daisy like me

O tym, co powienieneś wiedzieć przed rozpoczęciem się nowego roku.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 30 Dec 2017 23:27:00 +0000

Kolejny z takich wyjątkowych dni w roku - sylwester. Pewnie większość z Was rozpoczęła już przygotowania do corocznej, hucznej imprezy. Makijaże, piękne stroje, brokaty we włosach - standardowy sylwestrowy pakiet. W moim przypadku do zestawu należy dołożyć jeszcze godziny rozmyślań i analiz, które co roku towarzyszą mi tego dnia.

Niestety noworoczne postanowienia nie zawsze wypalają, a przemyślenia często zamieniają się w użalanie się nad sobą i swoim losem, a w ten sposób pozbawiają nas obiektywnego spojrzenia na miniony rok - nasze wzloty i upadki. Spotyka to również mnie, dlatego w tym roku postanowiłam to zaplanować. Nie ważne jak bardzo dziwnie to brzmi, ważne żeby działo, dlatego podzielę się tym mini planem.

Najpierw refleksje.

Przypomnijmy sobie jacy byliśmy zaczynając poprzedni rok. Nasz wygląd, zachowanie. Można w tym celu posłużyć się zdjęciami lub tak jak w moim przypadku prowadzonym dziennikiem obfitującym w przemyślenia.

Planowałam schudnąć 5 kg, finalnie przytyłam 2 kg, hmm.. Jestem beznadziejna i do niczego?
Bez przesady. Ważne, żeby podejść do tego z dystansem. Szukajmy nie tylko niepowodzeń, ale też pozytywnych stron (patrząc na kolor moich włosów w styczniu już chyba wiem co za czyn dostanie tytuł największego osiągnięcia 2017 roku).

Jeśli wiemy, że coś nie poszło nie obwiniajmy siebie za wszystko. Rozważmy wszystkie okoliczności i przebaczmy sobie. Tylko wchodząc w nowy rok z "czystą kartą" możemy sprawić by był naprawdę wyjątkowy.

Czego miniony rok mnie nauczył? To pytanie powinno być kolejnym punktem naszych rozważań. To bardzo ważne czego nauczyły nas sukcesy i porażki. Chociaż podobno najlepiej człowiek uczy się na błędach. Trzeba też tu uwzględnić nowe umiejętności. Ja wpisuję w tę kategorię nauczenie się podstaw niemieckiego i opanowanie gotowania do poziomu "zjadalne" :)

Potem plany.

Planujmy "z głową". Stawiajmy sobie realne cele, bo mając przed sobą możliwą do wykonania pracę łatwiej będzie nam się zmobilizować. Proponuję zaplanowanie sobie czegoś na każdy miesiąc, a przynajmniej na tych kilka najbliżych. W ten sposób nie będziemy odkłądać wszystkiego na potem tłumacząc sobie "aaa do końca to roku mam jeszcze mnóstwo czasu.

Ważne jest ustalenie swoich priorytetów. Spisanie ich i powieszenie w widocznym miejscu. W razie wątpilwości i utraty motywacji zawsze można na nie spojrzeć i przypomnieć sobie co jest Waszym numerem 1.

Moim priorytetem w tym roku będzie powrót w dobrej formie do biegania, planuję naprawić formę i pokazać się w AZSie :) Koniecznie dajcie znać jak to wygląda u Was :D

Lekarstwo na zimową depresję

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 20 Dec 2017 16:50:00 +0000

Zbliżamy się do najkrótszego dnia w roku. Myślałam, ze jestem odporna na zimową chandrę, ale jakże się myliłam. Dopadło to również mnie. Dopiero niedawno się zorientowałam i odkryłam, że faktycznie ostatnimi czasy towarzyszy mi to poczucie beznadziejności i zmęczenia życiem. Trzeba cos z tym zrobić. Chwilę poleżałam, pomyślałam, kolejną chwilę jeszcze poużalałam się nad swoim losem i zrobiłam mały research.

Jak się okazuje SAD to nie tylko słówko z języka angielskiego, określające smutek. SAD to również Seasonal Affective Disorder, czyli sezonowe zaburzenia nastroju. Co jeszcze ciekawsze ludzie odczuwają je nie tylko podczas zbliżającej się zimy, ale również część osób skarży się na nie w okresie wiosenno-letnim.

Uwaga, uwaga, porady poparte badaniami naukowymi.

Na poradzenie sobie z zimową depresją skuteczny jest dziurawiec. Badania przeprowadzone na grupie 3250 pacjentów z różny zaawansowaniem depresji wykazały, że jest on skutecznym antydepresantem w sezonowy zaburzeniu spowodowanym brakiem światła dziennego. Aż 80% badanych uleczyło chorobę częściowo lub całkowicie.

Dzieje się tak, ponieważ oprócz zawartej w nim hyperycyny, która zapobiega rozkładowi neurotransmiterów w mózgu, dziurawiec inhibuje (czyli zatrzymuje) zwrotne wchłanianie serotoniny, znanej jako „hormon szczęścia” i zwiększa jej stężenie.

Na rynku dostępnych jest wiele preparatów z dziurawcem, najbardziej polecam parzenie herbatek, zwykle są bardzo smaczne. Pamiętajmy jednak, że nadmiar może szkodzić, jak w każdym przypadku.

Kawa na depresję? Analiza badań przeprowadzonych w Chinach w latach 1980-2015 mówi na, że kofeina chroni przed wystąpienie depresji. Kawa zawiera również kwasy chlorogenowy, ferulowy czy kawowy, które powodują redukcję stanu zapalny komórek nerwowych, który może współistnieć z depresją i powodować uczucie smutku i dyskomfortu.

Tutaj również działa najstarsza zasada świata "co za dużo to nie zdrowo". Duża ilość wypijanej kawy może po ustąpieniu działania euforyzującego wywołać efekt odwrotny. Dlatego te nie poleca się takiego pocieszacza osobom chorującym na depresję, a tylko chcącym jej uniknąć.

A jakie Wy znacie sposoby poradzenia sobie z sezonowymi zaburzeniami nastroju?

Wycofanie, wysokie IQ i kilka zdań o emocjach.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 04 Nov 2017 20:27:00 +0000

Idę korytarzem dawnej podstawówki, zaglądam do znajomych klas i pozdrawiam poznających mnie nauczycieli (tych nie poznających też). Spadł na mnie dziś obowiązek zaprowadzić do szkoły bratanka. Swoją drogą to bardzo rezolutny drugoklasista, zadaje mnóstwo pytań i zachwyca się każdą moją odpowiedzią. Będąc w "publicznej dwójce" wróciły obrazy spędzonego tu dzieciństwa i z zafascynowaniem tym, że szkoła nic a nic się nie zmieniła postanowiłam przejść się po budynku.Spoglądając na mijane maluchy rzucił mi się w oczy chudziutki chłopiec, w okularach, z gruba książką w ręku. Wyglądał jakby bał się ludzi i unikał wzroku kogokolwiek. Stałam chwilę patrząc na niego, aż podeszła do mnie znajoma nauczycielka mówiąc, że ten mały Tomek to najinteligentniejsze dziecko w szkole. Hmm..

Zaczęłam się zastanawiać, czym inteligentny Tomek różni się od naszego B. Tym, że boi się ludzi? Tym, że czyta w szkole, a B. w domu? Czy między słowem inteligentny, a wycofany musi być wstawiony znak równości?

Może i zostanę potępiona za to co napiszę, ale ktoś, kto ze strachu przed otoczeniem chowa się w grubych tomach i unika dzięki temu wzroku obcych według mnie inteligencją nie błyszczy. Wiem, że to małe dziecko, że dzieci są różne, ale coś takiego obserwuje się też w świecie dorosłych.

Nawet wyszukałam to słowo na wikipedii:" Inteligencja (od łac. intelligentia - zdolność pojmowania, rozum) – zdolność do postrzegania, analizy i adaptacji do zmian otoczenia. Zdolność rozumienia, uczenia się oraz wykorzystywania posiadanej wiedzy i umiejętności w różnych sytuacjach."
I nadal ani jednego słowa o wycofaniu, a wręcz odwrotnie.
Co o tym sądzę? Masz pasję, nie nudzisz się, rozwijasz się i szanujesz ludzi? Mim zdaniem jesteś inteligentny, tak bez mierzenia IQ.

Miałam kiedyś znajomą - uczoną kobietę (tfu, to ona tak twierdziła) - opowiadała mi, że szuka inteligentnego, bogatego mężczyzny i już prawie owego znalazła. Między sprawdzeniem jak radzi sobie w kwestii innej niż umysłowa, a pójściem spać chwilę rozmawiali i wtedy (o zgrozo!) Pan użył nie tak jak powinien słowa "bynajmniej" (czyli tak jak większość, zamiast "przynajmniej"). Nasza bohaterka była zmuszona zrezygnować z poważnych planów względem gentelmana. Nie ważne, że Pan świetnie radzi sobie w życiu, oprócz inteligencji jako takiej jest stabilny emocjonalnie i umie się porozumiewać z ludźmi. Podróżuje, ma pasję i mnóstwo przyjaciół (w tym mnie).
Co z tego, to wyżej opisana kobieta dostała zaproszenie do znanego wszystkim stowarzyszenia osób z najwyższym ilorazem IQ dla napuszonych, zakompleksionych ludków.

Czy nie ważniejsze jest nasze podejście do innych, kontrolowanie swoich emocji i umiejętności nawiązywania kontaktów?
Całe szczęście ludzie zaczęli do takich "miękkich" umiejętności przywiązywać coraz większą wagę.
Pamiętajcie, że IQ i inteligencja emocjonalna jedna powinny iść w parze.

KonMari, 3 worki śmieci i droga do minimalizmu.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 06 Sep 2017 14:15:00 +0000

Mój pokój żyje. Pełno w nim dziwnych rzeczy, książek, kosmetyków, pudełek i innych gadżetów. Wydaje mi się, że każda z nich jest niezbędna. Przecież nie kupowałabym jej w przeciwnym wypadku. Każda poduszka, ciuszek czy bransoletka, wszystko zyskało miano "bardzo potrzebne".

Tak myślałam jeszcze 2 miesiące temu.

Zmuszona byłam wyjechać na dłuży czas i po powrocie z miejsca, w którym mogłam mieć przy sobie jedynie 3 koszulki, spodenki, bluzę i jakąś bieliznę moje domowe otoczenie zaczęło mnie męczyć. Stwierdziłam, że nie potrzebuję nawet polowy z posiadanych przez mnie dóbr. Wtedy tez trafiłam na książkę Marie Kondo "Magia sprzątania". Pomijając metody składania ubrań, które u mnie kompletnie się nie sprawdziły, bo większość rzeczy mam na wieszakach, wreszcie pozbyłam się wszystkich gratów.

Weź każdą rzecz w rękę i zapytaj siebie czy ta rzecz sprawia ci radość - właśnie to radzi autorka. Nie mylmy radości z przywiązaniem, nie mówmy "szkoda wyrzucić, bo to prezent". Każda rzecz, którą posiadamy powinna umilać nam dzień i sprawiać, że jesteśmy jej choć trochę wdzięczni za spełnianą funkcję. Może dziwne, ale jakie skuteczne.

Tym sposobem wyrzuciłam trzy worki na śmieci, jeden worek oddałam na PCK, jeden młodszej kuzynce. Mój poziom zadowolenia rósł wprost proporcjonalnie do ilości usuwanych z pokoju rzeczy. Tak też zaczęła się moja droga do minimalizmu.

Nie, nie przemalowałam chałupy na biało, nie wstawiłam białych mebli, nie mam mieszkania z katalogu ikea. Zamiast tego mam prawdziwy porządek, spokój ducha i lekcję z kupowania.

Nauczyłam się kupować mniej produktów, ale lepszej jakości, wypożyczać książki z biblioteki i malować się bez podkładu, ale o tym kiedy indziej :)

Czy wy macie jakieś doświadczenia z KonMari?

Jak poprawić pewność siebie w minutę.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 24 Aug 2017 10:44:00 +0000

Próbuję patrzeć prosto w oczy, ale nie wiem cy nie lepsze byłoby uniknięcie tego. Zaczynają mi się trząść wilgotne już ręce, a z głosu uleciała cała pewność siebie. Wtedy rozmówca już wie co się szykuje.. kłamstwo. Niestety nie umiem kłamać.

Niestety (dla mnie oczywiście) mowa niewerbalna jest tak samo ważna jak ta werbalna, o ile nawet nie bardziej.. i szczerze mówiąc bardzo zazdroszczę osobom umiejącym nad nią panować. Z mojej twarzy można wyczytać wszystko, a wspomagając się reszta moich części ciała naprawdę można przejrzeć mnie na wylot.

W momencie, w którym zdałam sobie sprawę z powyższego faktu, zaczęłam się zastanawiać czy można nad tym jakoś popracować. Nie żebym miała zamiar kłamać na prawo i lewo, ale czasem przydałoby się umieć posłużyć się ciałem w korzystny dla nas sposób.

Tak też trafiłam na badania sięgające Charlesa Darwina. Oprócz teorii ewolucji, zajmował się on emocjami i postawami ludzi oraz zwierząt. Kontynuując rozszerzać to, co Darwin odkrył, współcześni psychologowie doszli do wniosku, że mowa niewerbalna nie tylko służy do odczytywania naszych uczuć przez obserwatora, ale dzięki odpowiedniej postawie i gestom możemy wywołać pewne emocje u siebie. Czemu tego nie wykorzystać w poprawieniu poczucia własnej wartości?

Po pierwsze ręce - pokażmy je rozmówcy. Absolutnie nie chowajmy ich do kieszeni ani nie krzyżujmy - to oznaka poczucia braku bezpieczeństwa i chęci nawiązania kontaktu. Jeśli nie mamy co z nimi zrobić po prostu połóżmy na biodrach.
Oprócz rąk skupmy się na ogólnej postawie ciała. Aby wyglądać na bardziej pewnego siebie wyprostujmy się i podnieśmy głowę do góry. Nasze kroki niech będą długie i stanowcze.

Ostatnio zaczęłam czytać świetną książkę Amy Cuddy "Wstań! Skuteczny sposób, by zyskać pewnosć siebie i stawić czoła wyzwaniom". Myślę, że jeśli chcecie dowiedzieć się więcej na temat zmiany życia, przez zmianę postawy to jest to strzał w dziesiątkę.

PS. Nie dodałam posta w zeszłą niedzielę, chcecie się dowiedzieć dlaczego? Zapraszam na FB. KLIK.

Jak odnieść sukces?

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 13 Aug 2017 08:39:00 +0000

Miejscowość Orono, na University of Maine 24-letni chłopak właśnie kończy anglistykę. Na ten moment od czasu do czasu pisze felietony do tamtejszej gazety. Nabywa prawo do nauczania języka angielskiego na poziomie licealnym. Potem bierze ślub, płodzi trójkę i aby rodzinie starczyło na życie, zaczyna pisać opowiadania. Jedno z nich przeradza się w coś większego, lepszego.
Niestety książka zostaje wielokrotnie odrzucona przez wydawców. Mężczyzna wyrzuca dzieło do kosza i ma nadzieję, że wszyscy o tym zapomną.
Wiecie o kim mowa? Tak, o Stephenie Kingu, jednym z aktualnie najpopularniejszych pisarzy, który na swoich powieściach zbił fortunę.
Całe szczęście, że żona pisarza w porę uratowała maszynopis "Carrie" i zachęciła Kinga do dalszej pracy, a wydawnictwo Doubleday pozwoliło mu zacząć zarabiać na pisaniu poważne pieniądze.

Jesteście zaskoczeni, że nie od razu wydawnictwa rzuciły się na Stephena i jego powieści? Ja nie bardzo, ponieważ ludzi sukcesu, którzy zaczęli od porażki jest naprawdę wielu..
Czy Wy mielibyście na tyle siły, żeby podnieść się z podłogi i próbować znowu?

Bierz odpowiedzialność za to co dobre i za to co złe.
"To nie moja wina", "Wykładowca się na mnie uwziął", jesteśmy przyzwyczajeni do obarczanie winą innych. Nie chcąc być odpowiedzialnym za swoje czyny odrzucasz tez odpowiedzialność za swoje życie, a to już bardzo źle. Odsuwa nas to od myśli, które mówią, żeby podnieść się z porażki, twardo stanąć na nogi i próbować jeszcze raz. Wolimy myśleć, że to czyjaś wina i my nie możemy nic z tym zrobić, a przecież odpowiedzialność to kontrola.
W przypadku dobrych rzeczy jest podobnie - "Miałem farta", zamiast powiedzieć, że ciężko na to zapracowałem. Jeszcze zabawniejszą sytuacją jest nie docenianie innych przez to, że "ona ma farta", "ona ma łatwiej".
Bądźmy ze sobą szczerzy. Spieprzyłem, wstaję poprawiam to i tamto, próbuj znowu. Udało mi się, zrobiłem to i to, jestem zwycięzcą. Wygrała, nie ma farta, ma mnóstwo samozaparcia i ciężko pracowała na sukces.

Recepta na sukces.
Zaczyna się w głowie, jak większość rzeczy. Jeśli chcesz coś osiągnąć stwórz plan, realizuj go z podniesioną głową i przede wszystkim weź odpowiedzialność za to co robisz.
Przeszkody - zawsze jakieś się pojawią, ale to nie powód by przestać iść przed siebie. Bądź wytrwały i podnoś się po każdym upadku, a Twoje życie będzie historią, którą opowiada się na motywacyjnych blogach haha.

Nie zmarnuj czasu w te wakacje.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 06 Aug 2017 09:04:00 +0000

Dziś jak zwykle wstałam około 7, odprawiłam poranne rytuały i zaczęłam wytężać mój umysł. Wyjeżdżam jutro nad morze, a wiąże się z tym coroczny dylemat pod tytułem "Co by tu spakować?"

I nie, nie będzie to poradnik wakacyjny, którego można by było się spodziewać po takim wstępie.

Zaczynając zastanawiać się nad zawartością walizki, przechodząc do pytania "co ja będę tam robić?", moja głowa zakończyła to krótkie posiedzenie przy szafie na stwierdzeniu, że jadąc na wakacje będę marnowała czas.. bo nie wiadomo jaka będzie pogoda, bo nie będzie internetu, bo będę leżeć na plazy i nic nie robić. Przecież mam fajną pracę wakacyjną, którą będę musiała zostawić, mam bloga i czytelników, których również opuszczę na trochę.
Rozmyślania te, doprowadziły do sytuacji, w której wcale nie cieszyłam się na myśl o wyjeździe, bo przecież "Marnowanie czasu to okradanie siebie", a nikt z nas złodziejem być nie chce.

Ktoś pomyśli "co to za paranoja?", ale prawda jest taka, że sobie można wkręcić wiele rzeczy. Chyba mam z tym niemały problem.. ale przechodząc do sedna - kiedy czas jest zmarnowany, a kiedy wykorzystany na odpoczynek?

Jak wiadomo od zawsze, największym jego pożeraczem jest komputer, i choć staram się produktywnie rozplanowywać dni wolne, to zdarza się, że na godzinkę czy dwie włączą mi się simsy (same!). Drugim nieprzyjacielem jest sen, wbrew pozorom. Wiadomo, wyspać się trzeba i sama o tym często wspominam, ale popołudniowe drzemki to coś strasznego. Rozleniwiają, czujesz się jeszcze bardziej zmęczony niż przed.
W sumie można by wymieniać i wymieniać, biorąc pod uwagę, że każdy z nas ma inne hobby, pracę ect.

Jednak co dla mnie na pewno nie jest marnacją czasu?
Na pewno książki - ich nigdy w moim życiu za wiele. Mogę tez tu napisać, że zacieśnianie więzi z bliskimi (jakkolwiek to brzmi).. i po przemyśleniu sprawy - wakacje, zasłużony odpoczynek po ciężko przepracowanym roku. Nikt nie każe mi tam leżeć do góry brzuchem. Biorę aparat, biore notes, biorę książki. To będzie kolejny świetny wyjazd!

Praktyki pielęgniarskie po pierwszym roku.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 30 Jul 2017 12:38:00 +0000

W piątek zakończyłam kolejny etap mojej przygody z medycyną - pierwsze praktyki. Co prawda pielęgniarskie, ale idąc do szpitala ubrana w fartuch i trepki, czułam się tak podekscytowana, jakbym miała co najmniej przeprowadzać skomplikowana operację neurochirurgiczną.

Po co przyszłym lekarzom praktyki pielęgniarskie?
Słyszałam, że po pierwsze to po to, żeby nauczyć się wkuć. Właśnie dlatego przez większość czasu pobierałam krew, zakładałam wenflony (nie zawsze zakończone to było powodzeniem), robiłam zastrzyki podskórne i domięśniowe. Pod koniec szło mi to naprawdę sprawnie i prawie bez trzęsących się rąk.
Myślę, że chodzi tu o jeszcze jedną, bardzo ważną rzecz - szacunek do personelu medycznego. Poznając pracę pielęgniarek każdy (z tych, którzy o tym nie wiedzieli) na własnej skórze przekonał się, że jest ona bardzo wymagająca i trudna. Pielęgniarki to pierwsze osoby, które mają kontakt z chorym, które pomagają mu we wszystkim, zaczynając od pomiarów i zastrzyków, na porannej toalecie kończąc. Każdy przyszły lekarz powinien nabyć takiego szacunku.

Co jeszcze robiłam na praktykach?
Zrobiłam miliony kursów do laboratorium, do RTG, na tomografię ect. Codziennie rano rozrabialiśmy i podawaliśmy leki dożylne, karmiliśmy pacjentów, pomagaliśmy przy zmianach opatrunków. Robiliśmy co się dało i co najbardziej ciekawe.. mogliśmy chodzić na blok operacyjny. Tak, każdy z praktykantów, po założeniu odpowiedniego stroju, czepka, maseczki, mógł uczestniczyć w kilkudziesięciu zabiegach operacyjnych.
Byłam zafascynowana, szczególnie, że zdarzało się, że lekarze tłumaczyli co robią po kolei i chętnie odpowiadali na pytania studentów.

Moje pierwsze praktyki będę wspominała bardzo dobrze. Wiele się nauczyłam i utwierdziłam sie w przekonaniu, że podjęłam dobra decyzję, wybierając medycynę. Już nie mogę doczekać sie przyszłorocznego tygodnia na SORze.

Stwórz własną "Morning Routine" i popraw swoją produktywność.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 23 Jul 2017 10:29:00 +0000

Często przeglądam youtube i równie często rzucają mi się w oczy filmiki "morning routine" czy coś w tym stylu. Lubie je, zwykle spotkamy tam pięknie zaaranżowane wnętrza w tle i niesamowicie dopracowany montaż. Nie zawsze chodzi mi o samą esencję filmiku, co nie zmienia faktu, że posiadanie swojej własnej porannej rutyny jest bardzo ważne. Dlaczego?

"Morning routine" to kolejne czynności jakie wykonujemy każdego dnia zaraz po przebudzeniu. Jeden lubi aktywny poranek, podczas gdy inny woli poleżeć w łóżku przeglądając internet. Moim zdaniem to w jaki sposób rozpoczniemy dzień decyduje o tym, jak bardzo będzie on produktywny i w jakim nastroju będziemy aż do samego wieczoru. Dlatego tak ważne jest wyrobienie sobie swojego rytuału, który pozwoli nam czuć się jak najlepiej.

Choć lubię dłużej pospać (10, albo i lepiej) to wiem, że po przebudzeniu się o tej godzinie, zmarnuje połowę dnia na całkowite rozbudzenie się i "przygotowanie" do życia.
Zbyt długie spanie mi nie sprzyja. Zwykle chodzę spać około 1 i śpię 6 godzin.
Przed spaniem zawsze przygotowuję sobie szklankę wody na rano i kartkę do zapisania mojej listy "to do".

Każdego dnia wstaję o 7:00. Pierwszą rzeczą jest łyk wody, ze szklaneczki, którą co wieczór stawiam na szafce nocnej. Przeglądam social media i piszę "Dzień dobry" do mojego M., który zwykle o tej godzinie już nie śpi. Następnie idę wypłukać jamę ustna olejem kokosowym przez 10 min (polecam!), myję zęby i twarz, i jeśli mam czas rozciągam się.
Kolejnym punktem jest śniadanie - zwykle jajecznica z bazylią, a do tego zielona herbatka.
Potem robię makijaż jeśli mam coś do załatwienia na mieście lub od razu biorę się za robienie listy "to do" i odhaczanie czynności na niej.

Przeczytałam ostatnio, że domeną osób odnoszących największe sukcesy jest produktywna poranna rutyna. Wierzę w to całym serduszkiem i ciągle udoskonalam swoje poranki.

A jakie są Wasze rutyny?

Jak wybrać odpowiedni filtr UV?

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 19 Jul 2017 12:20:00 +0000

Jeśli błądząc korytarzami UMEDu miniecie bladobiałą dziewczynę, to możecie być pewni, że to ja. Jestem bielutka od zawsze i nie jest to podobno spowodowane żadną chorobą, po prostu tak mam. W dodatku los obdarzył mnie też masą piegów. Nie wiem czy wiecie, ale oznacza to mniej więcej tyle, że na plaży posiedzieć za długo nie mogę, a każde opalanie się bez filtra UV skutkuje bolesnymi oparzeniami.

Właśnie z wyżej przedstawionego powodu zaczęłam interesować się kremami z filtrem UV i dziś przychodzę z odrobiną wiedzy na ich temat i radami jak dobrać odpowiedni dla siebie.

Promieniowanie UVB, które dociera do skóry właściwej i powoduje jej uszkodzenia (czyt. oparzenia), przez niszczenie komórek nabłonka, DNA i białek, mogą powodować nowotwory skóry. Filtry chroniące przed ich szkodliwym działaniem oznacza się jako SPF (Sun Protective Factor). Szkodliwe dla naszego ciała jest również promieniowanie UVA, które dociera do tkanki podskórnej i bardzo szybko niszczy obecne ww skórze włókna kolagenu i elastyny, przy czym także jest rakotwórcze. Filtry chroniące przed nim oznaczone są jako PPD (Persistent Pigmentation Darkening) lub IPD (Immediate Pigmentation Darkening), ewentualnie napisane jest, że kosmetyk posiada taki filtr.

Filtry spotykane w sklepach stacjonarnych są najczęściej chemiczne lub fizyczne (mineralne). Pierwsze ( mimo pochłaniania promieniowania mogą powodować podrażnienia skóry wrażliwej oraz dziecięcej, dlatego osobiście preferuję stosowanie filtrów fizycznych. Odbijają one promieniowanie i nie wchodzą w reakcję ze skórą, ale niestety raczej nie występują same.

Warto wspomnieć też o tym jak powinniśmy przeliczać moc filtru odpowiedniego dla nas. Minimalna dawka promieniowania, która powoduje zaczerwienienie skóry skóry chronionej podzielona przez dawkę, która wywołuje taki efekt przy skórze nie chronionej daje nam wartość SPF, któą powinniśmy stosować. jednak komu chciałoby się mierzyć takie rzeczy?Moim zdaniem wystarczy wiedzieć, że im jaśniejsza skóra i bardziej piegowata, tym mocniejszego filtra potrzebuje. Sama stosuję SPF 20/30 i polecam.

Wpis powstał przy współpracy z portalem kobieceporady.pl

Dlaczego żałuję pieniędzy wydanych na streszczenia?

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 16 Jul 2017 13:44:00 +0000

Wchodzisz do biblioteki, przechadzasz się między regałami, czujesz ich zapach. Kochasz gładzic je po okładce i każde otwarcie sprawia Ci przyjemność. Kocham książki. Im grubsze, tym lepsze. Trzymając taką książkę w rękach wiem, że kryje ona niesamowitą przygodę, a czytanie jej będzie świetnym przeżyciem.

Jeszcze przed paroma miesiącami powiedziałabym, że są wyjątki od tej reguły, bo powiedzmy sobie szczerze: jaką przygodę może kryć Bochenek*? Zamiast zabrać się za porządne studiowanie kupowałam streszczenia, "coś cieńszego" i takie tam.

* - (dla mniej wtajemniczonych) 5-tomowa biblia anatomiczna

Teraz kilka rad dla przyszłych pierwszoroczniaków.

Gray nie jest Bochenkiem. Skawiny nie są Bochenkiem. Tylko Bochenek jest Bochenkiem.

Głupie i zagmatwane, ale prawdziwe.

Apropo kupowania Gray'a - jest w nim mnóstwo błędów (a część to po prostu wersja amerykańska, która nie zgadza się z polską), a jedyne co mogę z niego polecić to rysunki (chociaż też są mało dokładne).

Nic nie zastąpi oryginału. Doceniłam to dopiero, kiedy po kilku miesiącach zmagania się z "zamiennikami" sięgnęłam po tom I. Nie tyczy się to tylko danej książki, ale pokazuje, że droga na skróty jest słaba. Okrojone rzeczy są nieciekawe. Jeśli chcesz się w coś zgłębić to przyłóż się do tego.

Z Bochenkiem spędziłam kilkadziesiąt dni i długich nocy, ale niesamowicie wciągnął mnie. Zaczęłam z przyjemnością uczyć się anatomii, bardziej ją rozumieć i przez co osiągać lepsze wyniki. Okazało się, ze od początku unikałam czegoś, co okazało się być bardzo ciekawe, co zapamiętałam przez samo przeczytanie. Świetnie, prawda?

Tak samo miałam z kolejnym przedmiotem o bardzo tajemniczej nazwie, dla osób nie związanych z medycyną - histologii.

Co planuję zrobić na 2 roku? Ominąć streszczenia i wszelkie skróty. Najlepsze są te zrobione własnoręcznie - uwielbiam powtarzać z moich notatek.

Jak Wy podchodzicie do takich "grubasów"?

Magnez magnezowi nierówny, czyli o przyjmowanych przeze mnie minerałach.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 11 Jul 2017 14:21:00 +0000

Może zacznę od tego, że przewlekle choruję. Nie chciałabym się rozwodzić nad tym na co i jak, ale zaznaczyć, że z wszelkimi lekami i suplementami miałam styczność od małego. Już zanim poszłam na studia interesowałam się wpływem poszczególnych minerałów na organizm i takie tam.

Nie jestem jeszcze lekarzem, to co tu piszę będzie opierało się na doświadczeniu i lekturze różnych książek. Mam nadzieję, że podejdziecie trochę z dystansem, a przy tym wyniesiecie coś dla siebie. Post nie jest sponsorowany.

Na początku miałam pokazać Wam tylko najlepsze preparaty, ale po dłuższym zastanowieniu stwierdziłam, że może warto przybliżyć czytelnikom to czym się kieruję kupując suplementy.

Zacznijmy od magnezu. Mam wrażenie, że teraz nastąpiło spore „bum” na ten pierwiastek, o ile jakiś minerał może być modny to teraz powiedziałabym tak właśnie o nim. Pan magnez jest nam potrzebny, bo mało kto spożywa go odpowiednio dużo z pokarmem. Jeśli odczuwasz drżenia mięśni, bolesne skurcze czy po prostu zaburzenia koncentracji, czy snu to prawdopodobnie powinieneś zainteresować się tym pierwiastkiem.

Wielu producentów kusi kolorowymi opakowaniami i napisami „NAJWIĘKSZA DAWKA”, co nie zawsze jest prawdą. Dlatego My, biorąc pod uwagę, że dorosły człowiek powinien przyjmować 300-400mg Mg2+ na dobę (pamiętajmy, że część spożywamy z pokarmem) będziemy próbowali znaleźć najlepszy preparat.

Pierwszym haczykiem jest podawanie na opakowaniach ilości soli magnezu, a nie samego Mg2+. Kiedy już dowiemy się ile jest jonów magnezu w magnezie (masła w maśle haha) zobaczmy co jest jego źródłem. Węglany są najsłabiej wchłaniane, a mleczany, cytryniany i asparaginiany znaczniej lepiej. Obecne są jeszcze tzw chelaty, które podobno pomagają w dostarczeniu magnezu w miejsce, w którym aktualnie go potrzebujemy (nie wiem, nie stosowałam).

Sama stosuję MAGLEK B6, ponieważ oprócz dobrze przyswajalnego magnezu, zawiera również witaminę B6. Tak, to istotna sprawa. jest to substancja, która wielokrotnie zwiększa skuteczność przyjmowanego preparatu. Przyspiesza jego wchłanianie i transport do komórek organizmu.

Mam nadzieję, że te kilka rad okaże się pomocne. Już niebawem zapraszam na kolejny post, a w nim preparaty z wit. D, probiotyki i inne ważne suplementy.

Wakacje z książką.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 09 Jul 2017 08:46:00 +0000

Czas wakacji (może nie dla wszystkich) zaczął się już w pełni, i choć pogoda mało wakacyjna, to w głowie już zadomowiły się mi plany na przeróżne wycieczki, biwaki i wieczorne grille. Moją ulubiona formą wypoczynku jest leżenie na plaży, na miękkim kocyku, najlepiej kiedy w oddali słychać szum fal, albo ćwierkanie ptaszków. Taki ze mnie leniuszek.

Co więcej, nie wyobrażam sobie takiego odpoczynku bez książki i ten temat chciałabym dzisiaj poruszyć.

Dobra książka plażowa, czyli jaka?

Zwykle ta, która pierwsza lepsza wpadnie mi w ręce. Rzadko kiedy przywiązywałam wagę do tego co powinnam przeczytać. W tym roku postanowiłam stworzyć małą listę książek, które wniosą coś wartościowego w moje życie.

Numer jeden to .. książka starsza ode mnie o więcej niż 100 lat. Jeszcze nie wiem co to będzie, bo powieści mojej ulubionej pisarki - Jane Austen znam na pamięć. Może skuszę się na coś sióstr Bronte albo Elizabth Gaskel, bo ostatnio czytało mi się ją bardzo przyjemnie.

Miałam tez wielka ochotę przeczytać Annę Kareninę.

Kolejna w planach jest .. biografia, i tu mam dwie pozycje. Pierwsza - "Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń" Nicka Vujicica, czyli o naprawdę niesamowitym człowieku, który "pokonał" swoją niepełnosprawność. Drugą jest biografia Coco Chanel, coś co od dawna chciałam przeczytać i wreszcie mam na to czas.

Trzecią propozycją jest .. książka polskiego pisarza. Złapałam się na nieznajomości polskiego rynku książkowego. Dlatego postanowiłam przeczytać coś z "własnego podwórka".

Następnie stwierdziłam, że powinnam zagłębić się w .. poradnik lub książkę o samorozwoju. Jeśli chodzi o to pierwsze, to mam na oku "Sekrety urody koreanek" i "Magię olewania", obydwie warto znać i wykorzystywać w życiu codziennym.

Wiem, że wśród Was jest wielu zawziętych czytelników. Dlatego postanowiłam przeczytać coś poleconego przez Was. Nigdy nie zawodzicie i liczę na to, że tym razem też tak będzie :) Zapraszam do komentowania i podawani swoich typów, a na pewno coś z nich wybiorę :)

A co Wy planujecie czytać w te wakacje?

Dlaczego przestałam jeść mięso? Krótka historia mojego wegetarianizmu.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 06 Jul 2017 12:17:00 +0000

Zacznijmy od tego, że nie lubię gotować. Naprawdę. Może dla mnie jest to całkowicie obojętne czy zjem coś na zimno czy na ciepło, coś z gotowego opakowania czy własnoręcznie upichconego, ale dla mojego M. stanowi to poważny problem. Mnie opary gotującej się zupy czy mięsa odrzucają, sprawiają, że odechciewa mi się konsumować przygotowywane przeze mnie danie i zwykle kończy tym, ze mój ukochany konsumuje sam. Co innego z obiadkami u mamy. Wtedy zupa pachnie najlepiej na świecie, schabowy ma najbardziej chrupka panierkę, a ziemniaki nigdy nie są przesolone. Wtedy też zwykle jadłam potrawy mięsne – na wizytach w moim rodzinnym domu. Oprócz tego parę razy w tygodniu jadłam szynkę na kanapkach i przekąszałam kabanosem.

Od jakiegoś czasu jednak zupełne straciłam ochotę na mięso. Jeśli już byłam niemalże zmuszona na obiedzie rodzinnym to nawet tam przestało mi smakować. Z dnia na dzień spożywałam go coraz mniej, aż w końcu zdecydowałam zupełni je odstawić.

Czytałam sporo artykułów na ten temat i choć sama nie jestem specjalistą (co wyraźnie zaznaczam, także proszę nie hejtować) to stwierdziłam, że w sumie można by spróbować, chociaż na miesiąc. Tak też się stało. Od miesiąca nie jem mięsa i powiem szczerze, że czuję się dużo lepiej. Nie wiem czy to stricte przez zmianę diety, ale nic oprócz tego nie zmieniałam.

Po pierwsze straciłam parę kilogramów. Nie walczyłam o to, ale przy okazji jedzenia większej ilości warzyw i roślin strączkowych, jako zamienników zawierających białko ubyło mi trochę w brzuszku. Niby rośliny takie wzdymają, ale jakoś nie działa to na mnie tak. Każdy organizm jest inny.

Po drugie jestem teraz zmuszona wymyślać bardziej wyszukane potrawy, żeby dostarczyć organizmowi niezbędne makroskładniki. Przez to nauczyłam się gotować, tak, i to jak. Przy okazji gotując tez mięso dla mojego M. potrawy te tez są wykwintniejsze i podobno smaczniejsze niż były.

Stwierdziłam, że pociągnę wegetarianizm dalej. Zobaczymy, co z tego wyniknie. Jak na razie czuję się lepiej i to się dla mnie liczy najbardziej.

A wy? Jak podchodzicie do wegetarianizmu? Próbowaliście?

Drugi semestr na kierunku lekarskim UMED.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 02 Jul 2017 12:22:00 +0000

Własnie skończyła mi się sesja letnia i myślę, że to dobry czas, żeby opowiedzieć Wam o drugim semestrze moich studiów. Chciałam tylko jeszcze pochwalić się zdaniem wszystkich egzaminów w pierwszym terminie, co równa się wolnemu wrześniowi ;D
A teraz wracając do tematu..

Anatomia, histologia i angielski.
Przedmioty kontynuowane z pierwszego semestru. Na anatomii robiliśmy głowę z szyją i OUN, co było dla mnie sporym wyzwaniem. Dużo niezrozumiałych rzeczy, których nie widać w atlasach i bardzo dużo materiału.
Natomiast histologia to poznawanie i oglądanie kolejnych części struktur pod mikroskopem. Powiem szczerze, że nawet polubiłam ten przedmiot w tym semestrze, może dlatego, że zawsze starałam się przychodzić przygotowana i z zajęć wynosiłam naprawdę dużo.
Z angielskiego to typowa kontynuacja, reszta układów po angielsku zakończona sprawdzianem semestralnym.

Chemia z biochemią statyczną
Niby większość rzeczy była w LO, niby nie takie trudne, a finalnie połowa osób pisała kolokwium dopuszczające do egzaminu i około 50 osób musi kupić warunek, bo w ogólne nie została dopuszczona do egzaminu. Dużo wzorów i innych dziwactw na pamięć, moim zdaniem troszkę niepotrzebnie. Mogę dodać od siebie jeszcze, że laboratoria były bardzo ciekawe i chętnie na nie chodziłam.

Pierwsza pomoc z podstawami pielęgniarstwa.
Pierwsze wkłucia, robienie opatrunków, resuscytacji, Bardzo fajne zajęcia i żałuję, że było ich tak mało (chyba 5). Świetnie słuchało się ludzi pracujących w pogotowiu i ich opowieści.

W tym semestrze mieliśmy tez znowu informatykę i każdy musiala wybrac jeden fakultet. Chodziłam na zajęcia związane z żywieniowym leczeniem różnych chorób. Mogę je polecic z całego serduszka, i choć znowu wybralam podobny temat jak w zeszłym semestrze, to uważam, że zajęcia były dużo ciekawsze i warte uczęszczania.

Jutro zaczynam praktyki. Trochę się stresuję, to coś innego, moje pierwsze obcowanie z pacjentem. Na pewno dam znać jak poszło. Może pojawi sie tez wpis odnośnie praktyk po 1 roku.

Chcesz dowiedzieć się jak wyglądał pierwszy semestr? KLIKNIJ TU

Post informacyjny!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 30 Jun 2017 12:11:00 +0000

Witam Kochani!

Właśnie zaczęły mi się wakacje. Może nie tak do końca, bo muszę odbyć jeszcze miesięczne praktyki, ale powiedzmy, że skończył się nadmiar nauki i wreszcie mam dużo czasu dla siebie.. i dla Was oczywiście

W związku z tym postu będą dodawane częściej niż raz w tygodniu. Jeden będzie standardowo w niedzielę (żebyście się nie odzwyczaili), a w tygodniu roboczym postaram się uraczyć Was jeszcze jednym lub dwoma dodatkowymi.

Kolejną sprawa jest otwarcie nowej kategorii. Wiecie jak bardzo interesuje się zdrowiem jako takim i wszystkim co z nim związane. Moim zdaniem wlicza się tu tez pielęgnacja ciała i dlatego nową podstronę nazwalam „Zdrowie i pielęgnacja”. Będą się tu pojawiały posty związane z moimi doświadczeniami zdrowotnymi, dietami oraz tym jak pielęgnuję swoje ciało (bo na tym punkcie mam bzika). Zapraszam serdecznie.

Chcesz być na bieżąco? Polub Daisy like me na facebooku.

Kiedy zielony kolor stał się symbolem relaksu.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 25 Jun 2017 08:40:00 +0000

Stałam w korku jednym z najbardziej ruchliwych łódzkich skrzyżowań. Sygnalizacja się zmieniła, kolor zielony - lubię ten kolor, to znak, ze czas ruszyć. Nacisnęłam pedał gazu, powoli zwalniając sprzęgło.. i wtedy też zaczęłam się zastanawiać ile jest prawdy w zielonym kolorze.

Wróciłam do domu i zrobiłam mały research.

Według badań psychologów z całego świata zielony ma pozytywne działanie na naszą psychikę - działa relaksująco i odstresowuje. Ponadto sprzyja kreatywności bardziej niż jakikolwiek inny kolor. Co ciekawe podobno może wpływać też na zmniejszenie zmęczenia podczas np. jazdy na rowerze. Inne skojarzenia, które podawali badani to: spokój, szczęście, komfort. Podobno dlatego większość sal szpitalnych i hal pracowniczych jest pomalowana na zielono.

Jednak nie zawsze tak było, kiedyś kojarzono go bardziej z chorobą i pechem. Nie bez powodu, bowiem wiele trucizn było tego koloru i ludzie po prostu bali się spożywać takie pokarmy. Co jeszcze znalazłam? Zielony jako kolor Azji - jadeity, które również podobno pomagały osiągać stan równowagi i spokoju ducha,

Z moich obserwacji wynika, że nauka idzie mi znacznie lepiej w otoczeniu parkowych drzew i krzewów, albo u rodziców na wsi. Własnie takie ruszanie do przodu, o którym pisałam na początku posta, ale nie chodzi mi tylko o aspekt sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu, a bardziej o ruszanie związane z napędzaniem mnie do działania. Coś nadprzyrodzonego co sprawia, ze patrzenie na daną rzecz powoduje nagły przypływ inspiracji i chęć ich realizowania. Zielony to piękna wiosna, ciepło i początek wakacji.

Początek wakacji.. jeszcze tydzień sesji, a potem jestem dla Was. Przez pierwszy ciężki rok na studiach udało mi się znaleźć czas na ten jeden post w tygodniu, dlatego myślę, że mimo praktyk i pracy uda mi się znaleźć czas na te 2/3 tygodniowo w okresie wakacji.

Maluję pokój na zielono i zabieram się do pracy, ruszam. :D

Oczekujcie niebawem postu odnośnie drugiego semestru moich studiów.

Co robię przed egzaminem? Sprawdzone sposoby na zastąpienie stresu stanem skupienia.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 18 Jun 2017 13:49:00 +0000

Sesja - czas pełen natłoku zajęć, nauki i wiecznego zestresowania. Dla niektórych już się zaczął, a niektórzy dopiero wyczekują (a raczej modlą się żeby przyszedł jak najpóźniej). Ja jestem juz niestety w trakcie. Pierwsze egzaminy za mną i kolejne przede mną, aż sama siebie zadziwiam, ze mam czas na napisanie tego posta.

Non stop patrzę tylko na książki od anatomii i histologii, a wiem, że to potrwa jeszcze przynajmniej do końca czerwca - oby.

Dziś chciałabym się z Wami podzielić moimi sposobami na odstresowanie się przed egzaminem i wywołaniu stanu skupienia.

Pierwszym ważnym punktem jest sen. Rozumiem, ze mamy podział na ranne ptaszki i sowy, które działają w nocy, ale ten podział nie obowiązuje na noc przed egzaminem - pamiętajcie. To bardzo ważne, żeby pomoc naszym synapsom odpocząć, tak, żeby rano mogły działać z jak najlepszym skutkiem. Niewyspani nie skupimy się lub co gorsze przy odpowiedzi ustnej kompletnie nie będziemy mogli przypomnieć sobie czego uczyliśmy się parę dni wcześniej.. a nie daj Boże jeszcze zaśpimy. Także pamiętajcie - przynajmniej 6 godzin snu.

Kolejna wskazówka - dobre śniadanie. Jestem zwolenniczka zasady, że śniadanie to najważniejszy posiłek dnia. Jeśli go nie zjem nie mogę skupić się na niczym oprócz poczucia, że nie mam energii i zaczyna mi burczeć w brzuchu. Nie mówię tu o jakimś bardzo obfitym posiłku, ale o chociażby małej przekąsce. Moim faworytem są płatki owsiane z bananem, albo jajecznica na maśle i tosty. Dodają energii, oprócz tego smaczne jedzenie poprawia mi humor i pozwala na dobre się rozbudzić.

Mój nastrój niewątpliwie poprawia tez muzyka. Kiedy już wychodzę na autobus, który ma mnie zawieźć w to ważne miejsce nigdy nie zapominam słuchawek. To dla mnie bardzo ważne, żeby "przed" posłuchać ulubionych piosenek i w ten sposób zrelaksować się. Nawet jeśli wiem, że będę musiała jeszcze coś powtórzyć to nie rezygnuje z tej przyjemności. Po prostu jadę na miejsce trochę wcześniej, o tyle, ile będę chciała mieć na ostatnie zerknięcie w notatki. Zawsze tez liczę na to, że ktoś ze znajomych będzie również powtarzał i przy okazji uda mi się posłuchać o rzeczach, o których nie zdążyłam doczytać.

Dajcie znać jakie są Wasze ulubione sposoby :D

Garnitury, dresy i pewność siebie.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 11 Jun 2017 07:58:00 +0000

Zaczęłam pisać tego posta bardzo późno, jakoś koło 2 w nocy. Po mózgu przemęczonym nauką krążyło mi parę dziwnych myśli, i choć główna teza pozostaje bez zmian, to jednak czytając go rano ponownie uznałam, że noc to nie najlepsze pora dla dla moich zdolności umysłowych i twórczych.

Od początku.. siedząc wieczorem, przeglądają moje social media zaczęłam się zastanawiać jak moja osobista miłość wygląda w garniturze. Tak, jesteśmy razem ponad 1,5 roku, a ja nadal nigdy go w takim stroju nie widziałam. Jednie może w koszuli do w miarę eleganckich spodni, albo w eleganckich spodniach to niezbyt pasującej koszulki.

Rozmyślaniom tym towarzyszył pan z reklamy Vistuli, na którego natknęłam się robiąc nocny przegląd internetu. Przecież mój M. nie był wcale mniej przystojny, i nie mówię tego jako zakochana małolata, ale tak całkiem obiektywnie (powiedzmy).

Garnitur zaraz skojarzył mi się z facetem dobrym w łóżku, zamożnym, pewnym siebie.

M. wolał styl bardziej luźny, nawet BARDZO luźny, a mianowicie swoją kolekcję dresów w różnych odcieh szarości. Znałam każde na pamięć i choć nie mówię, że mi się w nich nie podobał to bardzo zapragnęłam zobaczyć go w czarnym, ewentualnie granatowym garniturze. Czekałam z niecierpliwością na okazję i zaspoileruję, że choć post na opublikowanie czekał prawie miesiąc to nie doczekałam się jak na razie.

Oprócz walorów estetycznych badania dowiodły, że garnitur wpływa pozytywnie na samoocenę

noszącego, a także na jego kreatywność i sposób myślenia, tzn. poszerza horyzonty myślowe. Działa to też w drugą stronę - mam na myśli szary dresik. Ten ubiór sprawia, ze jesteśmy bardziej wyluzowani i nasz sposób bycia jest bardziej luźny i jesteśmy skłonniejsi do łamania konwenansów.. (teraz przed oczami staje nam obraz "seby z osiedla") .. i choć szary postrzegany jest jako kolor przytłaczający w symbolice ogólnej, to rzeczy noszone w tym kolorze mówią o chęci poradzenia sobie ze swoimi problemami, harmonii ze światem i pozostania w ukryciu z tymi pragnieniami.

Zapytałam z ciekawości co myśli o tym sam zainteresowany, na co zostałam zapytana o to samo: czemu na co dzień nie chodzę w szpilkach, ubrana wybitnie elegancko?

No właśnie. Szpilki i inne dziwne gadżety zostawiam na specjalne okazje, i szczerze mówiąc w życiu by mi nie przyszło do głowy, żeby w dzień powszedni iść na spacer w butach na obcasie. Nie jestem typem modnisi, ale właściwie dlaczego nie chcę czuć się pewniejsza siebie i kreatywniejsza (bo powiedzmy, że mamy do czynienia z damskim zastępnikiem garnituru). Może warto coś zmienić? Może powinnam spróbować nosić rzeczy, które teoretycznie dodadzą mi parę naprawdę przydatnych cech?

Jak Wy zapatrujecie się na noszenie eleganckim ubrań na co dzień?

Przewodnik filmowy #2, czyli co udało mi sie ostatnio obejrzeć.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 Jun 2017 14:50:00 +0000

Autopsja Jane Doe (2016)

W domu, w którym odbyła się masakra zostaje znalezione ciało młodej, nieznanej dziewczyny. Zadaniem dwóch patologów (ojca i syna) jest ustalenie przyczyny jej zgonu. Fabuła może nie

zaskakuje i nie ma jakiegoś nieoczekiwanego zakończenia, ale sam film jest dobry. Pokazuje sekcję krok po kroku i buduje fajną atmosferę, poprzez stopniowe dochodzenie bohaterów do przyczyny śmierci. Dopiero później to napięcie się trochę psuje i akcja staje się oczywista. Ostatecznie jednak film potrafi czasem wystraszyć. Polecam.

Amok (2017)

Rzadko decyduję się oglądać polskie filmy. W większości przypadków kończy sie to tylko i wyłącznie rozczarowaniem. Jednak ta historia wydawała mi sie bardzo interesująca, szczególnie, że wydarzyła się naprawdę i sama pamiętam proces pisarza nagłaśniany przez media. Niestety po wyjściu byłam trochę zawiedziona, przede wszystkim przez naprawdę słabo wykreowaną postać Bali.
Może nie jest bardzo slaby, ale zdecydowanie za wiele się spodziewała po tak ciekawej historii. Nie polecam, momentami jest po prostu nudny.

Jeśli masz ochotę zobaczyć poprzedni post z tej serii KLIKNIJ TU.

O tym jak odnaleźć sens w życiu i pomóc innym + WYNIKI KONKURSU

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 28 May 2017 11:44:00 +0000

Każdy z nas codziennie toczy swoją własną walkę o lepsze jutro. Walczymy, zmagamy się z trudnościami, które napotykamy z swojej drodze, bo życie nie jest kolorowe. Są dni, kiedy nic nam nie wychodzi. Łapiemy anginę, nie zaliczmy egzaminu, a przy okazji psuje się nasz komputer. Jak podczas trudnych chwil zachować spokój i nadal cieszyć się życiem?

Bądź wdzięczny. Zawsze.

Mimo niepowodzeń mogę posłuchać ulubionej muzyki, zrobić pyszne śniadanie czy porozmawiać z moim facetem, rodziną. Jestem wdzięczna. Nawet jeśli niektóre rzeczy nie idą tak jak powinny to próbuję zauważać ile dobra, miłości i serdeczności mnie otacza.

Dlatego według mnie znalezienie sensu swojego życia zaczyna się w miejscu, w którym zauważamy co pomaga nam przebrnąć przez ciężkie dni i za co dziękujemy najbardziej. Dużą część z tego ogromnego słowa „sens” jest moim zdaniem posiadanie życia, które sprawia, że cieszysz się nim, doceniasz to piękno ukryte w małych rzeczach (dużych też, ale one nie zdarzają się tak często). To coś co pozwala Ci być wdzięcznym i dzielić się tym. Znajduję piękno w naturze, filmach, muzyce, czy nawet ładnie udekorowanych wnętrzach. Dlatego się tym otaczam. Staram się doceniać to piękno w małych rzeczach, to czyni mnie szczęśliwą. Spacer z ukochanym za rękę po parku, popołudnie spędzone z rodziną na rowerach, możliwość pospania do 10.

Bardzo ważną rzeczą odkrywaniu samego siebie jest informacja zwrotna od otoczenia.. i można mówić „rób co chcesz, nie przejmuj się zdaniem innych”, ale tak naprawdę sprawdza się to tylko na początku. Potem oczekujemy pochwały, aprobacji czy nawet przysłowiowego lajka. Nikt nie chce być kimś, kogo inni nie doceniają. Dlatego pierwszym krokiem dla zagubionych duszyczek powinno być spróbowanie zrobienia czegoś dla kogoś. Kogoś ważnego lub mniej, ale doceniającego nasze starania i efekt końcowy.

Tutaj chciałabym wspomnieć o możliwości podjęcia wolontariatu. Jest to coś pięknego, patrzeć w oczy ludziom, którym bezinteresownie poświęca się czas i uwagę.. i to, że oni nie chcą niczego więcej, tylko naszego czasu i uwagi. Sama planuję zacząć pracę w hospicjum Gajusz w te wakacje, bo wcześniejsze akcje i wydarzenia związane z tego typu pracą budziły we mnie wiele pozytywnych emocji. Pomogły w pewnym sensie zrozumieć drugiego człowieka i zastanowić sie nad swoim zyciem.

Zobaczcie szczegóły, zapiszcie się na szkolenie i działajcie!

http://www.gajusz.org.pl/

WYNIKI KONKURSU Z AMULETAMI!
Dziś mam przyjemność ogłosić zwycięzcę konkursu ostatnio organizowanego na blogu.
Zostaje nim, a raczej nią .. ZdrowoNajedzeni!
Dziękuję bardzo za wzięcie udziału i zapraszam do uczestnictwa w następnym, który mam nadzieje już niebawem :)

Chcesz być na bieżąco? Zapraszam do dania mi like na FB, tam coś ode mnie częściej niż raz w tygodniu :D

Studiowanie w Łodzi. UMED, kierunek lekarski.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 21 May 2017 07:04:00 +0000

Dla wielu osób właśnie zbliża się czas podjęcia decyzji odnośnie kierunku studiów i uczelni. Sama rok temu miałam ogromny problem, bo pierwszym schodkiem jest się dostać, a drugim, równie ważnym, wybranie miasta, w którym chcemy spędzić następne parę lat. Jak wiecie studiuję na łódzkim UMEDzie, ale ta decyzja nie należała do najłatwiejszych. Dlatego właśnie postanowiłam napisać ten mały kwestionariusz, który podpatrzyłam na stronie biologhelp.com.
Zaznaczam, że oczywiście jest to moja subiektywna opinia i każdy student może patrzeć na uczelnię zupełnie inaczej.

Zacznijmy od tego, że jestem zadowolona z wyboru. Może po głowie czasem chodzi mi myśl o przeniesieniu się na Jagiellonkę, ale tylko chwilami. :)

Nauka na pierwszym roku.
Dużo. Ogromny przeskok po tym co było w liceum. Na początku ciężko jest się przyzwyczaić, ale z biegiem czasu doceniam pierwszy semestr pod względem ilości materiału. Na początku będzie strasznie, ale po miesiącu/dwóch przestawicie się. Myślę, że to uroki bycia na lekarskim i uczelnia niewiele ma do tego.
Szukasz przyjemnego miejsca do nauki? Nasz UMED ma piękna bibliotekę, w której zawsze można przyjemnie spędzić czas, oczywiście z książką haha.

Atmosfera na uczelni.
Moim zdaniem to bardzo ważny punkt. U nas jest naprawdę miło. Każdy jest dla siebie życzliwy i chętnie dzieli się notatkami. Już nie wspomnę o ludziach z roku wyżej - takie nasze aniołki, które zawsze powiedzą co, gdzie, jak i z czego się uczyć :) Asystenci i wykładowcy również są raczej sympatyczni (może poza jakimiś wyjątkami) i nie robią niepotrzebnych problemów.

Życie i mieszkanie w mieście.
Mieszkania w porównaniu z Warszawą czy Poznaniem są bardzo tanie. Moje mieszkanie wynajmuje za 600 zł z opłatami, a mam bardzo dobre warunki. Za 300 zł można już wynająć akademik, ale znajomi nie polecają, jeśli potrzebujesz ciszy do nauki.
Życie w Łodzi też jest tanie. Zaczynając od cen jedzenia, które może bardzo się nie różnią w sieciówkach, kończąc na piwie w pubach, gdzie kupimy je o połowie taniej niż w stolicy. Znajdziesz tez wiele kart promocyjnych, jak np "Młodzi w Łodzi". Minusem moim zdaniem jest ogólny wygląd miasta. Pełno starych kamienic i nieprzyjemnie wyglądających ruin. Słyszałam, że można tu szybko nie spodobać się okolicznym dresom, ale na szczęście nie doświadczyłam takiej sytuacji.

Polecam UMED jeśli zależy Ci na miłej atmosferze i tanim życiu. Gorzej jeśli patrzysz na urok miasta, bo rozczarujesz się. Można niby mieszkać w jednej z lepszych dzielnic, ale wiąże się to z dłuższym dojazdem na uczelnię. Jeśli chodzi o mnie, to jestem bardzo zadowolona i nie żałuję decyzji.

Książki, które powodują spełnianie marzeń.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 07 May 2017 10:30:00 +0000

Każdy z nas ma zna taki chwile, kiedy motywacja do życia i spełniania marzeń sięga szczytu. Wtedy czujemy się świetnie, mamy wręcz pewność, że wszystko pójdzie po naszej myśli i będziemy na to ciężko pracować od zaraz..
Niestety po jakimś czasie, nawet prowadzącej tam gdzie chcemy, drogi zapał znika, chęci słabną i pojawia się zwątpienie. Czasem jest to spowodowane niepowodzeniem, albo trudną przeszkodą. Jak w takiej sytuacji nie zawrócić z obranej ścieżki?

W swoim życiu również doświadczyłam wielu niepowodzeń, wiele przeszkód stawało i nadal staje na mojej drodze, ale staram isę jakoś sobie z tym radzić.
Dzisiaj chciałam pokazać Wam książki, których czytanie przywracało mi motywację, ktore inspirowały mnie i stawiały na nogi po kazdym upadku.

Joseph Murphy: Potęga podświadomości

„jesteś takki, jak twoje myśli”

Wiele osób nie jest w stanie pojąć fenomenu tej książki. Myślę, ze główne dlatego, ze nie umieją użyć swojej wyobraźni i zwizualizować celów życiowych. Nie chcą uwierzyć, że coś o czym od dawna marzą może stać się rzeczywistością. Nie jest to podręcznik od psychologii i jest napisana w dosyć mistyczny, ale komercyjny sposób (taki poradnik). Uważam, że powinno ją przeczytać jak najwięcej osób, żeby w pewnym stopniu zrozumieć Pismo Święte i nauczyć się używać swojej podświadomości do własnych celów. Naprawdę potrafi ona zdziałać cuda.

Regina brett: Jesteś cudem. 50 lekcji jak uczynić niemożliwe możliwym.

Moja co wieczorna dawka motywacji i powodów do refleksji. Uroniłam przy niej niejedną łzę i nieraz się uśmiechnęłam pod nosem. Notki autorki sa krótkie, ale niesmamowicie treściwe, napełniają nas chęcią do czynienia dobra i ŻYCIA. Mogę polecić ją każdemu, kto ma wątpliwości co do wartości swojej egzystencji i ludziom stojącym przed życiowymi dylematami. Czytając o małych-ważnych gestach od razy nasuwa mi się na myśl stwierdzenie „trzepot skrzydeł motyla może spowodować tajfun na drugiej półkuli”

M.R. Kopmayer: Urzeczywistnianie marzeń

Głównym celem jest przekonanie czytelnika, że każdy z nas może sięgać po rzeczy pozornie nieosiągalne. Nieważne ile masz lat, skąd pochodzisz, jakie masz problemy – możesz je zwalczyć i spełnić swoje marzenia. Chyba najsłabsza z tych trzech, ale nadal uważam, że warto ją przeczytać, żeby podbudować swoją motywację.

Wielki świat małych ludzi.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 23 Apr 2017 19:27:00 +0000

11 czerwca 1969 roku Morristown, w stanie New Jersey. Na świat przychodzi Peter, najmłodszy z rodzeństwa, syn nauczycielki i agenta ubezpieczeniowego. Jego marzeniem jest zostać aktorem. Niestety u chłopca lekarze diagnozują chorobę genetyczną – achondroplazję.

Mimo ukończenia studiów aktorskich i dostania dyplomu, Peter nie może znaleźć pracy w zawodzie. Ima się różnych zajęć, aby zarobić na życie. Jednak wciąż uparcie dąży do realizacji swojego marzenia.

I wiecie co? Udaje mu się.. i to jak.

Oczywiście mowa tu o Peterze Dinklage, którego wzrost wynosi zaledwie 1,35m, a którego znamy m.in. z takich filmów jak Filmowy zawrót głowy, Opowieści z Narni czy z serialu Gra o Tron. Aktor zdobył niesamowitą popularność i jego choroba nie zamknęła mu drzwi do kariery.

Przykladów ludzi „malutkich”, którzy robią ogromna karierę można zanleźć w internecie naprawdę dużo. Osobiście nie uważam, żeby wysokość stanowiła jakąkolwiek przeszkodę w normalnym zyciu, pracy ect.

Poruszam ten temat, ponieważ spotkałam się z reportażem na temat społecznego wykluczenia karłów w Chinach. Jest to niesamowicie przykre, że ludzie uważają inność jako coś złego.

W efekcie powstalo „Królestwo karłów” w Kunming. Miała być to oaza spokoju dla malutkich ludzi, raj, do którego nikt poza nimi nie miałby wstępu. W dziwacznych domkach w kształcie grzybków mieszka tam ponad 100 osób, których wzrost nie przekracza 1,30m. Całe miasteczko jest jakby skrojone pod ich wzrost. Malutki wóz strażacki, malutki posterunek policji, wszystko malutkie.

Raj? No nie wiem.

Niestety, aby się utrzymać ludzie Ci byli zmuszeni zrobić z siebie atrakcję turystyczną. Tak też w pobliżu malowniczych wzgórz Xishan powstal park tematyczny.

Oprócz codziennych czynności ludzie zamieszkujący wioskę wykonują szereg przedstawień, które gromadzą widzów z całego kraju i przynoszą im jakieś zyski. Tańczą balet, hiphop, wykonują tradycyjne pieśni, a wszystko to w baśniowych przebraniach i takiej też scenerii.

Ludzie wypowiadający się w dokumencie o „Dwarf Emipire” śmiali się bardziej z samych karłów niż z ich przedstawień. Czy jest to coś w rodzaju „ludzkiego zoo” czy jeszcze możliwość utrzymania się dla karłów z wioski? Twórcy parku komentują to jako ogromna szansę na zwiększenie tolerancji wśród chińczyków, czy aby na pewno tak jest?

Szybkie uczenie się okiem przyszłego medyka.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 18 Apr 2017 13:02:00 +0000

Może medyk to nie koniecznie dobre słowo, ale cięzko pracujący student kierunku lekarskiego już o wiele lepsze. Możecie wierzyć lub nie, ale ilość nauki w porównaniu do lieceum jest naprawdę przygnębiająca, ale.. (i teraz dobre wieści) jeśli wiesz jak się uczyć i przestawisz trochę swój mózg to naprawdę da się wszystko ogarnąć, a przy tym wygospodarować tez trochę czasu dla siebie.

Zbliża się matura. Jeszcze rok temu stanowiła ona dla mnie nie lada wyzwanie, dlatego piszę ten post teraz, aby pomóc maturzystom ogarnąć jeszcze ostatnie działy w przyjemny i szybki sposób.

Po pierwsze polecam wszelkie kolorowe zakreślacze, podkreślacze i flamastry. Kolory naprawdę przykłuwają naszą uwagę i sprawiają, że szybciej zapamiętujemy dane zagadnienia. Sztuką jednak jest kolorowanie odpowiednich rzeczy – nie da się zamalować wszystkiego co ważne, bo w moim przypadku musiałabym pomazać całe książki :D Zakreślamy tytuły oraz trudne do zapamiętania nazwy i określenia. Jeśli zapamiętamy dane słowa to nasz mózg dużo łatwiej znajdzie do nich definicje i skojarzy obrazki znajdujące się na danej stronie, niż jeżeli zapamiętamy słowa nieoryginalne i niecharakterystyczne.

Kolejną bardzo pomocna mi rzeczą jest robienie notatek z tekstu. I UWAGA: nie bezmyślne przepisywanie go, ale robienie streszczenia i przeredagowywanie. Kiedy chcemy zapisać cos inaczej niż mamy podane nasz mózg musi się wysilić. Musi włączyć się do pracy nad danym fragmentem, dzięki czemu zapamiętuje go o wiele szybciej.

Ostatnią rzeczą, o której chcę powiedzieć jest robienie sobie „plakatów”. Co to znaczy? Bierzemy dużą kartkę, rysujemy grafy, drzewka lub inne rysunkowo-obrazowe formy naszej notatki, a następnie wieszamy w widocznym miejscu. Moim ulubionym są drzwi od pokoju, ponieważ za każdym razem kiedy otwieram je i zamykam widzę mój plakat i zapamiętuje to, co na nim umieściłam. Należy jednak pamiętać, aby napisy były wyraźne i wystarczająco duże, a treść streszczona najbardziej jak się da.

Pamiętajmy o bardzo ważnej rzeczy - najwięcej uczymy się czytając. Dlatego nie uważam, że czytanie streszczeń i opracować zrobionych przez kogoś jest w jakikolwiek sposób pomocne. na początku studiów próbowałam ułatwić sobie w ten sposób naukę, ale potem zauważyłam, że jest to bardzo ograniczające i przez takie omijanie ciekawych książek i artykułów nauka zaczyna mnie bardzo nudzić i jeszcze bardziej męczyć.

Moim zdaniem, aby być naprawdę efektywnym należy podczas czytania pobudzić strefy mózgu odpowiedzialne za kreatywność i emocje. m więcej emocji cos w nas budzi, tym szybciej to zapamiętujemy.

Dla zainteresowanych poprzedni mój post dot. przygotowań do matury:

Matura zapasem, czyli jak dostac sie na lekarski.

A teraz ogłoszenie parafialne:

Moi drodzy, w związku ze świętami miałam trochę więcej wolnego czasu. Posiedziałam, pomyślałam i wymyśliłam, że posty będą pojawiać się regularnie od przyszłego tygodnia - w każdą niedzielę. Także zapraszam za tydzień :D