Poezie Weblog De Contrabas

ONS ERFDEEL, NR. 4, 2009

2009-11-22T22:22:01+01:00

Het nieuwe nummer van Ons Erfdeel brengt ondermeer:

Herinneringen van Joke van Leeuwen aan haar jeugd in Brussel.
Een bloemlezing van acht gedichten uit het voorbije jaar. Jozef Deleu selecteerde Charles Ducal, Arjen Duinker, Johanna Geels, Annemieke Gerrist, Hester Knibbe, Gwy Mandelinck, Sylvie Marie en Leo Vroman.
Paul Claes over een gedicht van JJ Slauerhoff
Een bespreking van het handschrift van Lucebert en de biografie van Alice Nahon. Geert Buelens' recensie van de nieuwe geschiedenis van de negentiende-eeuwse Nederlandse literatuur van Wim van den Berg en Piet Couttenier is hier te lezen.

Crossing Border viert podiumjubileum van Erik Lindner

2009-11-22T21:35:10+01:00

"In de Cuatro tent werd tijdens het Crossing Border-festival stilgestaan bij het 25-jarig podiumjubileum van Erik Lindner. 25 jaar geleden stond de toen 16-jarige Lindner voor het eerst met zijn gedichten op het podium, om precies te zijn: op 11 november 1984 op het podium van Lokaal Vredebreuk in Den Haag. Het werd gevierd met optredens van Mustafa Stitou, Marja Pruis en Wim Brands." >> lees het verslag van Edwin Fagel.

Pauselijke en koninklijke berichten

2009-11-22T12:02:02+01:00

"Vaticaanstad, 21 nov. ,,Het was een buitengewoon mooie ervaring om de paus in deze omgeving en op deze manier te mogen ontmoeten. Dat had ik niet verwacht, maar het heeft me zeker geïnspireerd om nu nog mooier te schrijven.'' Dat zei Kader Abdolah vandaag na afloop van de speciale pauselijke audiëntie in de Sixtijnse Kapel voor ruim 250 kunstenaars uit heel de wereld. ,,Het voelt alsof ik de voetstappen van God achter de gordijnen heb gehoord.'' (NRC- Kader staat links op de foto)

"Wat ik u vandaag toewens?
Ik vind u allen, lingobassoes, tekstjockeys en ja, ook lingofreaks echt de bom. Ik wens u een baas en baggervet congres toe. Ik hoop dat u topetehama veel zult kwatten en goed zult kwatten en daarmee loswijdig de grenzen van uw eigen kennis en gedachten opzoekt.
Dank u wel….. of misschien moet ik zeggen: latex!"
(Toespraak H.K.H. Prinses Laurentien der Nederlanden bij de opening van het Onze Taal-congres 21 november 2009 Utrecht.)

Nog meer royalty nieuws: “Mijn neef is toevallig getrouwd met Gerrit Komrij. Dus konden we daar terecht. Het ene moment is je droom aan duigen en ben je alle spullen kwijt. Het andere moment zit je een week in een kasteel met bedienden. We werden omringd door prachtige kunstobjecten, zoals schilderijen van Karel Appel en Rembrandt. Dat was een goede pleister op de wonden” (twee Bredase schipbreukelingen opgevist door Gerrit Komrij)

Het gaat om de stad, niet om de dichter

2009-11-22T09:00:00+01:00

Vreugdekreten alom, Peter Holvoet-Hanssen wordt de nieuwe stadsdichter van Antwerpen. Toch lag de bejubelde dichter zelf niet bepaald wakker van een dergelijke publieke functie. Op de vraag of deze formule hem op het lijf geschreven is, antwoordt de dichter:
‘Zeker niet. Eerlijk gezegd liep ik niet direct warm voor het stadsdichterschap. Ik ben vierkant tegen poëzieconsumptie. Maar mijn voorgangers hebben getoond dat het kan werken.'
Uit het interview blijkt verder dat Peter Holvoet-Hanssen het stadsdichterschap meer als een soort poëziecurator zal invullen. Een stadsdichter als motor dus, als inspirator voor poëzieprojecten en andere dichters. Met zijn collectief georiënteerd concept sluit de nieuwe Antwerpse stadsdichter opvallend dicht aan bij de plannen van de nieuwe Gentse stadsdichter Peter Verhelst. Het gaat om de stad en haar inwoners, niet om de dichter. Lees hier het interview met Peter Holvoet-Hanssen, hier de plannen van Peter Verhelst.

Een jongensportret van Jan Mankes ten huize Otten

2009-11-22T08:00:00+01:00

"Opa Otten onderkent iets in het schilderij wat ik later in de poëzie van Ida Gerhardt ben tegengekomen: het eenzelvige, afwerende kind dat, hoe jong ook, al door doodsbesef gebeten lijkt en toch, zoals zij het noemt, ’onaangerand’ om zijn eigen argeloosheid spartelt. Ook bij Gerhardt zijn de kinderportretten zelfportretten, zij schrijft uit de ervaring openlijk door haar eigen moeder ongewenst te zijn, en haar gedichten proberen het stille, weggeschoven, de duisternis in getrokken kind alsnog te redden. Of althans te beschermen, te ’eren’, zoals zij het meermalen noemt. En het is telkens alsof zij, per gedicht, een ziel redt." Lees het essay van Willem Jan Otten (met gedicht van opa Otten) over het zwaarmoedige kinderportret van Jan Mankes dat lang ten huize Otten hing en uiteindelijk per opbod werd gekocht door... Dirk Scheringa..
(Illustratie: Jongensportret, 1915, voorheen collectie Scheringa Museum Spanbroek.© foto Kees Kuil)

D66 Utrecht in bres voor Nacht

2009-11-21T22:38:42+01:00

"D66 [Utrecht] wil de Nacht van de Poëzie redden. De Nacht gaat dit jaar niet door vanwege het ontbreken van een goede locatie. Vandaag stelde D66 mondelinge vragen over het redden van de Nacht. D66-raadslid Alice van Rooij: 'Waar het om gaat, is dat de Nacht van de Poëzie het oudste, grootste en meest prestigieuze poëziefestival in het Nederlands taalgebied is. De kans is dan groot dat de Nacht door andere steden zoals Amsterdam overgenomen gaat worden. Wij willen niet dat Utrecht dit mooie unieke evenement kwijt is.'" Lees verder op Van Rooij's weblog >>

De literaire kritiek is niet dood - maar wel heel ziek

2009-11-21T15:52:34+01:00

Frank Hellemans probeert op het Knackblog een vuist te ballen voor de literaire kritiek. Hij doet dit in een reactie op het stuk van Matthijs de Ridder, dat laatst op Leeswolf stond (en waarover we hier berichtten). Helaas biedt Hellemans geen alternatief voor het polemisch bedoelde, maar vooral tandenloze geschrijf van De Ridder. Hellemans blijft, net als De Ridder, een machteloze preker voor eigen parochie

"Nee, we moeten er juist mee begaan zijn om als publieke intellectuelen - want dat zijn critici op hun best - het publieke debat te zoeken, zeker in een commerciële omgeving die veel mensen kan bereiken. Wie zich fluitend terugtrekt, veroordeelt zichzelf tot het kleuterdom en diskwalificeert zijn bezigheid tot onschuldige spielerei."

Gelukkig ben ik geen publieke intellectueel. Want ik zou denk ik gillend gek worden van het publieke debat dat ik moest voeren. Een criticus moet veroordelen en / of prijzen, in zijn kritieken, en niet per se in de publieke ruimte. En of hij dit nu doet op papier of op het web: who cares. Als hij maar gelezen wordt.

Het stuk van Matthijs de Ridder zegt niet zozeer iets over de staat van de kritiek in bladen en kranten, maar meer iets over zijn eigen onvermogen om een interessant stuk te maken. Daarom is hij ook bij De Reactor. Dus dat probleem lost zich vanzelf op. Maar Hellemans reactie lijkt eerder gestuurd door een defensieve impuls, dan door de wens om echt eens een ferme literaire kritiek ertegenover te stellen.

De literaire kritiek is - namelijk - niet zozeer dood. De literaire kritiek heeft de kanker. En die woekert maar door, zonder de patiënt echt af te maken. Wie de letterkundige bijlagen elke week bekijkt, ziet hoe erg het is. Korte stukjes over strovuur-boeken, geschreven door strovuur-recensenten in een strovuur-stijl.

Het "alternatief", De Reactor brengt daarentegen strovuur-lappen over strovuur-boeken, geschreven in een stijl die zelfs in De Telegraaf niet getolereerd zou worden. Dat is dan ook geen krant of tijdschrift, De Reactor, maar een platform. Dat verandert de hele boel.

Echte literaire kritiek is een tweesnijdend zwaard en een flinke, uitslaande brand tegelijk. Of een liefdevolle, flinke omhelzing. Lodewijk van Deyssel, die Frans Netscher afmaakt. Dat is literaire kritiek. Jeroen Brouwers die in zijn pamfletten de hele Vlaamse literatuur overhoop haalt. Komrij over Bernlef. Maar ook: Herman de Coninck over Luuk Gruwez. Arie Storm over Thomas Roosenboom. Literaire kritiek mag neerslaan en bewonderen. Maar mag nooit vervelend worden.

Daarom is - en daarin heeft De Ridder gelijk - internet zo geschikt voor het genre. Op internet kan, sneller dan op papier, worden gediscussieerd over bepaalde onderwerpen. Maar dan moeten er natuurlijk wel schrijvers op dat internet publiceren die in elk geval blijk geven van het begin van een aanvang van de eerste aanzetten tot een lichte vorm van talent. Helaas zijn die voorlopig alleen maar met een hele sterke zaklamp te vinden.

Zolang de partijen - "kwaliteitskranten" en "kwaliteitsblogs" - tegenover elkaar staan, kan er van een structurele, gezonde, enigszins over literatuur handelende literaire kritiek geen sprake zijn. De onmacht van de "critici" is daarvoor te groot.

Gerður Kristný

2009-11-21T09:11:44+01:00

De IJslandse dichteres Gerður Kristný (1970) was in 2008 te gast op Poetry International te Rotterdam. Zij studeerde Frans en Vergelijkende Literatuurwetenschap en promoveerde op het werk van Baudelaire. Haar debutbundel Ísfrétt verscheen in 1994. Daarna volgden nog twee bundels, Launkofi in 2000 en Höggstaður in 2007. Behalve poëzie schrijft zij romans, kinderboeken, toneelstukken en korte verhalen. Een keuze uit haar gedichten verscheen in 2007 in een vertaling van Roald van Elswijk in de bloemlezing Moordliederen. Moderne IJslandse poëzie, een publicatie van uitgeverij Wilde Aardbeien. De hier opgenomen gedichten zijn uit deze bloemlezing afkomstig. (Kees Klok)

Wak

Drijfijs in mijn ogen
rijp in mijn hart

je handen
ongetemde sledehonden

boven ons
troont de maan
te midden van sterren

schietschijf
omgeven door gaatjes
van verdwaalde pijltjes

Vök

Ísrek í augum
héla í hjarta

hendur þínar
ótamdir sleðahundar

yfir okkur
trónir tungl
á meðal stjarna

skotskífa
innan um göt
eftir örvar sem geiguðu

Anne

Overdag hoor je geen geluid
van de weduwe Anne die
op de bovenste verdieping woont
- behalve wanneer ze indut
boven haar dagboek en het
op de grond laat vallen

Verder hoor je niets

's Nachts is het een ander verhaal
dan breekt er een hels kabaal los
Vrienden van Anne rennen de trap op
begroeten haar luidkeels
en beginnen te feesten
Sommigen hebben een fles met karnemelk bij zich
anderen hadden nog wat eieren

Tegen de ochtend krijgen de buren genoeg
van het vioolspel en het gelal
Snel nemen de gasten afscheid
en stappen de betonnen muur binnen

Ik heb ze nooit horen weggaan

Wanneer de politie de deur opent
zit Anne aan de keukentafel
te schrijven

Anna

Á daginn berst ekki múkk
fiá Önnu sem býr
í ekkjudómi á efri hæðinni
- nema þegar hún dottar
yfir dagbókinni og
missir hana í gólfið

Annars ekki múkk

Öðrum máli gegnir á næturnar
þá brýst út heilmikið heljarinnar múkk
Vinir Önnu vaða upp stigann
heilsa með hrópum
og slá upp veislu
Sumir eiga súrmjólk á flösku
aðrir luma á eggi

Undir morgun fá nágrannarnir nóg
af fiðlum og fjöldasöng
Gestirnir kveðja með hraði
og stíga inn í steypta veggina

Ég heyri þá aldrei fara

Þegar lögreglan lýkur upp dyrunum
situr Anna við eldhúsborðið
og skrifar

Gedicht over mijn moederland

De kou biedt me
uit bezorgdheid een hol aan

Ik zou mijn oor bij
de barst in het ijs leggen
in de hoop
het te horen wijken
als ik niet wist
dat ik vast zou vriezen

Het ijs laat niemand gaan
je kunt er beter aan toegeven

De sneeuwvlakte
een dekbed om onder te kruipen
Iedere mens
een veertje tussen vele

IJsland
een uitgestrekt doodsbed
mijn naam geborduurd
op een bevroren sloop

Ættjarðarljóð

Kuldinn býr mér
híði úr kvíða

Ég leggði eyrun við
brestum í ísnum
í von um að
heyra hann hörfa
ef ég vissi ekki
að ég frysi föst

Ísinn sleppir engum
eins gott að láta undan

Snjóbreiðan
sæng að vefja um sig
Hver maður
fjöður meðal fiaðra

Ísland
útbreidd banasæng
nafn mitt saumað
í hélað ver

Gerður Kristný
Vertaling: Roald van Elswijk

The premier's famous love of verse

2009-11-20T22:00:00+01:00

"Unusually in this divided country, Flemish nationalists teamed up with Walloon socialists to salute their unlikely national hero. In a nod to his premier's famous love of verse, one MP recited the opening stanza of a Flemish poem as a tribute, which Mr Van Rompuy then spontaneously completed."

"Hair blows in the wind/after years there is still wind/sadly no more hair," has become his most famous composition, but the bulk of the haikus are miniature odes to nature and the outdoors, a setting in which he seems most at home." (The Independent)

Harold Polis schrijft inleiding poëziebloemlezing 'Nu u!'

2009-11-20T21:33:41+01:00

Harold Polis schreef op vraag van De Wintertuin een inleiding bij de poëziebloemlezing Nu u!:

"De Vlaemsche dichtoefeningen (1858) van de West-Vlaamse priesterdichter Guido Gezelle is een van die boeken geschreven ter lering van de schoolgaande jeugd. Literatuur stond voorop in het negentiende-eeuwse collegeonderwijs. Leerlingen leerden zeer veel uit het hoofd, bootsten literaire modellen na in het Latijn, waren voornamelijk met taal bezig. Als verlichte leraar schreef Gezelle een verzameling modellen waarop zijn leerlingen variaties konden maken. Ze leerden allen dichten, bij voorkeur niet om de zielenroerselen te openbaren, maar om de geest aan te scherpen. Met inspiratie had die dichtkunst niet zoveel te maken, wel met hard werk. Dat is een van de ontdekkingen die schrijververtaler Paul Claes heeft gedaan tijdens zijn jarenlange studie van Les illuminations van Arthur Rimbaud. Aan intelligentie ontbrak het Rimbaud geenszins, maar dichten deed hij toch veel meer als navolger en bewerker van bestaande citaten en klassieke schrijvers. De geniale collegestudent putte uit de Gradus ad parnassum, een gekende negentiende-eeuwse thesaurus waarin synoniemen, tropen en klassieke citaten werden samengebracht. Het boek was een 'doe het zelf'-doos voor beginnende dichters, met als voordeel dat je niet verplicht was om origineel te zijn – een dwangmatige gedachte die hedendaagse literatuur helaas teistert. Vroeger was het allemaal beter." >> lees hier het volledige essay. (de poeziebloemlezing Nu u! wordt voorgesteld tijdens het Wintertuinfestival in Nijmegen, op zaterdag 28 november)

Holvoet-Hanssen beoogd Stadsdichter Antwerpen

2009-11-20T14:46:33+01:00

Het Antwerpse stadsbestuur draagt Peter Holvoet-Hanssen voor aan de Gemeenteraad als vijfde Antwerpse stadsdichter voor de periode 2010 – 2011. De officiële aanstelling vindt plaats op Gedichtendag, 28 januari 2010. Dan neemt hij de fakkel over van Joke van Leeuwen.

Het stadsbestuur koos voor Peter Holvoet-Hanssen omwille van de beweeglijkheid, het enthousiasme en de geëngageerdheid in de poëzie van Holvoet-Hanssen, die jong en oud kan betoveren.

"Peter Holvoet-Hanssen (Antwerpen, 1960) is een aparte stem binnen het poëzielandschap. Hij creëert met zijn poëzie een eigen universum. Zijn eerste bundel ‘Dwangbuis van Houdini’ kreeg meteen de Debuutprijs 1999. Naar aanleiding van zijn vierde bundel ‘Spinalonga’ ontving de dichter de driejaarlijkse Cultuurprijs van de Vlaamse Gemeenschap 2008.

De procedure voor de aanstelling van een stadsdichter voorziet de samenkomst van een adviescommissie die aan het college een kandidaat-stadsdichter voordraagt. De commissie bestaat uit Bruno Verbergt (voorzitter), Michaël Vandebril (secretaris), Leen van Dijck, An Renard, Gerd Segers, Geert Buelens en Ingrid Vander Veken.

Bron: antwerpen.be

Frank Hellemans wijst academische literatuurspecialisten terecht

2009-11-20T10:40:24+01:00

"Als het van Matthijs De Ridder afhangt, hoort literatuurkritiek niet meer thuis in dag- en weekbladen. Frank Hellemans vraagt zich af wat een jonge criticus-academicus bezielt om zo laf het hazenpad te kiezen. "

"Deze cynische abdicatie van de criticus is du jamais lu . De Ridder: 'We moeten er dus misschien gewoon mee ophouden om kranten (en opiniebladen) als de uithangborden van onze cultuur te beschouwen.' Nee, we moeten er juist mee begaan zijn om als publieke intellectuelen - want dat zijn critici op hun best - het publieke debat te zoeken, zeker in een commerciële omgeving die veel mensen kan bereiken. Wie zich fluitend terugtrekt, veroordeelt zichzelf tot het kleuterdom en diskwalificeert zijn bezigheid tot onschuldige spielerei . " Lees meer op het Knackblog.

President Europese Unie citeert A.R. Holst uit het hoofd

2009-11-20T10:34:51+01:00

"Toen Kamerlid Jean-Marie Dedecker (Lijst Dedecker) de premier bij wijze van gelukwens een strofe citeerde uit een gedicht, vulde Van Rompuy uit het hoofd de daaropvolgende strofe aan. U kunt een en ander bekijken op het einde van dit beeldfragment. Het ging om het gedicht De ploeger van de Nederlandse dichter Adriaan Roland Holst (1888-1976)." >> lees meer en het gedicht op Ons Erfdeel.

Papenhove genomineerd Halewijnprijs

2009-11-20T10:20:28+01:00

"Naar aanleiding van zijn boek De hemel is vol zwaluwen is Fred Papenhove genomineerd voor de Halewijnprijs 2009. Deze prijs wordt ieder jaar door de stad Roermond uitgereikt aan auteurs die naar de mening van de jury op grond van de kwaliteit van hun werk bredere belangstelling verdienen. (...) De hemel is vol zwaluwen is een bundel prozagedichten die bestaan uit twintig korte, autobiografische leugens. Tijdschrift Awater omschreef de bundel als ‘een schrijnend familieportret en een waardevolle toevoeging aan het Nederlandse prozagedicht'. Papenhove debuteerde in 2005 in de Windroosreeks met de dichtbundel De Rode Soldatenvis - Poisson-Soldat Rouge, daarna verscheen bij De Contrabas Draaibaar." Bron: Windroosblog >>

Belle en het Dichtersgilde

2009-11-20T09:41:55+01:00

De vijf dichters van het Utrechts Dichtersgilde hebben zich laten inspireren door het geboortehuis van hun illustere voorganger Belle van Zuylen. Na een verkenning van Slot Zuylen – van de zolders tot in het cachot, van de pronkkamers tot in de kamers van Belle – heeft iedere dichter een speciaal gedicht geschreven.

Op 22 november worden de resultaten van deze kruisbestuiving voorgedragen door de dichters zelf in de ruimten die hen geïnspireerd hebben. Na een korte inleiding worden de bezoekers in kleine groepen langs de dichters geleid die in 'hun' kamers het Belle-gedicht voordragen, in combinatie met ander werk. Ook wordt er uitleg gegeven over de ruimte zelf.

Zondag 22 november 2009, 14.00 – 17.00 uur.
Toegang € 25,- p.p. vooraf overmaken op (post)bank nr. 203583 t.n.v. Slot Zuylen o.v.v. 'Belledag’
Vrienden van Slot Zuylen € 2,50 korting
Het aantal plaatsen is beperkt!

Een beetje stad heeft tegenwoordig een stadsdichter

2009-11-20T08:57:58+01:00

"(...) de poëziekunst leeft. Ook onder jongeren, waardoor ze een dynamisch karakter krijgt. Ton Luijten, stadsdichter van Zutphen, meent daar wel een verklaring voor te hebben." Waarna Ton Hekking Luijten er vrolijk op los filosofeert. In De Stentor.

Print is dead, commitment is back

2009-11-19T21:41:30+01:00

"Wat bijvoorbeeld onmiddellijk opvalt, is dat de “nieuwe schrijvers uit Vlaanderen” de taal nauwelijks geweld aandoen. Op een opvallend conventionele manier schrijven ze opvallend conventionele verhalen of gedichten over de eeuwige thema’s: de liefde, het leven en, vooral, de dood.

Al even opmerkelijk is dat ze daarbij heel vaak uitdrukking geven aan een zekere onverschilligheid tegenover die grote thema’s. Dat gebeurt, zoals uit het hoger geciteerde mag blijken, vaak zo nadrukkelijk dat het lijkt of ze die onverschilligheid van zich af willen schrijven. Zo bekeken drukt die preocupatie met de onverschilligheid natuurlijk net het tegenovergestelde uit: een verlangen naar een wereld waarin het cynisme niet langer regeert en er weer betrokkenheid is." >> volgens Jeroen de Preter is het engagement terug bij de nieuwe schrijvers uit Vlaanderen. Met een speciale vermelding voor Eenzame Uitvaart begeleiders Maarten Inghels en Jan Aelberts. (Print is dead werd samengesteld door Harold Polis en Marc Verstappen).

Christelijk geïnspireerde dichter president van de Europese Unie

2009-11-19T19:37:38+01:00

"Het is mijn wens dat politici zich weer fatsoenlijk en begrijpelijk gaan uitdrukken. Met dat doel in het achterhoofd is de ChristenUnie een dichtwedstrijd begonnen: ‘Dichtbij’. Wij dagen mensen uit om een gedicht te schrijven." (Trouw)

Deze Christelijk geïnspireerde dichter werd alvast president van de Europese Unie.

John Schoorl, Uitloopgroef.

Hasselts jenevergedicht van Richard Steegmans

Wat vinden historicus Peter Bulthuis, dichter Rien VroegindeWeij en Jeroen Naaktgeboren van de Woorddansers van Jules Deelder 65?

Blauwe Maandagen, een boektijdschrift over leven en werk van Arnon Grunberg, vanaf volgend jaar.

Nu u!, een ode aan de klassieke Nederlandse poëzie.

“You have to be very careful with article-only economics. You will find yourself writing a lot more about Britney Spears and a lot less about Tamils in northern Sri Lanka.” The Timesonline wordt betalend.

Dit nieuw gedicht van Seamus Heaney krijg je nog gratis.

"Mijn gedichten lijken voor sommigen donker, maar ik ben geen zwartkijker. Ik schrijf met vreugde. Zelfs in obscuriteit zitten kleuren. De dood bijvoorbeeld is een deel van het leven en het maakt niet uit op welke manier het toeslaat." de Marokkaanse dichter Abdallah Zrika,

Crossing Border en nadenken over popmuziek

2009-11-19T12:16:25+01:00

"Leonard Cohen ontmaskert hij als een niet al te belangrijk dichter die koketteert met zijn beperkingen, van wie het opmerkelijkste is dat hij is gaan zingen. Meuleman noteert: 'Poëzie is die taalkunst die aan haar eigen klank, de verinnerlijkte klank van de stillezer, genoeg heeft. Lyriek behoeft de zangstem als noodzakelijke klankkast.' Hij besteedt veel aandacht aan de rol van producers en de impact van gastmuzikanten op de artiest. Opname is manipulatiekunst, zo schrijft hij. Hij is niet wars van autobiografische omstandigheden, al hekelt hij de pers en luisteraar die alle muziek en tekst in het teken daarvan ziet. De twaalf essays zijn erudiet en pakkend.">> Erik Lindner over De donkere kant van de zon van Bart Meuleman nav Crossing Border waar literatuur en muziek elkaars grenzen opzoeken.

Pfeijffer en Ten Damme in HP

2009-11-19T11:50:25+01:00

“Soms liet je wat weg omdat het te lang was of soms herhaalde je een regel. En wat ik als refrein had bedoeld, werd ineens een couplet. Maar daar hoeven we het niet over te hebben.” Pfeijffer en Ten Damme, op HP/DeTijd >>