Troostkoper

Zielloos-interieur-allergie

noreply@blogger.com (Suzanne) — Fri, 23 Nov 2012 18:34:00 +0200

'Het leven is een feest, je moet alleen zelf de slingers ophangen'. Kent u die uitdrukking? Het leven is helemaal geen feestje. Goddank niet. Ik ben niet zo van de feestjes. En ik ben ook niet van de vakanties. Diezelfde mensen die overal slingers ophangen, vinden ook dat je, als je je best maar doet, het overal naar je zin kunt hebben. Onvergetelijke avonden hebben ze. Dat ze achter in donkere restaurants met oorverdovende muziek aan een wiebelig tafeltje aangebrande pannekoeken met snot zitten eten deert ze totaal niet. Jaloersmakend ja. Ik heb dat dus helemaal niet. Ik denk dan: wat doe ik hier? Wanneer mag ik naar huis? Op vakantie heb ik dat heel vaak. Op het moment dat ik de deur achter me moet sluiten en mijn geliefde huis en katten vaarwel zeg, heb ik al spijt. Al dat gedoe, de koffers, bedenken wat je niet vergeten mag. Waarom ga ik eigenlijk weg? Een bestemming moet van goede huize komen om me van die heimwee te verlossen. Vorig jaar heb ik De schone Leij in Bergen ontdekt. Eindelijk een vakantiehuis waar je niet zelf de slingers op hoeft te hangen. Waar je niet het gevoel hebt in het huis van een dooie tante te bivakkeren of temidden van de goedkoopste zooi van Leen Bakker. Overal waar je kijkt, hangt of staat een verhaal. Een silhouet van een vrouw met een fiets voor met sneeuw beklede takken. Veel gekleurd glas. Een oude witte deur met rode biezen en een barst. Op een klein tafeltje ragfijne takken voor exotische kanten vitrage. En natuurlijk een fantastische open haard. We hadden mazzel met het weer, maar anders had ik net zo lief vier dagen binnen gezeten.
Thuis. Maar dan net even anders.

De dogma's van de dierenarts

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 28 Oct 2012 15:32:00 +0200

Morgen gaan we met Joop (12) naar de dierenarts omdat hij mank loopt. Hij kan niet meer op een stoel springen, ligt niet meer in kattenmandjes maar op verloren tassen op de grond. Hij is al een tijdje geen hoogspringer meer, maar vrijdag werd het ineens wel heel erg. In zo'n geval struin ik altijd het hele internet af. (Ik kwam uit bij artrose.)
Op het net zijn veel bewuste katten- en hondeneigenaren actief in fora. Dierenartsen krijgen er daar regelmatig van langs. Bijvoorbeeld omdat ze zo leuren met diervoedermerken als Hill's en Royal Canin. Terwijl een groeiende groep mensen zich afvraagt wat honden en katten nou moeten met al die granen die daar inzitten. Katten en honden eten van oorsprong vlees en er zijn hordes diereneigenaren die hun honden en katten tegenwoordig KVV of Barf geven. Maar als je daarmee bij de gemiddelde dierenarts aankomt, lopen de rillingen over zijn rug en zijn alle kwalen die je dier heeft ineens de schuld van het voeren van vlees. Weet die dierenarts veel. Weet ik veel. Goed onderzoek is er niet. Maar waarom is zo'n dierenarts zo stellig daarover?
Verder is mijn ervaring bij dierenartsen dat ze bij het minste of geringste met antibiotica staan te wapperen. En bovendien ben ik getraumatiseerd door de dood van Hannes. Het laatste wat ik van hem zag was een uitgeteerd lijfje met in zijn neus en aan elke poot een knijper en infuusslangetje in de kliniek van Diergeneeskunde in Utrecht.
We zijn nu al twee keer van dierenarts veranderd. Ik hou mijn hart vast bij de derde.

Soepel zijn maakt je kapot

noreply@blogger.com (Suzanne) — Fri, 26 Oct 2012 19:52:00 +0300

Als ik moet kiezen tussen 'soepel' of 'stevig' kies ik altijd voor soepel, zeker als het lichaamgerelateerd is. Dus toen de nieuwe bedbodems arriveerden zette ik alle schuiven zonder enige aarzeling voluit op 'soepel'. Ik heb nog nooit een serieuze keus gehad. Jaren op pallets geslapen en sinds ik W. ken op een no-nonsense Ikeabed.
Elke avond wentelde ik me op het nieuwe bed. Wat was het toch aangenaam en lekker groot. Maar na een week of twee, drie leek mijn rug wel in twee stukken gehakt. Ik probeerde rechterop te gaan zitten, zocht op internet vervelende oefeningen om buikspieren en rugspieren te versterken, informeerde naar therapeutische Pilatus. Maar rennen met de hond ging steeds moeizamer. Ik zag Rufus denken: Jezus, heb ik weer, vroegoude baasjes.
Nu ja, het was dus gewoon het bed. Daags na het verzetten van de schuifjes naar knoeperdhard was de rugpijn nagenoeg verdwenen. Omdat het bij mij altijd alles of niets is, moet voor mij dus voortaan alles stevig zijn: Wijn, leiding, soep, tegenwicht, uitspraken en contacten. Soepel is uit. Stevig is in. Zo! Bam!
De volledige consequenties hiervan overzie ik overigens niet helemaal, dus don't beat me als ik over een half jaar toch weer een palletje naar links schuif.

Rieten mand en kontlang haar

noreply@blogger.com (Suzanne) — Fri, 28 Sep 2012 19:09:00 +0300

Mijn armen staan al een jaar als strakke kabels tussen schouders en stuur en pas een week geleden viel het kwartje: die mand. Ik weet niet hoeveel het ding weegt. Geheim van de smid. Feit is dat je wiel na bevestiging van de mand begint te loenzen en nog maar een ding wil: zwenken en je vermorzelen.
Daar kun je officieel wat tegen doen. Ik heb een grote dubbelpoot standaard gekocht (die onlangs door zijn hoeven is gezakt nadat iemand mijn fiets had verplaatst) en een ding dat zou moeten voorkomen dat dat wiel zwenkt, maar het helpt niks.
En dan nog een hond van negen kilo erin. Beide handen verkrampt aan het stuur, wetend dat mijn wiel met mand bij een aanrijding als een muur op mij zal vallen en Rufus fileert.
Dan maar een rieten mand achter, hoewel ik ooit op deze plek heb gezworen daar nooit aan te zullen beginnen. Misschien dat de fiets, als ik de geruïneerde dubbelpoot standaard heb vervangen, wel gewoon weer kan staan zonder muur om tegen te leunen? Dat ik niet meer van te voren uit hoef te stippelen tegen welke muur dat zal zijn als ik de stad inga? Ik ben een bevrijd mens en helemaal over de weerzin tegen rieten manden heengegroeid. Nu nog bloemen in mijn haar Als ze blijven hangen in niet-kontlang haar tenminste.

Mijn park/stad/provincie/land/wereld

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 16 Sep 2012 15:10:00 +0300

Ik heb geen stad. Voor mij geen 'Utereg, m'm stadsie'. Ik ben een mengsel van woonplaatsen en dialecten. Ik mag dan 26 jaar in Utrecht wonen, tegenover een geboren en getogen Utrechter ben ik rechtenloze import. Maar sinds een jaar heb ik, vind ik, wel een park. Met de hond maak ik minstens een keer per dag een rondje. Dan komen we bekende honden met bazen tegen. Het park is van hen en van mij en van de daklozen met en zonder tent die er regelmatig overnachten. We zijn er met slecht weer en met mooi weer en we kennen elk hoekje en gaatje.
Niet iedereen weet dat het park van ons is. Op tropendagen wandelen ineens luitjes met picknickmanden door het park. Soms kijken die link naar onschuldige hondjes, barbecuevorken al in de aanslag. Maar als ze geen honden kunnen luchten, moeten ze met die strokenjurken en lollige Hema-kleedjes van ze maar naar een van de vele hondvrije parken elders. Vind ik.
Pas stond er ineens een bouwkeet bij het water. 'Er komt een koffietentje met terras', gokte de baas van Freek en Sushi, die elke ochtend vanuit Hoograven haar ronde komt doen. Een paar uur later reden tractoren en sleepwagens met dixies, hekken, tenten en kluisjes af en aan. De wildste verhalen deden de ronde. En ja, het hebben van een park kreeg een nieuwe dimensie. Elke ronde werd ik pissiger omdat ik niet gevraagd was wat ik daar helemaal van vond, dixies, tenten en kluisjes in MIJN park. Hekken bovendien eromheen. Ik kon niet eens vrijelijk mijn eigen park in en uitlopen! Waarom deden die lui dat niet in hun eigen park! En dan zeker met dikke auto's de zoden naar god rijden.
Ik verzonk in een vicieuze cirkel van achtergestelde burgermoppers en het was maar goed dat ik naar de kapper moest want anders was het misschien nooit meer goed gekomen. 'Een lief, nieuw festival', was volgens kapster M. het Kleurenblindfestival. Met allemaal jongeren die op de fiets kwamen.
Zijzelf had trouwens meer reden tot klagen. Haar rasechte Utrechtse straat is de enige in Utrecht met een vergunning om DRIE DAGEN tot in de late uurtjes te feesten. En 'feesten' doet de dominante minderheid van de straat met keiharde Hollandse muziek. Er zijn buren die maar een week vrij van hun werk nemen omdat ze dan toch niet kunnen slapen. Ze krijgt op haar kop als ze door haar EIGEN feestelijke straat fietst. Maar over dat 'eigen straat; valt natuurlijk te twisten, want zij is er niet geboren.
Kortgewiekt en wel, was ik na de louterende knipsessie weer volledig bereid om mijn park te delen.

Kommaneuker was here

noreply@blogger.com (Suzanne) — Fri, 7 Sep 2012 15:39:00 +0300

In mijn tweedehands Bunker Hill van John Fanté heeft iemand met een ragfijn potlood aantekeningen gemaakt. Op pagina 30 vond ik een uit een notitieblok gescheurd reepje papier waarop hij met het potlood gepriegeld heeft om de juiste potloodpuntdikte te vinden.
Wat zou er mis zijn met een ei 'in' het nest?
Na pagina 30 heeft Kommaneuker het gelukkig opgegeven.

Is lekker meppen sport?

noreply@blogger.com (Suzanne) — Thu, 6 Sep 2012 16:20:00 +0300

Op de vraag of ik sport, heb ik mijn hele leven: 'NEEEEEEE!!!!' gezegd. Waarmee ik iedereen op de vlucht joeg, maar dat was de bedoeling.
Ik heb geen vrolijke associaties met sport. Sport, dat hoort bij militarische sportleraren die met veel aplomb kreupelen en schelen kleineren. Bij sport hoort dat een roodverhitte leeftijdsgenoot tegen je schreeuwt: 'Trut, zag je die bal niet aankomen', en vervolgens je jas door de sloot trekt. En daar moet je ook niet moeilijk over doen. Dat hoort er gewoon bij.
Maar nu. Ik heb twee keer gebadmintond met een club losgeraapte vrouwen in een obscuur sportzaaltje van een basisschool. En daar word ik euforisch gelukkig van. Ik weet niet wat dat is. Terwijl ik doorgaans eerst twee jaar mijn positie bepaal in een nieuwe groep, lul ik hier iedereen direct de oren van de kop. Omdat het badminton is en je safe je eigen plekje aan weerszijden van het net hebt? Omdat er geen leraar is van wie je volgens de Olympische normen shuttles moet meppen? Want méppen doen we wel he, het is geen gezellig theekransje. Je wordt er moe van, krijgt er spierpijn van en dorst. Het líjkt op sport. Maar als ik gewoon mijn fietsshirt draag en mijn water uit een fietsbidon drink terwijl er toch een hele badmintonkledinglijn is, doet niemand daar moeilijk over.
Dus: sport ik? Ik hoop van niet, maar helemaal zeker weten doe ik het niet.

Het leed dat vastzitten in een bioscoop- danwel theaterstoel heet.

noreply@blogger.com (Suzanne) — Fri, 24 Aug 2012 13:07:00 +0300

Waarom zitten er in bioscopen en theaters geen knopjes op de leuningen waarmee je je stoel geruisloos in een onderaardse gang kunt laten zakken die naar een afreageerkroeg leidt? Kleine moeite, lijkt me. Bij Holy Motors had ik daar vast gretig gebruik van gemaakt. Ik ben gek op plotloze verhalen, maar na het derde plotloze subverhaaltje met middels pruik en nepneus verklede griezel was ik thuis voor de tv echt iets anders gaan doen. 'Met je acteursfilms', had ik gedacht. (Achteraf was het overigens best een aardige knotsgekke film. Volgende keer alleen iets minder aanplaksnorren/-littekens en nepogen s'il vous plaît.) Waarom ons gijzelen, beste bioscoopeigenaren? En theatereigenaren niet te vergeten. Want die laatsten kunnen er ook wat van. In een periode van mijn leven ging ik één keer per week naar theater omdat W. er voor zijn werk over schreef. Naast legio goede voorstellingen heb ik in die stoeltjes heel wat af zitten lijden. Het absolute dieptepunt was 'Omhoog die stok' van Hetty Heyting. Je kan niet weg want dan verstoor je het wanstaltige plezier van honderden mensen. Je moet door. Het ene neplachsalvo na het andere doorboorde me. Het waren de ergste uren van mijn leven. Terwijl met een simpele leuningknop en onderaardse gang alle leed te voorkomen was geweest.

Hondengolf

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 1 Jul 2012 14:26:00 +0300

Voordat we Rufus hadden, wandelden we regelmatig met vrienden en familie een of andere dagtocht door bos en hei. Het idee was dat we dat zouden blijven doen, alleen liep er dan een hond mee. Grappig bedacht. Maar Rufus vergaapt zich niet aan mooie vergezichten. Hij snuffelt en plast liefst aan en op de flora en dat gaat het beste als hij kriskras voor en achter je loopt. Dat is te corrigeren, maar dan ben je de hele tijd aan het opvoeden. Het gaat beter als hij los mag lopen, maar ook dan moet je opletten. Eet hij poep of dodelijke chocoladerepen? Wordt hij door een pitbull te grazen genomen? Eet hij geen kleine kinderen? Dus roep ik midden in een gesprek over een doodziek familielid of fundamentele relatiecrisis: 'Rufussss, hierrrrr.' Niet iedereen waardeert dat. Vooral mensen die geen hond hebben, er van hun leven geen zouden willen en ons stilletjes voor knettergek verklaren zie ik een beetje doodgaan. Ik probeer dan afgezien van het 'Rufusss, hierrr' zo min mogelijk woorden aan de hond vuil te maken en spaar ze op tot de hondentraining waar het hond voor en hond achter is. Mijn hoop is gevestigd op een hondengolf onder vrienden en familie. In Vrij Nederland las ik dat ik dat de kat uit is en de hond in. Waarschijnlijk is het een kwestie van tijd. (Hoewel ik dus mensen ken die zelfs geen kat hebben.)

Design als toverwoord

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 13 May 2012 15:56:00 +0300

Ik gooide weer eens drie borden stuk. Drie onvervangbare borden, bleek. Servies Tuit verkoopt de Hema niet meer. In plaats daarvan hebben ze nondescripte witte borden en borden met een rand. Ik wil geen bord met een rand. En ik wil ook geen hele mooie borden waarop het eten schriel afsteekt tegen het bord. Gewoontegetrouw toetste ik het gewenste voorwerp op google in met het voorvoegsel "design" om te zien wat er allemaal meer mogelijk was met borden. Tip. Een zoekterm die kan toveren. Zoek maar eens op "design tandenstoker" of op "design handdoek". Ik vond dit bord van Marcel Wanders. Een beauty. Ondanks de rand. Deze van Eva Solo zijn net iets goedkoper. En dat theatrale sprak me aan. Dat zo'n aardappel met mayonaise op zijn hoofd een legertje sperziebonen toe gaat staan spreken. Van Eva Solo heb ik twee besteld die ergens in het najaar bezorgd zullen worden, beloofde de webshop triomfantelijk. En nu ik toch bezig was, heb ik ook nog drie gaatjesborden besteld. Als we het uniforme servies voorbij zijn, moeten we maar een verzameling knettergestoorde witte borden om te lachen aanleggen. Tuiten, gaatjes. Op naar barsten, wortelstronken die door de bodem heen groeien en ingebakken vissengraten. (Sauzen voortaan klontjesdik maken voor ze door de gaatjes lekken)

Niet alle mannen met streepjessokken zijn clowns

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 8 Apr 2012 14:21:00 +0300

In Kopenhagen zag ik in 2008 opvallend veel mannen met gifgroene sokken. En ze waren gewoon te koop in de warenhuizen. Als trendwatcher van de Fietsersbond heb ik dat toen onmiddellijk verwerkt in een filmpje (op 0.38) en omdat werk en privé hier vaak in elkaar overlopen, er thuis voorzichtig bij mijn eigen W. op aangedrongen dat hij ook kleur aan zijn voeten ging dragen. Het is sindsdien altijd feest als hij zijn voeten op tafel legt. Die van hem zijn meestal van Effio. Maar Mensocks verkoopt ze bijvoorbeeld ook.
En dat is nog maar het begin van de diversificering van de herensok voorvoel ik. Je kan geen blad openslaan of het gaat erover. Dat mannen in maatpakken zichzelf alleen op sokkengebied enige zelfexpressie permitteren. Hoewel de witte sok tegelijkertijd ook terugkomt.
Het enige minnetje is dat W. zijn sokken niet meer wast. Dan blijven de kleuren mooier.

Vaarwel harig katteneiland, of: de zitzak is UIT

noreply@blogger.com (Suzanne) — Thu, 1 Mar 2012 18:09:00 +0200

En nu wil ik EIN-DE-LIJK lekker zitten was de gedachte. We hadden een dolksteek van een bank, maar in plaats van dat we die vervingen, kwam er een zitzak. Het begon ook best mooi. W. verbleef er de eerste tijd nog wel in. Dan ging hij eerst drie keer naar de wc, want als hij er eenmaal inzat, was de kans klein dat hij er ooit uitkwam. Het was de tijd van: 'Schat, kun je een glaasje water voor me pakken want ik zit in de zitzak.' Alle begrip.
De rode hoes was een slechte keuze. Helemaal in combinatie met witte Edje. Al snel moest je je oude overall aandoen als je op de zitzak ging zitten of eerst een kwartier stofzuigen. We kochten een gladdere zitzakhoes en daarna lieten we er nog een maken, maar het bleef een drama. Soms gingen we domweg uit eten om het huis met die dominante blob te ontvluchten.
Een blik op Marktplaats leerde dat we hem daar aan de straatstenen niet kwijt zouden raken. We waren met vele wanhopigen. En toen ik het onderwerp voorzichtig aansneed tijdens de lunch op mijn werk, bleek dat de ene helft zelf een overtollige zitzak had en de andere liever zijn leven lang op de grond zat dan op een zak.
Maar gelukkig zijn we nu toch verlost. De stiefdochter van een vriendin wilde er graag een in haar jeugdige overmoed. Het was goed geweest om haar af te remmen, maar we hebben gezwegen.

Aangeboden: spuuglelijke schoenen

noreply@blogger.com (Suzanne) — Thu, 16 Feb 2012 19:16:00 +0200

Ik was verliefd op ze geworden door een advertentie van Zwartjes die elke week weer in de krantenbijlage stond. Toen ik ze eenmaal in het echt zag, keek ik niet meer goed. Ze waren te breed. Katrina Duckschoenen. Leuk voor meisjes van vijf.
Het heeft even gekost voor ik ze als verloren kon beschouwen en 'elk aannemelijk bod' goed genoeg was. Dat laatste is een voorwaarde als je op Marktplaats een beetje wil boeren. Minimaal 50 euro vragen voor een paar schoenen dat ooit ontzettend duur was, schrikt af. Misschien leveren ze uiteindelijk wel 50 euro op, maar dan pas na een proces van bieden, overbieden en steeds gretiger wordende kopers.
Mijn Archeschoenen bleken 30 euro waard.
Ik vind mijzelf een eerlijke verkoper, maar heb niet de hele waarheid verteld, namelijk dat ik ze spuuglelijk vind.
Bij de verkoop van de Muckboots (25 euro) verzweeg ik dat mijn kuiten roodgekletst waren van de schachten. (Hopelijk heeft de nieuwe draagster dikkere kuiten waardoor de schachten de ruimte niet krijgen om te kletsen.)
Het universum sloeg terug. Sinds gister zijn we in het bezit van een Doggyride hondenkar die op Marktplaats werd aangeboden als 'Zo goed als nieuw', maar flinke gebruikssporen heeft. Het rode zeil is verschoten en er zitten krassen op. Het verbindingsstuk is roestig. Alleen de wielen zijn nieuw. Ik ben blij met de kar, maar voel me toch een beetje bedonderd door de vrouw te Barneveld die drie keffende ballen haar had, waar ik pas na lang turen oogjes in ontdekte.
Ik hoop dat ze heel arm is en het geld goed kan gebruiken. Maar dat zal wel met zulke hondjes.

De Kong is King

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sat, 4 Feb 2012 18:54:00 +0200

De Kong is King in hondenland. Als argeloze dierenwinkelbezoeker vroeg ik me af waar dit suggestieve (rode?!) ding toe diende. 'Stuitert leuk', hoorde ik. Er stuiteren wel meer dingen leuk. Maar hij kreeg zoveel sterren en lofuitingen dat ik hem toch maar kocht. Het was een afknapper. Hij lag werkeloos in een kist. Tot ik ontdekte dat je er voer in moest doen. Sindsdien staan we op en gaan we naar bed naar de Kong. De small versie heeft hij inmiddels kapot gebeten. Met spoed kocht ik de medium.
De hoofdtaak van een hondenbezitter is namelijk: hoe zorg ik dat mijn hond zo lang mogelijk doet over zo min mogelijk eten? De Kong is daarin onovertroffen.
Wat dat over de buttplug zegt weet ik niet.

De ontbrekende helft

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sat, 28 Jan 2012 14:48:00 +0200

Van mensen die te horen krijgen dat ze ongeneeslijk ziek zijn valt vaak een last van de schouders, hoorde ik eens. Hypotheek, die nare collega, aanhikken tegen de tuin die altijd nog eens gedaan moet worden, dat hoeft allemaal niet meer. Ik kan me daar veel bij voorstellen. Ik kwam vederlicht de bioscoop uit na het zien van Melancholia. Ik tobde over hoe ik iets moest aanpakken en dat is overbodig als de aarde morgen door een planeet geramd wordt.
Zwarte wolkjes regeren mijn dagen. Ik hik weken tegen een artikel aan, ben euforisch als het af is en nog geen twee uur later maak ik me zorgen over een opmerking die ik krijg bij de kapper, een feestje waar ik geen zin in heb, de ontstoken ogen van mijn hond of de rode giro. Altijd wat.
Daarom is op vakantie gaan om helemaal niets te doen en te ontspannen niet erg effectief. (Zie Alain de Botton: de kunst van het reizen) Zorgeloosheid is een eiland dat niet bestaat. (Tegeltje)
Nu ben ik een oorbel kwijt. Hij kan overal zijn, maar is nergens. Ik heb de maakster, Hester Zagt, gevraagd of zij er nog een of twee heeft. Ze zou kijken. En als ik hem dan terug heb ben ik gek van vreugde.
Maar lang zal dat niet duren.
Gelukkig kan ik er om lachen.

Tegen opwaaiende oren

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 15 Jan 2012 18:28:00 +0200

Rufus heeft geen ondervacht. Ik weet ook niet waarom je van God een ondervacht krijgt of niet, maar het gevolg is onder andere dat hij een kale buik heeft, snel weer droog is na een duik in een modderplas, amper vachtonderhoud behoeft en dat hij het belabberd doet als poolhond. Zo erg dat hij een jasje aan moet is het ook weer niet. Maar als hij in de winter drie kwartier mee moet op de fiets krijg ik daar een onbehaaglijk gevoel bij. Vandaar dat ik een regenhoes voor een kinderkar heb gekocht. Die trek ik over de korf (die ik verder amper meer gebruik omdat Rufus met een fietskettinkje op zijn plaats blijft zitten).
Bijkomend voordeel is dat hij rustiger wordt van de korf en de hoes. Hij ziet de wereld vanachter een scherm.
Ook handig bij regen.
En nu niet roepen dat Rufus een couveuzehondje is want het gros van de honden is achterbankhond en heeft geeneens weet van de striemende wind die je oren op doet fladderen als je baasje zo hard fietst als ik.

Hondenmiskoop 3: bal

noreply@blogger.com (Suzanne) — Fri, 30 Dec 2011 15:58:00 +0200

Het is simpel: of de hond gaat eraan of de bal. Koop je een tennisbal dan wint de bal. Na een jaar of wat resten de hond wat stompjes in de mond terwijl de tennisbal vrolijk door stuitert. Als je een doorgefokt hondenras kiest is dat niet niet erg want die dieren zijn sowieso niet voor de eeuwigheid gemaakt. Maar als je een wat duurzamer hondentype aanschaft is het toch jammer dat hij de helft van dat lange leven zonder tanden moet slijten.
Aan de andere kant heb je de zachte ballen. Ik kocht er vandaag een die er na vijf minuten contact met Rufus uitzag als op de foto. Her en der lagen witte schilfers.
Ik heb mijn hoop nu gevestigd op foamballen die me op een hondenforum werden aangeraden.
Als dat misgaat ga ik over op de bal der ballen, de Orbee Tuff, die ook nog goed voor de wereld is. Daar hangt wel een prijskaartje aan. Dat zegt: minimaal negen euro.
Ik ken een man die twee ballen per week kwijt raakt. Tennisballen zijn dat. Als Rufus net zo lummelig gaat apporteren als deze Rocky, krijgt hij die ook voor zijn kiezen.

PS De foamballen waaien weg met dit weer.

Hondenmiskoop 2: Muckboots

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sat, 3 Dec 2011 14:08:00 +0200

Hondenbezitters kunnen niet buiten hondenoutfit. Sommigen trekken die nooit meer uit, maar dat terzijde.
Reguliere schoenen en laarzen sterven namelijk een gewisse dood bij drie maal daags nat gras. Houten zolen breken. Het leer huilt. Maar een alternatief is niet 1-2-3 gevonden. De markt laat helaas een groot gapend gat vallen wat betreft hondenoutfitwinkels. Die er zijn, verkopen alleen jasjes en broeken voor de hond.
Ik kwam uit bij ruitersport- en jagersaccessoiresshops. Maar Dubarrylaarzen zonder paard of in corduroy bandplooibroek gestoken echtgenoot kunnen echt niet. Gelukkig heb je ook Muckboots. Eventueel kun je daar zelfs mee tuinieren. Zulke laarzen zijn typisch internetartikelen, want als ik al real life winkelend ergens toevallig op Muckboots was gestuit hadden ze vast maar 1 of 2 soorten gehad en nu kon ik precies een wat kortere laars uitzoeken.
Aan de andere kant: ze bleken eenmaal thuisbezorgd gi-gan-tisch. Uggs zijn er stilettohakjes bij. De fabrikant is uitgeschoten met het rubber. Mijn tenen zijn geluidsdicht verpakt in een laag van ettelijke centimeters. Ook bij -17 graden loop ik er met dunne sokjes nog warmpjes bij. Terugsturen? Dapper stapte ik erop voort tot mijn benen na zes weken rood gegeseld waren van de schachten die tegen mijn kuiten flapten.
Het alternatief, de Meindl Gtsaadjes, moest ik ook terugsturen omdat ze bij de hiel slobberden.
Toen moest het toch maar gebeuren. Ik kroop achter mijn mac vandaan en fietste Utrecht in. In de real life winkels van Bever en Kathmandu werd ik zowat de winkel uitgeslagen omdat ik de K2 niet ging beklimmen, maar voor de ruige outdoorverkoopster uit kon halen griste ik nog snel een setje laarzen van Teva mee.
In mijn kleur.
Ze krijgen van mij het predicaat 'Ideale hondenuitlaatlaarzen.' Of zo'n outdoormerk daar blij mee is, is een tweede.

90% beplakt opvouwbaar fietsmandje te koop!

noreply@blogger.com (Suzanne) — Fri, 14 Oct 2011 14:54:00 +0300

Ik moest en zou het zwarte opvouwbare fietsmandje wit krijgen. Plastic kun je niet verven en daar had ik het volgende op gevonden: Tesa tape om slangen en dergelijke lekdicht af te plakken. Ik was de Christo van de fietsmandenbranche. Avond aan avond zat ik te tapen. Ik deed eerst de leuke (makkelijke) stukken en - wat had je dan gedacht - stuitte bijna klaar op de onmogelijkheden. Het was plakken óf vouwen. Een opvouwbaar mandje dat niet vouwt is ook weer zoiets. Ik zocht hulp bij de vakschilder, maar die beaamde wat ik al wist: 'Mevrouw, u bent een hopeloos project begonnen.'
Het plakband dat ik al had geplakt zat muurvast. Dat kan ik dus wel. Ik zon op manieren om het er in urenlange sessies af te krijgen, maar vandaag ben ik zover dat ik het losssss kan laten en een nieuwe zwarte opvouwbare fietsmand koop.
Dit unieke (!) exemplaar is te koop.

Hondenmiskoop 1: Leren riem

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 9 Oct 2011 12:10:00 +0300

De riem was er eerder dan de hond. De redenatie was: een bruine leren riem is een natuurlijk verlengstuk voor een hond waar je bruin hondenleer van kunt maken.
Het woord 'riem' klopt al niet. Lekentaal. Een 'lijn' moet het zijn. (Sint neemt een pint.)
'Wat een zware lijn voor zo'n klein hondje', was het commentaar van doorgewinterde hondeneigenaren op straat. Aangifte dreigde en ik kocht met spoed een lelijke blauwe nylon lijn bij de dierenwinkel op de hoek die nergens keuze in heeft en daar trots op is. Bestelde via internet een gevlochten nylon lijn die wel de goeie kleur had, maar twee keer zo zwaar was als de leren lijn. Vond toen tussen de blingbling toch nog een lichte, elegante, gelukkig net zo bruine, lijn van Wolters.
Met de leren riem gaan we sm-spelletjes doen. Tenzij iemand een beter idee heeft.
(Wat is dat toch met doodskopjes op hondendingen trouwens?)

Help, een hond!

noreply@blogger.com (Suzanne) — Thu, 6 Oct 2011 17:16:00 +0300

Dit zijn mijn laarzen met honderden sporen van puppytandjes. Verder heeft hij twee panty's, een rok, legging, vest en broek aan gort gebeten.
We hebben Rufus nu drie maanden en ik vraag me af wanneer mijn leven weer normaal wordt.
Hij begint om 6 uur te piepen, moet 7 uur voor het eerst uit en vervolgens om de 2 a 3 uur tot 12 uur 's avonds. En nog plast hij in huis. Alleen thuis zijn kan hij nog niet. We hebben hem niet langer dan een kwartier zonder ons in huis gelaten. Hij moet het nog leren. Maar ja. Nu is hij weer ziek. Waarschijnlijk kennelhoest.
Heb ik er spijt van? Soms. Nee, niet echt. Je krijgt er zoveel voor terug, zoals men dan zegt. En dat is niet de enige overeenkomst met een kind krijgen. Gelukkig zijn er ook verschillen. Ooit wilde ik kinderen, maar kreeg ze niet en nu begrijp ik niet meer dat ik ze ooit gewild heb. Heb ik nu een paar slaaparme maanden, in geval van kinderen had ik jaaaaaren energie en vrijheid in hebben moeten leveren. (Maar je krijgt er zoveel voor terug.)
En wat krijg je er dan wel niet voor terug?
1. Inzicht in wat er allemaal op straat zwerft. (Giftige besjes, natte zakdoeken, olifantendiarree)
2. Contact met buren in heel brede zin. 'Hallo, ken ik jou niet, maar normaal heb je toch een hond bij je.'
3. Kennis van wat er aan honden in je buurt leeft: Rocky, Bonje, Borre, Lepel, Polly, Bonny, Diesel, Desi enzovoort.
4. Eindelijk iemand die uit zijn dak gaat als hij jou ziet. (maar dat doet hij ook bij de buurvrouw)
5. Een Ritme. Veel beweging en frisse lucht. Kilo's eraf.
6. Gesprekken met medehondeigenaren over wat goed is en wat niet, fases en eigenaardigheden, verschillen in opvatting. Martin Gaus of Cesar Milan. En veel ander studiemateriaal over het Wezen Hond.
7 t/m 100. Contact met een unieke Hond die je steeds beter leert kennen. Met zijn gedribbel, snuffelneus, dwarsgeklapte oren, de balletjes die hij van andere honden afpakt, hoe hij op je afrent als je hem roept (en lekkere worst bij je hebt) en natuurlijk zijn prachtige hondenogen.
101. Over 7 maanden een geweldige, leuke, gehoorzame volwassen hond die zindelijk is, prima een paar uurtjes alleen kan zijn en nog maar drie keer per dag uitgelaten hoeft te worden.

Loze dingen

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sat, 27 Aug 2011 16:40:00 +0300

Sleutelhangers hebben zelden een functie, zoals het wijze Wikipedia terecht opmerkt. De eerste sleutelhanger in de wereld was een stom touw om die kolossale houten sleutel aan de lemen wand te kunnen hangen en er niet over te struikelen. Dat is een Functie. Maar dat veranderde snel. Eén sleutel de man hadden de mensen toen nog. Op een dag wilde de koning zich onderscheiden en liet goud met diamanten aan de sleutel smeden.
Tot zover een stukje geschiedenis van loze dingen.
Omdat mijn eigen loze sleutelhanger verworden was tot een morsig stukje leer en ik die niet meer goed fatsoen op tafel kon leggen, wat ik overigens nooit doe, zocht ik een nieuwe. Na hele vieze retro reclamesleutelhangers, een gewilde designkat en een eendje dat licht geeft, heb ik mijn groene laars gevonden. Die neem ik mee het graf in, zeg ik altijd als ik iets duurs koop terwijl je ook voor 0 euro klaar kunt zijn.
Voortaan ben ik de Dame met het Groene Laarsje.

Fiets compleet

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 7 Aug 2011 16:13:00 +0300

Honden doen een boel niet vanzelf. Zoals netjes in hun fietsmand blijven zitten. En wat dan?!
Soms denk je dat Nederland kapot bewegwijzerd is, maar bij zoiets merk je dat je in diepste wezen alleen staat in het leven. Natuurlijk had ik een rieten hondenfietsmand met korf kunnen kopen. Maar ik heb al een mand. Niet zomaar een, maar een die ik na een half jaar de fietsstyliste uithangen gevonden heb. Of MOET je soms aan het riet als je een hond hebt. Zegt dat je niet van riet houdt eigenlijk dat je een hondenhater bent?
Gelukkig ben ik niet voor een gat te vangen. Ik heb een losse Basil Pluto hondenkorf gekocht die rond is, maar die als ik hem in mijn Basil Forte mand klem pup Rufus op zijn plek houdt. Hondenkussen was ook een zoektocht. Heb nu een Hemakussen in een te grote waterdichte kussenhoes uit Hoogezand. (Was ik maar handig met naald en draad denk ik soms. Maar ja, dan zat ik de godganse dag bij De gouden schaar mijn vingers te perforeren, net zo goed waardeloos).
Ondertussen was fietsen nog nooit zo leuk. Een fiets is domweg niet compleet zonder hond.

Poepgrijper

noreply@blogger.com (Suzanne) — Thu, 28 Jul 2011 13:25:00 +0300

Als je poep bent, moet je tegenwoordig uitkijken. Wij hebben een poepgrijper. Zodra we poep zien gaan we grijpen. De poepgrijper zit in een linnen tas van Betsy's kookwinkel met een toiletrol en plastic zakjes. Wij hoeven niet meer te kamperen om als idioten in de openbaarheid te treden. De krulspelden laten we gewoon zitten. Ongeacht het weer lopen we bij nacht en ontij in regenjassen met lekker grote zakken om hondensnoepjes en piepende plastic kippen in mee te kunnen nemen.
Onze poepgrijper is aan de grote kant. Olifantenbolussen kunnen we er ook in een armbeweging mee grijpen. Maar het is dus niet zo dat je een dierenwinkel hebt met acht maten poepgrijpers. Stiekem heb ik het idee dat collega hondenbezitters met hun blote handen en een plastic zakje de warme drol uit het gras wippen. Kijk, daar ben ik dan nog niet aan toe.

P.S. 7 augustus: Nu wel.

Van hond tot taart

noreply@blogger.com (Suzanne) — Sun, 24 Jul 2011 15:47:00 +0300

Het huis is sluipenderwijs dierenpaleis geworden. Overal staan en liggen krabpalen, mandjes, kussens, zakken voer en hondenspeeltjes. Het is van dat spul waar geborduurde kussens, een plantenwoud en steenstrips bijpassen. Dan kun je nog zo hard een Kenzi designkattenbak aanschaffen, maar die krabpalen worden daar geen sisaltouwtje mooier van. En dan moet er ook nog een hondenmand komen. Je vraagt je af of huisdieren door andere mensen in de bijkeuken worden weggestopt of dat huisdierenbezitters alles vanaf de intrede van hun Fikkie of Vlekje laten hangen en lopen en alleen nog maar joggingpakken dragen en temidden van kattenkorrels en parkietenzaagsel hun frietjes oppeuzelen.
Gelukkig bestaat er ook zoiets als de Sweet cake van Beerd van Stokkum. Rufus ligt er nu nog bij als een kers op de taart, maar als hij in dit tempo dooreet schopt hij het vast tot glanzende toplaag.