeçmişin içeriği kariyer hedefinizi destekliyor mu?
Başvurduğunuz sektördeki terimleri, anlamlı ve çarpıcı bir anlatım ile destekleyerek kullanmış mısınız?
Başvurduğunuz işle ilgisi olmayan başarılarınız ve ödülleriniz yer almıyorken, ilgili ve etkileyici olanlar yer alıyor mu?

Yazım tarzı

“Ben yaptım, benim başarımdı” gibi ifadelerden kaçınılmış mı?
İçeriğin akışı mantıksal olarak sıralanmış ve kolay anlaşılır mı?
İmla ve dil bilgisi hataları, harf eksiklikleri bulunuyor mu? Şimdi özgeçmişinize bir de bu açıdan bakmalısınız.

Kaynak: Monster CareerNews

İş Stresi Vücudunuzu Yıpratmasın

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:40:00 PST

İş stresi farklı şekillerde ortaya çıkar ve vücudu çok etkiler. Ufak stresler, iş yapmak ya da telefonlara bakmak istememe gibi nedenlerle oluşabilir. Büyük stresler ise, aşırı çalışmaktan, iş olmamasından, verimsiz çalışmaktan, işleri yetiştirememe korkusundan kaynaklanabilir. Ağır stres faktörleri insanların mutsuz ve işinde verimsiz olmasına neden olur. İş stresi sağlık kadar ev yaşamını da etkiler. Stresin azı yaratıcılığın ve kişisel gelişimin artmasına neden olurken, yüksek stres teklikelidir ve kronik hastalıkların artmasına ya da yeni rahatsızlıkların ortaya çıkmasına neden olabilir. İş stresinin 7 nedeni…
1- Kontrol… İş stresi ile yakından ilgilidir. Kontrol etmeniz gereken işler, güvenememe, karar vermek zorunda kalma iş stresinin önemli nedenlerindendir.
Bunun sonucunda kalp sorunları ya da stresle ilişkili hastalıklar görülebilir.
2- Yetenek… Yeteneklerinizi iyileştirmek hakkında endişeli misiniz? Yeterince çalıştınız mı yoksa yok çok yeterli değil mi? İşiniz garanti mi? Bu tür sorular, işe güvensizlik birçok kişinin büyük stres kaynağıdır.
3- Açıklık… İş yerinizdeki görevlerinizin yeterince açık olmamasıdır. Değişkenlik, departmanınızın ya da organizasyonunuzun hedefleri stres nedenidir.
4- İletişim… İş yerlerindeki tansiyonun artma nedeni sıklıkla yetersiz iletişimin sonuçlarıdır. Endişeler, düş kırıklıkları ya da diğer duyguları açıklamadaki bir yeteneksizlik stresin ortaya çıkma nedenidir.
5- Destek… İşveren tarafından desteklenmediğinizi hissetmek, iş yerindeki diğer problemlerin çözümünü zorlaştırabilir. Bu da strese neden olur.
6- Değer, önem… İşinizi anlamlı ve gurur duyulacak bulmuyorsanız stresli bir işiniz olduğunu düşünebilirsiniz.
7- Sorumlulukların artması… İşinize eklenen yeni sorumluluklar stresi yükseltir.

İş stresinizi yönetmek
Stresi azaltıcı önerilerden istifade edebilirsiniz
* Kariyerinizdeki performansınız ve işiniz hakkında en az yılda bir kez uzmanla görüşün. En iyisi 3 ya da 6 ayda birdir. Eğer performans değerlendirmesi hayatınının zaten parçasıysa tekrar gözden geçir, strese neden olan etkenleri bulmak için aşağıdaki soruları ya da benzer soruları kendine yöneltebilirsin.
- Bu pozisyondan beklentilerim nedir?
- Şirket nereye gidiyor ve bu planın içinde nasıl yükselerim?
- İşimi nasıl yapıyorum?
- Güçlü yönlerim nelerdir?
- İlerleme noktaları nelerdir?
- Eğer işimle bir problem olursa benden ne beklenebilir?
- Şimdiki yüksek performansım devam ederse, nasıl ve ne zaman ödüllendirilebilirim?
* Vaktinizi iyi yönetin. İşinizden ya da evinizdeki ofisinizden ayrılmak için bu önemlidir.
* İşinizi daha iyi yapmak için ara vermiyorsanız, bunun için yoğun stres altında kalma bedeli ödersiniz. Ara vererek çalışmak sizin motivasyonunuzu olumlu etkileyecektir.
* Eğer işvereniniz rahat çalışma planını tercih ediyorsa, bunu kendi çalışma stilinizi oluşturmak için kullanabilirsiniz. Örneğin, daha uzun bir öğle arası için işe erken başlayabilir, böylece dışarı da rahatlamak için zaman yaratabilirsiniz.
* Fişleri çekin. Telefon ya da internet, müşteriler, şirket çalışanları yani herkesin size ulaşabilmesini sağlayan bir araçtır. Teknolojinin işveren ile kendi zamanının sınırlarını geçmesine izin verme. Cep telefonunu işyerinde bırak, yanında taşıman kesinlikle gerekli değildir. Evden e-maillerini kontrol etmekten kaçın.
* İşini ne zaman bırakacağını bil. İşin stresli olduğu için gerçekten felaket hissediyorsan ve öneriler senin için faydalı değilse belki işini değiştirmeyi düşünme zamanı olabilir.
* Problemin sizden mi yoksa işinizden mi kaynaklandığından emin olun. İşinizi bırakmadan önce diğer iş seçeneklerini araştırın. İşsiz olmak sizi daha çok stres altına sokabilir. En ideali işten ayrılmadan önce iş bulmaktır. Bazen bu da mümkün olmayabilir. İşsizlik ya da işinizdeki olumsuzluklardan hangisinin sizin için daha az stresli olduğuna karar verin ve buna göre hareket edin.

9 Adımda Kendinize Olan İnancınızı Geliştirin

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:40:00 PST

Yaşamda herhangi bir amaca ulaşmak için, başarılı olacağınıza inanmanız gerekir. Bunu yapmazsanız, büyük ihtimalle başarısız olursunuz. Amaçlarınızın her biri için, ta kalbinizin derinliklerinde, bunları başaracağınıza gerçekten inanıyor musunuz? Herhangi biri için yanıtınız hayırsa, aşağıdaki 9 adımlık süreç, bu inancı geliştirmenize ve hedefinize ulaşmak üzere, kendinize güveniniz tam olarak dev adımlarla ilerlemenize yardımcı olacaktır.1) Sonucun imkan dahilinde olduğundan emin olun.
Belki de bir başkası bu hedefe ulaştı ya da benzeri bir başarı elde etti. Farklı bir şık olarak, bu işin yapılabileceği konusunda içiniz rahat olsun.
2) Sonucun sizin sayenizde mümkün olduğuna inanın.
Hedeflere ulaşma kabiliyetimiz konusunda genellikle sınırlayıcı inançlarımız vardır. Sizi sınırlayan inançlarınızı kontrol etmek ve bunlar için önlem almak önemlidir. Amacınız, hedefin yalnızca mümkün olduğunu değil, sizin sayenizde mümkün olduğunu hissetmektir.
3) Sonuca ulaşmayı gerçekten isteyin.
Bir hedefe ulaşmayı ne kadar çok istersek, ona ulaşmak için üzerinden atlayacağımız engeller de o kadar büyük olur ve sonuçta, kendimize olan inancımız da o ölçüde artar. Gerçekten istediğiniz bir hedefi seçin ve hedefinize ulaştığınız takdirde elde edeceğiniz temel değerleri anlamaya çalışın.
4) Sonucu hak ettiğinize inanın.
Pek çok insan, içten içe, başarıyı hak etmediğine inanır. Harekete geçmeye çalıştıklarında, bu inanç onları kısıtlar; motivasyonlarını kaybederler ve başarısız olurlar. Unutmayın, hedefinize doğru tutarlı bir biçimde çalışırsanız, elde ettiğiniz tüm başarıları hak edersiniz.
5) Hedefinize ulaşmak, sahip olduğunuz diğer inanç ya da değerler ile çelişmemelidir.
Bir girişimci, bir yandan milyonlar kazanmak isterken, diğer yandan çok parası olan insanların açgözlü olduklarına inanabilir. Hedefiniz, diğer inanç ve değerleriniz ile örtüşmüyorsa, bilinçaltınız, bu hedefe ulaşıp ulaşmamanız konusunda şüphe duymanıza yol açarak sizi engelleyebilir. Herhangi bir çelişen inancı ve değeri anlamak ve uzlaştırmak, bütün varlığınızın desteğini alarak hedefe doğru ilerlemenizi sağlar.
6) Bir plan yapın.
Araştırmaya ve plan yapmaya zaman ayırmak, hedefinize nasıl ulaşacağınızı açıkça görmenizi sağlar. Plan ne kadar iyiyse, hedefin ulaşılabilirliği konusunda kendinize olan güveniniz de o kadar artar.
7) Plandaki her adımı atabileceğinize inanın.
Nihai hedefler genellikle öyle büyük ve uzak görünür ki bunaltıcı bir hal alır. Hedefinize ulaşmak, en basit anlatımla başarılabilir küçük adımlar atmak demektir. Planınızdaki her adımın üstesinden gelebileceğinize emin olmak, nihai hedefinizi de başarabileceğiniz anlamına gelir.
8) Planın adımlarını gerçekleştirebileceğinize inanın.
Gerçekleştirebileceğiniz bir planınızın olması, bunu yapacağınız anlamına gelmez. Genellikle bu planın uyması gereken başka taahhütlerimiz ve sınırlamalarımız olur. Bu nedenle, planınızdaki adımları atmaktan sizi alıkoyabilecek engelleri düşünmeli ve bu konuda çalışmalısınız. Daha sonra, ne olursa olsun, planınızı yaşama geçirmek için çabalamalısınız.
9) Hedefinize ulaşma ihtimalinizin olduğuna inanın.
Hedefinize ulaşma ihtimalinin % 80’in üzerinde olduğuna inanmayı amaçlamalısınız. Gözünüzde nihai hedefinize ulaştığınızı canlandırmak ve sahip olduğunuz son şüpheleri de ortadan kaldırmak, başarılı olacağınıza inanarak harekete geçmenizi sağlayacaktır.
Yazar: Nick Best

Kendi Kendine Gizli Sabotajı 10 Adımda Bulun ve Durdurun

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:39:00 PST

Az bilinen ve çoğu zaman inkar edilen bir gerçek var ki insanlar size sizin gizlice istediğiniz biçimde davranırlar. Başkalarının size nasıl davranacağını belirleyen sessiz talebiniz, karşılaştığınız herkesi kapsar ve herkes tarafından algılanır.

İçinizdeki görünmeyen yaşam nedir? Herhangi bir insan ya da olay ile karşılaştığınızda, görünmeye çalıştığınız şeklin tersine, esas hissettiklerinizdir.

Başka bir deyişle, içinizdeki görünmeyen yaşam, gerçek içsel durumunuzdur. Herhangi bir sözcük alışverişi olmadan çok önce, başkalarıyla iletişim kuran iç halinizdir. Sizinle karşılaşan biri, önce iç benliğinizden gelen bu sessiz işaretleri algılar. Bu noktadan itibaren, söz konusu işaretlerin okunmasıyla, ilişkinin temeli oluşur. Ne zaman iki insan karşılaşsa perde arkasında süren bu görünmez diyalog, genel olarak “birbirini tartmak” olarak algılanır.

Genellikle, önümüzde bir güç olarak duran ve başkalarını da etkilemeye çalışan, keşfedilmemiş bir zayıflık tarafından kendimize karşı davranmaya zorlanırız. Bu, kendi kendine gizli sabotajdır. Bir torpilin, vurduğu gemiyi harap etmesi gibi, bu sabotaj da kişisel ve iş ilişkilerimizde dibe vurmamıza neden olur.

Kontrol etme ya da baskın çıkma ihtiyacı duyduğunuz, böylece “istediğiniz” biçimde muamele göreceğinizi umduğunuz herhangi bir kişi, her zaman sizi kontrol edecek ve size davranışları buna göre olacaktır. Neden? Çünkü, herhangi bir istekte bulunduğunuz bir kişi, psikolojik açıdan düşünürsek, her zaman gizlice sizi kontrol eder.

Hiç kimse durup dururken bir başkasına göre daha güçlü ya da üstün olma isteği duymaz. Ancak içinde diğer kişiye göre daha zayıf ya da yetersiz olduğunu gizliden gizliye hisseden bir ruhsal karakter varsa, bu olabilir.

Başka bir kişinin önünde güçlü görünmek için yaptığımız her hareket, aslında o kişi tarafından bir zayıflık olarak algılanır. Bu tespitten şüphe duyuyorsanız, kendi ilişkilerinize ait eski etkileşim ve sonuçları gözden geçirin. Genel kural şudur; başkalarının saygısını kazanmak için ne kadar çok uğraşırsanız, kazanma şansınız o kadar azalır.

Öyleyse, iş başındaymış gibi görünmek amacıyla davranış kalıp ya da tekniklerini öğrenerek başkalarının size karşı muamelelerini değiştirmeye çalışmanın bir anlamı yoktur. Güçlü olmaya çalışmaktan vazgeçin. Bunun yerine, kendinizi zayıf davranmak üzereyken yakalayın. Bu garip talimata çok şaşırmayın. Kısa bir açıklama, bu önerinin akılcı yanını ortaya çıkaracaktır. Aşağıda, başkalarıyla ilişkilerinizi güçlendirdiğinizi sanarak yanılgıya düştüğünüz ve büyük ihtimalle kendinizi gizlice sabote ettiğiniz durumlara 10 örnek sıralanıyor:

1. Bir kimsenin gözüne girmek için ona yaltaklanmak
2. Birinin iyiliği için zoraki ilgi göstermek
3. Ortamı yumuşatmak için önemsiz şeyler söylemek
4. Birinin sözünden çıkmamak
5. Birinin onayını almaya çalışmak
6. Birinin size kızgın olup olmadığını sormak
7. Nazik bir sözcük aramak
8. Birini etkilemeye çalışmak
9. Dedikodu yapmak
10. Başkalarına kendiniz hakkında açıklama yapmak

Bir dahaki sefer yukarıdaki davranışlardan herhangi birine teslim olmak üzere olduğunuzu hissettiğinizde, kendinize hızlı ve basit bir iç test uygulayın. Bu test, kendinizi sabote etmenize neden olabilecek, keşfedilmemiş zayıflıkları arayıp bulmanıza ve yok etmenize yardımcı olacaktır.

Ne yapmalısınız? Bir baskı kontrolü yapın.

Nasıl yapacaksınız?

Uyanık davranın ve yapmak üzere olduğunuz açıklamanın ya da size sorulmadan vermek üzere olduğunuz yanıtın gerçekten istediğiniz şey olup olmadığını anlamak için, kendi içinizde ruh halinizi hızla gözden geçirin. Yapmazsanız oluşabilecek açıklanmamış bir sonuçtan korktuğunuz için mi konuşmaya yeltendiniz?

İçten içe bir baskı hissettiğinizi bilmek, şu gerçeğin kanıtıdır: Açıklamanın, yaltaklanmanın, etkilemenin, gevezeliğin ya da içsel baskıyla yapmaya zorlandığınız ve kendi kendini sabote etmeye yönelik herhangi bir hareketin temelinde siz değil, bir tür korku vardır.

Kendinizi kapıp koyvermenizi salık veren bu baskıyı hissettiğiniz her an, onun taleplerine teslim olarak baskıyı ortadan kaldırmayı, kibarca ama kararlı bir biçimde reddedin. Siz kanıp fırsat vermedikçe korkunun hiçbir söz hakkı olmadığını bilirseniz, başarıya daha çabuk ulaşabilirsiniz. Dolayısıyla, sessiz kalın. Bilinçli sessizliğiniz, kendi kendine sabotajı durdurur.

Özel Özet: Yaşamınızın her anında, ya kendinizi yönetirsiniz ya da yönetilirsiniz.

Yazar: Guy Finley

Modern iş dünyasının son akımı

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:38:00 PST

Modern iş dünyasının son akımı “Bugün yorganın altında uyumak istiyorum” diyerek işe gelmemek.
İşyerinden gelen cevap da “Keyfine bak, yarın görüşürüz” oluyor!
Bizde böyle durumlarda “Uyumak istiyorum” yerine, bir akraba temsilen öldürülür.
İşe gelmemenin başka bahanesi olamazmış gibi…

Oysa yabancının yaklaşımı bizimkinden daha iyi sonuç veriyor, o uygulamanın temelinde bir yaşam tarzı, dünyaya bakış ve algılayış yöntemi yatıyor. Bu sistemde tanışışım, Amerika’da (Texas Üniversitesi) ilk asistanlık aylarına denk gidiyor…

Öğrenci geldi, “Ben sabah uyuyakaldım, imtihanı kaçırdım. İsterseniz simdi imtihan olabilirim” dedi. Haydaaa…

Alışmışız bizim sisteme, “İmtihanı kaçırırsan kalırsın ikmale kardeşim. Bir de sana özel imtihan mı yapacağız?” diye düşünüyorum. Ama talebe o kadar rahat ki…

Profesöre, “Öğrencinin biri uyuyakalmış imtihanı kaçırmış, ne yapacağız” dedim.

“Bir make-up (telafi sınavı) yapıver, aynı testi verme, konu ver, kompozisyon yazsın” cevabını verdi. Öğrencinin kağıdı “A” aldı, meğer çalışırken sabahlamış, masa başında uyuyakalmış. Aslında diskoda sabahlasaydı da olurdu ya yine sınava girecekti…

“Uyuyakaldım” demesi cezalandırılmıyor, doğruyu söylüyor, sistem anında bir imkan daha tanıyor. İnsanı dürüstlükten şaşmaya davet etmiyorlar! Meşhur hikayedir, iki öğrenci sınavı kaçırır, hocaya “Beraber arabayla geliyorduk, lastik patladı, sınava yetişemedik” derler.
Hoca ikisini ayrı ayrı odalarda sınava alır, soru iki kelimedir: “Hangi lastik?”

***

Sistemi aldatmadıkça sistem sana hak tanıyor, sistemle oynamaya baslarsan sistem de sana karşı tavır alıyor. Sistemin temelinde dürüstlük var.

Başka yerde insanın sadece bedenini değil ruhunu da ciddiye alıyor, öyle davranıyorlar.

Bizde canının işe gitmek istememesi gibi bir ruh hali söz konusu olamıyor.

İlle de bedeni bir şey olacak, ya grip olacaksın veya çok yakının birine fiziki bir şey olacak. Hele ölürse, izin garanti!

Adamların mantığı farklı…

“Canım bugün ise gelmek istemedi” dediğinde “Bak keyfine” diye cevap veren işyerinde çalışmak istiyorsun!

Adamlar bunun farkında.

Denklemi bizim gibi ters kurunca, sağlıklı olduğun sürece karşı tarafın seni hayattan bezdirme hakkı doğuyor.

Şükrü Kızılot konu etmiş, bazı bankalar SSK emeklilerine maaş ödemek için sağ olduklarını ispat eden belgeyi altı ayda bir getirme şartı koymuşlar. Ya öleceksin ya da ıstırapla yaşayacaksın formülü !

İnsanı insan yerine koymak, kişinin hatasını kabullenmesi, hatayı yapana bir şans daha verilmesi, ruha hitap… Bunlar hep kaliteli toplumsal yaşam emareleri.

Bizde de yerleşiyor, umut yok değil…

Bir ara ne çok vardı “Satılan mal geri alınmaz”

Tercümesi “Kazıkladım gitti!”

Şimdi iade sistemi, bizde de yerleşti, 20 yıl önce yoktu…

Arkadaşım Altan, Dallas’tan dayanamadı bir tenis raketi aldı, sonra verdiği paraya acıdı. “Gel iade edelim” dedi, beraber gittik. Bir de baktım ki Altan elini bandaja sarmış.

İade ederken satıcı kız, “İade nedeniniz” diye sorduğunda “Elimi sakatladım, kullanamıyorum maalesef” dedi.

Tezgahtar kız not etti, raketi geri aldı, parasını Altan’ın sağlam (!) eline saydı.

Kıza, “Arkadaşım ‘Eve gidince rengini beğenmedim’ deseydi, geri almayacak mıydınız?” diye sordum. Tezgahtar, “Sadece istatistik için araştırma departmanına verdi diye bu soruyu soruyoruz, bir hafta içinde geri getiren her şartta parasını geri alır” dedi.

Sahte bandaj sahibine komik!

Sistem sağlıklıysa sahte hastalıklara gerek kalmıyor.

Öbür turlu sistem, adamı hasta ediyor!

Esnek çalışma saatleri…

“Kravatsız Cuma”lar…

Yorgan günleri…

Hepsi daha verimli olunması için!

Yoksa aklın başka yerde, gelmişsin işe… Koltukta oturuyorsun ama önündeki bilgisayarda fal bakıyor, kendince intikam alıyorsun…

Patronun koyduğu kameraya da çalışır görünüyorsun…

“Yalandan kim ölmüş” ne de olsa bir Türk atasözü!

Yazan : Murat Birse

Başarmak

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:37:00 PST

Bir zamanlar hayvanlar aleminin sevimli yaratıklarından kurbağalar, kendi aralarında bir yarışma düzenlemişler. Hedefin yüksek bir tepeye çıkmak olduğu bu yarışmaya kalabalık bir kurbağa sürüsü de seyirci olarak katılmışlar. Seyircilerden hiçbir kurbağa, yarışçıların bu yüksek tepeye çıkabilmesine ihtimal vermediği gibi “zavallı arkadaşlarımız, asla başaramayacaksınız, vazgeçin bu sevdadan!”diye tezahüratta bulunuyorlarmış. Seyircilerin bu bağrışları sonucu azmini yitiren yarışmacılar, teker teker yarışmayı bırakmışlar. Sadece bir kurbağa, ümitleri tükenen diğer arkadaşlarına inat, büyük bir gayret ve çaba sonucu tepeye çıkmayı başarmış.

Hayret içinde kalan diğer arkadaşları bu mücadeleyi nasıl kazandığını merak etmişler. Kazanan kurbağanın yanına yaklaşarak, “Bunu nasıl başardın, bu başarının sırrı nedir?”diye sormuşlar. Ne yazık ki cevap alamamışlar.

Çünkü yarışmayı kazanan kurbağa sağırmış

BAŞARILI İNSANLARIN SIRLARI

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:37:00 PST

Bazı insanlar kendilerinin ve başkalarının hayatlarında önemli ve olumlu gelişmeler sağlarlar ve başarılı kabul edilirler. Başarılı insanlar üzerinde yapılan araştırmalar, onların birçok ortak noktasının olduğunu ortaya koyuyor.

Öncelikle başarılı insanların yüksek bir özgüvene sahip olduğu belirlenmiş. Bir başka ifade ile başarılı insanlar kendilerine değer verir ve güvenirler. Bu özgüven onların yaratıcılık için gerekli olan heyecan ve cesarete sahip olmalarını sağlar. Dolayısıyla, özgüveni olan insanlar kendilerine ulaşılması güç hedefler koymaktan çekinmezler. Ardından da bu yüksek hedefe odaklanarak onu gerçekleştirme yönünde en büyük adımı atmış olurlar.

Başarılı insanların hayatta belirlenmiş kişisel hedefleri ve değerleri vardır.Hangi misyona hizmet ettiklerini iyi bilirler ve başarılı olduklarında dünyanın nasıl değişeceği konusunda bir vizyona sahiptirler.Kişisel hedefleri konusunda gerçekçi ve net beklentileri vardır. Bu hedeflere ulaşmak için stratejiler geliştirir ve bu stratejileri uygularlar. Bu stratejiler bireysel yetkinlikleri ve ilişkileri geliştirecek hedefleri ve zaman planlamasını kapsar.

Başarılı insanlar aynı zamanda kendi davranışları ve gelecekleri için sorumluluk üstlenirler. Sorumluluk üstlenen insan inisiyatif alır, risk alır ve geleceği şekillendirecek adımları belirler ve atar. Bu yaklaşım onlara daha hızlı öğrenme fırsatı sağlar.

Bu insanlar geleceği gözlerinin önünde canlandırmak için özel çaba gösterirler. Hayal etmek, gerçekleştirmenin ilk adımıdır. Hayalleri gerçeğe dönüştürürken izlenen bir başka yol da bu hayalleri başkalarıyla paylaşmaktır. Sözlü ve/veya yazılı olarak hayallerini tekrarlayan insanlar, hem bu hayalleri daha netleştirmiş olurlar, hem de kendilerin toplum önünde hayalleri ile özdeşleştirerek kişisel sorumluluklarını pekiştirirler.

Başarı insanlar yenilgileri kabullenip, onları aşma konusunda kararlılık gösterirler. Gerçeklerle yüzleşmeyi, başkalarının deneyimlerinden faydalanarak hataları önleyebilmeyi bilirler. Odaklandıkları hedef doğrultusunda ilerlemeyi gözleyip, davranışlarını değiştirmekten kaçınmazlar.

Başarılı insanlar kendileri ile barışıktırlar. Dolayısıyla, yaşamlarında yüksek düzeyde stres yoktur. Ruhsal ve bedensel olarak formda ve zindedirler. Bu, onların hedeflerine odaklanabilmelerini sağlar. Onlar, uzun vadeli hedeflere odaklanır, kısa vadeli kazançlar için uzun vadeli hedeflerinden vazgeçmezler. Zamanlarını etkili kullanırlar. Hedeflerini gerçekleştirmek için gerekli, az sayıda ancak önemli adımlara odaklanırlar. Hedefleri doğrultusunda fedakarlık yapmaktan çekinmezler. Disiplin başarılı insanların ortak özelliklerindendir.

Başarılı insanlar sadece zihinsel zekalarıyla değil, aynı zamanda duygusal zekalarıyla da farklılık yaratırlar. İnsan ilişkilerine önem verirler. Olaylara karşıdakinin gözüyle bakabilirler. İnsanlara değer verir, onlarla karşılıklı kazan-kazan türünde ilişkiler kurmaya özen gösterirler. Beraber çalıştıkları insanlara heyecan verir, onlara yetki kullanacak geniş alan bırakırlar.

Başarılı insanların en önemli özelliklerinden biri de kendilerini sürekli olarak geliştirme çabasında olmalarıdır. Her zaman yeni bilgilere açıktırlar. Her hatayı bir öğrenme fırsatı olarak görürler. Başkalarının deneyimlerine yakın ilgi gösterir, onlardan öğrenmeye çalışırlar.

Bu özellikler öğrenilebilir özelliklerdir. Dolayısıyla, gençlerimizi eğitirken bu özellikleri kazandırmaya da özen göstermeliyiz. Unutmamalıyız ki, “Ağaç yaşken eğilir”

Dr. Yılmaz ARGÜDEN

Sesim Geliyor mu?

noreply@blogger.com (Cuma Bozkurt) — Sun, 08 Jan 2012 07:36:00 PST

Mesajınızı karşı tarafa ulaştırmak için onların etkin bir şekilde sizi dinlemesini sağlamalısınız. Gerçekten dinleyen insanların nasıl durduğunu hiç gözlemlediniz mi? Öne eğilir, gözler konuşmacıya kilitlenir, beden dilleriyle onaylayıp söylenenlere tepki verir. Peki ya gözleyemediğiniz kısım?

Duygusal tepkiler veriyorlar; iyi, kötü, nötr. Etkili imajlar ve hikayeler, dinleyicilerinizin modunu istediğiniz yöne çekecektir.

Hüküm veriyorlar. Hepimiz yapıyoruz. Her bilgi kırıntısı ve küçük işaretlere göre yargılama yapıyoruz. Sunumunuzun en ince ayrıntısı bile dinleyicilerinizin siz ve söyledikleriniz hakkında vereceği hükmü etkileyecektir.Dinleyiciler söylediklerinizi sizin konuştuğunuzdan daha hızı işlemden geçirirler. Araştırmalar gösteriyor ki çoğu insan konuşurken 1 dakikada 135 ila 150 kelime kullanırken, 400 ya da daha fazla kelime dinleyip bilgiyi işlemden geçirebilirler. Bazı uzmanlar bu rakamın 1000 kelimeye kadar varabileceğini savunuyor. Buna duyduklarımızın sadece yüzde 25′ini akılda tuttuğumuz ve yüzde 75′ini kaybettiğimiz gerçeği de eklenirse, vermeye çalıştığınız mesajı ciddi bir şekilde etkileyebilecek bir iletişim dar boğazından bahsediyoruz demektir. Kariyer stratejisti Mariette Edwards’a göre, siz konuşurken dinleyicileriniz farklı durumlar yaşıyorlar. İşte bu durumlardan bazıları.Dinlemek isteyip istemediklerine karar veriyorlar. Fiziksel görüntünüz, sunum materyalleriniz ve zamanlamanızla, hedef kitlenizin dikkatini yükseltmesine çalışın. Kafalarını karıştıracak nedenler yaratmaktan kaçının.

Dikkatlerinin dağılmaması için savaşıyorlar ya da yenik düştüler bile.Her iyi dinleyicinin bile kafası zaman zaman karışıp yoldan çıkabilir. Araştırmalar gösteriyor ki dinleyicilerin konuya ilgisini korumak için, konuşmacı her 5-7 saniyede bir onların dikkatini toparlayacak bir şey yapmalıdır.

Sizi takip ediyorlar ya da kayboldular. Dinleyicilerinizin sizi anlamasını ve takip etmesini kolaylaştırmak için, konuşmanızı başlıklar, önemli noktalar ve fikirler şeklinde organize edin. Her bölümü bitirdikten sonra başlıkları tekrarlayın ve birkaç iyi soruyla karşınızdakilerin sizi anlayıp anlamadıklarını sınayın.

Kafalarındaki sorular dikkatlerini dağıtıyor. Konuşmanız, dinleyicilerin kafasında oluşan sorularla bölünüyor. Bu sorulmayan soruları önceden tahmin ederek yanıtlamaya çalışın.

Mesajlarınıza açık ya da kapalılar. Beden dillerini izleyin. Size onlarla iyi bir bağlantı kurup kuramadığınız konusunda bilgi verecektir.

Ne kadar dinlemeleri gerektiği ve ne kadar dinlemek zorunda olduklarını ölçüyorlar. Dinlemeniz gerektiğinde, ne söylendiği daha fazla önem kazanır. Hedef kitlenizin dinleme ihtiyacını arttırmak için, mesajınızı kişiye özel ve hayati önem taşıyan bir hale getirin. Dinleyicilerinizin istek ve ihtiyaçlarını ortaya çıkaracak sorular sorun ve o noktalara çalışın.

Sonucu oluşturuyorlar. Belki de sonuca ulaşmaları için onlara verdiğiniz sunumdan çok önce sonuca varmış olabilirler. Sizin istediğiniz sonuca varmaları için onlara yardımcı olun. Bilgi güçtür. İnsanların nasıl dinlediği hakkında daha fazla bilgi sahibi oldukça, konuşmalarınızda daha başarılı olacaksınız.

Yazar : Berna Çetin

Links for 2010-09-25 [del.icio.us]

Sun, 26 Sep 2010 00:00:00 PDT

Cuma Bozkurt - Öğrenci: Çakıl Taşları
Çakıl Taşları

Links for 2010-09-24 [del.icio.us]

Sat, 25 Sep 2010 00:00:00 PDT

Metin2 kullanıcılarına yönelik oyun hileleri açıklarını bulmaya gayret ediyoruz. yang
Metin2 kullanıcılarına yönelik oyun hileleri açıklarını bulmaya gayret ediyoruz. Yapılan araştırmamız sonucu metin2 yang hilesi çok aranan ve istenilen bir açık olduğu için sizlere sunmanın çalışmasını giriyoruz. Sizlere sunulacak özellikleri kullanmanız durumunda metin2 yang oyun hilesini kullanabileceksiniz.
Metin2 oyunlarından 2 tane açarak işleme başlıyoruz. Ardından Char özelliğini giriyoruz. Görevi açıp devam diyelim. Ardından 2. Metin2 oyununu açıp az önce girdiğimiz Char’ı buraya da ekliyoruz. Bu özelliğin ardından 1. oyundakini kaldırıyoruz. Bu aşamaların ardından oyuna giriş yapınca istenilen özelliklerin karşımızda olduğunu anlayacağız.
Tembelliğin Sebebi Genetik
Haliç'te Yaşayan Simonlar
Haliç'te Yaşayan Simonlar

Şu sıralar Türkiye'nin en çok konuşulan kitabı ama ne hikmetse bulmak zor. İlk baskısı birilerince toplatıldı. İkinci baskısı ise yayınlanamıyormuş.
Kitaptan bir alıntı: "Uzanlar yılda üç beş gün kullanmak için, her biri 30-40 milyon dolarlık 5 tane yat, 8-10 milyon dolarlık 2 tane helikopter, 2 tane uçak kullanıyor, ayda milyon dolarlar harcıyorlardı. Her zaman halkın parasını kullanıyor, hiç vergi vermiyor, devletin hiçbir yasasına uymuyor, her gün yeni yolsuzlukları rahatlıkla yapıyorlardı. Bu ülkenin kamu görevlileri kamunun soyulmasına mani olamadılar. O günkü rakamla 8,4 katrilyon TLnin yok edilmesine mani olamadılar. Bugün Uzanlardan bunun hesabı kısmen soruldu, ama bu soygunun gerçekleşmesine mani olmayan, görevini yapmayanlara hiçbir şey olmadı; hem kamuda yüksek maaşla görev yaptılar, hem Uzan'ın dostu oldular, hem de devletin üst düzey görevlisi olarak emekli oldular."
Bu da referandum oyunu! Tıkla Oyna

Links for 2010-09-22 [del.icio.us]

Thu, 23 Sep 2010 00:00:00 PDT

Cuma Bozkurt - Öğrenci
Cuma Bozkurt ve Duygusal, Eleştirel, Gündemden Paylaşımları ...
Osmanlı Padişahları
Hayata Değişik Pencerelerden Bakalım
Hayata Değişik Pencerelerden Bakalım
Hayata Değişik Açılar Değişik Pencereler Hep Beraber Çoklu Pencerelereden Bakalım.