Dagen in Ceylon

Galle Face Green Colombo Sri Lanka - Kids playing in the water

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 25 Aug 2010 09:53:00 +0000

De laatste rit...

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Aug 2010 11:07:00 +0000

Mijn favoriete transportmiddel.

In de aanbieding: 423 verse fotootjes

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Aug 2010 15:35:00 +0000

Een fijne selectie foto's heeft nu ook de weg naar het internet gevonden:
http://nl.alphateam.be/srilanka/

Herinnert u zich deze nog?

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Aug 2010 10:08:00 +0000

Mijn gevlederde vrienden uit Kandy.
Fruitbats, megabats of soms ook flying foxes genoemd.

De beestjes leven in kolonies en hangen het merendeel van de dag te nietsen in boomtoppen.
Wanneer er bij zonsondergang een klein hongerke de kop opsteekt, vliegen ze uit op zoek naar... fruit en nectar uit bloemetjes. Je zou ze het niet nageven...

Fruitbats kunnen tot 1,5 kg wegen en hebben soms een spanwijdte van wel 183cm. Deze lieverdjes vliegen vooral op zicht en geur, in tegenstelling tot de kleinere soorten die op sonar navigeren. Ze vallen geen mensen aan, maar kunnen een bedreiging vormen omdat ze vaak dragers zijn van allerlei virussen zoals bijvoorbeeld ebola.

Op veel plaatsen zijn ze met uitsterven bedreigd. Veelal omdat ze als delicatesse aanzien worden en bijgevolg in de kookpot belanden.

Wild Elephants at Yala Park (Sri Lanka)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 06 Aug 2010 14:01:00 +0000

Mijn mooiste filmpje en tevens een van de mooiste herinneringen.
Wilde olifanten in Yala National Park.

Tissamaharama is een prachtige uitvalsbasis om Yala National Park te bezoeken.
Via de meeste hotels en guesthouses kan een 4x4 met driver geboekt worden. Wie graag een beetje onderhandelt, kan rechtstreeks bij de Tissa Independant Jeep Association terecht. Wij betaalden +/- 25 Euro voor onze Defender met driver wat een goede prijs is.

De Entrance Fee bedroeg in totaal 5241,6 rupees (momenteel +/- 46 dollar).
Local adult: 60 rupees (1), Foreign adult: 3450 rupees (2), 4WD Vehicle: 250 rupees, Service Charge: 920 rupees, VAT: 561,6 rupees.

(Ter info: Wie wil kan in de buurt van het park logeren in Yala Village / Yala Hotel. Ben ik blij dat we daar niet verbleven hebben! Totale rip-off! http://www.yalahotel.com/safaris.html)

Etihad Airways - Prayer for traveling muslims

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 03 Aug 2010 10:23:00 +0000

Ik ben geen held in vliegtuigen maar vlieg wel graag met Etihad Airways.
Op één of andere manier boezemt die maatschappij mij ontzettend veel vertrouwen in. Alles onder controle: sit back and relax.

Wie een vertaling heeft van onderstaande Travel Prayer mag mij die altijd bezorgen!

Fanmail beantwoorden ;-)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 02 Aug 2010 06:23:00 +0000

Twee dagen thuis en intussen al een beetje geacclimatiseerd. Tijd voor een antwoordje op Vanessa's vragen.

Hoi Tine,

Wat leuk om jullie blog te lezen! Ik heb nog niet alles kunnen lezen maar er staan goede tips bij.In november gaan mijn vriend, ons zoontje van dan 2 jaar oud en ik 3 maanden reizen. We beginnen in Thailand en willen daarna naar Sri Lanka (daarna weten we nog niet). Op dit moment ben ik op zoek naar info over Sri Lanka. Ik ben nog niet ver gekomen. Zou jij me aan wat info willen helpen? We willen bijvoorbeeld ook evt. een auto huren. Is het te doen? Wat is een goede route, goede hotels/ hostels en welke absoluut niet, wat wel en niet te eten en zo veel meer. Ik hoop dat je me aan wat info wilt geven.

Thanks!

Groetjes

Vanessa

Eerst en vooral: De Lonely Planet (boek en site) is een zeer goede bron voor informatie. Online kan ik zeker ook het Sri Lanka Prikbord Forum aanbevelen.

De route hangt natuurlijk vooral af van hoeveel tijd jullie in Sri Lanka willen spenderen en wat jullie precies willen zien/doen.

Bij het uitstippelen is het belangrijk rekening te houden met het feit dat het langer duurt dan in Europa om afstanden te overbruggen. De gemiddelde snelheid is een stuk trager en zeker in de grotere steden kan je al wel eens in de file staan (Colombo, Kandy...) Een driver kan dat zeker inschatten en via het Sri Lanka Prikbord kunnen jullie zeker een goede vinden.

In verband met het zelf rijden. Als jullie avontuurlijk aangelegd en vooral stressbestendig zijn, zou ik het durven aanraden. Het is niet goedkoper dan een wagen met chauffeur -komt ongeveer op dezelfde prijs- en wie zelf wil rijden, doet dat voornamelijk voor de fun van het zelf rijden. (Carl rijdt dolgraag overal zelf. We staan niet op uur en stoppen waar we willen.:)) Een driver biedt meer zekerheid. Er is iemand bij je die zich vlot kan uitdrukken en je hoeft je niet druk te maken over de route. Met een kindje van 2 zou ik eerder voor een driver opteren.

Tijdens het eerste deel van onze reis zaten we vooral in het binnenland (eerder cultureel), we sloten af aan het strand (pure ontspanning). Voor ons was de verhouding ideaal en waren we zeer tevreden over de uitgestippelde route en de hotels .

Een kijkje nemen bij touroperators zoals Koning Aap, Djoser, Djoser Junior, Fox... kan je op weg helpen voor de route. Tripadvisor is de bijbel als het aankomt op accomodatie.

Over het eten kan ik kort zijn. Geen last gehad van maag of darmen. Zeer lekkere keuken, soms een beetje te hot voor mij maar overal zijn 'alternatieven' en rijst blust:). In de midrange-accomodaties kan je volgens mij overal niet al te pikant of zelfs Westers eten (wat waarschijnlijk wel belangrijk is voor jullie zoontje).

De komende weken zwier ik sowieso nog een paar dingen online, dus kom gerust af en toe eens kijken :)

Dag 18: Onze laatste dag in Colombo

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 29 Jul 2010 13:57:00 +0000

De laatste bajaj-rit door Colombo, de laatste duik in het zwembad, de laatste zonsondergang aan de Green, de laatste Lime & Soda...

De laatste avond van de laatste dag.

Zoals gewoonlijk ging de tijd weer veel te snel. Ons valiezen zijn gepakt en we maken ons klaar om terug naar België te gaan. Ik typ nog een laatste berichtje in het Galle Face Hotel.

Nog eentje uit Colombo. Nog eentje uit Sri Lanka. Nog eentje om het af te leren.

Na het ontbijt trokken we opnieuw de stad in. We moesten nog twee flessen Arrack voor thuis achteroverslaan en ik vind het ook altijd leuk om een paar snuisterijen mee te hebben die me in het verre België doen terugdenken aan mooie tijden.

In Odel Unlimited vond ik niet direct iets naar mijn zin maar in House of Fashion kon ik een paar vingerloze wantjes en een slaapkleedje op de kop tikken voor de totaalprijs van 600 roepies (+/- 3,5 Euro).

Het had geen haar gescheeld of ik had ook een sarong gekocht (prijzen vanaf 1500 roepies) maar de stem van de rede (Carl) fluisterde zachtjes in mijn oor dat ik ten eerste al geen idee heb hoe het geheel te omwinden en ten tweede niet echt veel gelegenheden heb om uitgedost in sarong ten tonele te verschijnen. Gelijk had hij. Ik zie er mij nog niet mee naar de Delhaize gaan en met mijn bleek velleke zou het toch niet hetzelfde zijn...

We dobberden nog een beetje rond in het zoutwaterzwembad van Galle Face (dat -interessant voor mensen met kleine kinderen- aan de minst diepe kant 1,5 meter diep is en op het diepste punt 2,2 meter diep is) en zagen de zon nog een laatste keer ondergaan in Colombo.

Het is voorbij.

The fat lady sings.

Internetverbinding in Sri Lanka

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 29 Jul 2010 02:22:00 +0000

Tot onze grote verrassing was internetverbinding (wireless of via kabel) in ongeveer al onze accomodaties beschikbaar. Het handigste is een laptop of -zoals wij- een iets kleinere netbook mee te nemen.

Een overzichtje:

Ranweli Holiday Village: Internet via kabel in hokje aan receptie. Computer eventueel ter beschikking. Kostprijs -als ik het mij juist herinner- ongeveer 400 roepies per uur. De tijd wordt opgenomen met een chronometer en de prijs wordt 'afgerond'.

Palm Garden Village: Gratis wifi in de lobby

Heritance Kandalama: Wifi beschikbaar via Dialog (www.dialog.lk/wifi). Krediet kan gekocht worden aan de receptie of via sms. Een welkom-venster van dialog legt alles duidelijk uit. Carl had bij aankomst op Sri Lanka een sms'je gekregen van Dialog met login & paswoord voor een gratis sessie. (Met dank aan de roaming-overeenkomsten van provider Proximus.)

Hotel Suisse: Wifi beschikbaar aan de receptie en in de lobby. Persoonlijke code (24u toegang) kan gekocht worden tegen de prijs van iets van een 500 roepies.

Mountain Heavens: Geen internet of Wifi beschikbaar.

Priyankara Hotel: Wifi beschikbaar in de lobby. Tijd wordt getimed met chronometer. Prijs: Ongeveer 400 roepies per uur.

Sri Gemunu Beach Resort: Wifi in de lobby. Toegangscode werd ons gratis verschaft. 'Ongelimiteerd' gebruik.

Shangri-Lanka Villa: Internetverbinding via kabel op elke kamer. Geen extra kost.

Galle Face Hotel: Wifi in het hele hotel. Toegangscode per kamer te koop aan de receptie. Internettoegang via speciale interface. Tijd wordt gelogd en gefactureerd op de kamer. 10 roepies per minuut.

Dag 17: Verrassend Colombo

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 28 Jul 2010 16:25:00 +0000

We werden wakker rond 8uur. Gordijntjes open en eventjes het weer checken.

Holy Moly!? Rond het hotel krioelde het van de militairen. Geen veiliger plaats vandaag dan het Galle Face Hotel! Eens vriendelijk zwaaien dan maar.

Omdat een trouwfeestje van tijd tot tijd wel eens geestig kan zijn, stond er vandaag ook eentje op het programma. De dochter van een minister (so we heard) huwde met een vooraanstaand man. Eregast was de president himself. Vandaar dus het machtsvertoon van de voltallige Presidential Guard.

Na het ontbijt charterden we een bajaj en trokken naar Pettah, een bruisende buurt in het noorden van Colombo gekend om haar marktjes. Enkele souvenirtjes mogen namelijk niet ontbreken. Zus Liselot mag alvast zoete dromen verwachten en schoonbroer Wouter kan zich op een grondige reiniging voorzien na zijn tweede China-avontuur.

Na een korte tussenstop in de Verandah-bar (de place m'as-tu vu van Colombo) trokken we naar shoppingcenter Liberty Plaza. We hadden namelijk nog niet voor het voltallige thuisfront een kleine attentie op de kop kunnen tikken.

Op wandelafstand van het shoppingcenter is een Mac Donalds.

Ach, het wordt waarschijnlijk een jaarlijkse gewoonte. Na Mac Donalds Denpasar (Bali) en Mac Donalds Lamai (Koh Samui) is Mac Donalds Colombo aan het lijstje toegevoegd. We Mac'en meer in het buitenland dan in het binnenland en overal smaken de hamburgers krak hetzelfde, inclusief het stukje augurk dat iedereen er uithaalt. Wij toch.

Met de afsluitende milkshake nog in de hand stapten we in een bajaj om nog eventjes te gaan genieten van het zonnetje aan het zwembad van de Galle Face.

Meer moet dat niet zijn.

Uitsmijter:

Gespot in de Galle Face: Een fulltime kraaienverjager gewapend met katapult en keitjes

Omdat de dorstigen laven een werk van barmhartigheid is...

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 28 Jul 2010 16:23:00 +0000

Mijn favoriete drankje:

Lime & Soda

Zijn favoriete drankje:

Lion Lager (650 ml)

Dag 16: Terug naar Colombo

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 28 Jul 2010 05:22:00 +0000

Hoe dichter we bij Colombo kwamen, des te drukker werd het op de wegen. Vanaf Mount Lavinia was het koekenbak. Nog een kleine 10 kilometer te gaan en we gingen centimeter per centimer vooruit, tot we volledig stilstonden in Wellawatta (district 6). Wij moesten naar Colombo 3.

Ik begreep er niets van. Toen we de wagen opgepikt hadden, was het bijlange zo druk niet geweest. De ochtendspits had al achter de rug moeten zijn en voor de avondspits was het te vroeg. Het was een ordinaire maandag.

Een eindje verder zagen we de oorzaak van de verkeersellende. Een religieuze processie nam een volledige drievaksbaan in die parallel liep met onze weg, met een verkeersinfarct tot gevolg. Over de laatste kilometers deden we meer dan een uur. In ons gat dreigende Tata-bussen, voor ons hevig manoeuvrerende driewielers. En af en toe een checkpointje om het helemaal gezellig te maken.

We bereikten uiteindelijk het Galle Face Hotel, dat we op dag 2 al hadden gespot van op de Green nadat we de wagen afgehaald hadden. Ons kamertje (13m lang x 5m breed + badkamer) ligt in de Classic Wing. Het is een hoekkamer dus hebben we zicht op Galle Road, de Green èn de oceaan.

De kamer is een beetje afgeleefd maar wie in de Classic Wing verblijft, doet dit juist voor de 'oude glorie'. Onze kamer is -zoals gezegd- gigantisch en er is een blinkende parketvloer. In onze kleerkast kan een volledig gezin logeren en de make-up-tafel zou gerust van bij de Queen herself kunnen komen.

De gangen ruiken naar boenwas en van boven tot beneden lopen grote rode tapijten. De lift is een ijzeren kooi met manuele schuifdeuren. (Wij nemen meestal de trap, daartoe aangespoord door enkele bordjes: Kom, het is maar 1 verdieping meer, neem de trap, dat is gezond voor u!)

Onze Wing is in de main building. Hier maakt een mens al eens iets mee. Hier ziet een mens al eens iets. Waarover later meer.

De Regency Wing is de vernieuwde vleugel en ligt helemaal aan de achterzijde. In een modern hotel met moderne kamers kan je overal logeren. Where is the fun in that?

Met de mannen van Malkey hadden we afgesproken dat zij de wagen zouden komen ophalen aan de Galle Face. We hadden gebeld en mochten iemand verwachten rond drie uur, die ons zou bellen op de kamer. Dan maar roomservicen en wachten geblazen.

Hingen wij hier door ons raam, ten volle genietend van de Green en den traffiek, passeert die processie toch wel niet zeker! (Filmpjes volgen later.)

Onze vriend van Malkey was een oudere man die deftig zijn tijd genomen had. Hij kwam ongeveer een uur te laat. Aangezien Malkey maar een paar districtjes verder ligt, moet hij daar toch wel zijn best voor gedaan hebben. Toch, wij waren blij dat we niet moesten gaan zoeken. Ik kon het ongeveer lokaliseren, maar die eenrichtingsstraten zijn killers. Waarborg mooi teruggekregen en bij deze een aanbeveling: Wie zelf wil rijden, is bij Malkey aan het juiste adres!

Toen we later op sportieve wijze de Green aan het verkennen waren, bleek dat de processie -koeien inclusief- een uurtje lunchpauze zou nemen voor ons deur. Al gauw werden we aangeklampt door enkele sympathieke processiegangers. We konden -onder voorbehoud- opmaken dat het een Hindu-processie was, waarbij een schrijn in koets door de straten werd getogen, van een punt in het Zuiden van Colombo naar de 'Seatemple' in het Noorden van Colombo (Pettah?).

Van al die emoties was mijn batterij gisteravond uitzonderlijk vroeg leeg. Rond 8uur ben ik als een blok in slaap gevallen, tot ongeveer 8 uur deze morgen.

Aja, we hebben ook de 92-jarige 'doorman' Kuttan reeds gezien. In dienst van het jaar '42. Van een lange carrière gesproken!

Dag 15: De kunst van het nietsdoen

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 27 Jul 2010 03:44:00 +0000

De nacht is gevallen en ik zit opnieuw op ons balkonnetje te typen. De laatste post vanop een balkon: Het wordt afkicken.

We hebben vandaag weer drie keer niets gedaan dus belooft dit een korte post te worden.

Rustig ontbeten op het balkon.

Shangri-Lanka ligt op een 500-tal meter van het strand. We vertoefden er een paar uur -geen andere levende ziel te bespeuren-.

Daarna lekker gegeten in een lokale tent aan het strand. Totale kostprijs: 956 Roepies (+/- 6 Euro).

En vervolgens ook nog een plonske in het zwembad gezet.

We sloten de avond af met heerlijke tigerprawns (bereid door Rohan) op ons balkonnetje.

Alweer een vermoeiende dag achter de rug!

Eventjes een lans breken voor de guesthouses en restaurantjes. Rohan vertelde dat ook hier in Bentota All-In-hotels als paddestoelen uit de grond rijzen. Ja, een All-in is bij wijlen plezant en ja, ook wij hebben de optie 2 daagjes All-in overwogen maar we zijn uiteindelijk toch nondedju content dat we het hier niet gedaan hebben. Niet alleen heb je minder voeling met het land, de breekbare lokale commerce lijdt er ook onder.

Toeristen hoeven immers niet meer buiten te komen om een hapje te eten of iets te drinken en dan mag peetje op het strand zijn zaak allicht sluiten. En kan neefje er de houtsnijwerkjes van zijn vader niet meer aanbieden. En kan de vriendelijke bajaj-driver er geen goedbetalende toeristen-klanten meer oppikken.

Bon, u snapt het plaatje.

Morgen rijden we het laatste stukje naar Colombo waar onze (laatste) uitvalsbasis het Galle Face Hotel zal zijn.

Dag 14: Van Unawatuna naar Bentota

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 26 Jul 2010 04:56:00 +0000

Met pijn in het hart namen we afscheid van de Sri Gemunu en vertrokken naar Bentota. Het was rustiger op de weg dan gewoonlijk, waarschijnlijk omdat het zondag was. We volgden de Galle Road en reden nu links dan rechts van het treinspoor. Toen de tsunami kwam werd op dit spoor een rijdende trein van de sporen geslagen, met veel doden tot gevolg. Eens Bentota bereikt, was het zoeken geblazen. De Alwis Road is een kleine zijstraat van de Galle Road en Bentota is nogal groot.

Kort na de middag vonden we Shangri-Lanka villa waar we hartelijk welkom werden geheten door Karen, Rohan en de drie hondjes (Bobby, Maisy en nog eentje).

Wie op zoek is naar ultieme rust, zal die hier vinden. De villa telt momenteel 3 kamers maar Rohan hoopt in de toekomst een beetje te kunnen uitbreiden.

De tuin rond de villa is prachtig. Er is een groot zwembad met daar rond palmbomen en bananenplanten. Hier en daar hangen orchideeën. Achter de villa ligt een stukje mangrove. Muggen inclusief, maar who cares?

We logeren op de bovenste verdieping in kamer nummer 3. Alles is groter en mooier dan op de foto's die we tevoren op internet gezien hadden. In de badkamer kan je bijvoorbeeld met gemak een auto parkeren en het balkon is een pareltje. De villa is bijzonder smaakvol ingericht.

U kunt het al raden. We hebben weer niet veel gedaan vandaag. Gezwommen, gegeten maar vooral genoten van de prachtige setting.

Shangri-Lanka is top.

Alle remmen los - Baila Gamuda Remix Karala

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 26 Jul 2010 04:06:00 +0000

Voor het eerst gezien op een muziekzender in Hotel Suisse in Kandy en daarna nog eens gehoord op het trouwfeest in Sri Gemunu in Unawatuna:

'Baila Gamuda Remix Karala' van 'Bathiya n Santhush'

Momenteel een echte hit in Sri Lanka en een nummer dat wel eventjes blijft hangen!

Tip van de dag : alcohol in sri lanka

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 24 Jul 2010 14:27:00 +0000

Zin in een glaasje ? Bij ons in Europa heb je jezelf natuurlijk al bevoorraad in de lokale supermarkt. Bier en andere alcoholische dranken betaal je daar gewoon aan de kassa.

Niet in Sri Lanka. Ondanks de vele illegale arrack-stokerijen en de regelmatig waggelende Srilankanen langs de kant van de weg, kom je hier maar moeilijk aan officiële drank.

In de betere hotels en guesthouses heeft men zich natuurlijk op je komst voorbereid, en moet je maar eens vriendelijk vragen om een Lion Lager-biertje (hoewel, standaard 630cl) of een drankje op basis van arrack of andere korte drank, maar moeilijker wordt het op volle maan-dagen ("Poya days"), waarop geen alcohol mag geserveerd of verkocht worden, of 's avonds op het balkon van je kamer.

En net op vakantie in een warm gebied kan een mens al eens wat meer zin krijgen in een goed glas voor het slapengaan.

De tip van de dag luidt : vraag eens rond in je hotel of bij de eerste de beste tuk-tuk chauffeur. In ieder stadje met wat betekenis is er wel een liquor store, een bar of guesthouse waar je alcohol kan kopen. Zo bracht Wikramana ons deze voormiddag naar een store in Galle, waar ik een fles Old Arrack op de kop tikte voor 730 rupiah, een goeie 5 euro. Een distillaat op basis van kokosnoten, een beetje in de richting van whiskey en zo'n 33 graden sterk. Daarbij wat cola en je hebt het ideale drankje om wat na te mijmeren over de prachtige dag.

Ik blijf het nog altijd bijzonder vreemd vinden dat je, hoewel je iedere 100 meter een geïmproviseerd winkeltje vindt met eetwaren, frisdranken, shampoo, rijst en SIM-kaarten, je daar op vreemde blikken botst wanneer je om bier of arrack vraagt. Men is dat hier zo gewoon, en het heeft iets magisch...

Dag 13: Een bezoekje aan Galle en ploeteren in de oceaan

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 24 Jul 2010 14:08:00 +0000

U zult het niet geloven.

De dag startte alweer met een versgetrouwd koppeltje. Ik ben er de tel al bij kwijtgeraakt. Blijkbaar is het momenteel (astrologisch?) een goede periode om te trouwen. En waarschijnlijk zijn de trouwlocaties goedkoper in het laagseizoen. Straks brengen ze een mens nog op ideeën...:)

Na een ochtendlijk buitje bezochten we Galle per bajaj met onze nieuwe vriend P.H. Wickramanayaka (Wickrama voor de vrienden). Een geschikte kerel die vlot Engels spreekt. Standplaats: Near the Sri Gemunu Hotel, Dalawella, Unawatuna. Contact Telephone: 0777-076935

Galle is een van de grootste zuidelijke steden en was eeuwen geleden een belangrijke zeehaven en bloeiend handelscentrum, achtereenvolgens ingepalmd door de Portugezen, Nederlanders (VOC - Verenigde Oostindische Companie) en Britten.

Vandaag de dag is het Dutch Fort de grootste publiekstrekker. Volgens de Lonely Planet duurt het een uurtje of 2 om te voet de omwalling af te lopen. Luie toeristen als we zijn, deden we het een stukje sneller in de driewieler van Wickrama.

(De aandachte kijker bemerkt waarschijnlijk het kleuverschil in mijn klak. Mijn bruine ging vliegen in Yala National Park...)

We bezochten een bizar (gratis) museum, volgestouwd met antiquiteiten gaande van oude strijkijzers, keramiek, over uurwerken, brillen, telefoons tot zelfs een gramofoonspeler,... Ons meetje haar zolder is er niets tegen. Op een binnenplaatsje zaten enkele ambachtslieden kant te klossen en stenen te slijpen. Eens alle kamers door, onthult het gratis museum de ware aard. Om de uitgang te bereiken, moet je door drie kamers waar de koopzieke mens zijn hartje oprecht kan ophalen: 2 kamers met bijouterie en 1 kamer met antieke prularia. Een Japanse toerist stond stevig te onderhandelen over een oude John Lennon-bril terwijl wij er vanonder muisden.

Terug naar Unawatuna.

Voorzienende Carl vroeg Wickrama onderweg te stoppen aan een liquor store (zie een volgende post - zal het hem zelf laten uitleggen) en na een kleine detour langs de doening van onze nieuwe beste maat bereikten we het -intussen zonnige- Unawatuna.

Naar goede gewoonte vulden we onze magen en kozen daarna het ruime sop. De hele namiddag lang ploeterden we dat het een lieve lust was. Aangezien het weekend is, waren we vergezeld van een dertigtal Srilankanen die ook verkoeling zochten in het water. Enkele kinderen speelden met een stuk isomo (piepschuim voor de Nederlandse lezer) en een grootvader leerde zijn kleinzoon zwemmen. Je moet het maar doen, zo leren zwemmen in de oceaan.

Het was een perfecte namiddag.

Verder geen nieuws behalve dat we een beetje verbrand zijn.

Over juwelen en edelstenen

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 23 Jul 2010 17:09:00 +0000

Nu hebben we weer een zaak voor.

De oudste van de vier gebroeders runt hier een klein juwelenwinkeltje. De man kwam deze ochtend bij ons aan de ontbijttafel een praatje maken onder het mom dat hij de mensen die zelf reden wel eens wou zien. Onze wagen stond namelijk bij hem geparkeerd. (De parking van het hotel was volzet door het huwelijk.)

Het gesprek evolueerde al snel van algemeen naar een praatje over edelstenen en juwelen. Aangezien we beleefd en welopgevoed zijn, luisterden we vol interesse. After all, onze wagen stond op zijn doening. Na meermaals aandringen, gaven we toe een kijkje te gaan nemen in zijn zaak. Binnen de kortste keren had ik meerdere ringen aan mijn vingers. We geraakten buiten met de mededeling er over te zullen nadenken.

En nu zijn we gejost.

Tijdens het avondeten kwam hij opnieuw aan onze tafel staan om ons te informeren over een nieuw juweel dat hij gemaakt heeft en dat zeer goed bij mij zou passen. We zaten wederom als ratten in de val.

De man heeft mooie juwelen, daar niet van, maar we hebben geen eindeloos budget en eigenlijk waren we niet van plan juwelen te kopen. Aangezien de kennis ons ontbreekt om prijs/kwaliteit in te schatten, onthouden we ons liever. Anderzijds is het moeilijk de man teleur te stellen, zeker nu hij een sale op het oog heeft en recht op doel gaat.

Hij denkt waarschijnlijk dat we big spenders zijn omdat we met een grote Toyota Corolla rijden...

Dit verhaal krijgt nog een staartje, ongetwijfeld.

Omdat er morgen eentje jarig is...

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 23 Jul 2010 14:04:00 +0000

... alvast een welgemeende boodschap uit Sri Lanka! (We komen later wel enen drinken.)

De making of had heel wat voeten in de aarde... Die verdomde golven toch! Een vermoeiend project van de dag maar vlotjes afgerond. :)

Dag 12: Luieren in Unawatuna

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 23 Jul 2010 13:50:00 +0000

De dagen vliegen voorbij. Ochtend wordt avond en opnieuw ochtend. We zitten al over de helft. En eventjes stilstaan, legt daar nog meer de nadruk op. We proberen elk moment vast te houden, op te schrijven in ons hoofd.

Het koppel dat hier gisteren getrouwd is, is ook blijven overnachten. Wanneer we deze ochtend naar het ontbijtbuffet gingen, waren ze huwelijksfoto's aan het nemen. De bruid zag er -zoals dat hoort bij kersverse bruidjes- stralend uit. Ik moest een fotootje stelen.

We brachten het overgrote deel van de dag aan het water door. De zee was warm en wild. Metershoge golven storten hier gelukkig tijdig te pletter tegen een barrière alvorens ze op het strand aanspoelen. Er gaat een enorme kracht uit van de oceaan en ik meen zelfs ergens gelezen te hebben dat er aan het strand in Unawatuna al meerdere mensen de zee niet levend verlaten hebben.

We bleven veilig in een natuurlijk kommetje en genoten van het zonnetje. Om de spanning er toch een beetje in te houden, werden we af en toe overspoeld door een assertieve golf. Charmant.

De uitbater van Rathna Restaurant bevestigde ons dat het hier momenteel laagseizoen is. We waren de enige eters van de dag. De vrij grote groep Russen/Oostblokkers waagde zich niet buiten het hotel. Jammer voor hen. En jammer voor de lokale restaurantjes die natuurlijk ook moeten overleven. De vangst van de dag waren verse calamari of prawns in look. 650 roepies per persoon voor een heerlijke lunch met oceaanzicht. Gelukkig voor de lokale horeca-uitbaters zijn Vlamingen goede eters.

Kasun (nogal fonetisch geschreven dus waarschijnlijk niet correct) heeft 2 broers die in Duitsland wonen maar wil Sri Lanka nooit verlaten. Het is hier rustiger, een andere manier van leven. De mensen zijn gelukkiger met minder. We babbelden een tijdje met hem en leerden dat het water in het najaar veel kalmer is en ideaal voor surfers. Ik had mij al afgevraagd welke gekken zich in zo'n wilde oceaan met een surfboard durfden wagen.

Voor de kust zwemmen grote schildpadden. Als je goed kijkt, zie je hun kopjes eventjes boven water komen als de golven breken. Ze zijn wel een meter lang en komen tijdens de Poya-dagen (volle maan) aan land om eitjes in te graven. Volgens Kasun liggen er soms onder de houten vloer van het restaurant. Schildpadden zijn beschermd in Sri Lanka. Het is nu bij wet verboden hun eieren op te graven om op te eten.

Toen de tsunami kwam, was Kasun met zijn broer op het strand. Beide surfen en kennen de oceaan. Ze wisten dat het niet veel goeds kon betekenen. Als de zee weggaat, komt ze altijd terug. Aan hun restaurantje zijn ook enkele kamers. Iedereen overleefde de verdoemde golf als bij wonder. Kasun was in het water en kon zich ergens aan vastgrijpen. Anderen hadden niet zo veel geluk. Het water stond bijna 2km landinwaarts.

Het volgende seizoen belooft een goed seizoen te zijn voor Unawatuna. En dat verdienen ze hier absoluut.

Het resultaat van een dagje in de Srilankaanse zon is dat ik Carl bijna niet meer terugvind in het donker. Verdorie, wat zijn we bruin!

Tip van de dag: stekkers in Sri Lanka

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 23 Jul 2010 04:50:00 +0000

In Sri Lanka worden meestal stekkers van het oude Britse type gebruikt. Drie gaatjes, twee kleine onderaan en een groter bovenaan in het midden.

Hoeveel reisadaptors je ook meeneemt, de kans dat er eentje past is klein. En eigenlijk heb je voor onze Belgische en Nederlandse stekkers helemaal geen adaptor nodig; een kleine ingreep laat ze zonder problemen passen (zie foto hierboven).

Bijna alle contactdozen in Sri Lanka hebben een aan/uit-schakelaar. Zet, alvorens je eraan begint, de schakelaar uit. Het rode streepje op de schakelaar is dan niet meer zichtbaar.

Op dit moment zou er geen stroom meer op de contactdoos mogen zitten.

Nu kan je je Belgische/Nederlandse stekker in de onderste gaatjes duwen. Probleem is dat een stekker pas aanvaard wordt wanneer er een pinnetje in elk van de drie gaatjes geduwd wordt. Dus moet je op hetzelfde moment ook iets in het bovenste gaatje rammen.

Wie niet van plan is nog lang op deze aarde rond te lopen, kan in dat derde gaatje een metalen pin duwen, maar veel veiliger lijkt het me er een plastic, of in ieder geval niet-geleidend, voorwerp in te duwen. Ik gebruik daarvoor een uiteinde van m'n plastic zonnebril. Dus iets van plastic in het bovenste gaatje, tegelijk je stekker in de twee onderste gaatjes en je zal zien : het lukt prima. Daarna de schakelaar aanzetten en je hebt stroom.

Je doet dit natuurlijk op eigen risico. Maar ikzelf heb het al talloze keren gedaan, zonder enig probleem.

Dag 11: Van Tissa naar Unawatuna

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 23 Jul 2010 03:14:00 +0000

We verlieten Tissa en reden langs de kust naar Unawatuna. Volgende stopplaats: Sri Gemunu Beach Resort, een guesthouse met een twintigtal kamers, gerund door 4 broers waarvan 1 in Duitsland woont.

We avanceerden vlotjes en de +/- 150km werden op een paar uur overbrugd. Toen we aankwamen, waren we opnieuw getuige van een trouwfeest. Het was een jolige bedoening. De eigenaar vroeg of het ons niet stoorde maar we verzekerden hem dat er absoluut geen probleem was. Niets leuker dan vanop het balkon de feestende mensen in de gaten te houden. Aangezien het hier laagseizoen is, aanvaarden de hotels trouwfeesten om hun personeel ook in rustigere periodes te kunnen blijven betalen. Wij vonden het alleszins enorm gezellig.

Zoals bij het huwelijk in Kandy, droegen de vrouwen prachtige sarongs. Ook de mannen waren op hun paasbest uitgedost. Geen moslimhuwelijk hier: Op elke tafel was een fles arrak te vinden waar de mannen zich gretig aan te goed deden. Natuurlijk werd er bijgevolg ook uitbundig gedanst. De vrouwen zaten in een hoekje onder de bomen en keken geamuseerd toe. Een filmpje volgt zeker (te zwaar om hier te uploaden)!

De rest van de dag hebben we niet veel meer uitgevreten. Hapje gegeten in een strandrestaurantje, beetje over het strand gekuierd en uiteindelijk in het zwembad beland.

Unawatuna werd door de tsunami volledig van de kaart geveegd maar is de natuurramp grotendeels te boven gekomen. Iets meer toeristen zijn absoluut welkom: Het is een prachtige plek!

Dag 10: Yala National Park

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 21 Jul 2010 14:26:00 +0000

Vandaag gingen we naar het Yala National Park. Wie beestjes wil zien moet er bij het krieken van de dag al bij zijn, dus stond onze wekker op 4.50u. Het park opent om 6.00u en onze driver kwam ons rond 5.30u oppikken. We haalden nog snel onze ontbijtpicknick op en waren er -ondanks het vroege uur- volledig klaar voor.

Aangezien 4x4-aandrijving verplicht is in het park, had ik alle hoop gericht op een Landrover Defender en mijn gebeden werden verhoord. Het was een prachtexemplaar, zeker 30 jaar oud en oerdegelijk.

Onze driver was een sympathieke vent die zich deftig kon uitdrukken in het Engels en zelfs een paar woorden Duits kende. Aangezien er aan de ingang van het park geen trackers (officiële gids / dierenspeurneus) meer beschikbaar waren, zou onze goede vriend zowel rijden als rondkijken. Ik had persoonlijk al niet veel vertrouwen in zijn troebele blik en verdacht hem er zelfs van een serieus feestje gebouwd te hebben eerder die nacht. (Later stelde ik mijn mening bij, toen ik zag dat andere drivers dezelfde wazige ogen hadden en het misschien wel een soort oogontsteking van het rondstuivende stof kon zijn. Tenzij de drivers natuurlijk een driversfeestje gehouden hadden...)

Ik vermeldde eerder al dat ik ongelofelijk tevreden was met ons vehikel en een blik op de andere wagens aan de ingang bevestigde dit nog meer. Mijn god! Er reden zelfs Tata-jeeps rond en nog andere Aziatische monsters!

Toen de eerste wagens zich vastreden in het zand, bleven wij gaan met onze oude bak. De game was begonnen. Wie zou als eerste iets spotten?

Yala Park is ongelofelijk groot. Het is dus niet zo dat je binnenrijdt en onmiddellijk tegen een olifant opbotst. De eerste uren zagen we enkel pauwen en ander gevogelte. Onze driver ontpopte zich tot een echte ornitoloog. We aten ons ontbijt op het strand aan de Indische Oceaan waar verschillende mensen verrast werden toen de tsunami toesloeg. Een gedenkteken houdt de herinnering levendig.

Later volgden herten, krokodillen en waterbuffels maar wij waren gekomen voor de olifanten, en misschien zelfs een beetje voor de luipaarden. Om een lang verhaal kort te maken: We hebben ze gezien (de olifanten dan), na een uur of vijf vruchteloos rondrijden/rondschudden, zagen we een mannetje baden in een poel. Ik had gezegd dat ik een tevreden vrouw zou zijn als ik 1 olifant zag en dat was ik ook.

En nu de uitsmijter. We waren op weg naar de uitgang toen ik pootjes en staartjes in het struikgewas zag. Een scherp en getraind oog zeker? Onmiddellijk schakelde onze driver in achteruit en reden we enkele tientallen meters terug.

Een kudde vrouwtjesolifanten met baby's was op weg naar een poel of drinkplaats en passeerde recht voor onze neus. Serieus. Zo mooi. Zo onder de indruk. Zo'n grote beesten. En ik, de held van de dag.

Onze dag kon absoluut niet meer stuk en net als de dolfijnen van Lovina (Bali) zullen de olifanten van Yala ons zeker nog lang bijblijven.

Dag 9: Van Ella naar Tissa - Hotel Priyankara

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 21 Jul 2010 14:20:00 +0000

Gelegenheidschauffeur: ondergetekende.

Omdat Carl gisteren al het beste van zichzelf gegeven had, voelde ik mij nogal moreel verplicht om -eens buiten de bergen- het stuur over te nemen. Een goede baan, niet al te veel obstakels: Dit moest lukken. En voorwaar: Ongevallenvrij bestemming bereikt.

Ik heb nog niet zo veel vrouwelijke bestuurders gezien in Sri Lanka en vind de verbaasde blikken geld waard. Ik reed de wagen voor langs de receptie en parkeerde dan vlotjes naast een minibusje. De guard wist niet waar hij het had.

Hotel Priyankara is een oase van rust. De kamers zijn zeer verzorgd (met airco), het eten is lekker en er is een groot zwembad dat uitkijkt op een vijvertje met eendjes (en eendekuikens!) en de rijstvelden. De rest van de namiddag vulden we afwisselend met ploeteren in het zwembad en een boekje lezen in het zonnetje.

Mijn beide boeken over Sri Lanka zijn na 9 dagen uitgelezen en persoonlijk vond ik 'Juli' van Karen Roberts beter dan 'De geest van Anil' van Ondaatje. 'Juli' is eerder een meeslepend en zelfs romantisch verhaal'. Op het einde zat ik bijna met tranen in de ogen. 'De geest van Anil' daarentegen is nogal rauw, eerder beschrijvend en minder samenhangend. Beide boeken schetsen wel een interessant beeld van Sri Lanka

Dag 8: Door de Hill Country naar Ella

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 21 Jul 2010 14:19:00 +0000

We verlieten Hotel Suisse rond 10uur 's morgens. Toen we uitcheckten, reed een truck met zwaarbewapende soldaten het hotelterrein op, gevolgd door een grote personenwagen en nog een truck soldaten. Er was een congres voor journalisten in het hotel en de topgast was net aangekomen: de Srilankaanse Minister van Media. De man was omgeven door journalisten en beantwoordde vriendelijk mijn knikje toen hij passeerde. Joviale kerel.

Er waren twee manieren om Ella te bereiken: Rond de bergen via Badulla en door de bergen via Nuwara Eliya (het hoogste stadje van Sri Lanka). Uiteindelijk kozen we de meest uitdagende route. Na ons eerst deftig misreden te hebben, belandden we op de juiste weg, richting Nuwara Eliya. De mannen aan de receptie van Hotel Suisse hadden gezegd dat de rit naar Nuwara Eliya gemakkellijk 4,5 uur kon duren, en dan zouden we nog maar halfweg zijn. Ik hield mijn hart vast, maar Carl was ervan overtuigd dat ze dan zijn vlotte rijstijl nog niet kenden.

De weg kronkelt naar omhoog en is in een uitzonderlijk goede staat. Nieuw asfalt, markeringen en zelfs reflectoren voor in het donker. Langs de weg onnoemlijk grote theeplantages. Sri Lanka is één van de grootste thee-exporteurs ter wereld dus de kans is groot dat uw thee van hier komt. Hoe hoger in de bergen, hoe kouder en natter. Door de regen en de mist zagen we niet veel en van al dat water moest ik natuurlijk naar het toilet.

We stopten in een theefabriek waar toevallige passanten uitgenodigd werden een kijkje te nemen in de fabriek en zo het theeverwerkingsproces eens te zien. De theebladeren roken intens. Mannen maar vooral vrouwen bedienden de machines die er uitzagen alsof ze al een gezegende leeftijd hadden. Het was begrijpelijk maar ongemakkelijk dat iedereen ons geld kwam vragen, dus verlieten we de fabriek en vervolgden onze weg.

Blij dat we niet in Nuwara Eliya overnachtten. We zagen ongeveer 10 meter voor ons uit dankzij de mist en regen. Tot op heden nog geen Lipton-reclamebeelden.

Vanaf Nuwaray Eliya moesten we de A5 nemen naar Badulla. Het begint een beetje afgezaagd te worden maar ook deze weg was onder constructie. Veertig kilometers lang op smalle bergbaantjes met diepe putten en nogal wat trafiek: Plezant is anders. Een beetje te veel naar links en de diepte lonkte. Ik durfde opnieuw niet rijden. Het moest een beetje avanceren. We moesten mee met de flow. In het voorlaatste dorpje voor Ella raakte Carl een hond. We konden er niets aan doen. Hij liep gewoon onder onze wielen, opgeschrikt door een tuktuk. Ik moest onmiddellijk aan onzen Eddie denken. Carl reed dapper verder. We bereikten Ella uiteindelijk na een uur of 6 rijden.

Ella is een toeristisch eilandje in de bergen. Ondanks het plannetje dat ik overgetekend had van de site van onze guesthouse Mountain Heavens, slaagde ik er maar niet in de juiste zijbaan te lokaliseren. Even vragen dan maar. Het bleek een smal wegeltje te zijn -de breedte van een auto- dat tussen twee huisjes ongelofelijk stijl naar omhoog ging. Ik had het plan al opgevat om te voet naar boven te gaan, maar nadat iemand Carl gezegd had dat het wel te doen was met de wagen stoven ook wij wild toeterend naar boven. Hoogtes zijn blijkbaar een constante deze reis.

Eens boven aangekomen was het zicht op Ella Gap fantastisch. Bij helder weer kan je de zuidkust zien en aan de linkerzijde ligt Yala National Park, het grootste natuurpark van Sri Lanka.

De eigenaar van de guesthouse -die ambities heeft om er een hotel van te maken door er nog een extra verdieping op te bouwen- is een sympathieke advocaat die in Colombo woont en werkt. Het is een geschoolde man die voor de overheid al heel wat afgereisd heeft (EU/VS) en zijn masters gedaan heeft in Engeland. Hij was toevallig aanwezig om de verbouwingen op te volgen. We praatten een tijdje met hem over vanalles en nog wat. Het valt ons steeds op hoe gevoelig de burgeroorlog en de politieke moeilijkheden hier liggen.

We hadden al veel gelezen over de curries in Mountain Heavens en beslisten de afdaling niet opnieuw te maken maar 's avonds te blijven eten. En voorwaar! Wat een heerlijke -en vooral milde- curries! Bijna vegetarisch (eentje met kip) en toch lekker. Een openbaring.

Morgen bergje af en naar Tissamaharama. Op naar het zonnige zuiden.