Mijn Whispers

Dagje Bernhoven

2019-04-25T17:50:00.001+02:00

Om half 9 stond ik aan de balie van de prikpost in Uden. Met mijn bloedbon en een melding in de computer dat het een spoedige was. Dus ik was daarna dan ook bijna aan de beurt. Bij een oude bekende. De man die mijn bloed uit de vinger haalde, herkende mij van de hartkatheterisatie waar hij dr. Van de Wal assisteerde. Hoe kleine wereld. Het prikken was zo gebeurd, dus op zoek naar de volgende stap... een hartfilmpje. Ook hier kwam ik een bekende tegen. Zij was ook de technische kracht op kaakchirurgie. Het gaan liggen op de tafel gaf wel wat problemen. Maar uiteindelijk toch gelukt.

Volgende stap: dr. Grosfeld. We moesten even wachten tot de bloeduitslagen er waren. Hij was niet echt blij, dr. Grosfeld. Het HB gehalte was echt veel te laag. Zo had ik niets bij te zetten bij herstel van en duurde alles veel langer. Een transfusie zou de oplossing moeten zijn, maar is met mijn huidige bloedverlies, dweilen met de kraan open. Dus dr. Grosfeld pakte door. Hij belde een chirurg en ik kon de volgende middag al terecht om de aambeien te laten be-elastieken. Na een maand wilde hij me dan weer op de poli zien. Zo gezegd, zo gedaan. Na de afspraken gemaakt te hebben, wilden we naar huis gaan. Toen werd ik opgebeld door chirurgie. Ik kon al om half 2 terecht, dezelfde dag. Ik hoefde alleen even op de assistentie te wachten die een tasje met medicijnen kwam brengen.

Om half 2 waren we dus weer in Uden. Weer op mijn zij liggen. Daar heb ik nu de borstbeen pijn van. Het schieten van de elastiekjes was een rare gewaarwording. Niet pijnlijk, wel vreemd.
Na ruim een uur waren we weer thuis. Ik voelde me door de mangel gehaald. Maar als het helpt.....

Vandaag doet alles zeer. Maar ik weet nu hoe dat komt. En dat het uiteindelijk overgaat na een maand of 3....

Operatie, SEH en pesterijen

2019-04-18T14:13:00.001+02:00

Hoe het komt weet ik niet, maar ik slaap wat af de laatste dagen. Ik zit gewoon op een stoel en hoppa... ik val in slaap. Ik doe een spelletje, en hoppa, ik val in slaap. Ik wacht tot ik aan de beurt ben, en hoppa...

Inmiddels ben ik geholpen aan mijn defecte aortaklep. Via een open hart operatie is er een biologische klep ingezet. Vrijdag 29 maart was de grote dag. En ik heb er helemaal niets van meegekregen. Ik weet dat ik naar de OK werd gereden...en dat is het dan... ik hoef er nog steeds niets over te weten. Alleen maar dat alles goed is verlopen. Het geslurp van mijn hart is over. Gelukkig maar. Was er niets gedaan, dan had ik geen jaar meer te leven. Dat was ook de reden dat ik in het ziekenhuis moest blijven tot na de operatie. 5 en halve week, heb ik daar doorgebracht en daarvoor 5 dagen in Spanje. Lang genoeg, dacht ik zo. Dus toen ik de 11 april groen licht kreeg om te gaan.....hoefde ik me geen twee keer te bedenken. De aarzeling kwam vanuit het ziekenhuis. Mijn HB gehalte van het bloed sukkelde gestaag omlaag. Onverklaarbaar. Maar goed, met een afspraak om het HB de 17de te laten controleren, mocht ik toch gaan.

Gisteren heb ik dus bloed laten prikken. Vandaag zouden ze me bellen met de uitslag. Eh....we waren net terug of er hing al een cardioloog aan de lijn. Ik moest naar de SEH komen omdat mijn ijzergehalte zo laag was dat ik een transfusie zou krijgen. Om kwart over 3 waren we bij de Spoedpost van Bernhoven. Ik meldde me aan en mocht in de wachtkamer plaats nemen. Ik wilde net gaan zitten toen mijn naam al werd omgeroepen...een volle SEH en ik, die net binnen kwam, was al aan de beurt. Snel werd ik naar een bancardbed gebracht, waar ik mocht plaatsnemenen werd aangesloten op hartbewaking, zuurstof en bloeddruk. Ook wilden ze weer bloed afnemen en een infuus plaatsen. Op mijn verzoek om het bloed via de vingers aftenemen werd negatief gereageerd. Er moest toch een infuus geplaatst worden. Ondanks herhaalde pogingen, lukte het de verpleegkundige niet een veneuze aansluiting te maken. Daarom iemand van IC erbij gehaald. Wally, een oude bekende. Maar ook haar lukte het niet een een infuus aan te leggen. Wel slaagde ze erin om met een babynaald bloed te prikken. En daar kwam dus uit dat mijn HB waarde op 3.9 lag. Een beetje laag dus.

Twee dames van IC kwamen toen om met behulp van een echo apparaat een infuus te leggen. Na ruim een half uur, was dat gelukt. Tenminste dat dachten we... En weer wachten.
Nu op het cardiologen overleg met de SEH artsen. Uiteindelijk was te horen dat er toch geen transfusie werd gegeven. Dit gezien de recente klepvervanging, de huidige hartritme stoornissen, vasthouden van vocht enzovoort, enzovoort. Kortom dezelfde redenen waarom ze op de dag van mijn ontslag uit het ziekenhuis geen bloedtransfusie gaven. Lezen ze alle verslagen wel eens? Want nu hebben ze mij door die verschrikking van infuus zetten laten gaan, voor helemaal niets. O nee, de SEH arts wilde de infuuspoort toch gebruiken om de eerste dosis plastabletten toe te te dienen. Waarom hebben ze die plastabletten ook weer stopgezet in het ziekenhuis? Was mijn bloeddruk niet te laag daarvoor. Nu in ieder geval niet.. dus via het infuus. En dat ging niet goed. Doorspoelen deed al zeer. En ik kreeg een hele bult achter het infuus. Toch doorzetten....het deed steeds meer zeer en de bult werd steeds groter. Maar de verpleegkundige zette door. Eindelijk zat de spuit erin. Maar de pijn. Ik heb toen echt bijna gesmeekt om het infuus te verwijderen... en uiteindelijk deed de verpleegkundige iets. De macht van de kleine mens. Ik zag haar denken, stel je niet zo aan. Maar ze kon toch ook niet om de grote keiharde bult heen. Dus het infuus eruit. "Ja, hij zat dus toch niet goed, ondanks de echo."

Het strak verbinden was volgens mij gewoon pesterij. Want die bult werd steeds groter en harder. Tonny stond op het punt heel boos te worden toen ze met een schaar al het verband maar wegknipte. Wat een opluchting. Binnen een paar minuten slonk de bult en werd de pijn minder.

Met bloedbon, recept en afsprakenkaartje reden we tegen half 7 richting huis.

Het grote aftellen

2019-03-27T17:01:00.000+01:00

Vandaag kreeg ik bericht dat ik vrijdag geopereerd word. Morgen om 10 uur ga ik met een ambulance naar het Catharina ziekenhuis in Eindhoven. Daar mag ik dan de dag voor de operatie nuchter doorbrengen. Vrijdag dan een open hart operatie om de aortaklep te vervangen. En dan een paar dagen in Eindhoven op intensive care, medium care, en care....Daarna ga ik terug naar Uden. Daar mag ik dan ook nog een paar dagen verblijven.
Allemaal spannend dus....

Verandering van plan

2019-03-25T20:26:00.000+01:00

Het moet niet gekker worden. Ik zat vanochtend in de lounge met mijn lappie te spelen toen ik gewaarschuwd werd dat de cardioloog mij wilde spreken. Ik had me echter niet zo hoeven haasten. Pas naar ruim een half uur kwam een voor mij onbekende cardioloog naar binnen. Hij wist me te vertellen dat er cardiologen overleg was geweest. En er was besloten dat ik toch geen TAVI krijg, maar een open hartoperatie. Alleen het tijdstip waarop dat gaat plaatst vinden, blijft de grote onbekende. Het kan een week duren, of 2 weken, maar ook 2 dagen...
Was eerst de mening van de cardiologen dat mijn hart een open hartoperatie niet aankon, nu zeggen ze dat ik er geen belemmeringen zijn. Ik hoop alleen dat ze niet nog een keer radicaal omdraaien.

Verder rijgen de dagen zich hier aan één. Ik lees wat, ik luister wat, ik kijk een beetje op internet. En dat is het wel zo'n beetje. Afgewisseld met eten, drinken en slapen. Ik probeer overdag niet te slapen en pas om 10 uur 's avonds mijn bed weer in te duiken met een luisterboek. Dan val ik rond een uur of 11 gewoon in slaap. Tot half 7 de volgende ochtend....saaie bedoening hè..En dan te weten dat er zoveel gedaan moet worden thuis. Maar daar mag ik me niet druk om maken, dus dat doe ik dan ook niet..Ik ga nog maar wat lezen...

Groen licht, maar geen stap verder

2019-03-22T09:41:00.000+01:00

Hoewel ik me wat wankel voelde, heb ik de kaakchirurg met vlag en wimpel overleefd. En ook van hem groen licht gekregen voor een TAVI. Transcatheter Aortic Valve Implantation (TAVI) is een behandelingstechniek waarbij de artsen de aortaklep 'percutaan' vervangen. Dat wil zeggen: via de liesslagader. De cardiothoracaal chirurg plaatst bij een TAVI een aortakunstklep van biologisch materiaal met behulp van een katheter. Dit gast gebeuren in het Catharina ziekenhuis in Einhoven. Het Catharina Ziekenhuis is één van de toonaangevende ziekenhuizen van de wereld op het gebied van TAVI. De cardiothoracaal chirurgen van het Catharina Hart- en vaatcentrum hebben veel ervaring in hartklepvervangingen met kunstkleppen en biologische kleppen, zowel van de zieke aortaklep, mitralisklep als de tricuspidalisklep.
Wanneer alleen is nog onbekend....Dus ik wacht en wacht....

Vandaag is ook de officiële ondertekening onder de koopakte van het huis in Spanje. Spannend hoor.

Ik ben er nog niet achter hoe ik een betere positie van het huis en meer foto's kan laten zien...Maar dat komt wel. Ik heb immers niets anders te doen.

Net de cardioloog gezien. Gesproken over een TAVI. Volgens hem doen ze maar 1 dag in de week die ingreep. En dan 2 of 3, dat ligt er een beetje aan. Het gevolg is dat er een planning over misschien 2 weken is. Het kan ook langer, of korter duren. Een gewone hartoperatie gaat veel sneller. Maar dat is iets wat ik niet aan kan.

Onderzoekendag

2019-03-19T20:16:00.002+01:00

Vandaag eindelijk de langvoorbereide onderzoeken van darm en maag. Ik begon zondag al met enkel lichtverteerbaar eten. Geroosterd wit brood, ei, smeerkaas, thee en aanmaaklimonade. En voor warm eten rijst, kipfilet gegrild, en broccoli. Gelukkig mocht ik wel warme chocomelk.... gisteren mocht ik enkel vloeibaar eten... vla, yoghurt, heldere bouillon, thee, vlafip, aanmaaklimonade. En ik moest vanaf 18.00 uur een liter moviprep wegslikken en een liter water. Wat is dat smerig zoet spul. Gelukkig kon ik opmaken dat er 6 glazen in een liter gaan. Dus ik heb de eerste 3 glazen weggeklokt. Wat water erbij en erna. De volgende 3 glazen heb ik rustiger gedronken. Je het 4de glas, hoefde ik er nog maar 2....met deze wetenschap heb ik moe te letten gemaakt met die liter. Moviprep is een sterk laxeermiddel overigens. Je kunt dus wel raden wat ik de volgende uren deed. Uiteindelijk ben ik toch maar zeer onrustig gaan slapen.

De volgende dag, vandaag dus, kreeg ik weer een liter moviprep te verstouwen. Ik heb het op dezelfde manier benaderd. Eindelijk was het half 3 en ik werd naar de onderzoekskamer gereden. Eerst het darmonderzoek. Echt geen pretje. Toen het maagonderzoek. Weer met een camera via mijn slokdarm. Niets dunnere slang, vergeet het maar. De dokter wist me naderhand nog wel even snel te melden dat alles goed was, zowel met darm als met maag. De 4 hapjes die ze uit de maag had genomen, waren voorzorgsmaatregelen.

Daarna ben ik naar de observatiekamer gereden. Waar ik prompt een paar keer een hartritmestoornis kreeg. Maar goed dat hebben we ook overleefd. En toen ....eten...eindelijk

Donderdag krijg ik een onderzoek van de kaakchirurg. Hij moet uitzoeken of er ontstekingen in mijn mond of kaak zitten. Want die bacteriën zijn niet goed voor mijn hart... vandaar.

Daarna is er weer cardiologen overleg. Dan worden alle onderzoeken besproken en wordt er een plan van aanpak gemaakt. Tijdstip? Onbekend...

Dus ik maak me niet druk en ben hier nog even...

Toch maar wel

2019-03-15T18:37:00.000+01:00

Werd ik vandaag ineens aangesproken: "Mevrouw, u wordt zometeen opgehaald voor een echo." Een echo? Alweer? Waarom dan? Maar dat wist de verpleegkundige mij ook niet te vertellen. En daar was de rolstoel al met de brancadier die me naar de functieafdeling mocht duwen. Ik had nauwelijks tijd om mijn badjas aan te trekken.
Op de functie afdeling aangekomen, wist de laborant me te vertellen dat hij contact had gehad met dr. Grosfeld. Want hij snapte ook niet waarom er weer een echo gemaakt moest worden. Het bleek een vraag uit Eindhoven te zijn. Ik word daar immers geopereerd. Omdat ik zoveel bloedarmoede had bij de eerste echo, wat overigens niet waar is, wilden ze een nieuwe echo met de nieuwe H2O waarden. Okee, toch een kwestie van mee willen spelen. Echo is gemaakt, ik terug op mijn kamer.
Ik ben net op mijn kamer als een MDL arts binnenkomt. Ja, er zal toch eerst een maag en darm onderzoek moeten komen. Eindhoven wil niet opereren zonder de resultaten daarvan. Te gevaarlijk, zeggen ze. Ze gebruiken veel bloedverdunners, en dan zou het wel eens mis kunnen gaan als er een bloeding in de maag of in de darmen ontstaat. En dat willen we niet.... nee, ik ook niet.

Dus ik ga mee met het darm en maag onderzoek. Ik hoorde dat dat dinsdag gaat plaatsvinden. Dat betekent dat ik maandag met de voorbereidingen mag beginnen... nuchter, darmen leeg. Daarvoor krijg ik 2 liter laxeermiddel te drinken... 2 liter....Ik krijg het nu al benauwd..

Of de ingreep al dan niet met verdoving, een roesje of iets anders gaat, zijn ze nog niet over uit. Maar ik zal het wel merken. Leuk vind ik het in elk geval niet. Ik wilde dat het over was.... klaar... zondag ben ik hier alweer 14 dagen. En dat is lang, heel lang.

Met betrekking tot onze verhuizing naar Spanje gaat het goed. De verkoper vraagt 10 procent aanbetaling. Dan haalt hij het huis van de markt. Het geld is aanwezig, nu alleen even de laatste puntjes op de i....Maar daar zorgt mijn schoonzoon voor.

Al een week

2019-03-13T20:40:00.001+01:00

Maandag de cardioloog, dr Grosfeld, aan mijn bed gekregen. Wat een aardige, sympatieke man is dat. Ik heb met hem gesproken over een zogeheten lange lijn. Dat is een soort port a cath. Hij snapt heel goed dat ik daar naar vraag gezien mijn moeilijke prikbaarheid voor bloed en/of infuus. Maar wil zo min mogelijk lichaamsvreemde dingen in mijn lichaam brengen in verband met die verkalkte aortakleppen. MaagDarmLever onderzoek moet maar na de TEE ( echo van het hart via de slokdarm). En na het cardiologen overleg. Dat is beter, vindt dr. Grosfeld.
Verder vroeg hij of in angst had. Tja, eigenlijk niet...een beetje natuurlijk maar niet boventoon voerend. Ik maak me banger over bloedprikken. Dat wordt nu tot minimaal beperkt.

Vandaag had ik de TEE. Nuchter....Met een spray werd mijn keelholte verdoofd en hup, de cardioloog schoof de buis met camera naar binnen. Dat was echt niet leuk. Ik heb me geconcentreerd op mijn ademhaling. Gewoon om mijn gedachten van die buis af te leiden. Toen ik dacht: nu raak ik er aan gewend, schoof hij hem door naar mijn maag. Dat deed goed pijn. Gelukkig duurde dit ook maar een minuut of 5, en de buis werd uit mijn slokdarm getrokken. Alle bij elkaar duurde het 35 minuten. Maar het waren wel hele lange minuten.

Terug in mijn kamer werd ik geholpen met douchen en haren wassen. Wat een zaligheid. En na een uur kreeg ik mijn uitgestelde ontbijt. Daarna ben ik als een blok in slaap gevallen.

Nee, ik heb geen uitslag. Wel weet ik dat er eerst dat overleg tussen de cardiologen moet plaatsvinden. En dan...

Stappenplan

2019-03-08T22:15:00.000+01:00

Sinds gisteren half 4 lig ik op de hartafdeling van Bernhoven. B1-oost, kamer 44. Daarvoor had ik een echo van mijn hart. Ik was al een half uur terug toen er een cardioloog kwam. Hij had een heel verhaal. Maar het kwam er op neer:

Ik werd zo snel mogelijk verhuist
De echo gaf een onduidelijk beeld
Er gaat nu een echo gemaakt worden via de slokdarm ( een TEE)
Ook gaat er een onderzoek gestart worden naar de kransslagaders rond het hart
En omdat ik heftige bloedarmoede had, wordt er overlegd met de MaagDarmLever arts. De cardioloog wil eerst weten waar dat vandaan komt. Hij gebruikt bloedverdunners als hij gaat opereren, en dan moet er niet ineens ergens een spontane bloeding komen.
Omdat ik geen lucht genoeg krijg als ik plat op mijn rug lig, moet er voor het maag darm onderzoek een andere insteek komen. Dus er is overleg.
Ook is er overleg met het cardiologenplatform om voor mij, gezien mijn ziektegeschiedenis en bouw, een goede oplossing te vinden voor de falende aortakleppen.

Vandaag kreeg ik al mijn kransslagader onderzoek. En die waren helemaal schoon en goed.Ik kreeg gelijk al de uitslag van de dokter. Het onderzoek is via mijn lies gegaan, want natuurlijk moest er in mijn linkerarm een infuus. Er zit nu een propje als afsluiting in de slagader van de lies. Na 90 dagen lost dat vanzelf op.

Woensdag krijg ik die TEE. Ik ben benieuwd. Volgens de dokter is het een niet zo fijn onderzoek voor mij....
Maar ja, welk onderzoek is wel fijn......

Vandaag ben Ik geholpen met douchen en haren wassen. Omdat ik een hartkastje draag, mocht ik niet douchen. Want het kastje mag niet nat worden. Gelukkig heeft de verpleegkundige daar wat op verzonnen. En ik voel me na een kleine week weer lekker schoon.

Verrassingsdag

2019-03-07T07:38:00.000+01:00

Gisteren ging de kogel door de kerk bij wijze van spreken. Tijdens het bezoek van de ziekenhuisarts was er een telefoontje van cardiologie. Met als resultaat dat ik naar de hartafdeling zou worden overgeplaatst. Ze kwamen even later zeggen hoe laat... Om 15.15 uur. Het was toen net iets voor 3 uur. Al mijn spullen werden verzameld, alle kasten en laatjes leeggetrokken. Laat dat maar aan Tonny over.... En om kwart over 3 zaten we klaar, om half 4 ook nog en ook om kwart voor 4. De verpleging kwam melden dat de kamer nog niet schoongemaakt was, het nieuwe verhuis tijdstip was 4 uur. Geen probleem: wij zaten klaar. Marian en Ad gingen naar huis. Leuk dat jullie er waren.
Het werd 4 uur, kwart over 4, half 5, kwart voor 5....eh... we wachten nog steeds. De verpleging... nieuw tijdstip...6 uur. Ook Tonny ging toen naar huis en ik kreeg mijn avondeten. Het werd 6 uur... De verpleging kwam... eh, er is een probleem: er is geen ruimte meer. Er is geschoven met patiënten, en er kwamen nieuwe... Dus je wordt vandaag niet verhuisd. Je blijft gewoon hier. Misschien morgen.....

En nu is het dus morgen... een verrassingsdag. Want ga ik nu wel of niet naar de hartafdeling vandaag..en op welk tijdstip. Ik heb ook een echo gepland staan. Ja, weer een echo. Die doktoren zijn net kleine kinderen... ze willen alles zelf doen... Dus vandaag de 3de echo van mijn hart..maar nu toch de laatste voorlopig, tenminste dat denk ik. Daar is mijn ontbijt...ik ga wat eten. Fijne dag allen.

Bernhoven

2019-03-05T09:23:00.001+01:00

Het is de nacht van zaterdag op zondag als ik wakker word van de buikpijn. Links. Dus ik sta op en loop slaapdronken naar het toilet. Helaas, de pijn bleef en werd zelfs erger. Na een paar keer terug naar bed en weer op ben ik maar naar benden gegaan. Rond 3 uur
's nachts hield ik het niet meer. Ik heb onder aan de trap lopen roepen, zonder resultaat. uiteindelijk met Tonny's telefoon mijn telefoon gebeld die boven lag. En dat had na 3 keer wel resultaat. Daarna ging alles in een versnelling..Nicky belde ambulance,en zij hebben me na onderzoek naar Uden gebracht. Bernhoven. En daar ben ik nu nog. Hoewel dat helemaal niet de bedoeling was. Via de SEH ben ik in een soort isolatiekamer terecht gekomen. Dit omdat ik in een ziekenhuis in Spanje heb gelegen . De gevreesde ziekenhuisbacterie... in ieder geval er is een kweek gemaakt en waarschijnlijk is er morgen een uitslag. Nu moet iedereen zich aankleden in schort, mutsje en mondkapje. Gelukkig kon ik veel zelf en hoefde ik de verpleging niet lastig te vallen. De pijn was onder controle uiteindelijk...Ik ben overladen met pijnstillers. Na een scan kwamen zij die het weten tot de conclusie dat er een niersteentje van 2 mm vlak bij de blaas zat. Dat verklaarde ook meteen de krachtige pijn. Gisteren raakte ik het grootste gedeelte van het steentje kwijt. Vanwege grote bloedarmoede kreeg ik nog wel een zak ijzer door het infuus. Dat ging goed en ik mocht om 5 uur naar huis. ja, ja....
Om half 5 heb ik me aangekleed. Ik zat op de bank en pats...precies hetzelfde gebeurde al toen in La Nucìa...Ik kreeg geen lucht, zag zwarte vlekken en dacht...Ik moet op bed zien te komen. Dat heb ik gedaan en verder weet ik niets. Tonny schijnt me gevonden te hebben. Ik weet van helemaal niets. Hij heeft een zuster gewaarschuwd en die heeft alarm geslagen. Ik kwam wer bij met heel veel mensen in de kamer. Maar ik kon mijn ogen niet openen, noch mijn linker arm en been bewegen. Weer een infuus..volgens mij kwam ik daarvan, van de pijn, bij. Na enige tijd werd ik naar een scan gereden. Op de scan waren geen bloedingen te zien. Dus geen herseninfarct.. misschien een TIA werd er geopperd.
Vannacht herstelde mijn arm en been en ogen zich en nu gaat het redelijk. Volgens de neuroloog die net aan mijn bed stond, was er waarschijn geen sprake van een TIA. Het herstel is te vlug. Misschien toch zuurstoftekort...
Ook de maag, darm lever arts was er. Omdat ik flink ijzer tekort heb, wil hij mijn darm onderzoeken. Maar hij stelde zelf al voor om dat later te doen... Na het hart....

Kortom..Ik ben niet thuis.. maar lig nog gezellig in de isoleer..ben zo blij met mijn telefoon, luisterboek en tablet...enne onthoud het maar.... Ik word zeker 93 en eind dit jaar wonen we in Spanje.

Echo en uitslag

2019-03-01T21:32:00.000+01:00

Gisteren was het eindelijk zover. Ik mocht een hartecho laten maken bij Diagnostiek van U. Eigenlijk snap ik nog steeds niet waarom die Spaanse echo en foto's niet in mijn patiëntendossier zichtbaar zijn. Maar goed. Wij dus naar den Bosch voor die echo. We waren ruim op tijd: zelfs een half uur te vroeg. Maar we hadden nog geen 5 minuten in de wachtkamer gezeten, toen iemand mij kwam halen. De echo was eender dan die ik in Spanje had. Met het enige verschil dat ik nu zelf op een monitor kon meekijken. Niet dat ik daar veel aan had. De jongeman die de echo uitvoerde, had het te druk. Nou dat had ik liever dan dat ik hem zou afleiden..... in ieder geval...om 1 uur zaten we weer in de auto op weg naar huis. Dat was mijn eigenlijke afspraaktijd. Zo snel waren ze... Wel fijn.

We gingen weg met de boodschap dat de echo naar een hartspecialist gestuurd zou worden die hem zou bekijken. De uitslag zou dan naar mijn huisarts worden gestuurd. Op zijn vroegst zou dat dinsdag 5 maart zijn.

Maar vanmiddag werd ik al gebeld door mijn huisarts. Hij had een afspraak bij een cardioloog voor mij gemaakt op 8 maart in het Jeroen Bosch ziekenhuis. Alleen ik wilde naar Bernhoven in Uden. Tja, dat had ik ook al eerder tegen hem gezegd. Gelukkig was dat geen probleem. Het zou alleen wat langer duren. Hij zou me terugbellen. Nou, niet hij maar een van de assistenten belde me terug. En ik kan op 6 maart al terecht. Ze vertelde dat het een spoedconsult bij de cardioloog betrof. Dus nu ga ik aanstaande woensdag al naar Uden. En vandaar uit gaan we verder.

Oja, wat liet die echo nu zien? Zover ik begrepen heb, zit er iets niet goed hij de klep van de aorta. Hoe en wat precies, hoor ik woensdag wel.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel zenuwachtig ben... zoniet bang....maar goed...Alles sal regkom ....dat is een ding waar ik vanuit ga.

Geleefd worden

2019-02-25T17:01:00.000+01:00

Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik word geleefd. Kapper, makelaar, zussen, moeder, en IGVL en marktplaats. Vandaag worden een paar spullen opgehaald die ik via IGVL al heb weggegeven. Ze waren zo weg. Mijn bestek had ik ook al binnen een kwartier verkocht. Vandaag wilde ik wat andere dingen aanbieden. Maar T. vond dat een slecht plan. Hij wil dat ik wacht. Terwijl ik juist door wil gaan met ontspullen. Er is zoveel wat weg moet. En dit levert weer stress op, lucht tekort. Ik heb gisteren dan uiteindelijk toch maar weer gepuft. Gelukkig helpt dat vrijwel meteen.
Vanochtend belde de makelaar om een afspraak voor morgenmiddag te bevestigen. En morgen komt mijn hulp. Voor het eerst sinds lange tijd heb ik niet gestreken. Het voelde niet goed om te doen. Dus hoop ik dat M. morgen aan de bak wil en dat datgene wat ze wilde doen niet in geding komt.
Woensdag mag ik eerst naar de pedicure.... Die afspraak stond al in januari. Maar toen moesten we zo nodig naar Spanje......het is in ieder geval hard nodig. Dan kan ik met frisse voeten naar de echo. Ik kreeg trouwens per mail ook een herinnering daarover van Diagnostiek voor U. Dat doet me er aan denken dat ik de zorgverzekering moet bellen over alles. Want wat mijn zus zei...Die x rays en echo zijn in Spanje gemaakt. Waarom konden ze die niet doorsturen? Misschien weet de zorgverzekering daar het antwoord op.
Vanochtend heb ik naar Purper100 gekeken. Ja, die waarin Jos Brink zit. Ik had mij draagbare DVD speler tevoorschijn gehaald. De DVD 's van Purper opgezocht en voila... ik weet dat ik daar 11 jaar geleden ook zo van heb genoten. Zeilen op de wind van vandaag, hè
Ik kwam nog iets anders tegen op die DVD. Een stukje uit Maybe this time...

All the odds are in my favor
Something's bound to begin,
It's got to happen, happen sometime
Maybe this time I'll win.

En Ik daar ga ik strak vanuit... ondanks dat ik best bang ben....

Spanje

2019-02-23T07:43:00.002+01:00

Spanje, een ver land, maar toch zo dichtbij. Vorig jaar zijn mijn dochter, haar man en zoon naar Spanje vertrokken. Een droom, een wens, een gedachte achterna. Ze hebben een koffiebar in Benidorm geopend. En dat draait wonderwel. Dag en nacht zijn ze er mee bezig. En met nog heel veel dingen meer. De afgelopen maand zijn Tonny en ik er heen geweest. We hebben huizen gekeken, want, ja, ook wij denken aan richting Spanje. Immers onze schatten zitten daar. Heel veel soorten huizen hebben we gezien. Van huizen op de Campos, tot townhouses. Van huizen met heel veel trappen tot huizen zonder. Omdat Spanje bergachtig is, loop je altijd holletje op en holletje af, trap op en trap af. En dat heeft mijde das omgedaan. Ineens bevond ik me in het ziekenhuis. Lucht tekort, zwaar lucht tekort. Na ampele onderzoeken, waarbij ik me vreselijk slecht voelde, bleek het dat ik een longontsteking had, vocht achter achter de longen en bronchitis. Nu liep ik na de vorige keer uit Spanje te zijn gekomen al hijgend elke trap op. Maar ik dacht 'dat gaat wel over' ..kwestie van heel slechte conditie. Ik had immer met een ischias te maken gehad... alleen het ging alllemaal niet over. Toch in januari maar gevlogen. En de rest is geschiedenis....

In het ziekenhuis werd ik grondig onderzocht...Ik was immers flauw gevallen en had geen beheersing meer over mijn spieren. Nu blijk ik een hartkwaal te hebben. Iets is helemaal verstopt. Voor een dokter, met Spaans al moedertaal, is het vreselijk moeilijk om in begrijpelijk Engels aan mij te vertellen wat er aan de hand is. Dat vraagt om communicatie problemen. Dus terug in Nederland mag ik van de huisarts een echo laten maken. Dat staat woensdag as op het spel. Evenals de pedicure.
Gisteren hadden we een makelaar op bezoek. We willen immers ons huis te koop aanbieden. Ik ben benieuwd wat het huis waard is. Als we dat weten, kan er in Spanje gerichter gezocht worden.

Het was me een jaartje wel... 2015

2015-12-31T15:10:00.003+01:00

Op deze bijna laatste loodjes van dit jaar toch nog even een logje. Naast alle gewone dingen, zijn we hard bezig met opruimen. Dus ook met dingen lozen. Ik heb op 1 november mijn praktijk voor remedial teaching 'clair' na 24 jaar gesloten.

Het volgende had ik al op FB gezet:

Ik ben misselijk, draaierig en doodmoe. Na 24 jaar clair heb ik mijn spullen grotendeels weggedaan. Ik dacht dat ik het zo kon, maar het doet me duidelijk meer dan ik verwachtte. Gelukkig krijgen de materialen een tweede leven. Voor mij is het de afsluiting van een heel groot hoofdstuk.

Met veel hulp van hubby heb ik de twee praktijkruimtes opgeruimd, heringedeeld, en gebruiksklaar gemaakt. Naast sjouwen met beschikbare meubels, heeft hij ook een nieuwe tafel gemaakt. Een ronde. Nu enkel nog voldoende stoelen zien te scoren. Maar ik heb goede hoop op mijn zus die nieuwe eetkamerstoelen wil aanschaffen (hint, hint).

Dit jaar was het al voor de 4de keer dat we onze Janneke missen op alle dagen die zijn geweest. Ik zie en voel haar geboorte en haar dood nog elke keer als ik aan haar denk, als ik een foto zie, als ik de witte roos zie bloeien.

Evelien en ik zijn begonnen om in onze omgeving workshops te geven op het gebied van handwerken. De oude praktijkruimtes van clair zijn daar voor geschikt gemaakt. Ook hebben we een facebook-groep daarvoor geopend: Handwerken in BaMi eo Veel mensen hebben zich daarvoor al aangemeld en we zien het nieuwe jaar voor goede moed tegemoet.

En om Tonny's draaiwerk te promoten hebben we voor hem ook een plekje ingeruimd. Ook op het www bij DaWanda: TMT houtdraaiwerk
Hij maakt echt mooie dingen. Ga er gerust eens kijken. En wil je wat anders: stuur me dan een mailtje dan kijken we of het mogelijk is.

Je leest het al: plannen genoeg. Ook ben ik nog steeds bezig met mijn boek. Dat is echt een jarenplan aan het worden momenteel. Ik kan de rust even niet vinden, al heb ik het verhaal kant en klaar in mijn hoofd.

Hetzelfde geldt voor schrijven in een logje..... ik kan er de rust niet voor vinden. Zelf nu zit ik te puzzelen en denken wat ik nog allemaal moet doen voor vandaag. Ik wil nog wat wafels bakken, een eiersalade maken, en gevulde eieren. En wat chocoladekoekjes......Nouja, als het niet lukt dan toch maar niet.

Hoewel ik dit jaar voor het eerst sinds jaren geen kerstkaarten heb gestuurd, heb ik wel aan jullie allemaal gedacht bij het opsteken van al mijn kaarsjes. En ook op deze valreep van het oudejaar wil ik iedereen een gelukkig en vooral gezond 2016 wensen. Een jaar vol sterretjes, een jaar vol liefde.....een jaar vol klaartjes!

Bramen en de dames Tok

2015-09-12T10:51:00.000+02:00

Het doe het echt niet expres hoor.. zolang niets van me laten horen hier. Ik kan je allerlei redenen geven waarom het me niet lukte. Maar als ik heel eerlijk ben, zijn het allemaal smoezen. Alles ligt hier zo'n beetje stil: koken, schrijven, tekenen, kleuren, haken.... tja, ik weet het: gewoon starten en beginnen. Maar dan val ik weer in een luisterboek en dan kan ik niet schrijven. Of dan ga ik ergens op de koffie en dan kan ik al die andere dingen niet doen. Hmmmmmmmmm.... valt ook in de categorie smoezen... anyway.. nu ben ik toch maar zomaar wat aan het neer kalken.

Vanochtend was ik wat bramen aan het plukken. We hebben er heel veel dit jaar Heel wat bramen zijn mooi donkerpaars en rijp, maar even zoveel zijn nog rood. Die hebben nog heel wat zo nodig. En ik zag zelfs nog bloesem aan een tak. Opvallend is dat we weinig vogels hebben die bramen snaaien. Dat is wel eens anders geweest. Het lijkt wel of er veel vogels verdwenen zijn. Of dat ze geen bramen meer lusten. Maar dat geloof ik niet. De dames Tok lusten echter wel bramen. Een dikke volle tak hangt over hun ren en ze doen dagelijks rek en strek oefeningen om zo'n lekkere versnapering te bemachtigen. Als de bramen rijp genoeg zijn vallen ze bij de minste beweging van de tak ook naar beneden, dus de dames hebben best wel eer van hun oefeningen. Maar er hangt nog genoeg aan waar ze niet bij kunnen. daar kan ik dan mooi van profiteren. nadat ik de meeste rijpen bramen uit de struiken voor de kooi had geplukt, het sap stroomde over mijn handen, zie je het voor je, ben ik de kippenren ingegaan. Nu moeten jullie weten dat onze dames helemaal niet bang zijn. Integendeel. Ze laten ze zich zelfs aaien door mijn kleinzoon.
Zodra ik binnen stapte, lieten ze hun gescharrel verderop achterwege. Want wie weet wat voor lekkers er aan komt hè? Ik was naarstig aan de pluk. Links en rechts vielen bramen naar beneden waar de dames dan alle vijf op af stormden. In een nano seconde was de gevallen braam verdwenen. Plotseling viel er een braam op mijn teen. Ik had open slippers aan mijn blote voeten. Een van de dames Tok zag het gebeuren. Ondanks dat ik de braam snel van mijn teen afschudde, kwam ze pijlsnel naar mij toe. En pik, pik, pik, op mijn tenen. .. Nu, dat doet best pijn, dat kan ik je wel vertellen. Dus ik heb haar maar weggeduwd, ze zijn wel slim de dames, maar toch niet slimmer dan hun kippenslimheid, heb wat bramen op het zand laten vallen en ben met mijn volle bakje bramen uit de ren gestapt.

4 jaar

2015-07-27T09:47:00.001+02:00

Vier jaar geleden is het alweer en het voelt als gisteren. Nee ik mag niet liegen... het voelt niet meer precies als gisteren. Het gevoel is verdiept naar een ander niveau. De rauwheid is eraf, maar de pijn en het gemis is gebleven. Evenals de boosheid, de onmacht, het waarom-zij.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik ga meten. Het verdriet dat andere mensen hebben als ze een dierbare verliezen tegen het verdriet van mij. En ik weet dat het niet valt te meten. Het ene is niet groter dan de andere. Het is wel anders, maar ook weer hetzelfde. Mijn verdriet is anders als dat van mijn hubby of van mijn dochter of van mijn voormalige schoonzoon. Terwijl dat toch om dezelfde persoon gaat. Er bestaat niet zoiets als collectief verdriet. Verdriet is een heel intieme, individuele emotie die raakvlakken heeft met het verdriet van anderen, en zo zich voor kan doen als iets collectiefs.

We leven allemaal naar deze dag toe. Zodra de 1ste juli op de kalender verschijnt ligt de 27ste op de loer.


Trouwfoto 1 augustus 2009

Lieve Janneke,

In de voortuin staan de duizendschonen uitbundig in bloei.
achter bloeit heel teer een zalmkleurige stokroos
de poppies hebben enkel nog zaaddozen
de gele rozen vechten tegen de ontvangen hitte en droogte
langs de schutting opzij van het huis staan grote zonnebloemen te wiegen in de wind
en jouw witte roos spuit een pracht van bloemen

ik mis je meisje
dikke kus

mam

Eten met elkaar

2015-07-06T11:03:00.002+02:00

Ik heb voor jullie mijn menu van het etentje van gisteren nog. Ja dat kan ik nooit eerder publiceren anders is de lol voor mijn gasten eraf:) en voor mij....

Maar goed... we begonnen met een heel lekkere romige paprikasoep. Ik had dit ook nog nooit gegeten, laat staan klaargemaakt. Dus ik had hem al een keer proefgedraaid met paprika uit de vriezer. Nu dus met verse paprika's. Oordeel: het smaakte beide keren voortreffelijk. Bij de soep had ik tapasbroodjes mer roomkaas of roomboter. Gewoon Italiaanse afbaktapasbroodje die ik bij de Aldi heb gehaald. Het was een prima combinatie.

Als tussen gerecht hebben we ingewikkelde groene asperges gemaakt. Door de warmte van afgelopen
dagen had ik niets in het vooruit gemaakt, zoals ik anders wel doe. Met behulp van mijn zus heb ik de groene asperges omwikkelt met parmaham. Deze ingewikkelde groente heb ik daarna in een warme grillpan gelegd voor zo'n acht minuten. Dan zijn de asperges beetgaar. En we hebben gesmuld!!

Voor het hoofdgerecht hebben we samen gezorgd. Hubby was verantwoordelijk voor de kiprollade, ik voor de rest. De kiprollade haal ik altijd op de markt bij de poelier. Ik had er twee meegenomen, maar voor 4 personen is één ook voldoende. Twee is gewoon lekker decadent: iedereen kan pakken wat hij wil en er is nog over. De kiprollade aanbraden en dan een uur de oven in op 140 graden. Ik weet het je kunt op hogere temperatuur (180-200) met 40 minuten uit, maar ik houd van slow. Door het aanbraden in het begin, blijven ondanks/dankzij het slow-cooking de sappen goed bewaard. Mijn aandeel in deze gang bestond uit krieltjes, gewassen en daarna een minuut of 10 gesmoord in boter en water. Stoomdeksel op de pan houden. Het resultaat zijn mooi glanzende, lekker smakende krieltjes.
De veldertjes kwamen uit een pot. Gewoon opgewarmd in eigen vocht, afgegoten en in een schaal gemikt. Eigenlijk hoor je er pesto door te doen volgens het recept, maar ik heb de pesto er apart op tafel bijgezet. Niet iedereen is een pesto fan. Maar met de veldertjes was het een heel goede combinatie.
De apple crumble met custard heb ik wel geprobeerd, maar vond ik niet lekker genoeg smaken. Dus die heb ik weggelaten gisteren.

Tja en dan het nagerecht. Ik wilde een tiramisu maken, maar mijn zus houdt helemaal niet van koffie of iets met koffie. Daarom heb ik voor een simpele Eton mess gekozen. Na wat pogingen is me het toch gelukt de meringues goed te krijgen volgens dit recept. Maar natuurlijk had ik voor backup gezorgd in de vorm van kant en klaar gekochte frambozenmeringues. En omdat de aardbeien zo goed waren vrijdag, heb ik verse aardbeien meegenomen evenals een verpakking kant en klaar geslagen slagroom. Echt iets voor dit weertype: je hebt geslagen slagroom zonder dat je bang hoef te zijn dat het mislukt.... Ik heb de Mess ingrediënten op tafel gezet en ieder zelf zijn Eton mess laten maken. En mijn eigen gebakken meringues waren favoriet!!!!

En dan de grand finale: kletskoppen met slagroom en aardbei... het recept zegt framboos, maar ik had nu eenmaal aardbeien. Ook een heel lekkere combinatie.

Dit alles werd besproeid met de nodige glazen wijn en bier. Er is zelfs nog een Irish Coffee gemaakt. En thee.... Mina was goed voor de vaat en van wat over is... ach we eten vandaag het rollade restant op en wat aardappeltjes.. ik heb nog een komkommer. De overgebleven soep heb ik in 3 bakjes gedaan. Een gaat naar mijn moeder met een bordje kiprollade, krieltjes, veldertjes. De rest heb ik in de vriezer gegooid... eens kijken wat het wordt.....

Kortom.. het was weer erg gezellig. Zeker voor herhaling vatbaar, hè zus???

Een vriend zien huilen

2015-06-25T12:02:00.000+02:00

Op de een of andere manier krijg ik het liedje 'Een vriend zien huilen', niet uit mijn hoofd. Het is volgens mij een nummer van Jacques Brel 'Voir un ami pleurer', maar is door Herman van Veen prachtig in het Nederlands vertolkt. De vertaling is van Johan Verminnen en Willem Wilmink.

Natuurlijk wordt alom gestredenen
en zwijgt voor velen de muziek,
de tederheid is overleden
en de illusies zijn doodziek.

Natuurlijk laat zich alles kopen
voor wie er maar het meeste biedt
en worden bloemen stukgelopen
maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Natuurlijk hebben wij verloren
en wacht de dood ons aan het eind,
met onze schouders ver naar voren
staan wij nog amper overeind.

Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
en liggen vogels in het riet,
die voor het laatst hebben gevlogen
maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten
door kinderen van vijftig jaar
dan wordt het leed weer gauw vergeten
voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.
en de stations vol met verdwaalden,
al te ver heen voor elk verdriet,
geen enk'le waarheid die het haalde,
maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Natuurlijk spiegels zijn integer:
geen moed genoeg om jood te zijn,
niet elegant genoeg voor neger,
geen licht, alleen maar valse schijn.
in eigen kilheid zo gevangen
dat men voor liefde zich verschuilt,
zo aan het eind van elk verlangen,
maar dan een vriend te zien die huilt.

Dus daarom en omdat maar even deze vertolking

Daar gaan we weer.. gezellig toch

2015-06-20T10:48:00.001+02:00

Weet je wat zo leuk is als je mensen te eten vraagt? De voorbereidingen. Tenminste bij mij dan toch. Ik trek niet zomaar iets uit de kast en dien het op. Ik probeer een leuk menu samen te stellen, ja ik leer wel wat in de loop der tijd, en ga dan op zoek naar hoe je de gerechten klaar maakt.
Tja en dan moet het uitgeprobeerd worden hè... Niets is zo erg als een mislukt etentje omdat je je gerechten niet op orde heb. Of omdat je ingrediënten mis.

Nu hoef je bepaalde dingen niet voor te bereiden of uit te proberen. Dat is nergens voor nodig. Een beenham is een beenham, een varkenshaasje een varkenshaasje en rosbief is gewoon rosbief. Hoe ik dat klaar moet maken, weet ik ondertussen wel. Net zo goed dat aardappeltjes koken, stomen, bakken, poffen en wat je er nog meer mee kan doen geen enkel geheim heeft. En heb ik een wat ingewikkelder gerecht uitgezocht dan is het een zaak van stap voor stap het recept volgen. Met groentes gaat het net zo. Geen enkele moeilijkheid. En in geval nood is er nog de familie pot & co, ja de neefjes van diepvries.nl

Nee, de gerechten ik uit wil proberen zijn de voorgerechten, de bijgerechten en de nagerechten. Zeker als ik dat nog nooit heb klaargemaakt. Neem nu bijvoorbeeld de soep. Ik heb verschillende lekkere soepen voorbij zien komen bij mijn internet zoekactie. Maar dat vereist wel onderzoek. Van "heb ik wel alles in huis" , via "hoe maak ik het klaar", naar "smaakt het" en lust hubby het. Want dat is een echte etenpistser hoor. Een typisch voorbeeld van 'wat de boer niet kent'. Jammer, er gaan zoveel lekker dingen aan zijn neus voorbij. In de loop der jaren heb ik wel geleerd daar geen boodschap aan te hebben. Dan eet hij maar niet of trekt de frietpan maar tevoorschijn.

Ook nagerechten wil ik altijd een keer gemaakt hebben. Zeker als het iets is wat ik nog nooit heb gedaan. En in deze tijd kan ik altijd terugvallen op Eton Mesh......Ach ik offer me wel op:).....

Vandaag ga ik alle ingrediënten voor de proefkook aanschaffen. Dan heb ik de hele volgende week de tijd om uit te vogelen of het allemaal uitkomt zoals ik voor ogen heb... en nee: het is geen barbecue. Het weer is een te onzekere factor. We kunnen wel altijd buiten eten als het zo uit komt: de stoelen staan klaar.

Over series, audioboeken en keuzes

2015-06-13T09:17:00.001+02:00

Ik weet het.. als ik een boek aan het luisteren ben, heb ik nergens anders behoefte aan... dan gaat het schrijven niet, dan vind ik de woorden niet en zie ik geen verbanden. Dus ik moet me zelf echt voornemen om niet aan een boek te lurken en dan denken dat ik wat zinnigs op papier kan zetten.

Een boek luisteren en geestdodende karweitjes doen in het huishouden zoals strijken, vegen, dweilen, vaatwasser in- en uitruimen, dat gaat allemaal prima. Maar een gesprek voeren, oplettend bezig zijn, of nadenkend: vergeet het maar.

Op dit moment merk ik dat ik minder behoefte heb aan een boek luisteren. Ik heb afgelopen weken zoveel boeken geluisterd dat ik het denk ik een beetje moe ben. Het ligt natuurlijk ook wel aan het soort boek. Of het interessant is of niet. De chicklits heb ik wel even gehad na de reeks Shopaholic van Sophie Kinsella. Het zijn leuke boeken, maar op een gegeven moment is haar schrijfstijl genoeg. Ik heb nog andere boeken van haar op mijn speler staan, maar kan de moed niet opbrengen om ze te luisteren. Dus ze gaan de kast weer in en ik pak wel iets anders. De grote vraag is alleen wat. Want na het boek van vorige keer (Vaelin Al Sorna van Anthony Ryan) is het moeilijk om een goed boek te vinden. Temeer omdat de boeken die ik wil lezen van David Eddings niet beschikbaar zijn als audioboek. Misschien dat ik voor de laatste delen uit de Reizigercyclus van Diane Gabaldon ga. Die zijn immers pas als audio vrijgegeven. Mijn twijfel is echter: het verhaal was af.... doen deze nagekomen delen geen afbreuk aan het geheel. Ik bedoel: als een serie te lang doorloopt krijg je van alles hetzelfde en nog een keer. Een gruwelijk saaie herhaling van zetten. Dat heb ik ook met andere series. Drie of vier samenhangende delen moeten genoeg zijn. neem bij voorbeeld de boeken van de Cock (Baantjer). Die zijn al aan het 75 ste deel. Naadloos doorgeschreven na de dood van Baantjer door Peter Römer. En het blijven verhalen van hetzelfde. Ik ben na 5 delen afgehaakt.

De enige serie boeken die ik met graagte heb uitgeluisterd zijn de boeken van Ian Ranking met John Rebus, de boeken van Lee Child met Jack Reacher en nog een paar maar die beslaan nauwelijks 4 delen... Een ander verhaal zijn de losstaande boeken. Die willen best nog al eens van invalshoek wisselen. Gelukkig maar, anders had ik ik weinig te luisteren.

Flexibeler door freewriten

2015-06-07T11:05:00.001+02:00

Ik ben een heel spannend boek aan het luisteren: Anthony Ryan's Vaelin Al Sorna. Dit is het eerste deel uit een nieuwe serie In de schaduw van de raaf. Het duurde even voor ik in het verhaal zat Veel namen, vreemde namen.

En dat is als je luister naar een boek soms best ingewikkeld. Gelukkig is niet elk boek zo lastig in het begin. Maar met dit boek heb ik doorgezet. Waarom?

Waarschijnlijk door de woordkeus, de zinsmelodie al wordt die door de voorleestem absoluut niet ondersteund.

Een aanrader hoor.

Van de week heb ik me gerealiseerd dat ik steeds beter kan huppen met mijn geest. Je kent het wel: in je hoofd verbindingen maken, nieuwe wegen inslaan, nodig of niet. Hoewel multitasken nog steeds moeilijk blijft, ben ik blij met dit. Het is een wezenlijk bestanddeel van mijn (vroegere) werk. Ik niet te flauw wilde wel eens weten hoe dit mogelijk is. Jullie weten immers dat ik na mijn flipperbal-actie op de A2 eind 2007 mijn hersens zodanig heb geklutst dat in naast het verlies van mijn evenwicht ook mijn geesthuppen heb verloren. En nu, na weken schrijven en freewriten, krijg ik daar weer vat op. Spelen met taal, spelen met constructies, spelen met omstandigheden. Ik krijg immers elke dag een situatie aangereikt waarover ik naar hartenlust kan improviseren. Maar ik heb mezelf hierin nog een andere uitdaging gegeven. Ik wilde de aparte opdrachten zo samensmeden dat het één doorlopend verhaal werd. Nou, ik weet het hoor. Het is geen gemakkelijke opgave. Maar gaandeweg merk ik dat mijn geest flexibeler wordt. En al is het niet altijd een instant-hup, ik kom er wel. En ook gemakkelijker.

Freewriting

2015-05-29T12:47:00.000+02:00

Een paar weken geleden, 4 bijna om precies te zijn, ben ik gestart met een verhaal in delen. Elke dag een stukje dat min of meer volgens een opdracht freewriten gaat. Kon ik me daar eerst wel goed aan houden; het gaat nu steeds minder volgens die regels. Niet omdat het niet leuk is om te doen, nee, niets is minder waar. Maar ik krijg het niet al freewritend ingepast. Ik merk dat ik toch op zoek ga na de juiste woorden, zinsbouwen, uitkomsten. Zelfs naar de juiste leestekens. En dat is niet helemaal de bedoeling van freewriten. Daarbij word je geacht je pen te laten dansen zonder enkel voorbehoudt. Wel met inachtneming van de spelling natuurlijk.

Niets is zo frustrerend als een stukje vol spelfouten aangegeven door een heleboel rode kringellijntjes. De meeste spelfouten zijn bij mij letter omdraaiingen of weglatingen. Ik werk namelijk al freewritend op mijn laptop. Ik heb het geprobeerd met mijn spraakprogramma, maar dat liep niet helemaal zoals verwacht. Zodra ik de woorden uit moest spreken, merkte ik dat ik teveel ging nadenken. Ik ben wel van plan om dat programma te gebruiken als ik echt start ooit. Want dat ga ik doen hoor. Ik heb nu al zoveel oefening gehad, dat het een kleine stap is geworden naar de volgende fase.

Waarom ik dit verhaal nu op mijn Whispers zet? Ach, ik weet het niet. Of wel eigenlijk, Om toch te voldoen aan de opdracht van gisteren eigenlijk. Toen moest het over schrijven gaan, en dat heb ik behoorlijk laten liggen.

Ook de opdracht van vandaag: het woord tijd, is niet helemaal zo uit de verf gekomen als had gemoeten. Maar aan de andere kant.. er bestaan geen regels bij freewriting. Het blijft geratel op de computer of je pen laten dansen op papier. Je kunt niets fout doen. Alles is goed. En is dat geen fijne gedacht in deze tijd van technische perfectie?

Inzichtskaart 29-5-2015

Liefde

is mijn sleutel

tot alles.

Haiku moeder

2015-05-27T09:55:00.001+02:00

mam, ik heb zo'n pijn

het kom wel goed lief meisje

ga lekker slapen

Linken, veel linken

2015-05-22T14:02:00.000+02:00

Ik las vandaag bij haar over een PLOG, een woord wat ik niet kende en nog nooit ergens gezien had. Dus, ik niet te flauw, even opzoek. Nou dat bleek nog niet zo gemakkelijk. Maar uiteindelijk heb ik toch gevonden wat ermee bedoeld wordt. Twee dingen eigenlijk. Het is in beide gevallen een samentrekking van Photo-Log

Elke dag één foto op een log met een enkel woord
Elke dag meerdere foto's op een log met wat meer woorden

In beide situaties is het hoofdbestanddeel foto's. Hier staat een goede omschrijving. Hier een wat uitgebreidere.

Er zijn legio bloggers die hier aan mee doen. Ik zag het weblog van haar die bijna elke dag een foto wegzet. En zij maakt een plog met meerdere foto's. Niet dat ik nu al deze weblogjes en fotologjes volg (en er schijnen ook v-logjes te zijn: juist ja video logjes) maar met een zoektochtje via google kom je er tegen.

Ik schakel google heel vaak in als ik ergens het fijne van wil weten. En via het ene kom ik weer op het andere. Ik heb net iets gelezen over het doppler effect. Heel interessant en ontzettend Aha-erlebnis.....Allemaal ooit opgeslagen kennis en weetjes die weer naar buiten komen als je er iets over leest. Of als je in je hoofd alle laatjes probeert open te trekken. Daar ben ik mee bezig op mijn andere weblog Een kopje thee...? waar ik een poging doe om de opdrachten van Freewriten, Dagelijkse Praktijk van Marjon Sarneel. Haar handige (gratis) boekje over freewriten vind je hier. Daarin wordt het nut van freewriten uitgelegd, maar ook de techniek. En wil je meer dan kan je altijd bij OSMS terecht.....

De opdrachten aan elkaar knopen tot een logisch verhaal kost me heel wat kruim. Ik ben momenteel zelfs de weg in het verhaal een beetje kwijt. Maar dat komt vast weer goed. Ik wil dat het een lekker lezend stuk wordt.Misschien dat ik even een inzichtkaart trek om me op weg te helpen...Dat kan online , maar ik pak liever mijn eigen deck uit de kast. Ik heb deze ooit jaren geleden gekregen van een fijne leerling en er nooit veel gebruik van gemaakt. Ik pakte liever de engelenkaartjes of een tarotdeck. Maar op de een of andere manier moet ik nu deze kaarten gebruiken.

Het gebruik van inzichtkaarten en het effect wat ze kunnen hebben berust op het principe dat er geen toeval bestaat. De getrokken inzichtkaart zal, volgens de wet van de synchroniciteit, op dat moment in je bewustwordingsproces van belang zijn.

Mijn kaart van vandaag:

Inzicht zonder handeling
brengt geen verandering!

En daar ga ik eens even over nadenken!