Dagdagelijks

Sterrenvriend ( part 2, take 1 )

2006-03-29T20:18:00.000+02:00

- "Veertien jaar, en dan hield ik het voor bekeken. Wat baat discipline binnen vier muren als je empirisch exploreren wil, als zelf een permissief beleid lood in je schoenen wordt. Je gaat dwalen, tombolalotjes drukken voor niet bestaande verenigingen om te verkopen in naburige dorpen. Jezelf intoxiceren met geestverruimend spul om de plannen van vandaag en morgen te vergeten, of te verplaatsen naar overmorgen. Ontwaken om ... "

* " ... te waken over je onthecht bestaan ? Ik ben nog steeds op zoek naar het waarom. Waarom kon je jouw exploratiezucht niet verzoenen met de discipline heersend in het bestaand educatief systeem ? Was niet de grootste ontdekking op je veertiende die van de mogelijkheid, de keuze tot een chronisch lui bestaan ? Een ontdekking die je proefondervindelijk ervaren wou. "

- " Me dunkt is het leven dat ik nu leid, 'een chronisch lui bestaan' zoals jij het noemt, veel inspannender dan het leven van werklieden, die afkerig van ongekende inspanningen een verzoening gevonden hebben met het monotoom uitvoeren van dezelfde opgelegde taken. Werklieden met een chronisch werklui-bestaan. "

* " Zo zo, welke inspanningen leverde jij vandaag dan ? "

- " Ik kocht een brood bij de bakker en haalde een krant. Las die krant ten dele, en luisterde muziek. Ik zag ook wat ... "

* " ... televisie ? Ronduit indrukwekkend is dat. Daadwerkelijk het leven van een avonturier. Je vrijheden ten volle benutten, en genieten, waarachtig genieten van de gedachten aan het brede spectrum van mogelijke dagelijkse inspanningen. Een gedachtegang die je onderscheidt van het wel verdomd saaie werklui-bestaan, gesteld dat die kleurloze arbeiders überhaupt in staat zijn om te denken tijdens het monotoom uitvoeren van dezelfde opgelegde taken.

- " Nu schets je mijn visie over arbeiders ietwat te denigrerend, vrees ik. Ik stelde simpelweg dat de keuze om een werkman te worden levensbepalend is. Het is logisch dat je eenmaal gebonden aan een werknemerscontract, vrijheden inboeten moet. Opgelegde beperkingen nefast voor de theoretische maximalisatie van het mogelijk benutten van de vrijheden. "

* " Dus je wil, als ik het goed heb, zo weinig mogelijk keuzes maken om andere keuzes niet uit te sluiten ? "

- " Ik streef naar die theoretische maximalisatie, ja. "

* " Kijk eens aan, een "streven naar", ik hoor het graag uit je mond. Is liefde dan ook een keuze voor je ? Wil je een maximaal aantal aan mogelijke liefdespartners behouden door geen keuze te maken ? "

- " Hmm, gaan we het nu plots over de liefde hebben ? "

* " Oh, is dat een hekel punt voor je dan ? "

- " Nee, maar ... "

* " ... in de liefde wordt het absurde van je theorie pijnlijk duidelijk ? "

- " ... "

* " Je bent opeens wel erg stil geworden, jongeman. Moet je wat geestverruimend spul, zal ik een biertje bestellen ? "

- " Nee, hoeft niet. Ook in de liefde streef ik naar de theoretische maximalisatie, ja ... "

* " ... maar zo te kennen haal je minder satisfactie uit dat deel van je bestaan. Op zoek gaan naar een ideale liefdespartner zonder keuzes te maken, is natuurlijk niet meteen je dat. Voor je het weet hecht je je aan het utopisch ideaal van de liefde, en dan kan een stormvloed van imperfecten, die immer geldende maximalisatie toch, wel eens heel beklemmend werken, neem ik aan. Het verzadigen valt niet te stoppen, je kan niet begeren in vreemd beheer "

- " Dat is zo, ja. "

* " Wel, misschien moet je er wat aan doen dan. Je theorietjes eens herzien. (grijnst) "

- " Overmorgen. "

Rainer Ptácek ( 1951 - 1997 ), korte biografie.

2006-02-28T00:33:00.000+01:00

Rainer Jaromir Ptácek, zeg maar RYE-ner, bluesgitarist en singer-songwriter, werd geboren in Oost-Duitsland.
Samen met zijn ouders, afkomstig van de Bohemen, en oudere broer verliet hij
Oost-Duitsland in 1956 om te emigreren naar Chicago, Amerika. Eenmaal in Chicago kwam
de jonge Rainer al snel in aanraking met de bluesmuziek ( Muddy Waters, Son House, Blind Lemon Jefferson ... ) en besloot om zelf een instrument te bespelen. Zijn eerste keuze was de viool, maar vanaf de '8th grade', "None of the Beatles, it seemed, were interested in violin", gaf ie zichzelf finaal over aan de lokroepen van de gitaar.

In 1972 verhuist Rainer, ditmaal alleen, naar Tucson in Arizona. Daar speelt ie eerst bij het 'country-trash' groepje van een Wayne Newton stand-in, een zekere Roy Clayborne. Later zou Rainer nog het volgende kwijt willen over Roy : "It’s so embarrassing. If you knew this guy you would sigh. He was Wayne Newton’s understudy when Wayne was sick or on vacation, Roy would play in his place. That was his claim to fame. He was a real sleazeball. He would come on and do his Johnny Cash impersonations and Elvis impersonations and he had a Las Vegas spiel down, telling the same jokes every night and doing the same song every night. I did a sentence of about three months with this guy." Na de 'The Roy Clayborne Show', speelde hij nog wat solo blues optredens in lokale gure tenten als 'Bogy’s' en 'The Night Train'.

In 1980 vervoegt hij zich bij 'Giant Sandworms' ( nu beter bekend als Giant Sand ), waar zijn vriend, Howe Gelb deel van uitmaakt. In 1983 verlaat Rainer de band om Rainer & Das Combo op te richten, samen met Nick Augustine (bass) en Will Clipman (drums). Drie jaar later wordt het eerste album, 'Barefoot rock with ...' uitgebracht, enkel en alleen op cassette, met Ralph Gilmore op de drums tijdens de opname.
In 2000 wordt dit album ge-re-released op CD. ( Nummer zes, 'Around and Around', op het album 'Barefoot rock with ...',
kan je HIER beluisteren/downloaden. )

In 1992 wordt het album 'Worried Spirits', opgenomen in minder dan twee dagen in een bouwvallige hangaar, uitgebracht. Dit ronduit fantastische solo-debuut van de toen tweeënveertigjarige Rainer wordt geheel terecht overladen met lofbetuigingen van de muziekpers. Het magazine Folk Roots schreef in April 1993 het volgende : '' Forget Robert Johnson and Ry Cooder, Rainer’s music in rooted in the recent generation of singer songwriters, a sniff of Dylan, a whiff of J.J. Cale minus a rhythm section. '' Op dit album horen we Rainer slaags raken met een National Steel gitaar, een '1937 Dobro'. De typische speelwijze, een unieke finger-picking country blues style, zal zijn handelsmerk worden. ( Het laatste nummer, 'Ain't Givin Up ( The New Cooking Blues )', op het album 'Worried Spirits', kan je HIER beluisteren/downloaden. )

In het jaar 1995 wordt het album 'Nocturnes' uitgebracht, een album met louter instrumentale nummers. Ambient met een bluesziel, opgenomen in de historische San Pedro Chapel in Tucson, z'n woonplaats. Op het album staat ook één cover, 'Within You Without You' van The Beatles, en kunt u HIER beluisteren/downloaden. In april 1995 brengt Rainer ook nog een bootleg uit, om financiële redenen, met onder meer het liedje 'Drive' dat u HIER kan beluisteren/downloaden.

Slechts een paar maanden later slaat het noodlot toe. Na een val met de motor, wordt in het hospitaal een hersentumor bij Rainer vastgesteld. Omdat hij de kosten voor de dure chemotherapie niet kan bekostigen, wordt besloten om een 'tribute to' album uit te brengen. Onder andere Robert Plant, Emmylou Harris, Jimmy Page en Vic Chestnutt verlenen hun talent aan 'The Inner Flame', zoals het album zal heten. ( Het eerste nummer, 'The Inner Flame', waar Rainer het gezelschap krijgt van Giant Sand, kan je HIER beluisteren/downloaden. )

Rainer zelf gaat niet treuren, maar wordt, nóg meer, een man met een missie. Hij zet zich aan het schrijven, en daaruit vloeit het album "Alpaca Lips" voort ( wordt pas jaren later, in 2000, uitgebracht ). Op dit album staat onder meer een prachtige Stevie Wonder cover, 'Pastime Paradise', en het heerlijke, geremd optimistische, 'Something's', dat u HIER kan beluisteren/downloaden.
Op 6 juni 1997, een dag voor wat later z'n laatste verjaardag zal worden, treedt Rainer op in het Performance Center. Wat volgt is een legendarisch concert, met een wonderbaarlijke Rainer, die hier, slechts luttele maanden voor z'n dood, een pracht van een testament laat horen. Een testament dat ons blijvend herinneren zal aan het uitzonderlijke talent, de unieke gitaarspeelstijl en de beklijvende teksten van een ongelooflijk artiest. Een Rainer die ons voortaan vanbinnen eeuwig warm zal houden, within you without you...
( Dit album zal, zoals het haast past, pas in 2000 verschijnen. Het laatste nummer, 'Long Way', kan u HIER beluisteren/downloaden. )

Later zal ook nog het album The Farm worden uitgebracht, een verzameling van liederen die Rainer maakte, samen met zijn vrienden ( Nick Augustine (bass), Ralph Gilmore (drums), Howe Gelb (verscheidene instrumenten, John Convertino (percussie)) in de laatste maanden van z'n leven. ( Nummer vier, 'The Farm', op het album 'The Farm', kan je HIER beluisteren/downloaden. )

Op 12 november 1997 verlaat het lichaam The Inner Flame.

Eindigen doe ik met woorden van Rainer, uit het lied 'Joy is Now', terug te vinden op het album 'The Farm':

"And now we realize, about the days in front of our eyes; we realize, we realize, joy is now"

Links :
* Officiële pagina : http://www.raineroftucson.com/

* Tribute to-pagina : http://www.kxci.org/rainer/

* Legale downloads : http://www.archive.org/audio/etree-band-details.php?band=Rainer

* Videofragment uit het BBC-programma 'Later with Jools' : http://vleblues.free.fr/videos/Rainer/

Eurodusnie Collectief wedstrijd

2005-12-21T12:58:00.000+01:00

De Nederlandse anderslevenden van het Eurodusnie Collectief zijn onlangs gestart met een merkwaardige wedstrijd.
Zoals je op hun webstek lezen kan, is het de bedoeling om lezersbrieven met reactionair-conservatief karakter te ensceneren en die, alvorens naar de redactie van het gratis dagblad Metro te sturen, eerst aan het Eurodusnie Collectief te bezorgen.
Voorts zijn er ook een paar voorwaarden verbonden aan het opstellen van de lezersbrief, zo kan je extra punten scoren door zinnen te starten met "Als Pim nog geleefd had …" of "Theo zei altijd …". Ook drogredeneringen en persoonlijke anekdotes leveren je een betere score op. Betuigen van linkse sympathieën of het verwijzen naar geopolitieke problemen geven dan weer aanleiding tot een vermindering van je totaalresultaat.

Misschien in navolging een Belgisch initiatief ?

Multiculturaliteit : Vlaanderen vakantieland

2005-12-18T01:10:00.000+01:00

Wegen economische motieven op tegen het in stand houden van de waarden van een volkscultuur ?

Ofte, is een conservatief, behoudsgezind cultureel beleid niet paradoxaal in een land of regio met een neoliberale economische politiek ? Wordt tenslotte de cultuur niet opgeofferd in naam van het kapitaal ?

Wat we weinig horen van de ( neo ) conservatieve Europeanen die gaarne naar het Amerikaanse neoconservatieve model verwijzen is de mate van de belangrijkheid van de eigen volkscultuur, de Leitkultur, en hoe die gevormd werd.

De Amerikaanse cultuur, zoals wij die nu kennen, is ontstaan midden 1600, toen exploitatiekoloniën, door de sterk toenemende emigratie van West- en Noordeuropeanen ( en zwarte slaven ), vestigingskoloniën werden. De oorspronkelijke Indiaanse cultuur raakte langzaamaan in verdringing door de Westeuropese cultuur, eigen aan de kolonisten. De Amerikaanse cultuur van nu is dus ontstaan uit een , in geschiedenistermen vrij recente, artificiële reformatie van het cultuurlandschap door een verscheidenheid aan Westeuropese culturen ( de Britse, Spaanse, Duitse, Nederlandse, Zweedse, Franse, etc ). Toch zal de Amerikaan van nu zich bovenal vinden in de hedendaagse Amerikaanse cultuur, en speelt een behoudsgezinde reflex naar z’n roots, die zich waar ook ter wereld bevinden, weinig of niet mee.

De vraag die wij, als Vlaming en/of Belg stellen moeten is de volgende: Ten koste van wat willen we onze cultuur in stand houden ? Willen we dat de waarden van onze cultuur behouden blijven, ook al wordt de druk door het globalistisch economisch beleid immens ?
Een vraag die we wel graag eens aan menig politieker zouden voorschotelen, zeker als ze een partijkaart van het Vlaams Belang op zak hebben.

Bijkomend kunnen we ons ook afvragen of de oplossing van het ambivalente multicultureel beleid, zoals we dat nu kennen, niet is gebaat bij een kunstmatige creatie, een reformatie door verscheidenheid ?
De prijs van een welvaartstaat is nu eenmaal exuberant hoog. De volkscultuur moet plaats ruimen voor een nieuwe cultuur die streeft naar een hoge welvaart én een hoog welzijn, los van de afkomst en culturele achtergrond van de burger, precies zoals dat zich in de Verenigde Staten voltrok. Op die manier zorgen we ook voor de instandhouding van andere culturen over heel de wereld, aangezien, voor hen, een gebrek aan welvaart, een gebrek aan financiële middelen nu eenmaal ook leiden kan tot een (noodzakelijk) behoudsgezind cultureel beleid.

Kortom :
Wil de Vlaamse conservatief terug naar een minder welvarend Vlaanderen dat zo wel z’n Vlaamse eigenheid bewaren kan ?
Hij of zij houdt tenslotte van ‘friet met stoverij’, geserveerd in een frituur, ergens in Vlaanderen.

Wil de Vlaamse progressief reizen naar een minder welvarend Nepal, dat zo wel z’n Nepalese eigenheid bewaren kan ?
Hij of zij houdt tenslotte van ‘dahl bhat’, geserveerd in een hut, ergens in Nepal.

Frank Vandenbroucke

2005-06-26T22:14:00.000+02:00

Het verdict van het hof van beroep van Gent in de zaak VDB lacht er niet om : " Een superboete van 250.000 euro." Of drie maanden cel. Alleszins, dat in theorie. Gerechtsjournalist José Masschelin vertelde vandaag in De zevende dag dat drie maanden cel geen optie is, VDB moet betalen.

Waarom ?

- "De boete van 250.000 euro is de hoofdstraf. Dus moet hij dat geld betalen, als hij dat heeft."

- "En aangezien hij nog een huis kan verkopen, zal het gerecht er alles aan doen om het geld opeisen. "

Het gerecht zal kortom alles in het werk stellen om de 250.000 euro te innen, omdat, zo oordeelt het gerecht, het enige punt waar ze VDB nog kunnen raken het financiële is. VDB werd immers door een gerechtspsychiater, na een diepgaand onderzoek van twee uur, omschreven als een "karaktergestoorde en een drugsverslaafde " . Een alternatieve straf, zoals de voorheen geopperde werkstraf, zou volgens het hof van beroep niet geschikt zijn voor de hoogmoedige VDB.

Frank Vandenbroucke reageerde uiteraard verbolgen op de uitspraak. Niet in het minst omdat hij reeds voor dezelfde feiten door de Disciplinaire Commissie van de Vlaamse Gemeenschap al voor 6 maanden was geschorst. Het hof oordeelde nu namelijk dat het Vlaamse dopingdecreet niet van toepassing is op VDB, omdat hij de producten niet in huis had om de Omloop Het Volk voor te bereiden, maar om ze enkel en alleen te gebruiken omwille van het feit dat hij nu eenmaal verslaafd is aan die producten. Vandaar, "drugsverslaafde".

Waarom eiste het hof van beroep een dergelijke buitenproportionele boete dan ?

Omdat het hof Frank Vandebroucke naast een drugsverslaafde ook als een drugsdealer beschouwt. Hij wordt beschouwd als een persoon die drugs invoert en bezit, en ook verslaafd is aan drugs. Het feit dat hij ook een wielrenner is wordt als een bijkomstigheid gezien.

En daar wringt nu net het schoentje.

Wanneer VDB tevens ook als een drugsdealer wordt gezien, dan moet er toch een onderzoek worden verricht naar het mogelijke vermogensvoordeel dat hij maakte met de handel in verboden middelen. Dan moet er toch absolute zekerheid zijn van het feit dat VDB überhaupt een handeltje heeft opgezet, en aardig wat winst maakte. Die zekerheid is er niet, het hof gaat er van uit dat de hoeveelheden die ze aantroffen, in februari 2002, van die omvang was dat er wel sprake moet geweest zijn van het handelen van die verboden middelen, naast het persoonlijk gebruik. Hoe men precies tot het bedrag 250.000 euro kwam is onbekend.

De enige voor de hand liggende reden voor een dergelijk hoog bedrag is een afrekening met VDB, een psychische afrekening, letterlijk, waar men denkt VDB voorgoed te treffen op de enige plaats waar hij nog voelen kan, de geldbeugel. Een absoluut verkeerd signaal naar VDB, de buitenwereld, want een ' karaktergestoorde en drugsverslaafde' hoeft niet meer in therapie, is niet hulpbehoevend, nee, hij moet volledig gepluimd, want laat nou net z'n geld het enige zijn waar het gerecht oog voor had. De uitspraak van het hof was er louter één van puur geldgewin op het hoofd van een toevallige martelaar die ook nog eens toevallig wielrenner is.

Of was.

Het verband tussen emigratie en de opwarming van de planeet, het broeikaseffect. (satire)

2005-06-26T04:05:00.000+02:00

Er wordt aangenomen dat de oorzaken van de aanhoudende emigratie van Noord-Afrikanen, Turken, Aziaten, Arabieren, etc naar West-Europese landen hoofdzakelijk van economische, socioculturele of politieke aard zijn. Dit is een conclusie die tot stand gekomen is door nauwkeurig onderzoek, twijfelen doen we daar niet aan, maar toch willen we graag een bemerking maken.

Nooit is er onderzocht of er misschien wel klimatologische factoren zijn die de aanhoudende immigratie beïnvloeden, of de verandering in het klimaat niet het progressief stijgend immigrantenaantal in de hand werkt. Het zou immers niet geheel onlogisch zijn dat de opwarming van onze aarde, een gevolg van het broeikaseffect, niet enkel nieuwe fauna en flora naar onze streken brengen zal, maar ook nieuwe volkeren, die in onze streken een nieuwe thuis zullen herkennen. Een verandering in ons ecosysteem is op die manier een uitnodiging tot andere volkeren om zich hier te huisvesten, of we dat nou willen of niet. De vraag is natuurlijk of ook wij niet emigreren zullen. Of ook wij niet andere streken opzoeken zullen om toch een thuis te hebben in een voor ons gepast klimaat. Een verschuiving van de alle volkeren dus.

Tenzij inmiddels het Vlaams-nationalisme van die omvang is dat er van emigreren geen sprake kan zijn. Dat we, letterlijk, onze wortels niet verlaten willen, ook al groeien deze in een grond, in een bodem, die steeds minder levensvatbaar is geworden. Een koppig vasthouden aan onze Vlaamse cultuur, leefgewoonten en waarden die samen als het zwaard van Damocles boven onze gebronsde hoofden hangen zal. Een misplaatste trots die ons het graf insleurt.

Is dat nou wat we willen ? Zijn de immigranten van nu de verkenners van de volkerenstromen die zich later hier zullen vestigen ? Is een strikt groen beleid dan niet de enige mogelijke oplossing voor het behouden van Vlaanderen zoals we dat nu kennen ? Of zullen we later Anders GAan LEVen moeten ?

Meerwaarde & Reclame.

2005-06-22T22:44:00.000+02:00

Vaak erger ik me aan reclameboodschappen die we te zien of te horen krijgen in het straatbeeld, in m'n favoriet weekblad, m'n dagelijkse krant, of op de televisie en radio.

Waarom blijf ik de reclame tolereren ?

Eenvoudig. Zonder commerciële boodschappen zou er namelijk gesnoeid moet worden in het werkkapitaal van de bedrijven, dat nodig is om te voorzien in de kwaliteit van de geleverde diensten of goederen, en dat is een té hoge prijs voor het laten varen van die ergernis. De ergernis blijft, maar wordt gerechtvaardigd door de geleverde meerwaarde aan de programma's, de tekst tussen die reclames, dankzij die reclames.

Meerwaarde, daar hebben we het. Individuele meerwaarde, dat spreekt, ten slotte moet ik de commerciële boodschappen ondergaan. Na een inspanning voor een ander verwacht je op z'n minst een schouderklopje van die ander.

Dat weten marketeers nou ook. Laten we de zielen belonen na het opnemen van onze boodschap, met een geschenkje of toch zeker een kans op een geschenkje. Geldprijzen, vliegtickets, extra belwaarde voor je mobieltje, tickets voor een pretpark, noem maar op. Jij vindt het allemaal wel goed, daar gaan je persoonlijke gegevens, daar gaat je ergernis. Wie maalt nou om z'n privacy als je een staaltje shampoo of een reisje naar Barcelona vangen kan. Vrienden verwittig je ook, tenzij het om een wedstrijd gaat en je winstkans niet opzettelijk verkleinen wil, mond-aan-mond reclame is hun deel.

- " Een gratis vliegticket ? "
- " Ja, zo maar, moet je gewoon even je gegevens invoeren op die website, en dan ontvang je er eentje. "
- " Gratis ??? "
- " Ja, zei ik toch, doe nou gewoon. "
- " Ok, m'n gegevens zijn verzonden. "
- " Goed, tot morgen op het werk ? "
- " Ja, tot morgen. "

Profijt. Winst. Maar voor wie ?

Jij hebt je ticket, de inviduele meerwaarde die je hielp met het zomaar verschaffen van je persoonlijke gegevens aan de gulle schenker. Je zwaait met je ticket, naar anderen. " Gratis ! ", zal je zeggen tijdens het zwaaien. " En dat je ongelijk had om je niet in te schrijven. "
Je zal brieven ontvangen, van je gulle schenker, met promoties die je moeten aanzetten tot meerwaarde, nu voor de schenker weliswaar. Want ook hij wil winst maken. Maar die negeer je. De waarde van het gratis ticket zal toenemen, naarmate de tijd verstrijkt. Naarmate je meer en meer brieven ontvangen zal, telefoontjes opnemen moet, meer negeren moet.
De ergernis stijgt, dus moet de meerwaarde volgen, want dat was de enige voorwaarde van de deelname, niet ?

Of die meerwaarde niet stilaan onbetaalbaar worden zal ?

Geen idee. Is gratis onbetaalbaar ?

Verliezen.

2005-06-21T05:08:00.000+02:00

Verlieskunde.

Wat vaak zoek raakt zijn de dingen die je op een gegeven moment nodig blijkt te hebben.
Een schaar, empathie, een kwade wil, woorden.

Het zoeken naar, het zoekproces, gaat veelal als volgt. ( We gaan er vanuit dat een schaar zoek is. )

- Het jezelf bevragen.

Wat deed ik vaak met die schaar ? Wanneer gebruikte ik ze voor het laatst ? En waar ?

- Het te opportuun inschatten van de slaagkans van je gissingen, met als gevolg een blind geloof in een vaak abusievelijk juist gewaande aha-erlebnis.

Zou ik ze daar niet hebben gelaten ? Even kijken.

- De eerste lichte ontgoocheling door een confrontatie met het net geleverde foutieve giswerk, meteen gevolgd door een meer gedetailleerd ondervragen.

Gisteren, omstreeks vijf uur, net na het thuiskomen van het werk, heb ik de schaar nog gehad om het postpakket open te maken. Misschien heb ik ze toen wel op een niet reguliere plaats achtergelaten.Op het tapijt, de vensterbank, een stoel.

- Het controleren en verifiëren van het waarheidsgehalte van de laatste gedachten, met een weliswaar alreeds aanwezige bewustwording van een mogelijk toekomstig falen. Het ondervragen van het geheugen gaat gewoon door tijdens het checken.

Hmm. Tapijt niet. De tafel en de stoelen ook niet. Maar wacht eens even, heb ik de schaar niet gehad om een pakje speculaas open te maken, gisterenavond ? Dan moet ik de schaar toch terug in de keukenkast hebben gelegd, na gebruik ? Maar dat zou haar reguliere plaats zijn, daar keek ik al, bij aanvang van het zoeken.
Waar kan dat rotding nou gebleven zijn ?

- Het wanhopig pogen te schetsen van verrichte handelingen gepaard gaand met een diep zuchten en een onbeweeglijkheid van het lichaam dat er op wijzen moet dat de vrijgekomen energie enkel aangewend wordt voor het denkproces. Vaak neemt men dan plaats op een stoel en wordt het hoofd ondersteund door hand of beide handen. Het sluiten van de ogen moet het sterk focussen accentueren. Een vaak voorkomende variant op het ondersteunen van het hoofd met de hand of beide handen is het lichtjes knijpen van de bovenkant van de neus met duim en middelvinger. Ook hier worden de ogen gesloten, en bij voorbaat, het voorhoofd gefronst.

Schaar. Schaar. Schaar. Wat kan je allemaal met een schaar ? Wat doe ik vaak met een schaar ?

Het denken verloopt meer en meer abstract. Men vertoeft in een spiraal van gedachten, een haast medidatief bewustzijn. Men probeert door middel van het herhalen van een tantra, opgesteld met woorden die verwijzen naar het zoekgeraakte voorwerp, tot een delirium te komen, waar aha-erlebnissen schijnbaar voor het plukken zijn. Meestal kent dit proces geen gunstige afloop.

- Uitstellen van de zoektocht.

Eerst de krant lezen. Televisie kijken. Het schiet me wel te binnen.

- Het vergeten van het zoekgeraakte.

- Het herinneren van de zoektocht op het moment dat men wat verloren is, nodig heeft.

- Terug naar een reeds vermelde stap in het zoekproces.