De ontdekking van Amerika

Verhuisd!

2009-06-12T10:57:00.003+02:00

We gaan verhuizen. Na een aantal jaren gebruik te hebben gemaakt van blogger heb ik de stap gemaakt naar WordPress. Onze blog was wat lastig aan te passen aan nieuwe wensen, lastiger in te passen op een eigen domein en ik hou er van nieuwe dingen uit te proberen. Dus vanaf heden kun je ons volgen op:

http://www.deontdekkingvan.nl

Zoals de blog/site nu is, zal nog veranderen. Ik ben op dit moment aan het experimenteren met layout, kleuren, opbouw, extra's, etc. Dus wees niet verrast als je een volgende keer iets totaal anders ziet. Zolang je De Ontdekking van.......... ziet staan, ben je op het goede adres.

14 april 2009 - Jubiløm

2009-04-14T12:13:00.004+02:00

Vandaag is de dag van ons 22-jarig jubileum. Meer dan de helft van mijn leven deel ik al met Ellu. En daar ben ik enorm gelukkig mee.

Onze verkering begon met een fietsritje, met Ellu achterop, naar de hoek van de Maliebaan met de Nachtegaalstraat. Voor de winkel Potten & Pannen (heel toepasselijk) namen wij heftig zoenend afscheid van elkaar. Konden wij voor die bewuste 14 april nog zonder elkaar; vanaf dat moment echt niet meer. We zouden elkaar maar liefst een paar uren niet zien.

Nu 22 jaar later genieten we nog steeds van elkaars gezelschap. We zoeken het zelfs regelmatig bewust op. Zoals tijdens onze reizen, waarbij we dag in, dag uit op onze Mien Masjien vertoeven, met Ellu achterop. Mien Masjien is met pensioen, maar wij nog zeker niet. Vandaag hebben we onze nieuwe tandem gekocht. Haar naam is Lien Masjien!

Gehaald!

2009-03-27T11:16:00.010+01:00

Juni 2007 ben ik begonnen met de studie psychologie aan de Open Universiteit. Een voordeel van studeren aan de OU is dat je allerlei andere zaken ernaast kan doen; je kunt immers je eigen studietempo bepalen. Dat is een groot voordeel maar tegelijkertijd ook zeker een nadeel.

Vol goede zin had ik mijn studieboeken voor klinische psychologie (2 modules in totaal) meegenomen naar Buenos Aires. Daar heb ik dan ook lekker gestudeerd. Vaak zat ik dan aan een tafeltje in de zon met een grote kop koffie. Eerst was dat in San Telmo bij mijn vaste tentje. Later in Palermo, waar ik afwisselend bij het ene of het andere café zat.

Het slechte nieuws van Jits had duidelijk zijn invloed op mijn zin om te studeren. De laatste weken in Buenos Aires heb ik dan ook niet heel veel gedaan. Terug in Nederland studeerde ik wel af en toe maar het ziekteproces van Jits stond (vooral in mijn gedachten) op de voorgrond. Toen haar overlijden min of meer samenviel met de start van mijn nieuwe baan in augustus was het met de studie snel over.

Mijn nieuwe parttime baan bleek al snel niet parttime te zijn. Structureel werkte ik over, waardoor er en niet alleen weinig tijd maar ook weinig puf over bleef om op mijn vrije dag met mijn neus in de studieboeken te zitten. En daar baalde ik van. Vooral omdat dát niet de bedoeling was geweest. Ik had juist voor deze baan gekozen omdat ie parttime was.

Vanaf januari gooide ik het roer om. Voor mezelf had ik besloten om mijn aandacht weer te richten op studeren. Concreet gaf ik daar vorm aan door zoveel mogelijk van mijn vrije tijd te spenderen aan de voorbereiding van mijn tentamen voor klinische psychologie (gepland rond eind maart) en door me zo veel mogelijk te houden aan mijn werkuren. Zo af en toe wat meer uren werken was OK maar structureel overwerken ten koste van mijn studie; dat wilde ik niet meer.

Terwijl ik weer volop bezig was met mijn studie besloot ik ook om sowieso te stoppen met mijn baan. Al een tijdje merkte ik dat ik me redelijk gefrustreerd voelde over allerhande zaken en dat ik geen tijd meer had voor mijn studie was daar één van. Dit besluit betekende niet meer tijd voor de voorbereiding van dit tentamen, maar voor degenen die nog komen gaan wel. Want nog één week werken en dan ben ik weer zo vrij als een vogel. Maar goed, terug naar de studie.

Na een lange periode van hard studeren, was het gisteren dan eindelijk zo ver. In 45 minuten maakte ik het tentamen met een 9 als resultaat. Ik was er vantevoren zeker van dat ik het tentamen zou gaan halen, maar die 9 had ik niet verwacht. Ik ben er erg blij mee. Vooral omdat ik vandaag eindelijk dat dikke vette studieboek gesloten kan houden. Straks gaat ie lekker de kast in. Ik heb 't immers gehaald!

Opvallend tentje

2009-03-23T17:45:00.007+01:00

Ellu is een trouwe lezeres van de zaterdag Volkskrant. Ze spelt deze krant van voor naar achter. Eén van haar favoriete katernen is het katern Reizen. En in dat katern staan altijd lezersfoto's met een bepaald (reis)thema.

Dit keer werd er gevraagd om foto's van de mooiste kampeerfoto's op bijzondere plekken.Ellu had er meteen twee die voor haar voldeden (bijzondere plek = aparte plek). De foto dat we in onze binnentent sliepen in de kamer van een pater (vanwege vermeende aanwezigheid van muizen en ander ongedierte) heeft het niet gehaald, maar ons tentje in het bushokje in El Sosneado wel.

El Sosneado is een gehucht met een posada (hotel zeg maar) en een tankstation. Veel is er niet te doen maar helaas was net die dag de posada helemaal vol en konden wij niet anders dan in het bushokje kamperen (of nog 60 kilometer doorfietsen). Het bushokje werd het dus. Met als groot voordeel dat we helemaal uit de wind stonden!

Indiase mengelmoes

2008-12-31T13:51:00.004+01:00

Deze vakantie bij Marijanne gaan we een paar dagen naar Auroville. Auroville is een gemeenschap bij/in Pondicherry, die in 1968 is ontstaan. Het basisidee van Auroville is een plek te zijn waar iedereen gelijk is. De levensstijl van de Aurovilleans is gebaseerd op de ideeën van the Mother. Meer over Auroville is te vinden op http://en.wikipedia.org/wiki/Auroville

In Auroville verblijven we in het Center Guesthouse. Het is een heerlijke plek, die vrij centraal in Auroville ligt met heerlijke kamers en een prachtig Banyan Tree. De rust in Auroville is haast vreemd want zodra je maar 1 voet zet in 1 van de dorpen die aan de rand van Auroville liggen, sta je weer volop in de drukte van het Indiase leven. Het contrast is groot en heerlijk.

Auroville heeft de sfeer en spiritualiteit van India zonder de chaos en de drukte. Een mooie plek om te zijn.

Wat vooral indruk maakte, is de Matrimandir, een gouden bal die van binnen volledig wit is en waarin we voor 15 minuten, omringd door vele mensen, in volledige stilte hebben gemediteerd. Van mij had het langer mogen duren, maar helaas: dat was niet mogelijk.

Liam Hugo Antonius Hofmann

2008-12-12T11:21:00.005+01:00

Op 9 december 2008 zijn Ellu en ik de trotse omatantes geworden van Liam Hofmann, zoon van Maaike van Eck & Kevin Hofmann.

Een bijzonder moment om dat Liam het eerste kleinkind zou zijn geweest van Lineke, mijn lieve zus die in 1995 aan baarmoederhalskanker is overleden.

In de auto terug naar Utrecht, na onze eerste kennismaking met Liam, vermengden de tranen zich met de warme gedachten aan hoe Lien zich zo trots als een pauw achter de naaimachine gestort zou hebben om ook Liam, net als haar 3 zoons, te voorzien van een kekke garderobe. Hoe ze hem de liefde en warmte mee zou hebben gegeven en hoe ze allerlei zaken met hem bespreekbaar zou hebben gemaakt. Nu als oma en niet als moeder. Als oma van Liam.

En hoewel ze niet meer leeft en dus ook geen oma is geworden, leeft ze nu nóg meer voort: in de naam van haar kleinkind (Hugolina) en in de overgeërfde trekken van Kevin, die zo ontzettend veel op zijn moeder lijkt.

Geen lust

2008-11-12T14:14:00.004+01:00

De lust om te schrijven, om mijn blog bij te houden, ontbreekt me. Niet dat er niets te schrijven, valt. Integendeel, er gebeurt eigenlijk van alles. Van stoere cowboy boots kopen in New York tot hard werken aan de subsidieaanvraag voor de STN.

Mijn baan is erg uitdagend, leuk, veelzijdig, soms niet leuk en vraagt zowel in positieve als in negatieve zin veel van me. Vele extra uren heb ik er al ingestoken en velen zullen er nog volgen. Het houdt me bezig en van de straat. Alles wat ik heb geleerd bij het BPV&W over organisatieontwikkeling, commitment krijgen, projectvoorstellen schrijven, kan ik in de praktijk brengen. Helaas sport ik minder en heb ik nog geen letter kunnen lezen in mijn klinische psychologieboek. Er zijn altijd twee kanten!

En dan is er nog Jits. In mijn gedachten althans. In alle heftigheid wordt ik overvallen door gedachten aan Jits. Dan verzuip ik bijna in mijn verdriet of voel ik me onmachtig van boosheid. Een andere keer lijkt het alsof er niets gebeurd is. Ik heb Jits immers wel vaker een langere tijd niet gezien en zo hou ik mezelf dan voor de gek.

Of ik nou het ene voel of het andere denk; in de basis is er altijd dat ene: Jitsepits, ik mis je zo!

De dagen gaan voorbij

2008-09-18T21:51:00.003+02:00

Morgen is het weer vrijdag en dan is het 6 weken geleden dat Jits overleden is. ZES WEKEN GELEDEN. Onvoorstelbaar!

De dagen gaan onmerkbaar voorbij. Ik leef, maar weet alleen op dit moment niet hoe te leven. Is dat de ironie van het sterven van iemand waar je van houdt?

Ik = ook moeheid. Het zou een formule kunnen zijn. Die trouwens niet compleet is en ook geen recht aan de waarheid doet. Mijn waarheid wel te verstaan. De moeheid is namelijk het resultaat van de energie die opgaat aan mijn boosheid op het stervensproces van Jits. Op de boosheid op Jits. Het schijnt er bij te horen, aldus Kübler-Ross. En als dat is wat het is dan zit ik maar mooi al in fase 2 van het rouwverwerkingsproces. Ben ik daar effe blij mee, maar niet heus!

De draad weer oppikken

2008-09-03T08:57:00.006+02:00

Het is al weer meer dan 3 weken geleden dat Jits is overleden. De realiteit dringt nog niet goed door. Ik kan nog niet goed beseffen dat Jits er niet meer is. Ellu en ik proberen de draad weer op te pikken. Maar ja, hoe doe je dat eigenlijk, de draad weer oppikken nadat je beste vriendin is overleden?

Een antwoord is er niet. Mijn rouwproces om Jits is mijn rouwproces net zoals die van Ellu die van Ellu is. Wat ik probeer, is om te voelen wat ik voel en om te denken wat ik denk. En om dat niet tegen te houden maar het te accepteren zoals het is.

Dat betekent momenten van verdriet. Vooral wanneer ik van mijn werk terug fiets naar huis: met de muziek in mijn oren komen de tranen, en gaan ze weer. Ze mogen er van me zijn. Net zoals de boosheid. Dat ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen en dat ik Jits in de laatste periode van haar leven zo weinig heb gezien. Door te praten met Ellu of met andere vriendinnen van Jits probeer ik verklaringen te vinden, probeer ik het te begrijpen zodat ik het kan inkaderen. In de hoop dat het helpt bij mijn verwerkingsproces.

Mijn toespraak voor Jits

2008-08-14T18:20:00.003+02:00

Het is zover. Jits heeft het leven verlaten. Nooit meer zit Jits bij mij op de bank, met de glazen rode wijn op de bijzettafel tussen ons in en ik op de grote rode stoel ernaast.

Hoewel ik wist dat dit moment zou komen, kwam het toch nog snel en onverwacht. En wat nu overblijft zijn alle herinneringen die ik aan haar heb, alle momenten die ik met haar heb gedeeld. En gelukkig voor mij zijn dat er veel.

Zo herinner ik me ons zittend in Jits d’r kamer op de Cornelis Houtmanstraat. Bomend van 7 uur ’s avonds tot 5 uur in de ochtend over onze grote levensvragen, over wie we zijn, waar we met ons leven naar toe willen en hoe we dat denken te bereiken. En dat we dan dezelfde ochtend of de volgende dag (tis maar net hoe je ’t beziet) het lege krat zagen en de conclusie trokken dat het allemaal best wel mee viel namelijk maar 1,2 flesje bier per persoon per uur. Wat dat betreft, hebben we ons studentschap wel eer aan gedaan.

Wat ik me ook herinner, zijn onze gekkigheden in de kroeg. Regelmatig deden we ons anders voor dan we in werkelijkheid waren. Zo ook de ene keer in Boslust dat we de hele avond met 2 heren zaten te praten over het onderzoek dat wij in de kroeg aan het verrichten waren, zijnde twee sociologiestudenten. Wat een lol hebben we gehad. Vooral omdat we ook altijd geloofd werden.

Bijzonder zijn voor mij de keren dat Jits Ellu en mij tijdens onze reizen op kwam zoeken. In de familie van mijn zus Marijanne, in India werd ze meteen liefdevol opgenomen. De weken bij mijn zus sliepen we met z’n 3-en in een tweepersoonsbed op de grond en tijdens het rondtrekken deelden we dezelfde kamer. Vaak in een goedkoop vies hotelletje met het muggennet om ons heen zodat we de kakkerlakken in ieder geval buiten konden houden. Het ging vlekkeloos. Jits werd naadloos onderdeel en deelgenoot van onze reis.

Mooi ook was het dit jaar nog toen Ellu eigenlijk alleen van mij afscheid wilde nemen op Schiphol, toen ik voor langere tijd naar Buenos Aires vertrok, maar ze op het laatste moment besloot dat Jits niet kon en niet mocht ontbreken. En dat ze dus als verrassing voor mij mee ging naar Schiphol. Na de gang door de douane draaide ik me om en zag daar Jits & Ellu huilend en elkaar omarmend weglopen. Daar gingen ze de twee belangrijkste personen uit mijn leven. Ik kan je zeggen; ik hield het toen niet droog.

Van de laatste fase van Jits haar leven hou ik vast aan twee momenten. De eerste is ons weerzien op Schiphol zo’n 2 ½ maand geleden, waarbij we snikkend in elkaars armen vielen en lang, heel lang, elkaar stevig hebben vast gehouden.Het laatste moment is de herinnering die ik voor altijd wil koesteren. Dat was bij haar thuis, op de verjaardag van Ellu aan de voor ons zo betekenisvolle Eerseltafel, toen ik Jits voor het laatst een wijntje heb zien drinken, samen met haar vrienden.

Zoals Mercedes Sosa zo voor ons zal gaan zingen. Niets blijft hetzelfde; alles verandert maar lieve Jits, jij staat voor altijd in mijn geheugen en mijn hart gegrift. Dag Jits, dag lieve Jitsepits.

Jits is overleden

2008-08-11T19:49:00.003+02:00

Op 08-08-08 is onze hartsvriendin Jitske Voogd veel te vroeg gestorven. Met pijn in ons hart laten we ons luisterend oor en creatieve rommelkont gaan.

Aafke & Piet
Karin & Wilko
Sandra & Ellen

Nieuwe baan

2008-07-21T12:41:00.002+02:00

Jippie, ik heb een nieuwe baan. Vanaf 28 juli a.s. ga ik werken bij Stichting Transplantatie Nu! Van het plakken tot de postzegel tot het bijhouden van de website. Tot het ontwikkelen van beleid tot het lobbyen m.b.t. orgaandonatie. Erg leuk. Ik heb er enorme zin in. in Bussum als programmacoördinator. Het is een functie die helemaal bij me past, bij een organisatie die bij me past. STN is een stichting met een maatschappelijk doel en mijn werkzaamheden zijn zeer uiteenlopend.

Leeg gelopen

2008-06-30T16:24:00.004+02:00

Het weekend heeft voor Ellu en mij in het teken gestaan van veel lopen. We hebben zaterdag een wandeling gedaan rond Lage Vuursche met de naam "Kwispelkontjes". De naam van de wandeling verwijst naar het feit dat je er loslopende honden kunt tegen komen met, inderdaad, kwispelkontjes.

Ondanks het weer was het een heerlijke wandeling. Met onze regenjassen aan baanden we ons een weg door de bossen. Dan weer praatten we volop; dan weer genoten we van de stilte. Ondertussen rende ons hondje steeds om ons heen. Aan het einde van de dag waren we moe maar voldaan. Dus besloten we de volgende dag nog een lange wandeling te maken.

Dit keer namen we Listo mee naar het Panbos. Een voor ons en hem deels bekend bos omdat we er vaker heen gaan en ook omdat Listo daar wordt uitgelaten. We besloten er de route van 12 kilometer te doen. Ook deze wandeling was heerlijk en ook tijdens deze wandeling was de bedoeling, net als de dag ervoor, om onze hoofden leeg te maken tijdens het lopen en om met een goed gevoel thuis te komen. Een geslaagde missie. Het lijkt bijna eeuwen geleden maar afgelopen weekend hebben we een heerlijk ontspannen weekend gehad!

Vrouw met hond

2008-06-14T09:39:00.004+02:00

Ellu en ik zijn allebei behoorlijk moe. Ellu heeft het druk, ze werkt hard en doet veel. En Jits d'r situatie treft ook Ellu in haar ziel. Ik zou het ook druk kunnen hebben maar al met al doe ik niet zo heel veel. Pas gisteren heb ik voor het eerst weer 2 uur gestudeerd. Er komt vrijwel niets uit mijn handen en ik heb enorm veel moeite om de draad hier op te pakken. Het voelt allemaal zo nutteloos.....

Het verdriet, de onmacht, de boosheid over Jits verlammen me in grote mate. Maar elke dag weer probeer ik om er toch een goede dag van te maken. Of het uiteindelijk een goede dag wordt, zit hem dan in kleine dingetjes: of ik lekker gesport heb of niet, of dat ik mezelf schor schreeuw bij een wedstrijd van het Nederlands elftal. Of heel simpel maar heel puur, dit beeld van mijn liefje met hond:

Vieren

2008-06-01T09:24:00.003+02:00

Gisteravond waren we op het feest van Jits, mijn beste vriendin. Een feest met alle mensen om haar heen die een belangrijke rol in haar leven spelen of hebben gespeeld. Een feest dat eigenlijk geen feest kon zijn, want wat valt er nou eigenlijk te vieren wanneer je weet dat haar leven eindigt?

Dus ging ik er heen met gemengde gevoelens. Met verdriet over de hartverscheurende realiteit van de reden van dit feest maar ook met een bepaalde blijheid omdat ik wist dat ik in goed gezelschap zou zijn. Namelijk van mensen die door deel te zijn (geweest) van haar leven ook deel zijn (geweest) in die van mij.

En dus was er verdriet. Daar kon niemand om heen. Maar vooral ook was er warmte, liefde, én muziek. En blijdschap over het feit dat we met z'n allen een onvergetelijke avond hebben gehad en dat met Jits in al haar glorie hebben gevierd.

Lange reis; goed aangekomen

2008-05-26T09:15:00.002+02:00

Inmiddels ben ik bijna al weer een week thuis. Ik heb de tijd nodig gehad om bij te komen van de lange reis en van de emoties van het weerzien met mijn liefsten. De reis was lang omdat ik waarschijnlijk vanwege de spanning van het thuiskomen, hoofdpijn had, misselijk was en steeds mijn spieren in mijn benen voelde verkrampen. Uiteindelijk ben ik achterin op een harde stoel van een steward(ess) gaan zitten zodat ik in ieder geval ruimte had om mijn benen te strekken maar vooral ook om wat koelere en frissere lucht in te ademen.

Op Schiphol vielen Jits en ik elkaar huilend in de armen. Het is zó enorm fijn om elkaar weer te zien. Vooral nu het voor Jits vooral zo'n zware tijd is. Ook mijn lieffie had ik al weer een maand niet gezien dus haar armen om me heen deden me ook enorm goed.

Nadat we met Jits en Richard nog een glaasje wijn hebben gedronken, zijn we richting huis gereden. Daar lag mijn hondje op zijn matje te wachten op zijn baasje. Op baasje Ellu wel te verstaan want in eerste instantie zat hij mij toch wel een beetje vreemd aan te kijken. Gelukkig zijn we nu al weer helemaal aan elkaar gewend.

In een frisse schoongemaakte en opgeruimde werkkamer begint nu weer de zoektocht naar een baan, de discipline van het studeren, het tussendoor sporten en hondje uitlaten. Wat dat betreft, is er niet veel veranderd. Fijn!

Klaar voor de reis

2008-05-20T02:04:00.003+02:00

Vandaag is mijn laatste dag in Buenos Aires. Een dag die snel voorbij is gegaan. Vanaf vanochtend vroeg tot nu, 9 uur 's avonds, ben ik best druk bezig geweest.

Vanochtend ben ik eerst naar José en Sylvia gegaan om daar ter afscheid samen met hun te ontbijten. Met een berg facturas (zoete croissants, broodjes met crème, churros etc.) want zowel José als ik hadden ze gekocht, hebben we nog een tijd zitten praten. Voornamelijk in het Spaans. En dat maakte het een afscheid in stijl. Ook van Buenos Aires.

Verder vandaag heeft alles vooral in het teken gestaan van de komende reis. Voor het sporten heb ik geprobeerd online in te checken, zonder resultaat. Dus toen geprobeerd het call center van British Airways te bellen, ook zonder resultaat. Na het sporten heb ik ook nog wat vruchteloze pogingen gewaagd terwijl ik ondertussen heen en weer liep tussen mijn appartement en het washok om mijn laatste vieze was te doen.

Opeens was het toen 4 uur. Het startschot voor te gaan pakken. Het pakken zelf was ook nog een hele klus. Normaal doet Ellu dat maar nu stond ik er alleen voor. Met goed resultaat want morgen sleep ik maar één koffer extra mee. Een koffer met wieltjes, precies de goede maat om als handbagage mee te kunnen. Moet ook wel want alle waardevolle spullen zitten er in.

Tussendoor belde Ellu nog even en voordat ik het wist, was het al 7 uur. Nog snel heb ik mijn haar geverfd en heb ik gedoucht om daarna van restanten een maaltje te koken. Daarna ben ik aan de afwas gegaan en die is nu net klaar. Een volle dag dus en zo ga ik naar bed. De wekker gaat vroeg morgenochtend. Ik ben er klaar voor. Klaar voor de reis en meer dan klaar om terug te keren naar Nederland.

Triest in Tigre

2008-05-17T00:59:00.002+02:00

Er is slecht nieuws van het thuisfront. En omdat het niet over mezelf gaat, wil ik het er bijhouden dat het nieuws zo slecht is dat ik het liefst al lang in Nederland was geweest. Maar omdat het niet om directe familie gaat, kan ik geen gebruik maken van een hulpdienst maar moet ik wachten tot de eerst beschikbare vlucht. En dat is de vlucht van de 20ste.

Ik ben blij dat ik in de buurt van Buenos Aires nog een aantal dingen niet heb gezien zoals de delta van Tigre en San Isidro. Het zijn deze uitstapjes die ik gebruik om deze laatste dagen mijn gedachten te verzetten. Het relaxte Tigre met eindeloos veel water, met eindeloos veel groen, geeft me dat ook. Natuurlijk lukt het me niet om helemaal geen gedachten te hebben maar eindeloos staren naar water maakt mijn hoofd wel leeg.

Alle andere dingen die ik doe, doe ik op de automatische piloot. Voor de vorm drink ik een wijntje op het balkon bij het hostel. Normaal gesproken zou dit een ultiem genietmoment zijn maar nu is het een vorm van tijdverdrijf totdat het donker wordt en ik mijn kamer in kan gaan. Wanneer ik uiteindelijk "niets" meer te doen heb, word ik toch door mijn emoties overmand. Ik laat ik ze toe want het is ook de realiteit. Het trekt alle energie uit mijn lijf maar dat geeft niet want mijn bed is dichtbij. En moe val ik in slaap. Op naar de volgende dag.....

Uitstapje naar Rosario

2008-05-13T14:02:00.002+02:00

Ik kan niet anders zeggen dan dat het zeer de moeite waard was. En toevallig heb ik de juiste dingen gedaan op precies de juiste dagen. Rosario ligt prachtig aan de rivier Parana. Op zondag is het er druk met mensen (maar niet zo druk als Zandvoort op een zonnige dag) en dat geeft een heerlijk ontspannen en gezellige sfeer. Ook zonder de drukte van de zondag is het ontspannen lopen door de parken die langs de rivier liggen maar het zijn de mensen, bezoekers en verkopers, die de gezellige uitstraling geven.

Rosario heeft ook veel te bieden op het gebied van architectuur. Vele mooie oude gebouwen in verschillende architectonische stijlen sieren de straten. Op zondag waren de straten vooral leeg. Op zich prima wanneer je alleen voor de architectuur komt. Maar toen ik op maandag door de straten liep, met gevulde cafés en geroezemoes van mensen om heen, genoot ik toch meer van de schoonheid van de gebouwen dan de zondag ervoor in stilte.

Ik heb me prima vermaakt en zo in mijn eentje was de tijd dat ik er was voldoende. De volle potentie van de stad komt volgens mij pas echt tot zijn recht wanneer je er met je geliefde, zittend op een terras met een fles wijn geniet van de zonsondergang over de Parana. Niet één avond maar een paar avonden achter elkaar. Rosario is een grote stad maar wel een hele relaxte! Voor een indruk zie de foto's op Flickr of hierboven in de fotostrip.

Als een roos in Rosario

2008-05-12T14:36:00.003+02:00

Het is toch eigenlijk ongelooflijk dat ik er voor naar Rosario moet. Voor het eerst sinds ik hier ben, heb ik heel goed geslapen. Vergeleken bij Buenos Aires was dit hostel qua herrie een paradijs. Nu merk ik pas hoe erg het was, de eerste maand in San Telmo en nu is, in mijn appartement in Chacarita.

In San Telmo was het vooral het geluidsoverlast van dan weer de buren boven me dan weer het hostel beneden het appartementengebouw. Ook werd ik af en toe wakker van optrekkende bussen en hard scheurende motoren. Echter, vergeleken bij mijn appartement nu, viel San Telmo ook nog wel mee. Hier lijkt het alsof ik langs een snelweg lig. Avenida Córdoba is een drukke verkeersader. Elke dag en nog meer zo in het weekend. Dan word ik vaak wakker van piepende remmen, van de sirenes van politie, ambulance en brandweer en van vele, vele zware vrachtwagens.

Hier hoorde ik tot 11 uur luide muziek uit de woonkamer van het hostel. Hier hoorde ik af en toe het aanslaan van de ijskast en er was een continue zoem van één of andere elektrische installatie. Dat was het. Meer niet. Toen ik vanochtend wakker werd om 8 uur wist ik niet wat me was overkomen. Ik heb geslapen als een roos. Heerlijk gewoon!

Uitbarsten of niet?

2008-05-10T12:50:00.005+02:00

In Nederland wisten jullie het eerder dan ik hier. Dat ook Buenos Aires stad last heeft van de vulkaan Chaitèn in Chili. Nu viel het gisteren nog wel mee, althans voorzover mijn informatie strekte. In de krant las ik dat de aswolken op een hoogte van 10.000 meter hingen. Maar in een zuidelijkere barrio van Buenos Aires, Quilmes, hingen de wolken wel al lager.

Op tv zag ik het bericht dat United Airlines en Delta Airlines hun vluchten op Buenos Aires hadden gecanceled. Nou zegt dit ook weer niet heel veel over ernstigheid. In mijn ogen past het geheel bij de aard van Amerikanen: sneller voorzichtiger.

Natuurlijk heb ik de berichten over de vulkaan gehoord en zie ik dat het een behoorlijk impact heeft en nog meer zal hebben wanneer hij volledig gaat uitbarsten. Een kwestie van tijd heb ik begrepen. Maar het nieuws dat er vluchten gecanceled zijn; dat trok pas echt mijn aandacht. Want stel je voor......?

Maar de opnieuw gestartte Paro del Campo is ook vandaag weer het hoofdnieuws. Dat zegt mij dat de aswolken nog niet heel veel effect hebben op Buenos Aires. Even heel egoïstisch hoop ik dat dat zo blijft, want als het echt een probleem wordt, dan kunnen vliegtuigen niet vliegen vanwege het gevaar op beschadiging aan de motoren. Maar ach, het is toekomst. Er valt nog weinig over te zeggen. We wachten af. Wat dit, en veel belangrijkere dingen betreft. Let's hope for the best!

21 mei weer terug

2008-05-06T00:43:00.003+02:00

Officieel moet ik nog horen van British Airways dat ik op de vlucht zit. Maar als het goed is, is dat me gelukt en ben ik 21 mei weer terug in het land.

Deze week rond ik mijn werk af. Daarna heb ik nog tijd om een aantal plaatsen in de buurt van Buenos Aires te bezoeken. De laatste periode ga ik dus vooral de toerist uithangen.

Ik heb om meerdere redenen erge zin om naar huis te gaan. De aanleiding ervoor was echter niet mijn hondje of ook niet Ellu, hoezeer ik ze het liefst elke dag bij me zou willen hebben. De aanleiding was meer het gesukkel met het werk.

Nadat ik afgelopen vrijdag voor niets vroeg was opgestaan om downtown les te geven en ik een dik half uur op mijn student had zitten wachten, ben ik naar een café in de buurt gegaan voor een kopje koffie om daar mijn opties te overwegen. Ik had er genoeg tijd voor want ook andere lessen waren afgezegd, dus had ik maar liefst 3 uur vrij te besteden.

Voor mij is duidelijk dat de enige manier om hier nog maanden te zijn, zou zijn wanneer ik een paar dagen per week zou kunnen werken. En dan heb ik het over echt werken en niet over geld verdienen omdat studenten te laat hebben afgezegd.

Al eerder heb ik gekeken of ik iets zou kunnen doen om verandering aan te brengen in mijn werksituatie. Maar zonder resultaat. Ik had er nog wel 2 uurtjes lesgeven bij mij in de buurt bijgesnoept maar verder was ik niet gekomen. Ondertussen besefte ik ook goed dat ik hier nog te kort zou zijn om een echte baan met contract te vinden. Ik snap goed dat werkgevers graag commitment willen voor een langere periode.

En het is natuurlijk niet voor niets dat de Engelse-lesgeef-markt zo interessant is voor buitenlanders die hier maar een tijdje willen wonen en daarnaast ook nog wat willen reizen. Als Engels docent (zeker met een TEFL-diploma) kan je eigenlijk heel snel en overal aan de slag. Er zijn geen contracten en voor wie wil, heb je voordat je het weet een vol rooster met vele uren (2 uur bij de ene organisatie, 2 uur bij een andere, weer anderhalf uur bij nog een andere organisatie, 10 uur bij ........., met vele verschillende lesmethoden, met vele verschillende vormen van administratie en met vele verschillende locaties verspreid over de hele stad).

Maar een rooster vol met uren dat wilde ik niet. Daarom was ik in eerste instantie ook helemaal tevreden met mijn 10 uur bij ETS verspreid over de woensdag en vrijdag. En als het nou zo was geweest dat maar af en toe een les zou worden afgezegd dan was het ook anders geweest. Werk heeft voor mij, hier in Buenos Aires, als enige functie de functie van structuurgever. Iets nuttigs om te doen, om bezig te zijn en om op te gaan in het "normale" werkleven. En die functie heeft het niet gehad. Jammer, want het lesgeven zelf vond ik erg leuk om te doen.

Daarnaast heb ik het idee dat ik mijn doelstellingen hier heb bereikt. En dat er dus voor mij geen reden is om te leven met een werksituatie waar ik niet tevreden over ben en waar ik op korte termijn ook weinig invloed op kan uitoefenen.

En zo onstond mijn besluit. Ik heb het hier goed, ik vind het hier leuk en Buenos Aires is een geweldige stad. Ik kom naar huis, niet omdat ik heimwee heb of omdat ik me down voel of omdat ik Ellu teveel mis maar omdat ik mijn opties heb overwogen en zie dat ik er niet meer kan uithalen dan wat ik er tot nu toe heb uitgehaald. En ik héb er voor mezelf veel uitgehaald. Al was het alleen maar dat ik echt helemaal niet van koken hou en ook zeker niet kan koken!

No abandone sus mascotas

2008-05-04T20:23:00.003+02:00

Ik schrok me te pletter bij het zien van dit bord. Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd want ik ben - inderdaad - niet verantwoordelijk geweest. Integendeel, ik ben een onverantwoordelijk mens want ik heb mijn hondje verlaten! Zelfs voor een lange tijd. Dát terwijl ie nog aan het groeien is. Ik zou me moeten schamen. En mijn wreedheid ook. Verschrikkelijk. Wat een slechte baas ben ik toch!

Met een zwaar geweten liep ik, de ontaarde baas, naar huis. Beelden van een jankend hondje schoten aan mijn ogen voorbij. Hoe heb ik dit kunnen doen en hoe kan ik het in hemelsnaam weer goed maken.

Na veel wikken en wegen kom ik er op uit dat er maar één ding opzit waardoor ik mijn ziel kan redden: ik kom naar huis. Morgen ga ik mijn vlucht verzetten en als het lukt ben ik rond 24 mei weer thuis. Dán wijk ik nooit meer van zijn zijde (oké, voor een paar dagen mag....).

Belgrano

2008-05-03T21:42:00.002+02:00

Vandaag was een mooie dag voor een wandeling door de wijk Belgrano. Vanaf mijn huis liep ik eerst door de wijk Colegiales heen. Deze wijk zou ik willen beschrijven als een zeer residentiële wijk. Eigenlijk een beetje zoals Chacarita. Erg knusserig allemaal.

Eénmaal het spoor overgestoken, veranderde de sfeer. Sowieso kwam ik van de drukke straat LaCroze op de nog drukkere avenida Cabildo terecht. Wat me vooral opviel, was de verandering in de bouw. In plaats van laagbouw was hier bijna alleen maar hoogbouw te zien. Af en toe kwam ik een oud gebouw tegen dat tussen de hoogbouw ingepropt stond. Een enorm contrast.

Het is leuk om te zien hoe wijken hier hun eigen karakter hebben. Zo is San Telmo een oude sfeervolle bohemiaanse wijk. El centro heeft een heel sterk zakenkarakter door alle kantoren die er gelokaliseerd zijn. Palermo viejo is ook sfeervol maar minder knus dan San Telmo. Palermo zou je eerder trendy kunnen noemen. Once is als een bijennest. Het is er vol met mensen, met verkeer en met allemaal winkels die hun produkten aan handelaren verkopen. Chacarita vind ik net een klein dorp en Belgrano is de wijk van de hoogbouw maar dan wel voor degenen met geld want er staan vette auto's in de straten en elk gebouw lijkt een lobby en 24-uur security te hebben.

San Telmo blijft mijn lievelingswijk maar ook door Belgrano lopen is een leuke manier van de dag doorbrengen! Foto's van Belgrano staan hierboven en op Flickr.

Koninginnedag in Buenos Aires

2008-05-01T15:48:00.004+02:00

Overal ter wereld vieren Nederlanders Koninginnedag. Van Marijanne, mijn zus in India, weet ik dat daar ook altijd iets wordt georganiseerd. Het is een moment voor Nederlandse expats om elkaar te ontmoeten onder het genot van een Hollands hapje (kaas) en Hollands bier.

Ook hier in Buenos Aires werd een feestje georganiseerd door de Hollandvereniging in Argentinië. In een club in Palermo Viejo werd ik verwelkomd door mannen en vrouwen in oranje kleren. Helaas werden er hier geen Hollandse hapjes uitgedeeld maar de Heineken taps maakten overuren en de heerlijke Argentijnse wijnen vloeiden rijkelijk.

Ik waande me op de Oudegracht op Koninginnenacht omdat het behoorlijk druk was en je schuifelend door de mensenmassa heen moest, omdat het feestje voor een groot deel onder de blote hemel afspeelde en het fris maar gelukkig droog was. En omdat er een oer-Hollandse gezellige sfeer was.

Pas rond twee uur was ik weer thuis. Ik heb een hele gezellige avond gehad. Het was leuk om andere Nederlanders te spreken over hun leven in Argentinië. Sommigen zijn hier al heel lang; anderen zijn hier net als ik tijdelijk, variërend van 2 maanden tot 2 of 3 jaar. Wat mensen gemeen hebben, naast het Nederlander zijn, is de liefde voor het land, of specifiek voor Buenos Aires. Bij veel mensen is het zo begonnen: op slag verliefd geworden op de stad Buenos Aires om er vervolgens, na een kort intermezzo in Nederland, snel weer naar toe terug te gaan.

Ik kan me er alles bij voorstellen.