Być może tego nie wiecie, ale Roman Polański to nie tylko znany pedofil, ale także całkiem zdolny reżyser. Na jego nowy film musieliśmy czekać aż pięć lat, przy czym po jego ostatnim dokonaniu, Oliverze Twiście, w sumie nawet nie było wiadomo, czy warto. A tu zaskoczenie – dobry film!

„Dobry” to mało powiedziane. Polański nakręcił dzieło finezyjne i dojrzałe, niesłychanie dopracowane, w bezpośredni sposób nawiązujące do tradycji kryminałów lat 70tych, a nawet jeszcze starszej – do najlepszych filmów Hitchcocka.

Fabuła jest w miarę prosta – młody literat (Ewan McGregor) otrzymuje propozycję napisania autobiografii w imieniu słynnego polityka (Pierce Brosnan). ”Autor-widmo” dowiaduje się jednocześnie, iż jego poprzednik zginął w dosyć dziwnych okolicznościach.

Młody pisarz ma więc przed sobą nieprzyjemne zadanie dokończenia w morderczym terminie książki o człowieku, nad którym ciążą poważne oskarżenia. W dodatku minister ukrywa się na odludnej wyspie w Stanach Zjednoczonych i chce, by książka została napisana właśnie tam. W rezydencji otoczonej lasami i plażami żyje polityk oraz jego rozgoryczona żona, osobista sekretarka i mała ekipa służby i pomocników. Autor-widmo zaczyna podejrzewać, że przyjęcie tego zlecenia nie było zbyt dobrym pomysłem.

Cały film sprawia wrażenie chłodnego, aseptycznego, kameralnego. Częściowo wspomagają to odczucie zielonkawe odcienie, częściowo zaś spartańsko oszczędne zabiegi techniczne – minimalistyczny wystrój wnętrz, czyste ujęcia, muzyka korzystająca w równym stopniu z mechanicznie powtarzanych motywów, jak i ciszy albo szumu wiatru i morza.

Bardzo oszczędna jest także gra aktorska, wszystkie emocje gotują się pod powierzchnią. Nic w tym zresztą dziwnego, poruszamy się przecież w środowisku ludzi skrupulatnie przestrzegających sztywnych zasad dobrego wychowania i odpowiedniej prezentacji. Jedynym wyjątkiem jest tytułowy bohater, którego okazjonalna niezręczność i młodzieńcza iskra nieuchronnie przyciągną znudzoną żonę ministra.

Polański rozgrywa tutaj wspaniałą serię drobnych sztychów, jakie mają w swoim arsenale tylko ci najlepsi. Pisałem już o ścieżce dźwiękowej wykorzystującej momenty ciszy – podobnie jest z obrazem i fabułą. Główny bohater jest tutaj dosłownie „widmem” – ani razu nie zostaje podane jego imię, nawet w końcowych napisach jest określony jako Duch. Reżyser stosuje dziesiątki niedopowiedzeń, kuksańców, ozdabia postacie w drobne rysy i zniekształcenia, co cudownie rozbudowuje raczej prościutki scenariusz.

Tutaj właśnie leży jedyny problem filmu; jedyny, ale duży i krępujący. Polański strzelił sobie w stopę od razu na starcie, korzystając z niezbyt wyszukanego scenariusza. Film jest wspaniały w szczegółach, ale lekko przynudza jako całość – fabuła zmierza do kulminacji, by w chwili „nieoczekiwanego odkrycia” pozostawić w widzu uczucie niedosytu. Polański chyba dobrze to sobie uświadamiał, ponieważ na samym końcu umieścił dwie najładniejsze sceny, piękne w swej prostocie – karteczkę z tajemnicą podróżującą przez tłum gości przyjęcia oraz finałowe odejście Widma.

Tak czy owak – film jest warty polecenia, forma bogato nadrabia za wszystkie potknięcia treści.

P.S.

(Spoiler alert!) Mała perełka na zakończenie. Uważni kinofile odkryli, że w całych końcowych napisach popsuła się interpunkcja, w związku z czym skrót „ass.” (asystent) został wyświetlony jako „ass” (sempiterna, czyli swojskie cztery litery). W związku z tym w napisach zaroiło się od „designerów dupy”, „malarzy dupy”, „managerów zakwaterowania dupy” itp. To chyba na poprawienie humoru po niezbyt budującym zakończeniu filmu.

The collection of examples of bad parenting.

Choose 3 worst parents for the great finale!

1↓

2↓

3↓

4↓

5↓

6↓

7↓

8↓

9↓

10↓

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Older galleries :

Monday WTF Gallery 34

Monday WTF Gallery 33 – Weird Signs

Monday WTF Gallery 32 – Weird Family Photos

Monday WTF Gallery 31 – Weird People

The Best of WTF Gallery 21-30!

Monday WTF Gallery 30 – Strange Couples

Monday WTF Gallery 29

Monday WTF Gallery 28 – Retro WTF

Monday WTF Gallery 27 – The Worst Parents Of The Year

Monday WTF Gallery 26 – Weird People

Monday WTF Gallery 25 – Weird Restaurants

Monday WTF Gallery 24 – Japanese Videos

Monday WTF Gallery 23

Monday WTF Gallery 22

Monday WTF Gallery 21 – Album Covers

The Best of WTF Gallery 11-20

The Best of WTF Gallery 1-10

Z okazji sześćsetnej rocznicy Bitwy pod Grunwaldem Polacy zorganizowali sobie epicką rekonstrukcję tego starcia. Tym razem Krzyżacy długo wygrywali, podczas gdy Rzeczpospolita gnuśniała w zaroślach.

Po raz kolejny okazało się bowiem, że w pewnych sytuacjach upada jakakolwiek hierarchia władzy, do głosu dochodzi bezkształtna, ciemna masa. W takich chwilach łuszczą się stulecia rozwoju cywilizacyjnego i wypełza na światło dzienne archaiczny, nieprzewidywalny żywioł.

Mimo wszystko jestem dobrej myśli – od czasów smoleńskiej tragedii doszło bowiem do niesamowitego fermentu, ożywienia dyskusji publicznej. Pisałem jakiś czas temu o jałowości poszukiwania ukrytych sensów i znaków w katastrofie prezydenckiego samolotu – wydarzenie nabiera znaczenia dopiero teraz, stwarza sposobności do ponownego postawienia pytania „Co z tą Polską?”. Jedną z najlepszych takich okazji jest właśnie szopka pod warszawskim krzyżem.

Wydarzenia te sprowokowały do przemyśleń, a przede wszystkim – do deklaracji wielu ludzi, którzy dotychczas biernie wegetowali w polskiej rzeczywistości. Przypomniało mi to znany w psychologii „syndrom gotowanej żaby” (patrz pojęcie „creeping normalcy” Jareda Diamonda). Zwierzę wrzucone do wrzątku panicznie stara się uciec, jeżeli jednak włożymy je do zimnej wody i co jakiś czas podnosimy lekko temperaturę, biernie znosi sytuację i ostatecznie umiera spokojnie i z uśmiechem na pyszczku.

Podobnie Polacy – nabijając się z moherowej armii ojca Rydzyka – nie zauważyli, jak ogromną połać przestrzeni publicznej udało jej się w międzyczasie zawłaszczyć. Sprawy posunęły się już tak daleko, że jakiekolwiek panowanie nad tą tłuszczą stracił nawet Kościół, który przez długi czas wykorzystywał jej poparcie do swoich celów.

Nagle okazało się jednak, że te wyśmiewane legiony fanatyków mogą nie tylko zignorować przepisy świeckiego państwa, ale też odrzucić autorytety kościelne. Krzyż nie należy już do Kościoła, staje się totemem, wokół którego spontanicznie powstają nowe, plemienne wspólnoty odrzucające starych kapłanów.

Potrzebę zmian i sprowadzenia spraw na „normalne tory” zrozumieli zarówno ludzie, jak i władze państwa, co zaś najbardziej istotne – boleśnie uwiadomiły to sobie także władze kościelne. Te same, które wcześniej cieszyły się z umieszczania krzyży w szkołach, urzędach, a nawet w polskim parlamencie.

Hasło „miejsce krzyża jest w kościele” może więc nabrać znaczenia symbolicznego. Może uczynić Polskę państwem faktycznie nowoczesnym, sprawnym i tolerancyjnym wobec wszystkich wyznań. Czyli – państwem świeckim.

Korn desperacko stara się przerwać złą passę. Od kilku lat poszukuje recepty na powrót do dawnej sławy, podczas gdy los przez cały czas rzuca mu kłody pod nogi. Czy w końcu mu się udało?

Wielu krytyków uważa, że ostatnią ważną płytą zespołu była „Issues” (1999). Od tej pory klasycy gatunku nu-metal zaczęli kuleć, nowe nagrania były przyjmowane przez publiczność z coraz większym zakłopotaniem. Muzycy starali się więc jeszcze bardziej eksperymentować z mieszaniem stylów, co prowadziło do zniechęcenia kolejnych fanów etc.. W 2005 roku z kapeli odszedł gitarzysta Head, ponieważ cyt.: „wybrał ścieżkę Jezusa”, w rok później uciekł także perkusista David Silveria – Korn stracili dwa masywne pilony swojego markowego, rozpoznawalnego dźwięku.

W końcu paczka skupiona wokół wokalisty Jonatana Davisa stwierdziła, że nie ma sensu dalej brnąć w nieznane obszary – postanowili wrócić do domu i ratować, co się da. Najnowsza płyta jest takim powrotem do korzeni, do dźwięku, energii i klimatu połowy lat 90tych.

Bardzo ważną rolę odegrał tutaj z pewnością producent Ross Robinson, który ma na sumieniu nie tylko płyty „złotej ery” Korn, ale także krążki takich kapel, jak Limp Bizkit, Sepultura, Slipknot czy Machine Head. Muzycy Korn twierdzą, że płyta tym razem powstała bez specjalnej magii studyjnej, bez wykorzystania programu Pro Tools. Aby symulacja starych czasów była jak najbardziej wierna, producent ponownie nagrywał utwory na 24-ścieżkowy, analogowy rejestrator. Miało być „na żywca”, bez dodawania ścieżek. Ale czy pomogło?

I tak i nie. Jeżeli chodzi o warstwę dźwiękową, to z pewnością zabije radośnie serduszko każdego ortodoksyjnego fana kapeli. Korn jedzie pełną parą, bezkompromisowo, całość świetnie napędza sekcja rytmiczna, Davis jest w świetnej formie. Nie ma sampli, nie ma syntezatorów, nie ma gościnnych muzyków, pozostaje surowy produkt pracy czterech członków zespołu oraz producenta płyty.

Do połowy albumu można być nawet dobrej myśli – klimatyczne intro, wybuchowy singiel „Oildale”, klasycznie chory basowy riff w „Pop A Pill”, a przede wszystkim „Fear Is A Place To Live” którego refren najbardziej chyba zalatuje tym, co było i „se nevrati”. Stopniowo jednak płyta zaczyna nużyć, muzycy bez otoczki cyfrowych cudeniek najwidoczniej czują się goli, a przynajmniej tak brzmią. Ciągle brakuje tego niepokoju, drżenia, które można znaleźć na najstarszych płytach. Widać to zresztą także w teledysku do pierwszego singla („Oildale”). Chociaż widzimy czůonk¨w kapeli szalejących i miotających się w dziki rytm muzyki, odnoszę nieodparte wrażenie, że Korn nadrabia miną. To tak, jak pan w średnim wieku próbujący wepchnąć brzuszek w stare dżinsy z gimnazjum. Może się uda, ale na pewno nie będzie mu w nich wygodnie ani naturalnie.

Podsumowując – „Remember Who You Are” to dobra, solidna płyta, obowiązek dla każdego fana kapeli i gatunku. Niemniej jednak stanowi kolejny dowód na smutny fakt, że nu-metal nadal pozostaje odgrzewanym kotletem, który koniecznie potrzebuje nowych przypraw.

Warto spróbować : Oildale (Leave Me Alone), Holding All These Lines, Fear Is A Place To Live

The collection of weird, funny and disturbing images. Enjoy!

Choose 3 best WTF pictures for the great finale!

1↓

2↓

3↓

4↓

5↓

6↓

7↓

8↓

9↓

10↓

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Older galleries :

Monday WTF Gallery 33 – Weird Signs

Monday WTF Gallery 32 – Weird Family Photos

Monday WTF Gallery 31 – Weird People

The Best of WTF Gallery 21-30!

Monday WTF Gallery 30 – Strange Couples

Monday WTF Gallery 29

Monday WTF Gallery 28 – Retro WTF

Monday WTF Gallery 27 – The Worst Parents Of The Year

Monday WTF Gallery 26 – Weird People

Monday WTF Gallery 25 – Weird Restaurants

Monday WTF Gallery 24 – Japanese Videos

Monday WTF Gallery 23

Monday WTF Gallery 22

Monday WTF Gallery 21 – Album Covers

The Best of WTF Gallery 11-20

The Best of WTF Gallery 1-10

Cóż może zrobić chłopak, który nie dość, że ma zeza i jest ślepy na jedno oko, to w dodatku odkryje, że jest gejem? Może nie robić nic i zamknąć się w sobie, może też jednak wziąć gitarę i smyczek i założyć jeden z najbardziej oryginalnych zespołów rockowych na świecie. Tak właśnie zrobił Jón Thor Birgisson.

Jego twór – zespół Sigur Rós – już od 16 lat uchodzi za jedną z najlepszych i najbardziej wpływowych kapel gatunku post-rock (i nie tylko), ale też za najlepszą islandzką kapelę. W ubiegłym roku zespół ogłosił jednak wstrzymanie działalności, aby jego członkowie mogli przez chwilę poświęcić czas swoim rodzinom oraz projektom solowym.

Jednym z tych projektów jest właśnie niniejszy pierwszy samodzielny album wokalisty i gitarzysty kapeli. Birgisson osiągnął niepowtarzalny „sound” zarówno dzięki swojemu specyficznemu falsetowi, jak i technice gry na gitarze przy użyciu smyczka połączonej z zastosowaniem masywnej ściany echa i pogłosu. Kombinacja chłopięcego głosiku z eterycznymi, wielorybimi dźwiękami gitar stała się znakiem rozpoznawczym Sigur Rós. I oczywiście musiała się znaleźć także na nowej płycie solowej.

Solowa płyta Birgissona to konglomerat elektronicznego i elektrofonicznego dźwięku Sigur Rós z bardzo wyraźnymi aranżacjami symfonicznymi autorstwa amerykańskiego kompozytora Nico Muhly’ego. Doszło także do zmiany w warstwie tekstowej – teksty po islandzku występują tutaj na zmianę z angielskimi.

Najbardziej zmieniła się chyba atmosfera nagrań, chociaż i tak bardzo łatwo można by pomylić płytę z nowym nagraniem zespołu. W odróżnieniu od często wręcz płaczliwych utworów Sigur Rós solówkę Jónsiego przeplatają utwory bardziej energiczne, a nawet osobliwie pogodne. Nie chodzi bynajmniej o pierwszoplanowe, radosne przyśpiewki – optymistyczne akcenty wyłaniają się nieraz z klasycznie melancholijnych partii smyczkowych. Mówię tutaj konkretnie o czterech rześkich, żwawych utworach „Go Do”, „Animal Arithmetic”, „Boy Lilikoi” oraz „Around Us”. Pozostałych pięć kawałków dosyć wiernie trzyma się fasonu ustalonego przez Sigur Rós. Wyróżnia się z pewnością utwór „Boy Lilikoi”, który w zwrotkach przypomina prawie folkową balladę.

Birgisson ponownie wykazał się nie tylko oryginalnym talentem kompozytorskim, ale także zdolnością woalowania chwytliwych melodii w bogate, niebanalne warstwy impresyjnych klimatów. Sam zresztą powiedział kiedyś, że nie uważa Sigur Rós za „twardą” alternatywę, twórczość zespołu to po prostu popowe piosenki w nieco odmiennych aranżacjach. Może odrobinę przesadził ze skromnością, ale generalnie można przyznać mu rację – pomimo ambitnych, inteligentnych zabiegów aranżacyjnych płyty słucha się niesłychanie łatwo.

Dla kogo to? Dla miłośników post-rocka, Sigur Rós oraz wulkanu Eyjafjallajökull.

Warto spróbować : Go Do, Boy Lilikoi, Around Us

Jestem człowiekiem spokojnym, a nawet flegmatycznym. Bardzo rzadko zdarza mi się zdenerwować tak, że nabieram ochoty na wykrzykiwanie słów opisujących bogactwo ludzkiego układu rozrodczego. Do jednej z takich sytuacji doszło kilka dni temu, kiedy po raz pierwszy zauważyłem zniszczony historyczny mural, który został zamalowany z cichym błogosławieństwem cieszyńskiego ratusza.

Natychmiast odebrałem nagrodę Gipsowego Krasnala oczobijnej seledynowej Studni Trzech Braci i wręczyłem ją nowemu zjawisku. Poniżej podaję uzasadnienie decyzji jednoosobowego jury.

Gdybym miał zastosować kryteria kryminalistyczne, to studnię należy uznać najwyżej za banalne wykroczenie, w końcu zawsze można ją przemalować. Zniszczenie ściennego malowidła to już zabójstwo z zimną krwią, ofiara „leży i nie dycha”. Do tego dochodzi jeszcze oskarżenie o bezczeszczenie zwłok, ponieważ mural został nie tyle zamalowany, co ostemplowany logiem festiwalu. Zbrodnia niedbała i prymitywna zawsze przerażała mnie bardziej, niż perfekcyjnie zaplanowany mord.

Afera ta smuci mnie także dlatego, ponieważ morderstwo popełnili organizatorzy imprezy, która pierwotnie miała otworzyć mieszkańców Cieszyna na sztukę ulicy. Miała pokazać ją jako nieinwazyjną, nieagresywną, a przede wszystkim zmyć z niej piętno wandalizmu i braku wyczucia estetycznego. No to się udało.

Jeżeli zaś chodzi o udzielenie pozwolenia na tak definitywne oszpecenie twarzy miasta, to w sumie nie wiem, co mnie jeszcze dziwi. Dwa lata temu ratusz sprzedał za trzydzieści srebrników XIX-wieczny dworek, więc nie spodziewam się wielkich wyrzutów sumienia po zniszczeniu wyblakłej PRL-owskiej reklamy.

Festiwal już się skończył, z relacji uczestników wnioskuję, że pierwsza edycja bardzo się udała, a więc będzie bis. Mam już kilka pomysłów na przyszłoroczną promocję imprezy, jednak zdradzę tylko jeden, najbardziej bombastyczny. Proponuję wykuć wielkoformatowe logo na wszystkich czterech ścianach Wieży Piastowskiej. Skoro już mamy niszczyć, to róbmy tak z rozmachem!

Niech widać z daleka, że w Cieszynie coś się dzieje. Niech widać z daleka, że w Cieszynie coś powstaje. Niech widać z daleka – aby przyjezdni zdążyli na czas zatkać nos.

Aktualizacja : 12/08/2010 11:50

Moją skrzynkę zapychają od kilku dni coraz to nowe linki – komentarze dotyczące zabaw przed pałacem prezydenckim. Aby nie zgubić niczego ważnego, już po raz drugi w tym roku postanowiłem stworzyć prywatne archiwum najciekawszych tekstów. Jeżeli wpadniecie na coś nowego – dawajta!

LINKI (od najnowszego):

Zapateryzacja ruszyła!

Pod krzyżem wywołaliście demona

Bóg, honor i bezprawie

Krzyż przed Pałacem jako ‘plemienny totem i narzędzie w rękach herezji gnostyckiej’

Nie rozumiem

Norman Davies: PiS to sekta polityczna

Fedorowicz : Zdjąć Poniatowskiego z cokołu

+

Archiwum “smoleńskie” : Śmierć prezydenta 2.0 – co w Internecie piszczy

The collection of weird, funny and nonsensical signs. Enjoy!

Choose 3 best WTF pictures for the great finale!

1↓

2↓

3↓

4↓

5↓

6↓

7↓

8↓

9↓

10↓

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Older galleries :

Monday WTF Gallery 32 – Weird Family Photos

Monday WTF Gallery 31 – Weird People

The Best of WTF Gallery 21-30!

Monday WTF Gallery 30 – Strange Couples

Monday WTF Gallery 29

Monday WTF Gallery 28 – Retro WTF

Monday WTF Gallery 27 – The Worst Parents Of The Year

Monday WTF Gallery 26 – Weird People

Monday WTF Gallery 25 – Weird Restaurants

Monday WTF Gallery 24 – Japanese Videos

Monday WTF Gallery 23

Monday WTF Gallery 22

Monday WTF Gallery 21 – Album Covers

The Best of WTF Gallery 11-20

The Best of WTF Gallery 1-10

Jaco Van Dormael, wschodząca gwiazda belgijskiego kina, przedstawia swój pierwszy amerykański projekt. I czyni to z niebywałym rozmachem. W trakcie oglądania filmu przeskakujemy niezliczoną ilość razy między dekadami życia studwudziestoletniego staruszka, ostatniego śmiertelnego człowieka na Ziemi.

Ponieważ mózg starca powoli wypowiada posłuszeństwo, widz obserwuje kilka sprzecznych z sobą historii, wersji życia – zdobytych i utraconych miłości i okazji, wychowanych i nienarodzonych dzieci, wielkich zwycięstw i sromotnych przegranych.

CAN/BE/FR/DE, 2009

reż. Jaco van Dormael

Film zdecydowanie nie jest łatwy w odbiorze, chociaż najprostszą receptą na jego „czytanie” jest po prostu zanurzenie się w mniej lub bardziej melodramatycznych odłamkach wydarzeń, które potrafią być naprawdę wzruszające.

Tutaj właśnie kieruję największy zarzut wobec tego dzieła – ambitny pomysł niebezpiecznie lawiruje na granicy łzawego kiczu. Zwłaszcza w chwilach, kiedy ckliwe sceny oplata ścieżka dźwiękowa składająca się ze znanych hiciorów. Na szczęście można się od tego oderwać, dać się unieść fascynującej zabawie w „co by było, gdyby …”, w którą zresztą często bawimy się w naszym prawdziwym życiu.

Van Dormael stworzył kompleksową, wielowarstwową historię, kalejdoskop wydarzeń, wspomnień i obrazów, nad którymi niestety przestaje czasem panować. Nie zawsze pomaga tutaj widoczna fascynacja twórczością Aronofsky’ego i Finchera (uważny widz z pewnością dostrzeże liczne kalki z Requiem dla snu, Żródła czy Podziemnego kręgu).

Pomimo tych mankamentów z pewnością warto obejrzeć ten film chociażby z uwagi na dawkę inwencji i odwagi, które dosłownie biją z każdej klatki. W tym roku chyba nie zobaczymy już w naszych kinach nic bardziej oryginalnego.