De Wereld volgens A.

Paris Voiture

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Mon, 18 Oct 2010 15:42:00 +0000

Parijs

Hier vond tot gisteren de Mondial l'Automobile plaats. Dit twee-jaarlijkse evenement is voor auto-fabrikanten één van de belangrijkste auto-beurzen om hun waar te presenteren. Deze autobeurs is tevens ook de oudste van de wereld. De eerste editie vond al plaats in 1894. Tot dat jaar was de beurs alleen bedoeld voor fietsen (Salon du Cycle). De beurs van 1894 telde dan ook maar twee auto's. Vier jaar later waren dit er ineens 232.

De editie van dit jaar was weer een parade van nieuwe en al reeds bestaande modellen. Voor vandaag een kleine greep van wat er allemaal nieuw was. De volgende auto's zijn bijna allemaal concept modellen.

Volgens vele bezoekers de klapper van de beurs,
de Jaguar C-X75

Ontwerper Pinifarina bestaat 80 jaar.
Ferrari bracht een hommage aan het bedrijf in de vorm van de
599 SA Aperta

De Maserati MC Stradale Gran Turismo.

Het kledingmerk Lacoste sloeg samen met Citroën de handen ineen.
Met de Lacoste Concept als resultaat.

Audi viert dit jaar het 30-jarig bestaan van Quattro met deze,
Quattro Concept.

Dit is de bloed mooie 6-serie Coupe Concept van BMW.
Toch wel de belangrijkste primeur van het merk.

Ook een echte road killer.
De Lotus Esprit Concept.

Het spaanse SEAT komt op de proppen met de
IBE Concept.

Ook van Audi, de E-Tron Spider.
Nu nog een conceptcar, later wellicht in de showroom.

Toyota stelt in Parijs de FT-86 tentoon.

De Lambourgini Sesto Elemento Concept.

Heeft 570 pk. en weegt nog geen 1000 kilo.

De klassieke Porsche 911 Speedster
in een vernieuwd jasje.

When the New Bird flew in

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Fri, 15 Oct 2010 01:21:00 +0000

#NewTwitter

Ongeveer een maand geleden kondigde Twitter de komst aan van het #newtwitter. Twitter zag namelijk met leden ogen aan dat veel twitterati gebruik maken/maakten van Twitter applicaties in plaats van Twitter zelf. En toen er een jonge man op eigen houtje een app maakte voor smartphones, waardoor Twitter een andere interface kreeg, kocht Twitter die uitvinding. Om het dus verder uit te werken en te integreren met het al bestaande Twitter. Dit alles bleek zo goed te bevallen, dat ze er gelijk maar de nieuwe standaard van hebben gemaakt. En zo ontstond dus de #newtwitter.

"Nog steeds niet!!", riep ik verbaasd en teleurgesteld, wanneer ik me weer voor de zoveelste keer aanmeldde bij de website van Twitter. "Irritant zeg, iedereen heeft #newtwitter!", riep ik er dan steevast na. Want ik ben een enthousiast twitteraar. En ik wachtte allang in absolute spanning af om het nieuwe Twitter te kunnen gaan gebruiken. Want ik kom namelijk bijna niet meer op Twitter.com. Want ik heb Tweetdeck! Veel handiger, overzichtelijker, mooier ook. En vertel jij mij maar wie er nog echt inlogt op Twitter.com. De meeste van ons gebruiken toch echt een andere applicatie. Laat staan de smartphoners onder ons. Sterker, bijna de hele Twitter community gebruikt volgens mij voornamelijk de apps rondom Twitter, dan Twitter zelf. En dat kregen de jongens en meisjes in San Fransico denk ik ook door.

Maar vorige week was het voor mij dan eindelijk zo ver. Ik had eindelijk die nieuwe vogel op m'n lappie. Het gepest van @Dave_Mulder zou definitief ophouden. Maar, zou het echt een verbetering zijn. Moeten Tweetdeck en Seesmic zich zorgen gaan maken? "Nee!" is mijn resolute constatering. Bij lange na niet. Al die maanden ontwikkelen, alleen om (ongeveer) het zelfde te doen als Tweetdeck en Seesmic al doen. Want de functies binnen #newtwitter zijn nagenoeg gelijk aan die van de concurrerende twitter-apps. Logisch, want die third-party applicaties zijn in essentie ontwikkelt om de ervaring van Twitter te verbeteren. Twitter was dus al niet optimaal. En vanwege het open-source karakter, konden andere partijen in springen, om die gebreken zelf recht te trekken. Twitter had meer moeten doen aan de ontwikkeling van de interface. Maar Twitter is in korte tijd zo ontzettend hard gegroeid, dat ze er letterlijk geen tijd voor hadden. Het zegt al genoeg dat de basis van #newtwitter is aangekocht en niet door eigen developers is gemaakt. Het is alleen verder uit ontwikkelt voor gebruik voor de site. Daarbij komt ook nog dat Twitter de laatste tijd onder vuur is genomen door de media vanwege de hacker-gevoeligheid van Twitter (denk aan de follow lijsten die spontaan van je scherm verdwenen).

Twitter is op zich natuurlijk een geniaal idee. En dat vinden grote investeerders ook want ze kloppen massaal bij Twitter aan om te mogen investeren in het bedrijf. En in de kas hebben ze ook nog een miljoen of twintig liggen. Dus daarover hoeven ze zich geen zorgen te maken. Maar het bedrijf draait inprincipe gewoon verlies. Want er is geen echt winstmodel ontwikkeld. Ze experimenteren wel steeds meer met zaken als promoted accounts en tweet channels over één bepaalde gebeurtenis (New York Fashion Week). Maar de impact is zo groot dat het bedrijf vooral heeft moeten investeren in capaciteits vergroting. Intern zijn de gevolgen van de groei ook te merken. Een aantal weken terug moest CEO Evan Williams, namelijk al een stap terug doen. Twitter gaat richting Google-status en daar hoort iemand bij die dat aan kan.

Twitter gaat dus met #newtwitter een nieuw tijdperk in. En hoe wij twitterati dat gaan merken is nog maar erg de vraag. Maar als Twitter denkt met #newtwitter mij (en wellicht ook anderen) te imponeren, hebben ze het echt goed mis. Ik ben dus blij gemaakt met een dooie mus. Zit je dan met je nieuwe vogel.

Will you look at the Time

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Wed, 13 Oct 2010 22:12:00 +0000

Sotheby's

Waarschijnlijk 's werelds bekendste veilinghuis. En anders wel het meest prestigieuze. Het bedrijf, opgericht in 1744, heeft negen vestigingen in wereldsteden als London, New York, Amsterdam en Parijs. Maar ze hebben er ook één in Hong Kong. En daar vond op 6 oktober jongstleden een veiling plaats van bijzonder(e) dure horloges. En omdat ik net als jullie het leuk vind om een beetje te geilen op dingen die je toch niet kan betalen. Geef ik je een kleine impressie van:
Important Watches, Session I. 124 polsklokjes Opbrengtst: 5,1 miljoen euro.

Ulysse Nardin (2006)
geschat op: € 110.000
verkocht voor: € 85.000

Cartier Pasha Dragon
geschat op: € 28.000
verkocht voor: € 32.000

Cartier Tortue XL Tourbillon Ascensionnel
geschat op: € 65.000
verkocht voor: € 57.000

Audemars Piguet Répétition Minutes Carillon no.3
geschat op: € 32.000
verkocht voor: € 46.000

Patek Philippe (2008)
geschat op: € 277.000
verkocht voor: € 222.000

Richard Mille (2006)
geschat op: € 222.000
verkocht voor: € 201.000

Greubel Forsey Double Tourbillon 30° Vision no.2
geschat op: € 222.000
verkocht voor: € 235.000

Long time No see

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Wed, 13 Oct 2010 12:15:00 +0000

Jim en Anne

zijn moeder en zoon. Moeders woont in een bejaarden tehuis, Jim woont 100 km. verderop. Hij is getrouwd en heeft kinderen. Hij bezoekt zijn moeder twee keer per maand. "Dat is erg weinig", geeft hij direct, met een bepaald schuldgevoel zelfbewust toe.
Ik heb er nog één voor je. Toen Sixpack nog uitgezonden werd op tv, ging Froukje Jansen op bezoek bij een bejaarden verzorgingsflat. Voor een wekelijks item genaamd, "de dorpsgek" belde ze aan bij een oude man die aan de eisen van een dorpsgek voldeed. Deze oude man van in de 80 stond haar te woord en nodigde haar uit om naar binnen te komen. Froukje trof een man aan die zich al jaren binnenshuis manifesteerde. Hij kwam heel weinig meer buiten en had erg weinig te doen. In de flat werd hij de dorpsgek genoemd. En met zijn moeilijke manier van praten en wilde bewegingen kon ik me daar iets bij voorstellen. Froukje ging hier dieper op in en langzaam werd duidelijk, dat ze met een erg eenzame man te maken had. Er kwam niemand meer op bezoek. Familie zat, maar die kwamen gewoon niet meer. De verzorging in zijn flat was minimaal, dus zag hij verder erg weinig mensen. Sterker, Froukje was het eerste bezoek sinds jaren! De oude man brak opeens tijdens het interview. In tranen barstte hij uit en zei iets wat me altijd is bijgebleven, "Ik wacht eigenlijk letterlijk alleen maar tot ik dood ga". Ook Froukje brak en besefte ineens dat ze bij een ziels eenzame man terecht was gekomen. De man die slachtoffer was geworden van een maatschappij waarin ouderen meer en meer tot een last zijn verworden.

In veel buitenlandse culturen, verzorgt men de ouders/ouderen. Al was het alleen maar uit respect en dank voor een jarenlange opvoeding. Ze worden opgenomen in het gezin en genieten respect van ieder familielid in huis. Ook in zeer arme gezinnen weten kinderen en kleinkinderen toch voor hun ouderen te zorgen.
Maar in Japan kwam na een volkstelling aan het licht, dat veel ouderen allang overleden waren. Het land had tot dat moment het hoogste aantal honderd-jarigen van heel de wereld! Maar die leefden dus niet meer. Het bleek dat veel kinderen het overlijden van hun ouders niet registreerden. Hierdoor konden ze het pensioen opstrijken die nog iedere maand braaf gestort werd door de japanse overheid. Buiten het feit dat we het hier hebben over grootschalige fraude, is het natuurlijk moreel verwerpelijk.
In Nederland is het hoop ik nog niet zó erg. Maar de verhalen worden wel steeds excessiever. Want ouderen rotten alleen en eenzaam weg. En ze worden steeds slechter verzorgd. En het worden er steeds meer dankzij de vergrijzing. Dat betekent dus dat de kosten voor verzorging de pan uitrijzen. Er is een groot tekort aan verzorgers en het wordt alleen maar erger.

De oplossing van dit probleem? De markt is er al op in gesprongen. Er zijn bedrijven die zorg verkopen. Wat je dan krijgt is het volgende: Gaat je oude moedertje maar één keer in de drie dagen in bad? Dan kun je een extra douche-beurt kopen. Kosten: 50 euro! Een keertje extra wandelen omdat ze in het tehuis er geen tijd voor hebben....45 euro!
Big business dus. De tehuizen puilen namelijk uit van ouderen die zorg te kort komen en daar springt de commercie handig op in.

Dus ouderen raken niet alleen steeds meer van ons vervreemd. Ook hun laatste centen wordt hen uit de zakken geklopt door slimme ondernemers. Terwijl Nederland een verzoringsstaat is. De overheid is wettelijk verplicht om tot je laatste dag voor je te zorgen.
Wie hieraan schuldig is? De zorgsector? De overheid? De kinderen van deze ouderen? Onze maatschappij?
Ik heb de oplossing natuurlijk ook niet. Fuck it. Misschien ga ik ook een "geef-een-oudje-een-knuffel' bureau beginnen. Ik bedoel, nu ik nog jong ben.

The Hubs, its all about the Hubs

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Tue, 12 Oct 2010 12:41:00 +0000

Steve Ballmer,

was zo trots als een pauw gisteren bij de perspresentatie van het nieuwe mobiele platform, Windows Phone 7. Steve hoopt namelijk, net als de rest bij Microsoft, dat dit de definitieve doorbraak zal betekenen op de mobiele telefoon markt. Want voorlopig zijn het vooral andere mobiele besturingssystemen die de markt domineren. Windows Mobile, de voorganger, is toch vooral een systeem dat veel gebruikt wordt in de zakelijke wereld. Maar de consumenten grijpen toch vooral naar de I-Phone, Blackberry en andere kleine bel-pctjes. En die smartphones draaien vooral op eigen systemen of op Andriod.
En Microsoft wordt op meer fronten afgetroefd door de concurrentie (lees Google). Met Windows Phone 7 proberen ze de opmars van de concurrentie te temperen.
Ik keek gisteren naar de live-stream van de presentatie in New York. Hier volgt een kleine samenvatting van Microsoft's antwoord op de rest van de grote jongens.

Allways delightfull, wonderfully MIJN

De presentatie opzich was sober te noemen. Een zaaltje gevuld met journalisten, wat hightech hulpmiddelen voor de presentatie, dat was het wel. De eerste spreker is Steve Ballmer. de CEO van het bedrijf. Na de genodigden welkom te hebben geheten, begint Steve met te zeggen dat we een andere telefoon kunnen verwachten. Want dankzij het nieuwe Windows Phone 7, wordt de telefoon weer van ons! Hij gaat verder, "Wij zorgen voor een hele nieuwe manier van het beleven van je bellertje". Oke, mijn nieuwsgierigheid is gewekt, kom maar op!
Maar Steve gaat verder en in zijn tekst valt opvallend vaak het woord: mijn. "Mijn telefoon, mijn contacten, mijn content, mijn, mijn, mijn". Microsoft wilt dus dat we allemaal een stukje van het bedrijf worden. Maar als er één bedrijf op de wereld heeft bewezen heeft niets van "ons" te moeten hebben, (zie de vele rechtsgangen die vooral te maken hadden met licentieregelingen) is het Microsoft. Dus vanuit dat opzicht sta ik erg sceptisch tegenover deze stelling.

The Hubs

Goed, dan het systeem zelf. Het ziet er visueel goed uit. Windows Phone 7 biedt een duidelijke interface. Grote duidelijke pictogrammen en een overzichtelijke setup. De toestellen waarop het platform gedraaid kan worden zijn ook erg mooi. Ik noem een HTC Surround. Ik noem een Samsung Focus, ik noem een LG Quantum. Kortom, stuk voor stuk telefoons waarmee je voor de dag kunt komen.
Windows Phone 7 draait hoofdzakelijk om de Hubs. Dit zijn de verzamelplekken van verschillende applicaties. Het dient ook gelijk als je startpunt. Er zijn 6 categorieen. People, Office, Music & Videos, Foto's, Games en Marketplace. Een paar voorbeelden:
De Office hub bevat alle zaken die je mag verwachten van Office. Microsoft liet een nieuwe innovatie zien binnen Outlook. Aan de hand van een mailtje liet men zien dat Windows Phone 7 veel doet met het internetplatform BING. Zo doet Microsoft een verwoede poging om de gebruiker vooral te laten werken met Microsoft internet-platformen. Het resultaat is verbluffend. Adressen en onderwerpen verschijnen met een paar handelingen op het scherm. Moet je in je mail bepaalde lokaties opzoeken of ben je op zoek naar bepaalde suggesties, het is allemaal bereikbaar. En je kunt het direct verwerken in je mail. Ook het intikken van tekst is goed gedaan. Heb je erg veel haast en toets je dus veel verkeerde letters in, dan verbetert de tekstverwerker het gelijk en biedt je ook nog andere woord suggesties.
De Games hub is ook aardig te noemen. Iedere Windows Phone 7 gebruiker, kan ook een avatar maken in XBOX live. Hiervoor heb je geen XBOX nodig. Gewoon aanmelden en een je kan een eigen avatar maken. EA is het eerste bedrijf dat speciaal spelletjes ontwikkelt voor het nieuwe mobiele besturingsysteem.
De Peoples hub brengt alle contacten en vooral de activiteiten van die contacten praktisch bij elkaar. Dus plaatst je contact een nieuwe post op bijvoorbeeld Twitter, dan zie jij dat ook meteen op je toestel.
Ook leuk om te noemen, Instant Answers. Spreek een woord(en) in de smartphone. En alle resultaten gerelateerd aan dat woord, komen op je scherm.
Wat Microsoft voor het gemak niet liet zien, was de Marketplace Hub. En daar hebben ze alle reden toe.
De Marketplace Hub is volgens critici een doorn in het oog. Het is namelijk de enige applicatie om zogenaamde apps te verkrijgen. Typisch Mircosoft, zoveel mogelijk zelf de regie houden.
En er zijn meer kritische noten. Eén daarvan is de "Copy-Paste"-functie. Het zit er niet op! Aan het eind van de presentatie meldde Microsoft nog tussen neus en lippen door dat deze functie beschikbaar is begin 2011.
En dan multitasking voor derden. Dat was voor Microsoft ook moeilijk. Ze zijn inmiddels bijgedraaid liet men aan het eind van de presentaie weten. Er komen op dat vlak dan ook meer zaken beschikbaar.

En dus

Tja, Microsoft Windows Phone 7. Het ziet er mooi uit. Het biedt handige en innovatieve oplossingen en lijkt goed in elkaar te zitten. Maar....is het genoeg? Ik weet het zo net nog niet. Microsoft moet nog leren om meer zaken open te stellen voor andere ontwikkelaars. Dan krijg je platformen die meer op maat zijn. Dat is de reden van het succes van bijvoorbeeld Android. En dat succes hebben ze te danken aan het open-source beleid. Microsoft moet dat toch op een dag definitief gaan beseffen. Ooit was het een innovatief bedrijf. Door die innovatie wisten ze een monopolie te bereiken. Het nadeel daarvan is dat je al gauw gaat denken dat jij alles wel even beter weet. Nee. Voor Microsoft is die tijd voorbij, maar ze handelen er nog niet echt naar.
Zo ook met Windows Phone 7. Een leuke poging, niet meer dan dat.
En Steve kan dan blij zijn wat hij wil. Maar de markt bepaald Steve! En die telefoon is trouwens al van MIJN, daar kunt jij verder niet veel meer aan doen.

Vanaf 8 November op de Amerikaanse markt. Europa moet maar even wachten...

Ready for Liftoff

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Sat, 09 Oct 2010 19:34:00 +0000

Yes!

Ik ben weer bezig met een EP. En ik heb al wel een naam, maar die houd ik nog ff geheim. Wat ik wel kan verklappen is dat @Tjerkovara en @Viezerik076 een collabo erop komen doen. Ook hook ik op met de boys van 1Duidig uit Rotterdam. Voor de beats ben ik uiteraard weer naar @Jurben toe gegaan. Daarbij heb ik ook bangers van Stacey Grind (1Duidig) en @_Benzie_ mogen ontvangen. En er komt ook materiaal op van DJ MP.

Ik zal jullie regelmatig op de hoogte houden van de vorderingen. En hopelijk kan ik jullie over een paar maanden weer uitnodigen voor een dikke releaseparty.

That's all for today!

Pour me some Water

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Fri, 08 Oct 2010 17:00:00 +0000

Afgelopen woensdag

bracht ik samen met mijn reisgenootje een bezoek aan de Spring Water Company. De waterwinkel in Amsterdam Oud-Zuid gelegen aan de Roelof Hartstraat. Hier is Rewin werkzaam, een jonge vriendelijke bedrijfsleider van in de twintig. Hij was zo vriendelijk om mij een rondleiding in zijn winkel te geven en vertelde daarbij enthousiast over zijn producten.
Het bijzondere van de Spring Water Company is dat de winkel gespecialiseerd is in het verkopen van bronwater. En dan heb ik het niet over de flesjes "plat" van bij je buurtsuper om de hoek. Nee. Ik doel meer op bronwater uit exotische landen als Japan, Canada en Noorwegen. En dat bronwater wel degelijk anders smaakt als kraanwater, is mij nu ook duidelijk geworden. Ook ben ik erachter gekomen dat water hip is en dus erg prijzig kan zijn.

Toen ik de winkel binnen kwam viel me op dat de winkel meer leek op een showroom, dan een echte winkel. Het interieur is strak en modern. Natuurlijk, er staat een kassa, maar iets zei me dat de winkel niet echt de core-business is van de Spring Water Company. En dat klopte, bedrijfsleider Rewin (een jonge enthousiaste twintiger), vertelt mij dat er achter de winkel een groothandel schuil gaat. En dat de winkel dan ook meer gezien moet worden als een etalage van wat de groothandel in haar assortiment heeft. En dat is behoorlijk wat, kan ik je zeggen.

The Brands

Nieuwsgierig als ik ben, ging ik meteen op zoek naar de "Swarovski-flessen". En al gauw daarna doemde deze imposante flessen voor mij op. Ongeveer 2 meter boven de grond, prijkte de fles van het merk Fillico. Dit Japanse merk haalt haar water uit bronnen rond de stad Kobe. Dit hoogwaardige bronwater wordt ook gebruikt in het alcoholische volksdrankje Sake. Omdat de vraag naar dit specifieke water groter is dan het aanbod, kan er maar gelimiteerd getapt worden van de bron. Dat is de reden waarom Fillico ieder jaar, maar 5000 flessen produceert van het bronwater. Maar er is nóg een reden waarom een fles Fillico €150 kost. De fles is deels belegd met Swarovski kristallen. Om het allemaal nog even wat aan te dikken, levert Fillico bij iedere fles een kroontje. Ook deze is belegd met de begeerde russische steentjes.
Vlak naast de Fillico (overigens de duurste fles in de winkel), stond een ander merk dat haar flessen bedekt met Swarovski kristallen. BLINGH2O. Het merk van de sterren. De flessen vliegen in hippe clubs in Beverly Hills voor tussen de 30 en 90 dollar over de toonbank. Er is zelfs een fles in de collectie te vinden van maar liefst 2400 dollar. Deze fles is bedekt met precies 10.000 Swarovski kristallen. Deze heb ik overigens niet kunnen spotten in de Amsterdamse waterwinkel.

Maar de Spring Water Company heeft wel veel andere merken/flessen in hun assortisement. Wat dacht je bijvoorbeeld van flessen water die ontworpen zijn door de vroegere creatief directeur van Calvin Klein. Het Noorse merk VOSS haalt haar bronwater uit artesische bronnen in Noorwegen. Dit kwalitatief hoogstaande water bottelt men in flessen die veel weg hebben van flessen au de toilette. Ze zijn modern en stoer vormgegeven. Je kunt ze dus prima in huis halen om je huis mee te decoreren. En bij een etentje voor vrienden staat zo'n fles trouwens ook heel stoer. Zelf heb ik ook een VOSS aangeschaft. Deze van glas gemaakte fles van 800ml. kostte mijn niet meer dan 4 euro. Kwaliteit hoeft dus zeker niet duur te zijn.

Er was natuurlijk nog meer te vinden in de winkel. Het merk 10thousandBC bijvoorbeeld, verkoopt bronwater dat afkomstig is uit een Canadese gletsjer. Het water word vlakbij de glestjer in stalen vaten verzameld. Voordat het water gebottled wordt, heeft het al een reis per vrachtwagen afgelegd van 400km. Stop je zo'n fles voor een kwartier in de vriezer, dan vormen er zich aan de onderkant van de dop kleine gletsjer kristallen. En wat te denken van ISKILDE. Dit Deense merk is in het scandinavische land het meest gedronken bronwater. De bron waar dit merk haar water vandaan haalt is pas in 2001 ontdekt. ISKILDE heeft ook een Magnum fles van 3 liter in haar collectie. Als je nog €79.95 in je zak hebt zitten, kun je hem kopen. Ook uit Italie is een zeer goed te drinken mineraalwater afkomstig. Lurisia opereert in alle segmenten van de watermarkt met een grote collectie bronwater. Het meest bijzondere item van Lurisia (die ook te vinden is bij de Spring Water Company), is de fles die ontworpen is in samenwerking met de autofabrikant Maserati. De fles is een must voor het oog. En voor sommigen dan ook een collecters-item.

In Nederland bevinden zich ook bronwater-fabrikanten. Sourcy is daarvan misschien de bekendste. De Spring Water Company verkoopt deze Nederlandse topper natuurlijk ook. Maar dat het assortisement van Sourcy zich niet alleen beperkt tot de flesjes die je kent uit de horeca, was mij nog niet bekend. Sourcy produceert namelijk al jaren in i.s.m. bekende ontwerpers special edition flessen. Voor het jaar 2009, ontwierp niemand minder dan Jean Paul Gaultier een prachtige fles. Internationale allure voor bronwater dat afkomstig is uit bronnen bij de Utrechtse Heuvelrug.

Conclusion

De Spring Water Company is een bijzonder concept. Het feit dat mensen geld kunnen verdienen aan water, is eigenlijk niet anders dan geniaal te noemen. We hebben er namelijk al enorm veel van op de wereld. Maar slimme ondernemers gaan op zoek naar bronnen die moeilijk bereikbaar zijn. Houden het water zo puur mogelijk en bedenken een slim marketingplan om het in de markt te zetten. Water drinken wordt zo verheven tot een lifestyle.

Ik wil Rewin en de Spring Water Company hartelijk bedanken voor de rondleiding en ik kan de lezers van mijn blog aanraden om snel de winkel te gaan bezoeken!

Spring Water Company,
Roelof Hartstraat 10, Amsterdam

(foto's Carlos Alvares)

Soccer Heaven

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Wed, 06 Oct 2010 23:46:00 +0000

Snelle Jelle

Ad van Gils bedacht in de jaren 80 van de vorige eeuw, de kinderboeken reeks Snelle Jelle. Deze boeken gingen over Jelle de Boer, een jonge voetballer die met zijn vrienden vele avonturen meemaakte. Snelle Jelle groeide uit tot één van de bekendste Nederlandse kinderboeken reeksen ooit. Deze 20-delige reeks liep van 1984 tot 1998.

Op 5 oktober 2010 maakte uitgeverij Kluitman bekend dat Ad van Gils op 79-jarige leeftijd is overleden.

Ook ik las vroeger Snelle Jelle. Heb er in mijn ouderlijk huis zèlfs nog een stuk of twee liggen. Als je net zo gek was van voetbal als ik dat was, begrijp je dat misschien wel.
Dus deze post draag ik graag op aan Ad van Gils. Omdat sommige van mijn generatie, het na het voetballen nodig vond, om er ook nog eens een potje over te gaan lezen.

Meneer van Gils, Bedankt.

Ad van Gils
29/03/1931-01/10/10

Let's do a Qwiki

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Wed, 06 Oct 2010 09:51:00 +0000

Doug Imbruce

Is de naam van een jonge internetondernemer afkomstig uit Amerika. Hij is de CEO van de internet-startup Qwiki. De site viel onder mijn aandacht nadat ik vorige week een artikel had gelezen over zijn website. Zijn start-up haalde namelijk op de belangrijke technologie beurs TechCrunch in San Francisco, een innovatieprijs binnen ter waarde van $50.000. Hij en Louis Monier (oprichter van AltaVista) hebben een nieuwe manier gevonden van informatie vergaring. En omdat het zo inventief in elkaar zit heb ik besloten om er een klein stukje over te schijven.

Qwiki bevindt zich nog in de BETA fase. Het is voorlopig alleen toegankelijk als je een uitnodiging hebt verkregen. De gelukkigen die een uitnodiging hebben, maken kennis met een geheel nieuw concept. Waarschijnlijk ben je al bekend met Wikipedia. Die site biedt één van de grootste encyclopedieën die tegenwoordig online te vinden is. Op de Amerikaanse site alleen al, zijn meer dan drie miljoen artikelen over van alles en nog wat te vinden. Geschreven stukken met informatie over praktisch ieder onderwerp.

Het maakt dat Wikipedia een site is waarop je vooral veel moet lézen. En aanverwante artikelen dienen op een andere pagina bekeken te worden. Voor je het weet verlies je jezelf in de site en raak je het overzicht kwijt.

Qwiki heeft een oplossing gevonden voor dit probleem. Net zoals op Wikipedia, vind je op Qwiki een keur aan onderwerpen. Maar in plaats van een ellenlange tekst, bied Qwiki je ingesproken korte filmpjes van het onderwerp waar je naar op zoek bent. De beschijvingen bij de flimpjes zijn kort, bondig en duidelijk ingesproken. Het filmpje wordt ook ondertiteld met tekst. In deze tekst verschijnen ook links naar aanverwante onderwerpen. En als het verhaal bij het onderwerp erom vraagt, verschijnt er op dezelfde pagina een nieuw filmpje of plaatje. Zo wordt het dus makkelijker en vooral veel leuker om informatie tot je te nemen.

De website zelf is een visueel juweel. Is makkelijk toegankelijk en biedt een overzichtelijke interface. Als je de tijd neemt om de site te bezoeken, vind je daar alvast een introductiefilmpje van het gehele concept.

Mijn persoonlijke inschatting zegt dat Qwiki binnen een paar jaar de status zal halen van sites als Wikipedia, YouTube en Twitter. En mocht dát gebeuren...dan weet jij waar je dat als eerste las...

Let's do a Qwiki.

The Yellow Army marching in

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Tue, 05 Oct 2010 12:30:00 +0000

Beatrixstraat 2

was voor mij nog onbekend terrein. Totdat ik op mijn 13de jaar voor het eerst een kaartje kocht voor de "Parel van het Zuiden". Ik was een NAC-supporter van het groenste gras. Maar een paar zaken over de club waren mij al heel lang bekend. Het beste voorbeeld daarvan: het "Avondje NAC". De wildste verhalen deden daarover de ronde. Dat was een ware happening, dat was een volksfeest waar carnaval nog een puntje aan kon zuigen. Het bier vloeide rijkelijk, met de B-Side moest je niet fokken, Harry NAC rende de longen uit zijn lijf om de mensen op de tribunes op te jutten en als je echt geluk had dan deed Pierre nog een mooie buikschuiver voor je!

De verhalen waren prachtig, dus ik moest er een keer heen. En toen ik in de tweede klas van de middelbare school zat, was het eindelijk zover.

Het is alweer 15 jaar geleden. En dus staat me van die eerste wedstrijd helaas, niet alles meer even helder voor de geest. Maar een paar zaken staan me nog wel bij. Zo was het een zaterdagavond in de winter van 1995. Het was redelijk koud en er waren veel mensen op de been om richting het stadion te gaan. Het NAC-stadion stond vroeger midden in een woonwijk. Dus dat was logistiek een ramp. Maar het gebrek aan ruimte maakte dat het erg gezellig was. Voor de poort verzamelden zich hele rijen supporters. Allemaal geduldig wachtend om het stadionterrein te mogen betreden. En zowat iedereen droeg zwart-geel. En ik kon niet achterblijven, dus kocht ik gelijk mijn eigen NAC-sjaal nog voordat ik de poort voorbij was.

Je moest na de poort nog wel even lopen om op de tribune te komen. Maar eenmaal daar kon het schouwspel beginnen. Ik werd bedolven onder een zee van geluid. Want daar stonden de supporters van NAC om bekend, de spreekkoren. De wedstrijd liet nog zeker een kwartier op zich wachten, maar dat was niet aan de fans te merken. Op de tribunes zinderde het van de spanning. Toen opeens één man keihard riep: "Zigge zagge zigge zagge"....met de hele tribune daarna...."N.A.C.!!" En zo herhaalde zich dat een keer of vijf. Ik had zojuist kennis gemaakt met de bekendste supporter van NAC, die zelfs bij ons in de wijk naamsbekendheid genoot, dat was Siep natuurlijk!
Aan de overkant was vak G. Daar moest je niet heen in je eerste wedstrijd. Die zongen namelijk niet, die gasten waren er maar voor één ding, rellen. Als de vlam in de pan sloeg, kon je er prat op gaan dat de jongens van de "G" er als één van de eerste bij waren. Schuin daarnaast had je misschien wel het bekendste stukje tribune van heel Brabant, de B-Side. Die gasten hadden maar één taak, de longen uit hun lijf brullen. Dat waren de gangmakers, die steevast de rest van de tribunes overstemden met hun gezang. En denk nou niet dat dat maar een paar keer per wedstrijd gebeurde... Nee, deze mannen gingen 90 minuten lang door! "Eretribune....eretribune"...met daarna steevast: "Overal waar we komen....!" En als die luxe-ballen op de ere er geen gehoor aan gaven, kregen ze dat van het hele stadion te horen. En een heus applaus viel ze ten deel als ze wèl meededen.

Tijdens de wedstrijd zinderde het stadion. Ik was meer dan onder de indruk, ik was volledig verkocht. Alles was prachtig. Het voelde aan als één grote familie. En er waren dan ook mensen uit allerlei rangen en standen. Ik zag buurtgenootjes, klasgenootjes en zelfs leraren en andere bekenden. Op die zaterdagavond ontdekte ik een hele nieuwe wereld. De wereld die NAC heette. Met haar eigen podium waarop zich om de week een prachtig toneel stuk afspeelde.
Ik heb hele mooie herinneringen aan de korte periode die ik heb meegemaakt aan de Beatrixstraat. Ik heb Siep nog talloze keren de paal in zien klimmen, heb zelfs naar zijn reet moeten kijken omdat de rest van de tribune daarom vroeg. Ik heb op vak G lekker mijn agressie eruit kunnen gooien. Raakte de hand van NAC-spits Yassine Abellauoi aan nadat hij weer een prachtig doelpunt had gescoord. Zag Pierre van Hooijdonk nog talloze keren de "buikschuiver" doen. Riep samen met een paar duizend kelen, "PI-Air". En ik zette (net als Siep) zelfs een keer krachtig het "zigge zagge zigge zagge" in, waarna de hele tribune volgde..."NAC!!".

De Beatrixstraat waar het oude NAC stadion stond. Toen het stadion in 1996 gesloopt werd heeft mijn klasgenoot een stuk graspol mee naar huis genomen. Hij plantte dat stukje voetbalveld in zijn tuin en gaf het water. Zo hield hij de herinnering levend. De herinnering van ons prachtige stukje Bredase voetbalgeschiedenis. Dus bedankt, Pierre, Ton, Maarten, Kees, Yassine, Jan, John, Graham, Tony, Twan, Peter, Geert, Ernie, Ruud en Wilco!! Het was een mooie tijd onvergetelijke tijd.....

Come on NAC!!

Who will be the next Speaker

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Mon, 04 Oct 2010 18:09:00 +0000

Mooi geluid

Dat mooi geluid niet door oersaaie speakers voortgebracht hoeft te worden, is bij vele van ons nog niet echt goed doorgedrongen. De meeste boxen zijn standaard qua vormgeving en somber gekleurd. Als we dan toch aan mooie boxen moeten denken, komen we al gauw uit op merken als Bang & Olufsen en BOSE. Maar voor de meeste van ons geldt: Als het geluid maar goed is!
We houden ons meer bezig met de prijs/kwaliteits verhouding dan met de vormgeving. En we hebben natuurlijk niks aan een speaker zonder de benodigde plug-in voor je geluidsdrager.

En toch zijn er talloze ontwerpers die hun tijd steken in het maken van prachtige speakers. En de meeste zijn nog best te betalen. Het aanbod is enorm, dus hieronder een mini-selectie van wat er op het internet te vinden is:

Zie hier de Hi-Fido van het milanese Matteo Cibic Studio. Een keramische speaker gevormd naar de contouren van een klein hondje. Deze viervoeter bevat een 50 Watt speaker en een plug-in voor alle soorten geluidsdragers.

Het New Yorkse ontwerpstudio The komt op de proppen met de Speak-er. Deze prachtige boxen in de vorm van een tekstballon, worden geleverd in een set van twee. Ook deze speakers kun je aansluiten op praktisch iedere mp3-speler.

Dit is het prijswinnende ontwerp van het Japanse YUEN'TO. De Music Balloon is gemaakt van polyurethaan schuim en is er in zes verschillende kleuren. Het apparaat bevat een lithium-ion batterij voor meer dan vier uur geluid. Met uiteraard een plug-in voor je I-Pod.

Ook afkomstig uit Japan: de Card Box Speaker. Het bijzondere van deze speakers van MUJI, is het feit dat ze gemaakt zijn van karton. En net zoals bij echte kartonnen dozen, dien je ook deze doosjes na aankoop zelf in elkaar te vouwen. Ze worden geleverd in de kleuren bruin en zwart.

A Poem for your Sunday

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Sat, 02 Oct 2010 22:02:00 +0000

Zondag

Zondag had ik me voorgesteld

in de hangmat door te brengen

tussen stevige stammen van de bomen

dicht boven de aarde

en van de hemel ver genoeg verwijderd

om me een mens op zijn plaats te voelen

...maar het regende

-Remco Campert

Seventy One Percent

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Fri, 01 Oct 2010 23:45:00 +0000

71%

Dat is het percentage van de Aarde dat uit water bestaat. Wij mensen bestaan zelf voor 65% uit water. Alles op aarde is voor leven uiteindelijk afhankelijk van water. En toch zijn wij, jonge hippe mensen, amper bewust van het belang van water.

"Saai verhaal", denk je nu? Dan wordt het tijd om water spannender te maken. Het is niet mijn bedoeling om je lastig te vallen met maatschappelijk bewuste praatjes. Ik ga je niet adviseren, geen water te verspillen thuis omdat anders de kosten voor de reiniging ervan de pan uit rijzen. En je zal ook vast wel weten dat er bepaalde streken op deze aardkloot bestaan, waar mensen er een dagtaak aan hebben om aan drinkwater te komen.

Nee, ik ga in een uiterst impulsieve poging, proberen om water weer hip te maken. Al doen bronwater producenten als SPA, al jaren hun stinkende best om water hip te maken. Ze geven hun water bijvoorbeeld namen als Reine, Barisart en Marie Henriëtte. Dat bekt lekker weg toch? Het ene watertje krijg zo een nog exclusiever uiterlijk mee dan de ander. En merken als Perrier en Evian, sparen qua reclameuitingen moeite noch kosten om zich binnen de markt te positioneren als heuse society drink.

En dan de haast poëtische omschrijvingen over waar het water vandaan komt op de achterkant van zo'n fles.

Producenten gooien met geografische termen en namen van plaatsen in vaak bergachtige buitenlandse gebieden. Daar bevinden zich namelijk de bronnen waar dat bronwater gewonnen wordt. En het bronwater is niet bewerkt en word dus puur gebotteld. Wat er weer voor zorgt dat bronwater, in tegenstelling tot kraanwater, wel honderd tot duizend maal duurder kan zijn!

Maar het kan nog gekker... En dat verhaal breng ik jullie volgende week. Dan ga ik naar Amsterdam om een bezoek te brengen aan de Spring Water Company. Een winkel dat zich enkel heeft gespecialiseerd in het verkopen van bronwater en aanverwante producten. En ik heb er zin! De storemanager aldaar, zal mij een rondleiding geven door de winkel en ik mag gaan proeven van verschillende soorten water. Maar ik kijk toch het meest uit naar de flessen mineraal water die decoratief bedekt zijn met Swarovski kristallen. Nu nog hopen dat ik niks ga laten breken of vallen!!

Volgende week meer...

"Spetter spieter spater lekker in het water, ga maar vast naar huis, ik kom een druppel later"

- Alfred J. Kwak

The making of the All Inclusive EP

noreply@blogger.com (Carlos Alvares) — Thu, 30 Sep 2010 23:29:00 +0000

All long long time ago,

ontmoette ik een jonge veelbelovende muzikant uit Breda. Hoewel hij het merendeel van zijn leven in dezelfde stad woonachtig was, leerde ik hem pas kennen toen ik ongeveer 20 jaar oud was. Zelf zou hij niet ouder zijn geweest dan 17 jaar. Het was in een tijd waarin ik net mijn teksten in het Nederlands begon te schrijven, niemand @petephilly nog kende en @alibouali en z'n vrienden nog standaard geweigerd werden in de discotheek.
We voelden ons de pioniers...we zouden de stad veroveren met onze flows en beats. Hij stopte me al snel een demotape in handen. Met beats en teksten van eigen hand. Ik hoorde toen al dat er een talentvolle, energieke en gedreven artiest in hem verscholen zat. Hij en zijn vrienden waren jonge honden. Ze verschilden niet eens zoveel van onze eigen vriendengroep. Jong en onbezonnen, blowend, hangend op straat en hard schoppend tegen alles wat los en vast zat...

In de winter van 2003 organiseerde ik een rapbattle in het plaatselijke jeugdhonk van onze wijk. Gek genoeg weet ik de naam daarvan nog, de "HB Showdown". Ik weet nog hoe ik een week van tevoren met @petephilly aan de lijn hing om te regelen dat hij die avond zou gaan optreden. Helaas kon ik geen slaapplek voor de man regelen.
Het feest zelf was een denderend succes, een onvergetelijke avond werd het. De jonge muzikant aan het begin van dit verhaal nam, op uitnodiging, ook deel aan de battle. Ondanks het feit dat hij zich die avond in een andere wijk bevond, verbaasde hij vriend en vijand met zijn skills. Hij pakte de zaal in met zijn killer punchlines en brutale flow. Zo stuurde hij schaamteloos één van onze jongens, zonder pardon, met een mond vol tanden regelrecht naar huis toe! Al vroeg zag ik dat deze jonge man het ver zou gaan schoppen...

We verloren elkaar uit het oog, maakten wat strubbelingen mee, om elkaar weer in een coffeeshop doodleuk de hand te schudden. De meest voor de hand liggende vraag na deze periode was natuurlijk, "Hoe is het met de muziek?". Hij legde me uit nooit gestopt te zijn en vertelde me dat hij bezig was met een nieuw collectief.
Al snel kwam ik bij hem thuis terecht, en maakte weer opnieuw kennis met zijn talent. Terwijl de ene na de andere beat mijn fijngevoelige gehoor passeerde, nam 1 gedachte in mn hoofd de overhand, wat een talent!
We besloten samen te gaan werken. Ik was namelijk hard op zoek naar een producer die zijn tijd wilde steken in het samensmeden van een muziekproject. Mijn "rapcarriére" bevond zich namelijk op een nogal dood spoor en ik kon een nieuwe kwalitatieve impuls hard gebruiken.

Voor het opnemen van de EP kwam ik vaak bij mijn nieuwe producer over de vloer. Ik leerde daarom ook zijn collectief kennen. Zeven man sterk, blank en onverschrokken, ieder bedeeld met een groot muzikaal talent. Met als meest opmerkelijke verschijning, misschien wel die jonge tiener uit Ulvenhout..het grootste talent van Nederland. Buiten dat, waren het ook gedreven artiesten. En vanwege het gebrek aan goede rappers in onze stad, zeker een groep om wat van te kunnen leren. Mettertijd werden het langzaam vrienden van me en leerde dat ze ieder uniek waren op hun eigen manier.
Maar de band met de producer was de meest bijzondere voor mij. Hij was de spil van het geheel. Hij zou er voor kunnen zorgen dat ik mijn lang gemaakte belofte aan de stad zou kunnen inlossen. Hij kon mij met zijn beats een serieuze stap verder brengen binnen de scene.

Je moet goed begrijpen dat ik vóór de samenwerking met deze producer, bijna niks deed met Nederhop. Niet veel meer dan kloten op beats en een beetje schrijven. Wist niet veel van de ins en outs, ik bezocht geen concerten en was "Vloeistof" het enige Nederlandse album dat ik echt luisterde.
Dit veranderde al gauw toen ik aan de EP ging werken. Het bleek dat mijn beats-makende kameraad veel connecties had opgebouwd in de tijd dat we elkaar uit het oog verloren hadden. Zo leerde ik bijvoorbeeld Mike DVD kennen. Ik had niet eens van Definitie van Dopeheid gehoord. Gek genoeg stond ik een paar maanden later namens @Macascene interviews af te nemen, backstage bij DVD 15. (Dit jaar kruip ik trouwens voor het 3de achtereenvolgende jaar achter de microfoon voor interviews).
Ook kreeg ik een steeds betere band met de leden van het collectief waarmee mijn producer zich omringt had. Het leidde zelfs tot twee tracks met twee leden van de groep.

Ik dropte mijn EP aan het begin van dit jaar. Ik had tot die tijd geen echte hypeman. @Viezerik076 bewoog zichzelf ertoe om binnen twee weken mijn teksten te leren om zo mijn hypeman te kunnen worden. Ik deed m'n release en had @Tjerkovara, @Timmietex, @Freddie_Lee en @Fotosynthese als support acts staan.
Ik stond in de Mezz midden in de lineup met o.a. @hefbundy en @mc_winne tijdens NoseBleed 2 in de Mezz. Ik heb op bevrijdingsdag in Vlissingen gerockt samen met @Fotosynthese en stond afgelopen maand op de 25ste editie van Breda Barst.

Wat ik eigenlijk probeer duidelijk te maken is dat het voor mij meer was dan alleen een samenwerking. Het betekende voor mij een nieuw begin. Ik her-betrad de nederhop met een kraakverse EP. Die ongeveer anderhalf jaar lang in productie lag. Een lange tijd voor 8 nummers, maar het heeft mij veel nieuwe contacten en vrienden opgeleverd. Nieuwe ervaringen, optredens en mogelijkheden. Maar vooral...het bracht mij verder...verder dan ik ooit had kunnen denken.

Dit verhaal is een ode aan die jonge man die toen op die frisse herfstavond in 2003, indruk maakte op mij en mijn hele wijk. De man achter het succes van Van Kwaad Tot Erger (@VKTE). De ontdekker van @Fotosynthese. De stille kracht achter hiphoppend Breda. Maar vooral mijn vriend.

Ben Jur,
bedankt voor alles!

De All Inclusive EP Bam!