Dag met dementie

Heet!

noreply@blogger.com (Greetje) — Sun, 27 Jan 2019 03:18:00 +0000

Vandaag hadden we maaltijdsoep.
Flink gevulde soep, direct vanuit de pan in de soepkop.
Eigenlijk te heet om op tafel te zetten, maar soms wil je zelf ook wel eens zitten.

Het was niet de bedoeling dat er onmiddellijk gegeten zou worden, maar hij ging onmiddellijk aan de slag.
Even kort blazen en hopla: een volgeladen lepel de mond in, inclusief stukken wortel.

Wij konden de soep nog lang niet eten, maar hij had in een mum van tijd de bodem van de kop bereikt.
Blijkbaar nam hij helemaal niet waar dat de soep verschrikkelijk heet was.

Gedurende de avond nam hij geen biscuitje of snoep, zoals hij anders wel doet. dus waarschijnlijk had hij toch wel wat last.

Toch in het vervolg maar geen gloeiend hete spullen meer opdienen.....

.

Morgenvroeg

noreply@blogger.com (Greetje) — Wed, 23 Jan 2019 02:17:00 +0000

Ineens stond hij op.
'Ik ga naar bed'.

'Hoe laat moet je op?'
'Vroeg, want we moeten nog boodschappen doen.'
Het klonk alsof hij een gevoel van haast had en iets moest afhandelen zo snel als de winkels open gingen.

'Moet er iets vroeg gedaan worden, dan?'
'Afwasmiddel'
'Dat kan ook later'.
'En nog iets.'

Ik kon niets bedenken wat vroeg in de ochtend gedaan moest worden.
En zeker niet als het superglad is op de weg door aangevroren sneeuw op niet gestrooide wegen.

'Volgens mij is er niets wat vroeg gedaan moet worden. Het kan allemaal 's middags.'
'Oh, goed' antwoordde hij, alsof hij met z'n gedachten mijlenver weg was.
Met een rare draai liep hij naar de deur.
'Nou, gedag dan.'

Ik zei welterusten tegen een bijna gesloten deur.

.

Een ervaring.

noreply@blogger.com (Greetje) — Tue, 22 Jan 2019 11:45:00 +0000

Ik werk zelf in de zorg en heb voldoende mensen met dementie geholpen en voor ze gezorgd.
Maar je kunt altijd naar huis toe aan het eind van de dag en weg komen van de lastige situaties die dementie meedraagt.

Ben je thuis dan kan dat niet.
Iedere dag na werk kom ik thuis in een soort spanning, een spanning die je niet kunt benoemen en alleen maar voelt.
Deze spanning is ontstaan op het moment dat de “vergeetachtigheid" van mijn vader op een niveau kwam waar ik hem niet meer goed herkende.

Er staat op eens een hele andere man voor je.
Vroeger kon ik makkelijk met hem praten, konden we naar de winkel gaan en gewoon rustig rondlopen zonder de angst dat hij opeens de weg kwijt was of niet zeker meer wist waar hij was in de AH of een andere winkel.
Ook begon hij steeds verder in het proces zijn zin door te drijven. Dat was eerder ook al, als puber verzette ik mij er enorm tegen, maar nu kan ik niet eens een ervaring vertellen zonder dat er volgens hem een of andere logica achter zit.

Het lastigste is dat hij belangrijke herinneringen van vroeger niet meer weet of heeft samen gepuzzeld met een hele andere situatie. Wanneer ik over vroeger praat is hij zichtbaar verward en wordt hij al snel boos. Zijn woede zorgt ervoor dat ik me terug trek en mijzelf uit zijn aanwezigheid verwijder. Ik weet dat dit niet het juiste is om te doen, maar je weet na een tijd niet meer wat te zeggen of wat te doen zonder dat er weer een woede aanval komt.

Vroeger was mijn vader een man die eeuwig bezig was met zijn werk, zelfs op zijn vrije dagen kon hij gebeld worden door zijn werk. Nu is mijn vader eeuwig bezig in zijn gedachten.

Er zullen vroeger genoeg tekenen zijn geweest van het beginnen van de dementie, toen ik begon te studeren in 2012 begonnen ze mij op te vallen. Wie weet hoelang geleden de dementie begon zich te uiten?

Er zijn genoeg momenten dat ik mij enorm erger; dat ik enorm boos ben. Niet op hem op zich maar op de dementie. Wat het van een persoon maakt. Maar het overgrote deel van de tijd ben ik verdrietig. Ben ik eindelijk op een leeftijd waar ik mijn ouders beter begrijp en het advies nodig heb, en dan kan ik niet op de persoon terug vallen die al die jaren zoveel wist van wat ik wilde leren.

Dementie zorgt voor een leegte al lang voordat de persoon weg is.

.

Ja, het is zaterdag.

noreply@blogger.com (Greetje) — Sat, 19 Jan 2019 22:00:00 +0000

Een paar dagen geleden hadden we het probleem van herhalen van dezelfde vragen naar de dag, vandaag was hij weer de kluts kwijt.

Zaterdag is altijd een heel herkenbare dag. De post komt, vaak ook een stapel reclame, andere TV programma's, veel meer auto's in de straat, etc etc.

Opeens begint hij ineens heel hard te roepen dat ik een bepaalde zender aan moet zetten, want een van mijn favoriete programma's begint.
Hartstikke aardig natuurlijk. Maar dat programma komt nooit op zaterdag.

Hij is compleet de kluts kwijt. Mompelt wat. Vraagt of ik wel weet wat voor dat het is. Loopt twee keer naar de keuken en ineens zie ik zijn gezicht veranderen.... hij is er weer. Ja, het is zaterdag...

.

De dag kwijt

noreply@blogger.com (Greetje) — Fri, 18 Jan 2019 03:47:00 +0000

We hebben het allemaal wel eens dat we de dag kwijt zijn.
Even op teletekst kijken, of op het klokje van de computer en je weet het weer.
Gedurende de dag zijn er genoeg momenten om de weer gewonnen kennis aan op te hangen en zo hoort het ook. Het geeft de dag identiteit.
Maar als je snel vergeet, en als je niet zo gericht bent op handigheidjes als je computerklokje of als je het bestaan van dat computerklokje ook steeds vergeet, dan kan het onthouden van de dag een probleem worden.

Dat was het vandaag.

Steeds maar weer de vraag 'wat voor dag is het vandaag' op een toon die duidelijk maakte dat het weer de eerste keer was dat dezelfde vraag werd gesteld.

'Donderdag'.

De hele dag.

.

Dag met dementie

noreply@blogger.com (Greetje) — Fri, 11 Jan 2019 03:01:00 +0000

Leven met iemand met dementie is een uitdijend probleem.
Wat begint als een glimlach en een grapje om iets dat even vergeten is, wordt een dagelijks probleem.
Vooral als diegene waar het om gaat niet alleen de symptomen negeert en ontkent, maar meent dat anderen het probleem zijn en niet hijzelf.
Als partner en kind stap je steeds verder terug uit je relatie, omdat je steeds minder jezelf kunt zijn.

Met enige aarzeling zijn we dit blog begonnen. Zeggen we niet te veel?
Maar dit is het leven zelf en we hebben een plaats nodig om af en toe te ventileren en wellicht hebben anderen iets aan onze ervaringen en maken we dit niet voor niets mee.

Wij tellen tenslotte ook mee.

.