DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

EBEN – HEAD IN THE CLOUDS★★★½☆ – 7/10

2026-11-08T11:46:15.743+01:00

EBEN – HEAD IN THE CLOUDS

Keurig volgens het draaiboek. Maar waar blijft de verrassing?

★★★½☆ – 7/10

Soms hoor je een nummer waarvan je onmiddellijk begrijpt waarom het gemaakt is.

Een aantrekkelijke melodie. Een prettig elektronisch ritme. Een toegankelijke productie en precies genoeg emotie om de luisteraar bij de les te houden.

Alles klopt.

En dat is meteen het probleem.

EBEN heeft met Head In The Clouds een aardige elektronische popsingle afgeleverd. Maar wel eentje die keurig volgens het draaiboek verloopt.

De single beweegt zich op het terrein van melodieuze house en moderne dancepop.

En laat ik duidelijk zijn: daar heb ik helemaal niets op tegen.

Ik ben opgegroeid met de synthesizers van Depeche Mode, Pet Shop Boys en New Order. Elektronische muziek hoeft mij dus niet meer overtuigd te krijgen.

Maar ik verwacht wel iets.

Een verrassende melodie.

Een onverwachte wending.

Of een moment waarop de muziek ineens onder mijn huid kruipt.

Bij Head In The Clouds lijkt het aanvankelijk de goede kant op te gaan.

De elektronische sfeer is aangenaam, de productie klinkt verzorgd en het nummer heeft voldoende ritmische aantrekkingskracht.

Niets mis mee.

Sterker nog, ik merk dat ik best enthousiast begin te worden.

Maar naarmate het nummer vordert, gebeurt er iets merkwaardigs.

Of eigenlijk gebeurt er juist te weinig.

De muzikale ontwikkeling blijft wat voorspelbaar en de aanvankelijke aantrekkingskracht begint langzaam af te nemen.

Het nummer vlakt af.

En dat is jammer.

Want de ingrediënten zijn aanwezig om er iets bijzonders van te maken.

Een wat donkerdere elektronische onderlaag had geholpen. Een spannendere overgang. Of een melodische uitbarsting die de compositie ineens naar een hoger niveau tilt.

Maar EBEN kiest vooral voor de veilige route.

Het doet me denken aan een vliegtuig dat keurig opstijgt, een prachtige hoogte bereikt en vervolgens besluit dat verder vliegen eigenlijk niet nodig is.

We hangen lekker in de wolken. Maar waar gaan we naartoe?

Dat is voor mij het verschil tussen aangename elektronische muziek en een werkelijk sterke single.

Neem CHVRCHES.

Die band begrijpt hoe je een elektronische compositie laat groeien naar een refrein dat je werkelijk bij de keel grijpt.

Of denk aan de Pet Shop Boys, die zelfs achter een ogenschijnlijk eenvoudige dancebeat vaak een melancholische verrassing verstoppen.

Bij EBEN mis ik net dat extra beetje karakter.

Toch wil ik niet te streng zijn.

Head In The Clouds is absoluut geen slecht nummer.

De productie is degelijk, het ritme werkt en de melodieuze aanpak maakt het gemakkelijk beluisterbaar.

Alleen blijft het bij aangenaam.

En aangenaam is voor mij niet automatisch bijzonder.

Mijn oordeel?

Drieënhalve ster. Een zeven.

Een prima elektronische single die goed begint, maar gaandeweg wat van zijn aantrekkingskracht verliest.

Misschien is dat wel de grootste ironie.

De titel belooft een hoofd in de wolken.

Maar muzikaal blijf ik uiteindelijk toch met beide voeten op de grond.

EBEN volgt keurig het draaiboek. Alleen heeft iemand vergeten er een verrassend einde in te schrijven.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½☆ – 7/10

Plus: prettige elektronische sfeer, toegankelijke melodie en verzorgde productie.

Min: voorspelbare opbouw, te weinig verrassingen en een slot dat aan kracht verliest.

Voor liefhebbers van: melodieuze house, BUNT., Lost Frequencies en toegankelijke elektronische pop.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Commercieel toegankelijk, met een herkenbare dancesound.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆ – Een mogelijke binnenkomer, maar geen directe kandidaat voor de top vijf.

Eindoordeel: Een aangename elektronische single die volgens het vertrouwde draaiboek verloopt, maar juist daardoor de echte spanning mist.

Het hoofd in de wolken, de productie keurig op orde. Alleen de muzikale verrassing is onderweg ergens uitgestapt.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/QOGO3zM6qq4?si=SLeP0UrNV4NLXBhx

DUCTAPE – D.E.R.T★★★★½ – 9/10

2026-11-08T11:31:58.854+01:00

DUCTAPE – D.E.R.T.

Zwart, gothic en heerlijk jaren tachtig. Alsof The Cure en Depeche Mode samen een donkere kelder hebben gehuurd.

★★★★½ – 9/10

Sommige nummers hebben maar een paar seconden nodig om me volledig mee te nemen naar de jaren tachtig.

En dan bedoel ik niet de vrolijke jaren tachtig van Wham!, schoudervullingen en Olivia Newton-John.

Nee.

De zwarte jaren tachtig.

De tijd van The Cure, Siouxsie and the Banshees, Clan of Xymox en de donkere kant van Depeche Mode.

En precies in die wereld voel ik me bij D.E.R.T. van Ductape onmiddellijk thuis.

Wat een heerlijke duisternis!

Ductape is een Turks darkwaveduo dat de sfeer van gothic rock, postpunk en new wave opnieuw tot leven brengt.

En gelukkig niet op een manier die klinkt alsof iemand een oude cassetteband heeft afgestoft.

Dit klinkt vertrouwd, maar beslist niet versleten.

De donkere elektronische klanken, de voortstuwende ritmes en die onheilspellende sfeer zorgen voor een muzikale combinatie waar ik bijzonder gevoelig voor ben.

Hier geen vrolijk refrein dat speciaal is geschreven om op TikTok te belanden.

Geen producer die iedere scherpe rand heeft weggepoetst.

En al helemaal geen muzikale glimlach die door een marketingafdeling is goedgekeurd.

Nee, Ductape kiest voor zwart. Pikzwart.

En daar hou ik van.

Wat me aanspreekt, is de spanning tussen de koude elektronica en de menselijke emotie.

Dat is precies wat de beste new wave uit de jaren tachtig zo bijzonder maakte.

De muziek kon afstandelijk klinken, maar ondertussen zat er een enorme gevoelswereld achter.

Denk aan A Forest van The Cure.

Of de vroege, donkere composities van Depeche Mode.

Muziek die je niet probeert op te vrolijken, maar waarin je je toch bijzonder prettig kunt voelen.

Vreemd eigenlijk. Hoe donkerder de muziek, hoe vrolijker ik soms word.

Ductape begrijpt dat gevoel uitstekend.

De sfeer is dreigend, maar de ritmische energie maakt het nummer tegelijk aantrekkelijk en meeslepend.

Ik hoor ook raakvlakken met Lebanon Hanover en Boy Harsher.

Maar vooral die heerlijke gothic new wave die in de jaren tachtig zijn hoogtijdagen beleefde.

Toch is er één kleine kanttekening.

De muzikale invloeden zijn behoorlijk duidelijk.

Ductape probeert het genre niet opnieuw uit te vinden.

En soms zou ik graag een onverwachte wending horen die het nummer nog iets verder boven zijn voorbeelden uittilt.

Maar eerlijk gezegd?

Dat kan me vandaag bijzonder weinig schelen.

Want waar ik bij sommige moderne synthpop vooral gladheid en voorspelbaarheid hoor, krijg ik hier precies wat ik zoek.

Karakter.

Spanning.

Duisternis.

En een ritme dat onder mijn huid kruipt.

Mijn oordeel?

Viereneenhalve ster. Een negen.

Een heerlijke ontdekking voor iedereen die de donkere new wave uit de jaren tachtig nog altijd een warm hart toedraagt.

Of eigenlijk een zwart hart.

Ductape klinkt alsof de jaren tachtig nooit zijn afgelopen. En wat mij betreft hoeft dat voorlopig ook helemaal niet.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: donkere gothic sfeer, sterke ritmische energie en heerlijke jaren-tachtig-new-wave.

Min: de invloeden zijn duidelijk herkenbaar; muzikaal niet volledig vernieuwend.

Voor liefhebbers van: The Cure, Depeche Mode, Clan of Xymox, Siouxsie and the Banshees, Lebanon Hanover en Boy Harsher.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de hoogste regionen.

Eindoordeel: Een duistere, meeslepende darkwavesingle die bewijst dat de zwarte kant van de jaren tachtig nog altijd springlevend is.

Zwart? Ja. Gothic? Absoluut. Somber? Misschien. Maar verdorie, wat word ik hier vrolijk van!

9/10 – VIERENEENHALVE STER.

https://youtu.be/380-H8IqaR0?si=iRt3EZ0ABvx1xlhr

MIDNIGHT GENERATION – BE MY LOVER★★★★½ – 9/10

2026-11-08T11:25:43.535+01:00

MIDNIGHT GENERATION – BE MY LOVER

Überkitsch uit de jaren tachtig. En verdorie, wat is dit lekker!

★★★★½ – 9/10

Soms moet je als serieuze muziekliefhebber gewoon even je principes overboord gooien.

Want daar is Be My Lover van Midnight Generation.

En werkelijk alles aan dit nummer schreeuwt jaren tachtig.

De synthesizers. De romantische uitstraling. De schaamteloze disco. En vooral die heerlijke muzikale overdaad.

Überkitsch!

Maar jongens, wat is dit lekker!

Midnight Generation komt uit Mexico en maakt een bijzondere combinatie van disco, funk en elektronische pop.

Een band die duidelijk niet bang is voor nostalgie.

Sterker nog: volgens mij hebben deze mannen ergens een tijdmachine gevonden en zijn ze rechtstreeks naar 1985 gereisd.

En gelukkig hebben ze de synthesizers meegenomen.

Be My Lover roept bij mij onmiddellijk herinneringen op aan de hoogtijdagen van de elektronische popmuziek.

Een beetje Pet Shop Boys.

Een flinke scheut Giorgio Moroder.

Een vleugje Daft Punk.

En ergens hoor ik zelfs iets van de uitbundige romantiek van The Sound of Arrows.

Alsof een discobal verliefd is geworden op een synthesizer.

En daar vervolgens een liedje over heeft geschreven.

Wat me vooral aanspreekt, is dat Midnight Generation die ouderwetse popromantiek helemaal niet probeert te verbergen.

Geen ironische knipoog om te laten merken dat ze eigenlijk veel te intelligent zijn voor zulke muziek.

Nee, ze omarmen de kitsch.

En precies daardoor werkt het.

Want goede popmuziek hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn.

Soms wil ik gewoon een heerlijke melodie, een aanstekelijk ritme en een sfeer waarin alles even mooier lijkt dan de werkelijkheid.

Dat is geen muzikale zwakte. Dat is popplezier.

Natuurlijk kun je zeggen dat het allemaal weinig vernieuwend is.

En daar zit iets in.

Midnight Generation vindt de elektronische pop niet opnieuw uit.

Maar dat hoeft ook niet.

De band begrijpt iets wat veel hedendaagse producers lijken te vergeten: een goede groove en een sterke melodie zijn belangrijker dan de nieuwste technische snufjes.

En waar La Roux me onlangs met Night Vision juist teleurstelde door een wat gladde, veilige productie, heeft deze retrobenadering voor mij veel meer charme.

Het verschil?

Midnight Generation klinkt alsof de band oprecht plezier heeft in die ouderwetse overdaad.

Toch geef ik geen tien.

Daarvoor leunt Be My Lover iets te nadrukkelijk op bekende muzikale ingrediënten.

De verrassing zit vooral in hoe onweerstaanbaar die worden gecombineerd, niet in een compleet nieuw geluid.

Maar eerlijk gezegd kan me dat vandaag weinig schelen.

Want ik merk dat ik glimlach.

Dat mijn voet begint mee te bewegen.

En dat ik het nummer na afloop onmiddellijk opnieuw wil horen.

Mijn oordeel: viereneenhalve ster. Een negen.

Een heerlijk nostalgische discosingle die schaamteloos flirt met de jaren tachtig.

En daar ben ik bijzonder gevoelig voor.

Midnight Generation maakt geen muziek voor mensen die bang zijn voor kitsch. Dit is muziek voor mensen die weten dat een beetje overdreven romantiek soms precies is wat het leven nodig heeft.

De discobal mag weer aan.

En graag een beetje fel.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: heerlijke retrosfeer, aanstekelijke discofunk, romantische synthpop en onweerstaanbaar muzikaal plezier.

Min: weinig vernieuwend en soms wel héél nadrukkelijk jaren tachtig.

Voor liefhebbers van: Pet Shop Boys, Giorgio Moroder, Daft Punk, The Sound of Arrows en Empire of the Sun.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de hoogste regionen.

Eindoordeel: Schaamteloze jaren-tachtigkitsch, maar met zoveel charme en muzikaal plezier dat ik er volledig voor val.

Überkitsch? Absoluut. Maar sommige muzikale guilty pleasures verdienen helemaal geen schuldgevoel.

https://youtu.be/Dm3CEJbhjz4?si=nxL_b-raRN5viO6y

KLANGKUENSTLER & LUVRE47 – FRIEDEN★★½☆☆ – 5/10

2026-11-08T11:17:26.074+01:00

KLANGKUENSTLER & LUVRE47 – FRIEDEN

Een muzikale mokerslag op zondag. Mag het misschien een tandje minder?

★★½☆☆ – 5/10

Zondagochtend.

Een kop koffie. De krant op tafel. Buiten is het rustig en ik ben nog niet helemaal wakker.

En dan zet ik Frieden op van Klangkuenstler en LUVRE47.

Nou, goedemorgen!

Binnen de kortste keren heb ik het gevoel dat iemand een complete Berlijnse technoclub in mijn woonkamer heeft gebouwd.

Inclusief geluidsinstallatie.

En zonder vergunning.

Klangkuenstler staat bekend om zijn compromisloze, harde techno. Samen met de Duitse rapper LUVRE47 levert hij met Frieden een behoorlijk stevige muzikale confrontatie af.

En laat ik meteen duidelijk zijn: ik heb helemaal niets tegen stevige elektronische muziek.

Integendeel.

Depeche Mode, Front 242, Nitzer Ebb en de stevigere kant van Editors kunnen mij uitstekend bekoren.

Maar er is voor mij een verschil tussen muzikale spanning en muzikale overrompeling.

En bij Frieden overheerst vooral dat laatste.

De beat dendert voort, de elektronische geluiden zijn onverbiddelijk en de Duitse rap voegt een rauwe, bijna agressieve energie toe.

Het klinkt industrieel.

Donker.

Onrustig.

Alsof een vrachtwagen vol synthesizers met hoge snelheid door een verlaten fabriekshal rijdt.

En niemand heeft de remmen gecontroleerd.

Toch begrijp ik de aantrekkingskracht.

Dit is muziek die gemaakt lijkt voor een donkere club, met honderden mensen die volledig opgaan in het ritme.

Daar kan die compromisloze energie ongetwijfeld indrukwekkend zijn.

Maar thuis, op een rustige zondag?

Nee, dank je.

Wat ik vooral mis, is een melodie die me werkelijk raakt.

Een onverwachte muzikale wending.

Een moment waarop de harde elektronische buitenkant plaatsmaakt voor iets kwetsbaars.

Want juist die tegenstelling maakt donkere elektronische muziek voor mij interessant.

Neem Depeche Mode.

Die band kan behoorlijk dreigend klinken, maar achter de elektronica schuilt bijna altijd een sterke compositie.

Bij Frieden hoor ik vooral de kracht van het ritme.

En eerlijk gezegd is dat voor mij niet voldoende.

Ook de titel vind ik opmerkelijk.

Frieden betekent vrede.

Een behoorlijk vreedzame titel voor muziek waarbij mijn koffiekopje bijna van tafel trilt.

Misschien zit daar juist de bedoeling achter: onrust en confrontatie in plaats van muzikale geruststelling.

Maar het blijft een stijl die me niet volledig weet te overtuigen.

Mijn oordeel?

Tweeënhalve ster. Een vijf.

Niet omdat Klangkuenstler en LUVRE47 hun vak niet verstaan.

De productie heeft kracht, de energie is enorm en de uitvoering is compromisloos.

Maar ik zoek in muziek meer dan alleen intensiteit.

Ik wil ook geraakt worden.

En bij Frieden voel ik vooral de behoefte om het volume wat lager te zetten.

Klangkuenstler en LUVRE47 noemen het Frieden. Mijn buren noemen het waarschijnlijk een reden om de politie te bellen.

Misschien moet ik het vrijdagavond om twee uur 's nachts nog eens proberen.

Maar op zondagmorgen?

Geef mij maar The Slow Show.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★½☆☆ – 5/10

Plus: krachtige elektronische productie, rauwe energie en een compromisloze aanpak.

Min: te overheersend, te weinig melodie en nauwelijks emotionele afwisseling.

Voor liefhebbers van: harde techno, industriële elektronica, Duitse rap en stevige clubmuziek.

INDIE TOP 20-potentie: ★☆☆☆☆ – Voor mijn persoonlijke lijst weinig kans.

Eindoordeel: Een harde, donkere muzikale confrontatie die in een technoclub ongetwijfeld beter tot zijn recht komt dan op mijn rustige zondag.

Frieden betekent vrede. Maar na dit nummer heb ik vooral behoefte aan een wapenstilstand.

5/10 – TWEEËNHALVE STER.

https://youtu.be/uYqPOgUXNCQ?si=HXcyB-SBRm1sw-jR

DUNCAN LAURENCE – HEAL ME★★★★☆ – 8/10

2026-11-07T11:49:23.306+01:00

DUNCAN LAURENCE – HEAL ME

De eerste minuut dacht ik: daar gaan we weer. Maar dan haalt Duncan ineens een muzikale verrassing uit zijn hoge hoed.

★★★★☆ – 8/10

Duncan Laurence.

Ik heb een beetje een ingewikkelde verhouding met zijn muziek.

Natuurlijk, Arcade was prachtig. Een terechte winnaar van het Eurovisie Songfestival in 2019. Een indrukwekkende stem, een mooie melodie en vooral veel emotie.

Maar sindsdien heb ik regelmatig het gevoel dat Duncan muzikaal een beetje op dezelfde plaats blijft staan.

Mooie ballads.

Veel gevoel.

Een piano.

En nog meer gevoel.

En eerlijk gezegd begon ik dat trucje inmiddels wel te kennen.

Dus toen ik Heal Me opzette, dacht ik tijdens de eerste minuut: daar gaan we weer.

Een klassieke opening, gedragen door strijkers en die vertrouwde, kwetsbare stem.

Allemaal keurig verzorgd.

Maar verrassend?

Niet bepaald.

En dan gebeurt er ineens iets!

De muziek verandert van karakter.

De elektronica krijgt meer ruimte en de productie krijgt een donkere, ritmische onderlaag.

Een vleugje triphop!

Kijk, Duncan!

Dát wilde ik nou eens horen!

Plotseling wordt Heal Me veel interessanter.

De combinatie van klassieke strijkers en moderne elektronische ritmes geeft het nummer een spanning die ik bij zijn eerdere werk nogal eens miste.

Ik moet denken aan de sfeervolle elektronica van Massive Attack, de melancholie van London Grammar en de filmische kant van M83.

Niet dat Duncan ineens een triphopartiest is geworden.

Daarvoor blijft de compositie te nadrukkelijk geworteld in de moderne popballad.

Maar de muzikale richting bevalt me uitstekend.

Eindelijk durft hij zijn vertrouwde formule een beetje los te laten.

En het mooie is dat zijn stem daar helemaal niet onder lijdt.

Integendeel.

Die breekbare zang krijgt juist extra betekenis wanneer de muziek donkerder en spannender wordt.

Ook inhoudelijk heeft Heal Me iets te vertellen.

Het nummer gaat over jezelf kwijtraken en iemand vinden die je helpt om de gebroken stukken weer bij elkaar te brengen.

Over liefde, maar vooral ook over opnieuw vertrouwen krijgen in jezelf.

Dat past natuurlijk uitstekend bij Duncan.

Hij heeft altijd al een talent gehad om persoonlijke emoties in toegankelijke popmuziek te verwerken.

Alleen krijgt die emotie hier eindelijk een muzikaal interessantere verpakking.

Toch heb ik nog één bezwaar.

Waarom moet ik bijna een minuut wachten voordat het echt spannend wordt?

De opening had wat mij betreft best iets korter gekund.

En die elektronische sfeer had ik graag nog verder uitgewerkt gehoord.

Misschien zelfs iets donkerder.

Iets gewaagder.

Want juist daar liggen volgens mij nieuwe mogelijkheden voor Duncan Laurence.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Een mooie verrassing van een artiest van wie ik eigenlijk opnieuw een keurige ballad verwachtte.

En dat maakt Heal Me voor mij juist zo aantrekkelijk.

Duncan Laurence begint zoals we hem kennen. Maar gelukkig eindigt hij niet waar hij begonnen is.

En dat is misschien wel zijn grootste muzikale winst.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: verrassende elektronische wending, fraaie strijkers, donkere triphopinvloeden en de sterke zang van Duncan.

Min: de eerste minuut is wat voorspelbaar; de elektronische kant had nog verder mogen worden uitgewerkt.

Voor liefhebbers van: London Grammar, Massive Attack, M83, James Blake en filmische elektronische pop.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Een toegankelijke single met voldoende emotie en een interessante productie.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een serieuze kandidaat voor een mooie notering.

Eindoordeel: Duncan Laurence verrast met een combinatie van klassieke strijkers, kwetsbare zang en een spannende elektronische wending.

De eerste minuut dacht ik: alweer Duncan zoals we hem kennen. Daarna dacht ik: hé, Duncan, waarom doe je dit niet veel vaker?

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/I4ysCjbipbc?si=RYA8KWvzSlttQAxZ

LEON BLANE – WHERE DO WE GO?★★★★½ – 9/10

2026-11-07T11:34:00.735+01:00

LEON BLANE – WHERE DO WE GO?

Geen idee wie Leon Blane is. Maar na twee seconden was ik verkocht!

Leon Blane.

Wie?

Geen idee.

Ik had werkelijk nog nooit van deze man gehoord.

Maar soms heb je maar twee seconden nodig om te weten dat je iets bijzonders hebt ontdekt.

En bij Where Do We Go? was ik na twee seconden verkocht.

Kijk, dát zijn de momenten waarvoor ik iedere week weer door tientallen nieuwe releases worstel.

Want eerlijk gezegd is het muzikale aanbod niet altijd even indrukwekkend. Veel middelmaat, veel voorspelbare producties en artiesten die vooral klinken alsof ze dezelfde producer hebben ingehuurd.

En dan verschijnt ineens Leon Blane.

BAM!

Een elektronische sound die onmiddellijk mijn aandacht trekt. Een gevoel van ruimte, beweging en een heerlijke jaren-tachtigsfeer.

Dit is precies het muzikale terrein waar ik graag rondloop.

Ik moet denken aan de elektronische kant van Depeche Mode, de melodieuze gevoeligheid van Pet Shop Boys en de uitbundige synthpop van CHVRCHES.

Maar Leon Blane heeft ook iets eigens.

Zijn muziek probeert niet alleen indruk te maken met moderne productietechnieken.

Er zit een gedachte achter.

Where Do We Go? draait om een bijzondere vraag: waar horen wij als mensen eigenlijk thuis?

Blane zoekt het antwoord in onze dromen.

Een wereld waarin iedereen terechtkomt, zonder afspraken, grenzen of uitnodigingen.

Een prachtig idee eigenlijk.

Zeker in een tijd waarin de echte wereld vooral druk lijkt met het bouwen van muren en het verzinnen van nieuwe manieren om elkaar dwars te zitten.

De combinatie van elektronische pop en zo'n bijna filosofische gedachte spreekt me enorm aan.

Want ik hou van muziek die twee dingen tegelijk doet.

Je meenemen in een heerlijke melodie.

En je ondertussen iets laten voelen of overdenken.

Dat is precies waarom ik zo van goede synthpop hou.

Bij de beste nummers van Depeche Mode of Pet Shop Boys gebeurt hetzelfde.

Je hoort een aantrekkelijke elektronische compositie, maar achter die synthesizers schuilt vaak melancholie, verlangen of onzekerheid.

En juist die tegenstelling maakt muziek interessant.

Leon Blane lijkt dat uitstekend te begrijpen.

Toch heb ik één bezwaar.

Het nummer duurt slechts tweeënhalve minuut.

Tweeënhalve minuut!

Ik ben net lekker onderweg en dan staat de muzikale eindbestemming alweer voor mijn neus.

Dat had van mij best wat langer mogen duren.

Geef die muzikale ideeën meer ruimte. Laat de sfeer nog even groeien.

Maar misschien is dat ook een compliment.

Want bij middelmatige muziek kijk ik voortdurend hoelang het nog duurt.

Bij Where Do We Go? wil ik juist dat het niet ophoudt.

Mijn oordeel: viereneenhalve ster. Een negen.

Een heerlijke ontdekking van een artiest die ik onmiddellijk op mijn muzikale radar zet.

En natuurlijk ga ik nu ook zijn andere nummers ontdekken.

Want als iemand mij binnen twee seconden weet te overtuigen, verdient hij mijn volledige aandacht.

Leon Blane vraagt: Where Do We Go?

Geen idee, Leon.

Maar als de rest van de reis net zo mooi klinkt als het begin, ga ik graag met je mee.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: onmiddellijke aantrekkingskracht, elektronische sfeer, een intrigerend thema en een frisse muzikale ontdekking.

Min: met 2:32 minuten veel te snel voorbij.

Voor liefhebbers van: Depeche Mode, Pet Shop Boys, CHVRCHES, M83 en melodieuze elektronische pop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de hoogste regionen.

Eindoordeel: Een verrassende ontdekking die bewijst dat je niet altijd een bekende naam nodig hebt om geweldige muziek te vinden.

Leon Blane kende ik niet. Twee seconden later wilde ik alles van hem weten. Dát is de magie van nieuwe muziek.

9/10 – VIERENEENHALVE STER.

https://youtu.be/Eh8BX9f9mq8?si=FKmBP_ZaZUuwtha5

SHEPPARD – FEELS LIKE HEAVEN (2026★★★★☆ – 8/10

2026-11-07T11:28:10.877+01:00

SHEPPARD – FEELS LIKE HEAVEN (2026)

Een beetje The Sound of Arrows, een flinke dosis synthpop en een refrein dat naar de hemel wil.

★★★★☆ – 8/10

Sheppard!

Bij die naam denk ik onmiddellijk aan Geronimo, die aanstekelijke hit uit 2014. Een nummer dat destijds werkelijk overal voorbijkwam. Op de radio, in winkels en waarschijnlijk zelfs bij de plaatselijke tandarts.

Maar met Feels Like Heaven hoor ik een andere kant van de Australische band.

En die bevalt me verrassend goed.

Mijn eerste associatie?

The Sound of Arrows!

Dat Zweedse duo maakte ooit van elektronische pop een soort sprookjeswereld. Grote synthesizers, dromerige melodieën en refreinen die klonken alsof de hemel speciaal voor de gelegenheid een discotheek had geopend.

En precies dat gevoel roept Sheppard bij mij op.

Feels Like Heaven heeft iets uitbundigs en tegelijkertijd iets dromerigs.

De melodie is toegankelijk, de sfeer optimistisch en het geheel heeft die glanzende popuitstraling die me aan de betere elektronische muziek uit de jaren tachtig doet denken.

Een beetje Pet Shop Boys.

Een vleugje CHVRCHES.

En vooral die heerlijke, bijna overdreven romantische sfeer van The Sound of Arrows.

Soms mag popmuziek gewoon schaamteloos mooi willen zijn.

Niet ieder nummer hoeft over existentiële ellende, eenzaamheid of het naderende einde van de beschaving te gaan.

Al zou Nick Cave daar vermoedelijk anders over denken.

Wat ik aantrekkelijk vind aan Feels Like Heaven, is het gevoel van ontsnapping.

Even weg uit de dagelijkse werkelijkheid.

Geen ingewikkelde muzikale puzzel, maar een liedje dat vooral een prettig gevoel wil overbrengen.

En dat lukt.

Toch is er ook een verschil met The Sound of Arrows.

Dat duo wist achter zijn uitbundige synthesizers vaak een bijzondere melancholie te verbergen.

Een soort verdriet dat zich had verkleed als geluk.

Bij Sheppard blijft het allemaal wat luchtiger.

De muziek wil vooral toegankelijk en meeslepend zijn.

En daarin schuilt meteen mijn kritiek.

Het klinkt verzorgd, maar soms ook behoorlijk veilig.

Ik mis nét die onverwachte muzikale wending, dat kleine beetje duisternis of die bijzondere emotionele onderlaag die een goede popsingle tot een klassieker maakt.

Want hoe mooi een refrein ook klinkt, er moet voor mij iets achter zitten.

Iets wat blijft hangen wanneer de laatste tonen zijn verdwenen.

En toch merk ik dat deze single me vrolijk maakt.

Dat is ook wat waard.

Zeker in een week waarin de nieuwe muziekreleases niet bepaald voor een overdosis enthousiasme zorgen.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Een verrassend aangename single van Sheppard, met een dromerige uitstraling en een duidelijke verwantschap met de elektronische pop waar ik zo van hou.

Geen meesterwerk.

Maar wel een nummer dat ik graag nog een keer opzet.

Sheppard heeft met Feels Like Heaven de hemel niet opnieuw uitgevonden. Maar ze hebben er wel een bijzonder aangename soundtrack bij gemaakt.

En soms is dat precies genoeg.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: dromerige popsfeer, toegankelijke melodie en een aangenaam gevoel van optimisme.

Min: iets te veilig en minder melancholisch dan The Sound of Arrows.

Voor liefhebbers van: The Sound of Arrows, Pet Shop Boys, CHVRCHES, Erasure en glanzende synthpop.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Toegankelijke pop met commerciële mogelijkheden.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een mooie kandidaat voor een notering.

Eindoordeel: Een verrassend fijne popsingle die herinneringen oproept aan de dromerige elektronische wereld van The Sound of Arrows.

Geronimo was een sprong in het diepe. Feels Like Heaven is een vlucht richting de wolken. En eerlijk gezegd vlieg ik graag een stukje mee.

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/TMsIUc7MVts?si=XVbLzKx7XcYORjlv

LA ROUX – NIGHT VISION★★★☆☆ – 6/10

2026-11-07T11:18:44.126+01:00

LA ROUX – NIGHT VISION

Waar is die heerlijke eigenzinnigheid gebleven? La Roux klinkt tegenwoordig wel erg netjes.

★★★☆☆ – 6/10

Sorry, La Roux.

Ik heb het geprobeerd.

Maar waar is de La Roux gebleven waar ik ooit zo enthousiast van werd?

De La Roux van Bulletproof, In for the Kill en Quicksand. Die fantastische combinatie van scherpe synthesizers, hoekige ritmes, onweerstaanbare melodieën en die bijzondere stem van Elly Jackson.

Dat was elektronische pop met karakter.

Een beetje jaren tachtig, maar dan zonder dat het naar een stoffige verkleedpartij rook.

En nu is daar Night Vision.

Een nieuwe single die op papier precies in mijn muzikale straatje zou moeten passen.

Elektronische pop.

Een herkenbare stem.

Een vleugje nostalgie.

Maar helaas.

Het klinkt allemaal wel erg gewoontjes.

De productie is verzorgd. De elektronische begeleiding klinkt warm en de melodie is aangenaam.

Maar waar zijn de scherpe randjes gebleven?

Waar is die heerlijke eigenzinnigheid?

En vooral: waar is dat onweerstaanbare gevoel gebleven dat ik bij Bulletproof onmiddellijk had?

Night Vision klinkt alsof iemand de oude La Roux door een muzikale wasstraat heeft gehaald.

Alle hoekjes zijn verdwenen.

De scherpe synthesizers zijn netjes afgerond.

En zelfs de spanning lijkt onderweg te zijn weggewassen.

Het resultaat is een keurige popsingle waar niemand zich een buil aan kan vallen.

En juist dat vind ik jammer.

Want La Roux was ooit interessant omdat de muziek niet helemaal binnen de lijntjes kleurde.

Er zat iets eigenwijs in.

Iets onvoorspelbaars.

Een combinatie van koude elektronica en warme emotie die je niet bij iedere artiest hoorde.

Bij Night Vision mis ik die tegenstelling.

Het nummer klinkt glad.

Misschien zelfs iets té glad.

En begrijp me niet verkeerd: ik heb helemaal niets tegen goed geproduceerde synthpop.

Depeche Mode, Pet Shop Boys, CHVRCHES en Erasure behoren niet voor niets tot mijn favorieten.

Maar bij die artiesten zit achter de elektronica meestal een sterke melodie, een bijzondere sfeer of een onverwachte muzikale wending.

Bij Night Vision wacht ik op dat moment.

En voor mijn gevoel komt het niet.

Natuurlijk is het geen slecht nummer.

Elly Jackson heeft nog altijd een herkenbare stem en de productie klinkt professioneel.

Maar professioneel is niet automatisch bijzonder.

Een goed gestreken overhemd ziet er ook prachtig uit.

Alleen ga ik er niet spontaan van dansen.

Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.

Een aardige single die nergens werkelijk ontspoort, maar ook nergens bijzonder spannend wordt.

Misschien ben ik te veel gehecht aan de oude La Roux.

Dat zou kunnen.

Maar wanneer je ooit zulke geweldige nummers hebt gemaakt, ligt de lat nu eenmaal behoorlijk hoog.

La Roux heeft met Night Vision een keurige popsingle afgeleverd. Maar ik verlang vooral terug naar de tijd dat haar synthesizers nog een beetje brutaal durfden te zijn.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★☆☆ – 6/10

Plus: herkenbare stem, verzorgde productie en een aangename elektronische sfeer.

Min: te glad, te voorspelbaar en vooral een gebrek aan muzikale spanning.

Voor liefhebbers van: toegankelijke synthpop, Erasure, Robyn en de rustigere kant van Pet Shop Boys.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Een bescheiden kans, maar geen kandidaat voor de top.

Eindoordeel: Een nette elektronische popsingle die vooral laat horen hoeveel spannender La Roux vroeger klonk.

Vroeger was La Roux Bulletproof. Tegenwoordig lijkt zelfs de muziek bang om een krasje op te lopen.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/VXqPOMAceOs?si=iFJVgAAgZy40SiAU

RECORD OF THE WEEK : CLAUDE – ALLES WAT IK WIL★★★★☆ – 8/10

2026-11-06T16:46:47.406+01:00

CLAUDE – ALLES WAT IK WIL

Een magere muzikale oogst. Maar Claude laat eindelijk een andere kant van zichzelf horen.

★★★★☆ – 8/10::

<text>RECORD OF THE WEEK – DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN</text>

Het is deze week behoorlijk zoeken naar nieuwe muziek die me werkelijk weet te raken.

Veel aardige liedjes. Een paar redelijke producties. En vooral veel nummers waarvan ik na afloop denk: was dit het nou?

De muzikale oogst is deze week nogal magertjes.

En dan komt Claude voorbij.

Ja, Claude.

De man van de vrolijke, aanstekelijke popliedjes, de Franse invloeden en de radiovriendelijke refreinen.

Niet direct een artiest waarbij ik automatisch aan mijn INDIE TOP 20 denk.

Maar met Alles Wat Ik Wil laat hij een andere kant van zichzelf horen.

En die bevalt me verrassend goed.

Want achter die vrolijke uitstraling blijkt ook een gevoelige, persoonlijke artiest te zitten.

Wat me vooral aanspreekt, is dat Claude hier niet voortdurend probeert om een hit te scoren.

Het draait om de emotie.

Om het verhaal.

Om wat hij zelf wil vertellen.

En dat is voor mij een belangrijk verschil.

Want een liedje hoeft niet ingewikkeld te zijn om indruk te maken.

Soms is een persoonlijke boodschap veel krachtiger dan een peperdure productie met twintig mensen achter de mengtafel.

Hier krijgt Claude de ruimte om gewoon Claude te zijn.

Zijn stem heeft iets ontwapenends.

Er zit een zekere kwetsbaarheid in die ik bij zijn uitbundigere nummers minder sterk ervaar.

En juist daardoor komt deze single bij mij binnen.

Het is geen nummer dat je onmiddellijk bij de eerste tonen van je stoel blaast.

Maar dat hoeft ook helemaal niet.

De kracht zit juist in de ingetogen benadering.

In de oprechtheid.

En in het gevoel dat er achter deze compositie een persoonlijk verhaal schuilgaat.

Dat waardeer ik meer dan de zoveelste voorspelbare radioknaller.

Natuurlijk blijf ik kritisch.

Muzikaal had het wat mij betreft nog iets spannender gemogen.

Een onverwachte wending.

Een arrangement dat net iets meer durft.

Want hoe sympathiek en persoonlijk het nummer ook is, Claude blijft behoorlijk dicht bij de veilige kant van de popmuziek.

En dat voorkomt voor mij een nog hogere waardering.

Maar toch.

Ik merk dat ik deze uitvoering liever nog een keer hoor dan veel van de andere nieuwe singles van deze week.

En dat zegt genoeg.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Een mooie, persoonlijke single waarin Claude bewijst dat hij meer kan dan vrolijke hitparadepop.

En daarmee verdient hij deze week mijn Record of the Week.

Niet omdat het de meest vernieuwende plaat is.

Niet omdat ik ineens een enorme Claude-fan ben geworden.

Maar omdat hij iets laat horen wat ik in de huidige popmuziek regelmatig mis.

Persoonlijkheid.

En soms is dat precies wat een nummer nodig heeft.

De muzikale oogst was deze week magertjes. Maar gelukkig stond er tussen al die middelmaat nog één Claude die niet alleen wilde entertainen, maar ook iets wilde vertellen.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

<text>RECORD OF THE WEEK</text>

Plus: persoonlijke invalshoek, kwetsbare zang, oprechte emotie en een verrassend andere kant van Claude.

Min: muzikaal nog wat veilig; ik mis een onverwachte wending.

Voor liefhebbers van: Nederlandstalige gevoelige pop, MEAU en de ingetogen kant van BLØF.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Claude heeft een breed publiek en een toegankelijk geluid.

Eindoordeel: Een verrassend persoonlijke single die laat horen dat achter de vrolijke popster ook een gevoelige muzikant schuilgaat.

Deze week geen muzikale overvloed. Maar Claude bewijst dat één oprecht liedje soms meer waard is dan twintig middelmatige nieuwe releases.

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/8QGIc0d3_Sc?si=4CAkQ9lyl1ztk9st

ALBUM VAN DE WEEK :MYLÈNE FARMER – ÉGRÉGORE (2026)★★★★☆ – 8/10

2026-11-06T16:38:18.327+01:00

MYLÈNE FARMER – ÉGRÉGORE (2026)

De koningin van de Franse melancholie flirt met de dansvloer. Maar niet iedere flirt eindigt in vuurwerk.

★★★★☆ – 8/10

Mylène Farmer is terug!

En dat is voor mij altijd een gebeurtenis.

Want er zijn maar weinig artiesten die melancholie, mysterie, sensualiteit en elektronische pop zo overtuigend weten te combineren als deze Franse zangeres.

Met Égrégore, haar dertiende studioalbum, probeert ze opnieuw een brug te slaan tussen verleden en toekomst.

En dat levert een fascinerende, maar niet helemaal vlekkeloze plaat op.

Want Mylène blijft Mylène. Gelukkig maar.

Het album opent met C'est à qui le tour, een nummer dat bij mij onmiddellijk indruk maakte.

Die donkere synthesizers, die meeslepende baslijn en natuurlijk die bijzondere stem.

Kwetsbaar en verleidelijk tegelijk.

Alsof iemand de jaren tachtig heeft afgestoft, de verlichting heeft gedimd en vervolgens de deuren van een moderne nachtclub heeft geopend.

Heerlijk!

Ook Reste la lumière behoort voor mij tot de hoogtepunten.

De elektronische productie klinkt warm en de subtiele verwijzingen naar haar vroegere werk geven het nummer iets vertrouwds.

Maar nergens voelt het als goedkope nostalgie.

Hier hoor ik precies waarom Mylène Farmer al zoveel jaren tot mijn favoriete artiesten behoort.

Ze heeft een eigen muzikale wereld.

En daarin wil ik graag verdwalen.

Toch heeft Égrégore ook een andere kant.

De samenwerking met DJ Snake zorgt voor een modernere, nadrukkelijk commerciële sound.

Op nummers als Combien pour la nuit en Sans amarres schuift Farmer richting de internationale dancepop.

En daar begint het voor mij een beetje te wringen.

Want een stevige beat is nog geen bewijs van muzikale vooruitgang.

Natuurlijk klinkt het allemaal professioneel.

Maar soms mis ik de spanning, de eigenzinnigheid en vooral de emotionele diepgang die haar beste werk zo bijzonder maken.

Mylène Farmer hoeft van mij helemaal niet te klinken als de nieuwste ster op een dancefestival.

Ze is veel interessanter wanneer ze haar eigen duistere universum verkent.

Gelukkig gebeurt dat ook.

Neem Dieu est mort.

Alleen die titel al!

Typisch Mylène.

Donker, uitdagend en met voldoende ruimte voor interpretatie.

En dan Confession, waarin ze een eerbetoon brengt aan filmmaker David Lynch.

Een prachtige combinatie eigenlijk.

Want de mysterieuze werelden van Lynch en Farmer hebben altijd iets gemeenschappelijks gehad.

Bij allebei weet je nooit helemaal wat er gebeurt. Maar je blijft gefascineerd kijken of luisteren.

De titel Égrégore verwijst naar een collectieve energie, een soort geest die ontstaat wanneer mensen gedachten en gevoelens delen.

Dat past uitstekend bij Mylène Farmer.

Want haar muziek is voor veel fans meer dan alleen een verzameling liedjes.

Het is een wereld waarin melancholie, schoonheid en vervreemding samenkomen.

En ondanks enkele minder overtuigende danceproducties blijft die wereld op dit album overeind.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Geen absoluut meesterwerk.

Daarvoor is de kwaliteit van de composities net iets te wisselend.

Maar wel een sterk album met prachtige momenten, een schitterende stem en voldoende muzikale persoonlijkheid.

En eerlijk gezegd ben ik vooral blij dat Mylène Farmer nog altijd nieuwe wegen durft te verkennen.

Ook wanneer niet iedere afslag even goed uitpakt.

Mylène Farmer heeft met Égrégore geen perfect album gemaakt. Maar zelfs wanneer ze een verkeerde afslag neemt, blijft haar muzikale wereld interessanter dan die van veel artiesten die keurig rechtdoor rijden.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: de unieke stem van Mylène Farmer, donkere synthesizers, poëtische teksten en de prachtige melancholische sfeer.

Min: enkele te commerciële danceproducties die haar eigenzinnigheid wat naar de achtergrond drukken.

Hoogtepunten: C'est à qui le tour, Reste la lumière, Dieu est mort en Confession.

Voor liefhebbers van: Depeche Mode, Pet Shop Boys, Kate Bush, Indochine en donkere Franse synthpop.

Eindoordeel: Een sterk, sfeervol album dat het verleden omarmt en tegelijk naar de toekomst kijkt. Niet alles werkt, maar de magie van Mylène Farmer is gelukkig nog altijd aanwezig.

De koningin van de Franse melancholie heeft haar kroon nog stevig op haar hoofd. Alleen had DJ Snake van mij af en toe wat minder aan de knoppen mogen zitten.

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/YnYBcbrC35s?si=wO1Pcps6KCJb4zrL

ALBUM RECENSIE : YELLO – TIME LAB (2026)★★★★¼ – 8,5/10

2026-11-06T13:52:12.377+01:00

YELLO – TIME LAB (2026)

Bijna vijftig jaar onderweg en nog altijd geen last van de houdbaarheidsdatum

★★★★¼ – 8,5/10

Er zijn artiesten die na veertig jaar vooral teren op hun oude successen. Nog een afscheidstournee, nog een verzamelalbum en voor de zekerheid een nieuwe remix van hun grootste hit.

En dan heb je Yello.

Dieter Meier en Boris Blank zijn inmiddels bijna vijftig jaar bezig en klinken nog altijd alsof ze gisteren de synthesizer hebben uitgevonden.

Met Time Lab, hun vijftiende studioalbum, bewijzen de twee Zwitsers opnieuw dat elektronische muziek niet noodzakelijk een houdbaarheidsdatum heeft.

Sterker nog: bij Yello lijkt tijd nauwelijks te bestaan.

Het verleden, het heden en de toekomst lopen voortdurend door elkaar.

En dat is precies de charme van dit album.

Boris Blank bouwt zijn composities op uit een enorme verzameling geluiden, samples en muzikale ideeën die hij in bijna vijf decennia heeft verzameld.

Dieter Meier voegt daar zijn karakteristieke stem en wonderlijke verhalen aan toe.

Het resultaat?

Een muzikale wereld waarin James Bond, Kraftwerk en een licht aangeschoten surrealist samen een nachtclub bezoeken.

En niemand kijkt ervan op.

Neem Around The Sun.

Het nummer is gebaseerd op een oude zangopname van Meier, oorspronkelijk bedoeld voor Claro Que Si uit 1981.

Meer dan veertig jaar later heeft Blank die opname opnieuw aangekleed.

En het wonderlijke is dat je nauwelijks hoort waar het verleden eindigt en het heden begint.

Die warme, diepe stem van Meier past nog altijd perfect bij de elektronische arrangementen.

Ook Break Out laat horen waar Yello zo goed in is.

Een dreigende baslijn, vurige percussie en Meier die klinkt alsof hij je een geheim vertelt dat eigenlijk niemand mag weten.

Heerlijk!

En dan Midnight Traffic.

Dat nummer viel me eerder al op.

Een beetje The Race, maar dan met een veel donkerdere sfeer.

Waar The Race uit 1988 nog klinkt als een uitbundige autorace, voelt Midnight Traffic als een nachtelijke rit door een verlaten stad.

Filmisch, spannend en typisch Yello.

Wat me vooral aanspreekt aan Time Lab, is de enorme aandacht voor geluid.

Bij Yello is een ritme nooit zomaar een ritme.

Een baslijn krijgt een eigen persoonlijkheid.

Een vreemd geluidje kan ineens het belangrijkste onderdeel van een compositie worden.

Boris Blank is geen gewone producer. Hij is een geluidsarchitect met een bijzonder prettig gebrek aan normale ideeën.

En Dieter Meier?

Die hoeft niet eens echt te zingen om indruk te maken.

Zijn diepe, theatrale stem geeft ieder nummer iets mysterieus.

Alsof hij rechtstreeks uit een film van David Lynch is weggelopen.

Toch is Time Lab niet helemaal perfect.

Soms worden de muzikale ideeën belangrijker dan de melodieën.

En niet iedere compositie heeft de directe aantrekkingskracht van The Race, Oh Yeah of The Rhythm Divine.

Maar eigenlijk is dat ook niet waar dit album om draait.

Yello maakt geen gewone popmuziek.

Yello maakt complete werelden van geluid.

En na bijna vijftig jaar blijkt die wereld nog altijd fascinerend.

Mijn oordeel: 8,5/10.

Een avontuurlijk, donker en bijzonder verzorgd elektronisch album dat het verleden omarmt zonder erin te blijven hangen.

En misschien is dat wel de grootste prestatie.

Waar andere artiesten proberen jong te blijven klinken, klinkt Yello simpelweg als Yello.

En dat is na bijna vijftig jaar nog altijd een kwaliteitskeurmerk.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★¼ – 8,5/10

Plus: schitterende elektronische productie, donkere sfeer, inventieve samples en de onvervangbare stem van Dieter Meier.

Min: niet iedere compositie heeft een even sterke melodie; soms overheerst het experiment.

Hoogtepunten: Midnight Traffic, Around The Sun en Break Out.

Voor liefhebbers van: Kraftwerk, Depeche Mode, Pet Shop Boys, Jean-Michel Jarre en experimentele elektronische pop.

Eindoordeel: Een bijzonder sterk vijftiende studioalbum van twee Zwitserse muzikale eigenzinnelingen die zich niets aantrekken van muzikale trends.

Yello bewijst dat je bijna vijftig jaar oud kunt zijn als band en toch nog altijd in de toekomst kunt wonen.

8,5/10 – VIERENKWART STER.https://www.youtube.com/watch?v=5FVj4SWNVTs

YELLO – MIDNIGHT TRAFFIC★★★★☆ – 8/10

2026-11-06T13:44:57.644+01:00

YELLO – MIDNIGHT TRAFFIC

Een beetje The Race, maar dan na middernacht. Donkerder, dreigender en heerlijk eigenzinnig.

★★★★☆ – 8/10

Yello!

Alleen die naam bezorgt me al een glimlach.

Want wie herinnert zich niet The Race? Die fantastische elektronische klassieker uit 1988. Een nummer dat destijds klonk alsof twee Zwitserse muzikanten per ongeluk een compleet nieuwe muzikale snelweg hadden aangelegd.

En nu is daar Midnight Traffic.

Mijn eerste gedachte?

Hé, dit heeft wel iets van The Race!

Maar dan zonder de vrolijke hectiek.

Alsof dezelfde auto inmiddels de snelweg heeft verlaten en om drie uur 's nachts door een verlaten industrieterrein rijdt.

De straatverlichting flikkert.

De benzinemeter staat bijna op nul.

En ergens achter je rijdt een auto waarvan je liever niet wilt weten wie erin zit.

Welkom in de wereld van Yello.

Wat ik altijd zo bijzonder heb gevonden aan Boris Blank en Dieter Meier, is hun vermogen om elektronische muziek een eigen karakter te geven.

Niet zomaar een synthesizer, een beat en een refrein.

Nee, bij Yello krijg je een complete geluidswereld.

Midnight Traffic heeft die herkenbare elektronische precisie, maar klinkt tegelijk donkerder dan het uitbundige The Race.

De ritmes suggereren beweging.

De geluiden zorgen voor spanning.

En de sfeer is bijna filmisch.

Ik hoor geen gewone popsingle. Ik hoor de soundtrack van een nachtelijke achtervolging.

Daar zit voor mij de grote aantrekkingskracht.

Yello heeft nooit geprobeerd om precies te klinken als andere elektronische acts.

Natuurlijk zijn er raakvlakken met Kraftwerk, Depeche Mode en de meer experimentele kant van de Pet Shop Boys.

Maar Yello blijft Yello.

Die combinatie van speelsheid, vervreemding en elektronische perfectie herken je onmiddellijk.

En juist daarom vind ik Midnight Traffic zo interessant.

Het nummer heeft iets vertrouwds, zonder simpelweg een kopie van The Race te worden.

Al is dat tegelijkertijd mijn kleine bezwaar.

De herkenbaarheid is groot, maar de echte verrassing blijft iets achter.

Ik mis nog nét die onweerstaanbare melodische vondst die The Race tot zo'n onvergetelijke klassieker maakte.

De donkere sfeer maakt veel goed.

Sterker nog, die geeft het nummer een volwassen karakter dat me uitstekend bevalt.

Maar helemaal omver blazen doet het me niet.

En dat hoeft misschien ook niet.

Want waar veel artiesten uit de jaren tachtig tegenwoordig vooral hun oude successen opnieuw proberen te verkopen, laat Yello horen dat hun muzikale universum nog altijd aantrekkelijk is.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Een spannende elektronische rit, met een heerlijke donkere ondertoon en voldoende eigenzinnigheid om me nieuwsgierig te houden.

Geen nieuwe The Race.

Maar wel een nummer dat ik graag nog een keer opzet.

Het liefst laat op de avond.

Met de lichten gedimd.

En zonder politieauto achter me.

Yello rijdt opnieuw de elektronische snelweg op. Alleen is het inmiddels middernacht geworden. En eerlijk gezegd bevalt die duisternis me uitstekend.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: donkere elektronische sfeer, filmische spanning en het herkenbare Yello-karakter.

Min: mist de onvergetelijke melodische vondst van The Race.

Voor liefhebbers van: Kraftwerk, Depeche Mode, Pet Shop Boys en experimentele elektronische pop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een sterke kandidaat voor een mooie notering.

Eindoordeel: Een nachtelijke elektronische rit die herinneringen oproept aan The Race, maar met een donkerder en dreigender karakter.

The Race was overdag. Midnight Traffic begint wanneer de rest van de wereld gaat slapen.

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/VqJXNLEt5dE?si=NejdOe78P6A3qMIn

INDIE TOP 20 VRIJDAG 6 NOVEMBER 2026

2026-11-06T13:12:47.936+01:00

1.1 FONTAINES D.C.& ROSALIA- Where is Gone ?

2.2 PLACEBO- Helen Keller

3.7 THOMAS AZIER - Beluga In The Seine

4.4 PETER GABRIEL - Face The Wall (Bright-Side Mix)

5.5 HAMISH HAWK - Intriguer/Tenderness

6.3 FONTAINES D.C.- Tongue

7.20 CHVRCHES-Overthinker

8 .9 EDITORS- Much Love

9.10 DRESSED LIKE BOYS- LY

10.6 CHVRCHES- Roses

11.12 ERASURE- Wings Of Love

12.13 BLEECH 9:3- Tourniquet

13.15 SAINT CLAIR - Dreams

14.16 WARHAUS- One Day

15.-- QUEENS OF THE STONE AGE – Run Away From The Mob

16.18 JAKE BUGG - Day By Day

17.19 DIIV- Dare Me

18.20 OH WONDER - Mad World

19.14 J.BERNARDT - Remedy

20.11 KINGS OF LEON- Cold Blue Dawn

ESMERALDA ROAD – HERE HONEY★★★★☆ – 8/10

2026-11-05T10:34:32.932+01:00

ESMERALDA ROAD – HERE HONEY

Een nieuwe ontdekking uit Belfast. Soms is een fluistering indrukwekkender dan een schreeuw.

★★★★☆ – 8/10

Soms kom je een band tegen waarvan je nog nooit hebt gehoord, maar waarbij je onmiddellijk nieuwsgierig wordt.

Esmeralda Road.

Een prachtige naam, vind ik. Het klinkt als een straat waar je op vakantie per ongeluk terechtkomt en vervolgens nooit meer weg wilt.

Maar deze band komt niet uit een zonnig Spaans dorpje.

Nee, gewoon uit Belfast.

En met Here Honey laten de Noord-Ieren horen dat er uit die stad nog altijd bijzonder interessante muziek komt.

Wat een aangename verrassing!

Geen overdonderende gitaren, geen bombastische productie en geen zanger die voortdurend wil bewijzen hoeveel decibel zijn stembanden aankunnen.

Integendeel.

Here Honey begint ingetogen, met een dromerige piano en een warme, bijna vertellende zangstem.

Charlie Magill zingt alsof hij tegenover je aan tafel zit.

Niet om indruk te maken.

Maar omdat hij iets kwijt moet.

En dat vind ik meteen aantrekkelijk.

De stem beweegt ergens tussen zingen en praten. Een beetje nonchalant, maar met voldoende emotie om me nieuwsgierig te houden.

Ik moet denken aan de ingetogen kant van The National en de melancholische sfeer van The Slow Show.

Niet omdat Esmeralda Road precies hetzelfde klinkt, maar vanwege die bijzondere combinatie van warmte en weemoed.

En dan gebeurt er iets moois.

Langzaam krijgen de gitaren meer ruimte.

De muziek bouwt voorzichtig op, zonder de intimiteit te verliezen.

Tegen het einde komen verschillende zangpartijen samen.

En ineens krijgt het nummer een extra emotionele lading.

Kijk, daar hou ik van.

Geen goedkope climax waarbij de drummer zijn complete instrumentarium door de kerk probeert te slaan.

Gewoon een compositie die langzaam groeit.

Maar het mooiste aan Here Honey vind ik misschien wel het onderwerp.

Het nummer gaat over de voortdurende afleiding in ons dagelijks leven.

Telefoons.

Sociale media.

Berichten.

Meldingen.

We zijn tegenwoordig met de hele wereld verbonden, maar vergeten ondertussen soms de persoon die tegenover ons zit.

We weten wat een volslagen onbekende gisteren heeft gegeten, maar vragen onze eigen vrienden nauwelijks nog hoe het met ze gaat.

Dat is behoorlijk treurig.

En precies daarom vind ik de ingetogen benadering zo sterk.

Esmeralda Road gaat niet met een opgeheven vingertje staan zwaaien.

De band laat de muziek het verhaal vertellen.

Toch heb ik ook een kleine kanttekening.

Het nummer is prachtig opgebouwd, maar ik mis nog nét dat ene onvergetelijke moment.

Een melodie die zich onmiddellijk in mijn hoofd vastzet.

Dat maakt het verschil tussen een heel goede single en een absolute klassieker.

Maar misschien moet Here Honey ook helemaal geen klassieker willen zijn.

Misschien is het voldoende dat drie minuten muziek me even laten nadenken.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Een mooie ontdekking, een warme stem en een compositie die bij iedere luisterbeurt iets meer prijs lijkt te geven.

En eerlijk gezegd ben ik nu vooral nieuwsgierig naar wat deze band nog meer in huis heeft.

Esmeralda Road vraagt met Here Honey eigenlijk maar één ding: leg die telefoon eens weg en luister naar elkaar.

Dat lijkt me een uitstekend idee.

Al zou ik beginnen met luisteren naar Esmeralda Road.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: warme zang, dromerige piano, subtiele opbouw en een herkenbaar onderwerp.

Min: mist nét die ene onvergetelijke melodische uitschieter.

Voor liefhebbers van: The National, The Slow Show, Warhaus en ingetogen alternatieve rock.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een sterke kandidaat voor een mooie notering.

Eindoordeel: Een verrassend volwassen en emotionele single van een veelbelovende band uit Belfast.

Soms hoef je niet harder te zingen om meer indruk te maken. Soms moet de wereld gewoon even haar mond houden.

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/ICtE65UC2XE?si=lhmy3Bt76ruknkDe

LOVE AFFAIR – EVERLASTING LOVE (1968)★★★★★ – 10/10

2026-11-05T10:21:52.367+01:00

LOVE AFFAIR – EVERLASTING LOVE (1968)

Steve Ellis overleden. Wat een stem! Sommige liefdes verdwijnen nooit. Sommige stemmen gelukkig ook niet.

★★★★★ – 10/10

Soms lees je een overlijdensbericht en weet je onmiddellijk welk nummer je wilt opzetten.

Steve Ellis is overleden.

76 jaar.

En mijn eerste gedachte?

Wat een stem had die man toch!

Want wie Everlasting Love van Love Affair hoort, begrijpt onmiddellijk waarom dit nummer bijna zestig jaar later nog altijd zo fantastisch klinkt.

Die geweldige opening!

Die opzwepende drums!

Die uitbundige blazers en strijkers!

En dan die stem van Steve Ellis.

BAM! Daar is hij.

Een jonge Britse zanger van amper zeventien jaar die klinkt alsof hij al een heel leven vol liefde, verdriet en teleurstellingen achter de rug heeft.

Ongelooflijk eigenlijk.

Het nummer verscheen eind 1967 en groeide begin 1968 uit tot een enorme hit. In Engeland bereikte Love Affair zelfs de eerste plaats.

En terecht.

Want Everlasting Love heeft alles wat een perfecte popsingle nodig heeft.

Een onweerstaanbare melodie.

Een fantastisch arrangement.

Een refrein dat je na één keer luisteren nooit meer vergeet.

En vooral een zanger die werkelijk alles geeft.

Dit is geen liedje dat voorzichtig aanklopt. Het trapt de deur open en neemt meteen de hele woonkamer over.

Het bijzondere is dat Everlasting Love oorspronkelijk helemaal niet van Love Affair was.

Robert Knight nam het nummer eerder op.

Later volgden talloze uitvoeringen, onder andere van Carl Carlton, Sandra en Gloria Estefan.

Maar voor mij blijft de versie van Love Affair de mooiste.

Niet omdat de andere uitvoeringen slecht zijn.

Maar omdat Steve Ellis iets had wat je niet kunt produceren.

Pure soul.

Hij zingt met een intensiteit die ik tegenwoordig nog maar zelden hoor.

Geen digitale correcties.

Geen gladgestreken perfectie.

Gewoon een stem die rechtstreeks uit het hart lijkt te komen.

En dat op zijn zeventiende!

Er zit bovendien iets ontroerends in de titel.

Everlasting Love.

Eeuwige liefde.

Een prachtig begrip, maar ook een begrip dat naarmate je ouder wordt een andere betekenis krijgt.

Want liefde verdwijnt niet automatisch wanneer iemand er niet meer is.

Herinneringen blijven.

Gevoelens blijven.

En soms is één liedje voldoende om alles weer even dichtbij te brengen.

Juist daarom raakt dit nummer me vandaag misschien nog wel meer dan vroeger.

Steve Ellis maakte later nog veel muziek. Met andere bands, als soloartiest en zelfs samen met Paul Weller.

Maar voor het grote publiek bleef hij vooral de stem van Everlasting Love.

Sommige muzikanten zouden dat misschien vervelend vinden.

Eén nummer dat de rest van je carrière overschaduwt.

Maar wat voor een nummer!

Als je één keer in je leven zoiets moois hebt gezongen, heb je toch werkelijk iets achtergelaten.

Mijn oordeel?

Vijf sterren.

Een tien.

Zonder enige twijfel.

Want Everlasting Love behoort voor mij tot de mooiste popsongs uit de jaren zestig.

Een nummer dat nooit oud wordt.

En een stem die ik nooit zal vergeten.

Steve Ellis is overleden. Maar zodra die eerste tonen van Everlasting Love klinken, is hij er weer. Zeventien jaar oud. Vol energie. En met een stem die de hele wereld aankan.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★★ – 10/10

Plus: fenomenale zang, een onweerstaanbare melodie, fantastische blazers en strijkers en een ongekende energie.

Min: helemaal niets. Sommige klassiekers zijn gewoon perfect.

Voor liefhebbers van: The Foundations, The Walker Brothers, The Small Faces, The Four Tops en de Britse soulpop uit de jaren zestig.

Nederlandse Top 40: Nummer 12 in 1968.

Eindoordeel: Een tijdloze klassieker, gedragen door een van de mooiste soulstemmen die de Britse popmuziek heeft voortgebracht.

RIP Steve Ellis (1950–2026). What a voice! Thanks for the music.

De man is er niet meer. Zijn Everlasting Love blijft voor altijd.

https://youtu.be/JaYTNsS_m2w?si=ENbXYB6CnGp7v368

DUTCH UNCLES – NO NOTE★★★☆☆ – 6/10

2026-11-05T10:13:25.211+01:00

DUTCH UNCLES – NO NOTE

Dutch Uncles? Leuke bandnaam! Maar muzikaal blijf ik voorlopig een beetje op mijn honger zitten.

★★★☆☆ – 6/10

Dutch Uncles.

Ik moest er onmiddellijk om lachen. Nederlandse ooms? Wat moet ik me daarbij voorstellen? Een stel mannen dat op zondagmiddag met een schaal bitterballen naar de voetbalwedstrijd zit te kijken?

Maar nee.

Dutch Uncles komt helemaal niet uit Nederland, maar uit Manchester.

En of ze daadwerkelijk allemaal oom zijn, weet ik ook niet.

Wat ik wel weet, is dat de Britse band terug is met No Note, de eerste single van het nieuwe album Polygon Hotel.

En natuurlijk ben ik nieuwsgierig.

Want Manchester heeft ons nogal wat prachtige muziek gebracht. Joy Division, New Order, The Smiths, The Stone Roses en natuurlijk Oasis.

Een stad met een muzikale geschiedenis waar je behoorlijk zenuwachtig van zou kunnen worden.

Maar Dutch Uncles kiest gelukkig zijn eigen richting.

En die is behoorlijk eigenzinnig.

No Note klinkt als een merkwaardige ontmoeting tussen Talking Heads, XTC en Tears for Fears.

Een beetje jaren tachtig, een beetje artpop en vooral veel muzikale ideeën.

De ritmes zijn speels, de marimba zorgt voor een opvallende klank en de melodie beweegt voortdurend alle kanten op.

Het klinkt alsof de muzikanten zich geen moment willen vervelen.

Maar eerlijk gezegd word ik er zelf ook niet voortdurend enthousiast van.

Want hoe interessant de arrangementen soms ook zijn, ik mis een werkelijk sterke melodie.

Een refrein dat blijft hangen.

Een moment waarop al die muzikale ideeën ineens samenkomen.

Nu klinkt het nummer vooral druk en beweeglijk.

Aardig, zeker.

Maar niet bijzonder.

En dat vind ik jammer, want het onderwerp is eigenlijk uitstekend.

Zanger Duncan Wallis schreef No Note over alle tijd die we verspillen aan onze mobiele telefoons en sociale media.

Urenlang scrollen, kijken naar mensen die we nauwelijks kennen en ondertussen vergeten dat er buiten dat scherm ook nog een wereld bestaat.

Een onderwerp waar je tegenwoordig een compleet dubbelalbum over kunt maken.

Het grappige is dat Wallis naar eigen zeggen maar vijf minuten nodig had om de tekst te schrijven.

Dat is waarschijnlijk minder tijd dan de gemiddelde Nederlander nodig heeft om zijn dagelijkse berichten op Instagram te bekijken.

De videoclip past uitstekend bij het onderwerp.

Met merkwaardige computeranimaties die doen denken aan de begintijd van het internet, maar dan alsof iemand er een nachtmerrie van heeft gemaakt.

En dat vind ik eigenlijk interessanter dan het nummer zelf.

Muzikaal waardeer ik de ambitie.

Dutch Uncles probeert tenminste iets anders dan de zoveelste voorspelbare indiepopband.

Maar ingewikkeld is niet automatisch indrukwekkend.

En eigenzinnig is niet hetzelfde als onvergetelijk.

Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.

Een aardig nummer met een leuke bandnaam, een interessant onderwerp en behoorlijk wat muzikale inventiviteit.

Maar de echte vonk ontbreekt.

Misschien valt het kwartje bij het nieuwe album alsnog.

Voorlopig blijft het bij een vriendelijke kennismaking.

Dutch Uncles heeft een leuke naam en voldoende muzikale ideeën. Nu nog een liedje waarvan ik na afloop niet alleen de bandnaam onthoud.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★☆☆ – 6/10

Plus: originele arrangementen, speelse ritmes, een interessant maatschappelijk onderwerp en een grappige bandnaam.

Min: een wat rommelige compositie, weinig emotionele overtuigingskracht en geen onvergetelijk refrein.

Voor liefhebbers van: Talking Heads, XTC, Tears for Fears en de eigenzinnige kant van Britse artpop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Een mogelijke bescheiden notering, maar geen kandidaat voor de top.

Album: Polygon Hotel – 19 februari 2027.

Eindoordeel: Muzikaal inventief en sympathiek, maar vooral aardig. En aardig is bij mij nog geen reden om onmiddellijk de herhaalknop in te drukken.

Dutch Uncles? Leuke naam. No Note? Een voldoende. Maar mijn favoriete ooms blijven voorlopig gewoon de Pet Shop Boys.

6/10 – DRIE STERREN

https://youtu.be/vp3oci4YtL0?si=kaz-BO82i8c-_kwO

CHRISTINE AND THE QUEENS – RENDEZ-VOUS AVEC TOI★★★½☆ – 7/10

2026-11-05T10:02:01.894+01:00

CHRISTINE AND THE QUEENS – RENDEZ-VOUS AVEC TOI

Eindelijk nieuwe muziek! Maar waar blijft die verrassing? Leuk, aardig, maar geen wowfactor.

★★★½☆ – 7/10

Eindelijk!

Christine and the Queens is terug met nieuwe muziek. En daar werd het wat mij betreft ook wel weer eens tijd voor.

Want ik heb altijd een zwak gehad voor deze eigenzinnige Franse artiest. Die bijzondere combinatie van melancholie, elektronica, dansbare ritmes en een flinke dosis artistieke vrijheid.

Met nummers als Christine, Tilted en Saint Claude wist Chris mij destijds onmiddellijk te overtuigen.

En nu is daar Rendez-vous avec toi.

Een nieuwe single die de deur opent naar een volgend album.

Mijn eerste reactie?

Leuk! Maar waar blijft de verrassing?

Het nummer begint met een heerlijke, funky baslijn. De elektronische begeleiding klinkt warm, het ritme is dansbaar en de stem van Chris blijft onmiddellijk herkenbaar.

Ik hoor iets van de Franse discopop uit de jaren tachtig.

Een vleugje Giorgio Moroder.

Een beetje Pet Shop Boys.

En natuurlijk de vertrouwde muzikale wereld van Christine and the Queens.

Tot zover eigenlijk niets aan de hand.

Want dit is precies het soort muziek waar ik doorgaans enthousiast van word.

Alleen gebeurt er iets merkwaardigs.

Of beter gezegd: er gebeurt juist te weinig.

De groove blijft aangenaam, de productie is verzorgd en het refrein klinkt vriendelijk.

Maar nergens krijg ik dat gevoel van: verdorie, dit is bijzonder!

Ik mis de spanning.

De onverwachte muzikale wending.

Dat ene moment waarop een aardig nummer ineens verandert in een geweldige compositie.

Het klinkt allemaal net iets te comfortabel.

En dat vind ik juist bij Christine and the Queens jammer.

Want Chris heeft in het verleden bewezen niet bang te zijn om muzikale risico's te nemen.

Soms waren die experimenten behoorlijk ingewikkeld. Niet alles werkte even goed.

Maar er gebeurde tenminste iets.

Bij Rendez-vous avec toi lijkt de nadruk vooral te liggen op toegankelijkheid en dansbaarheid.

Daar is natuurlijk niets mis mee.

Alleen verwacht ik van deze artiest net iets meer dan een prettige discogroove.

Ook de videoclip is weer typisch Christine and the Queens.

Chris danst door Parijs, over daken en langs moderne gebouwen. De choreografie is verzorgd en de beelden hebben die herkenbare artistieke uitstraling.

Maar ook hier ontbreekt voor mij de echte verrassing.

Het ziet er allemaal mooi uit.

Alleen blijft het niet bijzonder lang hangen.

Overigens is er ook een Engelstalige versie verschenen: Rendez-vous in your arms.

Maar geef mij toch maar de Franse uitvoering.

Frans heeft nu eenmaal iets bijzonders in popmuziek.

Dat geldt voor Mylène Farmer, Indochine en zeker ook voor Christine and the Queens.

De taal geeft de muziek een eigen karakter.

En dat waardeer ik.

Mijn oordeel: drieënhalve ster. Een zeven.

Een aangename comeback met een fijne baslijn, een dansbaar ritme en een herkenbare stem.

Maar geen nummer dat me werkelijk omver blaast.

Misschien ben ik gewoon te kritisch.

Maar juist van artiesten die ik bijzonder waardeer, verwacht ik iets extra's.

Christine and the Queens is terug. De dansvloer staat klaar. De muziek klinkt lekker. Maar voorlopig blijf ik toch nog even wachten op dat ene nummer waarvoor ik onmiddellijk mijn stoel uit spring.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½☆ – 7/10

Plus: heerlijke funky baslijn, warme discogroove, herkenbare stem en de Franse taal.

Min: weinig muzikale spanning, te voorspelbaar en geen echte wowfactor.

Voor liefhebbers van: Pet Shop Boys, Giorgio Moroder, Mylène Farmer, Robyn en Franse synthpop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆ – Een mogelijke notering, maar voor mij geen overtuigende nummer één.

Eindoordeel: Een prettige, dansbare comeback van een artiest die tot veel meer in staat is. Leuk en aardig, maar ik mis de eigenzinnigheid die Christine and the Queens zo bijzonder maakt.

Een rendez-vous waar ik graag naartoe ga. Maar voorlopig niet eentje waar ik de volgende ochtend nog over praat.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/zxqFp0dEXcU?si=veJX6HnI-oyHdnC6

WARHAUS – ONE DAY (LIVE @ LAURENSKERK, ROTTERDAM)★★★★★ – 10/10

2026-11-04T15:47:50.043+01:00

WARHAUS – ONE DAY (LIVE @ LAURENSKERK, ROTTERDAM)

Eén piano. Eén stem. Een prachtige kerk. En kippenvel dat maar niet wil verdwijnen.

★★★★★ – 10/10

Soms hoor ik een nummer dat ik al ken, maar dat me in een nieuwe uitvoering ineens veel dieper raakt.

Dat gebeurt bij One Day van Warhaus.

Ik was al enthousiast over het origineel. Die donkere, hypnotiserende sfeer, de elektronische onderlaag en de bijzondere stem van Maarten Devoldere. Het nummer kreeg van mij eerder een negen.

Maar nu is er een liveversie.

En verdorie, wat een verschil!

Geen elektronica. Geen nadrukkelijke beat. Alleen een piano, een stem en een indrukwekkende ruimte.

Warhaus nam deze uitvoering op in de Laurenskerk in Rotterdam, samen met pianist Julien Libeer. Een jeugdvriend van Devoldere en bovendien een klassiek virtuoos.

Dat maakt deze samenwerking extra bijzonder.

Twee muzikanten die elkaar al sinds hun schooltijd kennen, komen jaren later samen in een prachtige kerk om een bestaand nummer volledig opnieuw tot leven te brengen.

En dat hoor je.

Want deze uitvoering voelt niet als zomaar een akoestische versie.

Het is bijna een ander liedje geworden.

Waar het origineel vooral een donkere, elektronische spanning oproept, draait het hier om kwetsbaarheid.

De piano van Julien Libeer klinkt prachtig.

Geen overbodige versieringen, geen muzikale krachtpatserij. Hij speelt met een verfijning waardoor iedere aanslag betekenis lijkt te krijgen.

En dan die stem van Maarten Devoldere.

Wat een ongelooflijk karakter heeft die man toch in zijn stem.

Een beetje Leonard Cohen.

Een vleugje Nick Cave.

En die typische melancholie die Warhaus zo bijzonder maakt.

Devoldere hoeft niet te schreeuwen om indruk te maken.

Juist wanneer hij bijna fluistert, komt de emotie binnen.

De akoestiek van de Laurenskerk doet de rest.

De klanken krijgen ruimte om langzaam weg te sterven. De stiltes worden onderdeel van de muziek.

En dat is misschien wel het mooiste aan deze uitvoering.

Hier durven twee muzikanten stil te zijn.

Dat klinkt eenvoudig, maar het is een kunst die tegenwoordig steeds zeldzamer wordt.

Veel muziek moet voortdurend harder, sneller en voller klinken.

Hier gebeurt precies het tegenovergestelde.

Alles wordt teruggebracht tot de essentie.

En daardoor komt het nummer juist harder binnen.

Ik moet denken aan de meest ingetogen momenten van The Slow Show, aan de melancholie van Nick Cave en aan de emotionele kracht van Fourth of July van Sufjan Stevens.

Muziek die niet alleen je oren bereikt, maar ook iets vanbinnen losmaakt.

En dat is precies wat ik zoek in muziek.

Natuurlijk blijft het origineel bijzonder. Die elektronische sfeer heeft zijn eigen aantrekkingskracht.

Maar deze uitvoering laat iets horen wat ik daarin minder sterk voelde.

De menselijke kwetsbaarheid achter de compositie.

Alsof Devoldere het nummer niet meer zingt voor een publiek, maar rechtstreeks voor één persoon.

En ik mag toevallig meeluisteren.

Mijn oordeel: vijf sterren. Een tien.

Niet omdat alles grootser of spectaculairder klinkt.

Maar omdat het kleiner is geworden.

En daardoor zoveel indrukwekkender.

Warhaus bewees met het origineel dat One Day een prachtig nummer is. In de Laurenskerk bewijst Maarten Devoldere dat een prachtige compositie soms alleen een piano en een beetje stilte nodig heeft om werkelijk onvergetelijk te worden.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★★ – 10/10

Plus: intense zang, schitterend pianospel, prachtige akoestiek en een ontroerende intimiteit.

Min: geen. Soms moet je gewoon erkennen dat iets volledig klopt.

Voor liefhebbers van: Nick Cave, Leonard Cohen, The Slow Show, Sufjan Stevens en de ingetogen kant van Elbow.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een absolute kandidaat voor de hoogste positie.

Eindoordeel: Een adembenemende livevertolking waarin Warhaus alle muzikale versiering weglaat en alleen de emotie overblijft.

Het origineel kreeg een negen. Deze uitvoering krijgt een tien. Soms zegt één piano meer dan een complete band.

10/10 – VIJF STERREN.

https://youtu.be/XoneIt-3H1M?si=UgIn0zuS94wPAbLG

CYNDI LAUPER, CYRIL & TONES AND I – TIME AFTER TIME★★☆☆☆ – 4/10

2026-11-04T15:41:53.386+01:00

Sommige klassiekers moet je gewoon met rust laten. Waarom moest dit in hemelsnaam een danceplaat worden?

★★☆☆☆ – 4/10

Er zijn van die nummers waar je eigenlijk met je vingers vanaf moet blijven.

Time After Time van Cyndi Lauper is er zo eentje.

Een van de mooiste popballads uit de jaren tachtig. Een liedje dat me na ruim veertig jaar nog altijd weet te raken. Niet door grootse muzikale gebaren, maar juist door de eenvoud.

Die breekbare stem. Die prachtige melodie. Die melancholie.

En dan komt CYRIL met een dancebeat aanzetten.

Waarom?

Werkelijk, waarom?

Samen met Tones And I heeft de Australische producer het nummer opnieuw onder handen genomen. En Cyndi Lauper zelf heeft er zelfs haar goedkeuring aan gegeven.

Dat laatste verbaast me misschien nog wel het meest.

Want wat ooit een prachtig, kwetsbaar liefdesliedje was, klinkt nu alsof iemand heeft besloten dat er tijdens de vrijdagmiddagborrel ook op gedanst moet kunnen worden.

En daar gaat het voor mij volledig mis.

Het origineel uit 1983 heeft iets tijdloos. Lauper zingt met een emotionele overtuiging die nauwelijks te evenaren valt.

Je hoort twijfel.

Verlangen.

Verdriet.

En vooral die bijzondere kwetsbaarheid.

Bij deze nieuwe uitvoering wordt die emotie ondergeschikt gemaakt aan een moderne danceproductie.

De bekende gitaarintro is gelukkig nog aanwezig. Ook de oorspronkelijke stem van Lauper krijgt een plaats.

Maar vervolgens komen de elektronische ritmes, de housebeat en de extra zang van Tones And I.

En langzaam verdwijnt voor mij de magie.

Het is alsof iemand een schilderij van Rembrandt heeft voorzien van knipperende ledlampjes.

Technisch misschien knap.

Maar mooier wordt het er niet van.

Laat ik duidelijk zijn: ik heb niets tegen elektronische muziek.

Integendeel!

Depeche Mode, Pet Shop Boys, Erasure en CHVRCHES behoren tot mijn favorieten.

Maar bij die artiesten versterken de synthesizers de emotie.

Hier heb ik vooral het gevoel dat de emotie plaats moet maken voor de beat.

En dat is een wezenlijk verschil.

Tones And I kan uitstekend zingen. Daar ligt het probleem niet.

Maar haar stem voegt voor mij weinig toe aan wat Cyndi Lauper al zo prachtig wist te vertellen.

En CYRIL?

Die levert een keurige, radiovriendelijke productie af.

Alleen klinkt het allemaal wel erg voorspelbaar.

Een klassieker uit de jaren tachtig, een moderne beat eronder en klaar is de volgende streaminghit.

Misschien werkt het op een dansvloer.

Misschien wordt het zelfs een commerciële hit.

Maar artistiek vind ik het vooral een gemiste kans.

Want een goede bewerking moet iets toevoegen.

Een andere emotie.

Een verrassend arrangement.

Een nieuwe kijk op een vertrouwd liedje.

En dat hoor ik hier nauwelijks.

Mijn oordeel: twee sterren. Een vier.

Niet omdat het slecht geproduceerd is, maar omdat het oorspronkelijke karakter van het nummer vrijwel volledig verloren gaat.

Het meest pijnlijke?

Wanneer ik na afloop de versie uit 1983 opnieuw opzet, hoor ik onmiddellijk wat er ontbreekt.

Gevoel.

En dat is nu juist waar Time After Time altijd om draaide.

Cyndi Lauper maakte een tijdloze klassieker. CYRIL heeft er een danceplaat van gemaakt. Soms is vooruitgang gewoon achteruitgang met een stevigere beat.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★☆☆☆ – 4/10

Plus: de oorspronkelijke stem van Cyndi Lauper en die onverwoestbare melodie.

Min: voorspelbare danceproductie, weinig nieuwe ideeën en vooral het verlies van de oorspronkelijke emotie.

Voor liefhebbers van: commerciële dancepop en moderne remixes van jaren-tachtigklassiekers.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Commercieel kansrijk door de bekende melodie en de toegankelijke productie.

Eindoordeel: Een overbodige dancebewerking van een prachtige klassieker. Technisch verzorgd, maar emotioneel een flinke stap achteruit.

Time After Time? Nee, dank je. Geef mij maar de versie van 1983. Keer op keer.

4/10 – TWEE STERREN.

https://youtu.be/FSSUNiBpoDQ?si=rpNYHJbRlqi74AoO

OPAL ECHO – AMERICAN TABLES★★★☆☆ – 6/10

2026-11-04T15:26:49.922+01:00

OPAL ECHO – AMERICAN TABLES

Amerika heeft gestemd. Maar een muzikale Blue Wave blijft voorlopig uit.

★★★☆☆ – 6/10

De verkiezingen zijn achter de rug. Amerika heeft gesproken. Of beter gezegd: Amerika heeft opnieuw tegen zichzelf staan schreeuwen.

En precies op zo'n moment komt Opal Echo voorbij met American Tables.

Kijk, dat is nog eens een toepasselijke timing!

Want Amerika is tegenwoordig een land waarin zelfs de eettafel een politiek slagveld kan worden. Zet een Republikein en een Democraat tegenover elkaar, serveer de aardappelen en wacht rustig tot iemand begint over de verkiezingsuitslag.

Gezellig wordt het waarschijnlijk niet.

En dan verschijnt er een nummer met de titel American Tables.

Toeval? Misschien.

Maar het geeft het liedje in ieder geval een actuele lading.

Alleen is een toepasselijke titel nog geen geweldig nummer.

En daar zit voor mij het probleem.

Ik vind American Tables best aardig. Het is een nummer dat mijn nieuwsgierigheid wekt, maar niet onmiddellijk mijn muzikale hart verovert.

Er is niets mis met een liedje dat rustig zijn verhaal vertelt. Niet iedere artiest hoeft de wereld te veranderen met een overdonderende gitaarpartij of een refrein dat drie dagen in je hoofd blijft hangen.

Maar ik wil wel geraakt worden.

Of verrast.

Of op zijn minst het gevoel krijgen dat ik onmiddellijk opnieuw wil luisteren.

En dat laatste gebeurt hier niet echt.

Misschien zijn mijn verwachtingen ook gewoon te hoog.

Wanneer ik aan muziek over Amerika denk, kom ik al snel terecht bij Bruce Springsteen, R.E.M. of de maatschappelijk betrokken kant van Radiohead.

Artiesten die niet alleen iets vertellen over hun land, maar ook muzikaal een wereld weten op te roepen.

Een wereld vol twijfel, woede, verdriet en soms een klein beetje hoop.

Dat is nogal wat om mee te concurreren.

En ik verwacht natuurlijk niet dat iedere nieuwe artiest onmiddellijk een tweede Born in the U.S.A. of American Idiotschrijft.

Maar een beetje muzikale urgentie mag best.

Een liedje over een verdeeld land hoeft niet zelf zo voorzichtig te blijven.

Wat ik aan American Tables wel waardeer, is dat het onderwerp uitnodigt om verder te denken.

Over mensen die tegenover elkaar staan.

Over politieke verschillen die steeds persoonlijker worden.

En over de vraag of Amerikanen ooit nog gewoon samen aan tafel kunnen zitten zonder elkaar onmiddellijk de maat te nemen.

Dat is een interessant uitgangspunt.

Alleen levert het voor mij nog geen onvergetelijke muzikale ervaring op.

Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.

Een aardige ontdekking, maar geen nummer dat ik onmiddellijk naar de hoogste regionen van mijn INDIE TOP 20 stuur.

En die muzikale Blue Wave?

Die blijft voorlopig uit.

Amerika heeft gestemd. Opal Echo heeft een toepasselijke titel. Maar voor een muzikale verkiezingsoverwinning is meer nodig dan een aardig liedje.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★☆☆ – 6/10

Plus: actuele titel, interessant uitgangspunt en ruimte voor maatschappelijke interpretatie.

Min: voor mij onvoldoende overtuigingskracht om werkelijk indruk te maken.

Voor liefhebbers van: maatschappelijk betrokken alternatieve pop en indie.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen kandidaat voor de hoogste plaatsen.

Eindoordeel: Een toepasselijke titel in een politiek bewogen week, maar muzikaal geen overtuigende overwinning.

Geen Blue Wave. Hooguit een vriendelijk golfje tegen de Amerikaanse kust.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/RUrhyG8WgD4?si=Fi6O0IX-WmWPPEZj

ANNIE LENNOX – TAKE ME TO THE RIVER★★★★☆ – 8/10

2026-11-04T15:19:51.680+01:00

ANNIE LENNOX – TAKE ME TO THE RIVER

Dinsdag Dave Stewart. Woensdag Annie Lennox. Wat een heerlijke Eurythmics-week!

★★★★☆ – 8/10

Toeval bestaat niet. Of misschien toch wel.

Dinsdag besprak ik nog Cry If You Want To van Dave Stewart. Een aardig nummer, maar eerlijk gezegd vond ik de videoclip leuker dan de muziek. Oma zat onverstoorbaar te breien, de kinderen speelden en niemand had aandacht voor Dave.

En nu, een dag later, duikt Annie Lennox op in mijn muzikale wereld.

Kijk, dan begint mijn oude Eurythmics-hart toch weer sneller te kloppen.

Alleen is er een klein verschil. Dave kwam met nieuw werk, terwijl Annie me terugbrengt naar 1995. Want Take Me to the River staat op haar album Medusa.

Een album waarop ze bestaande nummers volledig naar haar eigen hand zette.

En dat doet ze hier opnieuw.

Het origineel is van Al Green, maar veel muziekliefhebbers kennen vooral de uitvoering van Talking Heads.

En probeer daar maar eens overheen te komen!

David Byrne maakte er een nerveuze, eigenzinnige klassieker van. Een nummer met een onweerstaanbare groove en een bijna ongemakkelijke spanning.

Annie Lennox kiest voor een andere benadering.

Meer soul.

Meer warmte.

En vooral die fantastische stem.

Wat blijft die vrouw toch indrukwekkend zingen.

Er zit iets bijzonders in haar stem. Ze kan krachtig en bijna afstandelijk klinken, maar een paar seconden later hoor je ineens een enorme kwetsbaarheid.

Dat contrast maakte Eurythmics zo interessant.

En dat hoor ik hier opnieuw.

De uitvoering is verzorgd, met een warme, soulvolle sfeer. Lennox probeert niet om David Byrne na te doen. Gelukkig maar.

Ze trekt het nummer naar haar eigen muzikale wereld.

En daarin voel ik ook iets van haar prachtige soloalbum Diva.

Die combinatie van elegantie, melancholie en emotionele overtuiging.

Maar is dit nu de beste uitvoering van Take Me to the River?

Nee, dat vind ik niet.

De versie van Talking Heads heeft meer spanning. Meer eigenzinnigheid. En vooral dat heerlijke gevoel dat de muziek ieder moment uit de bocht kan vliegen.

Bij Annie klinkt alles netter.

Misschien zelfs iets te netjes.

Ik mis af en toe een scherp randje, een onverwachte muzikale uitbarsting of een moment waarop de instrumenten werkelijk losgaan.

Maar daar staat iets tegenover.

Annie Lennox heeft geen muzikale trucjes nodig om indruk te maken.

Die stem vertelt het verhaal.

Over verlangen, liefde en de vreemde dingen die mensen elkaar aandoen.

En wanneer Annie Lennox zo'n tekst zingt, geloof ik haar onmiddellijk.

Dat is misschien wel haar grootste kwaliteit.

Ze maakt muziek persoonlijk zonder overdreven sentimenteel te worden.

En eerlijk gezegd raakt ze me daarmee meer dan Dave Stewart eerder deze week.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Geen revolutionaire cover en zeker geen verbetering van iedere eerdere uitvoering.

Maar wel een prachtige herinnering aan een van de beste zangeressen die de Britse popmuziek heeft voortgebracht.

Dinsdag Dave Stewart. Woensdag Annie Lennox. Dave kreeg van mij een zes. Annie krijgt een acht.

Het is geen wedstrijd, natuurlijk.

Maar als het er toch eentje was, heeft Annie deze week overtuigend gewonnen.

En nu maar hopen dat die twee ooit weer samen de studio induiken. Want sommige muzikale huwelijken blijven bijzonder, zelfs wanneer de partners allang hun eigen weg zijn gegaan.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: fantastische stem, warme soulvolle uitvoering en veel emotionele overtuiging.

Min: minder spannend en eigenzinnig dan de versie van Talking Heads.

Voor liefhebbers van: Eurythmics, Talking Heads, Al Green, Peter Gabriel en klassieke soul.

Album: Medusa (1995).

Eindoordeel: Annie Lennox geeft een bekende klassieker haar eigen karakter. Geen spectaculaire heruitvinding, maar een prachtige vocale prestatie.

Dave Stewart had dinsdag de leukste videoclip. Annie Lennox heeft woensdag de mooiste stem. En daar kan zelfs oma met haar breiwerk niet tegenop.

https://youtu.be/c5bPqrsCmqg?si=iifj6g-8OtDypLfQ

DAVE STEWART – CRY IF YOU WANT TO★★★☆☆ – 6/10

2026-11-03T11:14:26.103+01:00

DAVE STEWART – CRY IF YOU WANT TO

Dave Stewart speelt, oma breit en niemand luistert. De videoclip is leuker dan het nummer!

★★★☆☆ – 6/10

Dave Stewart. Alleen die naam roept bij mij al herinneringen op aan de gouden jaren van Eurythmics. Samen met Annie Lennox maakte hij fantastische muziek. Sweet Dreams, Here Comes the Rain Again en There Must Be an Angel. Stuk voor stuk klassiekers.

En nu is Stewart terug met Cry If You Want To.

Maar eerlijk gezegd vond ik zijn vorige single, The Way It Was Back Then, een stuk beter.

Het nieuwe nummer klinkt vriendelijk, ontspannen en behoorlijk braaf. De melodie kabbelt rustig voort, maar nergens gebeurt iets waardoor ik werkelijk enthousiast word.

Geen verrassende wending, geen indrukwekkend refrein en vooral weinig muzikale spanning.

Gelukkig is er de videoclip. Want die is werkelijk heerlijk!

Het verhaal achter de video is minstens zo leuk als de beelden zelf.

De videoclip werd opgenomen bij een Eurythmics-fan thuis in Buckinghamshire. Stewart kwam daar oorspronkelijk om een bijzondere verzameling Eurythmics-memorabilia te bekijken.

Maar tijdens dat bezoek ontstond spontaan het idee om er een videoclip op te nemen.

Met familieleden, kinderen, buren en andere aanwezigen.

Geen peperdure filmset, geen professionele figuranten en geen ingewikkeld draaiboek.

Gewoon Dave Stewart die muziek maakt in een huis waar werkelijk niemand op hem zit te wachten.

En dat levert prachtige beelden op.

Stewart staat enthousiast te spelen, maar oma breit onverstoorbaar verder.

De dochter heeft meer belangstelling voor haar telefoon dan voor de wereldberoemde muzikant die vlak voor haar neus staat.

De kinderen spelen gewoon door.

Anderen kijken televisie.

En in de keuken is iedereen druk bezig met zijn eigen bezigheden.

Niemand kijkt op. Niemand lijkt onder de indruk. Dave Stewart? Wie is dat eigenlijk?

En ondertussen speelt hij gewoon verder.

Alsof hij nog altijd in een uitverkochte concertzaal staat.

Ik vind het geweldig.

Een man die samen met Annie Lennox miljoenen platen verkocht, wereldhits schreef en een belangrijke rol speelde in de popgeschiedenis, krijgt in een gewone huiskamer nauwelijks aandacht.

Zelfs oma laat voor Dave Stewart geen steek vallen.

Dat is precies de droge Britse humor waar ik van hou.

Maar er zit ook iets moois achter.

De videoclip laat zien hoe muziek onderdeel kan zijn van het gewone leven. Niet alles hoeft groots, spectaculair of perfect geregisseerd te worden.

En Stewart heeft gelukkig voldoende zelfspot om zichzelf niet voortdurend als de grote ster neer te zetten.

Eigenlijk heeft de videoclip meer persoonlijkheid dan het nummer zelf.

Want muzikaal blijf ik toch een beetje teleurgesteld.

Cry If You Want To is aangenaam, maar ook behoorlijk vrijblijvend. Ik mis de scherpe melodieën, de eigenzinnigheid en de muzikale verrassingen die Stewart zo bijzonder maakten.

Zijn vorige single had meer karakter.

Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.

Voor het nummer, welteverstaan.

De videoclip krijgt van mij een dikke negen.

Dave Stewart speelt alsof zijn leven ervan afhangt. Oma breit verder, de kinderen spelen, de televisie staat aan en in de keuken heeft niemand tijd. En ik? Ik heb vooral genoten van alles wat er om de muziek heen gebeurt.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★☆☆ – 6/10

Videoclip: ★★★★½ – 9/10

Plus: heerlijke zelfspot, spontane opnames, droge Britse humor en een ontwapenende videoclip.

Min: een wat vlakke compositie, weinig muzikale spanning en een melodie die nauwelijks blijft hangen.

Voor liefhebbers van: Eurythmics, Bryan Ferry en de rustigere kant van Britse poprock.

Eindoordeel: Een middelmatig nummer met een bijzonder geslaagde videoclip. De beelden hebben precies de humor en eigenzinnigheid die ik in de muziek een beetje mis.

Dave Stewart heeft miljoenen platen verkocht. Maar oma? Die heeft belangrijkere zaken aan haar hoofd.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/fwydgbBFKg8?si=DaSnQ5G22wAGlvTW

SAM FENDER – YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT★★★½☆ – 7/10

2026-11-03T11:00:24.042+01:00

SAM FENDER – YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT

Een klassieker van The Rolling Stones in een kerstjasje. Maar is dat nu werkelijk een verbetering?

★★★½☆ – 7/10

Het is 3 november. De bladeren vallen nog van de bomen, de pepernoten liggen in de winkels en de kerstcommercials beginnen alweer aan hun jaarlijkse emotionele chantage.

En wie mag dit jaar de kerstgevoelens aanwakkeren?

Sam Fender!

De Britse singer-songwriter heeft zich gewaagd aan You Can't Always Get What You Want, de klassieker van The Rolling Stones uit 1969.

Een gewaagde keuze.

Want sommige nummers moet je eigenlijk gewoon met rust laten.

Niet omdat een cover onmogelijk beter kan zijn, maar omdat het origineel zo'n enorme muzikale persoonlijkheid heeft.

En eerlijk gezegd weet ik nog niet helemaal wat ik van deze uitvoering moet vinden.

Sam Fender beschikt over een geweldige stem. Dat staat voor mij buiten iedere discussie.

Zijn rauwe, emotionele manier van zingen heeft iets van Bruce Springsteen, maar tegelijkertijd een eigen karakter.

Op zijn album People Watching liet hij horen dat hij persoonlijke verhalen kan vertalen naar indrukwekkende rockmuziek.

Maar hier begeeft hij zich op bijzonder glad ijs.

De oorspronkelijke versie van The Rolling Stones heeft iets ongepolijsts, iets bijna chaotisch. Mick Jagger klinkt alsof hij het leven inmiddels behoorlijk goed heeft leren kennen.

En dat hoor je.

Bij Fender klinkt alles wat verzorgder.

Warmer.

En vooral feestelijker.

Misschien wel iets té feestelijk.

Voor deze uitvoering schakelde hij een kinderkoor in van zijn voormalige school in North Shields. Ook de blazers van de Easington Colliery Band leveren een bijdrage.

Een mooi gebaar.

En muzikaal klinkt het allemaal behoorlijk indrukwekkend.

Maar ondertussen krijg ik steeds sterker het gevoel dat ik naar de soundtrack van een dure kerstcommercial luister.

En dat blijkt dus precies de bedoeling.

De cover begeleidt namelijk de nieuwe kerstcampagne van het Britse warenhuis John Lewis.

Kijk, dan vallen de kerstballen ineens op hun plaats.

De warme productie, het koor en die nadrukkelijke emotionele lading: alles lijkt ontworpen om de kijker met vochtige ogen richting de kerstcadeaus te sturen.

Dat hoeft natuurlijk niet verkeerd te zijn.

Maar ik mis iets.

De scherpte.

De rafelrandjes.

Het gevoel dat dit nummer werkelijk uit de tenen van de muzikant komt.

Sam Fender zingt uitstekend, maar ik hoor te weinig van zijn eigen muzikale identiteit.

Het is een prachtige uitvoering, maar niet noodzakelijk een spannende uitvoering.

En daar zit voor mij het verschil.

Mick Jagger heeft de cover inmiddels zijn goedkeuring gegeven.

Dat is aardig.

Maar ik hoef het natuurlijk niet met Mick eens te zijn.

Wat ik wel waardeer, is dat de opbrengst van de fysieke single naar goede doelen gaat.

En eerlijk is eerlijk: wanneer de blazers en het koor samenkomen, krijgt de muziek iets groots en meeslepends.

Alleen blijft dat kerstgevoel mij een beetje in de weg zitten.

Mijn oordeel: drieënhalve ster. Een zeven.

Een verzorgde, warme en vocaal sterke cover.

Maar ik word er niet werkelijk door verrast.

Sam Fender kan veel. Zelfs een Rolling Stones-klassieker veranderen in een kerstcadeau. Alleen had ik liever iets minder cadeaupapier en wat meer rock-'n-roll gehad.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½☆ – 7/10

Plus: uitstekende zang, mooi kinderkoor, indrukwekkende blazers en een warme productie.

Min: te nadrukkelijk kerstgevoel, weinig muzikale verrassing en minder rauwheid dan het origineel.

Voor liefhebbers van: Bruce Springsteen, The Rolling Stones, Richard Ashcroft en de gevoeligere kant van Britse rock.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Door de bekendheid van het origineel en de kerstcampagne zeker kansrijk.

Eindoordeel: Een geslaagde uitvoering in technisch opzicht, maar als eigenzinnige cover net iets te keurig.

Je kunt niet altijd krijgen wat je wilt. In dit geval wilde ik iets meer Sam Fender en iets minder kerstcommercial.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/uJqzAkWvaA4?si=TTJVrIkIoApzEROw

MARNIX EMANUEL – GENTLE★★★☆☆ – 6/10

2026-11-03T10:46:54.452+01:00

MARNIX EMANUEL – GENTLE

Een vleugje Thomas Azier, maar zonder zijn klasse. En die twaalf punten? Die blijven in de envelop.

★★★☆☆ – 6/10

Wat een soap is het toch geworden, dat Eurovisie Songfestival!

Wekenlang deden drie namen de ronde als mogelijke Nederlandse inzending voor 2027. Davina Michelle, Tangarine en singer-songwriter Marnix Emanuel.

Er werd gespeculeerd, gediscussieerd en waarschijnlijk achter de schermen behoorlijk wat koffie gedronken.

En toen besloot de NPO dat Nederland niet zou deelnemen.

Einde verhaal. Of toch niet?

Want Marnix Emanuel heeft zijn mogelijke Songfestivalinzending Gentle alsnog uitgebracht.

En natuurlijk ben ik nieuwsgierig.

Niet omdat ik iedere Songfestivalinzending automatisch geweldig vind. Integendeel. Maar omdat het festival soms prachtige, eigenzinnige muziek oplevert.

Dus luisteren maar.

En mijn eerste gedachte? Thomas Azier!

Vooral in de stem van Marnix Emanuel hoor ik iets van die bijzondere, licht melancholische klank die Azier zo herkenbaar maakt.

Dat is een compliment.

Want Thomas Azier behoort voor mij tot de interessantste Nederlandse muzikanten van de afgelopen jaren.

Maar laat ik meteen duidelijk zijn: de stem doet me eraan denken, de muzikale klasse helaas niet.

Gentle begint ingetogen en blijft dat eigenlijk het hele nummer.

De sfeer is vriendelijk, de productie verzorgd en de zang klinkt oprecht.

Nergens heb ik het gevoel dat Emanuel krampachtig een Songfestivalhit probeert te fabriceren.

En dat waardeer ik.

Geen overdreven climax.

Geen spectaculaire modulatie.

Geen refrein dat met geweld twaalf punten uit de Europese huiskamers probeert te persen.

Maar er is ook een keerzijde.

Want Gentle kabbelt wel erg rustig voort.

Ik blijf wachten op dat ene moment waarop het nummer me werkelijk raakt.

Een melodie die blijft hangen.

Een onverwachte muzikale wending.

Een instrumentale uitbarsting.

Of simpelweg een refrein waardoor ik onmiddellijk opnieuw wil luisteren.

Maar het gebeurt niet.

En dat is jammer.

Want de basis is best aardig.

Marnix Emanuel beschikt over een interessante stem en durft klein te blijven in een muziekwereld waarin alles voortdurend groter moet klinken.

Alleen is ingetogenheid niet automatisch hetzelfde als ontroering.

Een kabbelend beekje is mooi. Maar af en toe wil ik ook een waterval.

Misschien zou Gentle op een groot Songfestivalpodium juist zijn opgevallen door de eenvoud.

Dat kan.

Maar tussen al die uitbundige acts moet een rustig liedje wel iets bijzonders hebben.

En precies dat mis ik.

Ik hoor een sympathieke singer-songwriter met een aangenaam nummer, maar niet de muzikale persoonlijkheid die Thomas Azier voor mij zo fascinerend maakt.

Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.

Een keurige voldoende voor een verzorgd liedje dat nergens werkelijk uit de bocht vliegt.

Maar ook nergens echt verrast.

En misschien is dat wel mijn grootste bezwaar.

Marnix Emanuel zingt Gentle. Ik luister vriendelijk mee. Maar na afloop blijft vooral de rust hangen. Niet de melodie.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★☆☆ – 6/10

Plus: interessante stem, verzorgde productie en een oprechte, ingetogen sfeer.

Min: te weinig spanning, weinig muzikale verrassingen en geen echt memorabel hoogtepunt.

Voor liefhebbers van: Thomas Azier, rustige singer-songwritermuziek en melancholische alternatieve pop.

Songfestivalpotentie: ★★☆☆☆ – Een sympathieke inzending, maar geen overtuigende kanshebber voor de top.

Eindoordeel: Een aangenaam, voorzichtig liedje dat vooral laat horen dat Marnix Emanuel een interessante stem heeft. Nu nog een compositie die evenveel indruk maakt.

Geen douze points. Zelfs geen huit points. Van mij krijgt Gentle zes punten.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/autDLWtD5a8?si=TjSWgEcqqwPdjuQD

SUFJAN STEVENS – ON THIS CHRISTMAS (IT ONLY GETS BETTER)★★★★★ – 9/10

2026-11-03T10:31:19.978+01:00

SUFJAN STEVENS – ON THIS CHRISTMAS (IT ONLY GETS BETTER)

Het is pas november. Kerstmuziek? Nee, bedankt. Maar voor Sufjan Stevens maak ik altijd een uitzondering.

★★★★★ – 9/10

Ik heb een hekel aan kerstmuziek in november.

Daar ben ik vrij duidelijk in. De pepernoten liggen nog op tafel, de bladeren vallen van de bomen en ondertussen probeert Mariah Carey alweer mijn woonkamer binnen te dringen.

Nee, dank je. Het is pas 3 november!

Maar dan verschijnt er plotseling een nieuw kerstnummer van Sufjan Stevens.

En dan veranderen de regels.

I'm very anti Christmas music in November. But for Sufjan… I'll ALWAYS make an exception.

Want als er één artiest is die van een kerstliedje iets bijzonders kan maken, dan is het Sufjan Stevens.

Vijftien jaar moesten we wachten op een nieuw kerstnummer.

En nu is daar On This Christmas (It Only Gets Better).

Geen vrolijk kerstdeuntje over rendieren, sneeuwpoppen en cadeautjes onder de boom.

Gelukkig niet.

Sufjan kiest voor iets veel mooiers.

Vergeving. Hoop. En de mogelijkheid om opnieuw te beginnen.

Dat klinkt misschien zwaar voor een kerstnummer. Maar bij Sufjan Stevens verwacht ik inmiddels niets anders.

Deze man kan zelfs van een kerstboom een existentiële crisis maken.

En toch klinkt het prachtig.

Wat mij vooral raakt, is de kwetsbaarheid.

Die herkenbare stem, dat gevoel van melancholie en die bijzondere manier waarop Stevens verdriet en hoop met elkaar weet te verbinden.

Ik moet onmiddellijk denken aan Carrie & Lowell en Javelin.

Twee albums waarop hij liet horen dat verdriet niet altijd groot en dramatisch hoeft te klinken om diep binnen te komen.

Soms is een fluistering indrukwekkender dan een schreeuw.

Het bijzondere aan dit nieuwe nummer vind ik de boodschap.

Sufjan Stevens ziet Kerstmis niet alleen als een feest van geven en ontvangen.

Hij ziet het ook als een gelegenheid om sorry te zeggen.

Om fouten toe te geven.

Om iemand te vergeven.

En misschien ook jezelf.

Dat is een gedachte waar ik me bijzonder goed in kan vinden.

Want naarmate je ouder wordt, ontdek je dat het leven niet alleen bestaat uit mooie herinneringen.

Er zijn ook mensen die je mist.

Dingen die je anders had willen doen.

Woorden die je nooit meer kunt uitspreken.

En juist dan krijgt zo'n liedje een andere betekenis.

Ook de videoclip is bijzonder.

Duizenden handgeschilderde beelden vormen samen een kleurrijke, bijna kinderlijke animatie.

Een prachtig contrast met de serieuze boodschap.

Het voelt als een zelfgemaakte kerstkaart van iemand die je werkelijk iets wil vertellen.

Niet als een commerciële kerstcampagne.

En dat waardeer ik.

Natuurlijk is dit geen nummer dat de gemiddelde kerstborrel onmiddellijk in beweging krijgt.

Maar dat hoeft ook helemaal niet.

Sufjan Stevens maakt muziek om bij stil te staan.

Mijn oordeel: negen punten. Vierenhalve ster, afgerond naar vijf voor de feestdagen.

Want dit is precies waarom ik zoveel van zijn muziek hou.

Hij maakt van een kerstliedje geen verplicht gezellig moment, maar een klein verhaal over menselijkheid.

En daar hebben we misschien wel meer behoefte aan dan aan de zoveelste uitvoering van Last Christmas.

Het is november. De kerstboom blijft voorlopig op zolder. Maar Sufjan Stevens mag alvast naar binnen.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: ontroerende boodschap, kwetsbare zang, prachtige melancholie en een bijzondere videoclip.

Min: voor liefhebbers van uitbundige kerstmuziek waarschijnlijk te ingetogen.

Voor liefhebbers van: Nick Drake, Bon Iver, The National, Elliott Smith en de intieme kant van Radiohead.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een bijzondere kandidaat voor de hoogste regionen.

Album: Worst Christmas Ever! – 6 november 2026.

Eindoordeel: Een kerstnummer over vergeving, verlies en hoop. Geen goedkope kerstsentimenten, maar oprechte emotie.

Mariah Carey mag nog even wachten. Sufjan Stevens krijgt van mij nu al een kerstkransje.

9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/R8MBM_wDZVo?si=0AN6JQ8fR4TMA8c4