#Dahke Zine

KUNTA // “Fenerbahçe neredeyse orada”

2012-04-17T21:23:00.000+03:00

Fenerbahçe'nin olduğu her yerde mutlaka o da var. Mustafa Gürsel, nam-ı diğer Kunta Mustafa, Fenerbahçe maçlarında herkesin gördüğü insan. Branş farketmeksizin Fenerbahçe'nin var olduğu her yerde olan, sessiz sakin antremana giden, Fenerbahçe'yi yaşayan insan ile kısa bir sohbet ettik, sohbetimizi tarihe not ettik.

FOTOĞRAF-RÖPORTAJ: IMMO GUITTI
________________________________________________________________________

CK'dan arkadaşlar ‘‘Fenerbahçe neredeyse Kunta oradadır’’ diyor. Gerçekten de öyle.
- Elimde olan imkanlarla bütün maçlara bazen tek bazen de ailemle ya da kim gelmek isterse onunla giderim. CK diyorsa doğrudur.

Kimlerle giderdin maçlara?
- Çocuktum. Abilerim beni maçlara götürürlerdi, onların sayesinde çoğu maça gittim. Benimkisi onlardan bana kalan bir miras. Aynı şekilde ben de aynı duygularla abilerimden ne gördüysem çocukluk yaşımdakilere aşılamaya çalışıyorum. Tabi hep iyiyi, güzel olanı.

İlk maça gittiğinde kaç yaşındaydın?
- Tam olarak hatırlamıyorum ama 15 ya da 16 yaşlarındaydım. İnönü'de bir Zonguldak maçıydı.

Peki ilk deplasmanın?
- O da bir Zonguldak maçına denk geliyor. 3 saat sahanın ortasında mahsur kalmıştık.

Nasıldı o zamanki tribünler?
- Birliğin ve bağlılığın üst düzeyde olduğu yıllardı. Her maç ayrı bir cefaydı ama birlik ve beraberliğin bunu yendiği yıllardı. Eski ile yeni arasında çok fark var elbette. Eskiden sadece sevgi vardı. Şimdiyse her şey var. Keşke öyle kalsaydı.

Seni maçlarda genelde basket formasıyla görüyorum. O formanın bir özelliği var mı?
- Onlar hep basketçilerin maçlarda giydiği formalardır. Ben de değişiklik olsun diye ilk zamanlarda giymiştim. Sonra sembol haline geldi. Bu halimi seviyorum.

Sivas'a gittiğimizde aynı otobüsteydik. Alex maç sonunda geldi, eliyle formayı sana verdi. Daha önceden iletişime mi geçmiştin? Gerçi o forma dönüş otobüsünde biraz yanmıştı sanırım.
- Yok ama maç esnasında her kornerlerde falan bağırıyordum daha önceleri de konuşuyorduk. Bilmiyorum belki de ses geldi ve görünce tanıdı. Aslına bakarsan ben bile inanamıyorum, biraz şans diyelim. Kısmet banaymış. Açıkçası ben de sormak isterdim o soruyu ona hiç aklıma da gelmedi değil ya...

3 Temmuz'dan sonra gelişen olayları nasıl yorumluyorsun?
- Ben, Fenerbahçe'yi nasıl temiz aldılarsa tertemiz olarak bırakmak için savaşırım. 105 yıllık tarihin adının kirlenmemesi bizim elimizde diye düşünüyorum. Sesimiz gür çıkmalı!

Her an Fenerbahçe'yi yaşıyorsun. Peki tüm arkadaşların Fenerbahçeli değil herhalde?
- Hayır. Zaten sadece Fenerbahçeli olarak değerlendiremeyiz insanları. Karakter, insanlık, sevgi, saygı. Hepsi önemli.

Tribünleri nasıl değerlendiriyorsun?
- Sen de çok iyi biliyorsun ki gelinen noktayı hiç beğenmiyorum. Eskiyi özlüyorum daha çok. Biraz kalabalık olduk sanki. İşte nerede çokluk orada bokluk durumu. Tribünlerde karmaşıklık var. Fazla grup olması da bunun sebebi. Eskilerde, tribünde tek yürek tek ses çıkardı, bunun yanındaysa en önemlisi sevgi, saygı. Tabii bunu söylerken gerçekten çok önemli gruplarımız, insanlarımız var tribünde, o ayrı. Şu aralar genelde CK'nın içerisindeyim, oldukça da mutluyum.

Son olarak her maça gidecek kadar vakti nereden buluyorsun?
- Patronlarım sağolsun. Mesela bir olay anlatayım. 2005'de bir yerde çalışıyorum. Trabzon ile maçımız var. İzin almak istedim. Her amir bir üstüne yolluyordu ama ben doğruyu söylüyorum diye kimse izin vermeye yanaşmıyordu. Son olarak genel müdüre kadar çıktım, ‘‘izin için size gönderdiler’’ dedim, ‘‘evet ne yapacaksın’’ dedi, ‘‘gerçeği söylememi ister misiniz’’ dedim ve maça gideceğimi söyledim. Durdu, bana baktı ve ‘‘sen benimle dalga mı geçiyorsun’’ dedi, ‘‘gerçeği söyledim’’ dedim. İkna ettim ve o gün 2000 kişiden tek izin alan bendim. Şimdi emekliyim daha da rahatım. Elimde imkan olduğu sürece gidiyorum, neresi olursa olsun... Hayatta kaldığım sürece de gideceğim. Tribünü seviyorum. Tribünde çok sevdiğim insan var, en büyük neden de bu. Onlardan kopamıyorum...

En zoru bir ölüye aşık kalmak

2012-04-09T18:16:00.002+03:00

‘‘Hayat, böyle bir şeydi zaten’’ diyorsun. 93'te bütün hayata bakışım değişti. Hayat ritmim, şeklim... Ve tabii önceliklerim... 10 yıl evvel beni sinirlendiren, öfkelendiren veya coşkulara sevk eden şeylerin yerini başka şeyler aldı... Daha az öfke duyuyorum, küçük şeylere daha çok seviniyorum. Yaman'ın kaybıyla birlikte hayatın çok kısa ve hafif bir şey olduğunu fark ettim... Ölüme koşan birine eşlik edince pek çok şey öğreniyorsun. O gidecek, engel olamıyorsun, durduramıyorsun. Ne tıpla, ne aşkla ne duayla. Bir anlaşma var sanki. Ve sen tanıksın...

Bugün akciğer kanserinden kaybettiğimiz bir başka insan Meral Okay'ın yaptığı bir röportajı okuyunca içimdeki boşluğa o kadar dokundu ki... Biri sorsaydı eğer bana kaybetmenin acısını o satırlarla tarif edebilirdim içimdeki o boşluğu. Ölüme koşan birine eşlik ettim. Bundan tam bir yıl önceydi. Küçükken gelmesini kaldırımlarda beklediğim adam gidiyordu ve o giderken dünya dönüyordu. Hayatla göz göze geliyordum ve donuyordum. Birilerinin engel olmasını bekliyordum ama acıların şahsi olduğunu bilecek kadar olgunlaşmadığımı hissediyorum. Akciğer kanseri teşhisi ile son yolculuğu arasındaki iki ay o kadar büyüttü ki beni. O kadar uzaklaştırdı ki düşüncelerimi. Meral Okay'ın kaybettiği eşi için söylediği sözler gibi değiştirdi bakış açımı. Hayatın kısa olduğunu keşfettim ölüme eşlik ederken. Ve en çok da paylaşılacak şeylerin öylece öksüz kalmasına üzüldüm. ‘‘Sivas'ta şampiyon olduk’’ diyememenin acısının tarifsizliğini yaşadım. ‘‘Alex’’ tavana astığında telefona sarıldığımda onun adını ararken bulduğumda kendimi akan göz yaşlarımı tutamayaşımı anlatamazdım kimselere. Tıpkı Meral Okay'ın ‘‘en çok neyi özlüyorsunuz’’ sorusuna verdiği cevap gibi. Çok heyecanlandıran bir şey gördüğümde, dinlediğimde, izlediğimde ‘‘Keşke burada olsaydı ve bunu paylaşsaydık’’ diyorum. ‘‘O bundan mahrum kaldı!’’ İlk zamanlar güzel bir gün batımı bile sinirime dokunuyordu: ‘‘O bunu kaçırıyor!’’ Sonra tabii normalleşiyorsun, zaman içinde kendi ritmini ve yolunu buluyorsun. Yalnızlığınla baş etmeyi ve onun etrafına kenar süsleri koymayı öğreniyorsun.

‘‘Herhalde bir yerlerde karşılaşırız diye umut ediyorum. Karşılaşmazsak büyük haksızlık!’’

Satır arası notları #003

2012-04-06T22:35:00.001+03:00

• Hayatımın farklı evrelerinde okuduğum tek kitap Gecenin Sonuna Yolculuk'u okuyunca farkına vardım yine. Boşluyorum buraları. Elinde bir Redd's ile odama dalan arkadaşımın halini görünce “Sen a...cıkın tekisin Ferdinand!” diyesim geldi.

• Yukarıda bahsettiğim arkadaş bir doktor. Tanışmamız bir hayli ilginç oldu. Van'da özel bir hastanede görev yapan bu arkadaşın odasına öyle bir girişim oldu ki o da “otur şöyle, sakin ol” dedi. "Dışarıdaki arkadaş sintigrafi sonucu için öbür haftayı beklememi söylüyor, oysa ben akşam dörtte minibüse yetişmem lazım" deyince patlattı kahkahayı. "Gül tabii, çeken bilir haliyle" demiştim. Neyse ki artık tek yaşadığımı öğrenince evime kadar geliyor. Al sana aile hekimi...

• Yakın zamanda ilginç röportajlar serimize kaldığımız yerden devam ediyoruz. Buraları yoklayın. Röportaj demişken Canadian'ın Liverpool efsaneleri ile yaptığı seri favorimiz! Ayrıca, Ariel Ortega Blog'da Hasanov'un sorularını yanıtlayan Yağız Gönüler'in selamını aldık.

• Fanzinler ne zamandır "ayak bağı" olamıyor... Ancak, iyi bir haber. Sağanak Beyin Terörü'nün #6 numaralı hamlesi geçtiğimiz ay İstanbul'un "seçkin pasaj"larındaki yerini aldı. 80'ler Newyork Hardcore sahnesinden kesitler, Azerbaycan punk sahnesi raporu, GG Allin, Açe'li panklar, Overkill for Profit röportajı...

• Yekta Kopan'ın instagram fotoğraflarına hayran olduğumuzu söylemiş miydik?

• “Var olmak susamadan içmek gibi bir şeydir” diyen bunağa “sen ne diyorsun be adam” demek isterdik oysa...

• Nevzat Sherlock'u tanımayan yoktur herhalde... Hani şu Volkan bıçakla çıkmış olamaz mı diyen adam!

• "...lakin hilkat bize bu felaketi hafifletecek bir vasıta vermiş : etrafı çeşmi ibretle temaşa kabiliyeti..."

• “Sabahattin Ali hatrına 'İçimizdeki Şeytan'a başladım” dedim müdür beye! “Aferin evlat iyi etmişsin” dedi. Net...

• Puslu kıtalar atlası'nı okuyanlar parmak kaldırsın!..

• Küçüklüğümüze ait her şeyi yitiriyoruz. Ekrem Bora, bir zamanlar Kızıltoprak'ta her gün önünden geçtiğim hastanede hayata gözlerini yumdu. Giderken sarı lacivert bayrağa sarılıydı. Tribünlerde bağırdığımız "Fenerbahçe bayrağı mezarda sarsın beni" olayının vücut bulmuş hali. Ekrem amca, gittiğin yerdekilere selam söyle...

• "İnsanın topraktan geldiğinin kanıtı, her yıllık izninde ateş ve suya koşmasıdır."

• Van'da arkadaşım Kinyas Kartal bulvarında buluşalım deyince dondum...

• Cemiyette Pişiyorum geri döndü. Dönmeden önce de evinin kapılarını ilk kez Dahke'ye açmaya söz vermişti fakat sözünü tutmadı. Kınıyoruz. Cezanızı kestik...

• "Belletmen misin Belletti misin yoohsa reklam yıldızı mısın?" diye iğrenç bir tezahürata konu olduk akşam akşam!

• Tam o esnada Guns n' Roses fısıltıları esiyor kulağıma...

• İki saattir yazıyorum, bir kez Alex demedim. Geçen gün öğretmen arkadaşlar, öğrenciler oturduk, maç izliyoruz bizde. "Alex çıksın" diye serzenişte bulunan öğretmen arkadaşa 6 yaşındaki öğrenciden okkalı bir küfür geldi. "Aaaa çok ayıp!" diyemedim doğrusu... Sen onu haketmiştin hoca bey!..

• Kendiliğinden geldi acılarım. Yerleştiler içime. Sonra alıştım ve kabullendim. Sanki dünyada başka türlü bir hayat yaşanamazmış gibi...

PAZARTESİ ŞARKISI: “Frank Sinatra - My Way”

2012-04-02T21:04:00.000+03:00

Huzur için. Frank Sinatra - My Way...

Takip listesi #1

2012-04-02T20:54:00.000+03:00

• NYG
Çizgisiz'i bir hayli boşlayan, yeterince verdiğimiz gazlara aldırış etmeyen adam. Uzun yıllar vardır ki zevkle takip etmekteyim. Her gün mutlaka yoklanması farz.

• Polidis
Bir zamanlar sararmış kağıtları katlarken yorulurdu ellerimiz. Siyah poşetin içine sakladığımız Tuborg'la arka sokaklarda oturur, dertleşirdik. Bizim meskun mahallenin "in" mekanı Meydan'a gider, gazete okur, bira içer, patates yer, at yarışı oynar, hayal kurardık. Havaların ısınmasıyla birlikte iyice kendini 'twitter'a saran Polidis kişisi günde en az üç kez yoklanmalı...

• Evren Topaloğlu
Sadece yazınsal anlamda değil görsel anlamda da elinden güzel işler çıkaran adam. Deplasman yolculuklarının sıkı dostu.

• Axel
Otobüs yolculuklarında 27 yıl sonra uyumayı başaran adamı sık kullanılanlara ekleyip Ultras Project'ten istediğiniz ürüne ulaşabiliyorsunuz.

• Aethewulf
Özellikle 3 Temmuz sonra direnişin en önemli sembollerinden Papazın Çayırı'ndan tanıdığımız Aethewulf yazıyor, çiziyor, bize de takip etmek düşüyor.

• Barış Yarsel
Kadıköy ve punk deyince mutlaka akla geliyor. Futuristika'da elinden epey güzel şeyler çıkaran Barış Yarsel Fenerbahçe, müzik ve hayata dair karalıyor.

Gebzespor

2012-04-02T16:34:00.001+03:00

Hatıralarım beynimdedir benim. Hep özlerim. Gene özledim. Ortaokul yıllarında okulu asıp gittiğimiz kişisel tarihimin en büyük sosyalliği üçüncü lig maçlarını özledim. Ali Tepeler'li, Uche Adem'li, Şifo Taner'li Gebzespor sahada olsa, Eskiçarşı çeşmesinde bizler buluşsak ve maça gitsek! Keşke!

Unutama

2012-03-28T22:50:00.005+03:00

Bir yerlerde romanı yazılmalıydı belki de. Kalmamalıydı dünyada yaşanılanlar. En azından bir paragrafa konu olmalıydı. Hatıraları bilinmeliydi. En azından ölmeden bir gün önce dedikleri. İnsanı Tanrı'ya inandıracak sözleri. Bütün güzellikler sizin olsun, sözleri. Vazgeçebilecek kadar yorgundu hayattan. Elinin tersiyle itecek kadar güçlü müydü hayatı yoksa her şeyi arka plana atabilecek kadar bıkkın mıydı? Bıkar mıydı insan? Uzanmak isterdi belki de. Uzanıp gitmek. Peki giderken en çok kimi düşündün? "Unutma beni" demek ister miydin? Yoksa demiş miydin? Kulağıma fısıldadığın cümle o muydu yoksa? "Yapayalnız dolaşırken, unutmaya çalışırken unutama beni" dedin mi bilmiyorum ama neredeysen sen de unutma beni, olur mu?

Ralph McQuarrie

2012-03-04T23:03:00.002+02:00

Dünyadan göçenler listesine bir çentik de Ralph McQuarrie abimiz için attık. Yönetmen George Lucas’ın Yıldız Savaşları filminin konsept tasarımcısı Ralph McQuarrie, 82 yaşında hayatını kaybetti. Huzur içinde yat.

Öner Eskil “Yula”

2012-02-16T20:00:00.001+02:00

Gücüm olsa, zamanı geriye sarabilsem ve seni elinde bayrakla balkona çıktığın anda dondursam... Kulağına, çok sevdiğin Selçuk Yula dese ki; "Bırak şimdi bayrak asmayı. Şampiyonluğa sakla. Bu galibiyetlerden çok gördün. Daha çok göreceksin." Bu sesi duysan olmaz mıydı? Saracoğlu'ndaki ilk maçta, herkesin içinde olacaksın. Seni elbette hatırlayacağız. Ama ailen yokluğuna nasıl tahammül edecek, onu bilmiyorum. Bir faydası olacaksa benim gibi düşünebilmelerini çok isterdim. Yani artık çaresi olmadığına göre, o birkaç saniyede aklından hiçbir üzüntü geçmediğini bilseler ve gülümsediğini düşünseler. Sadece gülümsediğini...

* * *
16 Şubat 2002... Galatasaray'ı Milan Rapaiç'in tavana "astığı" golle yendiğimiz maçı hatırlar mısınız? İşte o gün evine bayrak asarken kaybettiğimiz Öner Eskil için yukarıdaki satırları 2002'deki Radikal'in bir nüshasında Feryal Pere yazmıştı, ben de saklamıştım, hiç unutmayalım diye. Dostlar unutulmaz çünkü...

PAZARTESİ ŞARKISI: “Led Zeppelin - Stairway to Heaven”

2012-02-06T23:03:00.002+02:00

Cennetten bir melodi. Led Zeppelin - Stairway to Heaven...

Bant Mag. #4

2012-02-01T22:36:00.001+02:00

Bant Mag #4 nolu sayısı yayında. Online olarak okumak isterseniz bir tık ötede!...

#VOGUING
#BÜYÜK YIKIMIN ARİFESİNDE
TARLABAŞI SÖZLÜĞÜ
#AGIT DISCO
MÜZİK VE AJİTASYON
#ŞU ÂNİDEN ÇIKIP GELENE DE BAK
EMA
#HER GÜZEL TAŞIN ALTINDAKİ ADAM
EYVIND KANG
#KAFABİNDÜNYA'NIN İLK ALBÜMÜ RAFLARDA
DİSKOGRAFİ GİBİ BİR BAŞLANGIÇ: OBİ
#MP3 SATIN ALMA(MA)K
#KISALAR
PARA YOKSA, MINIMAL HOUSE DA YOK
GİZLİ ZEVKLER
YANDAN BİR ÖNERİ
#YAYINCILIK SIRLARI
NIEVES BOOKS
...

*ERYTHROXYLON COCA

2012-01-27T23:29:00.001+02:00

Underground Poetix'in #8 nolu hamlesinde yer alan Hakan Günday'ın kısa bir öyküsünü buraya aldık. Dikkatle okuyun!!!
________________________________________________________________________

Uyandı. Karşısındaki duvarın tavanla birleştiği köşeye çakılmış tek flüoresan, gözbebeklerini küçülttü. Avuçlarını çevresinde gezdirdi. Taş bir zeminde yatıyordu. Terlemişti. Bir oyuncak gibi bacaklarını bükmeden, aniden doğruldu. Üzerinde gri bir gömlek ve gri bir pantolon vardı. Her ne kadar dairesinden ne zaman çıktığını hatırlamasa da, son kez aynaya baktığında üzerinde siyah takım elbisesini gördüğünden emindi. Başını önce sola, sonra sağa çevirdi. Gördükleri karşısındakiyle aynıydı: Gri duvarlar. Dizlerini kendine çekip hızla ayağa kalktı ve sol topuğunun üzerinde döndü. Penceresiz ve eşyasız bir odada olduğunu anladı. Hatta bir kapısı bile yoktu. Korktu. Hem de çok. Bağırmaya başladı. Bağırıyor ve olduğu yerde dönüyordu.
“Kimse yok mu? Kimse yok mu?”

Çığlık gibi soruları odayı doldurdu. Hepside yanıtsız kaldı. Tanrısına yalvarmak için başının yukarı kaldırdı. Boynu ve gözlerinin çevresi gerildi. Belki Tanrısını göremedi ama tavandaki yarım daireyle göz göze geldi. Tam olarak, üzerinde on ikiden altıya kadar rakamların olduğu yarım bir saatti. Kadranı beyazdı ve merkezine çakılmış akreple yelkovan çalışıyordu. Hatta on ikiyi dört geçiyordu. Biraz daha dikkatli baktı. Diğerleri siyahken, altı rakamı kırmızıydı. Hiçbir şey anlamadı. Hatırlamaya çalıştı. Her şeyi.

İşten çıkıp eve gelmişti. Arkadaşlarıyla buluşup kulübe gitmişti. Peki ya sonra? Sadece karanlık. İsveçli bir DJ’ in gotik müziği ve karanlık. Tekrar saate baktı. On ikiyi yedi geçiyordu. Sol elini duvarlara sürterek yürümeye başladı. Tavandaki yelkovanla aynı yönde gidiyordu. Her adımında ağzından bir kelime çıkıyordu:
“Kulüpten çıkıp kırmızı gömlekli kızın evine gittim!”

Çıplak tabanlarının üzerinde döndü. Gördüklerinin doğru olduğuna inanamasa da, gerçek, kol mesafesindeydi. Odanın duvarları geri gitmişti. Hemen başını kaldırdı. Tavan genişlemiş ancak saat hala yerindeydi. Nefes nefese okudu: On ikiyi bir geçiyordu. Hiç bir zaman deliremeyeceğini düşünmüş biri olarak sahip olduğu her şeyin sınırındaydı. Zaman geri gitmiş ve oda büyümüştü.
“Hatırlamalıyım!” diye bağırdı. “Kulüpten çıktım. Eve gittim ve uyudum!”

Zemin tekrar titredi. Duvarlar geri gitti. Bu kez saate bakmadı. Ağlamaya başladı. Hıçkırarak, kendisini dizlerinin üzerine bıraktı. Başlangıçta bir hücre büyüklüğünde olan oda, bir hapishane avlusu kadar genişlemişti. Korkunun dudaklarından salya gibi akıttığı bir anda gözlerinin önünde siyah-beyaz bir film oynadı. Filmde kulübe gidiyor ve cam barın ardındaki barmenden küçük bir paket alıyordu. Yer titredi. Oda yeniden bir hücre kadar küçüldü. Saat, on ikiyi on geçiyordu. Kırmızı renkli altı rakamına bakıp, yelkovanın oraya ulaşması gerektiğine inandı. Eğer yarım kadranlı saatin yelkovanı yarım bir daire çizerse, belki de odadan kurtulabilirdi. Ama hafızasını ve bilincini durduramadığı için her yanlış hatırladığı sahne için oda büyüyor ve zaman başa dönüyordu. On ikiye.
“Sakin olmalıyım!” dedi. “Çok sakin! Her şeyi hatırlayabilirim. O barmen bana bir şey vermiş olmalı... Evet, bir paket. Küçük, beyaz bir paket.”

Nefesini kontrol etmeye başlamış olmasına rağmen o kadar korkarak hatırlamaya çalışıyordu ki sesi titriyordu. Yanlış hatırladığı sürece sonsuzlukta kaybolacaktı. Ama şimdilik her şey iyi gidiyordu. Yelkovan, yedi kısa çizginin daha geçmişti. Derin bir nefesi burun deliklerinden yavaşça sızdırarak konuşmasına devam etti:
“Peki, ben paketi ne yaptım? Ne vardı onun içinde? Evet, hatırlıyorum.kırmızı gömlekli kıza verdim. O paketi ona verdim!”

Bu kez hiç beklemediği için dengesini koruyamadı. Yüz üstü düştü. Duvarlar, göremeyeceği kadar uzaklaşmıştı. Saat on ikiyi gösteriyordu. Gri betonun üzerine ağzından iki kelime düştü:
“Hiç kurtulamayacağım.”

Bağırmamış, fısıldamıştı. Gözkapakları gözlerini örttü ve kalbi durdu.
“Üzgünüm. Oğlunuz yüksek dozda kokain almış. Arkadaşları getirdiğinde nabzı durmuştu. Yarım saat önce bir şey yapabilirdik başınız sağ olsun.”

Acı, bir dozer olup çevresinde ne varsa yıktı. Islak süngere benzeyen yüzünü elleriyle kadının çevresindeki duvarlar yok oldu. Geriye sadece acil servisin beyaz kadranlı saati kaldı. Yıllar önce göz göze geldiği, doğumhanedeki saatle aynıydı. Oğlunu kucağına verdiklerinde gece yarısıydı. Şimdiyse oğlunun yüzünü örtüyorlar ve o saat yine gece yarısını gösteriyordu. Doğum ve ölüm saatleri aynı olan 22 yaşındaki bir çocuğun annesi olarak zamanın durduğuna tanıklık etmişti. Zamanın durduğuna ve mekânın yok olduğuna... Oğlunun kokainden girdiği komaya kadın acı kapısından girmişti. Sonra… Sonra her şey bitti. Ama hayat devam etti.

BARK: "Her şeyin müziği!"

2012-01-26T09:50:00.000+02:00

Artık zamanı geldi, dedim kendi kendime yürürken. Uzun bir süredir pasını silme zamanıydı kulaklarımın. Karşıma çıkan ilk “diy” konser afişinin bilgilerini not ettim beynime. Tabii bu çok kolay olmadı. BARK yazısı göründü karşımda. Görünmez adamların keşfini yaşadım hayalimde. Gittim, dinledim. Öyle bir gürlediler ki önümde duran şarap kadehi çatladı. Müzik yeterince mucizevi, dedi Okan sahnede. “Kimse beklemesin”. Dünyanın bir anlamı olması gerekmiyor dedim, sahnede bizi hırpalayan adamı, BARK grubundan Okan Gündüz'ü buldum, soruları soruşturdum. Bulup, dinlemesi size kalmış. Uzatmaya lüzum yok, üstadın dediği gibi “Daha fazla sözünü etmeyelim.”

FOTOĞRAF-RÖPORTAJ: IMMO GUITTI
________________________________________________________________________

Müziğe nasıl başladın?
Küçüklükten beri uğraşırım ancak liseyi bitireli bir yıl olmuştu, "gelecek" sıkıştırmıştı, beni sürekli plan yapmaya itiyordu ben de bu planları reddetmeye çalışıyordum içimden de bir ses sürekli beni çağırıyordu, müzik sesi. O sesi dinledim. Her şeye rağmen yaşama isteği müziğin kendisidir çünkü, öyle diyordu içimdeki ses. Sonra bir gün Cahit Berkay'la karşılaştığımı anımsadım, Moğollar 94 albümüydü. "Issızlığın ortasında"yı dinledim, boğazım düğümlenmişti. Aradım, taradım, albümü buldum. "Alageyik"te yaylı tambur çıktı karşıma, hayat dostum oldu.

Edindin mi kendine peki?
Evet. Bir gün canıma tak etti, abimin telefonunu da satarak yaylı tamburu aldım kendime. Bu arada da liseyi bitirmiş okuduğum üniversiteyi de bırakarak tekrar sınava hazırlanmış ve Marmara Üniversitesi Müzik Öğretmenliği bölümünü kazanmıştım. Sonra aldım elime kemanımı...

Sevdiğin müziği yapmak içini rahat tutuyor mu?
İradelerimizi sadece hayatta kalmak için harcadığımız ve harcadığımız bu irade miktarı sahip olduklarımızın hepsini tüketmeye yetecek kadarken "içimi rahat tutmak" lafı az kalır. Sağ gözkapağımı indirip sol gözüyle kendi hayatımı süzdüğümde tek şey için yaşadığımı görebiliyorum, o da yapmış olduğum müzik.

BARK'ı ortaya çıkaran gerekçe nedir?
Kadir, Rıza ve ben aynı zamanda birlikte müzik yapıyorduk ve kendi müziğimizi yapmaya karar verdik. Aynı dili ve aynı düşünceyi paylaşan üç kişiysek bunu kolektif bir hale dönüştürebiliriz, dedik.

Neydi o düşünce?
Ne yaparsanız yapın, adını ne koyarsanız koyun, düşüncenin gerçek kaynağının var olan yaşama ya da düzene bir tepki olduğunu söyleyebilirim. Her ne kadar yaşam denilen oyunun kuralları onlar tarafından belirlense de biz sözlerimizin etrafında semazen olmaya devam edeceğiz.

Peki neler söylüyorsunuz?
İlham aldığımız her şeyi. Genelde kendi yazdıklarımızı. Dünyanın herhangi bir köşesindeki herhangi bir olayın kattığı ilhamla oluşturduğumuz hemen her şeyi...

Bu müziğe bir isim vermek zorunda olsaydınız ne derdin?
Herhangi bir türe girdiğini düşünmüyorum. Müzik türleri market reyonlarındaki isimler gibi anılmak zorunda değil. Rock veya bir başka şey... Farketmiyor adı.

BARK'a geri dönersek... Sahnede çok rahat ve uyumlu duruyorsunuz. Bu nereden edinilmiş bir tavır?
Çokça şeyin birleşimi sanırım. Aramızdaki birliktelik, gelen seyirci ile aramızdaki sinerji...

Kendi bestelerinize gelen tepkiler nasıl? Sonuçta buraya çoğunlukla sizi tanıyan bir kitle geliyor ve tepkileri sizin için bir kriter oluşturuyordur herhalde.
İlk başlarda pek eşlik olmuyordu açıkçası. Sonraları dinledikçe, insanlar beyinlerinde jimnastik yapıp onaylayınca katılım artıyor haliyle. Zaman geçtikçe de olumlu tepkiler geliyor.

Ne zamana kadar müzik?
Dünyada yapılacak daha iyi bir şey olana kadar ve sanırım fiziksel olarak neslimiz tükeninceye kadar yapılacak daha iyi bir şey olmayacak müzikten başka.

Tek Çocuklar

2012-01-24T00:05:00.000+02:00

İki türlü "tek çocuk" vardır. Biri ebeveynleri tarafından "prens" olarak yetiştirilen. Diğeri ise inşa ettiği hayatına "müteahhit" olarak adını yazdıran hakiki "tek çocuk". Bu yazı "hakiki tek çocuk"lara ithaf edilmiştir..

Onlar 7 yaşındayken yataklarından kalktıklarında "anne" diye seslenmediler. Kendileri kalktılar yataklarından hep. Gözleri hep ıssızdı, odaları hep soğuk. Gece yattıklarında tavana bakıp duvardaki izlerden hayaller kurar, evler inşa ederlerdi. Mahalle maçlarına da, saklambaç oynamaya da önce onlar çağrılırdı. Çünkü bilinirdi ki "yalnız"dı onlar. Nereye çağrılırsa, oraya giderlerdi. Erkek olanlarının 3 numara kesilirdi saçları. İtiraz yoktu. Kız olanlarının saçları 34 yerinden toplu olurdu. Yoktu öyle salkım saçak gezmek.

Onlar 15 yaşına geldiklerinde kendileri keşfettiler hayatı. Kimseye bir şey soramadılar. Kimseden bir şeyler öğrenmediler. Evdeki olası tersliklerde gözler hep onların üzerindeydi. Hep onlardan çıkardı bir şeylerin acısı. Bu yüzdendir utangaçlıkları. Tek kişilik hayatlarında, birinci tekil şahısa hapsolmuşlardır onlar. "Ben"den "biz"e geçmek için çok düşmüşlerdir, ama kendileri kalkmışlardır düştükleri yerden.

Onlar 17 yaşındayken, lise arkadaşlarına "kardeş" gözüyle baktılar. "Kardeş"e en ihtiyacı olan zamanları başlamıştı çünkü. Erkek olanların kızları, kız olanların erkekleri "anlama" dönemiydi bu zamanlar. Eve geldiklerinde yaşadıkları veya hissettiklerini anlatacak kimseleri yoktu. Geceleri ya bir radyo kanalında ya da bir kitabın sayfasında aradılar kendilerini. Sigaraya erken başladı onlar. Erken yediler hayatın acı tokadını ama erken de attılar tekmelerini. Her şeye her zaman hazırdılar, haksızlığa ve üç kağıtçılığa tahammülleri olmadığından genellikle "terk edilen" değil, "terk eden" oldular hep. Arkalarına da hiçbir zaman bakmadılar. Hak edene hak ettiği değeri verdiler, hak etmeyenden o değeri saniyesinde aldılar. Çünkü bunu öğrenmişlerdi anneanneleri ve dedelerinin arasındaki kavgalardan.

Onlar 20 yaşına geldiklerinde kendi derin dehlizlerinde kayboldular. İndikleri derinliğe yanlarındakiler inmeye cesaret edemedi. Tüpsüz daldılar okyanuslara. Nefes aldıkları duraklar da oldu, nefessiz kaldıkları istasyonlarda. Ortamda en sessiz duran, insanları en iyi süzen onlar oldu hep. "Gizemli" sıfatının hakkını verdiler daima. Sakindiler ama eksikliklerinin üzerinden geçildiğinde infilak etmeye hazırdılar. En sevdikleri Türk Sanat Müziği eseri sorulduğunda erkek olanlar "Kimseye Etmem Şikayet"i, kız olanlar "Gökyüzünde Yalnız Gezen Yıldızlar"ı cevap olarak verirlerdi.

Tek çocuklardı onlar. "İki kişilik yalnızlıkları" da, bir yaz sıcağında sahilde dostlarıyla sabahlarken "anlamsız üşümeleri" de iyi bilirlerdi. Kardeşleri yoktu onların. Ablaları da, abileri de. Tek dayanakları kendileri ve inandıkları değerlerdi. Bu yüzden kolay yıkılmazdı onlar. Yaprak dolmasındaki damarlara bakamadılar hiç. Avuçlarındaki izler geliyordu akıllarına. Biyolojiden değil, psikolojiden uzak durdular bu yüzden.

Kendi "tek"liklerini, "nasıl olsa mezarda da tek olacağız" diye süsleyenlerdi tek çocuklar. "Erkekler ağlamaz" dendiğinde de, "prenses gibi asil ol" dendiğinde de içlerinden güldüler. Çünkü onlar temiz havada değil, yağmurlu havalarda gezmeyi severlerdi. İçlerinde birikip dışlarına taşan ve akıp gidenleri gizleyebilmek için..

Yağız Gönüler
Öylesine bir "tek" çocuk.

Fonda:
Düş Sokağı Sakinleri – Veremem Sana Acımı
Fikret Kızılok – Bir Harmanım Bu Akşam
Pearl Jam - Immortality

PAZARTESİ ŞARKISI: “The Dresten Dolls - Girl Anachronism”

2012-01-23T12:31:00.001+02:00

İçinde bulunan zamana yabancı olanlara, biraz eziyet edici, biraz gürültü verici bir şarkı. The Dresten Dolls - Girl Anachronism, sizin için...

La Follia

2012-01-23T12:12:00.004+02:00

“Follia adındaki sonsuz melodinin eşiliğinde
Birbirlerine son kez bakıp uyudular.
Ölümüne.
Seksen yaşındaydı.
İkisi de.
Birlikte olabilmek için kırk yıl,
Birlikte ölebilmek için de
Bir kırk yıl daha
Yaşamışlardı.”

Hakan Günday, AZ

Popcorn

2012-01-22T00:43:00.001+02:00

“Bebekleri kuvözde, fahişeleri kirli camların arkasında seyretmek. Hepsi aynı. Herkes birilerini bir yere kapatıp seyretmek istiyor. Onun için popcorn satılıyor dünyanın her yerinde. Seyrederken yemesi zevkli olduğu için...”

Röportaj: Ersin Akyel

2012-01-21T00:40:00.003+02:00

Tribünlerin en renkli simalarından... Ersin Akyel, kendimi bildim bile orada. Gebzespor'un her şeyi! Semtin her kesiminde bilinen, maç sonu bize köfte yemek ısmarlayan adam Ersin Akyel ile bu kez yeşil sahaya indik!

röportaj & fotoğraf immo guitti

İlk maça gittiğinde kaç yaşındaydın?
- 8 yaşındaydım.

Nasıldı o zamanki tribünler?
- Sevgisi ve bağımlılığı üst düzeyde olan ortak harekat bazında değil de tribünde daha çok arkadaş gruplarının olduğu yıllar. Bize bu sevgiyi miras bırakan şu an yaşı çok ilerlemiş, çoğunlukla futbolla ilişkisini kesmiş yine de kalbinin mor menekşeler ile attığına inandığım birçok insanın şemsiyesiydi o zamanki tribünler. O dönemlerden kalma Gebzespor aşkının bize çok şeyler öğrettiğini düşünüyorum açıkçası...

İlk deplasmanını hatırlıyor musun?
- Evet. 90ların başındaki Düzce maçı. O yıllarda Gebzespor şampiyonluk yarışı için her daim mücadelesini sürdürüyor, taraftarı da yine her süreçte olduğu gibi o sıralarda da takımını yalnız bırakmıyordu. Daha sonraki deplasman yaptığım maç Pendik. Pendikspor ile "yeşil sahalarda" yıllardan bu yana süregelen rekabetin bir parça yaşandığı yıllardı. Biz, yine bütün bağlılığımız ve delice sevdamız ile oradaydık.

Bu bahsettiğin bağlılığı diğer tribünlerden ayıran ne peki?
- Bizim farkımız renklerimizden geliyor. Türkiye'de ve diğer ülkelerde baktığımız vakit futbol takımlarının rengi bazı istisnai kulüpler hariç belli bir çizgide kalıyor. Örneğin mavi-beyaz, kırmızı-beyaz gibi. Fakat, mor beyaz oluşu ve gerçekten 50li yılların Gebzesi'ndeki menekşelerin oluşturduğu amblem bir kulübün doğuşunun önemini bize gösteriyor. Potansiyel olarak da üst düzeyde olmamız, her gelen futbolcunun taraftardan bahsetme arzusu, bizlerden kimi zaman "onlar için buradayız" diye bahsetmeleri bunun ne denli doğru olduğusu gösteriyor. Sahip çıkma dürtüsü, bu kentteki önemli bir sevgiyi oluşturuyor.

Gebze tribünleri ile ilgili diğer tribünleri kıyaslarsan nasıl bir tablo ortaya çıkar?
- Açıkçası Gebze tribünleri her zaman futbol takımının önüne geçmiştir. Yıllarca, başarı ya da başarısızlık demeden taraftarlığın getirdiği bilinçle bu sevdaya yön vermiştir. İçeride dışarıda birçok maçta hep "buradayız" demişizdir. Ben şunu düşünüyorum, Gebze tribünleri olarak biz içinde bulunduğumuz gruptaki rakip tribünlerle pek aynı seviyede değiliz. Bu ilerleyen dönemde ilgisizliği de getiriyor. Örneğin, tribünü olmayan rakiplerle futbol bizi üzer. Oysa ki, büyük şehir takımları ile oynamak bizi de büyük havaya sokar. Hiç olmazsa, 2A Kategorisi'nde oynasak bu şehre çok olumlu şeyleri olur. Biz, Gebze tribünlerinin yanı sıra esnafından halkına birçok kişinin kazanmasını isteriz. Ordu, Giresun, Erzurum gibi takımlarla oynadığımızı düşlüyorum da bize çok şey katar. Kısacası, şu anki gerek gruptaki takımların tribünü gerekse de geçtiğimiz yıllarda mücadele ettiğimiz kulüplerin takımları ile pek kıyaslanacak tribün göremiyorum. Biz her şeyden önce dostluğa da önem veriyoruz. Daha önce olduğu gibi dost tribünlerimizi yanımızda görmek, onların yanına gitmemiz bizi mutlu ediyor.

Hangi tribünler onlar?
- Özellikle İnegöl tribünü ile olan ve dostluğumuzun yıllara dayandığı, dostluğun mihenk taşı olarak gösterilmesi gereken kuvvetle muhtemel samimi bir ortam diyebiliriz. 92-93 sezonunda Gebzespor ile Pendikspor'un şampiyonluk çekişmesinde onlar safını bizden yana kullanıp iki otobüs tribünlere bizi desteklemeye gelmişlerdir. Bizim de önceden beridir abilerimizden duyduğumuz o dostluk kaynağını canlı görme fırsatımız olmuştu. Bu olay bizi daha çok kenetlendirdi ve halen süregelen bir dostluk mevcut. Bu sene de birbirimizi karşıladık, çiçek verdik. Onların yanındayız. Ayrıca Bursaspor, Kocaelispor, Körfez Belediye gibi tribünlerle de aramız oldukça iyidir. Gelen davet üzerine yer yer teşrif ettiğimiz maçlar olmuştur.

Uzun yıllardır tribündesin. Taraftar kavramı nasıl bir şey?
- Öncelikle ben tribündeki insanları seyirci, taraftar ve fanatik olarak ayırıyorum. Seyirci, seyredendir. Bir tiyatroyu nasıl seyredersen seyirci kisvesi altında futbol maçını da o denli seyredersin. Fanatik kavramı ise daha çok dar kafalılık ile ilgili. Taraftar ise tribünde organize olabilme, takıma tezahüratla destek verebilme uğruna çoğu pozisyonu kaçırır, hatta golleri bile göremediği olabilir. Ama bu bilinçli olduğu zaman keyif verir. Bir gelenektir, olması gerekendir. Tribünlerde taraftar kavramının soyutlanmaya başladığı şu günlerde taraftar maç boyunca destek olandır.

Ya tezahüratlar ve besteler? Nasıl yayılıyor tribünde?
- Biz sadece tribünlerde görüşen bir oluşum değiliz. Bütün hayatı neredeyse aynı yaşıyoruz. Bir semt havası her zaman mevcut. Bir ıslıkla, telefonla hep beraber oluyoruz. Bu yüzden diğer tribünlerin yaptığı gibi tezahuratlarımızın çoğunluğu büyük tribünlerden koparılan tezahuratlar değil. Bizim maçlarda söylenilen tezahuratların çoğu bize ait. Çocuklar, sabahın köründe kalkıp sonraki maç için beste yapmaya kalkarlar. O yüzden pek bir sorunumuz olmaz. Bir annenin çocuğunu uyuturken söylediği ninni gibidir tezahurat. Hep olmalıdır, var olması tribünün de var olduğunun bir kanıtıdır.

Pankart demek?
- Pankart, tribünlerin amentüsüdür. Olmazsa olmazıdır. 90lardaki iki renge sıkıştırılmış "Ne bir okula gitmek, ne bir kızı sevmek tek dileğimiz seni şampiyon görmek" ve "Bilsek ki öleceğiz yine seni seveceğiz" pankartları hayatımda önemli rol oynar. Gebzespor'un ve tribünlerinin tarifidir belki de. Ayrıca şu dönem ki, bezlere el yapımı pankartlar hoşuma gidiyor. Brandaya "siparişle" yapılan değil de İtalyan tarzı pankartlar göze hitap ediyor.

Eskiçarşı'dan bahsetsene biraz.
- 90lı yıllarda Gebze gençleri olarak tek sosyal faaliyetimiz Gebzespor'du. Bağlılığımız maneviyatımızı oluşturdu. Zaten, bizim için önce maneviyat gelir. Öyle oldu hep. Gidecek ya da takılacak başka uğraşılarımız olmadığından Gebzespor için koşturduk hep. Değişik semtlerin çocukları hep aynı sevda uğruna bir araya geldik. Şu anda aramızda İngilizce, Coğrafya öğretmenlerinden, doktorlara, mühendis ve teknisyen arkadaşlara, internetle uğraşan onlarca kardeşimize, sevdamıza aynı yönü veren evli, çocuklu birçok dostumuza kadar herkes var. Beni en çok üzen aynı yolda başladığımız ama muhtelif nedenlerle aramızda olamayan gönül dostlarımız. O sıralar takılacak belli bir mekanımımız olmaması "Mekansızlar" flamaları ile maçlara gitmemize neden olmuştur. Daha sonraki yıllarda Holigankankalar ismi ile pankartlar yaptırdık. İlerleyen dönemlerde insanların bizi yanlış anlamaları, bizim de holiganizm yanlısı değil barışçıl rekabetin özünün tribünde olduğuna inandığımızdan 90ların sonunda bir isim arayışına girdik. Gebze'nin diğer semtlerinde maça gelen tribün sevdalıları Gebze'nin sembolleşmiş Çarşı Çeşmesi'nde buluşurdu. O yüzden adımızı o caddeden Eskiçarşı isimli yerden aldık. Yıllarca belirli bir çizgiyi koruyarak, duruşumuzu sekteye uğratmadan Gebzespor'un ve armanın peşinde olduk. Bu sayede Türkiye'de ün yaptık. Bu sevda bitmez!..

Katıksız Sadık ve Sakat Sadakat

2012-01-20T09:42:00.000+02:00

Yağız Gönüler'den sabah kahvaltısı tadında 'sadakat' yazısı! Dikkatle okuyun!

Geçenlerde bir arkadaşımın evinde aldatmanın haklı sebeplerini ve aldatmanın çok doğal bir durum olduğunu ortaya koymaya çalışan bir kitabı karıştırma fırsatı buldum. Çevirdiğim 5-10 sayfa, sinir sistemimin süratle gerilmesini ve hafızamdaki bu konuyla ilgili kesin, net düşüncelerin yeniden ağzımdan çıkmasını sağladı. Bu yazıyı kitaba bir kontra maiyetinde değil; sadık olma, sadakat ve aldatmak konularıyla alakalı bir şeyler söyleyebilme umuduyla yazmak istedim. Çok derin bir konu olduğu su geçirmez bir gerçek, yine derinlerde dolaşacağım fakat çok durmayacağım. Yazıyı okurken tabii ki çay içmenizi ve Can Gox dinlemenizi öneriyorum. Angel’s Gone, My Woman, Wake, Melancholy Man ve Wrong Side of the Road sırasıyla gelmelidir. Hayırlısı.

Sadakat, bir ilişkinin olmazsa olmazıdır. Bunda hepimizin hemfikir olduğuna inanıyorum. Nedir sadakat ve sadık olmak? Sadakat, kelime anlamıyla içten bağlılıktır. Buraya kadar her şey güzel. Ancak bir de bu içten bağlılığın dışa yansıması var. Yeni veya eski, ciddi veya henüz ciddiyete kavuşmamış fark etmez, bir ilişki yaşıyorsanız sadık olmak zorundasınız. Sadakatli olmak zorundasınız. “Mecbur muyum?” diye soruyorsanız, evet mecbursunuz.

Olamıyorsanız bir ilişki yaşamaya da hakkınız yoktur. Bu durumda tek gecelik ilişkilerde ruhunuzu ruhsuzluğa, karakterinizi karaktersizliğe, varlığınızı yokluğa götürmeye devam edin. Arada bir de üroloji hekimlerine görünün. Kendiniz için değil, karşınızdaki(ler) için.

Bir insan nasıl sadık olmalıdır? Aslında bu çok samimi ve sevimli bir mevzudur. İlişkiniz varken karşı cinsle olan sınırlarınız, yakınlığınız, aynı ortamdaki tavırlarınız, konuşma tarzınız, üslubunuz, samimiyetiniz mühimdir. Çok iyi ayarlamanız gerekir. Kendinizi bilseniz de, karşınızdakini ne kadar bilebilirsiniz? Mesela iyi tanımadığınız veya tanıdığınıza inandığınız bir karşı cinsin evine ilişkiniz olduğunda rahat rahat gider misiniz? “Maksat muhabbet olsun” demeyin, bir şeyler olunca “ben biraz safım, çok iyi niyetliyim, hep ondan oluyor bunlar” dersiniz. Ama yemezler tabi, gülerler. Mazeretlere sığına sığına mezarlık gibi olur kalbiniz, haberiniz olmaz. Sonra “bana da bir fatiha” diye dirilip dirilip ölürsünüz.

Aldatmak konusuna girmekten yana değilim. Hala anlayabilmiş olduğum bir mevzu değil çünkü. Emrah Serbes’in romanından bir söz geldi aklıma şimdi. Kendime göre değiştireyim ben de: Bu dünyada üç türlü insanı anlayamıyorum. Aldatan insanı, doyumsuz insanı, kitap okumayan insanı.

Burada aldatan insanın aslında doyumsuz insan olduğunu da düşünebiliriz. Şimdi kimse yine mazeretlere sığınmasın. Genelde aldatmanın ardında yatan sebep, o anki ilişkiden yeterli ilgi gör(e)memektir. Yeterli ilgi göremiyorsan niye devam ediyorsun diye sormazlar mı? Sorarlar. Cevap da muhtemelen “seviyorum” olur. Oysa o sevgi alışkanlıktan başka bir şey değildir. Bir insanın kendini kandırmaması lazım. Bunun için de daima ciddi düşünmesi, ciddi kararlar alması lazım. Aksiyon daima iyidir. Şu an ülkemizdeki eğitimden tutun da siyasete, spora, hukuk ve adalete kadar her türlü sıkıntının altında aksiyon alamamak yatıyor. Dolayısıyla aksiyon, şarttır.

Sadakatsiz olma konusuna geri döneyim. İnsanın karakterinde 3 huy varsa, sadakat anlamında şüphe oluşturması muhtemeldir. Mesela ilgiye düşkünlüğü fazlaysa, övülmekten büyük zevk alıyorsa ve mazeretçi bir yapısı varsa kendisi epey sıkıntılıdır. Dolayısıyla sıkıntı yaratır. Köpeği bile köpek yapan, sadakatidir. İnsan köpek dahi olamıyorsa ne olmalıdır? Sokaktaki ot olabilir mesela. Yahut kaldırım. Ezilip geçilmeye mahkum çünkü.

Böyle hassas konulara bayılıyorum. Daha gergin yazmama sebep oluyor. Aslına bakarsanız gerilmiyorum, üslubum böyle. Bunu seviyorum. Gergin yazarları da sanırım bu yüzden seviyorum.

Bu arada unutmadan bir şey daha belirtmek istiyorum. İnsanoğlu hobilerine bile sadık olmalıdır. Bunu daha önce yazdığım “23 maddede imkansız aşk” adlı yazımın 21.maddesinde belirtmiştim. Enstrümana dairdi. “Çalmayı bıraktım” dememeli insan. Severek, isteyerek başladığın bir şeyi bırakmazsan o senin zaten vazgeçilmezin olur.

Yazımı bitirirken, konuyla alakalı 3 alıntı yapmak isterim:
“Sadakat, bir çift göz uğruna iki cihandan da vazgeçebilmektir.”
“Kendine sadık olmayan, kime sadakat gösterebilir?” (Aşkın Gözyaşları)
“Beni bir kere aldatırsan sana, iki kere aldatırsan bana yazıklar olsun.” (Makyavel)

Gerek ev, gerek iş, gerekse aşk hayatınızda; sadık ve sadakati bol ilişkiler dilerim.

Editörün Notu: Sadakat diğer kadınlara haksızlık değil mi güzel kardeşim benim...

Punkçılara tıraşla rehabilitasyon

2012-01-20T09:25:00.001+02:00

AA-Endonezya'da polis bir konserde gözaltına aldığı punkçı gençlerin saçlarını tıraş edip takılarını çıkardıktan sonra rehabilitasyona götürdü.

Endonezya’nın muhafazakar Banda Açe bölgesinde, polis, ahlaki değerlere tehdit oluşturduğu gerekçesiyle, 65 gencin, mohavk tipi saçlarını tıraş etti. Gençlerin vücutlarındaki piercingler, kollarındaki bileklikler ve zincirler çıkarıldı. Gençler daha sonra "ruhsal" arınma için havuza sokuldu.

100'den fazla kişinin katıldığı konser sırasında göz altına alınan gençlere daha sonra başka kıyafetler verildi ve her birine diş fırçası dağıtıldı.

Kamyonetlerle Banda Açe'ye 60 kilometre uzaklıktaki tutukevine getirilen gençlerin, en az 10 gün rehabilitasyon için burada tutulacakları belirtildi.

Gençlerden 22 yaşında Fauzan, olayın küçük düşürücü olduğunu belirterek, "Neden saçlarım? Biz kimseye zarar vermedik. Bu, bizim kendimizi ifade etme şeklimiz. Neden bizlere suçluymuşuz gibi muamele ediyorlar" dedi.

İskender Hasan ise yanlış birşey yapmadıklarını, kimseye işkencede bulunmadıklarını, insan haklarını ihlal etmediklerini savunarak, gençleri doğru yola sokmaya çalıştıklarını söyledi.

'POLİS GENÇLERİN SUÇUNU AÇIKLAMAK ZORUNDA'
Öte yandan insan haklarından sorumlu Endonezyalı yetkili Nur Hulis, olayı kınayarak, polisin bu gençlerin ne suç işlediklerini açıklamak zorunda olduğunu ve konunun soruşturulacağını kaydetti.

"Sıradaki hayat gelsin"

2012-01-19T09:39:00.001+02:00

Kendimi en son yatağımda uzanırken hatırlıyorum. Çokça hayalle kapatıyordum gözümü. Önemli değil, çünkü anlatacak pek tarafı yok. Çocukluktan beri hayal ettiğim için artık sıradanlıktan geçiyordu kurtuluşum. Akan koca bir yirmi sekiz yıl. Sonra, "askerlik" dediler. Üstadın dediği gibi, "devletin resmi uyandırma servisi". Kalktım yatağımdan. Hayatımın bir yerinde uyanmak gerekecekti. Tuzla'ya gittim elime tutuşturulan 10 TL ile. Haylazlık buraya kadar dediler, bıraktım tüm düşüncelerimi. Unuttum, hepsini. Düşünmek taraf olmaktı, taraf olamazdım haliyle. Sorular koydular önüme, sonra dediler git. Gittim. Dayı'nın mekanına. Eray bir çay ısmarladı, adettendir. Kahve'yi aldattık çayla. Demek birkaç gün sonra gidiyorsun, dedi. Sonra birkaç gün geçti, gittim. Evdekiler elime bir valiz tutuşturdu, Ege'ye yol aldım. Gider gitmez otogarın karşısında bir bira içtim. "Şerefe!" dedim kendi kendime... Japonya'ya giden bir zamanlar ev arkadaşım olan bir tiplemeyle buluştum. Bir çay da onla içtim. Ben geldim demek için Kadıköylü bir arkadaşımı aramak için kulübeye yaklaştım. "Kim lan bu Erol Egemen?" yazısını gördüm, kaçtım. Bu arada uzaklara kaçayım dedim. Bir çocukla tanıştım, Van'da bir okulda müdür. Beraber "arazi olduk" bütün işlerden. Sonra onun okuluna atadılar beni, dediler artık devletin resmi bir öğretmenisin. Tamam dedim. Tesadüfler Tanrı'nın bir oyunu muydu, bilmiyorum. Elime bir laptop tutuşturdular, İngilizce'yi Türkçe'ye çevir dediler. Yattım, uyudum, uyandım. Bir baktım beş ay kadar geçmiş. Elime bir kağıt tutuşturdular, teskere adında; "hadi evine" dediler. Tekrar otogara gittim, bir bira daha içtim. "Sıradaki hayat gelsin" dedim.

Lefteris

2012-01-19T08:07:00.001+02:00

O, mahallesinden, komşularından, bakkalından, kasabından, manavından, tozlu futbol sahasından, eşeklerinden, faytonlarından, vapurlarından hiç kopmadı. "ohi pedimu!"... Kahvede, lokantada dost masalarındaki yerini hiç boşaltmadı. Bizdendi, bizlerle kaldı. Bizlere ne haç, ne hilal, ne de davud'un yıldızı fark eder, bizler insan'ı severiz çünkü.

“Bu bahçenin toprağı sensin.
Her yeni nesilde tekrar yeşereceksin.
Nur içinde yat ordinaryüs!”

Maiden

2011-06-30T18:09:00.001+03:00

Her şey, cebimde harçlığımla, tek başıma bir müzik dükkanına girmemle başladı. 11 yaşındaydım. O güne kadar televizyon, radyo ve ailemin müzik arşivi bana ne sunmuşsa, yalnızca onları dinlemiştim. Ancak ilk kez, ne dinleyeceğimi ben seçecek ve bir kaset satın alacaktım. Birbiri ardına dizilmiş yüzlerce kasetin önünde, uzun süre hareketsiz kaldıktan sonra rafa yaklaştım ve ellerimi üzerlerine koydum. Hayatım boyunca kim bilir kaç kez yapacağım, albüm arama hareketine giriştim. Önümdeki kasetleri büyük bir hızla devirip, kapaklarını ve üzerindeki kelimeleri inceledim. Aslında bir şey arıyordum. Tam olarak ne olduğunu bilmesem de, bir şeylerin peşindeydim. Her neyse...

Yarım saat sonra, bir albümün kapağıyla göz göze gelmiş ve donmuştum. Baktığım resim korkunçtu. Korkutmak için çizilmişti. Yine de gözlerimi çekmedim ve elinde bir balta tutan Eddie'ye bakmaya devam ettim. Kim kimi hipnotize etti, bilmiyorum ama o gün dükkandan, Iron Maiden'ın "Killers" albümüyle çıktım.

Eve döndüğümde walkman'imi alıp balkona çıktım. Bir sandalyeye oturup, kaseti walkman'e, kulaklarımı da kulaklıklara gömdüm. Her ne kadar karşımda geniş bir orman uzanıyor olsa da "play" düğmesinde basmadan önce gözlerimi kapadım. Çünkü müzikle yalnız kalmak istiyordum. 'Ides of March'ın ilk notalarını duyduğum anda korkup can havliyle gözlerimi açtım ve müziği durdurdum. Eğer o an dinlemekten vazgeçip kaseti çöpe atmış olsaydım, kim bilir hayatım hangi yönlere sapardı? Ama vazgeçmedim. Derin bir nefes alıp verdim ve Eddie'nin yüzüne tekrar bakıp göz kapaklarımı indirdim. Karanlığın içinde, yerini ezbere bildiğim "play" düğmesine yeniden bastım...

Bugün 35 yaşındayım ve Iron Maiden'ın "Killers" albümünü ne zaman dinlemek istesem, gözlerimi kapatmam yetiyor. Ne bir kasete gerek var ne de bir walkman'e. Bu aradaki 24 yıl içindeyse, Iron Maiden'la karşılaşmam mümkün olmadı. Ya onlar şehirleri ben gelmeden terk ettiler ya da ben onlardan önce davrandım. Şimdi İstanbul'a geliyorlarmış. Galiba bu defa yakalayabileceğim Eddie'nin gözlerini. Ve teşekkür edeceğim. Bana kurdurduğu bütün hayaller için...

Hakan Günday

Kifayetsiz Kafiye

2011-04-26T20:15:00.000+03:00

Yavrum bilirsin sıkıntısız yaşayamam
Ve Serdar Ortaç hala top on.
Kapitalist, emperyalist hepsi yamyam
O zaman şimdi şov mast go on.

Yavrum niteliksiz bir mevsim oldu nisan
Hala mont, bere ve tuzsuz fıstık yeşili.
Mesai saati sıcak geçer anlıycağan
Sabah yersen kokutur pastırmanın çemeni.

Yavrum farketmez bize de gelebilirsin
İş görür tüplü televizyon her halükarda.
Aşk filmlerini çok severim bilirsin
Kokulu mumları unutma nalburda.

Yavrum şimdi mail geldi kapatmam lazım
İç çamaşırında %50 indirim diyor taytıl.
25 Haziran 2009'du olmasın yanlışım
Ölmüştü bizim moonwalker Maykıl.

Yavrum gitmeden mühim bir sözüm var
Twitter'da çok takılıyosun kıskanıyorum.
Yeni aldığım ucuz kot inan çok dar
Üzülme akşama kadar diyet yapıyorum.

Yavrum bu son kıtadır yemin billah
Söndüremedim sigaramı patron geliyor.
Erkin Koray'ın şarkısıdır fesüphanallah
Klavye çığrından çıktı depara koşuyor.

Yağız Gönüler
26.04.2011 / 11:51

A-Z

2011-04-13T11:39:00.004+03:00

Yok olup gitmekten korkmuyordu. Var olmaktan yeterince korktuğu için...

Hakan Günday son romanı Az’ın kahramanı Derdâ’nın bir Batı kentinde, o şehirden tamamen kopuk olarak sürdürdüğü hayatıyla ilgili şunları anlatıyor: “Bazı göçler ülkelere veya şehirlere yapılmaz, bir evden bir başka eve yapılır. Bu hangi evden çıktığınıza bağlıdır. Eğer bulunduğunuz şehirde veya köyde, kasabada sosyal yaşantı gerektirecek bir hayatınız yoksa gittiğiniz yerde de aynısı olur. Bazı evlerin kapısının dışında başka bir ülke başlar. Avrupa’daki göçmen evlerinde de böyledir. O kapıdan giren bir başka ülkeye adım atar.”