Przyglądam się sprawie ACTA, przeglądam gazety i nie przestaję się dziwić. W Syrii trwa masakra, a na gazety wypełnione są  artykułami o zaginionym dziecku. To wygląda jak telenowela. Ile można! Zachowanie rządu w sprawie ACTA to kolejna telenowela. Podpis, konsultacje, które nie są konsultacjami… bo wszak premier dziś (tj. 6 lutego) stwierdził, że:  „Polski rząd nie wycofa swojego podpisu z jakiegokolwiek dokumentu, tylko dlatego że jakaś grupa tego żąda.„  I tyle. Po co więc „debata”? Skoro i tak, rząd nie zakłada możliwości wycofania podpisu? Chyba tylko po to, by uśpić opinie publiczną, stworzyć pozory dialogu ze społeczeństwem- wszak słupki w sondażach zaczęły niepokojąco spadać. Niestety Tusk nie dostrzega, że pozorne działania rządu nie działają na współczesne multimedialne społeczeństwo. Nie da się zaczarować rzeczywistości drobnymi kłamstewkami, bo większość i tak siądzie przed Netem, odpali Google i znajdzie potrzebne dane. Premier Tusk może zapewniać nas, że i on jest internautą, ale jego kolejne wypowiedzi i kłamstwa ( tak jak o tym, że tylko w Polsce są protesty przeciw ACTA) najdobitniej pokazują, że o specyfice internetu nie ma zielonego pojęcia. Z całego spotkania ostał się jeden wniosek:
   Rzad nie cofnie podpisu, a ratyfikuje wtedy gdy Tusk nie będzie miał wątpliwości.
Tyle, że premier ogłasza wszem i  wobec, że nie ma wątpliwości, że nie chce się wycofywać. Zawieszenie czasowe jest jedynie zagraniem na przeczekanie, aż protestującym się znudzi, a media zajmą się inną telenowelą.

* * *

Swoją drogą, bardzo chciałam dziś obejrzeć debatę,  nie mam jednak dostępu do polskiej telewizji. Pomyślałam, że skoro jest to debata o kształcie Internetu, to obejrzę przez Internet.  Niestety, jak się okazało, przekaz był nadawany w takiej formie, że do mnie docierała tylko nieczytelna czkawka. Jak zwykle okazało się, że łącza są za słabe, by sprostać dużemu zainteresowaniu. Teraz mam nadzieję, że ktoś to spłacił i będę miała okazję obejrzeć całość. I jak tu nie być piratem….

Po stokroć wolę widok czerwonych maków w klapach uśmiechniętych ludzi ze wszystkich zakątków świata, niż polskie flagi powiewające nad głowami „prawdziwych polaków”, dla których wyrazem polskości są race i kamienie.

Przy tej okazji dowiedziałam się od Korwin-Mikke, któremu po drodze było z kibolami, że anarchizm jest synonimem faszyzmu… I jeszcze, że mężczyzna musi bić się na ulicy, bo inaczej Islam nas podbije. Zapewne ten Islam, który obok mnie minutą ciszy czcił weteranów, albo ten u którego co dzień kupuje owoce.

i już wiem że cała moją wiedzę nabytą w czasie pięciu lat studiów powinnam wyrzucić na śmietnik, bo elity polityczne na nowo kreują rzeczywistość.

Historia chichocze w kącie, jakie idee, jakie hasła, tacy ich wyznawcy. No ale jak wszem wiadomo wszystkiemu są winni Niemcy, którzy w czasie zamieszek siedzieli w celach na Wilczej

http://www.youtube.com/watch?v=rOOQANWJFxU

W czasach, gdy Huntington ogłosił śmierć sporu opartego na ideologii, gdy miejsce polityki zajmuje postpolityka uprawiana przez postpolityków, tworzy się pozory ideologii. Zamiast ważkich spraw na piedestałach politycznego sporu ustawia się trumienki, krzyżyki, używki, nadając im rangę najważniejszych problemów. To wszystko jedynie po to by ukryć, że tak na prawdę nie ma już treści, nie ma pomysłu jak dalej to ma się toczyć. Ogłoszono, że obecny stan jest tym najlepszym i trzeba się go trzymać. Potrzebne są tylko małe poprawki, delikatne korekty i możemy dalej jechać autostradą do nieba. Nikt już nawet nie próbuje tworzyć idei, szukać dróg. Nie toczy się sporu o rzeczy ważne, brak jest pomysłu jak poradzić sobie z kryzysem, jak rozwiązać sprawę OFE, jak pokonać problemy na kolei. Realne problemy zamiata się pod dywan z nadzieją, że nie wychylą spod niego głowy i pozwolą bawić się dzieciom w piaskownicy. Wystarczy przeczcież kilka dymisji na kolei [1], lub wydłużyć pociągi kosztem likwidacji kilkudziesięciu połączeń [2] , pożonglować spółkami [3], by ogłosić że na kolei robimy porządki. Można wmawiać, że jesteśmy zieloną wyspą, która obroniła się przed kryzysem, a podwyżki VAT, rezygnacja z rozbudowy infrastruktury drogowej, dopieprzenie OFE, to tylko drobna kosmetyka, którą społeczeństwo nie powinno sobie zawracać głowy. Politycy z największych ugrupowań spychają te sprawy w niebyt politycznego zawieszenia, rozbudzając umysły społeczeństwa przeszłością, martyrologią… sporem na temat samolotu, który już uderzył w ziemię. Zaklinają i zamadlają niczym Gebels rzeczywistość, jakby zwycięstwo ich opcji w tym sporze mogło sprawić, że ten samolot oderwie się od ziemi i znowu poleci przywożąc nam na swym pokładzie lepszą przyszłość.

Kaczyński gorliwie skarży się, że opozycja już nie tylko została zmarginalizowana, ale wręcz poddana anihilacji. Jego zdaniem opozycja przestała być akceptowana. Tylko, zapomniał uściślić, co pod tym hasłem się kryje. W chwili obecnej w Polsce brak jest sprawnie działającej opozycji. Możemy wybierać jedynie pomiędzy zbiorami nic nieznaczących haseł i obietnic. Żadne z ugrupowań do tej pory nie pokusiło się o opracowanie realnych, szczegółowych planów reform. Partia rządząca zatrzymała się na obietnicach, tłumacząc swą niemoc trwającym kryzysem, próbuje ratować swój wizerunek promując populistyczne rozwiązania, które do złudzenia upodabnia ją już do konkurencyjnego PiSu. Opozycja skupiona wokół Kaczyńskiego do znudzenia wygrywa marsz pogrzebowy. Doskonale widać, że oba te ugrupowania nie są zainteresowane wprowadzaniem zmian, ponieważ zmiany te niechybnie oznaczałyby koniec tych ugrupowań.

Toczący się spór nie jest sporem o wizję realnego państwa, jedynie kłótnią o rząd dusz. Opozycja w tym kraju nie jest marginalizowana jej po prostu nie ma.

Jednakże ideologie i izmy nie zostały wyparte z naszego systemu pojęciowego, a jedynie zostały ukryte pod wygodniejszą i łatwiejszą do zaakceptowania przez społeczeństwo formą uprawiania i relacjonowania polityki.
Opinię publiczną próbuje się w coraz mocniejszy sposób programować i rozpraszać, przez co fundamentalne pojęcia takie jak władza, wolność, społeczeństwo obywatelskie, demokracja, nabierają nowych odmiennych znaczeń. Ogłasza się wolność od terroryzmu, [4] próbując blokować wymianę myśli w internecie, wolność od pornografii [5] za pomocą selekcji aplikacji w apple’owskich App Store’ach, wolność od toksycznych środków chemicznych za pomocą bezprawnych działań rządu.

Kaczyński krzyczy, że:

„Wolność od opresji ze strony państwa jest dzisiaj wyraźnie podważana” [6]

Co ma oznaczać to zdanie w ustach polityka, którego marzeniem, jest narzucenie wszystkim członkom tego społeczeństwa jednego zbioru wartości, jednej wizji rzeczywistości?

Urządza się marsze z pochodniami, burdel w sejmie i pikiety „w obronie wolności słowa” – żądając ogłoszenia paranoicznego snu lunatyka, jako jedynie obowiązującej wizji rzeczywistości. Żądania Pospieszalskiego i Wildsteina dziennikarzy TVP będące refrenem w symfonii Kaczyńskiego do złudzenia przypominają wystąpienie Philip J. Crowleya, próbującego udowodnić, że WikiLeaks „nie jest organizacją medialną”, bo:

„Z całą pewnością działaniom Assange’a przyświeca jakiś szczególny cel polityczny i wydaje mi się, że właśnie to dyskwalifikuje go, jeśli chodzi o możliwość bycia uznanym za dziennikarza”. Ta osobliwa wizja „apolitycznego” dziennikarstwa testowana już nie raz w USA, w Polsce wyraża się w haśle: „POmedia służalcy Kremla” i twierdzeniem, że: „nie można pozwolić na to, by media stały się gończą sforą rządzących w kraju”.

Tak samo jak w USA, w Polsce stronnicy PiSu starają się wmówić opinii publicznej, że są obrońcami apolityczności i wolności mediów, że posiadają monopol na prawdę i są rzecznikami społeczeństwa. Zapominając jedynie, że ich wypowiedzi i żądania są wypowiedziami stricte politycznymi, a tym samym stawiają ich w gronie postpolityków, a nie dziennikarzy. Wszak powtarzają jedynie to co mówi ich idol:

„Kolejne audycje likwidowane w telewizji, eliminowanie pewnych dziennikarzy, spychanie ich do mediów, które są ważne, ale nie są tak szeroko czytane, naciski na media, także na tabloidy to są dzisiaj zjawiska znane i w oczywisty sposób uderzające w demokrację, sam fundament demokracji.” [6]

I tak idea demokracji zostaje sprowadzona do walki o władzę nad mediami, które przestały pełnić rolę informacyjną, a stały się prywatnym podwórkiem polityków. Wszak nie jest to spór o wolność i niezależność mediów, a o to kto będzie sprawował nad nimi kontrolę i czyją wizję będzie się propagować jako jedynie obowiązującą.  Demokracja obywatelska zostaje przekształcona w demokrację zaprogramowanego widza, a działania polityczne zmieniają się w działania medialne, a niezbędne reformy leżą sobie odłogiem.

1. Poleciała głowa za kolej, TVN24, 21.12.2010

2. PKP obetną połączenia, bo brakuje wagonów, MONEY.PL, 20.01.2011

3.Pociągi interREGIO wracają, TLK znikają

4. Czy polityka to choroba psychiczna? Véronique Fau-Vincenti, LE MONDE  DIPLOMATIQUE

5. Playboy to nie pornografia – według Steve’a Jobsa, GAZETA.PL, 19.01.2011

6. Odmowa uznania opozycji uderza w fundament demokracji, GAZETA.PL. 26.02.2011

Tekst poświęcony jest reakcji duchownych skupionych wokół uniwersytetu Al-Azhar, na słowa papieża:

“To kolejny naglący sygnał dla rządów w tym regionie, by podjęły działania na rzecz ochrony mniejszości religijnych”

oraz na to, że wezwał też społeczność międzynarodową, by pamiętała o losie chrześcijan na Bliskim Wschodzie.
To wystarczyłoby w tytule znalazło się uogólnienie “Egipcjanie”. A przecież zabici Koptowie to także byli Egipcjanie. Czy oni także obrazili się na papieża? A może obraziła się też cała mniejszość koptyjska? Czy wreszcie wszyscy obywatele Egiptu obrazili się na Watykan?

Czytając takie artykuły coraz mniej dziwię się temu, że większość społeczności zachodniej postrzega świat przez pryzmat globalnego ostrego konfliktu rożnych grup religijnych.

„Paradoksalnie, zarówno Watykan, jak i uczeni z Al-Azhar są przeciwni teoriom o nieuchronnym “starciu cywilizacji”, czyli walce między światami islamu oraz chrześcijaństwa.”

A to jest istna perełka, pokazująca jak łatwo zmanipulować pewne teorie naukowe. Obnażająca niewiedzę zarówno krytykujących jak i niewiedze relacjonującego. Paradygmat “zderzenia cywilizacji”, nie dotyczy wcale nieuchronności walki chrześcijaństwa z islamem. Jest to paradygmat badawczy zaproponowany przez Huntingtona, mówiący o tym, że w chwili obecnej osią konfliktów (nie tylko zbrojnych) nie są już wielkie idee takie jak komunizm czy kapitalizm, a są nimi systemy wartości odmienne w każdej z cywilizacji. I owszem religie mają duży wpływ na kształtowanie się  tych systemów wartości, ale nie posiadają na to monopolu. Dodatkowo zderzenie, wcale nie oznacza konfliktu, a jedynie ciągłe ścieranie się tych różnorodności, które owszem w pewnych warunkach może prowadzić do otwartego konfliktu, ale może też prowadzić do powstania nowej jakości – np dojścia do głosu grupy etnicznej, która wcześniej zatracała swą tożsamość na skutek prymatu jakiejś idei czy ideologii np. narodowej czy komunistycznej. Zderzenie cywilizacji ma miejsce cały czas i to na całym świecie, jednakże w chwili obecnej zyskało na sile oddziaływania na skutek upadku wielkich idei czy globalizacji, a co za tym idzie łatwiejszemu obiegowi informacji, ludzi, produktów itd.

Do manipulacji przyczyniły się władze USA, które przestraszyły się tego paradygmatu, ponieważ podważał on ideę uniwersalności i prymatu wartości zachodnich. Pokazywał, wprost, że nie wszędzie demokracja i zachodni styl życia jest pożądaną wartością i że nie wszędzie ludzie marzą o tym by je przyjąć. Zagrażało to pozycji USA, jako policjanta, wyzwoliciela i dobroczyńcy świata.

Przekuto, więc ten paradygmat w teorię o “starciu cywilizacji” lub “wojnie cywilizacji” wmawiając opinii publicznej, że czeka nas wojna z agresywnym i zaborczym islamem. W tej zmanipulowanej teorii pomija się oczywiście “drobny szczegół”, jakim jest to, że wszystkie cywilizacje (nawet te najstarsze) charakteryzują się dążeniem do ekspansji. Jest to cecha, która zapewnia im możliwość przetrwania i rozwoju. Nieekspansywna cywilizacja umiera.

Powielając ten błąd, nie tylko wytrąca się dobre narzędzie umożliwiające zrozumienie współczesnego świata, ale i nasila się postawy antagonistyczne i nietolerancję.
„Protesty przeciwko Benedyktowi XVI mają chyba jakieś źródło w wewnątrzegipskich grach politycznych – tłumaczy watykanista Marco Politi. Obrona przed krytyką Zachodu może być dla władz Egiptu propagandowym sposobem pokazania siły i determinacji w obronie interesów obywateli.”

Watykaniści to dla mnie dziwna grupa ludzi. Celowo nie piszę naukowców, bo jak widać na przykładzie powyższego nie ograniczają się oni do wypowiedzi o sprawach Watykanu, ale roszczą sobie prawa do tłumaczenia świata przez pryzmat swoich poglądów. I tu zaczyna się problem, ponieważ jeśli Marco Politi odrzuca paradygmat Huntingtona, pojmując go na dodatek w sposób promowany przez władze USA, to postrzega cały świat przez pryzmat poglądów kościoła katolickiego, to trudno mu pojąć, odmienność sunnickiego systemu wartości. Tym samym trudno mu zrozumieć, że przedstawiciele innej cywilizacji mogą być niezadowoleni, gdy wzywa się do ingerencji na ich podwórku. Dodatkowo, mówiąc, że jest to sposób na obronę interesów obywateli Egiptu, pośrednio przyznaje rację sunnickim duchownym, że mieli oni prawo potraktować wypowiedź papieża, jako godzącą  nie tylko w suwerenność Egiptu, ale i  przepisującą cechy zamachowców społeczności sunnickiej.

Watykan nie chce dostrzec, że nie jest już dominującą siła w świecie – ani polityczną, ani nawet religijną. Wszelkie wypowiedzi jego hierarchów dotyczące spraw wewnętrznych suwerennych państw, oraz wyznawców innych religii mogą być odebrane jako atak i mogą skutkować negatywnymi reakcjami.

Bardzo wysoki poziom korupcji w Bułgarii i Rumunii sprawił, że wejście tych państw do Unii Europejskiej w styczeń 2007r.  zostało uzależnione od wprowadzenia specjalnego instrumentu monitorowania walki z korupcją i reform w sądownictwie. Uruchomiono w związku z tym Mechanizm Weryfikacji i Współpracy, w ramach, którego Komisja Europejska dwa razy do roku publikuje raporty szczegółowo opisujące m.in. stan walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną, transparentność i efektywność wymiaru sprawiedliwości, dostosowanie kodeksów cywilnego i karnego do standardów unijnych. W ciągu pierwszych trzech lat po akcesji raporty te mogły stanowić podstawę prawną zamrożenia przez Komisję środków unijnych w przypadku braku zadowalających rezultatów (zdarzyło się to tylko raz w wypadku Bułgarii w 2008 r.). W chwili obecnej raporty oraz stan realizacji celów CVM nie mogą być podstawą dla ustanowienia sankcji.
Ostatnie raporty z lipca br. wymieniają szereg postępów obu krajów w tym zakresie, podkreślają jednak, że wciąż są one niewystarczające. W konsekwencji Rada UE kolejny raz podjęła decyzję o przedłużeniu funkcjonowania CVM.
Realizacja celów CVM nie jest formalnym kryterium akcesji Rumunii i Bułgarii do strefy Schengen, co podkreślają zarówno przedstawiciele tych państw, jak i Komisja Europejska.

Przystąpienie do Schengen jest w zazwyczaj procesem technicznym, obejmującym m.in. zapewnienie szczelności granic, rozwiązań z zakresu polityki wizowej czy współpracy policji. Pod tym względem przygotowania Bułgarii i Rumunii były dotychczas oceniane pozytywnie.
Sofia i Bukareszt ubiegają się o członkostwo wspólnie, zarówno ze względów politycznych, jak i kierując się chęcią ograniczenia kosztów związanych z budową zewnętrznej granicy strefy. Dotychczasowy stan przygotowań obu krajów jest oceniany wysoko. Grupa ekspercka oceniająca stan przygotowań opublikowała do tej pory sześć raportów, z których pięć można oceniać, jako bardzo pozytywne.

Decyzja o rozszerzeniu wymaga jednak jednomyślnej zgody wszystkich państw z obszaru Schengen. Jak okazało się tej jednomyślności brak. Niemcy i Francja coraz częściej podkreślają ważność realizacji CVN w kontekście oceny gotowości do akcesu do Schengen. Zdają sobie z tego sprawę tez władze Bułgarii i Rumunii.

Jeszcze przed zgłoszeniem przez Francję obiekcji, co do rozszerzenia strefy Schengen Paryż skrytykował Rumunię i Bułgarię za zaniedbywanie działań na rzecz społecznej inkluzji Romów.

W sierpniu 2010 roku minister spraw zagranicznych Bułgarii Nikolay Mladenov w wywiadzie dla Reutersa wyraził nadzieję, że proces deportacji Cyganów, nie wpłynie na proces negocjacji w sprawie przystąpienia jego kraju do strefy Schengen.

Rozwiać te wątpliwości próbowała  Angela Merkel. Po wrześniowych rozmowach w Sofii z bułgarskim premierem Bojko Borysowem, chwaliła ten kraj za wysiłki poczynione w walce z korupcją. Zapewniała też, że decyzja w sprawie włączenia tych państw do strefy Schengen , będzie uczciwa:

„Niemcy zawsze postępują w taki sam sposób. – Sprawdzamy, czy kryteria zostały spełnione i robimy to dla każdego kraju indywidualnie. Tak samo zrobimy w przypadku Bułgarii.” [1]

Kanclerz Merkel zagwarantowała również, że na ocenę Niemiec nie mają wpływu tegoroczne wydalenia rumuńskich i bułgarskich Romów z Francji.

Natomiast w czasie dwustronnych rozmów Premier Borysow zapewnił, że jeżeli za miesiąc Bułgaria otrzyma poparcie,

„zwiększy wysiłki, żeby stać się pewną granicą Europy”.[2]

Borysow podkreślił również, że swoją stabilną finansową polityką Bułgaria gwarantuje, iż

„nie wyeksportuje swoich problemów wzorem sąsiadów”.  [2]

Miał na myśli sąsiednią Grecję.
Także rzecznik Komisji Europejskiej, Matthew Newman już w sierpniu oświadczył:

Problem Romów we Francji nie ma nic wspólnego z przystąpieniem do strefy Schengen. (…) Nie ma żadnych kryteriów akcesyjnych, dotyczących kwestii takich jak ten z Romami z Bułgarii, Rumunii oraz ich życia we Francji,” [1]

W związku z wcześniej zgłaszanymi wątpliwościami nie dziwi obecne stanowisko Francji i Niemiec. Z pisma ministrów spraw wewnętrznych NiemiecThomasa de Maiziere i Francji Bricea Hortefeuxa, skierowanego do Komisji Europejskiej, wynika, że oba państwa są przeciwne przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do strefy Schengen. Ich zdaniem Rumunia i Bułgaria nie spełniły wszystkich warunków niezbędnych do wprowadzenia systemu bezwizowego z krajami UE, zastrzeżenia wzbudza realizacja CVM.

Ponieważ w mniemaniu Rumunii wszystkie przygotowania związane z przyjęciem do Schengen przebiegają zgodnie z planem, rząd w Bukareszcie do stanowiska Niemiec i Francji podchodzi z niezrozumieniem.

Prezydent Rumunii Traian Băsescu nazwał dyskryminacją obecne zachowanie Francji i Niemiec. Oświadczył:

„Wraz z przystąpieniem do Unii uzyskaliśmy prawo przystąpienia do obszaru Schengen. Przystąpienie danego państwa do Schengen uzależnione jest wyłącznie od przesłanek technicznych. Z wszystkich sprawozdań UE wynika, że Rumunia te kryteria spełnia” [3]

Ze zdaniem władz nie zgadza się rumuńska prasa. Zdaniem dziennika Evenimentul Zilei wątpliwości Niemiec i Francji są w pełni uzasadnione:

„Europejczycy mają wszelkie powody do obaw. Przystąpienie naszego kraju do strefy Schengen będzie oznaczać, że przez nasze granice przetoczy się armia nielegalnych imigrantów i terrorystów, że będzie się szmuglować broń i narkotyki. Będzie to możliwe, gdyż naszych granic strzec będą przekupni policjanci. Czy mogą sobie państwo wyobrazić, do czego posuną się komisarze pokroju pana Sorica [lokalnego szefa policji, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie powiązań ze światem przestępczym], gdy będą mięć dostęp do policyjnej bazy danych na terenie Europy? Ile wezmą za ostrzeżenie przestępcy poszukiwanego we Włoszech lub w Holandii? Decyzja Francji i Niemiec o przesunięciu w czasie zgody na przystąpienie Rumunii do strefy Schengen jest uzasadniona.”[4]

Dziennik România Liberă natomiast uważa, że Rumunia sama zdecydowała, że chce odstawać od reszty Europy:

„Rumunia stała się państwem drugiej kategorii, ponieważ co trzeci jej mieszkaniec przyznaje, że w tym roku wręczył łapówkę. Korupcja w instytucjach jest już tradycją. Kraj zostałby sparaliżowany, gdyby urzędnikom w okienkach codziennie nie wręczano dowodów wdzięczności w postaci małych prezentów. Przestępując w Rumunii próg dowolnej instytucji publicznej, trzeba znać w niej ‘kogoś’, ponieważ niepisane zasady są ważniejsze niż te oficjalne. Rumunia jest państwem drugiej kategorii, ponieważ przestrzeń publiczną definiują nepotyzm i prezenty – jak w społeczeństwie rodem z zamierzchłych czasów. To kraj drugiej kategorii …, ponieważ brakuje mu koniecznej woli modernizacji i ponieważ pogrąża się w romantycznym fatalizmie – przeświadczeniu, że jesteśmy ofiarami dyskryminacji Zachodu.” [5]

Bardziej powściągliwie od reakcji władz Rumunii wgląda reakcja władz Bułgarii. Minister spraw wewnętrznych Cwetan Cwetanow podkreśla, że Bułgaria mimo wszystko nie odstąpi na razie od dotychczasowego harmonogramu, a jeśli zajdzie potrzeba, będzie rozmawiać z odpowiednimi unijnymi instancjami na temat kwestii spornych. Bułgarski minister spraw wewnętrznych wyraża nawet zrozumienie dla Niemiec i Francji, że hamują przyjęcie obu państw UE do Schengen.

Całkiem inne postawy przeważają w bułgarskiej prasie. Dziennik Standart uważa, że Francja i Niemcy blokują akcesję Bułgarii i Rumunii do strefy Schengen, ponieważ kierują się własnym interesem:

„Miniony rok upłynął we Francji pod znakiem protestów przeciwko reformie emerytalnej. Kryzys gospodarczy także dał się we znaki, a słupki poparcia dla Nicolasa Sarkozy’ego dramatycznie spadły. W kontekście tych wstrząsów w polityce krajowej uwaga automatycznie została skierowana na problem Romów z Bułgarii i Rumunii. Mimo że deportacje dotyczyły jedynie kilkuset bułgarskich Romów, sprawa ta odbiła się tak głośnym echem, że jeszcze bardziej wzrosło przekonanie, jakoby Bułgaria była potencjalnym sprawcą problemów [w strefie Schengen]. … Niemcy z kolei borykają się już od wielu lat ze swoimi własnymi problemami z imigrantami i ich integracją w społeczeństwie. Być może obawiają się, że nasze wstąpienie do strefy Schengen jeszcze bardziej spotęguje falę migracyjną z krajów trzecich. Trudno oprzeć się wrażeniu, że wstąpienie Bułgarii i Rumunii do strefy Schengen zostaje wstrzymane z powodu problemów, które nie mają nic wspólnego z drogą tych krajów do Schengen.” [6]

Jednakże Cwetan Cwetanow negatywnie skomentował analizy prasowe:

„To, co czytamy dziś w gazetach, w żadnym wypadku nie wpłynie na zmianę naszego planu działania. Do marca chcemy zamknąć wszystkie przygotowania techniczne”.[3]

Konserwatywny, francuski dziennik Le Figaro komentuje postawę władz Rumuńskich i Bułgarskich stojąc na stanowisku, że rządom Niemiec i Francji wolno sprzeciwiać się wstąpieniu Rumunii i Bułgarii do strefy Schengen:

„Mają prawo zatrzymać bałkanizację Europy. … Rumuńscy politycy są niesprawiedliwi, gdy mówią o dyskryminacji. Przecież każdy wie, że trzy lata temu Rumunia skorzystała na warunkach politycznych, które wówczas panowały, ale od tamtej pory nie poczyniła wymaganych postępów w walce z korupcją i przestępczością zorganizowaną. Unia Europejska to nie supermarket, w którym każdy wybiera to, co chce i nie zwraca uwagi na wspólne reguły. Podobnie jest ze swobodą przepływu osób. Uchylenie obowiązku wizowego jest oczywiście celem, do którego wszyscy dążą. Jednak należy mieć świadomość, że jest to prawo, na które trzeba zapracować.” [7]

Moim zdaniem reakcja Pierra Rousselina jest zbyt ostra. Ujawnia, że cześć francuskich środowisk, nie tylko popiera decyzję Nicolasa Sarkozy’ego o wydaleniu Romów z Francji, ale i utożsamia całe narody (Bułgarski i Rumuński) z tą grupą etniczną. Jasno wpisuje się w postawę władz Francuskich, które już wcześniej podkreślały problem migracji Romów, dając znak, że jest to dość istotna dla nich sprawa i może wpływać na ich stanowisko w sprawie rozszerzenia strefy Schengen.
Jednakże, podnoszone przez Francję obawy o „bałkanizację UE”, wydają mi się obawami na wyrost. Problem wędrujących Romów, którzy stanowią mimo wszystko tylko cześć tych społeczeństw jest znany od dawna na terenie Europy i nigdy nie stanowił poważnego zagrożenia dla tożsamości państw europejskich. Dużo większe zagrożenie dla bezpieczeństwa UE stanowią wszechobecne w tych krajach deficyty w sferze wymiaru sprawiedliwości jak również zwalczania korupcji i przestępczości zorganizowanej. Dużo zasadniejsze wydają się być obawy części państw w UE, że rozszerzenie Schengen zmniejszy motywację Bułgarii i Rumunii do działań reformatorskich związanych z realizacją wymogów nałożonych przez CVM.
Za szybkim rozszerzeniem opowiadają się państwa Europy Środkowej. Przygotowania do rozszerzenia mocno wspiera Forum Salzburskie, grupujące ministerstwa spraw wewnętrznych państw Grupy Wyszehradzkiej, Austrii, Słowenii oraz Bułgarii i Rumunii.

Postawa władz bułgarskich budzi nadzieję na poprawę sytuacji. Zdają się one rozumieć, że przezwyciężenie tych problemów jest niezbędne nie tylko do tego by zostały przyjęte do strefy Schengen, ale i może wpłynąć na poprawę życia w samej Bułgarii.
Trudno natomiast pojąc postawę władz Rumuńskich, które nie tylko nie rozumieją znaczenia wymogów stawianych przez UE, ale i szukają drogi na skróty, prezentując postawę roszczeniową. Decyzja o przyjęciu tych państw do Schengen może zostać przesunięta na okres polskiej prezydencji w UE (II połowa 2011 r.).

Warto zauważyć, że proces przystąpienia do strefy Schengen stał się bardziej skomplikowany nie tylko dla Bułgarii i Rumunii. Już tydzień temu było wiadomo, że UE zaostrza wymagania dotyczące kryteriów liberalizacji systemu wizowego dla Ukrainy. Wśród krajów, które teraz starają się o włączenie do strefy Schengen są również Macedonia, Serbia, Bośnia, Chorwacja i Czarnogóra.

Do tej pory do układu z Schengen w sprawie ruchu bezwizowego obejmuje 25 krajów, w tym 22 państw członkowskich UE oraz Szwajcarii, Norwegii i Islandii.

[1] Bulgaria’s Schengen Accession will not be affected by Roma expulsion from France – EC official, The Sofia echo, 24.08.2010r.
[2] „Bułgaria wciąż daleko od strefy Schengen”, Onet.pl, 11.10.2010r.
[3] „Bułgaria i Rumunia do Schengen? Niemcy i Francja mają obiekcje”, dw-world.de, 23.12.2010
[4]Mircea Marian „EDITORIALUL EVZ: Regimul corupt Băsescu ne-a scos din Schengen„, Evenimentul Zilei, 21.12.2010r.
[4] Sabina Fati „România SECOND HAND” România Liberă, 23.12.2010r.
[6] Krassimira Temelkova България има кусури, но понася несправедливи удари, Standart, 22.12.2010r.
[7] Pierre Rousselin „Non à une Europe balkanisée” , Le Figaro, 22.12.2010r.

Ten  włoski anarchista, działacz Anarchistycznego Czarnego Krzyża w czasie II wojny światowej walczył w antyfaszystowskiej partyzantce. Po wojnie  pracował na kolei, był sekretarzem Mediolańskiego ACK. Uczestniczył w reaktywacji anarchosyndykalistycznego związku USI. Był esperantystą, antyklerykałem. Z racji swojego zawodu i możliwości darmowych przejazdów pełnił rolę łącznika. Znany był z tego, że nie popierał indywidualnych aktów terroru. Sprawnie zorganizował księgarnię w anarchistycznym klubie Ponte Della Ghisolfa.

W kwietniu 1969 r. podczas targów na dworcu centralnym w Mediolanie eksplodowały bomby. 8 sierpnia seria bomb podłożonych w pociągach tylko przez przypadek nie spowodowała masakry. O podłożenie ich policja oskarżyła dwóch anarchistów: Pinellego i Valpredę. Policja znała ich działalność, gdyż anarchistyczne Koło 22 Marca, do którego należał drugi z nich, od dawna było infiltrowane przez agenta policji faszystę Mario Merlina. Wydarzenia te poprzedziła fala strajków przeciw polityce rządu.

12 grudnia 1969 r., w piątek o godz. 16.37 w Banku Rolnym przy Pizza Fontana w Mediolanie wybuchła bomba, od której zginęło szesnaście osób a dziewięćdziesiąt jeden zostało rannych. Tego samego dnia wybuchły, niemal równocześnie, trzy inne bomby w Rzymie. Pierwsza – w centrali Krajowego Banku Pracy, druga – na schodach prowadzących do Ołtarza Ojczyzny; trzecia – w pobliżu Placu Weneckiego.

W momencie wybuchu Giuseppe Pinelli grał w karty w odległym od banku barze.  Miał żelazne alibi potwierdzone także przez dwóch agentów policji, którzy go śledzili. Wieczorem poszedł do lokalu, gdzie zbierali się anarchiści. Wszedł akurat w momencie, gdy policja przeprowadzała rewizję i sprawdzała tożsamość obecnych. Został aresztowany w związku z zamachem bombowym na Piazza Fontana w Mediolanie.  Przez trzy dni Pinelli był przesłuchiwany przez mediolańską policję bez obecności adwokata. Trzeciego dnia, tj. 15 grudnia, kilka minut po północy, Pinelli został wyrzucony z okna, z czwartego piętra komisariatu policji. Twierdzono, że Pinelli przyznał się do stawianych mu zarzutów, a później popełnił samobójstwo wyskakując z okna. W oficjalnym komunikacie podano, że stało się to podczas przesłuchania. Pinelli miał wyskoczyć przez okno z okrzykiem: „Koniec z anarchią”!

Kilka lat później wyszło na jaw, że zamachy na dworcu, w pociągach i w banku w Mediolanie przeprowadzili neofaszyści działający na zlecenie antyterrorystycznych komórek policji oraz wysoko postawionych wojskowych z kręgów prawicy. Nieprzypadkowo zamachy przeprowadzono w czasie trwania parlamentarnej debaty poprzedzającej głosowanie nad demilitaryzacją policji i odebraniem jej szeregu uprawnień. W 1979 r. skazano za dokonanie owych zamachów kilku policjantów i faszystów. Część skazanych zdołała uciec przed wydaniem wyroku sądu. Wznowiono więc śledztwo. Ponieważ zdaniem sądu w Bari śledztwo nie przyniosło wystarczających dowodów, w 1986 r. wydano wyrok uniewinniający wszystkich wcześniej skazanych. *

W 2001 roku za zamach na Piazza Fontana skazano 3 członków organizacji neofaszystowskiej. Jeden ze skazanych był również współpracownikiem włoskich służb specjalnych i CIA, a same zamachy były częścią tzw. „strategia napięcia”, która miała nie dopuścić do przejęcia władzy przez Partię Komunistyczną.

Do tych wydarzeń nawiązuje sztuka Dario Fo: „Przypadkowa śmierć anarchisty”.  Uchodzi za jedną z najlepszych sztuk antypolicyjnych. Niewiele czytałam Fo, ale zazwyczaj jego sztuki mnie bawią, w przewrotny i sarkastyczny sposób potrafi poruszać tematy o których większość literatury milczy. Tym bardziej dziwi mnie, że tak niewiele z dzieł Fo zostało wydanych w Polsce. Tłumaczyć tę sytuację może nastawienie wydawnictw. Wydawnictwo Pruszyński i S-ka nie zamierza wydawać Fo, „Bo jego polityczne poglądy mogłyby nie przypaść do gustu polskim czytelnikom”, a wydawnictwo Słowo Obraz/Terytoria nie będzie go drukowało, gdyż „nie ma on w naszym kraju przyjaciół”.

Krótka, nadająca się na wieczorną lekturę sztuka, pełna ironii i swoistego humoru. W żartobliwy sposób opowiada o śledztwie prowadzonym po śmierci Pinellego. W roli demaskatora policji Fo stawia wariata mitomana.  Tylko on jako społeczny parias i osoba niepoczytalna, a wiec nie podlegająca władzy policji może bez problemów wniknąć tam gdzie zwykli członkowie społeczeństwa nie mają wstępu – na komisariat i do głów osób odpowiedzialnych za to zabójstwo. Może zdemaskować, skłonić do wyznania prawdy, a nawet przeciągnąć na swoją stronę. Przybierając różne osobowości, wcielając się w różne postacie, wciąga nie do końca świadomych sytuacji policjantów w swoistą grę. W której próbując wymyślić linię swej obrony, plączą się w zeznaniach, przyjmują pomysły wariata aż do momentu gdy przyznają się do zbrodni.

Sztuka zaczyna się w pokoju przesłuchań na komisariacie policji w Mediolanie, gdzie komisarz Bertozzo przesłuchuje wariata oskarżonego o podszywanie się pod różne osoby. Wariat przekonuje komisarza, że ten nie ma nad nim władzy, jego działania i groźby są alogiczne. Po przesłuchaniu Wariat wraca do pustego pokoju przesłuchań gdzie znajduje kilku ważnych dokumentów dotyczących śmierci anarchista, który wypadł z okna podczas policyjnego przesłuchania w niejasnych okolicznościach. Mając te dokumenty wciela się w postać profesora Marco Maria Malipiero, pierwszego radcy Najwyższego Trybunału i wmawia komisarzowi że przybył na rewizję śledztwa. Od tej pory Wariat bawi się oficerami policji, obnażając ich hipokryzję, sprawdza jak daleko są w stanie posunąć się w kłamstwach by oddalić winę od siebie.

Książkę można nabyć w księgarni internetowej Bractwa „Trojka”.

Sztukę można obejrzeć też na youtube.

i kolejne części:
część 2
część 3
część 4
część 5
część 6
część 7
część 8
część 9
część 10

* Tekst został opracowany na podstawie wstępu do książki.

Zapraszamy do czytania. Chętnych do notowania, dyskutowania, komentowania prosimy o kontakt – debatapolityczna@go2.pl.

„Ale jak się idzie na polowanie, daleko w głęboki las, to trzeba wiedzieć, że własny dom jest zabezpieczony, że własna kobieta, własne dzieci, własna chałupa są zabezpieczone”

Bronisław Komorowski

Wiadomo kobiety na polowanie nie chodzą, bo sobie ani ze zwierzem nie poradzą ani sztucera nie uniosą. To obowiązek faceta iść polować i jego obowiązek by  WŁASNOŚĆ zabezpieczyć. Własność w postaci inwentarza żywego i martwego.