Cynthia's Peruvian Adventure

Foto's

2007-11-26T13:07:00.001+01:00

Lieve vrienden en familie. Mijn album is klaar. Ik ben er een hele tijd mee bezig geweest, maar ik ben erg tevreden met het resultaat. Als jullie mijn Blog gevolgd hebben zal het niet moeilijk zijn om de tekst bij de foto's te plaatsen en v.v. Natuurlijk kunnen jullie de foto's in deze diavoorstelling zelf bekijken, maar ik zou het ook heel leuk vinden als ik jullie er "live" verslag bij mag doen. Wie daar behoefte aan heeft mag mij altijd bellen en dan kom ik langs, of kom gezellig bij mij.
Om de diavoorstelling te zien klik HIER.
Wanneer de foto's bewegen (zoomen) dan kan je wanneer je met de muis onder de foto gaat staan ( er verschijnt dan een menuutje), 1x klikken op het woordje "on" naast Effects. Dan houdt ie wel op.
Ik hoop dat jullie er net zoveel plezier aan beleven als ik aan de reis.
Heel veel liefs,

Cynthia

Oost West...

2007-10-14T10:32:00.001+02:00

Na al mijn omzwervingen ter land ter zee en in de lucht, ben ik eindelijk weer thuis en ik kan jullie zeggen dat dat heel goed voelt. Als je weet dat je reis een einddoel en datum heeft, dan leef je daar ongemerkt toch naartoe.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik een perfekte vakantie heb gehad en jullie hebben daar een grote bijdrage aan gehad. Ik vond het heerlijk om jullie reakties te lezen en eerlijk gezegd, als ik eens een dag had zonder aktie en avontuur, dan kon ik niet wachten tot het internetcafé open ging ;-)
De komende tijd zal ik van mijn mooiste foto's (alle ± 1200 wil ik jullie niet aan doen) een reportage maken en op de ene of andere manier kan iedereen die dat wil met mij mijn reis nog een keer dunnetjes over doen, maar dan met beeld en geluid erbij.
Nogmaals bedankt dat jullie met mij mee zijn geweest - en nee, mijn backpack was niet te zwaar met jullie allemaal erin - en wie weet tot een volgende reis, want die gaat er zeker komen.
Ave,

Cynthia

Ps: Wisten jullie dat ik ook te Googelen ben? Als je zoekt op de naam van de site en dan alleen in Nederlandse pagina's, dan sta ik bovenaan! Dat is toch tof, of nie dan!

Back in Lima

2007-10-12T16:06:00.000+02:00

Nou dat was het dan. Ik sta weer met beide benen op de grond en dat gaf me toch een klap! Gisteren vertrokken vanuit een smoorheet Tarapoto en vanmorgen opgestaan in een grauw en nat en kil Lima.

Gisteren heb ik een perfecte imitatie gedaan van de barmhartige samaritaan. Ik zat te wachten op het vliegveldje van Tarapoto, toen er een overbeladen non probeerde om voor mij langs een stoel te bemachtigen. Dat ging zeer moeizaam en ik schoot te hulp door een tas van haar over te nemen. Het was een supervriendelijke non. Nu ben ik nog nooit een norse non tegengekomen, maar anyway... we raakten aan de praat en de tijd ging zo lekker snel voorbij, want we moesten nog zeker een uur wachten. Toen onze vlucht werd afgeroepen vroeg ik of ik haar moest helpen dragen en dat sloeg ze niet af. Dus al kwebbelend liepen we naar het vliegtuig waar ik haar hielp zich te installeren. Een uurtje later waren we in Lima en ik vroeg maar weer of ik haar nogmaals moest helpen. Ze knikte (een paar rijen voor mij) dankbaar van ja. Het was geen verplichting hoor, het was een lief mens en ik deed het graag. Het was nog zo`n zeldzaam mens die op en ander afstapt wanneer ze ziet dat die persoon het moeilijk heeft; Een huilend kind, een jonge moeder met een gehandicapt kind, of zomaar, om een praatje te maken en zo haar belangstelling te tonen. Dus je ziet, geen enkele moeite. Eenmaal bij de bagageband zei ze dat ze naast haar 3 stuks handbaggage van in totaal ongeveer 20 kilo(normaal is 1 stuk handbaggage van niet meer dan 5 kilo toegestaan, maar wie wil het op zijn geweten hebben om tegen een non te moeten zeggen dat ze in overtreding is en dat ze of moet bijbetalen of spullen achter moet laten) ook nog 3 stuks ruimbaggage had. Ze had al een kar gepakt en ik hielp haar om haar baggage op de kar te stapelen. Mijn backpack kon er ook nog bij :-) Toen gaf ze mij een klein koffertje om achter me aan te trekken, terwijl zij die grote kar wilde gaan duwen. Nou moet je je voorstellen dat dat nonnetje bij mij tot net onder mijn konijnen kwam en ik wist niet hoe snel ik haar dat koffertje in de handen moest drukken en achter die kar moest kruipen. Ik gaf aan dat ik haar zou volgen. Dat was niet eens zo heel makkelijk, omdat ze al zigzaggend door de aankomsthal richting uitgang stengelde. Daarbij werd ik ook nog eens lastig gevallen door een tiental taxichauffeurs die mij (de non was al een stuk vooruit) hun diensten wilde aanbieden. Maar ik sjouwde onverstoorbaar achter haar aan. Net voor de uitgang stond ze opeens stil en vroeg me de kar aan de kant te zetten. Ze trok een van de tassen open en bood me een zakje kokoskogels aan en vervolgens wat Peruaanse koekjes (landelijke lekkernij). Ik zei nog dat dat niet nodig was en bedankte haar uitvoerig. Nu weten de meesten van jullie wel dat ik nogal kieskeurig ben met het eten van vreemde dingen en ik lust al helemaal geen kokos, dus dat droge Peruaanse koekje dat ik toch maar even geprobeerd heb, kwam er bijna weer uit en die kokoskogels zijn voor de eerste de beste die er interesse in toont!
Goed, uiteindelijk met non en al bij een taxi aangekomen waar we allerhartelijkst met een zoen afscheid hebben genomen.
Ik ben zelden iemand tegen gekomen die zo zonder enige reserves in het leven staat en die haar medemens zo open en hartelijk tegemoet treed! Geen wonder ook dat de reacties van die medemens naar haar toe net zo open en hartelijk zijn. Zonder sentimenteel te willen zijn ofzo, maar ik voelde me even een beter mens in haar gezelschap. En dat is toch maar mooi meegenomen.

Nu zit ik te wachten tot de winkels open gaan om nog wat te gaan souvenirshoppen. Onbegrijpelijk dat in een wereldstad als Lima de winkels pas om 10:00 open gaan. Verbijsterend is echter dat de McDonalds pas om 09:30 open gaat. Hebben die lui dan nooit van Hash Browns en Egg McMuffins gehoord! Breakfast people, BREAKFAST!
Anyway... ben ik in ieder geval op tijd voor de lunch.

See you back in Holland!

Tarapoto e.o.

2007-10-10T22:53:00.000+02:00

Toen we Tarapoto in het donker binnen kwamen was ik gelijk gescharmeerd van de stad. Geen wonder natuurlijk, als je net de dodenrit uit Yurimaguas hebt overleefd ;-) ,maar de stad zag er vriendelijk uit. Ik moest denken aan een Enschede met de gemoedelijke uitstraling van een Haaksbergen. Vanmorgen moest ik die mening herzien. Tarapoto heeft eigenlijk helemaal niks. Nee fout! Die pizza van gisteren was errug lekker! Verder heeft Tarapoto niks. De Plaza de Armas heeft niks; Geen sfeer, geen gezelligheid zoals in Cuzco of Arequipa, niks.
Vanmorgen ben ik een travelagency binnengestapt om te kijken of er ook een dagtrip voor me in zat. Volgens de LP moest dat kunnen. En ja hoor, een trip van ongeveer 5 uur naar een mooi stukje jungle ergens op de weg naar Yurimaguas! Er zou ook een mooie waterval zijn. Aangezien ik toch wel graag wilde zien wat ik gisteren gemist had, besloot ik het te doen. We vertrokken zoals afgesproken stipt om 09:30 om een half uur later te stranden voor een bord met de tekst dat de weg afgesloten was, maar om 10:00 uur open zou gaan voor verkeer vanaf Tarapoto. Dat kwam mooi uit, want het was 10:00 uur. De verkeerspolitie, die dat allemaal regelt, gaf aan dat we nog heel even geduld moesten hebben, want de wegwerkers hadden de weg nog niet vrij gemaakt. 10 min. later zei onze chauffeur dat het nog 10 minuutjes zou duren. Er kwamen intussen steeds meer auto`s en busjes met toeristen achter ons staan en toen we uiteindelijk 1 uur en 20 hete minuten later eindelijk verder konden, slaakten we allemaal een zucht van verlichting.
Maar die zucht stokte in mijn keel toen ik zag waarop we zolang hadden moeten wachten. De wegwerkers waren de weg aan het asfalteren. De buitentemperatuur was op dat moment al boven de 30 graden en ik neem aan dat jullie weten in wat voor temperaturen je moet werken als je boven dat kokendhete asfalt staat. Denk daar dan ook nog eens een dikke overall bij, rubberen laarzen en een hard-hat. Ik had even een deja-vu van dat moment op de laatste lancha toen ik vol zelfmedelijden naar beneden naar de wc ging en toen bleek dat de mensen het daar beneden nog veel slechter hadden. Ik heb hier wel van geleerd, dat hoe vervelend je situatie ook kan zijn of lijken, er is altijd iemand die het op dat moment veel slechter treft en die je daar niet over hoort klagen. Een beetje een beschamende les, maar wel geleerd.
Goed, vanaf dat moment was het niet ver meer naar de plek waar de waterval was. De juffrouw van de touroperator had gezegd dat de chauffeur me een heleboel over de omgeving zou kunnen vertellen en dat zou ook best kunnen als ie mee was gegaan, maar hij zei: "je hebt een uur" en dat was het. Het was ongeveer 10 minuutjes lopen door een beetje een gecultiveerde jungle naar de plek van de waterval. Mooie foto´s gemaakt. Alleen wilde de rest van de ongeveer 40 toeristen ook mooie foto`s maken, maar bovenal ook zwemmen in het meertje onder de waterval. Toen was voor mij het speciale van de plek er wel wat af. Als je geen foto meer kan maken zonder een bikini of een blote bierbuik mee te nemen, dan is dat voor mij het moment om weg te gaan. Dit had wel als voordeel dat ik de terugweg alleen kon zijn. Rust en nog mooiere foto`s. Ik heb een vlinder gezien, dat houden jullie niet voor mogelijk. Ik dacht eerst dat het een groot blad was of zo. Strakblauw en zo groot als een mannenhand. Dat heb ik nog wel uit mijn chauffeur weten te peuteren, het was een Blue Morpho Butterfly. Alleen jammer dat alle Blue Morpho´s die ik zag geen moment ergens gingen zitten, dus helaas....geen foto.
Op de terugweg moesten we weer een paar keer een poosje wachten op de wegwerkers. Er was namelijk geen weg meer. Ze waren stukken berg aan het uitdrillen en dat puin lag allemaal op de weg en die moest eerst worden vrijgemaakt. No problem, doe maar rustig aan. Mooi foto gemaakt!!!
Morgen weer een zondagse ochtend en `s middags het vliegtuig naar Lima en dan is het eind in zicht.
Ave.

WOW !!

2007-10-10T16:10:00.000+02:00

Die wonderschone reis van Yurimaguas naar Tarapoto door de hoge jungle met steile kliffen en watervallen?.. Niks van gezien. Het was donker. Het bleek dat de busjes en auto´s pas rond een uur of 17:00 vertrokken. Ik stond in eerste instantie met al mijn spullen om een uurtje of 9 al gereed. Dus maar weer terug naar mijn hostal, even lekker met Seakle kletsen en een slaapje doen, ondertussen genietend van het mooie doelpunt van Ruud van Nistelrooy (mooie vrije trap van Sneijder).
We vertrokken om 16:50 in een enorme hoosbui. Er waren nog 2 andere dames in mijn auto en 1 eend en 2 kippen. Ik heb 10 sol meer betaald omdat er geen 4e passagier te vinden was (normaal vertrekken ze alleen als ze 4 personen hebben). Ik had ondertussen de auto eens goed bekeken en constateerde dat een aantal banden qua profiel bij ons de keuring niet zou halen en dat de spiegel aan de chauffeurskant ontbrak. Anyway... niks aan te doen. Hij zei dat ie ervaring had. Zal wel dan.
Het kon niet anders of de chauffeur is een groot fan van de formule 1. Hij nam de bochten als een volleerd courreur. De weg was goed en doet niks niet onder voor een goede provinciale weg in Nederland compleet met reflector-ogen, maar waarom ze in hemelsnaam zoveel geld hebben uitgegeven aan die strepen op de weg... niemand trekt zich daar ook maar iets van aan. De reis vlotte aardig tot we op 35 km van Tarapoto bijna achterop een stilstaande vrachtwagen klapten. Bleek dat de weg niet eerder dan 19:00 uur open ging voor verkeer vanuit Yurimaguas. Dus wachten. Ik vond het wel een beetje eng dat we achteraan de rij aansloten en de chauffeur de lampen uit deed. Voor je het weet zit er 1 achter bovenop, maar dat gebeurt natuurlijk nooit ;-)
Even gekletst met een Turk die in een Peruaans meisje die hij zijn "inlaw" noemde zijn grote liefde heeft gevonden en na ongeveer een half uur kwam er beweging in de stoet van wel zeker 50 wagens.
De rest van de weg was adembenemend en dan heb ik het dus niet over het uitzicht!
De weg was gereduceerd tot niet meer dan een bospaadje en het enige dat ik kon zien was wat belicht werd door de koplampen van de voertuigen. Het was een mengelmoesje van trucks, 18-wielers, pick-ups, mini busjes en auto´s. Sommige voertuigen zou je het liefst aan de kant zetten om gelijk een pakketje schroot van te maken, maar die pakketjes schroot op wielen zijn van levensbelang voor de eigenaren. Er wordt van alles op vervoerd. Ik zag een pick-up die uitpuilde van de bananen waarbovenop een man lag te slapen. In een andere truck zaten wel zeker 20 vrouwen en kinderen!
Nu weet ik niet wat het is met mannen als ze samen eenzelfde doel hebben, maar het testosterongehalte schoot door het dak op het moment dat de hele rij in beweging kwam. Er werd geraced en getoeterd en afgesneden en ingehaald en dat op dat kleine bospaadje! En dan de tegenliggers. Volgens mij hadden die er helemaal niet moeten zijn, omdat de weg voor de andere kant tot de volgende ochtend gesloten zou zijn. Tja en als je aan het racen en aan het inhalen bent en je verwacht geen tegenliggers, of je ziet niet dat voor je alles ineens op de rem gaat... Zo was ook mijn adrenalinepeil een tikkie hoger dan gemiddeld. Toch heb ik onderweg ook zeker genoten. Op sommige plekken was de jungle nog zo dicht, dat het leek alsof hij zich zo weer achter ons zou sluiten en we moesten door een tunnel die met dynamiet uit de berg was geblazen. Het zou zo een scene kunnen zijn uit de nieuwe Indiana Jones film, zelfs de inboorlingen, dorpsidioten en de achtervolgingsscene ontbraken niet. Wat ook mooi was om te zien was dat lange lint van koplampen. Aangezien we constant aan het bochten maken waren en we eerst klommen en daarna daalden, kon ik van beneden het lint naar de top volgen en van bovenaf naar beneden. Het had iets magisch. Ik moet zeggen, ik was wel blij dat we uiteindelijk zonder kleerscheuren in Tarapoto zijn aangekomen. Zo blij, dat ik helemaal voor de rit vergat te betalen, maar daar hielp de chauffeur me heel vriendelijk nog aan herinneren.

GEWELDIG!!

2007-10-09T14:11:00.000+02:00

Wat me nu toch is overkomen!
Ik liep gisteravond terug naar mijn hostal nadat ik gegeten had toen ik opeens heel hard hoorde roepen: "Sieeeeentia!". Zo spreek je mijn naam uit in het spaans, maar dan niet met zo`n langgerekte ie, dat was alleen omdat ik van ver geroepen werd.
Ik kon mijn oren niet geloven! Het waren mijn bootbuurvrouw en haar man. Die zaten in een tuk-tuk die aan de kant van de weg stond. Je weet wel, die buurvrouw die me het hemd van het lijf vroeg toen ik in het donker naast haar kwam hangen.
Ze was heel enthousiast en we hebben veel gepraat en weinig van elkaar begrepen, maar dat gaf niet, het was leuk elkaar weer te zien. We hebben emailadressen uitgewisseld. Dat kan nog leuk worden omdat zij geen woord engels kan en ik onvoldoende spaans, maar zoals ik al zei, het maakt allemaal niks uit, is gewoon leuk. Afscheid genomen met een zoen.
Ik heb nog een hele tijd daarna moeten glimlachen om dit voorval, want wie had ooit kunnen denken dat ik op een onbekende straat in een onbekende stad in een vreemd land zou worden herkend en nageroepen door een vrouw waar ik tot mijn schaamte zelfs nu de naam nog niet van weet!
Zoals ik al zei: GEWELDIG!!!!

Yurimaguas

2007-10-09T01:27:00.001+02:00

Vandaag rustig aan gedaan in Yurimaguas. Yurimaguas is een rustig, bijna slaperig stadje van ongeveer 35000 zielen. Ik heb mijn kleren naar de wasserette gebracht met mijn veronschuldigingen aan de wasjuffrouw voor de enorme stank die er uit mijn tas kwam. Dat kwam omdat ik de kleren waarmee ik in het water was gevallen nat in de backpack heb moeten gooien.
Verder niks gedaan dan ontbijten, wandelen, lunchen, sport kijken, dineren, foto´s maken, douchen en nog meer sport kijken ;-).
Werkelijk, eens een dag zonder avontuur,maar daarom niet minder genoten.
Ave.

Weer op de boot

2007-10-08T17:57:00.002+02:00

Deze lancha was dus niet een Eduardo en dat heb ik geweten! Het was een soort 3e-rangs vrachtboot en hij was zo afgrijselijk vol geladen met van alles en nogwat dat we moesten klimmen en op het randje van de boot moesten balanceren om erop te komen. Eenmaal binnen bleek dat de boot nog voller hing met hangmatten dan de Eduardo van ruim een dag eerder. Vriendelijk vragen of ik ergens tussen mocht hangen had geen resultaat, dus kwam het neer op vechten voor een plekje. Ieder voor zich... Uiteindelijk heb ik een plekje geconfisceerd naast het trappengat naar het benedendek waar ook de motor is. Het was een trappengat van ongeveer 1,5 vierkante meter en er hingen nog 3 mensen op dezelfde oppervlakte. Ik was de enige buitenlander op de hele boot. We hingen zo dicht op elkaar dat ik aan de winden van mijn buurman waar ik schuin onder hing, kon ruiken wat hij die middag had gegeten. Mijn buurvrouw nam de inperking van haar ruimte heel lakoniek en sportief op. Ze vroeg me het hemd van het lijf en dat zou anders geen probleem zijn geweest, maar ik had per ongeluk behoorlijk wat anti-muggenspul binnen gekregen en sindsdien waren mijn keel en m.n. mijn stembanden behoorlijk geïrriteerd. Maar ik hing en snel ook dankzij mijn verworven kunst van het knopen leggen. Ik ben ook bijna direkt in slaap gevallen ondanks het bijna oorverdovende kabaal van de motor waar ik direkt boven lag. Zelfs met oordoppen in denk ik dat het aantal verantwoorde decibels ruimschoots werd overschreden. Rond een uur of 05:00 moest ik naar de wc en dus naar beneden waar behalve dat lawaai ook een enorme stank vandaan kwam. Voordat ik beneden was moest ik eerst een kip van de onderste trede uit de weg schuiven. Toen zag ik dat beneden nog eens tientallen mensen hingen! en zonder oordoppen! De stank kwam van een mengeling van de bananen, de kippen, de motor, de mensen en weet ik wat al niet meer en ik ging bijna over mijn nek. Snel geplast en als een speer weer naar boven. En dan dacht ik dat ik het slecht had! Toen toch nog geslapen tot 07:00 uur.
Werd er op de Eduardo nog regelmatig schoongemaakt, hier niet. Daar was ook niet echt ruimte voor. Je kon er geen poot trekken. Het enigste dat je kon doen was zo stil mogelijk in je hangmat blijven hangen. Maar met zoveel mensen stapelt het vuil zich snel op en ik zag de maden over de vloer kruipen waar keine kinderen blootsvoets speelden. Ik zag een jongetje vlakbij in een klein waterafvoerputje plassen en even later had ie in zijn broek gepoept (geen luier), dus dat liep ook allemaal langs zijn been op de vloer. Blijven hangen dus.
Ik keek eens om me heen en zag in een straal van 1 vierkante meter 3 paar herenslippers met de naam van Ronaldiño erop, dus als je als Peruaanse man erbij wilt horen.... slippers van Ronaldiño!
Ondertussen brandde de zon ongenadig op het stalen dak en bij de minste inspanning zoals het gaan verliggen in de hangmat, brak het zweet me uit. We werden langzaam maar zeker gepocheerd.

Het waterpeil van de rivier is momenteel zo laag dat de lancha eigenlijk te zwaar beladen was. We liepen dan ook een aantal keren bijna vast (de kapitein moest rondjes op het water draaien om drijvende te blijven), tot we om 14:30 helemaal vast kwamen te zitten. Gelukkig was het weer inmiddels omgeslagen en stond er een harde wind, anders waren er dooien gevallen. Pas een uur later kreeg de kapitein ons eindelijk vrij. Ik was maar aan mijn noodrantsoen begonnen omdat ik het eten dat ons op de boot aangeboden werd echt niet vertrouwde.
Ondanks alle technische problemen kon ik alleen maar vol verbazing en ontzag genieten van het landschap. Een donkerblauwe lucht, voorbode van wat nog zou komen, door de wind voortgestuwd zand, met nog steeds de intens groene jungle als achtergrond.
Zat ik er in de benauwende hitte mentaal even helemaal doorheen, met de harde wind en de schitterende natuur erbij en in de wetenschap dat me qua tijd niets kon gebeuren, kon ik weer genieten van het geweldige avontuur wat het absoluut ook was!
Uiteindelijk 24 uur later (wat een reisje van hooguit 13 uur had moeten zijn) stond ik in Yurimaguas aan wal. Ik werd opgewacht door een neef van de eigenaar van de touroperator uit Lagunas die me voor een ongetwijfeld zacht prijsje naar Tarapoto wilde brengen. Die heb ik niet al te vriendelijk afgewimpeld (ik had er immers niet om gevraagd en ik was toch wel behoorlijk moe) en ik heb een tuk-tuk genomen naar mijn uitverkoren hostal. Deze was alles wat de LP erover gezegd had. Ik heb een bed met een zalige matras, een fan waarmee ik op de zachtste stand bijna van het bed word geblazen en cable tv. (gisterenavond de baseballwedstrijd tussen de Yankees en de Indians gezien. 8-4).
Vandaag heb ik uitgetrokken voor het schrijven van mijn verhaal en voor verder absoluut niks. Ja, mijn benen zijn weer aan ontharing toe en ik ga waarschijnlijk 10 keer onder de douche.
Morgen vervolg ik mijn reis naar Tarapoto. Die trip moet een avontuur op zich zijn, klimmend door dichte jungle met steile kliffen en watervallen. Niet voor de zwakken van hart heb ik gelezen. Ik heb er nu al zin in!
Jullie horen ongetwijfeld van mij.
Ciao!

Lagunas

2007-10-08T16:48:00.000+02:00

Ik kwam in het donker aan in Lagunas en dan blijkt de aanlegplaats niet een keurige steiger te zijn, maar een modderige helling die ik met mijn backpack en 2 tassen omhoog moest klimmen. Op zich zou dat nog te doen zijn, als er ook niet een man of 20 de boot op wilden om hun waar aan de man te brengen. Al met al was het een glibberen, dringen en drukken om boven te komen. Direkt een tuk-tuk genomen naar mijn uitgezochte hostal. Daar aangekomen bleek de eigenaresse niet aanwezig. Die zat in de kerk omdat het een of andere feestdag was. Een vriendelijke huurster is haar voor me gaan halen. De señora kwam na ongeveer een kwartiertje in een paars gewaad, omgord met een wit kralensnoer (misschien was het een rozenkrans). Ik verontschuldigde me omdat ik haar uit de kerk had gehaald, maar ze vond het gelukkig niet erg en begroette me met een zoen en de opmerking dat ik erg mooi was. Ze moet een van de beste leugenaars zijn die ik ooit ben tegen gekomen, want na 49 uur op de boot zag ik eruit als Catweazel en ik rook waarschijnlijk ook alszodanig. De kamer die de Lonely Planet omschreef als basic, maar de beste van Lagunas, bleek meer te lijken op een gevangeniscel in Bankok. Hij was echter wel schoon, maar had geen fan. De badkamer -zo wist ik- was niet ensuite, maar bleek een hokje op een binnenplaats. Toegegeven, hij was netjes betegeld, maar er kwam geen water uit de kraan. De vriendelijke señora heeft een grote emmer gevuld met water dat ze uit een heel diepe put hees. Zuiver water dat wel, dus ik heb me lekker kunnen wassen.
Aangezien het zelfs voor Peruaanse maatstaven erg warm was, lag ik even later schoon gewassen en drijfnat van het zweet op mijn brits.
Wat me zeer verbaasde was het harde geluid van niet 1, maar 2 disco´s die zo het leek net buiten mijn deur gelegen waren en die verwoed streden wie de meeste decibels konden produceren. Ik denk dat Madonna het heeft gewonnen. Dan maar oordoppen in en dat in een afgelegen jungledorp waar de stroom pas ´s avonds als het donker wordt aanspringt!

De volgende dag wilde ik toch wat van de omgeving zien en ik had in overleg al besloten dat ik niet de meerdaagse jungletoer diep in het Pacaya Samiria park zou gaan doen. Ik ben naar de enige touragency in het dorp gegaan en heb gezegd dat ik een gids wilde huren voor 1 dag. Gewoon een stukkie de rivier op en misschien wat dolfijnen en vogels en andere dieren zien. Alles was mogelijk. De eigenaar legde me uit dat zijn zoon mijn gids zou zijn en dat hij een mooie route voor me zou uitstippelen. Ik vond alles prima.
Een half uur later werd ik door een tuk-tuk opgehaald van mijn hostal en naar de agency gebracht vanwaar ik met mijn gids vertrok voor een volgend avontuur. We gingen met een redelijk klein bootje. Je weet wel, zo´n uitgeholde boomstam. Dat bleek nog een hele toer om daarin mijn evenwicht te vinden. Iedere keer als mijn gids met zijn peddel van kant wisselde moest ik me goed vast houden om niet om te kieperen. Achteraf ben ik blij dat ik niet meerdere dagen in zo´n boot ben weggegaan, want ik had na een half uur al zo´n houten kont dat ik niet meer fatsoenlijk kon zitten. Gelukkig was het ook die dag weer zo heet, dat mijn gids het ook niet meer uithield en hij moest ook plassen, dus we hebben even de benen gestrekt. We zouden doorvaren naar een klein dorpje dat aan een natuurlijke lagune lag en daar zou mijn gids voor ons koken. Daarna zouden we terug gaan omdat ik later die avond de Lancha naar Yurimaguas zou pakken. Het dorpje was een kleine 10 min. lopen van de waterkant en mijn gids zei dat in het regenseizoen dat stuk wat we nu moesten lopen per boot moest worden afgelegd omdat dan alles onder water stond. De dorpsbewoners waren heel aardig en bescheiden en er waren veel kleine kinderen die ik blij kon maken met wat koekjes. Het volgende is alleen voor jullie ogen bestemd en mag absoluut niet verder verteld worden! Mijn gids (hij heeft een bijbelse naam beginnend met een N die ik maar niet kan onthouden) heeft spaghetti met een gebakken ei voor ons gekookt en ik heb nog nooit zulke lekkere spaghetti gehad. Ik heb gewoon ongegeneerd zitten schransen! Nu had ik ook wel erge trek en rauwe bonen... maar het was echt verrukkelijk! Na het eten weer terug gepeddeld. Dat ging voor mijn gids een stuk makkelijker omdat we nu stroomafwaards gingen. Hij heeft me een grote schildpad laten zien en een soort arend en wat andere kleinere vogels en rond een uurtje of 3 kwam Launas weer in zicht.

We waren bijna bij de kade toen -en ik zweer het je, ik was het niet- de boot begon te schommelen. Voor ik er erg in had lagen we in het water. Ik had gelukkig al mijn spullen waaronder mijn camera in een waterdichte tas, maar ik wist niet zeker of die wel zou blijven drijven, dus ik graaide in alle haast naar mijn tas terwijl ik best moeite moest doen om mijn hoofd boven water te houden, want ik had geen grond onder mijn voeten en was uiteraard volledig gekleed. Toch zag ik ook nog kans het shirt en de slippers van mijn gids te redden en de grote tas met de etensspullen. Ik hees me in de eerste de beste boot en klom vandaaruit aan land, gadegeslagen door zo ongeveer het halve dorp dat daar aan het recreëren was. Het hele voorval was vooral vervelend voor mijn gids omdat hij ten overstaan van zijn dorpsgenoten, zijn toerist in het water had laten vallen. (ik was trouwens zijn eerste toerist waarmee dit gebeurd was). Daar stonden we dan. Zeiknat, maar wel verfrist. Na nog even vriendelijk naar de menigte te hebben gezwaaid en gelachen zijn we in een tuk-tuk gestapt en terug gegaan naar het hoofdkwartier. Ik heb nog wel even een koude cola voor ons gekocht. De gids had helaas zijn machete verloren. Daar waren ze toen wij weg gingen nog naar aan het duiken.
Terug in mijn hostal heb ik me gelijk gewassen in ik had gelukkig die ochtend een handwasje gedaan dus die kleren hingen nog lekker schoon en warm aan de lijn.
Verder mijn spullen gepakt en toen ik nogmaals informeerde naar de vertrektijd van de Lancha bleek dat ie helemaal niet zou gaan! SHIT! Maar er zou waarschijnlijk wel een lancha van een andere maatschappij gaan. Zo rond een uurtje of 6 7 8 9 ofzo. Dus ik heb onder voorbehoud afscheid genomen van de señora en om 17:00 stond ik met mijn spullen in de haven. Daar bleek nog een heel aantal mensen mij te (her)kennen van het incident van even daarvoor. Dus maar weer vriendelijk lachen. De lancha van de Eduardo maatschappij ging inderdaad niet, maar er zou er zeker een komen vanuit San Lorenzo die naar Yurimaguas ging. Zo ongeveer om een uurtje of..... je begrijpt het wel. En het duurde maar en duurde maar. Ondertussen heb ik maar wat gegeten en gewacht en gespeeld met de kat van een klein meisje en gewacht tot... jawel hoor, om 23:30 zag ik het schijnsel van het zoeklicht van de Lancha. Voor het volgende heb ik een nieuw hoofdstuk nodig, want dat is weer een heel nieuw avontuur op zich.

Boven water

2007-10-08T15:36:00.000+02:00

Het begint een beetje clichématig te klinken, maar ik heb weer een hoogtepunt in mijn reis achter de rug.
Ik zal gelijk maar beginnen te vertellen, want jullie zijn nog lang niet klaar met mij.
Ik had geloof ik al verteld dat ik voor dit gedeelte van mijn reis best wel wat nerveus was, omdat het het meest onvoorspelbare gedeelte is. De boot naar Lagunas zou volgens het bord bij de haven stipt om 17:30 vertrekken en ik wilde een goede plaats voor mijn hangmat (niet bij een lamp i.v.m. de vliegebeesten die daarop af komen en niet dicht bij de motor i.v.m. het lawaai). Om 14:00 uur precies was ik bij de boot en ik was inderdaad een van de eersten. Er hing nog geen hangmat. Het was die dag echter zo verschrikkelijk heet en benauwd dat het zweet me letterlijk met straaltjes overal vanaf liep. Maar goed, dan heb je ook wat. Een vriendelijke medewerker hielp me met het ophangen van mijn hangmat en toen ben ik - nog steeds niet helemaal op mijn gemak - maar gaan hangen. Meer kan je toch niet doen in die hitte. Ongeveer een uur later kwamen 2 blanken aan boord en ik dacht toch werkelijk Nederlands te verstaan, dus ik gelijk in het Nederlands een vraag stellen en het antwoord kwam in onvervalst ABN terug. Ik maakte kennis met Walter en Sylvia uit Leiden. Ze kwamen naast me hangen en ik voelde me gelijk rustiger. Walter en Sylvia hadden al meer ervaring met bootreizen. Ze hadden er net een trip van 8 dagen en daarna een van 4 dagen op zitten.
Ondertussen liep het vol met mensen. Er kwam ook nog een Frans meisje bij ons hangen. Agnes. Tegen de tijd van vertrek, stipt om 19:30 hingen we met meer dan 100 mensen als haringen in een ton. Overal waar je keek hingen, zaten, lagen en stonden mensen. Het was 1 grote bonte kleurenpracht met al die fleurige hangmatten. Voor vertrek probeerden 10-tallen handelaartjes, waarvan velen zeker niet ouder dan een jaar of 11, ons nog van alles aan te smeren. Walter zei dat er 4 toiletten en douches zijn (de douches in de toiletruimtes). Als die een beetje in een redelijke staat van hygiëne verkeerden, dan zou dat zeer welkom zijn!, want ondertussen voelde het alsof ik in geen weken een douche van dichtbij had gezien.
Het slapen die eerste nacht was niet eens zo heel beroerd. Alleen als iemand naar de wc moest en daarbij ook mijn hangmat moest passeren, dan werd ik wakker omdat hij of zij dan net te ruw langs mijn touwen roste of tegen een uitstekende voet opbotste. Dat kon niet anders omdat het een ondoenlijke onderneming was om zonder iemand te raken bij de toiletten te komen. Om 04:00 uur werd ik wakker omdat we ergens aangemeerd waren en het hele circus van koop en verkoop weer begon alsof het ergens midden op de dag was. Toen ik de volgende keer weer wakker werd, was het zomaar 06:30 en dat mag ik toch wel onvervalst uitslapen noemen! Van douchen was in alle hectiek voor het vertrek enzo helaas niets gekomen, zodat ik me met moeite uit mijn hangmat moest werken. Toen toch maar de douche bezocht en ik moet zeggen dat hij beter was dan die van menig hostal waar ik heb overnacht. De volgende dagen waren heerlijk. Fijn gezelschap en een meer dan schitterend landschap. Wanneer ik ´s morgens mijn ogen open deed, had ik uitzicht op een een kronkelende rivier, omlijst door een junglelandschap, met om de zoveel tijd een klein dorpje van houten hutjes met daken van bananenbladeren. Wat mij vooral imponeert en soms zelfs ontroert, zijn de kleuren. Die kan ik jullie niet zodanig beschrijven zodat dat jullie het gevoel krijgen dat ik had. Ik kan het alleen maar omschrijven als het lekkerste gerecht dat je ooit gegeten hebt en probeer dat eens te vertalen naar kleuren. Ik heb in totaal 3 zonsongergangen op de boot meegemaakt en ook dat was een bijna spirituele ervaring.

Op een avond tijdens een potje magnetische scrabble werd mijn blik getrokken naar iets groots dat de boot kwam binnen vliegen. Na enig speurwerk vond ik een soort reuzentor. Die blijken dus ook op het licht af te komen. Ze zijn volledig ongevaarlijk, maar dat zijn kakkerlakken ook. Ik was volledig gefixeerd op die ene tor en later op zijn (half)broer of zuster die ook binnen kwam. Tot dat moment had ik nog niet veel contact gehad met de Peruanen op de boot, maar omdat zij enorm geamuseerd waren door mijn angst voor die torren en mijn krampachtige pogingen om ze in de gaten te houden, werd de halve boot betrokken bij mijn inmiddels lachwekkende missie om die dingen te localiseren en kwijt te raken. Onnodig te zeggen dat het potje scrabble nooit is afgemaakt.

Op de tweede dag is mijn horlogebandje geknapt en ik heb mijn horloge toen aan mijn backpack gebonden. Vanaf dat moment had ik niet meer constant de tijd bij de hand en kreeg ik pas echt het gevoel te vervreemden van de bewoonde wereld. Tijd was ook niet meer belangrijk. Wat belangrijk was, was het uitzicht, de kleuren en het gezelschap. Ik had heel sterk het gevoel dat ik geen enkele invloed had op mijn situatie. Normaal zou mij dat heel erg beangstigen en stressen, maar ik kon er nu van genieten.
Na 49 uur op de boot (la Lancha) kwam ik aan in Lagunas en nam ik afscheid van Walter, Sylvia en Agnes die direkt door gingen naar Yurimaguas.

Vervolg Iquitos

2007-10-03T01:40:00.000+02:00

Vandaag op zoek gegaan naar de haven van waaruit de boot vertrekt. Een tuk-tuk genomen, want die gaan lekker hard en dan krijg je een beetje wind en dat voelt heel aangenaam. Als ik het geld en de tijd had, zou ik me de hele dag in zo´n ding laten rondcrossen.
Ik kwam bij de haven aan waar de Lonely Planet me heen had gestuurd en dat was me toch een achterbuurt met rondslingerend vuil en de geur van rottend fruit en allerlei boten en bootjes die daar aangemeerd lagen en bevoorraad werden! Niet echt waar je heel vroeg of heel laat graag wilt rondlopen. Ik zag echter wel de Eduardo III liggen en die moest ik hebben. Hij lag wel helemaal achteraan ergens, maar die moest ik hebben. Dus ikke met camera en rugzak stevig op de buik geklemd erop af. Ik moest over verschillende loopplanken van verschillende boten om op de Eduardo te komen, ondertussen de werklui met grote/zware verpakkingen op hun rug ontwijkend. Ik op zoek naar de kapitein. Direkt gevonden! Die zei dat ze vanavond om een uurtje of 6 zouden vertrekken maar niet van daaruit, maar vanuit een andere haven even verderop. Mijn tuk-tuk chauffeur had op me gewacht en die wilde me graag naar die andere haven rijden (tuurlijk, ping ping kassa!) Daar aangekomen hetzelfde bericht, maar ook dat er morgen om dezelfde tijd ook een gaat. Die wordt dan van mij. Ben wel benieuwd of het de Eduardo III is, of de IV. 60 soles voor de 2-daagse trip. koopje!

Daarna heb ik me door mijn chauffeur bij een bushalte laten afzetten, want ik wilde naar de dierentuin. Daar heeft Patrick me vanmorgen over verteld. Patrick zat naast me tijdens het ontbijt bij een populair café. Gewoon, ga je zitten, begin je een praatje met een blanke en dan heet ie Patrick en komt ie uit Utrecht!
Patrick was het reizen moe zei die. Zei die. Zei die. Patrick herhaalde alles wel 3x. Mischien kwam dat omdat ie had meegedaan met een of andere inheemse ceremonie om je geest te zuiveren, misschien ook, omdat ie gewoon een klap van de molen heeft gehad. Nou, ik kan je wel vertellen, wat er ook gezuiverd was....niet Patrick. Ik heb nog nooit zo´n wazig figuur gezien, maar nu was ie na 5 maanden Zuid Amerika het reizen ook moe. Moe. Moe.
Anyway... af en toe gaan pa en moe...met de minibus waar normaal 8 personen in kunnen, maar waar we met z´n 15en in zaten...met ons naar de dierentuin toe.
Het was een ritje van ongeveer 25 min. en het is maar goed dat ik goed tegen de hitte kan, anders was ik gek geworden. Als sardines opeengepakt en dan nog stoppen voor een volgende passagier die graag mee wil! Toen ik uitstapte bij de dierentuin was mijn zitvlak zo nat van het zweet, dat mijn anders zo supersnel drogende -en een fortuin kostende- broek, zeker 10 min. nodig heeft gehad om te drogen. Mijn paspoort en vliegticket die ik onder mijn blouse droeg trouwens ook.

Maar goed, de dierentuin. In de lonely Planet stond, dat nu de dierentuin een andere direkteur heeft, het voor de beestjes allemaal een stuk beter is, nou dan wil ik niet weten hoe het er voorheen uitzag! Het was echt heel zielig. Ik heb wel Jaguars gezien en Poema´s en Ocelotten en Capibara´s en verschillende apen enz. maar alle verblijven waren veel te klein en vooral de katachtigen waren er slecht aan toe. Een paar hadden problemen met 1 of meerdere poten en de Poema´s waren zo gestressed, dat ik ze het liefst zelf uit hun lijden had verlost. Ze hebben het ook voor elkaar gekregen om 3 roze rivierdolfijnen in een badje van 10x10 meter te zetten! Volgens mij waren ze van ellende niet eens roze meer. De setting van de tuin was wel heel mooi. Ze hebben er speciaal een stukje bos voor bewaard. Ik heb er in totaal toch wel en uurtje of 2 rondgelopen.
En weer terug met de "collectivo". Ik mocht zelfs voorin zitten als enige niet Peruviaan! Dat kon echter niet voorkomen dat het ding het in het zicht van de haven begaf. Ik vond het heel sneu voor de eigenaar, want het is toch zijn brood. Ik heb een stuk gelopen in de richting waarvan ik dacht dat het de goede was, en heb toen een tuk-tuk genomen naar mijn hostal.
Daar direkt gaan douchen, want zo vies en plakkerig als ik me tegen die tijd voelde, dat wens je je ergste vijand niet toe!
Toen was er championsleague op mijn kabel tv en even later ben ik een hapje gaan eten bij Kirikiri. Da´s een soort Piripiri (Zenderen), maar dan hier. Lekker kip met patat.
Het verhaal van vandaag eindigt zoals altijd in het internetcafé, waar ik inmiddels weer doorweekt een punt zet achter de dag.
Ave.

Iquitos

2007-10-02T02:10:00.000+02:00

Ben na een lange dag van reizen eindelijk in Iquitos. Eerst bijna 5 uur in de bus, dan 50 min. vliegen,tussenstop en weer 50 min. vliegen. Het is hier weer een totaal ander klimaat dan ik tot nu toe meegemaakt heb. Op het moment is het rond de 30 gr. met een vochtigheidsgraad van 300% (zoiets). Ik heb een hostal kunnen vinden. Mijn eerste keuze had geen simple (1 persoons) en voor een matrimonio wilde ik het geld niet uitgeven. Dus 2e keuze. Het is hostal Baltazar geworden. Zeer eenvoudige kamer, maar wel met eigen badkamer en een ventilator, want die heb je hier echt nodig. En cable-tv. Dat schijnt bijna standaard te zijn bij de meeste hostals die een beetje pretenties hebben. Nou ja, dan kijken we straks nog even CNN of een film ofzo. Ik vind het wel fijn; om te voorkomen dat ik om een uurtje of 20:00 al lig te snurken. De hitte en vooral de vochtigheid is iets om aan te wennen, dus morgen wordt een verken-dag. Kijken waar vandaan de boot vertrekt richting Lagunas. Ik wil nog naar de Bélenmarkt. Dat is een soort drijvend dorp (als het water hoog genoeg staat)van waaruit veel handel wordt gedreven. Mijn eerste indruk van Iquitos is dat het relaxed is hier en toch zeer hectisch. Het verkeer is hier net zo chaotisch als in elke andere grote Peruaanse stad. Met kleine tuk-tuks die alle niet bestaande verkeersregels aan hun laars lappen en heel veel scooters, brommers en motoren. Dit lijkt hier i.t.t in de rest van Peru het belangrijkste persoonlijke vervoermiddel te zijn. Je ziet op 1 brommer een heel gezin, met 1 kind voorop, moeder achterop met tussen haar en vader nog een kind. Of man en vrouw samen, met de vrouw in amazonezit achterop. Ziet er erg gevaarlijk uit. 1 tikje en ze ligt, maar ik denk dat door het klimaat het levenstempo en het temperament van de mensen hier wat hèniger is. Ik zal morgen uitgebreid kennis maken met deze junglestad. Waar ik nu al naar uitkijk is de schonere lucht als ik vanuit Iquitos de rivier op richting het einde van de wereld vaar.
Het enige waar ik nu (en altijd) bang voor ben is dat er ergens op een onverwacht moment een kakkerlak opduikt. Ik blijf alert.

Ica

2007-09-30T17:36:00.000+02:00

Ben nu even in Ica. Ik dacht, ga even kijken hoe het daar nu is na de aardbeving. Ik kwam aan op de Plaza de Armas en daar was net een of andere ceremonie aan de gang. Heel officieel allemaal met soldaten en politie en afgezette straten enzo. De man van mijn hostal is met me meegereden naar Ica en hij heeft me aangeraden om mijn fototoestel niet mee te nemen en verder goed te letten op de spullen die ik wel meeneem. Het is triest in Ica. Ik schat dat het in goede doen ook niet echt een stadje is waar je veel tijd voor zou uittrekken, maar nu is het niet meer dan een zwaar gehavende gemeenschap die zover ik kan zien nog heel veel tijd nodig heeft om hier weer bovenop te komen. In de straten zie je het ene huis (schijnbaar)ongedeerd en het pand ernaast totaal verwoest. Veel van het puin is al weggehaald en dan blijft niet meer dan een lege plek waar voorheen iemands huis of bedrijfje stond. Soms moet je van de stoep even de straat op omdat er nog puin ligt. Er ontbreken stukken uit muren en torens van kerken. Wat nog wel overeind staat vertoont vaak grote scheuren en gaten in de pleisterlaag. Als hier nog een miniaardbevinkje overheen komt zal een groot deel van de gebouwen die nu nog staan het niet overleven.
Ik heb nog geen toeristen gezien en het is al 10:30. Eigenlijk heb ik hier ook niets te zoeken. Ik pak de taxi weer terug naar mijn luxe oase :-(

ZAND!

2007-09-30T15:23:00.000+02:00

Ik heb het gedaan hoor! Ben gisteren met een buggyexcursie door de duinen meegeweest. En dan bedoel ik niet zo´n ritje van "op een mooie pinksterdag.." nee, dit was met zo´n 140 k/ph scheuren over de grootste zandduinen ter wereld. Het ging zo hard dat we af en toe los kwamen van de grond en dan met een smak weer neerkwamen. Ik vond het helemaal geweldig. Wanneer de duinen zo hoog zijn en zo steil, kan je voor de top niet zien wat erachter ligt, dus als je met 140 op de top af komt stormen, weet je niet hoe het naar beneden gaat dus dat alleen al geeft een adrenalinerush van hier tot Tokio. Gelukkig had ik mijn divabril op, want het ging zo hard dat de wind er bij mensen zonder zonnebril voor zorgde dat ze niet veel van de omgeving hebben gezien. Ik was alleen veel aan het tranen en die tranen kwamen uit mijn neus weer tevoorschijn en zonder zakdoek moest ik die tranen uit mijn neus ergens anders mee wegpoetsen, dus had ik op een gegeven moment natte handen, armen en ook mijn shirt moest eraan geloven. Vervolgens werden we verzocht om boven op een duin uit te stappen en onze voeten op een zandboard te binden. Ik vond dat wel een eng idee omdat ik het nog nooit eerder had gedaan (snowboarden), maar ik heb het wel gedaan. Helaas was mijn board niet goed gewaxed, dus ik kwam vooruitals dikke stront in een trechter. Toen maar op de buik. Ging ook niet echt beter. Toen met z´n allen weer in de buggy en naar een hogere duin (ik vond die eerste al behoorlijk hoog). Daar nog eeen keer op de buik eraf. Ondertussen waren mijn handen en armen en shirt bedekt met een stevige laag zand. Toen we weer bij de buggy waren bleek dat ie een lekke band had. Dus wij met z´n allen in de buggy van een andere groep. Je moet weten dat je voor vertrek goed wordt ingesnoerd als in een kermisattractie, maar nu moesten wij dus alle 5 bij-in een andere buggy. Dit betekende dat er 4 stoere knapen achterop die buggy moesten staan!. Dan denk je, hij zal het nu wel rustig aan doen, dus ik deed mijn gordel niet eens meer vast. Ik wist niet hoe snel ik me weer in moest snoeren, want die maniak ging niks niet zachter hoor. En maar gillen daar achterop die buggy die stoere knapen! Uiteindelijk kwamen we bij een duin die ik niet anders kan omschrijven dan een widowmaker. We konden vanaf de top de bodem niet zien, zo steil ging die naar beneden. Onze borden werden nog even ingewaxed en daar gingen we, de een nog harder gillend dan de ander, maar ik mag toch wel met gepaste trots zeggen: geeneen zo hard als ik. Ik had inmiddels het sturen aardig onder de knie gekregen. Op je buik erop, benen wijd en af en toe met een linker of rechter teen in het zand om recht te blijven. Dat ging zo goed en zoooo hard dat ik bijna beneden was en nog geen snelheid minderde. Beneden was het oppervlak helaas niet zo spiegelglad als de weg ernaartoe en ik ramde in volle vaart een kein hobbeltje. Da´s normaal niet zo erg, maar met mijn snelheid werd ik bijna gelanceerd. Mijn bril klapperde op mijn neus en ik was even zonder adem. Het was geweldig! Je voelt dan ook helemaal niets behalve die enorme rush! Naderhand voelde ik wel dat mijn pink zeer deed, dat ik ergens aan de binnenkant van mijn bovenbeen een enorme bloeduitstorting heb en dat ik wat vel mis op een scheen. Het was geweldig! Daarna nog een stukje crossen met een vervangende buggy en chauffeur. Deze chauffeur lag denk ik net in een vervelende scheiding met zijn vrouw en hij reageerde dat af op de buggy en vooral op ons. Hij scheurde of de duivel (lees: zijn vrouw met een flinke alimentatieeis) hem op de hielen zat. De wereld werd voor mij even niet meer dan een trillend beeld van heuvels en zand. Nu lijkt het alsof het een en al actie was en dat was het ook, maar we hebben ook een paar mooie (foto)momenten gehad waarbij we o.a. de zon achter de hoge duinen zagen ondergaan en de woestijn zagen veranderen van hete zandbak naar koele, serene plaats van onvoorstelbare schoonheid. En daarna weer in de buggy voor het laatste stuk terug racen naar het dorp.
Had ik al gezegd dat het helemaal geweldig was?

Gered!

2007-09-28T16:06:00.000+02:00

Gisteren zoals gezegd mijn schoenen laten poetsen. Ik heb echter meer waard voor mijn geld gekregen, want mijn poetser was zeer gelovig en hij heeft me in de 10 min. dat ie gepoetst heeft, bekeerd tot het ware geloof. Ik geloof dat ik nu overtuigd evangelist ben (als ik hem goed heb verstaan). Toen ik maar eenmaal tegen hem begon te praten was het net een waterval, hij hield niet meer op.Ik zei nog wel dat ik wel wat begreep maar niet alles, maar dat gaf geloof ik niet, want hij preekte gewoon verder. Hij maakt vaak oogcontact en ik vond het op een gegeven moment nodig om af en toe ook even naar mijn schoenen te kijken, want dat deed ie intussen op het gevoel. Het grootste gedeelte van mijn schoenen glimt als nooit tevoren, maar belangrijker; hij kon (weer) even zijn religieuze ei kwijt. Ik heb hem beloond met een extra sol. Is toch ook belachelijk! 10 min. poetsen voor 1 sol (0,23).
Anyway....mijn schoenen en ik kunnen er weer een tijdje tegenaan.

Zometeen de busreis voor vanavond boeken. Als het goed is wordt het de nachtbus van 20:30 die er 10 of 11 uur over doet. Ben ik mooi morgenvroeg in Ica en dan is het een korte taxirit naar Huacachina alwaar mijn zandduinavontuur begint.

Gisteren een leuke taxirit gehad. Ik zei tegen de chauffeur dat ik ook taxixhauffeur ben (verleden tijd ken ik nog niet). Nou, het werd een rit van prijsvergelijkingen. Ik leek de ombudsman wel! Hij vond het ongelooflijk dat bij ons alles zo duur is. Hij zei dat als hij zoveel moest betalen voor zijn levensonderhoud dat ie zou gaan huilen en dan dood gaan van de honger. Was leuk dat ritje.

Ik weet niet of er internet is in Huacachina,dus als dat niet zo is ben ik een tijdje uit de lucht. Misschien dan weer in Lima voor mijn vlucht naar Iquitos, misschien in Iquitos. Ik ga er niet spastisch over doen hoor.
Hasta Luego.

Klooster

2007-09-27T22:18:00.000+02:00

Ik heb vandaag besloten het klooster in te gaan. En wel het klooster van de nonnen van Santa Catarina hier in Areqipa. Het was geweldig. Ik had er al wat plaatjes van gezien, maar om het met eigen ogen te zien was onwerkelijk. Mijn leven is op het moment een aaneenschakeling van hoogtepunten. Kijk maar eens hoe het eruitziet door hier te klikken.
Ik heb denk ik meer dan 100 foto´s gemaakt. Vooral de heldere kleuren en de kleurcontrasten vallen op. Je krijgt een goed beeld van hoe de nonnen hier door de eeuwen heen geleefd hebben en nog steeds wonen er 30 nonnen in een afgeschermd gedeelte van het klooster. Ik was lekker vroeg en dus nog voor de hordes toeristen die er met een gids doorheen gaan.
Vanmiddag een siësta gehouden (dat kan als je een relaxdag hebt). Zometeen ga ik het laatste gedeelte van de reis boeken. De bus naar Ica en de vluchten van Lima naar Iquitos en van Tarapoto naar Lima. Ik heb mijn reischema aangepast zoals je hiernaast kan zien. Ik heb een hostal (zeg maar hotel) met kabel tv. Dat wil zeggen dat ik na mijn siësta een gedeelte van de voetbalwedstrijd tussen Sevilla en Espanyol heb gezien. Ik heb ook alle Amerikaanse kanalen. Even decadent doen mag wel.
Over decadent gesproken, ik heb vanmorgen om 08:00 uur ontbeten op het dakterras. Er werd heel netjes gedekt en ik kreeg een continental breakfast met (dit keer) vers brood en met boterbolletjes die ik er met een botermesje op kon smeren (niet gedaan, want scheelt weer in de afwas en een gewoon mes smeert ook prima). Het uitzicht vanaf het dakterras was fenomenaal. Ik keek recht op "El Misti". Dat is de mooiste van de 3 vulkanen die Arequipa omlijsten. Deze heeft nog een besneeuwde top. Dan smaakt je broodje wel extra lekker kan ik je zeggen.
Even en laatste bericht van het medische front: Ik ben pijn en zonnebrand vrij, en ook mijn pandagezicht ziet er wat acceptabeler uit.
Tot zover, tot morgen.

Stier

2007-09-27T00:34:00.000+02:00

Ik heb vandaag weer eens ondervonden dat Stier zijn niet altijd makkelijk is.
Ik was via de Lonely Planet uitgebreid gewaarschuwd voor de kans op (ernstige) zonnebrand als je oningesmeerd het Titicacameer op gaat. Je maakt gauw deze vergissing omdat het verder redelijk fris tot koud is op het meer (had de handschoenen aan), maar door de hoogte verbrand je levend. Ach en ik verbrand ja niet zo gauw.
Vanmorgen merkte ik bij het wassen dat mijn gezicht en nek toch behoorlijk strak stonden. Maar da´s nog niet het ergste, ik heb gisteren op het meer de hele dag mijn diva-zonnebril op gehad waardoor ik er nu uitzie als een pandabeer die zijn laatste bamboetakje heeft versnoept. Anyway...
Vandaag heb ik een schitterende busreis van Puno naar Arequipa gehad. Ik heb nog nooit zo´n mooi en sterk wisselend landschap gezien. In ben in 5 uur van 3830 naar 2325 meter gedaald en heb landschappen gezien als de Rocky Mountains, stukken woestijn met hier en daar een kaktus, groene valleien, stukken steppe en rots/maanlandschappen. Ik heb Llama´s, Alpaca´s en een enkele Vicuña gezien. Die laatsten zijn erg zeldzaam en hun wol is erg duur. Als je wilt weten hoe ze eruit zien moet je ff googelen. Ik heb een stuk of 4 zandhozen gezien. Je weet wel, een windhoos, maar dan met zand. We zaten er met de bus zelfs middenin. Ik kon helemaal niks meer zien door al dat zand en de bus schommelde gevaarlijk heen en weer. Het was net zo snel voorbij als het begon. Fantastisch!
Aangekomen in Arequipa liet ik me door een taxi naar een hostal van mijn keuze brengen, maar die was helaas vol. De eigenaar wist nog wel een hostal in de buurt voor dezelfde prijs. Het was een youthhostal en de badkamer zag er vooroorlogs uit. Niet dus. Ben weggegaan met mijn backpack op de rug en sprak een blank meisje op straat aan. Dat bleek een Nederlands meisje te zijn die me meenam naar haar hostal, maar die was ook vol. Daar wisten ze nog een andere en die is het geworden. Los Balcones de Bolognesi. Mooie kamer met ensuite badkamer. Ik kwam later Lieke, zo heet ze, nog weer tegen op straat en we hebben wat gedronken. Ik kon haar vertellen over de Inca Trail die zijn nog gaat doen en zij kon mij vertellen over Huacachina waar ik nog naartoe ga. Morgen mijn vluchten en de bus naar Ica boeken. Ik moet zien hoe lang ik hier wil blijven omdat ik die extra dagen heb omdat ik niet naar de Colca Canyon ga. Ik denk dat ik wat meer tijd neem in de Amazone. Morgen wordt een totale relaxdag. Veel foto´s maken en genieten van hopelijk mijn eerste adres met onbeperkt heet water. Misschien een massage pakken die hier overvloedig worden aangeboden, mijn schoenen laten poetsen voor 1 sol (0,23)en nog een wasje laten draaien.
Hasta Mañana!
Ps: met mijn benen gaat het langzaam beter, ik ben herder af.

Lake Titicaca

2007-09-26T02:21:00.000+02:00

Bedankt voor jullie lieve reakties. Ik lees ze met veel plezier en ik kijk er altijd naar uit.
Vandaag ben ik een hele dag het Titicacameer op geweest. Ik had gekozen voor de lokale boot i.p.v. de toeristenboot. Er waren maar 3 niet Peruvianen op die boot en daar was ik er uiteraard 1 van. Ik had zoveel te zien. De interactie tussen moeders en kinderen en vv en hoe de mannen met hun vrouwen omgaan in het openbaar. Heel zorgzaam, maar geen geknuffel enzo. Ik heb heel duidelijk het verschil kunnen zien tussen de stadse mensen en de mensen van het meer en de eilanden. De mensen van het meer zien er zonder uitzondering verweerd en doorleefd uit. Hun leven staat in het teken van het hoofd boven water houden en daar zijn ze de hele dag mee bezig. Ze kleden zich ook traditioneler dan de mensen uit de stad.
Ik ben vandaag op Uros geweest en op Taquile. Uros bestaat uit allemaal redelijk kleine drijvende riet-eilanden. Is 1 grote toeristische attractie, maar je moet het gezien hebben en de foto´s zijn mooi. Taquile is bijna 3 uur verderop en het leven op dat eiland gaat gewoon door tussen de toeristen. Ik had in de Lonely Planet gelezen over Taquile en haar inwoners en er werd ook bij vermeld dat de weg van de kade naar het dorp 500 treden steil omhoog is. Toen ik dat las dacht ik...niet doen, komt niet goed. Ik ben het vergeten! Pas toen ik de LP er vlak voor het eiland weer bij pakte werd het weer helder en tegelijk zwart voor m´n ogen. Terug gaan kon niet, dus dan maar pillen. Lang leve de Ibuprofen! Al met al heb ik een fantastische dag op en aan het water doorgebracht. Mooi weer, en een schilderachtige omgeving.
Morgenvroeg vertrek ik naar Arequipa. Tot dan.

Gelukkig Gebroken

2007-09-24T22:34:00.000+02:00

Ik ben nu een halve dag terug van de Inca Trail. Dat ik gegaan ben mag een wonder heten, want ik was goed ziek de dag en nacht ervoor. Ik had een warm en rood hoofd, maar geen koorts, ik was misselijk en had diarree. Na een nacht van rillingen en hittegolven en letterlijk trillende benen, (ik kon er niet meer op staan zo zwak was ik)had ik besloten om mijn zieke lijf de tijd te gunnen om te herstellen en de Trail af te zeggen. Ik had er vrede mee, het zou niet zo mogen zijn.
Echter om 04:30 voelde ik me iets beter en ik dacht aan en goede vriend die ook een trektocht heeft gemaakt met een ziek lijf. Dat moest ik toch ook kunnen.
Ik ben vanaf dat moment positief gaan denken en heb mijn lijf volgegooid met de volgende artikelen.
* 2 diarreeremmrs (later nog 1)
* 2 aspirines
* 1 zakje vloeibare energie
* 1 zakje elektrolytes (mineralen en vitamines om het verlies te compenseren)
* 2 mokken cocathee
Nog altijd trillend en warm ben ik met de groep mee gegaan. Onderweg voelde ik me weer slechter worden en ik heb de gids nog gevraagd naar de mogelijkheden om tijdens de 1e dag te stoppen en terug te gaan als het echt niet zou gaan(dat kon).
Vanaf het moment van lopen ging het beter. Geen last van diarree meer gehad (de volgende 3 dagen ook niet hahaha) en ook met de warmte ging het beter. Wel regelmatig aspirines blijven slikken.
Het lopen was echt zwaar. De 1e dag ging nog, maar op dag 2 klommen we naar 4200 meter (dead woman´s pass). Ik kwam voor dood op de top aan en toen moesten we nog 2 uur steil naar beneden. Dat was zo´n beetje de nekslag voor mijn knieën. Dag 3 kon ik moeilijk lopen en dag vier moest ik zelfs een paar keer slikken om niet in tranen uit te barsten. Gelukkig maakte de aanblik van Machu Picchu alles goed. Het was geweldig! Jullie zullen de foto´s moeten zien, want ik kan dat hier niet beschrijven.
Het slapen in de tent was beroerd. Ik had dat in geen 20 jaar gedaan en mijn slaapzak, hoe mooi licht en klein ie ook was, was wel mooi te koud. Dus naast het slapen op de harde ondergrond (dun matje en dus zere heupbotten)was de onvoorstelbare kou (vooral de 2e nacht na dead woman´s pass)een behoorlijke spelbreker. Ik heb alles aangetrokken wat ik bij me had. Thermo-onderbroek, pyjamabroek en bovenbroek. Thermohemd, dun onderhemd, t-shirt, slaaphemd en trui. 2 paar sokken. En nog rillen en steenkoude voeten, maar dat is niet meer zo erg als je ze na een poosje niet meer voelt. Wat de aankoop van de vakantie is geweest is de emergency blanket. Je weet wel zo´n dun cellofaan ding dat slachtoffers van rampen omgeslagen krijgen als ze onderkoeld of verbrand zijn. Onder dat ding was de ergste kou voorbij.
Al met al ben ik ongelooflijk blij dat ik gegaan ben en dat ik na al dat afzien Machu Picchu heb mogen aanschouwen en betreden. Dat ik nu verschrikkelijke pijn heb aan mijn bovenbenen, kuiten en knieën, moet ik maar voor lief nemen. Mijn groepsgenoten moesten mij bij mijn rugzak de bus in duwen. Ik kon die eerste trede zelf niet meer maken. Nu nog strompel ik door het leven als een Duitse Herder met heupdysplaesie.
In de bus naar Puno vanmorgen zat een Engelse jongen die in een andere groep op dezelfde dagen de Trail heeft gedaan. Hij herkende mij nog bij naam en hoed. We zitten in dezelfde Hostal en gaan straks pizza eten. Is wel leuk.
Ik ga nu maar weer en stukkie lopen om de spieren wat soepel te houden. De hostal had een laundry service, dus voor morgen 10:00 uur heb ik mijn kleren weer schoon en vooral fris, want alles stonk naar tijgerbalsem en zweet en wat voor geurtjes je verder in 3 dagen oppikt.
Morgen een excursie naar het Titicacameer en dan de late bus of overmorgen vroeg de eerste naar Arequipa.
Ik heb na verschillende mensen te hebben gesproken besloten de trip naar Colca Canyon te schrappen. Het moet niets meer zijn dan een uitkijkpunt waar 300 toeristen staan te wachten op 1 of 2 condors. Ik ga die extra dag gebruiken om te relaxen in Arequipa of Huacachina.
Jullie horen van mij.
Ave.

DULCE!

2007-09-19T16:52:00.000+02:00

Mensen ik voel me weer happy. Reden? Ik ben warm en ik heb warm en goed geslapen. Niet lang (was om 05:00 uur alweer klaarwakker)maar wel heerlijk. Om te beginnen was er gisteren warm water. Wat zeg ik, HEET water, waar het vel van je rug bij loslaat. Heerlijk. Ik heb de nodige inkopen gedaan. Allereerst een muts en handschoenen. Ik heb vannacht ook met de muts op geslapen. En een slaapshirt met lange mouwen. Ik weet niet van welk materiaal, maar zodra ik het aantrok was ik warm en daar is niks van overdreven. Toen ik het uittrok om er een ander shirt onder aan te doen (kriebel) en het daarna weer aantrok was het nog warm. Onnodig te zeggen dat ik het vannacht geen moment koud heb gehad. Ik denk ook wel dat het komt dat ik nu beter gewend ben aan de hoogte hoor. Vanmorgen een hoed gekocht voor morgen. Dat is wel nodig, want van even in de zon zitten op de Plaza de Armas heb ik al een branderig gevoel in het gezicht. En het was nog maar 10 uur.
Ik wil jullie vertellen wat Santos (taxichauffeur in Lima) me vertelde over de corruptie hier. De politieagenden zijn bijna allemaal corrupt. Ze plukken willekeurig een automobilist, of dat nou een taxichauffeur, een personenauto of een vrachtwagenchauffeur is, van de straat en vertellen hem dat ie een of andere doodszonde heeft begaan. Niks van waar, maar tegen de politie ga je niet in. Dan, zo zegt Santos, begint het spel. Voor die doodszonde moet je eigenlijk een bekeuring krijgen, maar dan is het aan de bestuurder om voor te stellen om de zaak met een paar soles af te handelen. Dan volgt er een korte onderhandeling en gaan beide partijen weer uit elkaar. De ene een paar soles armer en de ander een paar rijker. Santos zei dat mensen met een beetje fatsoenlijke auto (europees of een suv) er veel eerder uitgepikt worden omdat daar meer geld zit. Je moet als automobilist in Peru altijd met extra geld op zak van huis gaan voor het geval je wordt aangehouden door de politie. Erg he.
Ik ga zo naar de IncaTrail organisator voor een briefing van ongeveer een half uurtje. Dan wordt me alles nog eens uitgelegd en kan ik mijn vragen stellen.
Vanmiddag ga ik naar de beroemde ruïnes van weet ik veel. Ik kan die namen allemaal niet uitspreken. Het is net buiten Cuzco. Ik heb in het boek van Peter Frost de geschiedenis van de plek gelezen. Dan een korte siësta en dan moet ik nog de bustocht naar Puno regelen. Ik heb na heel veel wikken en wegen besloten om toch maar niet de trein, maar de bus te nemen. De bus rijdt zo goed als hetzelfde trajekt als de trein, doet er 4 uur korter over en is veeeeel comfortabeler. En hij stopt ook nog eens bij speciale plekken waar je uitleg over krijgt. Prijs is hezelfde. Jullie denken natuurlijk dat die keuze niet al te moeilijk lijkt, maar ik houd van treinreizen. Dit zou echter een onnodige marteling zijn geweest.
Nou dan is het nu tijd voor aktie. Jullie zullen tot maandag niets meer van me horen, want ik wordt morgenvroeg om 06:15 opgehaald en ben zondagavond rond 20:30 weer terug.
Tot dan!

KKKKOUD!

2007-09-18T16:01:00.000+02:00

Ik geef het toe. Ik heb me behoorlijk verkeken op de kou hier in Cuzco. Als het zonnetje er maar is gaat het wel, maar zodra die weg is zakt de temp als een baksteen. Het eerste wat ik zo ga doen als ik uit dit internetcafe kom is handschoenen kopen! En een dikke trui en een muts met flaporen. Vannacht ging het wel met 4 dekens over, maar het douchewater wat heet, of op zijn minst warm zou moeten zijn, was krap aan lauw en dan is het niet fijn. Mijn rug is dan ook niet nat geweest. Ze kennen me hier verder niet, dus wat maakt het uit als ik hier stinkend door het leven ga. De nacht was overigens wel bijzonder. Ik had af en toe moeite om op adem te komen. Dan adem je in en dan laat de volgende teug zo lang op zich wachten dat je buiten adem raakt. Gelukkig had ik hierover gelezen, dus ik raakte er niet van in paniek. Maar vreemd is het wel. Buikademen helpt. Ik heb gisteravond niets meer gegeten. Dat was geen probleem, want ik had genoeg gehad en ik kan het wel lije, maar ik kon ook nog niet van mij ei af (als ik het zo mag noemen). Ik denk dat het een verband houdt met het ander. Mijn plan was, dat als ik vanmorgen nog niet op het potje was geweest dat ik er dan een pilletje tegenaan zou gooien. Was gelukkig niet nodig. Waar een mens zich toch zorgen over kan maken. Ik ga nu de zon in, want ik voel mijn vingers niet meer en dan wordt typen een behoorlijke opgave.
Hasta luego amigos!

Cuzco

2007-09-18T00:54:00.000+02:00

Ben sinds ±14:00 in Cuzco. Op het vliegveld van Lima ging alles prima. Raad eens waar ik heb gegeten? Was de laatste kans en de smaak was anders en niet eens lekkerder dan thuis. Maar ik moest het geproefd hebben.
Anyway, volgens mij was onze piloot niet helemaal bij de les of het was zijn tweede vlucht na zijn opleiding. Tijdens het landen moest ie op het laatst vol in de ankers en scherp draaien om de bocht aan het eind van de baan nog te halen. Hij heeft het gehaald hoor ;-) Applaus heeft ie alleen niet gehad. Ik had nog geen hostal geregeld, dus dat moest ik op het vliegveld van Cuzco nog doen. Diegene waar ik naartoe wilde nam niet op toen ik belde. De volgende wel en ik ben erg bij dat mijn keuze zo goed is uitgevallen. De kamer kan je rustig spartaans noemen, maar daar geef ik niet om. Gedeelde badkamer met heet water uit een elektrische douche. Echt waar! Dat schijnt hier normaal te zijn. Het mooiste is dat het maar ongeveer 5 min. lopen is van de Plaza de Armas, het centrale plein. Ik merkte wel gelijk dat ik op hoogte zit nu, want na 2 miezerige trappetjes had ik last van hartbonken en een zwaar hoofd. Ik kreeg cocathee aangeboden van de eigenaar. Volgens mij heeft dat wel geholpen. O trouwens, de hostal kost 20 sol per nacht incl. ontbijt. Dat is omgerekend 4,60 euro. Right up my alley! Mooi uitzicht over een gedeelte van de stad en vriendelijke mensen. Het is nu 18:00 uur en ik ben net terug van een korte wandeling door het centrum. Beetje rond de Plaza. Paar mooie foto's gemaakt.
Het is hier officieel 16 gr. maar in de zon en die is er bijna altijd, is het veel warmer. Kan makkelijk zonder jas. Nu is de zon weg en ik ga maar terug, want het wordt toch fris. Ik ga zo mijn jas ophalen en dan een vreettentje zoeken. Ik denk dat het pizza wordt. Lach maar niet, jullie staan vast ook niet te popelen om die cavia te eten die hier anders op het menu staat. Ik heb nog 2 dagen om te acclimatiseren. Ben al lang blij dat ik geen barstende koppijn heb gekregen, een lot dat vele anderen ten deel valt als ze landen op zo grote hoogte (3395m).
Conclusie van vandaag: HET IS HIER FANTASTISCH!!! Cuzco is zoveel vriendelijker en relaxter dan Lima en ik voel me er 100% veiliger. Tot morgen.

OVER!

2007-09-17T02:26:00.000+02:00

Ben benieuwd of dit goed gaat, want het hele zwikkie is in het spaans.
Ik ben goed over gekomen. Net om 19:15 lokale tijd. Alles is van een super leien dakje gegaan. Geen enkele vertraging en ook mijn backpack was op het juiste moment op de juiste luchthaven. Ik heb in het vliegtuig misschien 3 kwartier geslapen. Bewust, omdat dit aangeraden werd door de anti-jetlag experts. Ik ben nu wel moe, maar niet extreem. Santos Delgado stond in Lima op me te wachten zoals afgesproken. Een taxirit van ongeveer 25 min door een typisch zuidamerikaanse stad. Dwz: met z´n 3-en op een 2-baansweg, drukken snijden en toeteren. Heerlijk, VAKANTIE! Santos komt me morgen weer ophalen om naar het vliegveld te gaan.
Het Hostal is een mooi pand, maar wel erg afgelegen. Het is een eind lopen naar de belangrijkste bezienswaardigheden. Nu was ik dat toch al niet echt van plan om te doen, ik wilde alleen een "vertrouwde" plek om te overnachten. Henk de eigenaar heeft het mooi voor elkaar hier. Ik maak foto´s. De kamer is uiteraard onmiddelijk en grondig geinspecteerd op kakkerlakken, maar je kan hier van de vloer eten. Ziet er allemaal kraakhelder uit. Nou ik ga baden en slapen. Tot morgen.

Aardbeving

2007-08-19T11:56:00.000+02:00

Jullie zullen ongetwijfeld allemaal het nieuws van de verwoestende aardbeving van afgelopen donderdag in Peru hebben gehoord en gezien.
Ik krijg sindsdien regelmatig de vraag of deze natuurramp gevolgen heeft voor mijn reis.
Om eerlijk te zijn, vind ik het heel vervelend om daar over na te denken, laat staan om erop te reageren. Ik schaam me dood.
In en rond Ica en Pisco zijn families en gezinnen uiteen gerukt, zijn mensen hun huizen kwijt, is er grote behoefte aan schoon drinkwater, voedsel en onderdak en dan moet ik mij afvragen of door al dat leed de weg vrij is voor mij om mijn reis te kunnen vervolgen voor weer een volgend hoogtepunt.
Uiteraard houd ik de berichtgeving nauwlettend in de gaten, maar het gevoel is zo dubbel...
Aangezien ik principieel tegen het afkopen van schuldgevoelens ben, zal ik vanuit Nederland niets storten op een gironummer. Wat ik wel zal doen is geven aan de mensen daar, wanneer ik in de regio ben. Wanneer jullie je geroepen voelen iets te betekenen voor de getroffen Peruanen...
Het Rode Kruis heeft een gironummer geopend voor hulp aan de slachtoffers.

Ave

Puntjes op de i

2007-08-05T11:24:00.000+02:00

Goeiedag,

Ik heb vandaag mijn binnenlandse vlucht van Lima naar Cuzco geboekt en ook de overnachting in Lima (zie helemaal beneden op de site bij de relevante links).
De rest van de (evt.) vluchten en van de accomodatie kan ik in Peru doen.

Ik heb mijn backpack maar weer eens in- en uitgepakt. Er moeten nog wat kleine items bij en ik zit nu op 9.8 kg met ruimte over. Ik denk dat als ik mijn ondergoed en de paar kleine dingen die nog missen erin heb, dat ie mooi vol is en nog geen 12 kilo weegt. En zo mot dat!

Ik heb begrepen dat sommige van jullie problemen hebben met het bekijken van de foto's die ik bij mijn verhaaltjes plaats. Probeer eens het volgende. Met de rechter muisknop op de plek waar de foto zou moeten staan en dan op: afbeelding bekijken. Als je dan weer op de link klikt die je gebruikt om mijn blog te openen (in je favorieten/bladwijzers), zou het plaatje tevoorschijn moeten komen. Lukt dat niet...jammer dan ;-) maar ze staan ook allemaal bij de foto's die je kan vinden rechts in de balk bij de verschillende plaatsen.

Probeer ook eens of je dit filmpje kan bekijken. (geluid aan)

Ave.

Een Jaguar.
Is 't geen schoonheid? Met een beetje (veel) geluk, krijg ik er 1 te zien. Ik ga er in ieder geval wel naar op zoek.