DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

ALFIE JUKES – LUCY, WHEN YOU WAKE UP★★½ – 5/10

2026-10-19T11:43:19.301+02:00

ALFIE JUKES – LUCY, WHEN YOU WAKE UP

Lucy, ga maar lekker slapen. Morgen hopelijk betere muziek.

★★½ – 5/10

Sinds zaterdag heb ik twaalf nieuwe nummers beluisterd. Drie waren goed. De overige negen? Laten we zeggen dat de muzikale oogst behoorlijk tegenviel. En met Lucy, When You Wake Up van Alfie Jukes lijkt het dieptepunt van deze magere verzameling aardig te worden samengevat. Lucy, blijf nog maar even liggen. Misschien brengt morgen iets beters.

Pfff.

Soms vraag ik me af waarom ik mezelf dit iedere dag aandoe.

Natuurlijk weet ik het antwoord.

Omdat ik van muziek hou.

Omdat ik nieuwsgierig ben naar nieuwe artiesten. Omdat er tussen al die middelmatige releases soms ineens een nummer verschijnt dat me volledig weet te raken.

Zoals Beck afgelopen zondag.

Of die prachtige ontdekking van RY X.

Maar voor ieder muzikaal hoogtepunt moet je blijkbaar eerst een behoorlijke hoeveelheid middelmaat verwerken.

En vandaag heet die middelmaat Alfie Jukes.

Wie?

Dat vroeg ik me ook af.

Jukes is een jonge Britse singer-songwriter uit Brighton. Hij heeft inmiddels een flinke aanhang opgebouwd via sociale media en brengt in april 2027 zijn debuutalbum Funny Little Feeling uit.

Met Lucy, When You Wake Up krijgen we alvast een voorproefje.

Het verhaal achter het nummer is overigens bijzonder aardig.

De vader van Alfie werd ooit op slag verliefd op zijn toekomstige vrouw. Er was alleen één probleem: ze had al een vriend.

Dus schreef hij haar een liefdesbrief.

En blijkbaar werkte dat.

Jaren later vond Alfie die brief terug op zolder en besloot hij er een liedje over te schrijven.

Kijk, dat vind ik mooi.

Een persoonlijk verhaal over liefde, toeval en de kleine gebeurtenissen die uiteindelijk een compleet leven kunnen veranderen.

Daar kun je prachtige muziek van maken.

Maar een goed verhaal is nog geen goed liedje.

En precies daar gaat het voor mij mis.

Lucy, When You Wake Up klinkt opgewekt, toegankelijk en behoorlijk radiovriendelijk.

De productie is verzorgd. De zang is prima en het refrein probeert onmiddellijk je aandacht te trekken.

Allemaal keurig.

Maar waar is de verrassing?

De melodie volgt een vertrouwd patroon. De instrumenten doen precies wat je verwacht en de muzikale opbouw lijkt rechtstreeks afkomstig uit het handboek voor moderne Britse indiepop.

Er gebeurt weinig wat ik niet al tientallen keren eerder heb gehoord.

En dat vind ik jammer.

Want het verhaal achter het nummer verdient eigenlijk meer.

Ik hoor een persoonlijke geschiedenis verpakt in een nogal onpersoonlijk popliedje.

De stem van Jukes is aangenaam, maar mist voor mij een uitgesproken karakter.

Hij zingt goed genoeg om op de radio te komen, alleen niet bijzonder genoeg om me werkelijk nieuwsgierig te maken.

En het refrein?

Dat blijft misschien even hangen, maar verdwijnt net zo gemakkelijk weer.

Alsof iemand een aardig melodietje door mijn hoofd laat wandelen zonder dat het van plan is te blijven.

Ik moet denken aan de toegankelijkere kant van Sam Fender en George Ezra.

Maar waar Fender vaak maatschappelijke urgentie en emotionele scherpte toevoegt, blijft Jukes hier vooral aan de oppervlakte.

Alles klinkt vriendelijk.

Misschien wel iets te vriendelijk.

Heb ik dan helemaal niets positiefs te melden?

Jawel.

Het nummer heeft een prettig tempo, de productie is helder en het verhaal over zijn ouders geeft de tekst een sympathieke achtergrond.

Bovendien hoor ik een artiest die duidelijk plezier heeft in wat hij doet.

Daar is niets mis mee.

Maar ik mis een eigen muzikale identiteit.

Een onverwachte wending.

Of gewoon een melodie die me werkelijk weet te raken.

En na twaalf nieuwe nummers, waarvan er negen nauwelijks indruk maakten, begint mijn geduld eerlijk gezegd een beetje op te raken.

Misschien ben ik te kritisch.

Dat zou kunnen.

Maar ik heb inmiddels ook genoeg muziek gehoord om te weten wanneer een nummer werkelijk bijzonder is.

En dat is Lucy, When You Wake Up voor mij niet.

Het is een aardig verhaal met een middelmatig muzikaal resultaat.

Meer kan ik er helaas niet van maken.

Dus Lucy, luister vooral naar je wekker.

Maar blijf wat mij betreft nog even lekker slapen.

Misschien is de muzikale oogst morgen beter.

Want na drie goede nummers op twaalf nieuwe releases wordt het hoog tijd voor een beetje herstel.

De Alternatieve Muziekman gaat ondertussen maar eens zijn oren uitrusten. Die hebben de afgelopen dagen genoeg moeten doorstaan.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★½ – 5/10

Zang: ★★★☆☆
Melodie: ★★½
Productie: ★★★½
Originaliteit: ★★☆☆☆
Tekst en verhaal: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★☆☆☆

Plus: een sympathiek persoonlijk verhaal, verzorgde productie en een aangename uitstraling.

Min: voorspelbare melodie, weinig muzikale verrassingen en onvoldoende eigen karakter.

Voor liefhebbers van: George Ezra, Sam Fender en toegankelijke Britse indiepop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen kandidaat.

Eindoordeel: Alfie Jukes heeft met Lucy, When You Wake Up een mooi familieverhaal omgezet in een vriendelijke, maar weinig verrassende single. Het verhaal is interessanter dan de muziek.

Twaalf nieuwe nummers sinds zaterdag. Drie goede. Negen tegenvallers.

Lucy, slaap maar lekker verder. Ik hoop dat we morgen wakker worden met betere muziek.

5/10 – EEN MAGER VIJFJE

https://youtu.be/jtPTrjUE4j8?si=J79deGnTPneYkTEA

JESSE WILL – SPIRALS★★½ – 5/10

2026-10-19T11:32:42.544+02:00

JESSE WILL – SPIRALS

Een engel met gebroken vleugels. En een liedje dat niet wil vliegen.

★★½ – 5/10

Jesse Will? Geen idee wie dat is. Maar dat maakt het ontdekken van nieuwe muziek juist zo leuk. Soms kom je een onbekende artiest tegen die je volledig omver blaast. En soms kom je een nummer tegen waarvan je na afloop denkt: wat heb ik eigenlijk zitten bekijken? Spirals behoort helaas tot die laatste categorie.

En dan heb ik het niet alleen over de muziek.

Want die videoclip!

Verschrikkelijk.

Nu moet ik toegeven dat ik best hou van bijzondere, eigenzinnige videoclips. Van David Bowie tot de merkwaardige fantasiewerelden van Peter Gabriel: kunstenaars mogen van mij behoorlijk ver gaan.

Maar er moet wel iets tegenover staan.

Een goed idee bijvoorbeeld.

Of een verhaal dat me werkelijk raakt.

Bij Spirals zie ik vooral een nogal nadrukkelijke poging om iets diepzinnigs te vertellen.

Een engel met beschadigde vleugels, pijlen in zijn lichaam en een dramatische worsteling met zichzelf.

Het ziet er allemaal behoorlijk zwaar uit.

En eerlijk gezegd voelt het ook zo.

De gedachte achter de videoclip is overigens interessant. Jesse Will gebruikt de engel als symbool voor onverwerkt verdriet en het loslaten van oude pijn.

Daar kan ik me iets bij voorstellen.

Maar een mooi uitgangspunt levert niet automatisch een geslaagd kunstwerk op.

Soms wordt symboliek zo nadrukkelijk dat er weinig ruimte overblijft voor de kijker.

En dat is hier mijn probleem.

De beelden willen me voortdurend vertellen hoe bijzonder, pijnlijk en bevrijdend alles is.

Ik krijg nauwelijks de gelegenheid om dat zelf te ontdekken.

Dan de muziek.

Spirals begint met harpklanken. Een originele keuze, die onmiddellijk een bijzondere sfeer oproept.

Daarna horen we Jesse Will, een Nieuw-Zeelandse singer-songwriter met een rauwe, enigszins breekbare stem.

Zijn zang heeft karakter.

Dat wil ik hem best nageven.

Ook de combinatie van harp, piano en cello is op papier aantrekkelijk.

Het arrangement groeit langzaam naar een grootse ontlading, waarbij Will steeds nadrukkelijker zijn vocale mogelijkheden laat horen.

Maar daar begint mijn twijfel.

Ik hoor vooral een artiest die heel graag wil ontroeren.

En dat is iets anders dan werkelijk ontroeren.

De opbouw is zorgvuldig bedacht, maar voelt voor mij te voorspelbaar. Vanaf het begin weet je eigenlijk al dat het nummer uiteindelijk behoorlijk dramatisch zal uitpakken.

En inderdaad.

Daar komt de vocale uitbarsting.

Daar zwellen de instrumenten aan.

En daar moet ik blijkbaar kippenvel krijgen.

Alleen gebeurt dat niet.

Ik blijf opvallend onbewogen.

Misschien ligt dat aan mijn persoonlijke muzieksmaak. Ik hou immers van emotionele muziek. The Slow Show, Sigur Rós, Sufjan Stevens en Beck kunnen me diep raken.

Maar bij die artiesten ontstaat de emotie voor mijn gevoel vanzelf.

Bij Jesse Will lijkt ze me iets te nadrukkelijk te worden opgedrongen.

Alsof iemand tijdens een verdrietige filmscène naast me zit en voortdurend roept dat ik nu toch echt moet huilen.

Dat werkt bij mij averechts.

Toch is Spirals muzikaal niet waardeloos.

De instrumentatie is verzorgd en Will beschikt over een opvallende stem. Vooral het ingetogen begin vind ik aantrekkelijker dan de grote ontlading aan het einde.

Daar hoor ik mogelijkheden.

Een wat soberder arrangement had het nummer misschien meer kracht gegeven.

Want niet iedere emotie hoeft met een uitroepteken te worden afgesloten.

En niet iedere videoclip over verdriet hoeft eruit te zien alsof de complete hemel naar beneden is gevallen.

Wat me vooral tegenvalt, is de combinatie van muziek en beeld.

De videoclip versterkt voor mij precies wat ik aan het nummer minder geslaagd vind: het overdreven drama.

In plaats van elkaar aan te vullen, maken ze elkaar nog zwaarder.

Dat is jammer.

Want achter alle theatrale gebaren hoor ik wel degelijk een artiest met talent.

Alleen zou ik hem graag eens horen zonder al die nadrukkelijke symboliek.

Gewoon Jesse Will.

Een sterke melodie.

Een goede tekst.

En wat meer ruimte voor de luisteraar.

Spirals is niet mijn ontdekking van het jaar. Eerder een muzikale kennismaking waarbij ik halverwege al naar de uitgang begon te zoeken.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★½ – 5/10

Zang: ★★★½
Melodie: ★★½
Arrangement: ★★★☆☆
Emotionele overtuigingskracht: ★★☆☆☆
Videoclip: ★☆☆☆☆
Herbeluisterbaarheid: ★★☆☆☆

Plus: een karakteristieke stem, originele instrumentatie en een verzorgd arrangement.

Min: overdreven dramatiek, voorspelbare opbouw en een videoclip die voor mij eerder afstoot dan ontroert.

Voor liefhebbers van: Damien Rice, Tom Odell en theatrale singer-songwritermuziek.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen kandidaat.

Eindoordeel: Spirals is een ambitieuze single van een artiest met hoorbaar talent. Maar de emotie wordt mij te nadrukkelijk opgedrongen, zowel muzikaal als visueel.

Een engel verliest zijn vleugels. Ik verloor vooral mijn belangstelling.

5/10 – EEN MAGER VIJFJE.

https://youtu.be/gMi27mudDRU?si=DXLt81kavRI8B6AW

THE SWAYS – ARE WE ALREADY THERE?★★★ – 6,5/10

2026-10-19T11:16:58.792+02:00

THE SWAYS – ARE WE ALREADY THERE?

Zijn we er al? Muzikaal nog niet helemaal.

★★★ – 6,5/10

Are We Already There? Oftewel: zijn we er al? Een vraag die kinderen op de achterbank doorgaans stellen wanneer de vakantie nog maar net begonnen is. Bij The Sways betrap ik mezelf op dezelfde gedachte. Want hoewel deze nieuwe single best aangenaam klinkt, vraag ik me halverwege toch af wanneer het werkelijk interessant gaat worden.

Laat ik beginnen met een bekentenis.

The Sways kende ik nauwelijks.

En dat terwijl ik dagelijks nieuwe muziek ontdek. Maar gelukkig zijn er nog altijd bands die zich aan mijn muzikale radar weten te onttrekken.

The Sways is een Amerikaans trio uit Flagstaff, Arizona. De band bestaat uit Kyle Miller, Andrew Tyler en Adam Bruce.

Hun muzikale wereld bestaat uit folkrock, Americana en een flinke dosis nostalgie naar de jaren zeventig.

Dat hoor je onmiddellijk.

Are We Already There? heeft een warme, ontspannen uitstraling. De gitaren klinken vriendelijk, de zang is aangenaam en de meerstemmige harmonieën geven het nummer een vertrouwd karakter.

Alsof iemand een oude plaat uit de kast heeft gehaald, het stof eraf heeft geblazen en heeft besloten dat deze muziek eigenlijk nog helemaal niet verouderd is.

Daar kan ik best van genieten.

Ik hoor iets van America, een vleugje Fleetwood Mac en de toegankelijke folkrock van The Lumineers.

Muziek die zich niet opdringt.

Die gewoon naast je komt zitten en vraagt of je nog koffie wilt.

Sympathiek.

Maar sympathie alleen is niet voldoende voor een hoge beoordeling.

Wat me aanspreekt, is de natuurlijke manier waarop de stemmen en instrumenten samengaan. De band probeert niet voortdurend indruk te maken met een overdreven productie.

Er is ruimte om adem te halen.

En dat waardeer ik.

Zeker in een tijd waarin sommige producers kennelijk denken dat ieder liedje minstens twaalf elektronische effecten nodig heeft om interessant te blijven.

The Sways houdt het overzichtelijk.

Alleen ontbreekt voor mij dat ene bijzondere muzikale idee.

De melodie is aardig, maar niet onvergetelijk.

Het refrein heeft een prettige uitstraling, zonder werkelijk te blijven hangen. Ook de opbouw verloopt tamelijk voorspelbaar.

Ik wacht op een verrassende wending.

Een gitaarpartij die het nummer ineens een andere richting geeft.

Of een vocale harmonie waardoor ik onmiddellijk opnieuw wil luisteren.

Dat moment komt niet.

En dat is jammer.

Want de muzikanten beschikken duidelijk over gevoel voor samenspel en melodie.

Het klinkt nergens onbeholpen.

Integendeel.

Maar ik hoor vooral een band die keurig binnen de grenzen van haar eigen genre blijft.

Misschien ben ik verwend door artiesten als The Paper Kites en Midlake, die met vergelijkbare muzikale ingrediënten soms veel meer emotionele diepgang weten te bereiken.

Bij The Sways blijft het allemaal wat oppervlakkiger.

Niet vervelend.

Maar ook niet bijzonder spannend.

En dan is er de videoclip, geregisseerd door West Webb.

Die past bij de open, ongecompliceerde uitstraling van de muziek. Het geheel voelt als een kennismaking met een band die vooral plezier heeft in samen muziek maken.

Dat is prettig om te zien.

Toch merk ik dat ik na afloop niet onmiddellijk behoefte heb aan een tweede luisterbeurt.

En dat is voor mij een belangrijk criterium.

Een echt goed nummer blijft ergens hangen.

In je hoofd.

Of liever nog: in je gevoel.

Are We Already There? doet dat bij mij onvoldoende.

Maar ik wil ook niet onnodig streng zijn.

Niet iedere nieuwe ontdekking hoeft een meesterwerk op te leveren.

Soms is een liedje gewoon aangenaam gezelschap.

En dat is precies wat The Sways hier biedt.

Een prettige melodie, warme harmonieën en een ontspannen sfeer.

Alleen geen muzikale verrassing.

Zijn we er al?

Bijna.

Maar voor een plaats in de hoogste regionen van mijn INDIE TOP 20 moeten deze Amerikanen nog een stukje verder rijden.

En misschien onderweg eens een onverwachte afslag nemen.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★ – 6,5/10

Zang: ★★★½
Melodie: ★★★☆☆
Harmonieën: ★★★★☆
Arrangement: ★★★½
Originaliteit: ★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★☆☆

Plus: warme samenzang, aangename folkrock en een natuurlijke, ontspannen uitvoering.

Min: voorspelbare opbouw, weinig muzikale verrassingen en een melodie die onvoldoende blijft hangen.

Voor liefhebbers van: America, Fleetwood Mac, The Lumineers en The Paper Kites.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆ – Een bescheiden kanshebber, maar geen hoogvlieger.

Eindoordeel: The Sways levert met Are We Already There? een sympathieke folkrocksingle af. Prettig om naar te luisteren, maar niet bijzonder genoeg om echt indruk te maken.

De reis is aangenaam. Alleen de bestemming had wat interessanter mogen zijn.

WALLNERS – MOVIE STARS★★★ – 6,5/10

2026-10-19T11:11:22.474+02:00

Geen Oscar voor het nummer. Wel eentje voor de videoclip!

★★★ – 6,5/10

Wallners? Wie zijn dat nu weer? Ik had werkelijk geen idee. En dat terwijl ik dagelijks nieuwe muziek beluister. Maar gelukkig valt er nog genoeg te ontdekken. Dus zette ik Movie Stars op. Mijn eerste reactie? Best aardig. Niet goed genoeg om onmiddellijk enthousiast te worden, maar ook zeker niet slecht. En toen zag ik de videoclip. Kijk, daar werd ik een stuk vrolijker van!

Wallners blijkt een Oostenrijkse band uit Wenen te zijn, bestaande uit vier broers en zussen: Anna, Laurenz, Max en Nino Wallner.

Vier muzikanten uit één gezin.

Dat lijkt me gezellig tijdens de repetities. Al vermoed ik dat muzikale meningsverschillen aan de keukentafel niet altijd even harmonieus worden opgelost.

In 2025 verscheen hun debuutalbum End of Circles. Met Movie Stars presenteren ze nieuwe muziek.

De band beweegt zich binnen de dreampop, een genre waar ik doorgaans behoorlijk gevoelig voor ben.

Denk aan Still Corners, Mazzy Star en de dromerige kant van London Grammar.

Allemaal artiesten die met weinig middelen een bijzondere sfeer kunnen oproepen.

En dat lukt Wallners ook.

Vooral de stem van Anna Wallner valt onmiddellijk op.

Laag, warm en enigszins mysterieus. Ze zingt zonder overdreven emoties, maar geeft het nummer wel een herkenbaar karakter.

De warme gitaarpartijen zorgen voor een aangename basis. Langzaam krijgt de muziek meer ruimte en ontstaat er een bijna gewichtloze sfeer.

Dat past uitstekend bij het onderwerp.

Movie Stars gaat namelijk over de tegenstelling tussen de hectiek op aarde en de rust van het heelal.

Een interessant uitgangspunt.

Zeker in een tijd waarin beroemdheden soms meer aandacht krijgen voor hun laatste Instagramfoto dan voor hun werk.

Maar muzikaal blijf ik met gemengde gevoelens achter.

Het klinkt allemaal prettig, maar wanneer wordt het echt bijzonder?

De melodie is aardig, alleen niet opvallend genoeg om zich onmiddellijk in mijn geheugen te nestelen.

Het arrangement is verzorgd, maar ik mis een onverwachte wending.

Een moment waarop de muziek me werkelijk weet te verrassen.

Bij Still Corners kan een eenvoudige synthesizerlijn ineens een compleet landschap oproepen.

Bij Wallners blijft dat landschap voorlopig wat mistig.

Mooi om naar te kijken.

Maar ik weet niet of ik er nog een keer naartoe wil.

En dan die videoclip!

Die vind ik werkelijk leuk.

Regisseur Rupert Höller neemt ons mee naar een fantasierijk heelal vol planeten, manen en sterren.

En het bijzondere?

De beelden zijn volledig zonder kunstmatige intelligentie gemaakt.

Geen computer die binnen enkele seconden een compleet sterrenstelsel uit zijn digitale mouw schudt.

Nee, hier zijn de decors daadwerkelijk gebouwd.

Met beschilderde achtergronden, zelfgemaakte planeten en zelfs sterren van papier.

Bovendien is alles opgenomen op 16mm-film.

Heerlijk ouderwets!

Het geeft de videoclip een charmante, bijna sprookjesachtige uitstraling.

Ik moest denken aan oude sciencefictionfilms waarin je soms duidelijk kon zien dat een planeet eigenlijk gewoon een beschilderde bal was.

Maar juist dat maakte die films zo aantrekkelijk.

Niet alles hoeft tegenwoordig digitaal perfect te zijn.

Een beetje fantasie doet wonderen.

En daar hebben de makers van deze videoclip duidelijk genoeg van.

Sterker nog: ik vind de beelden origineler dan de muziek.

Dat is natuurlijk een wat merkwaardig compliment voor een band.

Maar ik bedoel het positief.

Wallners heeft gevoel voor sfeer, maar mag muzikaal best iets meer risico nemen.

De stem van Anna verdient composities met meer spanning en sterkere melodieën.

Want het talent is hoorbaar aanwezig.

Alleen komt het bij Movie Stars nog niet volledig tot zijn recht.

Misschien moet ik hun debuutalbum maar eens beluisteren.

Wie weet ontdek ik daar wel het nummer dat me echt weet te overtuigen.

Voorlopig blijft Movie Stars voor mij een aangename kennismaking.

Niet meer.

Maar ook niet minder.

De videoclip krijgt van mij een Oscar voor de fantasie. Het nummer mag voorlopig tevreden zijn met een bescheiden bijrol.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★ – 6,5/10

Zang: ★★★★☆
Melodie: ★★★☆☆
Arrangement: ★★★½
Originaliteit muziek: ★★★☆☆
Videoclip: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★☆☆

Plus: de warme stem van Anna Wallner, sfeervolle instrumentatie en een bijzonder creatieve videoclip.

Min: een wat vrijblijvende melodie en te weinig muzikale verrassingen.

Voor liefhebbers van: Still Corners, Mazzy Star, London Grammar en Cigarettes After Sex.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆ – Misschien een bescheiden notering, maar geen hoogvlieger.

Eindoordeel: Movie Stars is een aardige dreampopsingle van een interessante Oostenrijkse band. De muziek overtuigt me nog niet volledig, maar de videoclip is een klein kunstwerk.

Het nummer krijgt drie sterren. De videoclip vijf. En Wallners? Die mogen van mij nog eens terugkomen.

6,5/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/rfjx-E_eDlU?si=LcApKUNaqpOAVEU7

RY X – HOLY WATER★★★★½ – 9/10

2026-10-18T11:45:40.954+02:00

RY X – HOLY WATER

Een hemels toetje voor een bewogen muzikale zondag

★★★★½ – 9/10

Ik dacht werkelijk dat mijn muzikale zondag na Beck voorbij was. Eerst moest ik me door het fantasieloze MAMMAMIA van Måneskin worstelen. Daarna volgden het slaapverwekkende Lies van Zach Bryan en Lana Del Rey en het eindeloze gekabbel van Elderbrook. Gelukkig had Beck met zijn prachtige orkestuitvoering van Ride Lonesome mijn dag al gered.

Maar toen kwam RY X.

Een toetje.

En wat voor eentje!

Normaal gesproken heb ik na een uitgebreid muzikaal hoofdgerecht weinig behoefte aan nog iets extra's. Zeker niet wanneer Beck zojuist alle registers van mijn gevoel heeft opengetrokken.

Maar Holy Water blijkt een bijzonder smakelijk nagerecht.

Geen overdadige chocoladetaart met drie lagen slagroom.

Eerder een verfijnd dessert waarvan je na de eerste hap denkt: hier wil ik toch nog even rustig voor gaan zitten.

De Australische singer-songwriter Ry Cuming, beter bekend als RY X, heeft me al vaker weten te raken. Zijn prachtige Berlin en Only behoren tot die liedjes waarin de stilte bijna even belangrijk is als de muziek.

Dat is een bijzondere kwaliteit.

Want veel artiesten proberen indruk te maken door steeds meer instrumenten toe te voegen.

RY X doet vaak precies het tegenovergestelde.

Hij haalt alles weg wat niet noodzakelijk is.

En laat de emotie het werk doen.

Holy Water begint met die herkenbare, breekbare stem.

Zacht, bijna fluisterend.

Alsof hij niet voor een groot publiek zingt, maar voor één persoon die tegenover hem zit.

De begeleiding is subtiel. Akoestische klanken, warme toetsen en een voorzichtig groeiend arrangement geven het nummer een bijna meditatieve sfeer.

Maar saai wordt het nergens.

En dat is precies het verschil met sommige andere nummers die ik vandaag heb gehoord.

Rustige muziek hoeft helemaal niet slaapverwekkend te zijn.

Het gaat erom wat er onder die rust gebeurt.

Bij RY X voel ik voortdurend een emotionele spanning. Zijn stem klinkt kwetsbaar, maar heeft tegelijkertijd een bijzondere intensiteit.

Het nummer gaat over liefde, verbondenheid en de bijna spirituele betekenis van water.

RY X beschrijft water als iets wat niet alleen in de natuur aanwezig is, maar ook in onszelf.

Een mooie gedachte.

Zeker op zondag.

Al hoef je van mij niet onmiddellijk naar de kerk.

Een goede koptelefoon is voldoende.

Wat mij vooral aanspreekt, is de natuurlijke manier waarop de muziek zich ontwikkelt.

Geen overdreven refrein dat plotseling alle aandacht opeist.

Geen elektronische beat die uit het niets verschijnt omdat iemand bang is dat de luisteraar anders afhaakt.

De instrumenten krijgen langzaam meer ruimte, terwijl de zang het emotionele middelpunt blijft.

Ik hoor iets van Bon Iver, de verstilling van Sigur Rós en de warme melancholie van The Slow Show.

Maar RY X heeft inmiddels zo'n herkenbaar geluid dat vergelijkingen eigenlijk nauwelijks nodig zijn.

Hij creëert zijn eigen wereld.

En nodigt je uit om daar een paar minuten in te verblijven.

Heb ik kritiek?

Een klein beetje.

De melodie blijft behoorlijk ingetogen en ik had op sommige momenten graag iets meer muzikale ontwikkeling gehoord.

Een onverwachte wending had het nummer misschien nog indrukwekkender gemaakt.

Maar ik begrijp ook waarom hij daarvoor niet kiest.

De kracht van Holy Water zit juist in de eenvoud.

Bovendien vind ik het bijzonder dat RY X het nummer zelf heeft geschreven en geproduceerd.

Het is de eerste kennismaking met zijn nieuwe album DUSK, dat begin 2027 moet verschijnen.

Als dit de muzikale richting wordt, kijk ik daar nu al naar uit.

Want in een wereld waarin alles steeds sneller, harder en nadrukkelijker moet, is het prettig wanneer een artiest de moed heeft om zacht te blijven.

Holy Water vraagt niet om aandacht.

Het verdient die vanzelf.

En misschien past dat juist zo goed bij deze zondag.

Een dag waarop ik eerst behoorlijk moest mopperen over nieuwe muziek, vervolgens dankzij Beck diep werd geraakt en uiteindelijk bij RY X tot rust kwam.

Dat is toch een mooie afsluiting.

Beck serveerde het indrukwekkende hoofdgerecht. RY X verzorgt het hemelse dessert.

En ik?

Ik blijf nog even zitten.

Want sommige muzikale toetjes zijn veel te lekker om haastig naar binnen te werken.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Zang: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Arrangement: ★★★★½
Emotie: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★

Plus: een prachtige kwetsbare stem, subtiele instrumentatie en een bijzondere emotionele intensiteit.

Min: melodisch had het nummer op enkele momenten iets avontuurlijker mogen zijn.

Voor liefhebbers van: Bon Iver, Sigur Rós, The Slow Show, José González en Ólafur Arnalds.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de hoogste regionen.

Eindoordeel: Holy Water bewijst dat je geen groot muzikaal spektakel nodig hebt om diepe indruk te maken. RY X kiest voor intimiteit, eenvoud en emotie.

Mijn muzikale zondag begon met ergernis, kreeg dankzij Beck kippenvel en eindigt met RY X in volmaakte rust.

Soms is het toetje bijna net zo lekker als het hoofdgerecht.

9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/pwWnl0gBKt8?si=MP5qIeye_dkHpGRo

BECK – RIDE LONESOME (LIVE WITH SYDNEY SYMPHONY ORCHESTRA★★★★★ – 10/10

2026-10-18T11:37:20.345+02:00

BECK – RIDE LONESOME (LIVE WITH SYDNEY SYMPHONY ORCHESTRA)

Soms zijn woorden niet genoeg. Dan is er gelukkig nog muziek.

★★★★★ – 10/10

Deze zondag was muzikaal een behoorlijke beproeving. Eerst Måneskin met het fantasieloze MAMMAMIA. Daarna Zach Bryan en Lana Del Rey met het slaapverwekkende Lies. En vervolgens Elderbrook, die met Lost in the View vooral muzikaal bleef ronddobberen. Ik begon me serieus af te vragen waarom ik eigenlijk iedere dag nieuwe muziek beluister.

Maar ik heb een beetje valsgespeeld.

Ik had namelijk nog één nummer achter de hand.

Beck – Ride Lonesome, live met het Sydney Symphony Orchestra.

En dat heb ik bewust tot het laatst bewaard.

Gelukkig maar.

Want wat hier gebeurt, vind ik bijna onmogelijk om onder woorden te brengen.

En dat is voor iemand die voortdurend muziekrecensies schrijft een behoorlijk ongemakkelijke situatie.

Ik ken Beck natuurlijk al jaren. Van het eigenzinnige Loser tot de prachtige melancholie van Sea Change en Morning Phase.

Maar zijn recente werk raakt me misschien nog wel meer.

Failed Words was voor mij al zo'n nummer waarbij de muziek rechtstreeks binnenkwam. Zonder omwegen, zonder toestemming te vragen.

En nu is er deze uitvoering van Ride Lonesome.

Opgenomen in het Sydney Opera House, samen met een volledig symfonieorkest.

Het arrangement is gemaakt door Beck en zijn vader David Campbell.

Dat vind ik op zichzelf al bijzonder.

Maar het werkelijk indrukwekkende zit in de uitvoering.

Beck begint ingetogen. Zijn stem klinkt breekbaar, doorleefd en tegelijkertijd ongelooflijk warm.

Geen overdreven vocale uithalen.

Geen poging om indruk te maken met technische kunstjes.

Hij zingt alsof hij iets vertelt wat hem werkelijk bezighoudt.

En ik luister.

Dan komen de strijkers.

Voorzichtig eerst.

Alsof ze het liedje niet willen verstoren.

Langzaam krijgt de muziek meer ruimte. De instrumenten omarmen de melodie en geven iedere zin een extra emotionele betekenis.

Het is geen orkest dat vooral wil laten horen hoeveel muzikanten er op het podium zitten.

Het is een orkest dat luistert naar het liedje.

En dat maakt het verschil.

De muziek wordt groter, maar verliest nergens haar intimiteit.

Dat is bijzonder knap.

Ik moet denken aan de mooiste momenten van Elbow, aan de verstilde schoonheid van Sigur Rós en aan de emotionele kracht van Peter Gabriel.

Maar uiteindelijk is dit gewoon Beck.

Een artiest die zich nooit heeft laten opsluiten in één muzikaal genre.

En die op dit moment misschien wel de mooiste muziek uit zijn carrière maakt.

Wat me vooral raakt, is het gevoel van eenzaamheid dat door het nummer heen loopt.

Niet de eenzaamheid van niemand om je heen hebben.

Maar die andere vorm.

Het besef dat je sommige wegen in het leven uiteindelijk alleen moet afleggen.

Dat je verder moet, ook wanneer je liever nog even was blijven staan.

Misschien komt dit nummer daarom zo hard bij me binnen.

Omdat muziek soms gevoelens weet te raken waarvoor ik zelf nauwelijks woorden kan vinden.

En bij Ride Lonesome lukt het me eerlijk gezegd ook niet om precies uit te leggen wat ik hoor.

Ik kan schrijven over de prachtige strijkers.

Over de subtiele opbouw.

Over Becks indrukwekkende stem.

Maar daarmee beschrijf ik nog niet wat deze uitvoering met me doet.

Sommige muziek luister je niet alleen. Die voel je.

En wanneer het orkest de melodie verder draagt, gebeurt er iets wat ik bij nieuwe muziek steeds minder vaak ervaar.

Ik vergeet dat ik een recensie moet schrijven.

Ik vergeet mijn sterren.

Ik vergeet zelfs die drie tegenvallende nummers van eerder vandaag.

Ik luister alleen nog maar.

En als het afgelopen is, blijf ik even zitten.

Stil.

Heb ik kritiek?

Nee.

Niet vandaag.

Natuurlijk zou ik ergens een kritische opmerking kunnen verzinnen. Dat hoort tenslotte bij het werk van een recensent.

Maar waarom zou ik?

Deze uitvoering heeft precies de juiste balans tussen kwetsbaarheid en grootsheid.

Niets klinkt overbodig.

Alles staat in dienst van de emotie.

En dat is voor mij muziek op haar allermooist.

Ik heb deze zondag een beetje valsgespeeld door Beck voor het laatst te bewaren.

Maar na drie muzikale teleurstellingen vond ik dat ik wel iets moois verdiende.

En mooi is eigenlijk een veel te klein woord.

Dank je wel, Beck. Je hebt mijn muzikale zondag gered.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★★ – 10/10

Zang Beck: ★★★★★
Orkestarrangement: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Melodie: ★★★★★
Live-uitvoering: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★

Plus: een adembenemend orkestarrangement, Becks kwetsbare zang en een muzikale opbouw die diep raakt.

Min: geen. Soms hoef je niet naar kritiek te zoeken.

Voor liefhebbers van: Elbow, Sigur Rós, Peter Gabriel, The Slow Show en de melancholische kant van Beck.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een absolute nummer 1-kandidaat.

Eindoordeel: Beck en het Sydney Symphony Orchestra tillen Ride Lonesome naar een uitzonderlijk niveau. Een uitvoering waarin intimiteit en symfonische grootsheid elkaar perfect aanvullen.

Mijn muzikale zondag begon met ergernis, ging over in verveling en eindigde met kippenvel.

En misschien is dat wel de mooiste kracht van muziek: dat één nummer een hele dag kan veranderen.

https://youtu.be/F-NDDPREtR8?si=ITNdyfw2RsEGDUdt

10/10 – VIJF STERREN.

ELDERBROOK – LOST IN THE VIEW★★½ – 5/10

2026-10-18T11:26:10.057+02:00

ELDERBROOK – LOST IN THE VIEW

De beat is er. Nu de verrassing nog.

★★½ – 5/10

Deze zondag begint muzikaal op een overlevingstocht te lijken. Eerst Måneskin met het fantasieloze MAMMAMIA. Vervolgens Zach Bryan en Lana Del Rey met het slaapverwekkende Lies. En nu Elderbrook met Lost in the View. Ik begin me serieus af te vragen of de muziekindustrie vandaag collectief heeft besloten mij in slaap te wiegen.

En het is nog niet eens maandag.

Laat ik beginnen met iets positiefs: ik heb helemaal niets tegen elektronische dansmuziek.

Integendeel.

Ik hou van Depeche Mode, Pet Shop Boys en de elektronische kant van M83. En ook een goed geproduceerde housetrack kan me behoorlijk enthousiast maken.

Maar er moet wel iets gebeuren.

Een verrassende melodie, een bijzondere opbouw of een beat die werkelijk iets losmaakt.

Bij Lost in the View wacht ik daar nogal lang op.

De Britse producer en zanger Elderbrook heeft inmiddels een indrukwekkende reputatie opgebouwd binnen de elektronische muziek. Met zijn samenwerking met CamelPhat op Cola liet hij horen hoe aantrekkelijk een combinatie van een hypnotiserende beat en sterke zang kan zijn.

Dat nummer had karakter.

Een eigen gezicht.

En vooral een ritme dat onmiddellijk bleef hangen.

Zijn nieuwe single heeft opnieuw die herkenbare elektronische basis. Een warme baslijn, atmosferische synthesizers en een ingetogen zangpartij.

Allemaal keurig verzorgd.

Maar ik mis de spanning.

Het doet me in de verte denken aan Euphoria van Loreen.

Niet omdat de melodie hetzelfde is, maar vanwege die pulserende elektronische ondergrond en het gevoel dat de muziek langzaam naar een groot moment toewerkt.

Alleen gebeurde er bij Loreen uiteindelijk ook werkelijk iets.

Daar barstte het nummer open.

De melodie werd groter, de emotie sterker en de productie gaf het lied een bijna overweldigende kracht.

Bij Elderbrook blijft het allemaal een beetje doorkabbelen.

De beat gaat verder.

De synthesizers blijven zweven.

En ik blijf wachten.

Misschien is dat precies de bedoeling.

Het nummer bevindt zich ergens tussen organic house, deep house en melodische elektronica. Muziek waarbij sfeer en herhaling belangrijker zijn dan een traditioneel poprefrein.

Dat begrijp ik.

Maar herhaling is niet automatisch hypnotiserend.

Soms is herhaling gewoon herhaling.

En dat verschil hoor ik hier.

Elderbrook zingt bovendien helemaal niet slecht. Zijn stem heeft een aangename kwetsbaarheid en past uitstekend bij het dromerige karakter van de productie.

Ook het onderwerp spreekt me aan.

Het nummer gaat over verandering, een nieuw begin en het gevoel dat je opnieuw je plaats in de wereld moet vinden.

Elderbrook schreef het tijdens zijn verhuizing van Engeland naar Los Angeles.

Dat is een mooi uitgangspunt.

Alleen hoor ik die emotionele zoektocht onvoldoende terug in de compositie.

De muziek blijft te veel op dezelfde plek hangen.

Alsof iemand een prachtige reis heeft gepland, maar vervolgens de hele middag op het parkeerterrein blijft staan.

En de videoclip?

Die is stijlvol.

Zwart-witbeelden, dansende mensen in de regen en een ingetogen sfeer die uitstekend bij het nummer past.

De beelden geven de muziek een extra emotionele laag.

Maar zelfs een mooie videoclip kan een wat vlakke compositie niet volledig redden.

Ik had graag een onverwachte wending gehoord.

Een sterkere melodie.

Een verandering in ritme.

Of een climax waardoor het nummer zich eindelijk losmaakt van zijn eigen comfortabele patroon.

Nu blijft alles behoorlijk voorspelbaar.

En dat is jammer, want Elderbrook kan absoluut beter.

Zijn eerdere werk heeft bewezen dat hij elektronica en emotie overtuigend kan combineren.

Lost in the View is afkomstig van zijn aangekondigde album Heart on a Wire.

Dat album verschijnt op 22 januari 2027.

Ik hoop dat de overige nummers wat meer avontuur bevatten.

Want een goede producer hoeft niet voortdurend harder te gaan.

Maar hij moet me wel nieuwsgierig houden.

En dat lukt hier onvoldoende.

Misschien werkt dit nummer beter op een dansvloer, laat op de avond, met een indrukwekkende lichtshow.

Maar thuis, op deze toch al moeizame muzikale zondag, blijft er voor mij weinig over.

Een aangename beat.

Een verzorgde productie.

En een melodie die alweer verdwenen is voordat ik mijn koffie op heb.

Eerst MAMMAMIA, daarna LIES en nu LOST IN THE VIEW.

Ik ben inmiddels zelf ook een beetje lost.

Niet in het uitzicht.

Maar in de vraag waar vandaag de goede muziek gebleven is.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★½ – 5/10

Zang: ★★★½
Melodie: ★★½
Beat: ★★★½
Productie: ★★★★☆
Originaliteit: ★★☆☆☆
Herbeluisterbaarheid: ★★☆☆☆

Plus: verzorgde elektronische productie, aangename zang en een sfeervolle videoclip.

Min: te weinig afwisseling, een voorspelbare beat en een muzikale climax die uitblijft.

Voor liefhebbers van: RÜFÜS DU SOL, Bob Moses, ODESZA en melodische deep house.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen kandidaat.

Eindoordeel: Elderbrook levert een technisch verzorgde, sfeervolle single af, maar mist de spanning en de muzikale verrassing die elektronische muziek bijzonder kunnen maken.

Loreen had met Euphoria een beat die je naar de hemel bracht. Elderbrook laat me vooral op de begane grond staan.

https://youtu.be/VUzg5liIjcs?si=98xGoeQoQvW0zwRN

ZACH BRYAN & LANA DEL REY – LIES★★ – 4/10

2026-10-18T11:16:59.749+02:00

ZACH BRYAN & LANA DEL REY – LIES

Zelfs Lana Del Rey krijgt me niet wakker

★★ – 4/10

Deze zondag begint muzikaal een behoorlijke beproeving te worden. Eerst Måneskin met het fantasieloze MAMMAMIA. En nu Zach Bryan met Lies, waarvoor hij ook nog eens Lana Del Rey heeft weten te strikken. Je zou denken dat het daarmee alleen maar beter kan worden. Helaas. Ik heb inmiddels meer behoefte aan een dubbele espresso dan aan een tweede luisterbeurt.

Pfff.

En dat terwijl ik best iets heb met melancholische muziek.

Sterker nog, een groot deel van mijn favoriete artiesten verdient zijn brood met verdriet, verlangen en andere vormen van menselijke ellende.

The National, The Slow Show, Sigur Rós.

Stuk voor stuk artiesten die niet bepaald bekendstaan om hun vrolijke carnavalsrepertoire.

Maar er is een belangrijk verschil tussen melancholie en verveling.

En precies daar gaat het bij Lies voor mij mis.

Zach Bryan beschikt over een herkenbare, enigszins verweerde stem. Zijn manier van zingen heeft iets eerlijks en ongepolijsts.

Dat kan bijzonder aantrekkelijk zijn.

Alleen heeft een goede stem ook een goed nummer nodig.

En daar wringt de schoen.

Lies beweegt zich voort in een traag tempo, met een ingetogen begeleiding en een melodie die nauwelijks van haar plaats lijkt te komen.

Het begint rustig.

Het blijft rustig.

En wanneer ik denk dat er eindelijk iets gaat gebeuren, blijkt het nummer gewoon verder te gaan waar het gebleven was.

Ik heb niets tegen langzaam opgebouwde liedjes.

Maar er moet onderweg wel iets te ontdekken zijn.

Een onverwachte akkoordwisseling.

Een melodie die zich langzaam ontvouwt.

Of een emotionele ontlading waardoor alle eerdere ingetogenheid ineens betekenis krijgt.

Hier wacht ik tevergeefs.

En dan verschijnt Lana Del Rey.

Normaal gesproken is dat voor mij een reden om rechtop te gaan zitten.

Ik hou van haar filmische melancholie, haar bijzondere stemgeluid en de manier waarop ze een eenvoudig liedje een bijna mysterieuze sfeer kan geven.

Maar zelfs Lana kan niet alles redden.

Haar bijdrage geeft het nummer weliswaar wat extra kleur, maar verandert weinig aan het fundamentele probleem.

De compositie blijft te vlak.

En een prachtige stem kan een gebrek aan muzikale ontwikkeling nu eenmaal niet volledig compenseren.

Dat is alsof je een saaie vergadering laat voorzitten door een geweldige acteur.

De vergadering wordt er misschien iets aangenamer van.

Maar je wilt nog steeds graag naar huis.

Wat me vooral tegenvalt, is het gebrek aan spanning tussen de twee stemmen.

Een duet wordt interessant wanneer artiesten elkaar uitdagen, aanvullen of onverwacht iets nieuws laten horen.

Denk aan Nick Cave en Kylie Minogue met Where the Wild Roses Grow.

Twee totaal verschillende stemmen die samen een onvergetelijk verhaal vertellen.

Bij Zach Bryan en Lana Del Rey hoor ik vooral twee artiesten die zich keurig aanpassen aan dezelfde ingetogen sfeer.

Niemand lijkt de ander werkelijk uit zijn comfortzone te halen.

En dat is een gemiste kans.

Natuurlijk zullen liefhebbers van Bryan dit nummer waarschijnlijk waarderen.

De sobere aanpak, de emotionele ondertoon en de rustige begeleiding passen bij zijn muzikale wereld.

Maar voor mij ontbreekt de noodzaak.

Waarom moet ik dit nummer nog een keer horen?

Die vraag kan ik na meerdere luisterbeurten nauwelijks beantwoorden.

Het nummer is niet slecht gezongen.

De productie is verzorgd.

En de samenwerking klinkt op papier bijzonder aantrekkelijk.

Maar goede bedoelingen leveren nog geen boeiende muziek op.

Ik wil geraakt worden.

Of verrast.

Desnoods een beetje geïrriteerd.

Alles liever dan het gevoel dat ik langzaam in slaap word gewiegd.

En dat is precies wat hier gebeurt.

Heb ik dan helemaal geen positief punt?

Jawel.

Lana Del Rey klinkt nog altijd prachtig.

En Zach Bryan probeert zijn muziek tenminste niet vol te stoppen met overbodige effecten.

Dat waardeer ik.

Maar soberheid is alleen een kwaliteit wanneer er iets sterks overblijft.

Bij Lies blijft voor mij te weinig over.

Misschien ben ik na Måneskin gewoon muzikaal uitgeput.

Maar ik vrees dat het probleem toch echt bij deze single ligt.

Eerst MAMMAMIA. Nu LIES. Als er vandaag nog een derde tegenvaller verschijnt, ga ik vrijwillig naar het geluid van mijn wasmachine luisteren. Daar zit tenminste nog een verrassende centrifuge in.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★ – 4/10

Zang Zach Bryan: ★★★☆☆
Zang Lana Del Rey: ★★★★☆
Melodie: ★★☆☆☆
Arrangement: ★★☆☆☆
Originaliteit: ★★☆☆☆
Herbeluisterbaarheid: ★½

Plus: de karakteristieke stemmen van Zach Bryan en Lana Del Rey, een verzorgde productie en een ingetogen benadering.

Min: slaapverwekkend tempo, weinig melodische ontwikkeling, nauwelijks spanning tussen de stemmen en een compositie die nergens werkelijk indruk maakt.

Voor liefhebbers van: Zach Bryan, Lana Del Rey en ingetogen Amerikaanse singer-songwritermuziek.

INDIE TOP 20-potentie: ★☆☆☆☆ – Voorlopig absoluut geen kandidaat.

Eindoordeel: Lies is een teleurstellende samenwerking tussen twee artiesten die afzonderlijk veel meer kunnen. Zelfs Lana Del Rey weet deze vlakke compositie niet naar een hoger niveau te tillen.

Deze zondag is muzikaal zwaar. En het ergste is: ik ben nog niet eens aan het avondeten toe.

4/10 – TWEE STERREN.

https://youtu.be/nhR-Ka-aKUs?si=tKStTn8zY_ngG09M

MÅNESKIN – MAMMAMIA★★½ – 5/10

2026-10-18T11:07:34.324+02:00

MÅNESKIN – MAMMAMIA

Nee, geen ABBA. En helaas ook geen meesterwerk.

★★½ – 5/10

Mamma mia! Bij die woorden denk ik onmiddellijk aan ABBA. Aan heerlijke melodieën, onweerstaanbare refreinen en vier Zweden die precies wisten hoe je een popliedje moest schrijven. Maar nee, dit is Måneskin. En waar ABBA met twee woorden een klassieker wist te maken, komt de Italiaanse rockband niet verder dan een behoorlijk fantasieloos nummer.

En dat vind ik jammer.

Want ik heb best sympathie voor Måneskin.

Sinds hun overwinning op het Eurovisie Songfestival met Zitti e buoni hebben ze bewezen dat rockmuziek nog altijd een groot publiek kan bereiken.

Een jonge band met uitstraling, lef en een zanger die het podium weet te domineren.

Dat zag er veelbelovend uit.

Maar uitstraling alleen is natuurlijk niet voldoende.

Je moet ook goede nummers schrijven.

En precies daar begint mijn probleem met MAMMAMIA.

Het nummer opent met een stevige baslijn en een ritme dat onmiddellijk duidelijk maakt dat we vooral moeten gaan bewegen.

Prima.

Maar daarna gebeurt er muzikaal opvallend weinig.

De gitaren klinken rauw, de drums doen hun werk en zanger Damiano David gooit zijn gebruikelijke dosis bravoure in de strijd.

Alle ingrediënten zijn aanwezig.

Alleen is iemand vergeten er een interessant liedje van te maken.

Het refrein is eenvoudig, nadrukkelijk en vooral eindeloos herhalend.

Mamma mia, mamma mia.

Ja, dat hebben we inmiddels begrepen.

Maar komt er ook nog een melodie?

Ik wacht geduldig.

En wacht nog even.

Helaas.

De band lijkt vooral te vertrouwen op energie en provocatie. Alsof een uitdagende houding automatisch voldoende is om muzikaal indruk te maken.

Dat werkte misschien bij hun eerste internationale doorbraak.

Maar inmiddels verwacht ik meer.

Waar is de fantasie gebleven?

Neem Zitti e buoni. Daar hoorde ik een band met een duidelijke eigen identiteit. Italiaanse rock met temperament, overtuiging en een aantrekkelijke rauwheid.

Bij MAMMAMIA hoor ik vooral een groep muzikanten die heel graag stoer wil klinken.

En dat is toch iets anders.

Damiano beschikt over een karakteristieke stem, maar zijn overdreven voordracht begint me hier behoorlijk te irriteren.

Hij klinkt alsof hij voortdurend wil bewijzen dat hij de gevaarlijkste man van de straat is.

Terwijl ik vooral denk: schrijf eerst eens een fatsoenlijk refrein.

Ook gitarist Thomas Raggi krijgt weinig gelegenheid om werkelijk iets bijzonders te laten horen.

De gitaarpartijen zijn functioneel, maar nauwelijks verrassend.

En de ritmesectie?

Die houdt het nummer keurig overeind.

Maar daarmee houdt het compliment ook wel op.

Natuurlijk begrijp ik waarom dit nummer bij een groot publiek aanslaat.

Het is kort, direct en geschikt om tijdens een concert massaal mee te schreeuwen.

Dat heeft ook zijn waarde.

Niet ieder rocknummer hoeft een ingewikkeld kunstwerk te zijn.

Maar eenvoud is iets anders dan gemakzucht.

De beste eenvoudige nummers hebben juist een ijzersterke melodie of een bijzonder muzikaal idee.

Denk aan The White Stripes.

Of aan de vroege Arctic Monkeys.

Die bands konden met weinig middelen iets onvergetelijks maken.

Bij Måneskin hoor ik vooral veel lawaai rondom een nogal mager idee.

Heb ik dan helemaal niets positiefs te melden?

Jawel.

De productie is energiek, de baslijn werkt goed en de band klinkt alsof ze plezier heeft in wat ze doet.

Dat is prettig.

Alleen beleef ik er als luisteraar aanzienlijk minder plezier aan.

Misschien is MAMMAMIA vooral bedoeld als een brutale, luchtige rocksong.

Dat kan.

Maar ook een luchtig nummer mag best een beetje inventief zijn.

En daar schiet Måneskin voor mij tekort.

Het verschil met ABBA?

Die hadden geen leren broeken, uitdagende poses of overdreven stoerdoenerij nodig om indruk te maken.

Die schreven gewoon geweldige liedjes.

Misschien moet Måneskin daar eens een voorbeeld aan nemen.

Niet door ABBA na te spelen.

Maar door iets meer aandacht te besteden aan melodie, compositie en originaliteit.

Want deze Italianen hebben absoluut talent.

Alleen hoor ik dat hier veel te weinig terug.

Mamma mia? Inderdaad. Maar helaas niet op de manier die de band waarschijnlijk bedoelde.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★½ – 5/10

Zang: ★★★☆☆
Melodie: ★★☆☆☆
Gitaarwerk: ★★½
Productie: ★★★½
Originaliteit: ★★☆☆☆
Herbeluisterbaarheid: ★★☆☆☆

Plus: energieke uitvoering, stevige baslijn en een band die hoorbaar plezier heeft.

Min: fantasieloos refrein, weinig muzikale ontwikkeling en te veel nadruk op uitstraling in plaats van compositie.

Voor liefhebbers van: Måneskin, glamrock en eenvoudige, energieke stadionrock.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen kandidaat voor mijn lijst.

Eindoordeel: Måneskin levert met MAMMAMIA een energieke maar middelmatige rocksong af. De band heeft uitstraling genoeg, maar mist hier de muzikale inventiviteit die nodig is om werkelijk indruk te maken.

ABBA maakte van Mamma Mia een klassieker. Måneskin maakt er vooral veel lawaai van.

5/10 – TWEEËNHALVE STER.

https://youtu.be/7onOuPLRLo0?si=XSFlOPVYlShRjGyF

ALBUM RECENSIE : EELS – COOKIE HAPPENED★★★½ – 7/10

2026-10-17T13:52:00.000+02:00

EELS – COOKIE HAPPENED

★★★½ – 7/10

Ik heb een hekel aan digitale cookies. Op iedere website moet ik tegenwoordig eerst onderhandelen over mijn privacy voordat ik überhaupt iets mag lezen. Maar voor Eels maak ik graag een uitzondering. Al moet ik eerlijk zeggen dat Mark Oliver Everett ditmaal niet zijn beste koekjes heeft gebakken.

En dat vind ik jammer.

Want Eels heeft bij mij een bijzondere plaats. Sinds Beautiful Freak ben ik gecharmeerd van die merkwaardige combinatie van melancholie, zwarte humor en prachtige melodieën.

Een man die over de ellende van het leven kan zingen en je toch met een glimlach achterlaat.

Dat is een talent.

Met Cookie Happened, alweer zijn zestiende studioalbum, kijkt Everett terug op het leven. Op fouten, verloren kansen, vriendschap en de wetenschap dat uiteindelijk alles voorbijgaat.

Een vrolijk onderwerp voor bij de koffie.

Het album begint met Clobbered, een verrassend opgewekt nummer met een bijna ouderwetse popmelodie. Een prima opening, al mis ik de eigenzinnige scherpte van zijn beste werk.

Bij Cap In Hand herken ik gelukkig onmiddellijk de Eels die ik graag hoor. Everett klinkt vermoeid en doorleefd, terwijl hij terugkijkt op zijn fouten en probeert het goed te maken.

Geen groot drama.

Gewoon een man die toegeeft dat hij er soms een puinhoop van heeft gemaakt.

Dat klinkt behoorlijk menselijk.

All Forgotten is voor mij een van de mooiste momenten. Met strijkers en een ingetogen arrangement bezingt Everett de vergankelijkheid van het bestaan.

Alles wat we meemaken, verdwijnt uiteindelijk.

Dat is een sombere gedachte, maar Everett weet er iets troostrijks van te maken.

Precies daarin schuilt zijn kracht.

Ook Taking Pictures raakt me. Een sobere pianoballad waarin de eenzaamheid bijna tastbaar wordt.

Hier hoor ik weer waarom ik Eels zo waardeer.

Geen ingewikkelde productie.

Geen overdreven muzikale gebaren.

Gewoon een stem, een piano en een gevoel dat blijft hangen.

Congratulations To Me heeft een prachtige titel. Everett feliciteert zichzelf eigenlijk met het feit dat hij het allemaal zover heeft geschopt.

En eerlijk gezegd mag dat best.

Na alles wat deze man heeft meegemaakt, is het bereiken van de volgende verjaardag al een prestatie.

Misschien moeten we daar allemaal wat vaker bij stilstaan.

I'm On Standby is eveneens een hoogtepunt. Een warm lied over vriendschap en er voor iemand zijn wanneer het leven tegenzit.

Dat spreekt me aan.

Want uiteindelijk zijn het niet de grote successen die het leven bijzonder maken, maar de mensen op wie je kunt rekenen.

Bij Dum Dums komt gelukkig ook de droge humor terug. Everett kijkt naar de wereld en constateert dat er nogal wat idioten rondlopen.

Daarvoor hoef je tegenwoordig alleen maar vijf minuten sociale media te openen.

En met The Way I Was Made sluit hij het album af met een persoonlijke beschouwing over wie hij is geworden.

Mooi, eerlijk en zonder onnodig sentiment.

Waarom dan toch maar drieënhalve ster?

Omdat ik muzikaal te weinig word verrast.

Nummers als Bamboozled Again en New Story zijn aardig, maar missen voor mij die onvergetelijke melodieën die Eels vroeger zo bijzonder maakten.

Ook de productie blijft vaak binnen vertrouwde grenzen.

Ik mis de onverwachte wendingen van Electro-Shock Blues en de eigenzinnige schoonheid van Daisies of the Galaxy.

Misschien leg ik de lat te hoog.

Maar dat krijg je wanneer een artiest in het verleden zulke prachtige albums heeft gemaakt.

Cookie Happened is geen slecht album. Integendeel. Er staan verschillende ontroerende nummers op.

Alleen blijft het geheel voor mij net iets te braaf.

Toch begrijp ik de gedachte achter de titel. Die komt van Koekiemonster: wees niet verdrietig omdat het koekje op is, maar blij dat het er geweest is.

En misschien is dat wel precies wat Everett ons wil vertellen.

Geniet van wat je hebt gehad.

Ook wanneer er uiteindelijk alleen kruimels overblijven.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½ – 7/10

Melodieën: ★★★½
Teksten: ★★★★½
Emotie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★☆☆
Productie: ★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★½

Mijn favoriete nummers: All Forgotten, Taking Pictures, I'm On Standby, Cap In Hand en Congratulations To Me.

Plus: persoonlijke teksten, herkenbare Eels-melancholie en enkele prachtige ingetogen nummers.

Min: te weinig muzikale verrassingen en niet alle composities blijven even sterk hangen.

Voor liefhebbers van: Beck, Sparklehorse, Elliott Smith, Grandaddy en natuurlijk Eels.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★½ – Vooral All Forgotten en I'm On Standby.

Eindoordeel: Cookie Happened is een warm en persoonlijk album, maar haalt voor mij niet het niveau van de beste Eels-platen.

Digitale cookies blijf ik weigeren. Maar die van Eels accepteer ik nog altijd. Zelfs wanneer ik ditmaal vooral dankbaar ben voor de kruimels.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/xS23dbbH9v4?si=_ySGufdEab7SKqf5

TEMPER CITY – SEX & DRUGS★★★½ – 7/10

2026-10-17T11:42:03.032+02:00

TEMPER CITY – SEX & DRUGS

De muis is verliefd op de kat. Ik iets minder op het nummer.

★★★½ – 7/10

Sex & Drugs. Met zo'n titel verwacht je natuurlijk van alles. Een uit de hand gelopen feestje, een stevige portie rock-'n-roll of op zijn minst een paar muzikanten die zich behoorlijk misdragen. Maar Temper City komt met een muis die verliefd wordt op een kat. En eerlijk gezegd vind ik dat een stuk leuker dan het nummer zelf.

Ik maakte eerder dit jaar kennis met Temper City dankzij Self Aware. Een uitstekende single die onmiddellijk mijn aandacht trok.

Een sterke melodie, een aantrekkelijke alternatieve sound en vooral een refrein dat bleef hangen.

Daar wilde ik meer van horen.

Na Reverse Psychology is er nu Sex & Drugs, de derde single van dit veelbelovende trio.

En natuurlijk was ik nieuwsgierig.

De band bestaat uit zanger Eytan Peled en producers Aviv Barenholtz en Chen Kordova. Samen hebben ze een geluid ontwikkeld dat ergens tussen alternatieve rock en moderne pop ligt.

Toegankelijk, maar met voldoende karakter om interessant te blijven.

Alleen merk ik bij deze nieuwe single dat de balans iets te veel richting de commerciële kant doorslaat.

Sex & Drugs klinkt verzorgd en heeft een prettig tempo. De zang van Peled is overtuigend en de productie zit uitstekend in elkaar.

Daar valt weinig op af te dingen.

Maar ik mis de onmiddellijke aantrekkingskracht van Self Aware.

Dat nummer had iets eigens.

Een melodie die zich zonder toestemming in mijn hoofd nestelde.

Bij Sex & Drugs blijft die muzikale verrassing wat meer uit.

Het refrein is aangenaam, maar niet bijzonder sterk. En hoewel de combinatie van elektronica en gitaren prima werkt, klinkt het geheel me iets te berekend.

Alsof Temper City inmiddels precies weet hoe je een moderne alternatieve hit moet produceren.

En daar schuilt een gevaar.

Want wanneer je voortdurend probeert een hit te maken, vergeet je soms dat een beetje eigenzinnigheid minstens zo belangrijk is.

Gelukkig is er de videoclip.

En die is werkelijk leuk bedacht.

We volgen een muis die voortdurend achter blokjes kaas aanzit. Totdat het beestje uiteindelijk verliefd wordt op een kat.

Dat lijkt me vanuit biologisch oogpunt niet de verstandigste keuze.

Maar ja, de liefde maakt blind.

En soms blijkbaar ook behoorlijk dom.

De beelden sluiten uitstekend aan bij de betekenis van het nummer. Temper City stelt de vraag of moderne relaties nog draaien om echte gevoelens of vooral om de voortdurende jacht op kortstondige opwinding.

Een interessante gedachte.

Want we leven in een tijd waarin alles onmiddellijk beschikbaar moet zijn.

Liefde, aandacht, bevestiging.

En als het niet binnen vijf minuten werkt, swipen we gewoon verder.

De muis uit de videoclip begrijpt daar vermoedelijk weinig van.

Die ziet een kat en denkt: dat wordt mijn grote liefde.

Succes ermee.

Wat ik vooral waardeer, is dat de band een serieus onderwerp met humor weet te presenteren.

Geen zwaar aangezette dramatiek.

Gewoon een slim verhaal waarin je zelf de boodschap kunt ontdekken.

Maar dan zet ik het beeld uit.

En blijft er een aardig, maar minder opvallend nummer over.

Misschien ben ik verwend geraakt door Self Aware.

Dat zou kunnen.

Maar juist omdat Temper City met die single zoveel indruk maakte, verwacht ik inmiddels iets meer dan een goed geproduceerde poprocksong.

Ik wil opnieuw verrast worden.

Een onverwachte melodie.

Een refrein dat zich vastbijt.

Of een muzikaal moment waardoor ik onmiddellijk op de herhaalknop druk.

Dat gebeurt hier helaas niet.

Toch schrijf ik Temper City zeker niet af.

Integendeel.

Deze band heeft talent en weet hoe je aantrekkelijke muziek maakt.

Alleen hoop ik dat ze bij hun volgende single wat minder bezig zijn met de perfecte formule en wat meer vertrouwen op hun eigenzinnigheid.

Voorlopig wint de muis het van de muziek.

En dat is toch een opmerkelijke prestatie voor een dier dat aan het einde verliefd wordt op zijn natuurlijke vijand.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½ – 7/10

Zang: ★★★★☆
Melodie: ★★★½
Productie: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★☆☆
Videoclip: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★½

Plus: sterke zang, verzorgde productie en een originele videoclip met humor en een duidelijke boodschap.

Min: minder verrassend dan Self Aware, een wat voorspelbaar refrein en iets te veel commerciële gladheid.

Voor liefhebbers van: The Neighbourhood, Twenty One Pilots, Arctic Monkeys en moderne alternatieve poprock.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★½ – Een kanshebber, maar Self Aware overtuigde mij meer.

Eindoordeel: Temper City levert met Sex & Drugs een aardige single af, maar weet het niveau van Self Aware niet te evenaren. De videoclip is ditmaal het absolute hoogtepunt.

De muis valt voor de kat. Ik val vooral voor de videoclip.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/P6hRwlLHW-E?si=iCTBL-6fTCQaaERf

JAMES BLUNT – CIRCLES ★★★ – 6/10

2026-10-17T11:33:08.627+02:00

JAMES BLUNT – CIRCLES

De videoclip is leuker dan het liedje. En dat zegt eigenlijk genoeg.

★★★ – 6/10

James Blunt heeft een nieuwe single. En ik moet iets bekennen: ik vind de videoclip eigenlijk leuker dan het nummer. Dat gebeurt me niet vaak. Normaal gesproken luister ik naar muziek en zijn de beelden een aardige bijkomstigheid. Bij Circles betrap ik mezelf erop dat ik vooral blijf kijken.

Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling van een muziekrecensie.

Maar vooruit.

James Blunt is een artiest waarover de meningen nogal verdeeld zijn. Voor de een is hij de gevoelige singer-songwriter achter You're Beautiful. Voor de ander de man die dat nummer nét iets te vaak op de radio heeft laten horen.

Zelf behoor ik tot geen van beide kampen.

Ik vind dat Blunt absoluut mooie liedjes kan schrijven. Vooral wanneer hij zijn emoties niet probeert te verbergen achter een al te gladde productie.

Neem Monsters.

Een prachtig nummer dat me werkelijk wist te raken.

Daar hoor je een zanger die iets te vertellen heeft.

En dat mis ik bij Circles een beetje.

De nieuwe single begint aangenaam. Een warme melodie, een herkenbare stem en een arrangement dat netjes wordt opgebouwd.

Niets mis mee.

Blunt zingt bovendien overtuigend. Zijn stem heeft nog altijd dat karakteristieke, licht breekbare geluid waarmee hij zich onmiddellijk onderscheidt van andere Britse popzangers.

Maar naarmate het nummer vordert, merk ik dat mijn aandacht langzaam verslapt.

De melodie is prettig, alleen niet bijzonder verrassend.

Het refrein probeert emotioneel uit te pakken, maar raakt me minder dan ik had gehoopt.

Alles klinkt verzorgd.

Misschien zelfs iets té verzorgd.

Alsof iemand bij de platenmaatschappij heeft gezegd: James, maak nog eens zo'n mooi gevoelig nummer waar niemand bezwaar tegen kan hebben.

En dat is precies mijn bezwaar.

Ik mis een beetje avontuur.

Een onverwachte muzikale wending.

Een arrangement dat niet voortdurend de veiligste route kiest.

Of een melodie die na één luisterbeurt niet meer uit mijn hoofd verdwijnt.

Dat laatste gebeurt bij Circles helaas niet.

En dan is er de videoclip.

Die vind ik dus een stuk interessanter.

De beelden geven het nummer een extra dimensie en zorgen ervoor dat ik langer blijf hangen dan de muziek op zichzelf waarschijnlijk zou doen.

Blunt heeft bovendien gevoel voor zelfspot. Dat waardeer ik enorm.

Het is een eigenschap die je bij sommige artiesten met een veel grotere mond tevergeefs zoekt.

Hij neemt zijn muziek serieus, maar gelukkig niet altijd zichzelf.

Dat maakt hem sympathiek.

En het zorgt ervoor dat ik de videoclip met meer plezier bekijk dan ik vooraf had verwacht.

Maar een goede videoclip maakt nog geen geweldige single.

Dat blijft voor mij het probleem.

Wanneer ik mijn ogen sluit en alleen luister, hoor ik een degelijk popnummer dat nergens echt boven zichzelf uitstijgt.

De zang is goed.

De productie is professioneel.

De melodie is toegankelijk.

Alleen ontbreekt die bijzondere vonk.

En juist van James Blunt weet ik dat hij tot veel meer in staat is.

Misschien is Circles een nummer dat na meerdere luisterbeurten groeit.

Dat sluit ik niet uit.

Maar voorlopig blijf ik vooral hangen bij de beelden.

En eerlijk gezegd is dat voor een muzikant toch een wat merkwaardig compliment.

Mijn advies? Bekijk vooral de videoclip. En luister daarna nog eens zonder beeld. Dan begrijp je misschien waarom ik deze keer wat zuiniger ben met mijn sterren.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★ – 6/10

Zang: ★★★★☆
Melodie: ★★★☆☆
Productie: ★★★½
Originaliteit: ★★½
Videoclip: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★☆☆

Plus: sterke zang, warme melodie, verzorgde productie en een aantrekkelijke videoclip.

Min: te voorspelbaar, weinig muzikale verrassingen en een refrein dat onvoldoende indruk maakt.

Voor liefhebbers van: James Blunt, James Morrison, Passenger en toegankelijke Britse singer-songwriterpop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen serieuze kandidaat.

Eindoordeel: Circles is een aangename maar weinig verrassende single. James Blunt bewijst opnieuw dat hij kan zingen, maar het nummer mist de emotionele kracht van zijn beste werk.

Soms vertelt een videoclip meer dan duizend woorden. Jammer alleen dat de muziek ditmaal niet helemaal kan meekomen.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/jQoZl3Yj1hQ?si=mhnASfoORdZKUXxD

U2 – THE GREATEST SHOW ON EARTH★★★★½ – 9/10

2026-10-17T11:25:25.695+02:00

U2 – THE GREATEST SHOW ON EARTH

Sorry, U2-haters. Ze kunnen het nog steeds!

★★★★½ – 9/10

Sorry, beste U2-haters. Ik heb slecht nieuws voor jullie. U2 heeft een nieuwe single uitgebracht. En hij is verdraaid goed ook. Sterker nog: met The Greatest Show On Earth bewijzen Bono en zijn mannen dat ze nog altijd grootse muziek kunnen maken. En daar mogen jullie gerust een beetje chagrijnig van worden.

Want laten we eerlijk zijn: U2 is tegenwoordig een band waar je bijna verplicht een mening over moet hebben.

Te groot. Te commercieel. Bono heeft een te grote mond. De band zou zijn beste tijd allang achter zich hebben.

Ik ken de verhalen inmiddels.

Maar ik beoordeel liever de muziek.

En die is hier bijzonder sterk.

Vanaf de eerste gitaarklanken van The Edge zit ik rechtop.

Wat een gitarist!

Dat kenmerkende geluid, die galmende gitaarlijnen en dat fantastische gevoel voor ruimte. Niemand laat een gitaar zo klinken als The Edge.

En onmiddellijk denk ik aan Where the Streets Have No Name.

Niet omdat U2 zichzelf letterlijk herhaalt, maar vanwege diezelfde opbouw. Dat gevoel dat de muziek steeds groter wordt en je langzaam wordt meegenomen naar iets bijzonders.

Ik heb dat gemist.

De gitaarpartijen lijken zich voortdurend verder uit te strekken. De spanning neemt toe en de ritmesectie geeft het nummer precies de kracht die het nodig heeft.

Adam Clayton speelt zijn bas zoals hij dat al vijftig jaar doet: ogenschijnlijk eenvoudig, maar onmisbaar.

En Larry Mullen Jr. laat horen waarom zijn drumwerk zo bepalend is voor het geluid van U2.

Geen overbodig technisch vertoon.

Gewoon een ritme dat het nummer vooruitstuwt.

En dan Bono.

Ik geef toe dat zijn zang me de afgelopen jaren niet altijd even sterk heeft overtuigd.

Soms wilde hij net iets te graag laten horen dat hij nog steeds Bono was.

Maar hier?

Hier zingt hij uitstekend.

Zijn stem heeft karakter, overtuiging en vooral emotie. Hij begint betrekkelijk ingetogen, maar groeit met de muziek mee.

En wanneer het nummer zijn hoogtepunt bereikt, hoor ik weer die zanger die me ooit wist te raken met With or Without You, Bad en One.

Niet omdat hij nog precies klinkt zoals veertig jaar geleden.

Gelukkig niet.

Een stem mag ouder worden.

Zolang de emotie maar overeind blijft.

En dat gebeurt hier.

Ook tekstueel heeft het nummer iets te vertellen. Liefde, vertrouwen en de vraag hoe je elkaar blijft vasthouden wanneer het leven ingewikkeld wordt.

Geen revolutionair onderwerp, maar Bono weet er nog altijd iets groots van te maken.

De samenwerking met Brian Eno, die meeschreef aan het nummer, is bovendien een mooie verwijzing naar een van de creatiefste periodes uit de geschiedenis van U2.

En dan die videoclip!

Anton Corbijn heeft opnieuw de regie verzorgd. De beelden uit de Californische woestijn passen uitstekend bij de grootse uitstraling van het nummer.

Mooi dat deze samenwerking nog altijd bestaat.

Heb ik ook kritiek?

Een beetje.

Het nummer volgt behoorlijk nadrukkelijk de klassieke U2-formule: ingetogen beginnen, langzaam opbouwen en uiteindelijk groots uitpakken.

Vernieuwend is dat niet bepaald.

Maar waarom zou een band zijn grootste kwaliteit moeten verbergen om modern te klinken?

The Edge hoeft van mij echt niet ineens een synthesizer aan te schaffen om indruk te maken op de TikTok-generatie.

Laat die man alsjeblieft gitaar spelen.

Want dat doet hij nog altijd fenomenaal.

Met The Greatest Show On Earth krijg ik precies wat ik van U2 hoop te horen: sterke melodieën, een indrukwekkende opbouw en een zanger die werkelijk iets te vertellen heeft.

Misschien is dit geen nieuwe Where the Streets Have No Name.

Dat zou ook wel erg veel gevraagd zijn.

Maar het nummer roept wel hetzelfde gevoel op.

En dat is een enorm compliment.

U2 hoeft zichzelf niet opnieuw uit te vinden. Ze moeten vooral blijven doen waar ze zo ontzettend goed in zijn.

Grootse muziek maken.

Sorry, U2-haters. Jullie kunnen weer even achteraan aansluiten. Ik zet het nummer nog een keer op.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Gitaarwerk The Edge: ★★★★★
Zang Bono: ★★★★½
Melodie: ★★★★½
Opbouw: ★★★★★
Originaliteit: ★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★

Plus: fenomenaal gitaarwerk van The Edge, sterke zang van Bono, prachtige spanningsopbouw en de vertrouwde grootsheid van U2.

Min: weinig vernieuwend; de klassieke U2-formule is duidelijk herkenbaar.

Voor liefhebbers van: U2, Simple Minds, The Alarm en de grootse rockmuziek van de jaren tachtig.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de nummer 1.

Eindoordeel: U2 bewijst dat ze na vijftig jaar nog altijd meeslepende muziek kunnen maken. The Edge schittert, Bono overtuigt en het nummer roept herinneringen op aan hun beste werk.

Je hoeft niet van U2 te houden. Maar beweren dat deze mannen niet meer kunnen spelen? Luister eerst maar eens naar The Greatest Show On Earth.

9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/TUuVOW7XogA?si=tp8V0BWOjvUqkCjV

INDIE TOP 20 VRIJDAG 16 OKTOBER 2026

2026-10-16T13:38:26.057+02:00

ALBUM RECENSIE : THE SICK MAN OF EUROPE – THE INTERMITTENT SIGNAL★★★★½ – 9/10

2026-10-16T12:40:37.040+02:00

THE SICK MAN OF EUROPE – THE INTERMITTENT SIGNAL

De patiënt is ziek. De muziek verkeert in uitstekende conditie.

Er zijn bands die je opvrolijken. En er zijn bands die klinken alsof ze zojuist het medisch dossier van Europa hebben gelezen. The Sick Man of Europe behoort duidelijk tot die laatste categorie. En merkwaardig genoeg word ik daar behoorlijk enthousiast van.

Met The Intermittent Signal levert de Londense formatie haar tweede album af. Acht nummers waarin postpunk, minimalistische elektronica en een flinke dosis maatschappelijke onrust samenkomen.

De naam van de band belooft weinig gezelligheid. De muziek houdt zich keurig aan die afspraak.

Vanaf Negative Stimuli wordt duidelijk dat hier geen ruimte is voor overbodige versieringen. De ritmes zijn strak, de synthesizers dreigend en de zang klinkt bijna afstandelijk.

Het fascinerende is hoe weinig de band nodig heeft om spanning op te bouwen.

Een pulserende baslijn.

Een repeterend ritme.

Een stem die eerder observeert dan probeert te verleiden.

Meer hoeft het soms niet te zijn.

De vergelijking met Joy Division ligt voor de hand, maar ik hoor ook de mechanische precisie van Kraftwerk en de experimentele elektronica van Suicide.

Toch is dit geen nostalgische oefening.

The Sick Man of Europe gebruikt die muzikale erfenis om iets te vertellen over het heden. Over vervreemding, technologie en een samenleving waarin iedereen voortdurend bereikbaar is, maar werkelijk contact steeds zeldzamer lijkt.

Een onderwerp waar je normaal gesproken een sombere documentaire van drie uur over krijgt.

Hier duurt het gelukkig aanzienlijk korter.

Chromophobia behoort voor mij tot de hoogtepunten. De elektronische spanning en het hypnotiserende karakter geven het nummer een bijna fysieke aantrekkingskracht.

Bij Apathy valt vooral de strakke ritmische aanpak op. De muziek beweegt onverstoorbaar vooruit, alsof iemand een machine heeft aangezet en vervolgens de gebruiksaanwijzing is kwijtgeraakt.

The Cadogan Gate legt meer nadruk op de vocale voordracht. De zang heeft iets van Ian Curtis, maar zonder dat het een goedkope imitatie wordt.

Het titelnummer The Intermittent Signal laat vervolgens horen hoe effectief herhaling kan zijn wanneer een band precies weet waar ze naartoe wil.

De spanning ontstaat niet door voortdurend nieuwe muzikale ideeën toe te voegen, maar juist door kleine verschuivingen binnen een herkenbaar patroon.

Dat vraagt aandacht van de luisteraar.

En daar hou ik van.

Niet alles hoeft onmiddellijk zijn geheimen prijs te geven.

Wat mij vooral aanspreekt, is de compromisloze aanpak. De band probeert de muziek nergens toegankelijker te maken dan noodzakelijk.

Geen verplicht refrein.

Geen opgewekte melodie om de radioprogrammeur tevreden te houden.

En gelukkig ook geen plotselinge samenwerking met een rapper omdat iemand op de marketingafdeling vond dat het bereik omhoog moest.

Maar er zit ook een keerzijde aan die eigenzinnigheid.

De composities vertrouwen soms wel erg sterk op hetzelfde ritmische uitgangspunt. Daardoor beginnen bepaalde passages op elkaar te lijken.

Vooral melodisch had de band wat meer risico mogen nemen.

Een onverwachte verandering in tempo of een sterker vocaal contrast zou het album nog meer dynamiek geven.

Ook de afstandelijke zang werkt niet overal even overtuigend. Soms versterkt die de beklemming, maar op andere momenten ontstaat er juist te veel afstand tussen muziek en luisteraar.

Dat zijn serieuze kanttekeningen.

Toch overheerst mijn waardering.

The Intermittent Signal is een album met een duidelijke muzikale identiteit. De productie is sober maar doeltreffend, de arrangementen zijn zorgvuldig opgebouwd en de band durft ongemakkelijk te klinken.

In een muziekwereld waarin veel artiesten vooral proberen niemand voor het hoofd te stoten, is dat een verademing.

The Sick Man of Europe maakt geen muziek voor iedereen.

Gelukkig maar.

De patiënt heeft misschien een zorgwekkende diagnose. Maar een tweede mening lijkt me voorlopig overbodig.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Composities: ★★★★½
Elektronica: ★★★★★
Productie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★½
Zang: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½

Hoogtepunten: Chromophobia, Negative Stimuli, The Cadogan Gate en The Intermittent Signal.

Plus: sterke minimalistische arrangementen, effectieve spanningsopbouw en een overtuigende eigen identiteit.

Min: sommige composities lijken ritmisch te veel op elkaar; meer melodische afwisseling en vocaal contrast hadden het album nog sterker gemaakt.

Voor liefhebbers van: Joy Division, Suicide, Kraftwerk, Cabaret Voltaire en de vroege Depeche Mode.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Vooral Chromophobia en het titelnummer.

Eindoordeel: The Intermittent Signal is een sterk tweede album dat laat horen hoe spannend minimalistische postpunk kan zijn. Niet ieder experiment werkt even goed, maar de muzikale overtuiging staat buiten kijf.

Europa mag dan ziek zijn, deze band heeft voorlopig geen behandeling nodig.

9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/I5dnv1h4f-E?si=JiKEUgx4ZxJGgDsW

INDIE TOP 20 VRIJDAG 16 OKTOBER 2026

2026-10-16T11:59:52.717+02:00

1.3 PLACEBO- Helen Keller

2.1 CHVRCHES- Roses

3.2 SIMPLE MINDS - Beginner Boys

4.4 EDITORS - Seriously

5.5 THE WAR ON DRUGS- Who's That

6.8 FONTAINES D.C.- Tongue

7.-- PETER GABRIEL - Face The Wall (Bright-Side Mix)

8 .6 M83 - Blister Sunrise

9.11 PERFUM GENIUS - Natural High

10.19 HAMISH HAWK - Intriguer/Tenderness

11.12 BEACH HOUSE - April Suzanne

12.15 FATHER JOHN MISTY -The X-Panded Universe

13.16 KINGS OF LEON- Cold Blue Dawn

14.17 ERASURE- Wings Of Love

15.18 BLEECH 9:3- Tourniquet

16.14 BLEACH LAB - Falling

17.-- J.BERNARDT - Remedy

18.20 SAINT CLAIR - Dreams

19.7 FONTAINES D.C. - Marianne

20.10 MYLENE FRAMER - Des Lols Et Des Qu

RECORD OF THE WEEK FONTAINES D.C. & ROSALÍA – WHERE IS GONE?★★★★★ – 9,5/10

2026-10-16T11:35:56.023+02:00

FONTAINES D.C. & ROSALÍA – WHERE IS GONE?

De hemel bestaat. En Fontaines D.C. heeft de sleutel gevonden.

RECORD OF THE WEEK

★★★★★ – 9,5/10

Soms hoor ik een nummer dat me onmiddellijk stil krijgt. Geen behoefte om iets anders op te zetten, geen neiging om alvast naar het volgende liedje te zoeken. Gewoon luisteren. En daarna nog een keer. Dat overkomt me niet dagelijks, maar Fontaines D.C. en ROSALÍA krijgen het met Where Is Gone? moeiteloos voor elkaar.

Ik volg Fontaines D.C. al jaren. Van de rauwe postpunk van Dogrel tot het indrukwekkende Romance. Iedere keer dacht ik dat de band zijn muzikale grenzen wel ongeveer had bereikt.

Maar die eigenwijze Ieren denken daar duidelijk anders over.

Met het nieuwe album Dopamine Chamber slaan ze opnieuw een andere weg in. Meer elektronica, filmische arrangementen en een donkere, bijna dromerige sfeer.

En Where Is Gone? is voor mij het absolute hoogtepunt.

De samenwerking met de Spaanse zangeres ROSALÍA had gemakkelijk een merkwaardige muzikale botsing kunnen worden. Twee artiesten met een totaal verschillende achtergrond, samengebracht omdat iemand op een platenmaatschappij dacht dat het commercieel interessant zou zijn.

Gelukkig klinkt het hier niet als een vergadering van de marketingafdeling.

Integendeel.

Het klinkt alsof deze twee muzikale werelden altijd al voor elkaar bestemd waren.

De stem van Grian Chatten heeft iets kwetsbaars en afstandelijks. Hij hoeft nauwelijks zijn stem te verheffen om emotie over te brengen.

En dan komt ROSALÍA.

Wat een prachtige tegenstelling.

Haar stem voegt warmte, spanning en een bijna hemelse schoonheid toe. De twee stemmen lijken niet met elkaar te concurreren, maar elkaar juist de ruimte te geven.

Dat is bijzonder.

Want bij veel duetten proberen beide artiesten voortdurend te bewijzen wie het hardst of het mooist kan zingen.

Hier gebeurt iets veel interessanters.

Ze luisteren muzikaal naar elkaar.

Het arrangement heeft een filmische uitstraling. De muziek ontvouwt zich langzaam en geeft de stemmen alle ruimte.

Ik hoor invloeden van Radiohead, de melancholie van Sigur Rós en zelfs iets van de ingetogen schoonheid van London Grammar.

Maar uiteindelijk klinkt het vooral als een nieuwe versie van Fontaines D.C.

Een band die niet langer uitsluitend geïnteresseerd is in gitaren en postpunk.

En dat vind ik een fantastische ontwikkeling.

Natuurlijk zullen er fans zijn die verlangen naar de rauwe energie van Boys in the Better Land.

Dat begrijp ik.

Maar een band die voortdurend hetzelfde blijft doen, wordt uiteindelijk zijn eigen tributeband.

En daar zit niemand op te wachten.

Al zijn er voldoende artiesten die er inmiddels een uitstekende boterham aan verdienen.

Where Is Gone? is voor mij het bewijs dat muzikale vernieuwing niet ten koste hoeft te gaan van emotie.

Sterker nog: juist door deze nieuwe richting weet Fontaines D.C. me opnieuw te verrassen.

Het nummer heeft iets tijdloos.

Iets dat je niet onmiddellijk kunt verklaren.

En misschien moet je dat ook niet willen.

Sommige muziek moet je niet analyseren tot er niets meer van overblijft.

Je moet haar gewoon ondergaan.

Heb ik kritiek?

Een klein beetje.

Ik had graag gehoord dat het nummer aan het einde nog één keer volledig openbreekt. Een groot, onverwacht muzikaal hoogtepunt had de emotionele spanning misschien nog verder kunnen versterken.

Maar tegelijkertijd besef ik dat juist de beheersing een belangrijk onderdeel van de schoonheid is.

Dus misschien moet ik me er vooral niet mee bemoeien.

Dat lijkt me voor alle betrokkenen het verstandigst.

Where Is Gone? is geen nummer dat onmiddellijk om aandacht schreeuwt.

Het doet iets veel indrukwekkenders.

Het zorgt ervoor dat ik vanzelf blijf luisteren.

En wanneer de laatste klanken verdwijnen, heb ik eigenlijk maar één gedachte:

Nog een keer.

Fontaines D.C. slaat nieuwe wegen in. ROSALÍA loopt een stukje mee. En ik volg met alle plezier.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

<text color="default">RECORD OF THE WEEK</text>

★★★★★ – 9,5/10

Zang Grian Chatten: ★★★★★
Zang ROSALÍA: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Arrangement: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★

Plus: prachtige samenwerking, hemelse zang, filmische productie en een indrukwekkende nieuwe muzikale richting.

Min: een grotere muzikale ontlading aan het einde had het nummer misschien nog indrukwekkender gemaakt.

Voor liefhebbers van: Radiohead, Sigur Rós, London Grammar, The National en natuurlijk Fontaines D.C.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Absolute kanshebber voor de nummer 1.

Eindoordeel: Where Is Gone? is een van de mooiste nummers die Fontaines D.C. tot nu toe heeft gemaakt. De samenwerking met ROSALÍA levert een indrukwekkend, emotioneel en bijna hemels resultaat op.

Sommige nummers verdienen een plek in een hitlijst. Andere verdienen een plek in je hart. Dit nummer krijgt van mij allebei.

9,5/10 – RECORD OF THE WEEK.

https://youtu.be/JxS3kEhO4zk?si=-ymwAWNsS83yC46W

ALBUM VAN DE WEEK:FONTAINES D.C. – DOPAMINE CHAMBER★★★★½ – 9/10

2026-10-16T11:22:07.103+02:00

FONTAINES D.C. – DOPAMINE CHAMBER

De Britse pers juicht. En ik juich voorzichtig mee.

★★★★½ – 9/10

Ik heb de afgelopen jaren Fontaines D.C. zien veranderen van een rauwe Ierse postpunkband in een van mijn favoriete alternatieve bands. Bij ieder nieuw album dacht ik: veel beter kan het toch niet worden? En iedere keer bewezen die eigenwijze Ieren dat ik ernaast zat.

Met Romance dacht ik werkelijk dat ze hun hoogtepunt hadden bereikt. En toen kwam Dopamine Chamber.

Ik moest even wennen.

Niet omdat ik teleurgesteld was, maar omdat ik opnieuw een andere band leek te horen. Meer elektronica, meer donkere sfeer en minder nadruk op de vertrouwde gitaren.

En weet je wat het mooie is?

Ik vind het een heerlijke muzikale wending.

Marianne stond niet voor niets bovenaan mijn INDIE TOP 20. En met het prachtige Where Is Gone? hebben ze me opnieuw weten te raken.

Nu ligt het volledige album er. De Britse muziekpers jubelt en ik begrijp dat enthousiasme. Maar vijf sterren geef ik niet zomaar. Ook niet aan een van mijn favoriete bands.

Viereneenhalve ster dus. En misschien wel hun beste album tot nu toe.

Want Fontaines D.C. bewijst opnieuw dat je als band kunt veranderen zonder jezelf te verliezen.

De rauwe postpunk van Dogrel heeft steeds meer plaatsgemaakt voor donkere elektronica, filmische arrangementen en een bijna beklemmende sfeer.

De gitaren zijn er nog, maar krijgen gezelschap van synthesizers, samples en invloeden uit de triphop en darkwave.

En daar word ik bijzonder enthousiast van.

Bij Six Shot Morning hoor ik meteen dat de band opnieuw een andere richting kiest. De dreigende elektronische sfeer roept herinneringen op aan Depeche Mode en de donkere kant van The Cure.

Bij Mimesis hoor ik zelfs iets van New Order en Pet Shop Boys. Een combinatie die uitstekend bij mijn muzieksmaak past.

Maar het mooiste moment blijft voorlopig Where Is Gone?, het duet met ROSALÍA.

Wat een prachtig nummer.

Bijna hemelse muziek.

De stemmen van Grian Chatten en ROSALÍA versterken elkaar en het filmische arrangement geeft het nummer een bijzondere emotionele lading.

Hier bewijst Fontaines D.C. dat de band veel meer kan dan alternatieve gitaarrock maken.

Ook Happy For You, Tongue en Japan laten verschillende kanten van deze nieuwe muzikale wereld horen.

Grian Chatten heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een veelzijdiger zanger. Waar hij vroeger zijn woorden soms bijna uitspuugde, klinkt hij tegenwoordig ingetogener en melodieuzer.

Dat is winst.

Maar niet alles is perfect.

Sommige nummers leunen behoorlijk zwaar op sfeer en herhaling. De elektronische productie is soms zo nadrukkelijk aanwezig dat ik de rauwe energie van vroeger mis.

En niet iedere compositie heeft dezelfde directe aantrekkingskracht als Marianne of Where Is Gone?.

Dat verklaart waarom ik voorlopig geen vijf sterren geef.

Want hoe indrukwekkend de nieuwe richting ook is, niet ieder experiment levert automatisch een onvergetelijk nummer op.

Toch vind ik deze ontwikkeling bijzonder interessant.

Fontaines D.C. kiest niet voor gemak.

De band durft haar eigen succesformule ter discussie te stellen.

En dat waardeer ik.

Dopamine Chamber is donkerder, elektronischer en soms moeilijker toegankelijk dan zijn voorgangers. Maar het is ook een album dat bij iedere luisterbeurt nieuwe details prijsgeeft.

Of het hun beste album is?

Misschien wel.

Of het album van het jaar wordt?

Die kans is absoluut aanwezig.

Maar het is pas oktober. Ik geef de concurrentie nog even de gelegenheid om iets terug te doen.

Al zullen ze behoorlijk hun best moeten doen.

Fontaines D.C. slaat nieuwe wegen in. En ik loop met plezier mee.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Muzikale ontwikkeling: ★★★★★
Zang Grian Chatten: ★★★★½
Productie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½

Hoogtepunten: Where Is Gone?, Marianne, Mimesis, Six Shot Morning en Happy For You.

Plus: een gedurfde nieuwe sound, prachtige elektronische invloeden en een band die zichzelf blijft ontwikkelen.

Min: sommige nummers zijn minder direct, de productie is soms erg nadrukkelijk en de rauwe energie van vroeger raakt wat op de achtergrond.

Voor liefhebbers van: Radiohead, Depeche Mode, The Cure, New Order, Massive Attack en Pet Shop Boys.

Kans op album van het jaar 2026: ★★★★½ – Een zeer serieuze kandidaat.

Eindoordeel: Dopamine Chamber is misschien wel het beste album van Fontaines D.C. tot nu toe. De Britse pers jubelt en ik begrijp waarom. Niet ieder nummer is even overtuigend, maar de nieuwe muzikale richting bevalt me uitstekend.

Andere bands blijven liever op de vertrouwde weg. Fontaines D.C. slaat af zonder navigatie. En verdomd, ze komen opnieuw ergens bijzonders terecht.

9/10 – VIERENHALVE STER.

MARCO MENGONI – GIORNATE PERSE★★★★☆ – 8/10

2026-10-15T14:13:00.000+02:00

MARCO MENGONI – GIORNATE PERSE

Over de top? Natuurlijk. Het is tenslotte Italiaans.

★★★★☆ – 8/10

Er zijn van die nummers die eigenlijk helemaal niet thuishoren bij De Alternatieve Muziekman. Geen donkere gitaren, geen Britse melancholie, geen zanger die klinkt alsof hij al drie weken met niemand heeft gesproken. Nee, gewoon een Italiaan die zijn hart uitstort en daarbij vermoedelijk de halve straat wakker zingt.

Marco Mengoni – Giornate perse is zo'n nummer.

En ik vind het heerlijk.

Ik heb namelijk een zwak voor Italiaanse en Franse muziek. Dat is misschien vreemd voor iemand die doorgaans enthousiast wordt van The National, Editors, Depeche Mode en The Slow Show. Maar zodra een Italiaan zijn stembanden opentrekt of een Fransman met enig drama zijn gevoelens bezingt, ben ik opvallend bereid mijn muzikale principes tijdelijk op te bergen.

Die principes kunnen best een middag zonder mij.

Giornate perse betekent zoiets als verloren dagen. Een titel die eigenlijk behoorlijk melancholisch klinkt. En dat past bij de emotionele benadering van Marco Mengoni.

Want Italianen zingen zelden alsof ze even een boodschap komen afleveren.

Nee, er moet gevoeld worden.

En liefst door iedereen binnen een straal van vijf kilometer.

Mengoni beschikt over een stem waarmee hij moeiteloos een nummer naar een hoger emotioneel niveau kan tillen. Hij zingt niet alleen een melodie, hij lijkt voortdurend te willen bewijzen dat ieder woord van levensbelang is.

Een beetje inhouden?

Dat staat vermoedelijk niet in zijn contract.

En toch werkt het.

Juist die typische Italiaanse uithalen maken Giornate perse aantrekkelijk. Het is groot, dramatisch en soms behoorlijk overdadig. Maar er zit ook iets oprechts in die manier van zingen.

Bij veel Engelstalige popmuziek wordt emotie tegenwoordig zorgvuldig gedoseerd. Een beetje verdriet, een bescheiden refrein en vooral niet te veel risico nemen.

Marco Mengoni doet daar niet aan mee.

Hij gooit de deuren open, zet de emoties op tafel en vraagt vervolgens of het allemaal nog wat harder mag.

Het doet me denken aan de traditie van het Italiaanse lied, waarin melodie en vocale expressie minstens zo belangrijk zijn als de productie.

En daar heb ik respect voor.

Natuurlijk is Giornate perse geen alternatieve meesterzet. Ik hoor hier niet de muzikale eigenzinnigheid van Radiohead of de duistere schoonheid van Nick Cave.

Dit is een heel andere wereld.

Een wereld waarin grote gevoelens ook groot gezongen mogen worden.

En waarin een refrein niet bescheiden hoeft aan te kloppen, maar gewoon met de voordeur naar binnen komt.

Wat mij betreft is dat af en toe bijzonder verfrissend.

Hetzelfde heb ik met Franse muziek. Ook daar kan de taal een nummer iets extra's geven. Zelfs wanneer de muzikale aanpak behoorlijk traditioneel is, kan de combinatie van melodie, uitspraak en emotie mij volledig overtuigen.

Bij Mengoni is vooral zijn stem de grote aantrekkingskracht.

Hij kan overdrijven zonder dat ik onmiddellijk afhaak.

Dat is een talent.

Want tussen meeslepend zingen en vocaal toneelspelen ligt soms maar een bijzonder dun lijntje.

En mijn kritiek?

Die ligt eigenlijk voor de hand.

Het nummer is behoorlijk nadrukkelijk in zijn emotionele benadering. Wie houdt van subtiliteit, onverwachte arrangementen en muzikale spanning, zal hier misschien weinig nieuws ontdekken.

Soms zou iets minder vocaal vuurwerk het lied zelfs meer kracht kunnen geven.

Want als alles groots is, wordt het moeilijk om nog een echt hoogtepunt te creëren.

Maar vervolgens komt Mengoni weer met zo'n typische Italiaanse uithaal.

En ben ik mijn kritiek alweer vergeten.

Dat overkomt me niet vaak.

Giornate perse is voor mij een heerlijke muzikale uitzondering. Geen nummer dat mijn alternatieve muzieksmaak opnieuw definieert, maar wel een lied dat bewijst dat goede muziek zich niet aan genregrenzen hoeft te houden.

Soms mag het gewoon over de top zijn.

Zolang het maar lekker klinkt.

En Marco Mengoni begrijpt dat uitstekend.

De buren misschien iets minder.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Zang: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Melodie: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★☆☆
Italiaans drama: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★☆

Plus: de krachtige stem van Mengoni, de emotionele uitstraling en die heerlijke typisch Italiaanse uithalen.

Min: soms wel erg nadrukkelijk en muzikaal minder verrassend.

Voor liefhebbers van: Italiaanse pop, Eros Ramazzotti, Tiziano Ferro en grote emotionele ballads.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆

Eindoordeel: Giornate perse is totaal niet alternatief, behoorlijk over de top en precies het soort Italiaanse muziek waarvoor ik graag een uitzondering maak. Marco Mengoni zingt alsof zijn leven ervan afhangt. Ik luister alsof ik geen buren heb. 8/10.

https://youtu.be/pzvhHsEqMzo?si=d5rLlbUS4Hx4JXR6

THE CORONAS – END THE DAY WITH YOU★★★★½ – 9/10

2026-10-15T12:08:00.761+02:00

THE CORONAS – END THE DAY WITH YOU

Zelfs New York wordt romantisch. En daar is heel wat voor nodig.

★★★★½ – 9/10

New York. Acht miljoen mensen die allemaal ergens naartoe moeten, taxi's die toeteren alsof het verplicht is en een stad die vermoedelijk zelfs in haar slaap nog haast heeft. En dan komen drie Ieren met een liefdesliedje dat alles even stil lijkt te zetten.

Dat is End The Day With You van The Coronas.

En wat een heerlijk lief nummer is dit.

Ook de videoclip, opgenomen in New York City, heeft me geraakt. Geen overdadige effecten, geen spectaculaire achtervolgingen en gelukkig ook geen popster die voortdurend met ontbloot bovenlijf zijn emoties probeert uit te leggen.

Gewoon een warme, menselijke sfeer.

En dat past uitstekend bij de muziek.

De Ierse band rond zanger Danny O'Reilly bestaat inmiddels ruim twintig jaar. In die tijd heeft The Coronas een indrukwekkende carrière opgebouwd, vooral in eigen land.

Maar met End The Day With You bewijzen ze dat je geen grootse muzikale gebaren nodig hebt om indruk te maken.

Soms is een mooie melodie voldoende.

Het nummer heeft een akoestische, bijna klassieke popuitstraling. Er zit iets van The Beatles in, maar ook iets van de warme, toegankelijke kant van de Ierse gitaarpop.

En juist die eenvoud maakt het bijzonder.

De stem van Danny O'Reilly klinkt oprecht en betrokken. Hij probeert het nummer niet groter te maken dan noodzakelijk.

Geen overdreven vocale uithalen.

Geen dramatische climax die je al van drie kilometer afstand hoort aankomen.

Hij laat de melodie en de emotie het werk doen.

En dat is verstandig.

Want het onderwerp is eigenlijk heel eenvoudig.

Aan het einde van een lange dag wil je bij iemand zijn van wie je houdt.

Dat klinkt misschien niet bijzonder origineel.

Maar de mooiste gevoelens zijn zelden ingewikkeld.

Het zijn meestal de mensen die er ingewikkeld over doen.

End The Day With You heeft die zeldzame kwaliteit dat het romantisch klinkt zonder klef te worden.

En geloof me, dat is een prestatie.

Want bij sommige liefdesliedjes krijg ik na twee minuten de neiging om de plaatselijke tandarts te bellen.

Zoveel suiker kan onmogelijk gezond zijn.

The Coronas vermijden die valkuil.

De muziek blijft ingetogen, warm en natuurlijk.

Ook de productie verdient een compliment.

Voor de nieuwe opnamen werkte de band samen met Peter Katis, bekend van zijn werk met onder meer The National, Interpol en Hozier.

En dat hoor ik graag.

Niet omdat End The Day With You plotseling klinkt als The National, maar omdat de productie ruimte laat voor het liedje zelf.

Geen overbodige muzikale versieringen.

Geen dichtgemetselde geluidsmuur.

De kracht zit in de menselijke uitvoering.

En dan die videoclip.

New York is natuurlijk een dankbaar decor. De stad heeft iets filmisch, zelfs wanneer iemand alleen maar een broodje gaat halen.

Maar bij dit nummer werkt die omgeving extra goed.

De drukte van de wereld vormt in mijn beleving een mooi contrast met de intimiteit van het liedje.

Een stad vol mensen.

En uiteindelijk draait het om één persoon.

Dat vind ik een mooie gedachte.

De videoclip versterkt het gevoel dat liefde niet altijd spectaculair hoeft te zijn.

Soms zit het juist in de kleine momenten.

In aandacht.

In nabijheid.

In samen de dag afsluiten.

En dat raakt me meer dan de zoveelste videoclip waarin twee verliefde mensen op een verlaten strand staan terwijl de windmachine overuren draait.

Heb ik dan helemaal geen kritiek?

Jawel.

Muzikaal blijft The Coronas dicht bij de vertrouwde melodieuze poprock. Wie op zoek is naar experiment, scherpe randjes of onverwachte wendingen, zal hier weinig revolutionairs ontdekken.

Het nummer kiest nadrukkelijk voor warmte en toegankelijkheid.

Een iets verrassender arrangement had het misschien nog bijzonderder gemaakt.

Maar tegelijkertijd vraag ik me af of dat werkelijk nodig is.

Want de eenvoud is juist de kracht.

End The Day With You is geen nummer dat de muziekgeschiedenis opnieuw probeert te schrijven.

Het is een liedje dat een gevoel weet over te brengen.

En daarin slaagt het bijzonder goed.

Ik hou van muziek die melancholie en warmte weet te combineren.

Die niet schreeuwt om aandacht, maar toch blijft hangen.

En dat is precies wat The Coronas hier doen.

Een lieve videoclip. Een lief nummer. En gelukkig zonder een overdosis suiker.

Soms mag muziek gewoon mooi zijn.

Zelfs in New York.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Melodie: ★★★★★
Zang: ★★★★½
Emotie: ★★★★★
Videoclip: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½

Plus: een prachtige warme melodie, oprechte zang, een ingetogen productie en een ontroerend lieve videoclip.

Min: muzikaal weinig vernieuwend; een onverwachte wending had het nummer nog sterker kunnen maken.

Voor liefhebbers van: The Beatles, Kodaline, The Script, Snow Patrol en de melodieuze kant van Ierse indiepop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★

Eindoordeel: End The Day With You is een prachtig, warm liefdesliedje dat dankzij de videoclip in New York nog meer betekenis krijgt. In een stad waar iedereen haast heeft, herinneren The Coronas ons eraan dat het uiteindelijk niet gaat om waar je naartoe gaat, maar met wie je de dag wilt eindigen. 9/10.

https://youtu.be/0oqvmq2jrlo?si=Fq5FcDm72JcwOTBv

BLONDIE – SPECTRAL EYES★★★★☆ – 8/10

2026-10-15T11:49:05.097+02:00

BLONDIE – SPECTRAL EYES

Blondie leeft! Maar hoor ik daar Stevie Nicks?

★★★★☆ – 8/10

Blondie? Leven die nog? Jazeker. En sterker nog: ze brengen gewoon nieuwe muziek uit. Debbie Harry is inmiddels 81 jaar. Een leeftijd waarop de meeste mensen tevreden zijn als de afstandsbediening binnen handbereik ligt. Debbie staat nog altijd achter de microfoon.

En daar heb ik bewondering voor.

Met Spectral Eyes keert Blondie terug, bijna tien jaar na het vorige studioalbum Pollinator. De single is de voorbode van High Noon, dat in februari 2027 verschijnt.

En er is nog iets bijzonders.

Het nummer is geschreven door Johnny Marr, de legendarische gitarist van The Smiths. Hij speelt ook mee.

Dat is natuurlijk een combinatie waarbij mijn alternatieve muziekhart onmiddellijk iets sneller gaat kloppen.

Blondie en Johnny Marr.

Twee namen die een belangrijk deel van mijn muzikale geschiedenis vertegenwoordigen.

Maar dan begint Debbie Harry te zingen.

En ik denk: wacht eens even.

Hoor ik daar Stevie Nicks?

Niet letterlijk natuurlijk. Maar die lagere, wat doorleefde stem roept bij mij onmiddellijk herinneringen op aan de zangeres van Fleetwood Mac.

En dat is interessant.

Want Debbie Harry en Stevie Nicks waren in de jaren zeventig en tachtig twee totaal verschillende muzikale persoonlijkheden.

Debbie was de koele, eigenzinnige frontvrouw van Blondie. Een combinatie van punk, new wave, pop en een uitstraling waarmee ze zonder moeite een complete zaal kon domineren.

Stevie Nicks vertegenwoordigde een andere wereld.

Mysterieus.

Melancholisch.

Met die karakteristieke, licht hese stem die je uit duizenden herkent.

En eerlijk gezegd heb ik altijd een grotere zwak gehad voor de stem van Stevie Nicks.

Daar begint mijn twijfel.

Want Spectral Eyes is muzikaal een aantrekkelijke terugkeer.

De gitaren geven het nummer een herkenbare newwavekleur. Het ritme zorgt voor beweging en de melodie heeft iets van het oude Blondie, zonder dat de band probeert een tweede Heart of Glass te maken.

Gelukkig maar.

Een klassieker opnieuw proberen te schrijven is meestal een uitstekend recept voor teleurstelling.

Johnny Marr geeft de single bovendien een extra dimensie.

Zijn gitaarspel heeft die elegante, licht nerveuze uitstraling die zijn werk bij The Smiths zo bijzonder maakte.

Het past verrassend goed bij Blondie.

Maar de stem van Debbie Harry is veranderd.

En dat kun je natuurlijk niet negeren.

De scherpe, jeugdige uitstraling van vroeger heeft plaatsgemaakt voor een lagere, rijpere klank.

Soms bijna gesproken.

En juist daardoor hoor ik die verwantschap met Stevie Nicks.

Is dat erg?

Nee.

Sterker nog, ik vind het eigenlijk best aantrekkelijk.

Alleen moet ik even wennen.

Want in mijn hoofd klinkt Debbie Harry nog altijd als de zangeres van Atomic, Call Me en Sunday Girl.

Maar de tijd heeft geen abonnement op stilstand.

Ook niet voor popiconen.

En misschien is het juist een verdienste dat Debbie niet krampachtig probeert te klinken zoals vijftig jaar geleden.

Dat zou pas ongemakkelijk zijn.

Een beetje alsof iemand op zijn tachtigste nog dezelfde spijkerbroek probeert aan te trekken als op zijn twintigste.

Het kan misschien.

Maar waarom zou je?

Toch mis ik iets.

De single heeft karakter, een prettige melodie en die heerlijke gitaarinvloed van Johnny Marr. Maar ik mis net de scherpte en de onweerstaanbare energie die Blondie vroeger zo bijzonder maakten.

Het refrein blijft niet onmiddellijk hangen zoals hun grootste klassiekers.

En hoewel ik de rijpere stem van Debbie waardeer, raakt die mij minder dan de stem van Stevie Nicks.

Dat is geen verwijt.

Het is een kwestie van smaak.

En misschien ook een beetje van herinneringen.

Want wie jarenlang naar dezelfde artiesten luistert, draagt onvermijdelijk een beeld van vroeger met zich mee.

Spectral Eyes laat horen dat Blondie nog altijd bestaansrecht heeft.

Niet als nostalgische attractie.

Maar als band die nieuwe muziek blijft maken.

En dat vind ik veel belangrijker dan de vraag of Debbie Harry nog precies hetzelfde klinkt als in 1979.

Dus ja, ik twijfel.

Niet over de kwaliteit van het nummer.

Wel over mijn eigen verwachtingen.

Misschien moet ik gewoon accepteren dat Blondie ouder is geworden.

Net als ik.

Al heb ik gelukkig nooit geprobeerd mijn haar zoals Debbie Harry te dragen.

Dat zou voor alle betrokkenen een bijzonder ongelukkige beslissing zijn geweest.

Blondie leeft. Johnny Marr speelt gitaar. Debbie Harry klinkt ineens een beetje als Stevie Nicks.

Ik heb weleens slechter nieuws gekregen.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Melodie: ★★★★☆
Gitaarwerk Johnny Marr: ★★★★½
Zang Debbie Harry: ★★★½☆
Newwavesfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★☆

Plus: een sterke terugkeer, het herkenbare gitaarspel van Johnny Marr en een volwassen newwavesound.

Min: Debbie Harry's veranderde stem vraagt gewenning en de oude Blondie-scherpte ontbreekt soms.

Voor liefhebbers van: Blondie, Stevie Nicks, The Smiths, Johnny Marr en klassieke new wave.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆

Eindoordeel: Spectral Eyes is een aantrekkelijke comeback van Blondie. De stem van Debbie Harry klinkt anders, soms bijna als Stevie Nicks. En hoewel ik die laatste vocaal sterker vind, verdient Debbie alle waardering. Blondie is ouder geworden. Maar gelukkig niet met pensioen gegaan. 8/10.

Een aardig historisch detail: Giorgio Moroder had Call Me oorspronkelijk voor Stevie Nicks in gedachten. Uiteindelijk werd het een van Blondies grootste hits. De vergelijking tussen deze twee zangeressen is dus minder toevallig dan je misschien zou denken.

dEUS – KEPTMAN★★★★½ – 9/10

2026-10-15T11:41:06.951+02:00

dEUS – KEPTMAN

dEUS is gewoon dEUS. En dat is nog altijd een compliment.

★★★★½ – 9/10

Er zijn bands die je na vijf seconden herkent. Niet omdat ze steeds hetzelfde doen, maar omdat niemand anders op het idee zou komen om muziek op precies die manier in elkaar te zetten. dEUS is zo'n band.

En met Keptman word ik daar opnieuw aan herinnerd.

dEUS is gewoon dEUS.

Dat klinkt misschien als een bijzonder luie conclusie voor iemand die geacht wordt een recensie van vijfhonderd woorden te schrijven. Maar soms is de eenvoudigste omschrijving ook de meest treffende.

Want probeer dEUS maar eens fatsoenlijk in een muzikaal hokje te stoppen.

Alternatieve rock?

Ja.

Artrock?

Ook.

Indie?

Natuurlijk.

Maar zodra je denkt dat je de band hebt ingedeeld, doet Tom Barman iets waardoor je opnieuw kunt beginnen.

En dat is precies waarom ik deze Belgische band al zo lang waardeer.

Sinds de jaren negentig heeft dEUS een geheel eigen plaats binnen de Europese alternatieve muziek veroverd. Albums als Worst Case Scenario, In a Bar, Under the Sea en The Ideal Crash bewezen dat gitaren niet voortdurend volgens de gebruikelijke regels hoeven te klinken.

Er mocht worden geëxperimenteerd.

Er mocht worden geschuurd.

En een nummer hoefde niet noodzakelijk te verlopen volgens het vertrouwde schema van couplet, refrein en nog een keer hetzelfde refrein, voor de mensen achterin.

Bij Keptman hoor ik vooral die vertrouwde muzikale persoonlijkheid terug.

De eigenzinnige sfeer.

De karakteristieke uitstraling.

En dat moeilijk te omschrijven gevoel dat je naar een band luistert die haar eigen regels bepaalt.

Tom Barman heeft bovendien een manier van zingen die je onmiddellijk herkent.

Hij hoeft niet voortdurend vocaal uit te pakken om een nummer spanning te geven. Zijn stem heeft iets nonchalants, soms bijna achteloos, maar juist daardoor ook iets intrigerends.

Alsof hij een verhaal vertelt waarvan hij zelf al weet hoe het afloopt, terwijl wij nog moeten ontdekken waar het eigenlijk over gaat.

Dat past uitstekend bij dEUS.

Wat ik altijd aantrekkelijk heb gevonden aan deze band, is dat hun muziek niet overdreven netjes klinkt.

Er mag een rafelrandje aan zitten.

Een ongemakkelijke wending.

Of een melodie die zich niet onmiddellijk laat voorspellen.

Dat onderscheidt dEUS van veel hedendaagse alternatieve rockbands.

Die zijn soms zo zorgvuldig geproduceerd dat zelfs de muzikale fouten vooraf lijken te zijn goedgekeurd door een commissie.

Bij dEUS verwacht ik gelukkig geen commissie.

Hooguit een vergadering waarin iedereen het oneens is en er uiteindelijk toch een uitstekend nummer ontstaat.

Keptman roept bij mij opnieuw die typische dEUS-wereld op.

Een wereld waarin toegankelijkheid en experiment elkaar niet uitsluiten.

Waarin een nummer interessant mag zijn zonder dat het onmiddellijk ingewikkeld hoeft te worden.

En waarin de muzikale identiteit belangrijker is dan het volgen van de laatste trends.

Dat laatste verdient waardering.

Want er zijn genoeg artiesten die voortdurend proberen modern te klinken.

Met als resultaat dat ze over vijf jaar vooral gedateerd zijn.

dEUS heeft dat probleem veel minder.

Hun muziek is niet gebouwd rond een tijdelijke mode.

Ze hebben hun eigen muzikale taal ontwikkeld.

En die blijft herkenbaar.

Is er dan helemaal niets op aan te merken?

Natuurlijk wel.

Wie dEUS al jaren volgt, zal niet onmiddellijk versteld staan van de eigenzinnige aanpak. De band verrast misschien minder door het feit dát ze afwijkende keuzes maakt.

Dat verwachten we inmiddels.

Ik zou daarom graag horen dat Keptman nog iets nadrukkelijker buiten de vertrouwde dEUS-wereld durft te stappen.

Niet om anders te klinken dan vroeger, maar om zichzelf opnieuw uit te dagen.

Toch is dat een betrekkelijk kleine kanttekening.

Want wat mij betreft is het veel belangrijker dat de band haar eigen karakter behoudt.

En dat doet dEUS.

Gelukkig maar.

België heeft ons al behoorlijk wat goede alternatieve muziek gebracht. Denk aan Balthazar, Warhaus en tal van andere interessante artiesten.

Maar dEUS blijft voor mij een bijzonder geval.

Een band die je moeilijk kunt vergelijken.

Omdat er eigenlijk maar één dEUS bestaat.

En Keptman bevestigt dat opnieuw.

Geen muzikale verkleedpartij.

Geen poging om jonger te klinken.

Gewoon een band met een eigen geluid en voldoende karakter om zich nergens voor te hoeven verontschuldigen.

dEUS is gewoon dEUS.

Meer uitleg is bijna overbodig.

Al heb ik er voor de zekerheid toch vijfhonderd woorden aan besteed.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Eigenzinnigheid: ★★★★★
Muzikale identiteit: ★★★★★
Zang: ★★★★½
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½

Plus: de onmiskenbare dEUS-identiteit, het eigenzinnige karakter en de vertrouwde uitstraling van Tom Barman.

Min: de band zou haar eigen muzikale grenzen nog iets nadrukkelijker mogen opzoeken.

Voor liefhebbers van: dEUS, Radiohead, The National, Balthazar en eigenzinnige alternatieve rock.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★

Eindoordeel: Keptman laat horen waarom dEUS nog altijd een bijzondere plaats inneemt binnen de alternatieve muziek. Andere bands zoeken naar een eigen geluid. dEUS heeft het al jaren. En gelukkig zijn ze het nog niet kwijtgeraakt. 9/10.

https://youtu.be/zjHZGNHdiuw?si=-R7JgASg265eDrSz

PIERRE DE MAERE – OPINEL★★★★½ – 8,5/10

2026-10-14T14:05:14.666+02:00

PIERRE DE MAERE – OPINEL

The Weeknd spreekt Frans. Whitney Houston rinkelt even aan.

★★★★½ – 8,5/10

Soms hoor je een nummer en weet je binnen enkele seconden in welke muzikale hoek je het moet zoeken. Bij Pierre de Maere dacht ik onmiddellijk aan The Weeknd. Alleen spreekt deze meneer Frans. En ergens op de achtergrond lijkt Whitney Houston even op de deurbel te drukken.

Dat laatste klinkt misschien merkwaardig.

Maar bij Opinel hoor ik een klein, helder belachtig geluid dat me doet denken aan I Wanna Dance with Somebody van Whitney Houston.

Niet dat de nummers verder bijzonder veel op elkaar lijken.

Maar soms is één klank voldoende om een muzikale herinnering wakker te maken.

En bij mij stond Whitney ineens weer in de woonkamer.

Gelukkig zonder de bijbehorende jaren-tachtigmode.

Pierre de Maere is een Belgische artiest die in het Frans zingt en zich beweegt tussen pop, elektronica en een uitgesproken theatrale uitstraling.

Met Opinel laat hij horen dat Franstalige popmuziek helemaal niet ouderwets of ingewikkeld hoeft te klinken.

Integendeel.

Het nummer heeft een moderne, internationale uitstraling.

En vooral de vergelijking met The Weeknd dringt zich bij mij op.

Die herkenbare combinatie van elektronische pop, een dansbare sfeer en een zekere donkere elegantie.

Het soort muziek waarbij je niet precies weet of je moet dansen of melancholisch uit het raam moet kijken.

Bij The Weeknd kunnen die twee activiteiten overigens uitstekend samengaan.

Bij Pierre de Maere eveneens.

Wat mij aanspreekt, is de manier waarop de Franse taal onderdeel wordt van de muzikale sfeer.

Frans heeft van zichzelf al iets melodieus.

Sommige woorden klinken zelfs aantrekkelijk wanneer je geen idee hebt wat ze betekenen.

Dat is overigens geen garantie voor romantiek.

Ook een Franse parkeerboete klinkt waarschijnlijk nog behoorlijk elegant.

Maar in Opinel werkt die taal uitstekend.

De zang geeft het nummer een eigen karakter en voorkomt dat het uitsluitend als een Franstalige variant van The Weeknd klinkt.

Daarbij heeft De Maere een uitstraling die past bij de meer extravagante kant van de popmuziek.

Hij is geen artiest die onopvallend in een hoekje wil verdwijnen.

En dat hoeft ook niet.

Goede popmuziek mag best een beetje theater bevatten.

Sterker nog: sommige artiesten zouden er aanzienlijk van opknappen.

De elektronische sfeer van Opinel roept bij mij herinneringen op aan de jaren tachtig, maar zonder dat het nummer volledig op nostalgie leunt.

Dat is een belangrijk verschil.

Want de muziekwereld zit inmiddels vol artiesten die denken dat een synthesizer en een oude drumcomputer voldoende zijn om de jaren tachtig opnieuw uit te vinden.

Zo eenvoudig is het natuurlijk niet.

De kracht zit in de combinatie van melodie, sfeer en persoonlijkheid.

En juist daar weet Pierre de Maere mijn aandacht vast te houden.

Opinel heeft iets verleidelijks.

Iets licht dramatisch.

En tegelijkertijd voldoende toegankelijkheid om ook buiten de alternatieve muziekwereld een publiek te bereiken.

Dat laatste hoeft geen bezwaar te zijn.

Commercieel en goed zijn immers geen tegenstellingen.

Al wordt dat door sommige radiostations nog weleens verkeerd begrepen.

Toch heb ik ook een kleine kanttekening.

De invloed van The Weeknd is voor mij behoorlijk herkenbaar.

En hoewel De Maere daar zijn eigen Franstalige karakter tegenover zet, zou ik graag horen dat hij nog nadrukkelijker een eigen muzikale richting kiest.

Een onverwachte wending of een minder voorspelbare melodische keuze zou Opinel nog sterker maken.

Want hij heeft duidelijk voldoende persoonlijkheid om meer te zijn dan een stijlvolle vertegenwoordiger van een bestaand geluid.

Maar verder valt er weinig te klagen.

Ik hoor een aantrekkelijke combinatie van moderne synthpop, Franse elegantie en een vleugje jaren-tachtinostalgie.

En dat kleine belletje?

Dat maakt het voor mij alleen maar leuker.

Whitney Houston heeft er waarschijnlijk niets mee te maken.

Maar ik hoor haar toch even.

The Weeknd mag de nacht houden. Pierre de Maere krijgt van mij de dansvloer.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 8,5/10

Melodie: ★★★★½
Synthpopsound: ★★★★★
Zang en uitstraling: ★★★★½
Jaren-tachtigevoel: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½

Plus: stijlvolle elektronische pop, een aantrekkelijke Franstalige sfeer en een heerlijke verwijzing naar de jaren tachtig.

Min: de muzikale verwantschap met The Weeknd is nadrukkelijk aanwezig.

Voor liefhebbers van: The Weeknd, Christine and the Queens, Stromae en moderne Franstalige synthpop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★½

Eindoordeel: Opinel is een stijlvolle, dansbare single waarin Pierre de Maere moderne synthpop combineert met Franse elegantie. The Weeknd klinkt in de verte, Whitney Houston laat even een belletje rinkelen en Pierre de Maere doet de deur open. 8,5/10.

https://youtu.be/pmkW14pDKhU?si=IChpBFFVtl5yIxsG

SAN CISCO – MILES AWAY★★★★☆ – 8/10

2026-10-14T13:54:55.123+02:00

SAN CISCO – MILES AWAY

De wereld heeft haast. San Cisco heeft daar geen boodschap aan.

★★★★☆ – 8/10

Er zijn bands die klinken alsof ze voortdurend onderweg zijn naar een belangrijke afspraak. San Cisco klinkt alsof ze die afspraak hebben afgezegd, een terras hebben gevonden en besloten dat morgen ook nog bestaat.

En eerlijk gezegd geef ik ze groot gelijk.

Met Miles Away laat de Australische indiepopband opnieuw horen hoe aantrekkelijk ontspannen muziek kan zijn.

Geen overdreven bombast.

Geen muzikale krachtpatserij.

Gewoon een heerlijke laidbacksound die je onmiddellijk in een andere stemming brengt.

San Cisco komt uit Fremantle, aan de westkust van Australië. Een plek waar de zon doorgaans iets vaker verschijnt dan in Nederland.

Misschien verklaart dat hun muzikale instelling.

Want zelfs wanneer de band melancholische onderwerpen aansnijdt, blijft er vaak iets lichts en zonnigs in het geluid aanwezig.

Dat is een bijzondere combinatie.

En bij Miles Away spreekt juist die ontspannen sfeer me aan.

De muziek lijkt nergens haast mee te hebben.

De melodie krijgt de ruimte.

De zang voelt aangenaam ongedwongen.

En het geheel heeft een natuurlijke lichtheid die tegenwoordig lang niet vanzelfsprekend is.

Veel moderne popmuziek wordt geproduceerd alsof iedere seconde optimaal moet worden benut.

Na tien seconden moet de aandacht zijn gegrepen.

Na twintig seconden moet het refrein beginnen.

En na dertig seconden moet het fragment geschikt zijn voor TikTok.

San Cisco lijkt daar gelukkig minder wakker van te liggen.

Miles Away voelt als muziek die gewoon mag ademen.

En dat is prettig.

De sfeer roept bij mij herinneringen op aan de ontspannen indiepop van Real Estate, een vleugje Phoenix en de zonnigere kant van Vampire Weekend.

Niet omdat San Cisco die bands probeert na te doen, maar omdat ze dezelfde kunst verstaan om melodieuze gitaarpop licht en toegankelijk te laten klinken.

Wat ik vooral waardeer, is dat die toegankelijkheid niet onmiddellijk betekent dat het nummer oppervlakkig wordt.

Er zit een aangename weemoed in de sfeer.

Dat gevoel van afstand.

Van ergens anders willen zijn.

Of misschien juist van tevreden zijn met de plek waar je op dat moment bent.

De titel Miles Away past daar uitstekend bij.

Je hoeft er niet eens letterlijk voor op reis.

Een goede koptelefoon is voldoende.

Al vermoed ik dat een strandstoel, een koud drankje en een temperatuur van vijfentwintig graden de ervaring nog aanzienlijk kunnen verbeteren.

Helaas woon ik in Nederland.

Hier wordt een zonnige middag meestal gevolgd door een waarschuwing van het KNMI.

Maar muzikaal brengt San Cisco de zon gewoon mee.

En daar ben ik blij mee.

Toch is er ook een kanttekening.

De ontspannen aanpak is tegelijkertijd de kracht en de beperking van Miles Away.

Het nummer heeft een aantrekkelijke melodieuze sfeer, maar zoekt nergens nadrukkelijk de spanning op.

Ik mis net dat ene onverwachte moment dat de compositie boven het niveau van bijzonder prettige indiepop uittilt.

Een verrassende overgang.

Een scherper randje.

Of een refrein dat zich werkelijk onvergetelijk maakt.

Nu blijft vooral het aangename gevoel hangen.

En daar is op zichzelf helemaal niets mis mee.

Want niet iedere plaat hoeft je volledig van je stoel te blazen.

Sommige muziek is juist bedoeld om rustig in die stoel te blijven zitten.

Met de voeten omhoog.

En zonder dat iemand voortdurend vraagt of je nog iets nuttigs gaat doen.

San Cisco begrijpt dat.

Miles Away is geen muzikale revolutie.

Het is een bijzonder prettige ontsnapping aan de dagelijkse drukte.

Een nummer dat niet probeert de wereld te veranderen.

Maar wel even de snelheid ervan verlaagt.

En soms is dat precies wat je nodig hebt.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Melodie: ★★★★☆
Laidbacksound: ★★★★★
Zang: ★★★★☆
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★☆

Plus: heerlijke ontspannen indiepop, een zonnige sfeer en een aangenaam natuurlijke uitstraling.

Min: een verrassender muzikaal hoogtepunt had het nummer nog sterker gemaakt.

Voor liefhebbers van: Real Estate, Phoenix, Vampire Weekend en melodieuze Australische indiepop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆

Eindoordeel: Miles Away is een heerlijke laidbacksingle van San Cisco. Ontspannen, melodieus en bijzonder prettig om naar te luisteren. De wereld heeft haast. San Cisco niet. En voor één keer sluit ik me graag bij de langzaamste partij aan. 8/10.

https://youtu.be/HyDSA6ItvE8?si=WqPYPj6xZfSPaA8_

J.BERNARDT – REMEDY★★★★½ – 8,5/10

2026-10-14T13:42:56.971+02:00

J.BERNARDT – REMEDY

Warhaus heeft er een buurman bij. En die mag blijven.

★★★★½ – 8,5/10

België blijft een merkwaardig land. Ze hebben er drie officiële talen, eindeloze politieke onderhandelingen en blijkbaar een onuitputtelijke voorraad muzikanten die precies weten hoe je melancholie aantrekkelijk kunt laten klinken.

Neem J.Bernardt.

Achter die naam schuilt Jinte Deprez, bekend van Balthazar. En met Remedy kom ik terecht in een muzikale wereld die me onmiddellijk aan Warhaus doet denken.

Dat is eigenlijk niet zo vreemd.

Warhaus is immers het soloproject van Maarten Devoldere, eveneens bekend van Balthazar.

Blijkbaar hebben die mannen tijdens hun gezamenlijke muzikale verleden niet alleen de repetitieruimte gedeeld, maar ook een zekere voorkeur voor duistere, elegante popmuziek ontwikkeld.

En daar heb ik helemaal niets op tegen.

Remedy heeft voor mij precies die sfeer die Warhaus zo aantrekkelijk maakt.

Een beetje mysterieus.

Een beetje verleidelijk.

En met een melancholische ondertoon die nergens om medelijden vraagt.

Het is muziek die niet onmiddellijk al haar geheimen prijsgeeft.

Geen overdreven vrolijk refrein dat je na twintig seconden moet overtuigen dat het leven één groot feest is.

Gelukkig maar.

Ik ben doorgaans al blij wanneer de koffie goed is en de computer zonder problemen opstart.

Wat mij vooral aanspreekt, is de volwassen uitstraling van het nummer.

J.Bernardt lijkt niet geïnteresseerd in goedkope effecten of overdreven muzikale gebaren.

De aantrekkingskracht zit juist in de beheersing.

In de manier waarop sfeer en melodie elkaar versterken.

Dat roept bij mij herinneringen op aan de donkere pop van Warhaus, maar ook aan de meer ingetogen kant van Arctic Monkeys en de sensuele melancholie van Tindersticks.

Vooral die laatste vergelijking vind ik interessant.

Want sommige muziek heeft geen haast nodig om spanning op te bouwen.

Ze hoeft niet harder te worden.

Niet sneller.

Ze moet vooral iets suggereren.

En dat doet Remedy.

De titel betekent natuurlijk zoiets als geneesmiddel.

Dat klinkt hoopvol.

Al vermoed ik dat de Belgische gezondheidszorg voorlopig nog geen J.Bernardt op doktersrecept gaat verstrekken.

Jammer eigenlijk.

Het zou een aangename verandering zijn ten opzichte van de gebruikelijke bijsluiters.

De muzikale verwantschap met Warhaus is tegelijkertijd een voordeel en een risico.

Want zodra je die vergelijking eenmaal hebt gemaakt, ga je automatisch op zoek naar overeenkomsten.

En voor je het weet beoordeel je J.Bernardt niet meer op zijn eigen kwaliteiten, maar op de vraag hoeveel hij op Maarten Devoldere lijkt.

Dat zou onterecht zijn.

Jinte Deprez verdient zijn eigen muzikale ruimte.

Hij heeft een andere persoonlijkheid en een eigen benadering van melodie en sfeer.

Toch blijft de familiegelijkenis voor mij hoorbaar.

Het is alsof twee voormalige huisgenoten ieder een eigen appartement hebben betrokken, maar nog steeds dezelfde platenkast bezitten.

De inrichting verschilt.

De smaak is herkenbaar.

En beide appartementen zijn muzikaal bijzonder aantrekkelijk.

Mijn kritiek?

Ik zou graag horen dat Remedy zich nog nadrukkelijker losmaakt van die vertrouwde Belgische indie-esthetiek.

Een onverwachte muzikale wending zou het nummer meer eigen karakter kunnen geven.

Want sfeer alleen is uiteindelijk niet voldoende.

Een echt uitzonderlijk nummer moet ook iets achterlaten dat je niet onmiddellijk kunt vergelijken met een andere artiest.

Dat mis ik hier nog net.

Maar verder is dit een bijzonder prettige kennismaking.

Een nummer dat niet schreeuwt om aandacht, maar haar geleidelijk weet vast te houden.

En dat is in een tijd waarin vrijwel iedere artiest binnen vijftien seconden indruk probeert te maken een verademing.

J.Bernardt hoeft Warhaus niet te overtreffen.

Hij moet vooral zichzelf blijven.

Met Remedy lukt dat al behoorlijk goed.

En mocht de Belgische muziekscene binnenkort opnieuw een soloproject afleveren met dezelfde donkere aantrekkingskracht, dan hoor ik het graag.

Ze mogen er alleen wel een keer een vrolijke naam aan geven.

Voor de afwisseling.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 8,5/10

Sfeer: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Zang: ★★★★½
Melancholie: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½

Plus: een aantrekkelijke donkere sfeer, beheerste uitstraling en die heerlijke Belgische melancholie.

Min: de verwantschap met Warhaus is nadrukkelijk; een onverwachte muzikale wending zou het eigen karakter versterken.

Voor liefhebbers van: Warhaus, Balthazar, Tindersticks en de ingetogen kant van Arctic Monkeys.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★½

Eindoordeel: Remedy laat J.Bernardt horen in een muzikale wereld die me sterk aan Warhaus doet denken. Donker, elegant en aangenaam melancholisch. België heeft misschien moeite om een regering te vormen, maar aan goede muzikanten ontbreekt het gelukkig niet. 8,5/10

https://youtu.be/fG6ETqUkrGE?si=8pyIWreol39rEayy