$ sudo add-apt-repository ppa:am-monkeyd/nautilus-elementary-ppa

$ sudo apt-get update && sudo apt-get upgrade

Ostatnim krokiem jest zresetowanie nautilusa poleceniem:

$ nautilus -q

Aby usunąć Elementary dla nautilusa trzeba się trochę więcej pomęczyć. Oto krótkie how-to.

Usuwanie Elementary

1. Otwieramy menadżer pakietów Synaptic
2. Odszukujemy pakiet “nautilus”, zaznaczamy go, a następnie wybieramy z menu Pakiet>Wymuś wersję. Otworzy nam się nowe okno, w którym zaznaczamy starszą wersję nautilusa (np. 1:2.30.0-0ubuntu4)
3. Odszukujemy pakiet “nautilus-data” i postępujemy analogicznie co w poprzednim kroku (wymuszamy niższą wersję pakietu). Ważne: w obu pakietach należy wybrać tą samą wersję pakietu.
4. Klikamy na “Zastosuj” i czekamy na downgrade pakietów.
5. Na koniec usuwamy źródło oprogramowania. W tym celu wybieramy z menu System>Administracja>Źródła oprogramowania. Następnie przechodzimy do zakładki Inne oprogramowanie i odszukujemy źródło: “http://ppa.launchpad.net/am-monkeyd/nautilus-elementary-ppa/ubuntu” i je usuwamy.

Modyfikujemy Elementary

W podstawowej wersji Elementary posiada bardzo uproszczony interfejs. Twórcy posunęli się imho trochę za daleko, usuwając na przykład przycisk “W górę”. Jak go dodać? Tu z odpowiedzią pospieszył mi ^qb1t3r z Blipa. Wszelkich modyfikacji możemy dokonać edytując plik konfiguracyjny: /usr/share/nautilus/ui/nautilus-navigation-window-ui.xml.
Aby dodać przycisk “W górę” należy odkomentować wiersz:

<toolitem name="Up" action="Up"/>

Następnie zapisujemy plik i możemy się cieszyć pełniejszym interfejsem nautilusa.

exec /bin/login -f <em>NAZWAUŻYTKOWNIKA</em> < /dev/tty1 > /dev/tty1 2>&1

Po ponownym uruchomieniu terminala, system zaloguje się automatycznie w terminalu.

#!/usr/bin/env python
#-*- coding: utf-8 -*-
 
# Copyright (C) 2010  Marcin Szepczyński (czepol)
#
# This program is free software: you can redistribute it and/or modify
# it under the terms of the GNU General Public License as published by
# the Free Software Foundation, either version 3 of the License, or
# any later version.
#
# This program is distributed in the hope that it will be useful,
# but WITHOUT ANY WARRANTY; without even the implied warranty of
# MERCHANTABILITY or FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE.  See the
# GNU General Public License for more details.
#
# You should have received a copy of the GNU General Public License
# along with this program.  If not, see .
 
# Skrypt służy do losowej zmiany tapety. Dodaj skrypt do programów startowych,
# a GNOME przywita Cię za każdym razem z losową tapetą z katalogu.
# @author: Marcin Szepczyński (czepol)
# @website: http://czepol.info/
# @contact: czepol@jakilinux.org
# WALLPAPERS_PATH to zmienna zawierająca path do katalogi z obrazkami
# Ważne: muszą być tam tylko obrazki, nie mogą się tam znajdować katalogi
# Na końcu patha musi być slash tj. '/'
# Przykładowa wartość WALLPAPER_PATH:
# WALLPAPERS_PATH = "/home/czepol/tapety/" 
 
import os
import random
import commands
WALLPAPERS_PATH = ""
WALLPAPERS_LIST = os.listdir(WALLPAPERS_PATH)
MAX_LEN = len(WALLPAPERS_LIST)
 
if MAX_LEN > 0:
    MIN_LEN = 1
    R = (random.randint(MIN_LEN,MAX_LEN)-1)
    R_WALLPAPER = WALLPAPERS_LIST[R]
    W_PATH = WALLPAPERS_PATH+R_WALLPAPER
    EXEC = "gconftool-2 --type string --set /desktop/gnome/background/picture_filename "+W_PATH
    commands.getoutput(EXEC)
else:
    print "Folder jest pusty"

PS. Dzięki dla michuka za pomoc z krotkami oraz dla riklaunima za pomoc związaną z uruchomieniem komendy systemowej (zmienna EXEC).

Domyślnie ikony są wyłączone i menu System wygląda tak:

A tak po włączeniu ikon:

Mała zmiana, a jednak powoduje, że menu System jest bardziej czytelne z powodu kontrastu między tłem motywu a ikonami. Aby włączyć ikony należy uruchomić terminal oraz wklepać poniższą komendę:

gconftool-2 --type Boolean --set /desktop/gnome/interface/menus_have_icons True

Po raz kolejny odkąd udało mi się zainstalować Ubuntu 9.10 na netbooku poczułem się spełnionym użytkownikiem Ubuntu . Udało mi się problem rozwiązać samodzielnie, bez pomocy wujka Google, choć nigdy mi się takie coś nie przytrafiło.

Pierwsze co mi przyszło do głowy, to odpalenie menadżera pakietów – Synaptic. Gdy się już włączy, to przystępujemy do szukania felernego pakietu.

Wersja, która sprawiła niestabilne działanie systemu jest oznaczona jako 2.28.0-ubuntu3.1 (karmic-updates). Kliknąłem w opcję właściwości przy wspomnianym pakiecie, po czym przeszedłem do zakładki Wersje. Na samym dołu okienka widnieje adnotacja, która naprowadziła mnie na rozwiązanie problemu:

Uwaga: aby zainstalować wersję inną, niż domyślną należy wybrać z menu: Pakiet->Wymuś wersję…

Tak też uczyniłem i w nowym oknie wybrałem starszą wersję pakietu, czyli 2.28.0-ubuntu3 (karmic):

Po wykonaniu powyższych czynności, system odzyskał dawną stabilność działania.

Szanowny Kliencie,
Niestety z przykrością muszę stwierdzić, że jest to cecha a nie wada tego urządzenia i niestety nie będziemy mogli nic więcej z tym zrobić. To urządzenie jest w ten sposób zaprogramowane, aby bootowało automatycznie z portów USB.

Jedyne co pozostało to prośba o rozwiązanie tego problemu w następnej aktualizacji biosu, co chyba uczynię lecz nie w polskim oddziale HP, bo coś mi się wydaje, że tam nic nie wskórają.
Tymczasem mogę się cieszyć, że moje urządzenie ma taką cechę, że automatycznie bootuje z portu USB bez możliwości wyłączenia tego…

Logitech V550 Nano

Specyfikacja myszki:

• System mocowania myszki do obudowy notebooka (na tak zwane napy),
• Praca na falach radiowych o częstotliwości 2.4GHz,
• Nanoodbiornik,
• Zasilanie: 2 baterie AA,
• Długi czas pracy na baterii – wg producenta do 18 miesięcy,
• Przedłużacz USB do odbiornika,
• 3 letnia gwarancja.

Jako, że jest to myszka laserowa pracuje niemal na każdej powierzchni. Do nielicznych materiałów, na których myszka nie działa zalicza się szkło. W chwili pisania tego postu siedzę na łóżku, z nogami wyciągniętymi na krześle, a myszką operuję na puszystym kocu – radzi sobie bez żadnych problemów. Myszka posiada dwa standardowe przyciski to jest lewy i prawy. Pomiędzy nimi znajduje się czterokierunkowa rolka. Do ciekawostek należy dodać, że rolka może pracować w dwóch prędkościach przewijania. Odbyło się to niestety kosztem braku środkowego przycisku na rolce. W tym modelu umiejscowiono go pod rolką, co wymaga przyzwyczajenia. Bardzo fajnym rozwiązaniem jest miejsce na schowanie odbiornika pod pokrywą baterii:

Zdjęcie na licencji Creative Commons autorstwa Ken Gao

A teraz opiszę jedną niedogodność, z jaką się spotkałem. Nie dotyczy ona co prawda samej myszki, lecz współpracy nanoodbiornika z moim netbookiem. Zdecydowałem się na zakup myszki z miniaturowym odbiornikiem, by mógł sobie cały czas wygodnie spoczywać w porcie USB. Problem polega na tym, że gdy próbuję uruchomić netbooka z wsadzonym odbiornikiem ten zawiesza się na Biosie. Zaktualizowałem bios swojego komputera do aktualnej wersji ale niestety nic nie dało. Napisałem także pytanie do serwisu HP w tej sprawie, jednak nie liczyłbym na rozwiązanie tego problemu. W każdym razie, całym sercem mogę polecić wam tę myszkę, którą można nabyć na polskim rynku za około 100zł.

PS. A tak nawiasem to wesołego Mikołaja!

Parametry netbooka:

• Procesor Intel Atom N270 (1.6GHz)
• Pamięć DDR3 1GB
• Dysk twardy 160GB
• Ekran 11.6″ o rozdzielczości 1366×768px
• Karta graficzna nVidia ION LE
• Porty: 3x USB 2.0, czytnik kart 5 w 1, 1x HDMI, 1x VGA, 1x RJ45, 1x gniazdo mikrofonowe/słuchawkowe (combo)
• Sieci bezprzewodowe: Bluetooth, WiFi w standardzie b/g
• Kamera internetowa
• Wymiary: 28.9cm na 20.4cm na 1.98~3.06cm
• Waga: 1.46kg

Najważniejszym elementem, który wyróżnia Mini 311 na tle pozostałych netbooków jest większy ekran, a także wydajna karta graficzna.

Fabrycznie netbook dostarczany jest z piątym kołem u wozu, czyli z systemem Windows (XP Home SP3). Na swoim sprzęcie postanowiłem postawić Ubuntu 9.10, co mi przysporzyło dużo kłopotów. Zacznijmy od początku.

Netbooka zakupiłem w sklepie internetowym DCCOMP. Byłem bardzo zaskoczony szybkością obsługi sklepu. Zamówienie złożyłem o godzinie 17:40, a 6 minut później otrzymałem potwierdzenie, że komputer został wysłany! Bardzo się ucieszyłem . Następnego dnia o 9 zawitał do mojego domu kurier, a więc trasę ze sklepu, który znajduje się w Warszawy do mojej miejscowości (około 310km) przebył w ciągu 17 godzin. Nic tylko polecić sklep.

W piątek po południu postanowiłem zabrać się za instalację Ubuntu 9.10. Nigdy nie miałem przyjemności instalowania systemu bez napędu optycznego, dlatego postanowiłem poszukać jak się to robi. Na nieszczęście z Google trafiłem na narzędzie Unetbootin. Utworzyłem bootowalny pendrive i do dzieła. No niestety instalacja nawet się nie rozpoczęła, gdyż obraz utworzony wspomnianym wcześniej programem był felerny. Myślałem z początku, że to wina sprzętu, dlatego pobrałem inną wersję systemu przeznaczoną na netbooki, a mianowicie Ubuntu Netbook Remix 9.10. Obraz na pendrive’a zrobiłem ponownie Untebootinem. Tym razem system uruchamiał się w trybie Live, co dobrze wróżyło. Zabrałem się więc do instalacji na dysku. Podzieliłem dysk na 3 partycje:

• Pierwsza partycja przeznaczona na system, z systemem plików Ext4, z ustawionym punktem montowania /
• Druga z systemem plików Ext4, z ustawionym punktem montowania /usr
• Trzecia z systemem plików Ext4, z ustawionym punktem montowania /home

Jest to bardzo korzystne “rozłożenie” dysku, gdyż po każdej świeżej instalacji systemu nie znikają pliki konfiguracyjne użytkownika. Z tak podzielonym dyskiem przystąpiłem do instalacji, która przebiegła bezproblemowo. Ucieszony, że wszystko poszło dobrze zrestartowałem komputer. Pojawił się ekran Gruba. Po wybraniu systemu “Ubuntu 9.10 Netbook Remix” system powinien się zbootować, jednak tak się nie działo. Wszystko się zawieszało na migającym znaku podkreślenia “_”.

No nic, w takim razie postanowiłem skorzystać z Debiana. Najszybciej było ściągnąć plik iso wersji netinstall – i tak też zrobiłem. Po przygotowaniu pendrive’a przystąpiłem do instalacji systemu. Bezproblemowo włączył się konfigurator instalacji Debiana, który zatrzymał się na momencie wyszukiwania sprzętu sieciowego. Koniec z końcem – Debiana nie udało mi się zainstalować, choć próbowałem nawet z innymi, większymi wersjami netinstall, które przyniosły taki sam rezultat.

Poświęciłem się i pobrałem cały pierwszy dysk Debiana w wersji testing. Po przygotowaniu pendrive’a instalator wywalał się w tym samym momencie co w wersji netinstall.

Postanowiłem skorzystać z Fedory. Ściągnąłem kolejny obraz płyty, który standardowo przygotowałem do instalacji przez pendrive. Niestety Fedorka również nie dała rady mojemu netbookowi – wyskakiwały 2 błędy: pierwszy odnośnie GPU, z którym sobie poradziłem poprzez dodanie jakiejś komendy podczas bootowania wersji Live, z drugim już nie (nie pamiętam nawet czego dotyczył).  Tak też pożegnałem się z Fedorą.

Powróciłem znowu do punktu wyjścia – do instalacji Ubuntu. Postanowiłem spróbować z starszą wersją – 9.04, którą z powodzeniem zainstalowałem. System działał, lecz niekompletnie: sterowniki do karty graficznej, które zaproponował zainstalować system nie działały, czego efektem był niedziałający compiz czy też brak odtwarzania filmików na youtube w wersji pełnoekranowej. Czułem się niespełniony, więc poszperałem trochę w Internecie.

Znalazłem kilka bugów zgłoszonych przez użytkowników, którzy korzystali na tym komputerze z systemu GNU/Linux. Przy okazji znalazłem informację, że na tym netbooku można zainstalować system MacOS X:

Postanowiłem poszukać pomocy na blipie, gdzie dowiedziałem się od użytkownika roobal83, że Unetbootin od pewnego czasu nie działa. No to pięknie! Każdy system przygotowywałem tym narzędziem. Według wiki.ubuntu.com pendrive’a należy przygotowywać narzędziem o nazwie “usb-creator” znanym także jako Asystent dysku uruchomieniowego USB. Z tym narzędziem po raz n-ty spróbowałem instalacji aktualnej wersji Ubuntu. Tym razem wystartował instalator – gdy obraz był przygotowywany przez Unetbootin nawet instalator się nie chciał uruchomić. Z powodzeniem udało mi się zainstalować system i już właściwie byłem szczęśliwy, aż przyszedł czas ponownego uruchomienia. I tutaj chciałoby się rzec, “Historia lubi się powtarzać”. System uruchamiał się do tego samego momentu co wersja Ubuntu Netbook Remix.

[tutaj następuje dość duży zlepek różnych słów, które wypowiada sfrustrowany człowiek]

Ale się nie poddałem. Tak raczej już z rozpaczy postanowiłem sprawdzić jak wygląda komenda gruba bootująca system:

menuentry "Ubuntu, Linux 2.6.31-14-generic" {
        recordfail=1
        if [ -n ${have_grubenv} ]; then save_env recordfail; fi
	set quiet=1
	insmod ext2
	set root=(hd0,6)
	search --no-floppy --fs-uuid --set 54f24ce0-fe33-4f50-919c-d20b10e51003
	linux	/boot/vmlinuz-2.6.31-14-generic root=UUID=54f24ce0-fe33-4f50-919c-d20b10e51003 ro   quiet splash
	initrd	/boot/initrd.img-2.6.31-14-generic
}

Popatrzyłem na to przez 3 sekundy i stwierdziłem, że nic z tego nie rozumiem, ale wywaliłem linijkę, która najmniej wydawała mi się potrzebna . Usunąłem linijkę zaczynającą się od “search –no-floppy [...]“, po czym wcisnąłem ctrl+x by zbootować ze zmienionymi ustawieniami. Do tej pory się śmieje z tego, że w tak banalny sposób udało mi się postawić Ubuntu.
Poszperałem trochę na ten temat i znalazłem informacje, że problem występuje przez brak sterowników karty sieciowej, czyli o to, o co czepiał się instalator Debiana. Problem znikł po zainstalowaniu “Sterownika urządzeń bezprzewodowych Broadcom STA”. Po zainstalowaniu tego ustrojstwa system uruchamia się normalnie. Hurra, świat ocalony!

Warto chyba wspomnieć co działa w netbooku pod kontrolą Ubuntu 9.10. Jakby to powiedzieć? Hmm… wszystko . To znaczy, nie znalazłem jeszcze żadnej rzeczy, która by nie działała:

• Dźwięk – PulseAudio – działa out-of-the-box – co więcej odtwarza dźwięk znacznie głośniej od dedykowanych sterowników pod systemem Windows XP
• Karta graficzna – działa po zainstalowaniu sterownika nVidia 185.18.36. Działa także Compiz, bardzo dobrze radzi sobie nawet na dodatkowych efektach graficznych
• Touchpad – out-of-the-box
• Klawisze funkcyjne – out-of-the-box
• Kamera internetowa – out-of-the-box
• Sieci bezprzewodowe – po zainstalowaniu wspomnianych wcześniej sterowników

PS. A tak wygląda teraz mój pulpit

Dobra, tyle tytułem wstępu. Teraz krótka recenzja. Z netbooka jestem bardzo zadowolony. Cały czas szukałem czegoś o przekątnej pomiędzy 10.2 a 12.1 z naciskiem bardziej na 12.1, więc przekątna ekranu 11.6 cala jest dla mnie bardzo idealnym rozwiązaniem, gdyż ciężko znaleźć sprzęt z ekranem 12.1 w cenie poniżej 2000zł. Wszystkie notebooki o takiej przekątnej ekranu należą do klasy biznes, a ich cena nierzadko przekracza 3000zł.

Druga rzecz, która zasługuje na pochwałę jest duża, wygodna klawiatura. Naprawdę – jest bardzo wygodna i da się na niej naprawdę szybko pisać, choć osobiście muszę się do tego przyzwyczaić, gdyż od 8 lat korzystam z jednej i tej samej klawiatury na desktopie, która ma duże odstępy pomiędzy klawiszami.

Bateria. Mini 311 zostało wyposażone w 6-komorową baterię, która w praktyce pozwala na 5-godzinną pracę przy ustawionym średnim podświetlaniem ekranu i włączonymi sieciami bezprzewodowymi. Nic tutaj jeszcze nie optymalizowałem, więc sądzę, że można z tego sprzętu wycisnąć nawet 6 godzin pracy.

Touchpad. Tutaj niestety mogło być lepiej. Touchpad nie jest zły, jednak trochę bym ponarzekał na przyciski. HP często w swoich notebookach stosuje “miękkie, wduszane” przyciski, które są bardzo miłe w dotyku. W mini 311 zastosowano takie tradycyjne.

Nie wiem co tu można jeszcze ocenić, jeśli macie jakieś pytania, to możecie je zadać w komentarzach, a postaram się odpowiedzieć!

W aktualnej wersji 2.x, na Ubuntu 9.10 po kliknięciu kursorem na przycisk, ten się podświetla (zaznacza), ale żadna akcja się nie wykonuje, dopóki nie wciśniemy klawisza enter. Denerwujące? Bardzo. Ale jest na to bardzo prosty trick. Pomógł mi przy tym ^rrh na blipie, z tym że z małym błędem. Aby Aptana poprawnie działała należy uruchamiać ją przez skrypt napisany w bashu o następującej treści:

#!/bin/bash
export GDK_NATIVE_WINDOWS=true
"/opt/aptana/AptanaStudio"

Przy czym “/opt/aptana/AptanaStudio” to moja ścieżka dostępu do Aptany. Enjoy!

Gra polega na odgadnięciu wylosowanej przez komputer liczby z przedziału 1-100. Po każdym naszym strzale, komputer podpowie czy wpisana liczba jest większa czy mniejsza od wylosowanej. Gra kończy się, gdy odgadniemy wylosowaną liczbę, wyświetli się także wynik, za którym razem udało nam się tego dokonać (mój rekord to 3 strzały ).

number1=$(($RANDOM%(99)+1))
number2=$((number1+1))
licznik=0
echo "Losowana jest liczba z przedziału 1-100."
echo "Twoim zadaniem jest odgadnięcie tej liczby."
while [ "$number1" -ne "$number2" ]
do
echo -e "Podaj liczbe = \c" 
read number2
licznik=$((licznik+1))
if [ "$number1" -gt "$number2" ]
    then 
    echo "Podana liczba jest za mała, zgaduj dalej!"
else
    if [ "$number1" -lt "$number2" ]
	then
	echo "Podana liczba jest za duża, zgaduj dalej!"
    fi
fi
done
echo "Brawo, zgadłeś liczbę!"
echo "Liczba prób: $licznik"

Lub ściągnij grę stąd.
Aby ją uruchomić pod systemem *UNIX, należy dodać prawo wykonywalności skryptu:

$ chmod +x gra.sh

A potem można ją otworzyć za pomocą komendy:

$ ./gra.sh