De Geboortewinkel

Wakker worden

2011-11-21T23:19:00.000-08:00

Om zeven uur klikt de voordeur zachtjes dicht. Peter vertrekt naar zijn werk. Ik ben vroeg op, heb al gedouched en smeer een boterhammetje. Het is een van de eerste dagen dat het nog echt donker is buiten. Ik heb het nostalgische gevoel van knusse winterochtenden met koude voeten en de warme stokende kachel. De afgelopen dagen wordt Ronja pas om half negen wakker dus ik reken op een uurtje voor mezelf.

‘Mama’, hoor ik zachtjes uit de slaapkamer komen. Zo snel als dat gaat met een dikke buik hijs ik mezelf overeind en waggel naar de slaapkamer. Ik doe een klein lampje aan en zie Ronja’s slaperige hoofdje, haartjes overeind en half open oogjes, langzaam ontwaken. ‘Papa?’ fluistert ze. ‘Papa is met de trein naar zijn werk’ antwoord ik. Ik ga achter haar zitten en ze kroelt tegen me aan. ‘Papa trein rijen’ concludeert ze mopperend en stoot morrende kreuntjes uit.

‘Slakkie uit’ zegt Ronja terwijl ik in het halfdonker zoek naar de rits van haar slaapzak. Verder maakt ze nog geen aanstalten om het bed uit te komen zoals ze normaal doet. Ze draait klitjes in haar kapsel en lijkt weer bij me weg te soezen. Ik overweeg op te staan en te ontbijten. Peter heeft verse jus d’orange voor me uitgeperst die op afstand naar me staat te lonken. Maar dan bedenk ik me dat dit een van de laatste ochtenden is waarop Ronja en ik met z’n tweeën zijn. Over een paar weken heeft ze een klein zusje, moet mijn aandacht delen en ik zal vrijwel constant in touw zijn. Ook is het vrij uitzonderlijk dat Ronja rustig blijft liggen en niet als een stuiterbal door het huis springt en al haar speelgoed uit de kast trekt. Ik grinnik genietend en verstop mijn neus nog even tussen de zachte haartjes in haar warme nekje.

Goeiemorgen.

Roos

Sinterklaas

2011-11-16T06:11:00.000-08:00

Afgelopen augustus hebben we met z’n vieren heerlijk in Frankrijk gekampeerd. We hebben in meertjes gezwommen, croissantjes gegeten en boswandelingen gemaakt. Maar wat we ook hebben gedaan is Sinterklaasliedjes zingen. Lou is namelijk eigenlijk al ongeveer een jaar bezig met de komst van de goedheiligman. Het hele jaar door heeft hij als Piet hier in huis met een kussensloop vol met houten blokjes over zijn schouder gelopen, terwijl hij op zoek was naar kinderen die nog een pepernootje wilden. Zijn zusje moest ondertussen als mini-inval-Sinterklaasje op de (bank) stoomboot wachten totdat hij genoeg kinderen had verzameld die de Sint een waardig en juichend welkom konden geven. Al die tijd heb ik in mijn eentje de menigte moeten spelen die de Sint verwelkomde.

Afgelopen zondag was het eindelijk zover en stond hij zelf zo’n beetje de hele dag in de menigte tussen al die anderen fanatiekelingen Piiiiieeeet, Piiiiiieeeet te roepen met zijn handen in een kommetje. Hij gelooft volop en dat is niet alleen vertederend maar ook erg leuk omdat je dan zelf ook stiekem weer een klein beetje mag geloven. Het waren niet alleen de kinderen die stonden te schreeuwen en te staren maar ook de ouders keken vol ontzag naar Sinterklaas toen hij op zijn paard voorbij kwam.

Sinds een week is hij ook de grootste fan van die mevrouw van het journaal Dieuwertje Blok. En nu hangt die aan mijn arm omdat we nog steeds geen contact hebben opgenomen met Sinterklaas via unternet, zoals hij dat zo mooi zegt. De Sint heeft namelijk een nieuw boek en om erin voor te komen moet je volgens mevrouw Blok je digitaal aanmelden.

U hoort het er zijn veel belangrijkere zaken dan het schrijven van deze blog, tot een volgende keer maar weer.

Blanca

Piekeren

2011-11-08T03:46:00.000-08:00

De afgelopen weken lig ik ’s nachts steeds vaker wakker. Volgens de yogadocente van de zwangerschapscursus komt dit omdat mijn lichaam onder invloed van hormonen vast ‘oefent’ voor de nachtvoedingen. Ze raadt aan even naar het toilet te gaan, wat te lezen of iets warms te drinken. Wat je volgens haar zeker niet moet doen is piekeren. En laat dat nou net zijn waar ik zo ontzettend goed in ben; urenlang tobben.

Thuisbevallen of niet, in welke koffer pakken we de ziekenhuisspullen, en hoe kom je met twee kinderen de trap op? De laatste weken begin ik me in de nachtelijke uurtjes vooral zorgen te maken over hoe Ronja zal reageren op haar kleine zusje. Zal ze jaloers worden, onhandelbaar of zich buitengesloten voelen? Was een tweede kind wel echt een goed idee, zal ik wel evenveel van de nieuwe baby kunnen houden? De 'houden van overpeinzingen' had ik tijdens mijn eerste zwangerschap ook en die bleken achteraf gelukkig volstrekt onnodig.

Peter kwam laatst met de leuke quote: ‘Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren’. Ik vond het een zeer treffende kruimeltekst die ik sindsdien vooral rond half vier ’s nachts als bezwerende spreuk gebruik. Ik prevel tegen mezelf dat alles goed komt en dat er zich voor elk probleem een oplossing zal aandienen. En terugblikkend op de vorige kraamtijd is dat ook precies hoe alle obstakels overwonnen werden. Zo vonden we tijdens onze eerste wandeling met Ronja een gloednieuwe badstandaard bij het vuilnis die ik ondanks spierpijn en een vermoeid lichaam eigenhandig naar huis tilde. Geen probleem van immense omvang, maar de pijnlijke schouders die ik had van de verkrampte nachtvoedingen jubelde van vreugde en Ronja dobberde ontspannen rond.

Zo zie je maar; alles komt met een baby vanzelf op zijn pootjes terecht, zelfs het badje.

Roos

Slapen

2011-11-01T06:47:00.000-07:00

Eens in de zoveel maanden lijkt het alsof onze dochter ons uittest. Terwijl ze normaal gesproken lekker vanaf een uur of zeven twaalf uur lang slaapt, heeft ze ook periodes waarin ze opeens om elf uur in de avond rechtop in haar bed staat.

Afgelopen week was het weer zover. Om elf uur toen ik net mijn pyjama had aangetrokken hoorde ik haar overeind komen. Eerst riep ze me nog gewoon maar toen ik haar een paar keer weer neerlegde begon ze te brullen. Ze heeft van alles geprobeerd, zo was haar speen niet goed en moest ik haar een andere geven, had ze honger, moest aap bij haar slapen en toen toch maar niet. Op een gegeven moment zei ze dat het tijd was om op te staan om te gaan kleien. Ik probeerde rustig te blijven en legde haar elke keer weer neer. Na een uur gooide ze haar speen uit bed die ik dan vervolgens in het donker moest gaan zoeken en het weer aan haar teruggaf. Twee minuten later hoorde ik haar de speen weer gooien en riep ze; mama de speen is gevallen.

Na anderhalf uur was ik de wanhoop nabij. Haar negeren hielp niet, praten hielp niet, weer neerleggen hielp ook niet. Ik was alleen thuis en overwoog om half één om haar toch maar in bed te nemen. En toen na ruim twee uur viel dit koppige meisje van twee van vermoeidheid in slaap. En voor mij voelde dit als een hele overwinning.

Blanca

Oorontsteking

2011-10-25T04:47:00.001-07:00

Krijsend wordt Ronja midden in de nacht wakker. Een blik op de wekker vertelt me dat het half een is. Elke vezel van mijn lichaam zegt dat ik niet moet bewegen, maar zoals altijd neemt mijn moedergevoel het over en keer ik me om.‘Klaar, klaar klaar’ schreeuwt ze. Peter doet een lampje aan en we zien ons kleine meisje rechtop zitten met betraande oogjes. Ik wil haar oppakken maar ze mept om zich heen en werpt zich met een krachtige beweging naar achter.

Ze wil beer, konijn, het bed uit, naar buiten, klimmen en rennen. Alles wat we aanbieden wordt tegen de muur gesmeten en ik voel de moed in m’n schoenen zakken. Ze heeft geen koorts en als we vragen of ze pijn heeft reageert ze niet. Twee uur later zijn Peter en ik er un petit peu klaar mee en proberen midden in de nacht grenzen te stellen. We verheffen onze stem ietwat, leggen haar neer, bieden haar met klemmende armen geborgenheid en zeggen haar dat het nu echt tijd is om te slapen. Dit tafereel zet zich door tot de wekker om half zeven gaat. Ik marcheer dan strompelend maar doortastend naar het medicijnkastje en graai naar het pakje zetpillen. Twintig minuten later valt ze als een blok in slaap en ik doe met haar mee. Bikkel Peter reist met 1,5 uur slaap af naar zijn werk.

Om half tien wordt Ronja stralend wakker. ‘Ronja wáár heb je pijn?’ vraag ik. Ze wijst trots en zegt ‘oor’. Een telefoontje met de huisarts leert me dat oorontsteking helse pijnen oplevert en vooral ’s nachts zijn symptomen laat gelden. We worden zonder enkele moeite tussen de afspraken in de overvolle artsenagenda gepropt en spoeden ons naar de praktijk. Eenmaal thuis met oordruppels bel ik Peter. Getergd door schuldgevoel slaan wij onszelf voor de kop en vragen ons af hoe we dit niet hebben kunnen opmerken. Voor het slapen gaan krijgt Ronja vanavond duizend kusjes...

En een zetpil.

Roos

Baby

2011-10-18T12:00:00.000-07:00

Er wordt mij vaak gevraagd of er nog een derde kind komt. Tja, ik weet het niet. Zoals iedereen (of bijna iedereen) smelt ik als ik zo’n kleine lieve baby mag vasthouden, als het kleine handje zich om je vinger vouwt. En hoe schattig is het wanneer zo’n kleintje voor het eerst lacht of mama roept.

Toch betrap ik mezelf wel denk ik wekelijks op de opluchting die ik soms voel als ik me bedenk dat mijn kinderen overal zelf naar toe lopen, kunnen zeggen wat ze willen en ik niet meer met flesjes en melkpoeder in de weer ben. Als ze ziek zijn is het toch echt minder eng, ze vertellen waar ze last van hebben. Dat ze minder kwetsbaar zijn maakt het allemaal ontspannender.

Maar als ik bedenk dat ik nooit meer zwanger zou zijn en nooit meer een baby'tje in mijn buik zou voelen dan begin ik toch een heel klein beetje te twijfelen. Toch weet ik zeker dat ik het nu niet zou willen. Ik geniet juist van het feit dat je steeds meer kan doen met grotere kinderen. Het is zo leuk om met ze verstoppertje te spelen, samen verhalen te verzinnen, dingen te bespreken en op rotsen te klimmen. Ik moet er ook niet aan denken dat mijn lichaam negen maanden lang moet veranderen om na een zware bevalling weer minstens negen maanden lang weer te moeten herstellen. Maar ja dan denk ik weer aan die lieve baby.

Voor nu weet ik het zeker de komende jaren komt er geen kindje bij. Wie weet later. Gelukkig heb ik een hele lieve kleine neef die mijn vinger af en toe vasthoudt en naar mij lacht.

Blanca

Eigen Wijze Moeders

2011-10-11T11:23:00.001-07:00

Tijdens mijn eerste zwangerschap werd ik gierend gek van mensen die precies wisten wat goed voor me was. Eén wijntje moest toch best kunnen en waarom ging ik eigenlijk niet meer naar de sportschool? Mijn repliek op deze -ongetwijfeld goedbedoelde- adviezen richtte zich vooral op mijn hevige misselijkheid en zware vermoeidheid. Vaak bleken deze antwoorden voor dovemansoren en dat is ook logisch als je een van de eerste zwangeren in een rijzende geboortegolf bent. Zelf had ik immers geen flauw idee van wat me te wachten stond en had ook nog geen voorstelling van wat zwanger zijn en moederschap betekende.

Na de kraamtijd zette deze trend zich voort. Ik kreeg vaak verbaasde reacties als ik vertelde dat Ronja niet naar de crèche ging, ik na 8 maanden nog steeds borstvoeding gaf en ‘maar’ één dag werkte. Ik voelde me bestempeld als overbeschermende moeder terwijl Ronja een van de meest zelfstandige kindjes van het Pierenbadje was. Ik kreeg de behoefte om me te verdedigen, maar merkte aan de steigerende reacties dat dit alleen maar overredend en radicaal overkwam. Het bleek moeilijk om zonder veel zware woorden uit te leggen dat het moedergevoel me bracht tot wat voor mij goed voelde.

Natuurlijk zijn baby’s die geen borstvoeding krijgen ook gezond, kinderen die naar de crèche gaan niet onthecht en leidt een glaasje wijn tijdens de zwangerschap niet direct tot misvormde foetussen. Mijn keuzes waren alleen anders en zorgen voor een intens gelukkig leven, voor mij. Tijdens de huidige tweede zwangerschap heb ik al een beetje geleerd om alle goedbedoelde bekommeringen naast me neer te leggen en ben trots op hoe ik het doe.

Ik neem dus nog een kopje kruidenthee en drink op alle Eigen Wijze moeders. Proost!

Roos

Verliefd

2011-10-05T05:10:00.000-07:00

Mijn zoon blijft me verbazen. Een paar weken geleden waren het de vragen over leven en dood die hem bezig hielden, nu is hij voornamelijk verliefd.

We waren aan het eten toen mijn man grapte dat ik nog wel een stukje kaas mocht omdat hij zo van mij houdt. Lou zuchtte diep en liet zijn hoofd op zijn hand rustten. Eveline mag ook en stukje kaas omdat ik ook zo van haar houd, zei hij met een dromerige blik. Verder hield hij van niemand zei hij, nou vooruit een heel klein beetje van zijn moeder maar verder echt van niemand. Dit bleek al snel helemaal niet waar te zijn. Hij is zo’n beetje op alle meisjes in zijn klas verliefd. Als we na school buiten spelen rent hij om ze heen, laat hij zich door ze optillen (hij valt op oudere en langere vrouwen van zes) en probeert hij ze te knuffelen.

Een van die meisjes speelde laatst met een groep andere kinderen met een springtouw. Het touw werd net boven de grond rondgedraaid, als je niet op tijd sprong en je door het touw werd geraakt was je af. Lou besloot mee te doen maar de arme lieverd had alleen oog voor het meisje die het touw draaide. Hij zag natuurlijk niet dat het touw eraan kwam en bleef staan en staren naar haar. Je bent af, je moet aan de kant, zei ze. Zijn hoofd werd rood en een immens verdriet overmeesterde hem. Hij kwam naar me toe gerend en kon geen woord meer zeggen. Pas na veel huilen kwam het eruit. Hij voelde zich raar vertelde hij, ze had iets geks gezegd. Na een tijdje op schoot ging het weer maar hij bleef zich raar voelen. Ik vind haar gewoon lief, zei hij, en ik voel me gek. Duidelijk; verliefd.

Blanca

De Naam

2011-09-27T12:33:00.001-07:00

We hebben het onszelf niet gemakkelijk gemaakt door opnieuw zwanger te raken van een meisje. Het is natuurlijk heerlijk zo’n tweede dochter, maar hoe noem je haar? Met de naam Ronja hadden we beide het gevoel goud in handen te hebben en waren er van overtuigd dat er geen naam was die daar aan kon tippen. Hij is lief en stoer en heeft tevens het Scandinavische tintje dat naar Peters Deense achtergrond verwijst.

Wij waren ook blij dat we het zo roerend eens waren over Ronja’s naam. Zeker na het verhaal van een Deense vriend van Peter. Hij woont in Kopenhagen en is in maart vader geworden van een zoon. Een week na de geboorte belde Peter om hem te feliciteren en informeerde hierbij terloops naar de naam. Wat bleek, die was er nog niet, ze konden geen benaming bedenken waar ze zich beide goed in konden vinden. In Denemarken hebben ouders tot een half jaar na de geboorte de tijd om met een naam op de proppen te komen. Dat is duidelijk andere koek dan de drie dagen na de geboorte waarbinnen je je baby moet aangeven in Nederland. Tijdens ons bezoek aan de jonge Scandinavische ouders afgelopen zomer waren ze er bijna uit, maar ze wilde ook de laatste twee weken benutten om er nog eens goed over te peinzen

Hoe vind je een naam die even leuk is als die van je eerste kind? We hadden nog een hele lijst met jongensnamen liggen van de eerste zwangerschap en dat gaf raar genoeg het gevoel dat we gebeiteld zaten. Maar toen bleek dat er weer een klein grietje in mijn buik groeide hadden we een probleem. We verwezen elkaar naar de Denemarken vakantie die nog in het verschiet lag. De naam Ronja hadden we daar bedacht dus deze keer moest het daar ook lukken. De heenrit speelden we verwoedde pogingen ‘namen ping pong’; we wierpen elkaar namen toe en gaven ze dan een cijfer. Geen enkele naam scoorde echter hoger dan een achtje. Lichte paniek sloeg toe; het moest en zou deze vakantie lukken. (No pressure...)

En zo geschiedde het tot onze grote opluchting ook; op het strand bij zonsondergang, tijdens het schelpjes zoeken. Weer een tien, niets meer aan doen. Beklonken en bezegeld met een zoen. Heerlijk.

Roos

Moeilijke vragen

2011-09-20T05:20:00.000-07:00

Het kan in één keer keihard gaan. Zo heb je een klein kindje die net baby af is en zo heb je een schoolgaande zoon die je overrompeld met de meest gecompliceerde vragen.

Wat is dood?, Kun je eten als je dood bent?, Waar was ik voordat ik was geboren?, Waarom zijn die twee mandrillen op elkaar geklommen, en waarom hijgt die ene de hele tijd? Waarom gaan er mensen en dieren dood? En natuurlijk, hoe komen baby’s in de buik van hun moeder? Dit lijkt me genoeg stof om over een jaar uit te spreiden maar deze vragen zijn mij de afgelopen week gesteld. Tot mijn grote spijt en zijn grote spijt had ik geen antwoorden. We hebben het moeten doen met vage reacties van mijn kant en slappe afleidingsmanoeuvres.

Ik heb mijn eigen moeder altijd horen zeggen dat kinderen vragen stellen als ze toe zijn aan antwoorden erop. Eerlijk gezegd zie ik hier inderdaad wat in, alleen was ik nog niet klaar voor al die vraagstukken. Hij denkt natuurlijk over van alles na en er zijn tal van dingen die je niet kan bedenken als je vier bent. Dus vraag je hat aan je ouders. Ik heb nu in ieder geval wat tijd gehad om te wennen aan dit soort vragen zoals bijvoorbeeld, hoe komt een baby uit een buik?

Het is natuurlijk waar dat hij het zich afvraagt en dus een antwoord aankan. Maar dat betekent nog niet dat die toe is aan droge biologie lessen en aan antwoorden zoals ‘we gaan allemaal een keer dood’. Het blijft dus een beetje voorzichtig aanvoelen waar hij aan toe is, zonder te liggen en zonder rare dingen erbij te halen zoals ooievaars met baby’s aan hun snavels. Lastig. Wat ik nu in ieder geval nodig heb is een beetje inspiratie om te kunnen uitleggen waarom die mandril toch zo aan het hijgen was.

Blanca

Tweede Zwangerschap

2011-09-13T12:03:00.000-07:00

Vanmorgen werd ik wakker van een klein meisje dat naast me een mantra van nieuw verworven vocabulaire zat op te dreunen: ‘Bus, trein, auto rijen, toren, bed, bloem, boot, huis, komkom, boem, mais, broodje, kaas, eten, poppetje, sgoen, beer, konijn, neus, teen, buik, BEEBIE, BEEEEBIE’. Nog voor ik echt wakker ben wordt de deken van mijn lijf gerukt en wordt mijn buik bedolven onder de kusjes. ‘Beebie, meisje, zusje’, Ronja heeft volgens mij geen flauw idee wat er zich echt in mijn buik afspeelt maar ze is dol op de commotie die hij te weeg brengt. Papa aait erover heen, de verloskundige voelt er aan en houdt er tikkende apparaatjes tegenaan en de rest van de mensheid heeft het telkens over mama’s grote buik.

Het is goed dat Ronja me regelmatig op mijn groeiende buik wijst, want het klopt wat ze over een tweede zwangerschap zeggen: Je doet hem er een beetje bij. Zo zit ik gisteravond wat versuft bij zwangerschapsyoga. Na een half uurtje rekken en strekken zegt de docente: ‘Ga met je adem naar je kindje’. Mijn hersens knarsen, ‘Kindje... Kindje.. Ohja, ik ben zwanger’. Mijn aandacht gaat even helemaal niet naar mijn baby, maar naar de verwondering over mijn warrigheid. Wat zou ik anders doen op deze stormachtige herfstavond tussen tien andere dikke buiken? De rest van de avond focus ik me met grote intensiviteit op het ongeboren meisje dat in mijn buik rondzwemt. Ze lijkt nog een beetje beledigt want ik krijg niet direct een reactie op mijn plotselinge avances.

Alles gaat sneller deze zwangerschap; de weken, de spierverweking en hopelijk straks ook de bevalling. Volgens de verloskundige komt dat laatste ook wel goed; tijdens ons eerste weerzien zei ze dat zij die een tweede zwangerschap aandurven, beloond worden met een snelle ontsluiting en een vlotte uitdrijving. Na deze plastische aanmoediging liepen we ietwat onthutst naar huis. De bevalling, die waren we voor het gemak ook even ‘vergeten’....

Roos

Naar School

2011-09-06T05:04:00.000-07:00

Vandaag was het zover, Lou’s eerste schooldag. De afgelopen weken vroeg iedereen of hij er zin in had. En gebruikte vrienden en familie vooral het woord spannend. Zijn antwoord was altijd dezelfde: geen zin. De keuze voor het woord spannend was niet echt de goede. Elke keer als het S woord weer viel keek hij bedenkelijk en een beetje angstig. Lou associeert spannend met eng, en het is echt de allerliefste jongen van de hele wereld maar het is niet echt een held (net zoals zijn moeder).

Ik denk dat hij een eng gebouw voor zich zag waar een mevrouw op hem zat te wachten en waar er allerlei enge spannende dingen gebeurde, niet echt iets waar je zin in hebt dus. Ik had dan ook allerlei ramp scenario’s in mijn hoofd van een huilende Lou die zich vast hield aan zijn vaders been terwijl deze weg probeerde te komen richting de uitgang. Of Lou die een dag lang niks durf te zeggen en met een pruillip alleen nog maar nee kan schudden.

Maar u raadt het al ik had het gelukkig helemaal mis. Hij heeft zich nog wel een paar tellen achter de lange benen van zijn vader verscholen. Maar na een paar minuten had hij al zijn naam herkend op een van de stoelen en ging hij erop zitten. Even later nadat de juf een stukje uit een boek had voorgelezen durfde hij al in de kring te zeggen dat het gekozen boek niet echt iets voor hem was. Hij heeft ook onze vakantie in Frankrijk uitvoerig besproken.

Het enige wat hij jammer vond was dat hij tussen de middag naar huis moest om een boterham te eten. Ik heb net zoals mijn dappere zoon er weer alle vertrouwen in.

Blanca

Het is een meisje!

2011-08-30T01:05:00.001-07:00

We krijgen meisje! Een tweede dochter. Volgens de echoscopiste was er geen twijfel mogelijk. Ze trappelt al flink en reageert net als Ronja destijds erg enthousiast op de warme chocolademelk die ik in mijn buikje giet. Alle kleertjes van Ronja kunnen dus lekker goedkoop een tweede ronde mee en ik hoef me geen zorgen te maken over een afwijkende vorm van luier verschonen.

(Bij de komst van een jongetje had ik geschreven: ‘Jeeej, lekker shoppen’ en voor de luierkwestie had ik me al aangemeld voor een workshop verschonen bij een vriendin met zoon).

Vrijwel iedereen die ons nieuwtje hoort reageert grappend met iets als: ‘Die arme Peter, met drie vrouwen in huis’ of ‘Dus jullie moeten nog een keer voor een jongetje’. Nu heb ik tijdens mijn eerste zwangerschap en na de komst van Ronja heel hard en vaak geroepen dat het daarbij zou blijven. Door mijn huidige zwangerschap neemt niemand mijn woorden natuurlijk meer serieus, maar laat ik het zo zeggen: ik denk nu niet dat er een derde telg komt. Uitgaande van een voorspoedige bevalling en een gezonde afloop en is het wat mij betreft straks KWARTET, and that’s it!

Op een nieuwssite las ik onlangs over een onderzoek waaruit bleek dat een gezin met twee dochters het meest harmonieus is en daarmee de ouders het gelukkigst maakt. Nu ben ik zelf enigst kind, al mijn vriendinnen mét zus zijn daar erg mee in hun nopjes. Het percentage gescheiden ouders verspreid over zus-zus, broer-zus, broer-broer relaties binnen mijn vriendenkring ligt echter ongeveer gelijk. De gelukzalige meisje-meisje synergie lijkt na eigen observatie vooral vruchten af te werpen voor de twee dochters en niet persé voor de ouders.

Zal de magische combinatie van twee dochters ons leven voorspoed en harmonie brengen? Wij houden ons maar vast aan het principe van wishful thinking of beter nog: ‘self-fulfilling prophecy’; een zelfbevestigende voorspelling. Het vooruitzicht op de toekomstige gezinssamenstelling maakt in ieder geval nu al verdomd gelukkig.

Roos

Oma

2011-08-23T06:25:00.000-07:00

Je komt ze vaak in babywinkels en in parken tegen. Zwangere vrouwen of jonge moeders die met hun eigen moeder op stap zijn. Het leek me altijd een moment waarop je samen met je moeder kon gaan tutten en je verheugen op de komst van haar kleinkind en jouw baby of op al het moois wat de kleine nog zou meemaken.

Maar als je moeder net als die van mij zelf nog maar net uit de luiers is van haar tweede leg is er simpelweg minder tijd om samen weg te dromen en te shoppen. Toen ik zwanger was van Lou hebben mijn moeder en ik geen rompertjes uitgezocht. En konden we niet eindeloos kopjes thee drinken terwijl we namen bedachten want mijn kleine broertjes en zusje moesten naar hockey worden gebracht of er moest een traktatie worden gebakken voor op school. Ik had toen wel behoefte aan dat getut en vond het jammer dat het er niet van kwam. Tijdens mijn tweede zwangerschap had ik het zelf al veel te druk met Lou om uren lang over mijn buik te aaien en samen met mijn moeder taartjes te eten. Toen kwam het er dus weer niet van want zowel zij als ik waren volop bezig met onze kinderen.

Maar je ziet duidelijk een verschil tussen de oma en de moeder, hoe jong haar eigen kinderen dan eigenlijk nog zijn. Ze smelt als ze wordt geroepen of als ze ziet hoe die twee kleintjes aan het spelen zijn. Ze kan zich bijna niet beheersen en wil ze het liefst de hele dag door verwennen en knuffelen. Ze is een lieve oma van 53. Het is vertederend om te zien hoe je eigen moeder zo van je kinderen kan genieten en houden. En dat is eigenlijk veel leuker dan eindeloos samen in de HEMA scharrelen.

Blanca.

Echo

2011-08-16T12:29:00.001-07:00

En dan ben je plotsklaps twintig weken zwanger, alweer op de helft! Ik kan me niet heugen me ooit zo lamlendig, beroerd en hopeloos gevoeld te hebben als tijdens de afgelopen periode, behalve tijdens de vorige zwangerschap. Maar genoeg gezeurd en getreurd; de misère is voorbij! De energie sijpelt na drie maanden geleidelijk mijn lichaam weer in. De heerlijke zwangerschapsgloed die ik me zo goed herinner van de vorige keer vloeit eindelijk weer door mijn aderen.

Halverwege de zwangerschap zijn betekent ook dat je ervoor kan kiezen om een Structureel Echoscopisch Onderzoek te laten doen, in de volksmond gewoon de 20 weken echo. Ondanks dat mijn vorige zwangerschap vlekkeloos verlopen is, vonden we het deze keer weer belangrijk om alles goed na te laten kijken. Deze keer zou een negatief getinte uitslag immers niet alleen invloed op Peter en mij hebben, maar ook op Ronja. Mocht de nieuwe telg bijvoorbeeld door een lichamelijke afwijking de eerste periode in het ziekenhuis moeten doorbrengen dan moeten we voor Ronja goede opvang regelen.

Afgelopen maandag was het zover. De hele dag loop ik door het huis te ijsberen en de zenuwen werden steeds erger. Ik laat alles uit mijn handen vallen, sneer naar Peter en vraag me ondertussen af of dit onder stress of hormonen valt. Straks weten we niet alleen of ons nieuwe kindje gezond was, maar ook of Ronja een broertje of een zusje krijgt. Als je aan Ronja vraagt wat er in mama’s buik zit zegt ze soms Ernie (van Bert) en soms krijg ik alleen een kus op mijn buik; we hopen dat het geluk heeft gebracht.

Iris, de echoscopiste, is erg aardig en checkt eerst of alles aan de baby zit en of alles het juiste formaat heeft. Des te meer er in orde blijkt te zijn, des te minder ik denk aan de sekse van de baby. Peter krijgt het nog even benauwd als Iris lang stil is terwijl ze het hartje bekijkt, maar alles blijkt in orde. Het kindje is gezond!

Nu is het dan toch tijd om tussen de beentjes te gluren om te zien wat het wordt;

een jongen of een meisje? Een zoon of een dochter? Een broertje of een zusje? De echoscopiste zoekt even, zoomt in en zegt dan tegen ons: Nou zeg het maar. Wij turen en turen, maar zien niets wat duidt op een antwoord op onze brandende vraag.

Zal ik het dan maar verklappen? zegt ze.

Wordt vervolgd....

Roos

Boos

2011-08-09T04:57:00.001-07:00

Vandaag heeft ze iets gedaan waar ieder ouder voor vreest en waar mensen het over hebben als het om een dwarse peuter gaat. Haar broer hebben er nooit op kunnen betrappen maar het is nog maar half twee in de middag en ze heeft al een paar aanvallen achter de rug.

We hadden net afgerekend in de supermarkt toen ik haar vertelde dat ze de zware boodschappentas niet mocht dragen en dat ik dat ging doen. Voor ik het wist lag ze daar te spartelen en te gillen. Ze had zichzelf voor de boodschappenkarren op de grond gegooid en het zag er niet naar uit dat ze zelf weer ging opstaan. Ze maakte zichzelf helemaal slap zodat het bijna onmogelijk was om haar op te pakken, en zo gleed ze een aantaal keer uit mijn handen als ik haar onder haar armen probeerde op te tillen. En ondertussen natuurlijk het gegil. Het is gelukkig augustus en het lijkt er op dat wij en nog maar een paar andere gekken in de stad zijn gebleven, de rest is heel verstandig op vakantie gegaan, dus het viel wel mee met de starende en keurende blikken.

Maar wat te doen met het razende kind? Ik heb haar onder mijn arm gepakt en buiten op de fiets verteld dat zo’n woede uitbarsting niet kan. Anderhalf uur later herhaalde de scène zich weer maar dan thuis omdat ze moest gaan slapen. Nu ligt ze lekker in haar bedje en hopelijk blijft ze daar nog wel een uur. En wie weet was de “ik gooi mezelf op de grond scène” maar een boze droom. Ik ben bang van niet.

Blanca

Eerste Woordjes

2011-08-02T04:53:00.000-07:00

Ronja’s woordenschat begint de afgelopen tijd in rap tempo toe te nemen. Waar ze eerst vooral papa, mama, klaar, en kokoo (vogel) zei, heeft ze binnen een paar weken een heel nieuw repertoire opgebouwd. Ze heeft het over koe, paard, teen, haar, buik bloem, tas, opa en natuurlijk oma met haar dakkie (dakterras). Daarnaast zijn er meer en meer woorden die ze begrijpt maar nog niet zegt. Eerst reageerde ze alleen op woorden als melk en eten, maar nu pakt ze vol enthousiasme haar schoenen, sjaal, beer, fles, boek van de plek waar het ligt. Ze loopt naar de kast, tafel, bank, bed, gang of slaapkamer als je haar vraagt daar iets te pakken. Mijn favoriet is om haar en raar hoedje op te doen en te zeggen: ‘Kijk maar in de spiegel’. Na een waggelend sprintje werpt ze een blik in de spiegel, schaterlacht en komt vrolijk de kamer weer in.

En des te meer ze begrijpt, des te meer wij haar nieuwe begrippen aanbieden en herhalen.

Er zijn ook woorden die opeens ten tonele verschijnen zonder dat we daar enkele invloed op gehad hebben. Laatst liepen we door de Jordaan met Ronja in de rugdrager en hoorden we opeens: ‘ijsss’. We keken om en zagen dat er inderdaad een voorbijganger met een ijsje langskwam. Twee weken eerder hadden we in de auto een ijsje gegeten en haar wat likjes gegeven en er verder weinig aandacht aan besteed. Kennelijk heeft dat ene momentje op haar veel meer indruk gemaakt op haar dan op ons. De volgende ochtend werd ik wakker van Ronja die met volle overtuiging zei: ‘Mama, ijsss’. En ik was extra trots, omdat ijsss ook een van mijn eerste woordjes was.

Haar nieuwste woordje is muis. Helaas komt dit niet door de aanschaf van een nieuwe knuffel of het liedje ‘Onder de vloer van Mark zijn huis’, maar door de recente aanwezigheid van deze kleine grijze beestjes in ons huis. Nooit eerder hadden we muizen in huis, maar de open balkondeur die ons voorzag van een briesje tijdens hete zomerdagen en een kruimelende Ronja hebben het hier toegankelijk en paradijselijk voor ze gemaakt. Dit komt onmiskenbaar doordat wij het erg vaak over muizen, muizenkeutels en muizengif hebben gehad. Ook mijn verhaal over de muis die vlak voordat ik naar bed ging de slaapkamer in rende, en vooral de heftige emotie in mijn stem daarbij, zullen een ongetwijfeld hun sporen hebben achtergelaten.

Door Ronja’s taalhonger neem ik me de laatste dagen telkens voor om niet te vloeken of andere rare dingen te zeggen. Wie weet wat ze oppikt en op een ontoepasselijk moment (en vol trots) met de rest van de wereld wil delen. Ik oefen voorlopig dus braaf door op oeps, jeetje, tjonge en natuurlijk verdikkeme.

Roos

2011-07-26T05:05:00.000-07:00

Meisje

Vroeger dacht ik dat meisjes van poppen hielden omdat ze die kregen. Nu weet ik beter. Bij een van haar eerste bezoekjes naar de speelgoed winkel, ze was denk ik nog net geen jaar, dook ze op een stapel met babypoppen. Ik droeg haar en probeerde door te lopen naar de blokken maar zij gilde en gooide zichzelf ongeveer op de grond. Ze was niet meer weg te krijgen uit de roze hoek waar barbies, minikinderwagens en bolle baby’s domineerden. Ze kon nog maar net zelfstandig staan, iets wat ze nauwelijks een volle minuut kon volhouden, maar op dat moment heeft ze al haar kracht bijeengeraapt om zolang mogelijk van al dat speelgoed te kunnen genieten.

En wat kun je anders doen dan haar een pop geven. Thuis hadden we er al eentje die van Lou was geweest, die mocht ze wel van hem overnemen. Hij heeft het een paar keer een flesje gegeven om vervolgens de pop voor altijd te vergeten. Concha daarentegen kan de hele dag als een soort van minimoeder in de weer zijn met haar kleine, die laatst de naam Vijf van haar heeft gekregen. Vijf wordt zo’n beetje om de tien minuten verschoond, gevoed en in bed gelegd. Maar wat de moeder van Vijf vooral doet is haar baby in en uit de buggy halen en haar rondjes om de tafel rijden.

Misschien is het bij ons toeval maar hij heeft het al na drie minuten gezien met dat baby gedoe en zij loopt de hele dag achter een kinderwagen met het liefst dan ook nog een pop onder haar T-shirt.

Gelukkig vindt ze het ook heerlijk om samen met haar broer met de duplo te bouwen. Maar na een tijdje kan ze het dan toch niet laten om een duplo mannetje in het pas gebouwde huis in bed te leggen. Mijn meisje.

Blanca

Naar Buiten

2011-07-19T04:07:00.000-07:00

Het is heerlijk om te merken hoe Ronja, nu ze nog niet echt kan praten toch communiceert. Een van haar nieuwste woorden geeft gelijk haar grootste behoefte aan: 'Buituh', wat zoveel betekent als 'ik wil naar buiten'. Of het nou het park, het balkon of het dakterras bij oma is, Ronja wil de wind in d'r haren voelen. Als ze net wakker is pakt ze haar jas en legt die voor mijn voeten neer en zegt: ‘Buituh, buituh, buituh!’. Ik maak ondertussen ontbijt en pers sinaasappels voor ons uit. Vervolgens rent ze terug naar haar kamer en komt aanlopen met twee verschillende schoenen, drie sokken, of laatst met twee paar schoenen. ‘Buituh, buituh, buituh!’. Als dat niet helpt, pakt ze mijn schoenen of mijn jas en tas. Als mama dan nog niet naar wens reageert zet ze haar laatste redmiddel in en begint met twee handjes op de voordeur te slaan. Buituh, buituh, buituh!’.

Met goed weer zijn we de hele dag bij de zandbak, de geitenboerderij of crossen we op de fiets door de stad. Maar op regenachtige dagen moet ik mijn kleine meid even teleurstellen, wat leidt tot een hoop gedrein, gestamp en drama. Dit tot irritatie van onze onderbuurvrouw die sinds kort met een bezem tegen haar plafond klopt als het gedreun haar teveel wordt. Ze echoot het stampritme van Ronja net zolang na, tot ik geen andere uitweg zie dan het huis toch maar te verlaten. Vaak komt het er op neer dat ik met 11 kilo kind en verweekte zwangere spieren naar beneden zeul om tussen de buien door naar het park te gaan.

Ronja wil haar rode laarzen absoluut niet aan, maar haar gloednieuwe gele regenjas gelukkig wel. Vrolijk rent ze met doorweekte schoenen door het gras en gilt van plezier. Ze ziet vogels, bloemen, honden en bomen, wijst ernaar en benoemt ze. Als we bij het speeltuintje aankomen banjert ze enthousiast door het modderige zand en klimt met mijn hulp de glijbaan op. Ik poog het glijvlak nog een beetje af te deppen met een zakdoek en dan laat Ronja zich met een vaartje naar beneden roetsjen. Ze land veilig op haar billen en zegt vertederend: ‘Boem’.

Aangezien ze al drie maanden hoest, niest en talloze tinten snot gepresenteerd heeft, vraag ik me af of deze natte uitjes wel zo verantwoord zijn. Eén blik op een stralende Ronja neemt al mijn zorgen weg, geluk is tenslotte het beste medicijn wat er is, nietwaar? Als ik de lucht te dreigend grijs vind worden, bewegen we ons langzaam weer richting huis en zijn vaak net voor de volgende bui weer binnen. Dan is Ronja vaak zo gesloopt van de buitenlucht dat ze lekker haar warme melk drinkt en als een blok in slaap valt.

Roos

2011-07-12T12:26:00.000-07:00

Vier

Vorige week maandag is mijn kleine jongen vier jaar geworden. Hij was er al een tijdje mee bezig. Niet meer naar de crèche, afscheid nemen van de voorschool en vooral de grote overgang maken naar de basisschool. Nu het zover was kon hij niet wachten met uitdelen op het kinderdagverblijf. Het schijnt vaak voor te komen dat wanneer je drie en een half bent je het wel hebt gezien tussen de baby’s en de kleine peuters. Hij heeft het er fijn gehad en de lieve leidsters hebben altijd goed voor hem gezorgd maar het is tijd voor iets nieuws.

En zo heeft hij een week lang afscheid genomen van twee plekken waar hij niet meer zal komen. Toen we diezelfde week naar Artis fietsten liet hij me ook weten dat dit het laatste bezoekje naar de dierentuin zou zijn aangezien hij vier is. Er verandert veel voor hem. Hij verkondigde ook dat hij geen peuter meer was en dat de tijd voor lolly’s en snoep was aangebroken. Gelukkig is hij op dit laatste punt niet teruggekomen.

Hij is niet de enige die er mee bezig is. Ik moet de hele tijd denken aan september, dan gaat hij naar school en is hij geen klein kindje meer. Dan loopt hij met zijn rugzakje tussen de grote kinderen aan mijn hand naar zijn klaslokaal. En voordat ik het weet is hij één van die grote kinderen en wil hij niet meer aan mijn hand lopen. Maar zoals hij zelf altijd zegt, als hij later groot is, en een vader is blijf ik ook altijd zijn moeder. En dat vind ik een fantastische gedachte.

Blanca

Goedbedoeld?

2011-07-05T00:23:00.000-07:00

Ik had uit verschillende hoeken al vernomen dat zwangere vrouwen en jonge ouders vaak het slachtoffer zijn van ongevraagd advies. Aangezien ik op het moment onder beide categorieën val ben ik natuurlijk een aantrekkelijk doelwit. Zo bleek ook de afgelopen weken.

Een frappant voorbeeld is de opmerkelijke raad die ik een paar weken geleden van een ‘Nordic Walkende’ bejaarde dame kreeg. Tijdens een wandeling met Ronja in het Vondelpark houdt ze ons staande. ‘Wat een vrolijk kindje ben jij’ zegt ze tegen Ronja. Vervolgens kijkt ze mij aan en zei: ‘Het is zeker een jongetje he?’ Ik schud beleefd ‘nee,’ als inmiddels ervaren niet roze-georiënteerde moeder van een dochter. Na het bekende excuus: ‘Oh sorry, ik zag niet dat het een meisje was’, antwoord ik stoïcijns ‘Oh maakt niet uit hoor’.

Het is daarna dat het gesprek onverwachts een andere wending neemt. Ze wenkt met haar Nordic Walking stok naar mijn bollende buikje. ‘Ben je zwanger van de tweede?’ Ik knik. ‘Weer een meisje’, zegt ze, ‘als je een jongen had gewild had je vreemd moeten gaan van je man’. Dan loopt ze door. Verbaasd door haar onverwachte advies kijk ik haar na, terwijl ze ferm weg stapt. ‘Tsja, daar is het nu te laat voor’, stamel ik nog wat. Bij thuiskomst lacht mijn man, die zelf een tweede telg is, dat hij bij de 20 weken echo wel zal merken hoe trouw ik hem ben geweest.

Twee weken later loop ik met Ronja een winkel uit en zet haar in het fietszitje. Ik word op mij schouder getikt. Alweer een bejaarde dame lacht me hartelijk toe. Haar witte lokken zijn netjes opgestoken en haar lippen zijn lichtroze gestift. Ze zegt: ‘Moet zij niet iets op haar hoofd, een helmpje ofzo?’ Tijdens het vervolg van haar goedbedoelde verhaal over een van de fiets gevallen kleinkind, bedenk me hoe ik dit gesprekje op een vriendelijke manier kan afwimpelen. Het lukt me aardig als ik geheel naar waarheid zeg dat Ronja nijdig wordt van dingen die ze niet zelf van haar hoofd kan halen. De dame knikt begripvol en we nemen afscheid. Naar huis fietsend mijmer ik na over het verschijnsel van deze ongevraagde waarschuwingen, adviezen en tips. Ze komen ongetwijfeld uit een goed hart, maar voelen vaak toch als een berisping als ze onverwacht op je afgevuurd worden.

Bij het stoplicht draait een man die duidelijk niet door heeft dat ik zwanger ben zijn autoraampje naar beneden en zegt: ‘wat heb jij een dikke buik zeg’, dan rijdt hij door. Verbouwereerd door zijn botheid springen de tranen in mijn hormonale ogen. Ik besluit spontaan alle bereidwillige, beleefde maar vooral beschaafde bejaarde dametjes met goed bedoeld advies in mijn hart te sluiten.

Voorlopig dan.

Roos

2011-06-28T04:45:00.000-07:00

Zwemmen

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik houd niet van zwembaden. Maar kinderen wel. En ik heb er twee, dus afgelopen dinsdag kon ik er niet langer onderuit en moest ik naar het zwembad. Het regende heel hard en dit maakte de rit naar het bad natuurlijk niet aantrekkelijker maar als je een drie jarige heb beloofd dat die lekker mag gaan zwemmen kun je hem moeilijk vertellen dat het plan niet doorgaat omdat het regent. Nat gingen we toch worden. Met regenjassen en al kwamen we verzopen bij het zwembad aan waar het een hele opgave bleek om in één keer door de poortjes te komen.

Daar stonden we met twee zenuwachtige kinderen in de kleedkamers. De kleinste probeerde steeds uit het verkleedhokje te ontsnappen door onder de deur te kruipen terwijl de oudste bijna een paniek aanval kreeg omdat hij bang was dat zij al zonder hem het bad in zou gaan. Ondertussen probeerde ik de warme weeë lucht te negeren en niet te letten op alle vreemde haren waar ik op zou kunnen staan. Slippers! Ik ben als de dood voor voetschimmel dus had ik mijn slippers mee en zo probeerde ik ook mijn slipperloze kinderen op de bankjes te laten staan zodat zij het ook niet zouden oplopen. Uiteraard was dit een zinloze actie.

Toen we eenmaal aangekleed waren hadden we een volgend doel, alles in de kluisjes krijgen. Met tassen, jassen, schoenen en een ongeduldige peuter onder mijn arm blokkeerde ik volkomen het gangpad, iets wat menig bejaarde die al een half uur voor aanvang van het 65+ zwemmen al klaar stond, niet echt wist te waarderen. Nadat deze missie was volbracht waren de douches aan de beurt, deze bleken na lang op een knop te drukken alleen maar aan te gaan als je het supersonisch bandje van je kluis ertegen aan hield. En toen was hij daar, het zwembad. Waar allerlei mensen die je niet kent in een warm watertje ronddobberen en altijd een beetje water inslikken en weer uitspugen. Mensen die misschien niet douchen of hun neus in het water snuiten. Deze gedachtes probeerde ik maar zo snel mogelijk van mij af te zetten zodat ik kon doen waar ik voor kwam, lekker zwemmen met mijn kinderen en mijn man. Dat is helemaal gelukt. Het wat ontzettend leuk, Lou en Concha vonden het geweldig. En ik ook. Later kreeg ik van mijn man een schouderklopje omdat ik me zo goed had weten te gedragen ondanks alle zwembad ellende. Ik had het overleefd en ook nog genoten. Maar toen ik thuis kwam vond ik hem als nog, aan mijn veiligheid-slipper. Een bosje lange blonde haren en ik heb kort zwart haar.

Blanca

Kamperen

2011-06-21T00:43:00.000-07:00

Zaterdagochtend kregen wij opeens de geest; ‘We gaan kamperen’. Zo gezegd zo gedaan. Ronja is lekker ingedommeld dus dat geeft ons alle ruimte en tijd om in te pakken. De tent van zolder, het luchtbed, de slaapzakken en natuurlijk het gasstelletje. Veel broekjes voor onze kleine wildebras die nogal van modderstampen houdt en een extra set warme kleren voor onszelf. We fietsen met onze bagage naar het station en laten in de trein een flinke hoosbui met donderslagen passeren. Wonderwel is het droog als we uitstappen en dat blijft het ook.

Een tent opzetten met een rondlopend dwergje blijkt wat minder makkelijk dan gedacht. Ronja is direct fan van de tentstokken en gaat er dan ook mee aan de haal. De netjes neergelegde binnentent ziet er voor Ronja uit als het mooiste dansplekje van de camping. De tentharingen blijken tenslotte fantastisch te fungeren als bijtring, en ook al vinden papa en mama dat geen goed idee, zie ze maar eens terug te krijgen van een dreumes met doorkomende hoektandjes. Peter blaast het luchtbed op en ik maak kwartier in de tent. Ronja vermaakt zich ondertussen uitstekend met takjes en dennenappels en zwaait vrolijk naar iedereen die voorbij komt. Als alles klaar is zijn wij kapot en is Ronja gelukkig toe aan haar middagdut.

De volgende ochtend breekt er, totaal onverwacht, een nieuwe fase in ons leven als ouders aan; die van andermans kindjes bij de tent. Zo gauw ik terugkom van mijn ochtendritueel in het toiletgebouw, zijn er twee onbekende kindjes die zich hebben aangesloten bij ons reisgezelschap. Ze zwermen om de tent heen en plukken aan Ronja. Ze zijn vier en tweeënhalf en totaal bevangen van onze dochter. Die laat het zich welgevallen en wordt bekieteld, versleept en gevoerd door de twee zusjes. Peter ontfermt zich gelukkig over de nieuwe aanhang, want ik ben met mijn ochtendhoofd nog niet helemaal klaar voor deze nieuwe vorm van socializen in de vroege morgen. Ik zeg ze vriendelijk gedag en kruip de tent nog even in.

Later die dag gaan we een eindje fietsen bij Lage Vuursche. Ronja zit bij mij in het fietszitje en we vertellen haar over wat we zien; de bomen, de vogels en alle andere dingen in het bos. Ronja zegt sinds een paar weken ‘kookol’ als ze vogels ziet en dat woord kan ze vandaag goed oefenen. Als we terug zijn bij de tent en onze fietsen parkeren tegen een boom wijst Ronja omhoog en zegt met haar verkouden neusje: ‘Boohm’. Daarna lacht ze trots, en wij ook.

Roos

2011-06-14T04:48:00.000-07:00

Advies

Als het om kinderen gaat weten we het allemaal beter. Zo heeft iedereen wel een puntje van kritiek over hoe onze vrienden het doen met hun kroost. Naast de onzekerheden die je als ouder kent, hou je je ook vast aan een paar dingen die voor jou en je gezin goed werken en zo probeer je jezelf ervan te overtuigen dat je het goed doet en dat anderen het misschien net zoals als jij zouden moeten regelen. Daarnaast heb je ook nog je eigen ouders als vergelijkingsmateriaal, hoe hebben zij het bij jou gedaan en wat doe jij met hun voorbeeld? Zo heb ik me toen ik zwanger was van mijn zoon voorgenomen om de tv niet meer automatisch aan te zetten bij thuiskomst. Dit zodat mijn kind in tegenstelling tot mijzelf niet starend naar een toestel zou opgroeien terwijl hij eigenlijk had willen spelen maar dit niet kon omdat hij door het beeldscherm gehypnotiseerd werd. Het gaat hier maar om een onschuldige gewoonte waar mijn ouders zich blijkbaar niet bewust van waren. Het is gelukt, ik heb negen maanden gehad om het af te leren, nu hou ik me angstvallig vast aan een half uurtje Sesamstraat.

Maar de ellende over hoe je bepaalde zaken moet aanpakken begint al tijdens de kraamtijd. Wel op verzoek voeden of een schema gebruiken? Stiekem de baby in bed nemen of in zijn eigen bedje laten huilen? En alsof dit niet genoeg is om je zelf zorgen over te maken zijn er de goedbedoelde adviezen van familie en vrienden. Uiteraard zijn de tips bedoeld om de jonge ouders op weg te helpen maar ze worden gegeven als waarheden en zo zorgen ze voor onzekerheid en irritatie bij de vader en moeder. Alsof je zelf niks kan bedenken of geen mening hebt.

Het beste is natuurlijk om je te informeren over belangrijke zaken zodat je je eigen mening kan vormen en uiteindelijk doet wat je zelf wilt. Zoals ik laatst tegen mijn pas bevallen schoonzusje zei: het belangrijkste is dat jullie doen waar je je goed bij voelt en dat je vooral naar mij luistert.

Blanca

Zwanger!

2011-06-07T02:52:00.000-07:00

Hallo wereld, ik ben weer zwanger! Als alles goed gaat lopen er over een half jaar twee kleine kindjes rond in ons leven. Ik heb de eerste drie maanden weer ternauwernood overleeft. Je hoort vaak dat mensen de pijn van de bevalling na een paar dagen alweer vergeten zijn. In mijn geval gold dat voor de ochtendziekte; de totale lamlendigheid, slapeloze nachten en natuurlijk de misselijkheid; ik had het allemaal verdrongen. En dat was maar goed ook, anders was er nooit een tweede zwangerschap gekomen. Inmiddels ben ik 13 weken op weg, zijn de ergste klachten voorbij en probeer ik de normale gang van zaken weer op te pakken.

Nog even doorzetten en het grote genieten kan beginnen. De vorige keer heb ik me van de 16e tot en met de 34e week fantastisch gevoeld. Ik had vleugels en ging fluitend door mijn tweede trimester heen. Ik ben benieuwd hoe dat deze keer zal gaan. Ik ben al een aantal keer gewaarschuwd dat geen zwangerschap hetzelfde is. Wat nu in ieder geval al anders is, is dat ik alles al een keertje meegemaakt heb. Het afwachtend de eerste drie maanden, de echo en alle lichamelijke veranderingen. Het zijn nog steeds bijzondere dingen, maar de verwondering is minder. Waardoor deze zwangerschap natuurlijk ook totaal verschilt van de vorige is dat Ronja er is. ‘Is mama moe? Sorry mama, geen tijd voor; we moeten naar buiten!’

Al voor de geboorte van Ronja hoorden we: ‘En wanneer komt de tweede?’ Onze schouders gingen dan omhoog en we zeiden: ‘We beginnen er met één’. Vervolgens hoorden we hoe leuk een broertje of zusje voor Ronja zou zijn en dat ‘de tweede er zo gemakkelijk inschuift’, alsof het niets is. Vreemd genoeg waren het dezelfde mensen die na het horen over het nieuws van mijn tweede zwangerschap zeiden: ‘Oh, wat leuk! Maar, jullie gaan zo’n zware tijd tegemoet’.

Ik kan me nu nog maar moeilijk voorstellen hoe het straks met de nieuwe telg erbij zal zijn. Wat voor persoontje zal zich bij ons voegen en hoe zal dat ons leven veranderen? Volgend jaar kunnen we ons waarschijnlijk niet meer voorstellen dat we ooit niet met zijn vieren zijn geweest. Hoewel deze zwangerschap anders is dan de eerste voelt het toch een beetje als een herhaling van stappen. Ik heb hele traject immers al een keer doorlopen en ik weet waarmee ik straks beloond ga worden. Stiekem heb ik hierdoor zelfs nog een beetje het idee dat ik over een half jaartje opnieuw ga bevallen van Ronja.

Maar iets zegt me dat dat deze keer toch anders zal zijn. :)

Groet, Roos