Zespół powstał pod koniec lat 90. na fali modnego wówczas big beatu, którego głównymi gwiazdami był Fatboy Slim i Chemical Brothers. I wszystko byłoby dobrze i normalnie, gdyby założyciele nowej formacji nie byli Finami. Do mieszanki elektronicznych dźwięków z psychodelą i punkiem dochodziła zdrowo kopnięta szata graficzna płyt i teledyski. Na jednym z obrazków promocyjnych członkowie Pepe Deluxé podkradają jajka strusiom afrykańskim (?). W starym teledysku dwóch gołych panów ćwiczy nieporadnie sztuki walki, okładając się bekonem i kiełbasami (??? - cały film ???).

Ale nic to – posłuchajmy tego, co się dzieje na najnowszej, czwartej z kolei płycie zespołu. Już sam podtytuł „Ezoteryczna pop-opera w trzech częściach” podpowiada nam, że nie będzie to raczej zwykłe wydawnictwo. W odróżnieniu od starszych nagrań tym razem zdecydowanie przeważa pastisz starych dźwięków, czasami ocierający się o parodię, a czasami o pełen szacunku ukłon. W niezliczonych momentach pojawiają się tu inspiracje filmowe – mamy tu wspaniałe, celtyckie ballady („Contain Thyself” to urocze zapożyczenie z kryminalnego musicalu „Kult” (1973), którego nikt już dzisiaj niestety nie pamięta). W renesansowych klawesynach i syntezatorowych melodiach Moogów słyszę twórczość włoskiego zespołu „Goblin”, którego progresywno-rockowymi kompozycjami ozdabiali swoje horrory Dario Argento i George A. Romero. W delikatnych wibrafonach i cytrach wielokrotnie przemyka też Ennio Morricone.

Ale to nie wszystko. Spomiędzy takich wysmakowanych próbek wyskakują bardziej żywiołowe, dzikie okazy. „A Night And Day” to klasyczny big beat, „Hesperus Garden” i „My Flaming Thirst” (wspaniały, wibrujący wokal!) przypominają czołówki ze starych seriali kryminalnych. Tu zabrzdęka surf-rockowa gitara, tam zamruczą organy, ówdzie zachrzęści tamburyn. W porównaniu ze starszymi płytami „Queen Of The Wave” zawiera zdecydowanie mniej sampli, rozbudowane aranżacje zostały nagrane na żywo, co nadaje nagraniom olbrzymiej przestrzeni.

Inspiracje można wymieniać bez końca – płyty The Beatles, ale jeszcze bardziej Rolling Stones z ich psychodelicznego okresu; najstarsze nagrania Pink Floyd; archiwalne seriale i reklamy; kompozycje Lalo Schifrina i innych kompozytorów muzyki do filmów – od czasów „Doktora No” po pierwszy film z Brudnym Harrym.

Jednym słowem – wspaniałości. Jeżeli uważacie elektronikę za ubogiego, lekko opóźnionego brata „normalnej muzy”, to serdecznie polecam wysłuchanie tego cacka.

Posłuchaj, jeśli lubisz : Fatboy Slim, Air, Kula Shaker, Propellerheads

Warto spróbować : A Night And Day, My Flaming Thirst, Contain Thyself

Struktury Unii z pewnością wymagają krytyki. Ostrej, ale rzeczowej. Tymczasem co rusz pojawiają się fantastyczne, wyssane z palca doniesienia o tym, jak to eurokraci ograniczają naszą wolność osobistą. Absolutna większość tych sensacji szybko zostaje obalonych, ale tym nikt już się nie interesuje. Jak w starym dowcipie – oskarżymy kolegę o kradzież, a gdy pieniądze się znajdą, to nadal go nie lubimy, bo „niesmak pozostał”.

Tak było z kontrowersyjną ustawą o ziołolecznictwie. W Internecie zawrzało, wszystkie „zielone” organizacje podniosły rwetes, głosząc, że „brukselski reżim zakazał ziołolecznictwa”. Nikt nie przeczytał tekstu ustawy, która wręcz przeciwnie – ma umożliwić sprzedaż ziół w aptekach i wprowadzić ziołolecznictwo do medycyny konwencjonalnej. Nikomu nie zabrania zbierania ani legalnego sprzedawania ziół, wprowadza jedynie minimalne wymogi jakości dla produktów, które mają nosić nazwę „lekarstwa”.

Aby jednak było zabawniej, do opery jęków dołączają też środowiska, które zwykle zwalczają „ekoterrorystów” (wspaniale paranoidalne określenie). Aktualnie wszyscy żyjemy aferą „jajkową”. W czasach, kiedy co kilka dni publikowane są zatrważające wyniki badań jakości pożywienia sprzedawanego w hipermarketach, oburza nas informacja o … podniesieniu standardów. Za ograniczenie naszej wolności uważamy prawo, które wymusza na producentach, aby zagwarantowali hodowanym zwierzętom nieco lepsze warunki i w konsekwencji przestali nas karmić śmieciami.

Tutaj załamują się trochę wizje zwolenników wolnego rynku, którzy wierzą w to, że mądry konsument sam wybierze dobrą jakość. Okazuje się, że ludzie wolą kupować na przykład szynkę faszerowaną wodą, hormonami i chemikaliami, byle była tania. Co tanie, to dobre.

Nie czuję się ograniczany przez te nowe normy bezpieczeństwa. Tak samo, jak nie ogranicza mnie zakaz przechodzenia przez ulicę na czerwonym świetle, obowiązkowa szczepionka albo nakaz wysłania dziecka do szkoły.

Dajmy jednak na to, że popadnę w negatywizm i odrzucę UE jako pastwisko dla otyłych urzędników, szwedzki stół dla kombinatorów rozkradających dotacje lub jako dyktaturę ograniczającą wolność obywateli do głupich i niebezpiecznych zachowań – na przykład gmerania gwoździem w uchu lub skoków bungee na gumce od majtek …

Nawet wtedy Unia zachowałaby jedną ważną zaletę – rolę uniwersalnego, jasno określonego winowajcy dla wszystkich zgorzknialców bez względu na światopogląd i przekonania polityczne. Dajcie dziecku zajęcie, to nie nabroi. Dopóki zakute, radykalne łby mają wspólnego chłopca do bicia, możemy spać spokojnie.

Wciągający, przekorny romans na tle globalnej katastrofy. Ewan McGregor i Eva Green tracą zmysły w przenośni i dosłownie.

Kucharz luksusowej londyńskiej restauracji, sympatyczny bawidamek, spotyka Susan, która pracuje w laboratorium epidemiologicznym i nie daje się omamić jego sztuczkom. Stopniowo odkrywają swoje słabe strony, w czym pomaga im plaga nieznanej choroby, odbierającej ludziom najpierw węch, a później pozostałe zmysły.

Zwiastunem kolejnej fazy jest wybuch niekontrolowanych emocji – czułości, gniewu, sentymentu. Na chorobę nie ma lekarstwa, nikt nie wie, jak będzie rozwijała się dalej, społeczeństwo sypie się doszczętnie.

Bezbłędny warsztat i świetny klimat pozwalają rozwinąć skrzydła jednej z najbardziej oryginalnych historii miłosnych ostatnich czasów. To film niebanalny i ambitny, rozgrywający na planie apokalipsy szczery, kameralny dramat. Myślałem, że takie kino już wymarło, ale – jak widać – czasami pomyłki mogą być całkiem przyjemne.

Jesteśmy spaczeni przez fakt, że nasz własny system więzienny leży i kwiczy. Uważamy, że zakład karny (jak sama nazwa wskazuje) powinien karać, nie ruszają nas raporty o przemocy w więzieniach. Nabroili, to niech teraz cierpią. I taki system mógłby mieć sens, gdyby był konsekwentny i precyzyjny. Tyle, że nie jest.

Zakłady karne powinny teoretycznie albo odciąć ludzką zakałę na stałe, albo przerobić ją na porządnego obywatela, tymczasem nie robią ani jednego, ani drugiego. Nie karzą, nie odstraszają i – co najgorsze – nie resocjalizują. Wręcz przeciwnie, tworzą wspaniały program kliencki, który sprawia, że goście chętnie wracają w ich progi.

Recydywa w czeskich więzieniach osiąga 47 procent, a w przypadku zabójstw aż 58 procent. Co drugi wypuszczony morderca zabija ponownie! Niektóre państwa radzą sobie z tym problemem w starotestamentowy sposób – wywlec za miasto i kamieniem go. Każdy wie, że wizja egzekucji zniechęci łajdaków do zbrodni. Mało kto wie, że to po prostu nie działa. W Stanach Zjednoczonych, w których kara śmierci ma swoją bogatą tradycję, poziom recydywy wynosi aż 60 procent.

Skoro nie skutkują ani kary, ani groźby, to co z tym fantem? Odpowiedź zna kilka państw skandynawskich, które uwierzyły w to, że dużą część skrzywionych zbirów można naprawić, wyprostować. Twierdzą, że przestępcę trzeba pogłaskać, nakarmić, pozwolić mu zagrać w tenisa w klimatyzowanej sali i przydzielić osobistego wychowawcę, który pokaże mu, że warto żyć jak człowiek.

Przesłodzony, idealistyczny bełkot? Być może – ale co z tego, skoro dzięki niemu w Norwegii recydywa osiąga poziom zaledwie 20 procent. Cztery piąte więźniów nie wraca już za kratki, chociaż nikt ich nie straszy śmiercią, kamieniołomem ani mniej lub bardziej dobrowolnymi intymnościami z innymi więźniami tej samej płci. Luksusowe więzienia na północy Europy zioną pustką.

W Czechach i w Polsce na 100.000 obywateli przypada przeszło 200 więźniów. W Stanach jest ich już ponad 700. W Danii, w Szwecji, w Norwegii – dziesięciokrotnie mniej.

Jakiś czas temu Czesi rozważali nowy sposób na rozwiązanie problemu przepełnionych więzień. Oczywiście pomysł ten nie miał, broń Boże, polegać na żadnej radykalnej reformie, ale na … zbiorowej amnestii. To tylko kwestia czasu, aż ktoś znowu wróci do tej koncepcji.

Jeżeli nigdy nie rozważaliście kupna kałasznikowa, to teraz nadchodzi odpowiedni moment. Ja zamierzam marzyć o reniferach i zorzy polarnej w zaciszu gniazda snajperskiego na moim balkonie.

Na początek podsumujmy – kim jest Lana? To 25-letnia piękność o satynowym, hipnotyzującym głosie zmęczonej wokalistki barowej w luksusowym hotelu; inteligentna córka milionera, traktująca karierę nie jako prezent kupiony przez tatusia, ale jako bardzo osobisty monolog z odbiorcami; jeszcze w 2008 roku śpiewała pod pseudonimem Lizzy Grant. Wtedy po raz ostatni występowała „w cywilu”, w kilka miesięcy później pojawia się Lana Del Rey – połączenie femme fatale i kruchej alternatywnej wokalistki, kobiety Bonda z introwertyczną dziewczyną z sąsiedztwa.

To właśnie ta tajemnicza mikstura pociąga krytyków i fanów. W Internecie pojawiło się kilka filmów z koncertów – wnikliwy obserwator zauważy, że młoda wokalistka nie czuje się na scenie pewnie, zachowuje się nieśmiało, a nawet niezręcznie. Tak, jakby jej wizerunek sceniczny został wykonany na wyrost.

Lana Del Rey nie jest jednak kolejną pustą gwiazdką muzyki pop, która zrobi wszystko, aby przeforsować sobie drogę na duże sceny. Z wywiadów wynika, że Lana dużo czyta (i nakłania do tego swoich fanów), ale też targają nią wątpliwości i kompleksy. W rozmowie dla MySpace stwierdziła, że zawsze pociągała ją wizja kreowania życia jako dzieła sztuki.

Dość jednak o otoczce, rzućmy uchem na to, co pojawiło się na najnowszym, drugim z kolei albumie. Trudno umiejscowić muzycznie to, co dzieje się na przestrzeni tych  piętnastu piosenek. Całkowicie wbrew trendom nie ma żadnych nawiązań do sceny r’n’b – nawet w subtelny, „biały” sposób, dzięki któremu wywalczyły swoje pozycje Adele czy Amy Winehouse. Inspiracje elektroniczne zaledwie lekko koloryzują szczegóły, jednak poza tym całe pole należy do aranżacji smyczkowych, suchych gitar i damskich chórków rodem z lat 50tych. Całkiem możliwe, że inspiracja pochodzi z filmów Davida Lyncha, które wokalistka bezkrytycznie podziwia.

Podobnie ma się rzecz z wokalem – próżno tu szukać szufladki. Jako swoich idoli Del Rey wymieniła Elvisa Presleya i Kurta Cobaina. Co za kombinacja! Dzięki chłodnemu, jakby lekko spóźniającemu się wokalowi Del Rey porównywana jest do Nancy Sinatra. Trudno się nie zgodzić, słuchając na przykład tytułowego utworu płyty lub kompozycji „Video Games” lub „Dark Paradise”. W niektórych utworach („Blue Jeans”, „Lucky Ones”) leciutko przebrzmiewa barwa głosu Kate Bush. Być może komuś przypomni się też Tanita Tikaram. Bezradnie rozkładam ręce.

Płytę „Born To Die” należy docenić nie tylko ze względu na kawał solidnie wykonanej roboty, ale też za odwagę artystyczną. Lana Del Rey nie poszła na łatwiznę – i od kilku miesięcy zbiera za to zasłużony plon, aktualnie wspięła się na pierwsze miejsce list już w 14 krajach. Oby przy tym przyspieszeniu nie spaliła się w stratosferze.

Posłuchaj, jeśli lubisz : Nancy Sinatra, PJ Harvey, Imogen Heap

Warto spróbować : Born To Die, Off To Races, National Anthem 

Czytelnicy wyśmiewali poszczególne punkty instrukcji – „nie kucać z nogami na desce”, „wrzucać zużyty papier do klozetu” … A moja głowa z każdą minutą pęczniała od przykładów na to, jak każdy z nas może wyjść na buraka w trakcie zagranicznego wyjazdu.

Nie wiem, skąd bierze się w nas przekonanie o tym, że nie tylko nasze priorytety i wierzenia, ale nawet sposób jedzenia lub wychodzenia w krzaczki jest jedyną kulturalną opcją. Człowiek Zachodu bezradnie drapie się w głowę, gdy ma skorzystać z tureckiej, kucanej toalety albo wyrzucić papier toaletowy do kosza, aby nie zapchać wąskich rurek w śródziemnomorskich hotelach.

Tak, jakby nasze WC było odwiecznym wynalazkiem. W „Gronach gniewu” Steinbeck opisuje scenę, w której dzieci farmerów z Oklahomy pierwszy raz spotykają się z klozetem – pociągają za sznurek i z przerażeniem czmychają, wystraszone przez dźwięk spłukiwania. To nie średniowieczna ciemnota, ale lata 30. XX wieku.

Niedawno myłem ręce w łazience dworca w marokańskim Fezie. Pod ścianą stało ozdobne korytko z rzędem kurków do nalewania wody. W pewnym momencie do pomieszczenia wparował amerykański turysta i stanął pod ścianą z zamiarem potraktowania korytka jako pisuaru. Krzyknąłem na niego, mężczyzna uświadomił sobie swój błąd i zniknął w kabinie. Za kilka sekund weszło trzech muzułmanów i podeszło do korytka, by obmyć w nim stopy przed wejściem do sali modlitw, umieszczonej tuż obok.

Polski globtroter Tomek Michniewicz opisywał z kolei zderzenie zwyczajów kulinarnych. Podczas podróży przez Azję Południowo-Wschodnią został zaproszony na kolację – po godzinie obżarstwa konał z przejedzenia, ale wymiatał grzecznie każdy kolejny przyniesiony talerz. Tak, jak uczyli go w domu. I pewnie by pękł, gdyby w końcu nie przypomniał sobie, że sygnałem do zakończenia uczty jest pozostawienie resztek dania na talerzu. Zanim to nastąpi, pusty talerz sygnalizuje, że gość jest nadal głodny i trzeba przynieść więcej.

Słyszałem historyjki o biznesmenach, którzy stracili wielomilionowe kontrakty, ponieważ w trakcie rozmowy handlowej z Arabem przełożyli nogę przez nogę i pokazali rozmówcy podeszwę buta, obrażając go śmiertelnie. Niektórzy z was być może pamiętają wpadkę prezydenta Busha w Indiach, kiedy to pomachał do zgromadzonych lewą ręką – ta jest w wielu krajach używana wyłącznie do podcierania „dolnych pleców”, a więc łatwo sobie wyobrazić, co taki gest oznaczał dla miejscowych.

Warto pamiętać o podobnych sytuacjach, zanim zaczniemy wyśmiewać nieporadnych dziwaków z zagranicy. Minęło już ponad 500 lat od rozpoczęcia ery wielkich odkryć geograficznych. Może przyszła już pora na to, abyśmy przestali postrzegać cudzoziemców jako półzwierzęta, które trzeba ucywilizować?

Wiem, że ta cała ACTA pewnie wyłazi wam już bokiem. I bardzo dobrze. Oznacza to, że nie spełniły się paranoidalne wizje tych, którzy uważają, że jesteśmy tylko bezsilnymi owcami sterowanymi przez polityków.

Zabawne, że ludzie mogą pokornie znosić brak chleba i środków do życia, ale są w stanie poruszyć niebo i ziemię, gdy ktoś odważy się tknąć ich zajęć wolnoczasowych. Zauważcie, że nie ma żadnych masowych protestów przeciwko korupcji lub nowym podatkom. Za to Rosjanie w czasie pierestrojki oburzyli się, gdy Gorbaczow zabrał im wódkę, a Czesi wpadli niedawno w popłoch, gdy zaczęła szerzyć się pogłoska, że Unia Europejska zakaże im organizowania tradycyjnego świniobicia. Teraz masy ruszyły na ulice, aby protestować przeciwko … no właśnie, przeciwko czemu?

W sumie nikt nie wie. Umowy ACTA nie czytali ani posłowie, którzy za nią głosowali, ani większość protestujących. Karygodnym błędem był nie tylko brak konsultacji tak ważnej umowy ze społeczeństwem, ale też embargo informacyjne w oficjalnych mediach, które do ostatniej chwili informowały tylko o atakach hackerów, omijając wielkim łukiem temat samej umowy. Już chociażby z tego powodu Internet może świętować triumf, błyskawiczne dostawy najnowszych informacji potwierdziły jego status jedynego prawdziwie wolnego medium. Medium, o które warto walczyć.

Na ulicy jednak nie widać bloggerów ani niezależnych żurnalistów, którzy obawiają się inwigilacji. Stoją za to ludzie z transparentami typu „Nie zabierajcie mi mojego porno”. Większość uczestników demonstracji nie martwi się o wolność słowa, ale o własne dyski zapchane nielegalnie pobranymi grami i serialami. Pomijam fakt, że – parafrazując powiedzonko o samogwałcie – „Każdy kiedyś coś nielegalnie ściągnął. A ten, kto zaprzecza, ten ściąga do dzisiaj”.

Pod znakiem zapytania stoi rola kapryśnej, „niezorganizowanej organizacji” Anonymous. Oprócz niewątpliwych sukcesów, do których należy zaliczyć nagłośnienie całej sprawy, chlubi się także szczeniackimi wybrykami – bo tak należy oceniać ataki na rządowe strony internetowe, których nikt nie odwiedza jak rok długi. O ile jednak Anonymousi nie zafundowali na razie prawdziwej rewolucji, to trzeba przyznać, że sami w sobie stanowią rewolucyjny, nowy model reakcji społecznej. Czy tak będzie wyglądała przyszłość demokracji? Czy już za niedługo rzeczywiście zmusimy polityków do ponoszenia odpowiedzialność za swoje decyzje i do prowadzenia pokornego dialogu z wyborcami?

Po długich stuleciach dyktatur ideologicznych i religijnych czujemy się w wolnym społeczeństwie jak zwierzę zerwane z postronka. Co teraz zrobić? Jak zapewnić sobie bezpieczeństwo, a jednocześnie nie przywiązać się na nowo?

Za dużo pytań? Za dużo wątpliwości? Spokojnie, mamy teraz niepowtarzalną okazję do tego, by je wyjaśnić. Jedną po drugiej. Podnieśmy dumnie owcze łby.

Kot w pustym mieszkaniu

Wisława Szymborska

Umrzeć – tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś sie tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
O żadnych skoków pisków na początek.

Reż. David Fincher, USA 2011

Autorska adaptacja książki Stiega Larssona, a może szablonowa hollywoodzka przeróbka szwedzkiego filmu sprzed dwóch lat? Czy najbardziej wyczekiwany film pierwszego kwartału spełnił oczekiwania? I tak, i nie.

Nie będę zanudzał szczegółami fabuły – miłośnicy kryminałów Larssona znają wszystkie na pamięć, pozostałym widzom mógłbym zepsuć kilka niespodzianek. W ogólnym zarysie – dziennikarz Mikael Blomkvist (Daniel Craig) zostaje oskarżony o zniesławienie, więc bez wielkich oporów przyjmuje zlecenie bogatego biznesmena, które umożliwi mu zamknąć się na dłuższy czas z dala od zgiełku dużego miasta. Blumkvist ma za zadanie rozwiązać zagadkę dziewczyny, która w latach 60tych znikła bez śladu z odizolowanej wyspy. Na wyspie do dzisiaj mieszka większość członków jej rodziny, którzy byli na wyspie także w dniu tajemniczych wydarzeń.

Blomkvist bierze do pomocy młodą hackerkę Lisbeth (Rooney Mara), wspólnie odkrywają serię morderstw i powoli zbliżają się do mordercy – a morderca do nich.

Od razu trzeba przyznać, że twórcy wcześniejszej adaptacji musieli stoczyć nierówną walkę z budżetem i środkami nieporównywalnie mniejszymi od tych, które miał do dyspozycji Fincher. Pomimo tego ograniczenia wywiązali się ze swojego zadania bez zarzutu. Niektórzy widzowie dopatrywali się nawet w nowym filmie Finchera kradzieży wielu pierwotnych rozwiązań.

Niekoniecznie. Problem polega na tym, że skandynawska wersja korzystała z narzędzi, które wprowadził do dreszczowców właśnie David Fincher – chociaż więc bardzo przyzwoicie operuje ona filtrami kolorowymi i umiejętnie wykorzystuje monotonną muzykę do budowania atmosfery, to mimo wszystko blaknie w porównaniu z wersją, którą wycyzelował Mistrz.

Ale i sam mistrz nie jest bez winy. Fincher nakręcił film precyzyjny, chirurgicznie chłodny, świetnie wpasowujący się w klimaty prozy Larssona. Dużo miejsca poświęcił szczegółowemu naszkicowaniu Lisbeth, jej relacji z Blumkvistem, bynajmniej jednak nie potraktował po macoszemu pozostałych postaci. Widz w każdej chwili bardzo dobrze wyczuwa motywacje każdej z nich i widzi przejrzyście ich zmiany, co jest nie lada osiągnięciem.

W kilku miejscach Fincher poradził sobie z gradacją i kulminacją poszczególnych scen o wiele lepiej, niż Szwedzi. Ale fakt faktem – tak naprawdę nie stworzył tym razem nowej jakości, nie dodał zwyczajowych smaczków. Film na pewno nie jest kolejną, szablonową adaptacją, ale też nie jest tworem artysty, indywidualisty.

„Dziewczyna z tatuażem” to bez dwóch zdań jeden z najlepszych thrillerów ubiegłego roku. Finchera, jako jednego z najlepszych reżyserów ubiegłych dwóch dekad, mimo wszystko stać na więcej.

Trafiłem ostatnio na trzech osobników, którzy naruszyli moje procesy trawienne poprzez bezczelne przetapianie swojej niegodziwości w cnotę.

Najpierw wychylił rogi Julian Assange, założyciel portalu WikiLeaks, samozwańczy męczennik w walce o wolność słowa. Assange od kilku lat więcej mówi niż robi, „ujawniając” najczęściej fakty banalne lub powszechnie znane. Długo wydawało się, że można go nazwać co najwyżej konformistą, skoro odważa się podkradać informacje demokratycznym państwom, nie tykając dyktatur i reżimów. Okazuje się jednak, że jest o wiele gorzej. Assange pomógł wydać białoruskich opozycjonistów w ręce Łukaszenki i z premedytacją ujawnił Talibom informacje o Afgańczykach współpracujących z USA. Wojownik o demokrację z krwią na rękach.

Kolejnym takim typem jest jeden z braci Mašínów, którzy wywołują kontrowersje już od ponad pół wieku. Przez jednych uważani są za antykomunistycznych partyzantów, przez innych – za pospolitych rzezimieszków, którzy mordowali bezbronnych ludzi i wykorzystywali zrabowane pieniądze na prywatne zakupy.

Josef Mašín w jednym z wywiadów potępił obchody rocznicy śmierci Jana Palacha, który w 1969 roku dokonał aktu samospalenia w proteście przeciwko inwazji wojsk Układu Warszawskiego. Zdaniem Mašína nie powinniśmy stawiać na piedestał ludzi słabych i niezrównoważonych. Co za czasy! Bandyta mówi nam, że pokojowy protest i ofiara bez nagrody finansowej jest oznaką słabości.

Trzecim antagonistą jest Henri Monfort – człowiek, który przyjechał uczyć Czechów, jak odżywiać się samym powietrzem. Człowiek, który twierdzi, że nasza potrzeba jedzenia została wywołana przez „lobbing producentów żywności” (sic!).

Monfort jest uczniem Jasmusheen, która uszczęśliwiła Zachód tym odkryciem. Tego typu cuda były dotychczas zarezerwowane dla ascetów po kilku dekadach medytacji i umartwiania się, Jasmusheen (w cywilu – Ellen Greve) po kilkunastu latach pracy w branży handlowej i finansowej po prostu doznała oświecenia i przestała jeść.

Kiedy wzięła udział w teście mającym sprawdzić jej zdolności, załamała się po czterech dniach postu, ekipa filmowa znalazła w jej domu kilka lodówek z jedzeniem (zapraszam do lektury artykułu na wikipedii – cytat o chromozomach i mikroskopie to niekwestionowany przebój roku). Kobita i jej uczniowie jeżdżą po świecie i zarabiają kokosy na okłamywaniu ludzi, wcinając ukradkiem kanapki.

Możecie zapytać – co z tego? Przecież każdy ma prawo do trwonienia pieniędzy. Są jednak pierwsze ofiary śmiertelne – czytelnicy, którzy nie byli wystarczająco rozgarnięci, aby dołączyć do kwitnącego biznesu i zagłodzili się na śmierć. Nominacja do Nagrody Darwina.

Jasmusheen poszła jednak o krok dalej, definiując na nowo pojęcie cynizmu i bezduszności. Mianowicie zaproponowała organizacjom humanitarnym, że pomoże im  rozwiązać problem głodu w Afryce. Wyobraźcie sobie jak asfaltowo czarne musi być sumienie takiego człowieka. Zjada rano jajecznicę z bagietką, a potem idzie do afrykańskiej wioski przekonywać umierające dzieci, aby przestały się wygłupiać i udawać, że są głodne.

Dobrze, że możemy przynajmniej wykorzystać takie ludzkie padalce do podniesienia własnej samooceny, kiedy zrobimy coś nie tak – jesteśmy niemili dla swoich bliskich, nie pomożemy staruszce przejść na drugą stronę ulicy, ukradniemy komuś sprzed nosa miejsce parkingowe.

Zawsze możemy się wtedy pocieszać, że to pikuś, że są na tej ziemi kanalie, o których nie śniło się filozofom.