Namens de Gids-redactie
Roel Bentz van den Berg
Louise O. Fresco
Edzard Mik

Het Haagse hof

Van zondag 7 tot en met dinsdag 9 januari 1369 vond op het Binnenhof in ’s-Gravenhage een groots festijn plaats, met elke dag een uitgebreid diner in de Ridderzaal voor ongeveer tweehonderd gasten. De eerste dag waren er drie gangen, de tweede vier, de derde vijf, en met op alle dagen een speciaal banket als slotstuk. Qua smaak zal het eten aan de zure kant geweest zijn, vermoedelijk om alle Duits georiënteerde gasten te plezieren. Liefhebbers van de Franse keuken zullen wel wat zoetigheid hebben gemist.

Albert Einstein zocht in de laatste dertig jaar van zijn leven vergeefs naar de heilige graal van de natuurkunde: de natuurwet die alle natuurkrachten in één beschrijving zou onderbrengen. Hoe dacht Einstein deze ‘unificatietheorie’ te verwezenlijken, waarom liet hij de kwantummechanica links liggen en bleef hij koppig, en zowat als enige, in zijn vruchteloze methode geloven?
Van Dongen beschrijft het in zijn nieuwe boek en komt het in heldere bewoordingen uitleggen tijdens de lezing - voertaal Nederlands.

Het eerste exemplaar van het boek wordt in ontvangst genomen door fysicus prof. Jos Engelen, voorzitter van NWO en tot 2004 wetenschappelijk directeur van CERN. Hij zal bij deze gelegenheid de huidige stand van zaken schetsen bij de zoektocht naar unificatie. Waarom is de Theorie van Alles nog altijd niet gevonden?

De lezing annex boekpresentatie is gratis bij te wonen. Na afloop is er een borrel.

Jeroen van Dongen stelt voor De Gids momenteel een themanummer samen over zwarte gaten. Dat nummer zal op 14 december gepresenteerd worden als onderdeel van de Studium Generale aan de Universiteit Utrecht, zie zwarte gaten

]]>

Begin september verschijnt de nieuwe roman van de Vlaamse schrijver Yves Petry, getiteld De maagd Marino. Redactiesecretaris Esther Wils verliet het Gids-hoofdkwartier in Amsterdam en toog naar Brussel voor een interview. Zie
Athenaeum.

foto (c) Michiel Hendryckx

Ter gelegenheid van De Gids over Herman Franke die het genre van de notuul uitvond - zie zijn bundel ‘Notulen’ - schreef een aantal (oud)studenten van de Rietveld Academie eigen notulen voor De Internet Gids.

Dat de vader van Emma dood zou gaan in Center Parcs hadden ze bij de receptie denk ik ook niet verwacht. Het was middag en wij kwamen net terug van het subtropisch zwemparadijs. Omdat ik een nieuw zusje had gekregen mocht ik met Emma mee op vakantie. Het was net kerstmis geweest. Onderweg naar ons huisje bevroren mijn haren en het water wilde niet uit mijn linkeroor lopen. Emma liet de opblaasolifant steeds vallen. Ik wilde hem laten leeglopen maar dat mocht niet van haar.

We kwamen binnen in het huisje en terwijl we hallo riepen gooiden we onze tassen en de opblaasolifant in de gang. We deden zoals normaal want we hadden het niet meteen gezien. De vader van Emma keek televisie alleen was hij er dood bij. Op de televisie schaatsten mannen in strakke pakken hun rondjes. Het publiek droeg oranje hoeden. De commentaarstem zei: ‘De kroonprins is er ook weer bij.’
Van Emma moest ik naar buiten gaan om haar moeder te zoeken in het winkelcentrum. Het leek mij beter om naast de auto te wachten tot ze thuis zou komen. Ik keek naar de sneeuw die de bomen in het bos zwaar maakte. In de folder hadden ze gezegd dat er eekhoorns zouden zijn maar die hadden we tot nu toe nog niet een keer gezien.
Bij de voordeur van de bungalow tegenover ons stond een meisje met een walkman. Ze droeg een glimmende trainingsbroek en roze lippenstift. Haar haren zaten vastgeknoopt in een strakke paardenstaart. Ze bewoog haar hoofd zachtjes, ik denk op de maat van de muziek.
Emma en ik hadden haar gisteren al gezien. Ik wilde vragen of ze mee ging zwemmen maar van Emma mocht dat niet.

Mijn vingers begonnen te tintelen. Ik ging in de gang op de opblaasolifant zitten. De voordeur liet ik open, voor Emma’s moeder. Ik kon het meisje aan de overkant nog zien. Ze rookte drie sigaretten. De moeder van Emma kwam niet maar er kwam een man in een geel pak.
‘Waar is je vader?’ vroeg hij.
‘Thuis,’ zei ik, ‘maar de vader van Emma is dood.’
Hij keek me lang aan.
‘Hij is binnen,’ zei ik.
We liepen naar de kamer. Op televisie at een familie tomatensoep. De vader van Emma zat nog op dezelfde plek. De man in het gele pak schudde aan de hand van de vader van Emma. De afstandsbediening viel op de grond, naast zijn voeten. Emma begon te huilen. Ik raapte de afstandbediening niet op. Als je dood bent is het niet meer erg dat de dingen zijn gevallen.

Ter gelegenheid van De Gids over Herman Franke die het genre van de notuul uitvond - zie zijn bundel ‘Notulen’ - schreef een aantal (oud)studenten van de Rietveld Academie eigen notulen voor De Internet Gids.

Het enige dat hij nog heeft in zijn geboortedorp is de tandarts. Na de halfjaarlijkse controle is zijn dag verder leeg. Hij wandelt langs eengezinswoningen, vernieuwde bejaardenflats en snackbar de Taveerne waar affiches hangen met de laatste evenementen. Hij herinnert zich het tijdschrift dat hij als tiener verstopte onder een los stuk vloerbedekking. Kleurenfoto’s met airbrush, spoilers en openliggende motorblokken. De bikinimodellen leidden hem zelden af. Hij besluit op het dorpsplein de streekbus te pakken tot midden op de hei. Daar zit de campingsportspeciaalzaak met op de parkeerplaats de Autoshow Noord-Limburg.

De wereld van het cartunen heeft sinds zijn puberteit niet stilgestaan. Verlaagde carrosserieën schrapen over het wegdek tot de vonken er vanaf spatten. Hij koopt een hotdog met gebakken uitjes. De mannen en vrouwen op de show hebben hun wagens speciaal om niet in te rijden: als vervoermiddel moeten ze zelf worden vervoerd. Op een podium midden op het terrein dansen drie meisjes langs elkaar heen. Een stem kondigt de bikiniwedstrijd aan. Hij zou zweren dat de rode bikini bij hem in de klas zat.

Een dikke man op zijn knieën poetst een Chevy die van top tot teen glanst en vraagt ondertussen of hij de 32 stappen kent om zijn lak te coaten. Hij heeft niet eens een auto. Een streep zigzagt over de zijkant van de Chevy en vormt aan de voorkant het silhouet van een vurig paard. De pickup ernaast draagt roze vlammen. Hij loopt eromheen. Een symmetrische vuurzee schittert op de motorkap in alle kleuren van de regenboog. De vele variaties getekende vlammen vervelen hem nooit. Op een gravure zag hij eens hoog in de wolken een rijtuig met een spoor van vlammen.
‘Ritje maken?’
Het portier van de pickup zwaait open. Hij knikt en stapt in. Zijn overhemd voelt overdreven netjes. Ze rijden. Stapvoets. Duidelijk voelt hij dat hij geen vijftien meer is. Aan de bestuurder vraagt hij waarom er op die auto’s altijd vlammen staan.
‘Snelheid! En ze staan voor de onderlinge band van iedereen met zo’n wagen!’
De bestuurder wrijft over de leren zitting.
‘Zelfgemaakt. Heel mijn ziel en zaligheid zit in deze bekleding.’
Bij de uitgang steekt de kaartjesverkoper zijn wijsvinger in de lucht als groet. Zelfs op de weg komt de wijzer van de snelheidsmeter niet in beweging.
‘De wind… de zon… de lak… Een andere wereld.’
Populieren schuiven voorbij. Hun wortels hebben het asfalt opengebroken. Het hobbelt aangenaam. Als ze terug bij de ingang zijn, stapt hij uit, legt zijn hand op het dak bij wijze van afscheid en vraagt naar de nieuwste ontwikkelingen.
‘Oh ja… LED-jes, bewegende vlammen… de mooiste wagens moeten nog komen.’

In de bus terug probeert hij zich voor te stellen waarom het automagazine hem vroeger zo aantrok. Maar al snel wordt hij meer bezig gehouden door de vraag welk meisje de bikiniwedstrijd won.

Ter gelegenheid van De Gids over Herman Franke die het genre van de notuul uitvond - zie zijn bundel ‘Notulen’ - schreef een aantal (oud)studenten van de Rietveld Academie eigen notulen voor De Internet Gids.

Hij is te laat. Had geen zin om zich te haasten, zegt hij. Had zin om te wandelen. En eens een keer niet met de tien. Ploft neer op de stoel tegenover haar en kijkt haar niet aan. Maar hij heeft wel een nieuw overhemd aan, ziet ze. Heeft stiekem toch een beetje zijn best gedaan.
‘Drink je nog of niet,’ vraagt ze.
‘Ja, wat denk je.’
Ze bestelt twee bier aan de bar en rekent gelijk af.
‘En met Jelmer en Keesje alles goed,’ vraagt ze.
‘Ja.’
‘En met Tessa alles goed.’
‘Ja.’
‘Jullie gaan trouwen, zei Pien.’
‘’t Moest er maar van komen. Is ook leuk voor de jongens.’
‘Ja, is ook leuk voor de jongens.’
Hij weeft zijn vingers in elkaar en laat de botjes knakken. Een flard van een herinnering trekt aan haar voorbij. Een weekendje Veluwe misschien, die winter dat de boiler stuk was, op tweehoog aan het Brinkmanplein. Hij zit gehurkt aan de rivier en trekt gedachteloos aan de haartjes op zijn arm.
‘En de man van de cijfers?’
‘Met Lennart alles goed. Met ons alles goed.’
‘Alles goed,’ herhaalt hij.
‘Wij gaan ook trouwen, trouwens.’
‘Trouwens,’ herhaalt hij.
‘Trouwens,’ herhaalt zij.
Dan kijkt hij op, voor het eerst, en hij glimlacht; hij glimlacht een oprechte glimlach.
‘Je was het altijd beu,’ zegt hij. ‘Je was àltijd en ééuwig àlles beu.’
‘Wat was ik beu?’ vraagt ze, geïrriteerd.
‘De dingen die je deed, de dingen waar je eerst vol enthousiasme aan begon.’
‘Wat voor dingen?’
‘Alle dingen. Alle dingen moesten altijd anders.’
‘Helemaal niks. Helemaal niks moest nooit anders. Ik was niks nooit beu. Ja, jou, ja. Ik was jou beu.’
‘En Lotje. Lotje was je beu.’
‘Je moet die hond laten,’ zegt ze. ‘We zouden die hond laten.’
Kaasfondue bij vrienden. Een ruzie ’s nachts voor de deur, in het oranje licht van de lantaarnpaal. Basketballen in het park. ’s Nachts samen in de bosjes plassen en zigzaggend op de fiets naar huis.
‘Lennart word ik niet beu,’ zegt ze.
‘Nee,’ zegt hij.
‘Lennart doe ik niet weg.’
‘Nee.’ Hij glimlacht weer.
‘Dat weet ik,’ zegt hij.