<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964</id><updated>2011-01-20T04:41:12.317-08:00</updated><title type='text'>Debendra</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>22</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-438399711404003859</id><published>2010-12-27T05:43:00.000-08:00</published><updated>2010-12-27T05:47:06.756-08:00</updated><title type='text'>चासोक तङनाम पर्यटन उत्सव:संस्कृति संरक्षणको पाटो</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TRiYq7xMhZI/AAAAAAAAAFE/R_nprfC5HDc/s1600/c0463a74730bd2dbab86cbb4dec094a0_XL.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 207px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555358003727467922" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TRiYq7xMhZI/AAAAAAAAAFE/R_nprfC5HDc/s320/c0463a74730bd2dbab86cbb4dec094a0_XL.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;span style="font-size:+0;"&gt;-देवेन्द्र&lt;/span&gt; कार्की&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;धरान /डाँडापाखाहरुमा पैंयु पुूल्न थालेका छन् । जाडोको कारण खोला-नदीमा माछा र आकासमा उड्ने चराचुरुङ्गी दक्षिणतिर मोडिएका छन् । प्रकृतिको यो निरन्तरताले किरातहरुको उधौली याम सुरु भएको छनक मिल्छ । प्रकृतिका पुजक किरात जातिहरु पैँयु पुूल्न थालेपछि र जाडो याम सुरु भएसँगै भाषा सँस्कृति संरक्षणको खातिर उँभौली मनाउने गर्छन् । कुनै जातिको अस्तित्व भनेको उसको भाषा सँस्कृति हो । जातिको अस्तित्व त्यसबेला रहन्छ जतिबेला उसको भाषा सँस्कृति र सम्पदा चीर र कालजयी हुन्छ । यही कुरा बुझेर जाति भाषा सँस्कृति र सम्पदाको संरक्षणमा प्रकृतिपुजक आदिवासी किरात जातिहरु अग्रपङ्तिमा देखिएका छन् ।&lt;br /&gt;परम्परादेखि नै घरघरमा चासोक तङनाम मनाउँदै आए पनि पछिल्लो दुई दशकयता यो पर्वलाई आदिवासी जनजाति लिम्बूलगायत चार किरातीले आपुनै शैलीमा सामूहिकरुपमा सार्वजनिक माङहिम र स्थलमा भेला भएर ३ देखि ७ दिनसम्म भव्यताका साथ मनाउन थालेका छन् । उधौली पर्वलाई लिम्बूले चासोक तङ्नाम राईले उधौली साकेला सुनुवारले फोलष्याँदर र याक्खाले चासुवाको नाममा परम्परागतरुपमा मनाउदै आफ्नो संस्कृति लोप हुनबाट जोगाउँदै आएका छन् ।&lt;br /&gt;संस्कृति संरक्षणको अभियान किरात याक्थुङ चुम्लुङ धरान नगरसमितिले केही वर्ष अघिदेखि थालेको छ । लिम्बू संस्कृतिमा लोप हुन लागेका विविध कला सँस्कृति गीत सामूहिकरुपमा प्रस्तुत गर्ने अवसर मिलाउँदै आएको छ । यस वर्ष पनि आइतबारदेखि धरान-१५ स्थित चुम्लुङ हिमपरिसरमा सप्ताहव्यापी चासोक तङनाम न्वाँगी पूजा उत्सव साँस्कृतिक पर्यटन उत्सव साचालन गरेको छ ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;सँस्कृति संरक्षणको अलावा चासोक तङनाम भेटघाट शुभकामना साटासाट कूल देवीदेवताको पूजा अर्चना र सामूहिकरुपमा मनोराजन गर्ने एउटा माध्यम पनि बनेको छ । सामूहिक न्वाँगी पूजाले लिम्बू जातिभित्र सामाजिक सद्भाव र सम्बन्ध बढाउने महत्वपूर्ण भूमिका निर्वाह गरेको किरात याक्थुङ चुम्लुङ धरान नगर समितिका अध्यक्ष प्रदीप मेयाङवोले जनाए ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ुपरम्परागत चाडपर्वलाई सामूहिकरुपमा मनाउने काइदा नयाँ पुस्तामा हस्तान्तरण गर्नु पनि होु मेयाङवोले भने ुउत्सवमा प्रस्तुत गरिएको केलाङ यालाङ हाक्पारे साम्लो मुन्धुमीमा वृद्धवृद्धासँगै युवायुवतीहरुको उत्साहपूर्ण सहभागिता हुन थालेको छ । धरान-१९ की १५ वर्षीया मिलन हुप्पा चोङवाङ गुन्यू-चोली र गहनाले सजिसजाऊ भएर धरान-१५ स्थित चुम्लुङ हिममा सोमबार केलाङ-च्याम्ब्रुङ नाच्दै गरेको भेटिइन् । गलामा कण्ठ कानमा लेसो निधारमा शिरबन्दीले ठाँटिएकी चोङवाङले थरगत र थुमगतका सामूहिक साँस्कृतिक समूहहरुको बीचमा पसेर उत्साहसाथ केलाङ च्याम्ब्रुङ नाचिन् ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;बेलुका साथीहरुसँगै धान नाच नाचिन्छ ।ु पब्लिक उच्च माविमा भरखर कक्षा-११ मा पढ्दै आएकी चोङवाङ भन्छिन् ुआफ्नो सँस्कृति जोगाउन धान नाच नाच्छु । उनीसँग धरान-१८ की १७ वर्षीया पुष्पााजली लिम्बूलगायत एक हुल युवतीहरु आफ्नो संस्कृति संरक्षणको खातिर पुसको पारिलो घाममा पसिना पुछ्दै केलाङ नाच्दै थिए ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;उधौली पर्वका अवसरमा नाचिने धान नाचमा नाता नपर्ने युवायुवतीहरु एक अर्काको हात समाएर नाच्ने चलन छ । धान नाच्ने क्रममा मनपरापर भए विवाह गर्ने प्रचलन पनि रहेको छ । धान नाच्ने र विवाह गर्ने चलन गाउँघरमा कायमै रहे पनि सहर-बजारमा भने हराएको धरान-८ का बलराम सुब्वा लिम्बूले बताए ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;खासगरी अरुणपूर्वका सुनसरी मोरङ झापा इलाम पाँचथर ताप्लेजुङ तेह्रथुम सङ्खुवासभा र धनकुटामा रहेका लिम्बूहरुले धरानमा जस्तै एउटा निश्चित ठाउँमा सामूहिकरुपमा चासोक तङ्नाम मनाउने गरेका छन् ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;उधौली याममा आफ्नो परिश्रमको फल विविध अन्नपातको उपलब्धता र उपयुक्त हावापानी हुने भएकोले लिम्बू जातिले चासोकलाई ुचासोक तङ्नामु न्वाँगी पूजा को रुपमा भव्यताको साथ मनाउने गरेका हुन् । आजभोलि हङकङ बेलायत कतार युएई अष्ट्रेलिया अमेरिकालगायतमा बसेका लिम्बू जातिहरुले पनि यो पर्व मनाउँदै आएका छन् ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;जातीय पहिचान र सँस्कृति संरक्षणको उद्देश्यले आयोजना गरेको साप्ताहव्यापी चासोक तङनाम साँस्कृतिक पर्यटन उत्सव सोमबार कियाचुकी केन्द्रीय उपाध्यक्ष दुर्गामाया लिम्बूको प्रमुख आतिथ्यतामा उद्घाटन गरिएको छ । उत्सवमा धरानमा रहेका सकि्रय जनजाति लिम्बू राई तामाङ मगर सुनुवार नेवार गुरुङ शेर्पाका साँस्कृतिक नृत्य तथा झाँकी प्रदर्शनी गरिएको छ । उत्सवमा लिम्बू जातिको परम्परागत साँस्कृतिक खेल जनजाति परिहन प्रदर्शन त्येअङ्सी सिरिजंगा जयन्ती लिम्बू तथा जनजाति खाना तथा पेय परिकार रोटेपिङ रोमााचकारी मनोराजक खेल समावेश गरिएको छ । &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-438399711404003859?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/438399711404003859/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/12/blog-post_27.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/438399711404003859'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/438399711404003859'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/12/blog-post_27.html' title='चासोक तङनाम पर्यटन उत्सव:संस्कृति संरक्षणको पाटो'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TRiYq7xMhZI/AAAAAAAAAFE/R_nprfC5HDc/s72-c/c0463a74730bd2dbab86cbb4dec094a0_XL.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-634441186342510977</id><published>2010-12-27T05:33:00.000-08:00</published><updated>2010-12-27T05:42:51.961-08:00</updated><title type='text'>योग, ओशो र आध्यात्मिक पर्यटन</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TRiXnnWWPlI/AAAAAAAAAE8/xoOIkkH4JEU/s1600/arun-ananda.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 227px; FLOAT: right; HEIGHT: 262px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555356847194914386" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TRiXnnWWPlI/AAAAAAAAAE8/xoOIkkH4JEU/s320/arun-ananda.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;नेपाल ऋषिमुनिहरुको पवित्र तपोभूमि हो । यहाँ विश्वका लाखौं व्यक्तिहरु आध्यात्मिक जागरणका लागि साधनारत् छन् । पछिल्लो समय नेपालमा झन् आध्यात्मिक जागरणको लहर चलेको छ । योगा र ध्यान अब कुनै विलासिता नभई आवश्यकता भएको छ । संसारलाई राम्ररी भोग्न तथा स्वस्थ्य र सन्तुलित जीवन बिताउन योगा र ध्यान जरुरी भएको छ । विक्षिप्त र अशान्त मनबाट आपुूले जुटाएको सांसारिक सुविधालाई राम्ररी भोग गर्न सकिँदैन तर एक स्थिर चित्त र ध्यानस्थ एवं योगमय मनले सबै चीजको मज्जा लिन सकिन्छ भन्ने आध्यात्मिक विचारकहरुले व्यक्त गर्दै आएका छन् । ध्यान र आध्यात्मिक सन्देश विश्वभरि फैलाउने अभियानमा जुटेका ओशो विचारका प्रचारक एवं आध्यात्मिक अन्वेषक र सत्य मार्गका एक यात्रीको रुपमा &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;स्वामी आनन्द &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:+0;"&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;अरुण&lt;/span&gt;लाई&lt;/span&gt; चिन्न सकिन्छ । काठमाडौंस्थित ओशो तपोवनका मुख्य आचार्य बोधिसत्व स्वामी अरुण यति बेला नेपालमा आध्यात्मिक पर्यटन प्रवद्र्धन अभियानमा लागेका छन् । उनी सुनसरीको विष्णुपादुकालाई अन्तर्राष्ट्रिय आध्यात्मिक पर्यटकीय भिलेज बनाउने तयारीमा जुटेका छन् । प्रस्तुत छ उनले ओशोको मार्गदर्शन अध्यात्म ध्यान र आध्यात्मिक पर्यटनको विषयमा आलोपालोका &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;सम्पादक देवेन्द्र &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:+0;"&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;कार्की&lt;/span&gt;ले&lt;/span&gt; गरेको वार्तालापको सम्पादित अंश:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;ध तपाईं आपुूलाई कसरी चिनाउनुहुन्छ ? &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;-म आपुूलाई ओशोको एउटा समर्पित शिष्य उहाँको विचार प्रचारक एक आध्यात्मिक अन्वेषकको रुपमा चिनाउँछु । नेपालसहित विश्वमा साधना र ज्ञानको फैलावट होस् भन्ने मेरो विचार छ । विशेष गरी नेपाललाई आध्यात्मिक पर्यटकीय देशको रुपमा चिनाउने अभियानमा लागेको छु । आध्यात्मिक पर्यटन प्रवद्र्धनका लागि हालसम्म विश्वका २० वटा मुलुकमा पुगेर प्रवचन दिइसकेको छु । मेरो अभियानबाट प्रभावित भएरअहिले ओशो तपोवनमा विश्वका ८० राष्ट्रका व्यक्ति साधना गरिरहेका छन् । सुनसरीको विष्णुपादुकामा पनि ती आध्यात्मिक पर्यटक िभœयाउने अभियानमा म लागेको छु ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;ध अध्यात्म के हो धर्म र अध्यात्ममा केही फरक छ कि ?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;-सत्यको स्वीकार हो अध्यात्म । समग्र र अखण्डित जीवनको बोध नै अध्यात्म हो । जीवनको शुद्धीकरण र पवित्रताको खोज नै अध्यात्म हो । धर्म र अध्यात्मको फरकको व्याख्या गरेर कुनै फाइदा नहोला । यसमा विविध मत-मतान्तर छन् । यसमा विभिन्न विचारकहरुको पनि एउटै धारणा छैन । केही विचारकहरु धर्मलाई सम्प्रदाय भन्छन् र अध्यात्मलाई सम्प्रदायहरुको जोडको रुपमा व्याख्या गर्छन् । धर्म भनेको मनुष्यमात्रको स्वभाव हो भनेर मान्ने हो भने त्यो अध्यात्म हुन जान्छ ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;ध ओशो को हुनुहुन्छ र उहाँको सन्देश के हो ?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;-ओशो एक सद्गुरु हुनुहुन्छ । बुद्ध र शंकराचार्यपछि ओशो जस्तो व्यक्तित्व सायद जन्मिएनन् । उहाँलाई यस कालखण्डमा जन्मिएका महापुरुषको रुपमा मान्छौं ।&lt;br /&gt;बुद्धले दिनुभएको मुख्य सन्देश संसारमा दुःख छ र दुःखको कारण छ । ओशो त्यसैलाई परिमार्जन गर्दै भन्नुहुन्छ ुदुःखको कारण बेहोसी हो । हामी जति पनि दुःख पाइरहेका छौं त्यो बेहोसीकै कारणले हो । संसारमा दुःखको अर्काे कारण हो फोहोरी राजनीित । अदूरदर्शी बुद्धिहीन र बेइमान राजनेताका कारण यस संसारमा साधारण मानिसले दुःख पाएका छन् । त्यसैले दुःखको भित्री कारण नै बेहोसी हो । ओशोको सन्देश पनि यही हो ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;ध अध्यात्म र राजनीतिबीचमा कस्तो सम्बन्ध छ आध्यात्मिक चिन्तक राजनेता बन्न सम्भव छ ?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;-अध्यात्म र राजनीति भिन्न कुरा हुन् । राजनीतिका कारण संसारमा िहंसा मच्चिएको छ । राजनीतिले सबै कुरा बिगारेको छ । नेताहरुलाई बिगार्न मिडियाको पनि हात छ । मिडियाले मन्त्री र राजनीतिज्ञ आए भने बढी फोकस गर्छन् । रुघा लागेको पार्टी अफिस छाडेको रिसाएको समेत समाचार निकाल्छन् । तर कुना-कुनामा समाज परिवर्तनका लागि खट्ने व्यक्तित्वको बारेमा मिडियाले त्यति ध्यान दिएको छैन । काम नगर्ने नेतालाई भन्दा वातावरण जोगाउन रुख रोप्नेलाई बढी ध्यान दिने हो भने समाज परिवर्तन सम्भव छ । तर गान्धीवादी व्यक्तित्व हुन सके अध्यात्म र राजनीतिबीच सहकार्य सम्भव छ । गान्धीले जीवनमा धर्म र अध्यात्मको समन्वयसँगै राजनीतिलाई अघि बढाउनुभएको थियो । मानवताप्रति गहिरो करुणा र समुदायप्रति जीवन समपर्ण गर्न सक्नुपर्छ । गान्धी जस्तै रवीन्द्रनाथ टैगोर विवेकानन्द रमण महर्षि अरविन्दजस्ता व्यक्तिहरु पैदा भए भने राजनीति र अध्यात्मबीचमा समन्वय सम्भव छ । अध्यात्म व्यक्ति राजनेता बन्न सक्छन् तर बडो विशाल छाती चाहिन्छ करुणापूर्ण र बडो विनम्र व्यक्तित्व चाहिन्छ जसले यो दुईवटैलाई बुभुन सकोस् ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;ध अहिले युवा निकै निराश देखिएका छन् । उनीहरुलाई के सन्देश दिनुहुन्छ ?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;-राजनीतिक अस्थिरताका कारण युवामात्र होइन राजनीतिक नेताहरु समेत निराश छन् । मुलुकको सङ्कटप्रति उनीहरुको पनि अनुहार चाउरिएको छ । युवाका लागि रोजगारीको ग्यारेन्टी छैन कुनै विषयमा अध्ययन गरेर के गर्ने के हुने भविष्य अनिश्चित छ । युवाको लागि कुनै काम हुन सकेको छैन । अब युवाले आफैं अवसर खोज्नुपर्छ । पर्यटकीय क्षेत्र विस्तारका लागि युवा सकि्रय हुने हो भने रोजगारीको अवसर बढ्छ ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;ध सामाजिक रुपान्तरणमा अध्यात्मको भूमिका कस्तो हुन्छ ?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;-अध्यात्मको निकै महत्वपूर्ण भूमिका रहन्छ । आध्यात्मिक व्यक्तिहरु दीक्षित र कल्याणकारी हुन्छन् । समाजका सही सुधारक तुष्णारहित आध्यात्मिक व्यक्तिमात्र हुन सक्छन् । जिसस मोहम्मद बुद्ध शंकराचार्य रमण महर्षिलगायत् व्यक्तिबारे राजनीतिज्ञहरुले पढ्ने बुभुने काम भएको छैन । उनीहरुबारे ज्ञान हुनु जरुरी छ । राजनीति हावी भएका कारण अध्यात्मले स्थान पाएका छैन । यसमा परिवर्तन आयो भने आध्यात्मिक व्यक्तिहरुले पनि सामाजिक क्रान्तिका लागि योगदान गर्न सक्छन् ।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;धविष्णुपादुकालाई अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको आध्यात्मिक पर्यटकीय गन्तव्य बनाउने तयारी गरेको भन्नुभयो यो कसरी सम्भव छ ?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;-हामीले नेपालका पाँचवटै विकास क्षेत्रमा अन्तर्राष्ट्रिय आध्यात्मिक भिलेज बनाउने तयारी गरेका छौं । पूर्वमा सुन्दर नगरी धरानसँग जोडिएको विष्णुपादुका छनौटमा परेको छ । यहाँ पर्यटकीय सम्भावना धेरै भएकोले ओशो महापरिनिर्वाण ध्यान आश्रम स्थापना गरिएको छ । यो क्षेत्रलाई आध्यात्मिक पर्यटकीय स्थल बनाउन अहिले २० वटा देशहरुमा प्रचार-प्रसार गरिरहेको छु । काठमाडौंको तपोवन ध्यान केन्द्रमा हाल ८० देशका आध्यात्मिक पर्यटकहरु आइरहेका छन् । काठमाडौं आउने पर्यटकहरु विष्णुपादुकामा पनि आउँछन् । अन्तर्राष्ट्रिय पर्यटकीय स्थल बनाउन डेढ बिघा जग्गा खरिद गरेर ४० वटा प्लटिङ गरेर बिक्री सुरु गरिएको छ । धरानलगायत् विष्णुपादुकालाई पनि विश्वको पर्यटकीय सूचीमा नाम लेखाउन हाम्रो प्रयास जारी छ । तपोवनभन्दा विशाल विष्णुपादुका बन्नेछ ।&lt;br /&gt;यो क्षेत्रमा भारतबाट आउने पर्यटकहरुलाई मात्र व्यवस्थित गर्न सकियो भने काफी हुन्छ । धार्मिक पर्यटकहरुबाट नेपाललाई सम्पन्न बनाउन सकिन्छ । वार्षिक तीन करोड भारतीयहरु नेपाल घुम्न चाहन्छन् । उनीहरुको लागि शान्ति सुरक्षा र पूर्वाधार निर्माण गर्न सक्नुपर्छ । विशेष आन्तरिक पर्यटकहरुलाई बढी प्राथमिकता दिएर यस क्षेत्रको पर्यटन प्रवद्र्धन गर्न सकिन्छ । पर्यटन प्रवद्र्धन गर्न सरकारबाट केही आशा गर्न सकिन्छ मात्र शान्ति सुरक्षामा सहयोग गरिदिए पुग्छ । &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-634441186342510977?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/634441186342510977/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/12/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/634441186342510977'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/634441186342510977'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/12/blog-post.html' title='योग, ओशो र आध्यात्मिक पर्यटन'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TRiXnnWWPlI/AAAAAAAAAE8/xoOIkkH4JEU/s72-c/arun-ananda.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-525026417986843892</id><published>2010-11-29T01:01:00.000-08:00</published><updated>2010-11-29T01:38:30.397-08:00</updated><title type='text'>'खण्डमृत्यु’ र 'शब्द कवच’का साथ राजकुमार</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TPNsyYDG8-I/AAAAAAAAAEw/z1KcS3Mr_Zg/s1600/rk.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; FLOAT: right; HEIGHT: 186px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544895178927961058" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TPNsyYDG8-I/AAAAAAAAAEw/z1KcS3Mr_Zg/s320/rk.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;-देबेन्द्र कार्की&lt;br /&gt;लामो समयदेखि साहित्य र पत्रकारितालाई निरन्तरता िदंदै आए पनि सार्वजनिक साहित्यिक समारोहहरुमा कमै देखिएका कवि राजकुमार कार्की धरान-१७ स्थित सप्तरङ्गी पार्कमा शुक्रबार एउटा स्रष्टा र साहित्यिक कार्यक्रममा देखिए । धरानका साहित्यकार कवि पत्रकार तथा साहित्यानुरागीहरुको बाक्लो उपस्थितिमा कार्यक्रमै ुराजकुमार कार्कीको एकल कविता वाचन तथा विश्लेषणु कार्यक्रम थियो । उनले थोरै तर भाषिक राजनीति सामाजिक एवम् मिथक प्रतिविम्बसहितका चोटिला कविता सुनाएर उपस्थित कविमनहरुलाई मन्त्रमुग्ध बनाए । कार्कीका कालजयी कविता सुन्ने र सुनाउने अवसर भने सुनौलो पुस्तकालय धरान-१७ र किरात राई पत्रकार संघ सुनसरीले जुराएको थियो ।&lt;br /&gt;२०२८ सालमा कक्षा-८ मा पढ्दै गर्दा मातृभूमि नामक पत्रिकामा 'मातृभूमि' शीर्षककै कविता छापिएपछि लेखन कार्यमा हौसिएका कार्कीले जेल जीवन बिताउँदा लेखिएका तीनवटा कविता सुनाएका थिए । उनले 'चिताएपछि जङ्घार तर्नैपर्छ' 'खण्डमृत्यु र 'शब्द कवच' कविता सुनाएका थिए ।&lt;br /&gt;मेरो निरवछिन्न आक्रमणको&lt;br /&gt;सुख्द कल्पनामा डुबेर&lt;br /&gt;तिमी मलाई यदि गुप्त मन्त्रणा गदैंछौ भने&lt;br /&gt;आउ ए सन्ध्या किन्नरी †&lt;br /&gt;मलाई धुजा धुजा पारेर च्यात&lt;br /&gt;सङ्कोचको कुनै बर्जनाहरु छैनन् अब ।&lt;br /&gt;- खण्डमृत्यु कविताबाट&lt;br /&gt;प्रगतिशील धारका कविता लेख्ने कवि कार्कीले सुनाएका तीनवटै कवितामा क्राान्तिकारिता वर्गसंघर्ष प्रगतिवादी जनपक्षको पक्षपोषण गरिएको छ । उनले सुनाएको ुखण्डमृत्यु कवितामा रती प्रीति र क्रान्तिकारिता भावलाई बडो मार्मिकरुपमा उजागार गरिएकॊ छ । उनले कसैको चिर निन्द्रालाई कल्पना गरेर कवितामा रती र प्रीतिका कुरासमेत जोडेर आफ्नो रचनालाई सिङ्गारेका छन् ।&lt;br /&gt;स्थापना कालदेखि ब्लाष्ट टाईम्स दैनिकको प्रधान सम्पादक भएर कार्यसम्पादन गदै आएका कार्की जनपक्षको वकालत र निरंकुश राज्य व्यवस्थाप्रति खरो प्रहार गर्न नहिच्किचाउने स्वभावकै कारण पटक-पटक जेलसमेत परेका थिए । ती तीनवटै कविता जेल जीवन बिताउँदा रचना गरिएको कार्कीले बताए । धेरै साहित्य रचना गरेका तर बजारमा नआएका कार्कीका सृजनामा सत्य सदाचार माक्स्रवाद वर्ग संघर्ष जनपक्षको वकालत गरिएको पाइन्छ ।&lt;br /&gt;म यति बेला&lt;br /&gt;शब्दको जङ्गलभित्र&lt;br /&gt;शब्दकै दुर्गमा छु&lt;br /&gt;र शब्दकै रक्षाकवच ओढेर&lt;br /&gt;म शब्दकै अग्न्यास्त्र चलाउँदैछु&lt;br /&gt;र भक्षकहरुको उछितो काढ्न&lt;br /&gt;म अनवरत् शब्दिसंहनाद गर्दैछु ।&lt;br /&gt;- शब्द कवचबाट&lt;br /&gt;शब्द कवचमा सबैभन्दा ठूलो अस्त्र शब्द हो भन्ने कुरालाई उजागर गरिएको छ । अँध्यारो कालरात्रि निमिट्यान्न पार्न शब्दको प्रयोग नै महान् हुने कुरालाई प्रस्टाउँदै कविले शब्दहरुको बैभवताबाहेक कुनै सम्पत्ति आफूलाई स्वीकार्य नहुने प्रणसमेत गरेका छन् ।&lt;br /&gt;अर्को ुचिताएपछि जङ्घार तर्नैपर्छु भन्ने कविताले तात्कालिन पाचायती व्यवस्थाप्रति तिखो प्रहार गर्दै आन्दोलनकारीहरुलाई जेलबाटै निराश र हतोत्साहित नहुन र आन्दोलनलाई सफल तुल्याउन आह्वान गरेको छ । आन्दोलनलाई उत्कर्षमा पुर् याउनका लागि बाधा-अवरोधहरुलाई पन्छाएर दह्रो अठोट गर्न प्रतिकात्मकरुपमा कवितामा सुझाइएको छ । कार्कीका एक हजारभन्दा बढी कविताका थाक र प्रकाशोन्मुख यात्रा संस्मरण 'नतासा बेगम' लगायत विभिन्न साहित्यिक विधाका दर्जनौं रचनाहरु प्रकाशकको अभावमा कोठामा थन्किएका छन् ।&lt;br /&gt;पुस्तकालयका अध्यक्ष लक्ष्मण अधिकारीको अध्यक्षतामा सम्पन्न कार्यक्रममा साहित्यकार डा। बदि्रविशाल पोखरेलले वाचित कविताको विश्लेषण गरेका थिए । कवि गोपाल देवान देवान किराती युवराज विष्ट शंकर देवानलगायतले पनि आ-आफ्नो कविता वाचन गरेका थिए । सोही अवसरमा राम अधिकारीद्वारा लिखित ुबेलगाम घोडाहरु नामक कविता संग्रहको भाषाविद् डा। टङ्क न्यौपानेले विमोचन गरेका थिए ।&lt;br /&gt;कार्यक्रममा डा। टङ्क न्यौपानेले धरानमा साहित्यिक गतिविधि कम हुन थालेको बताउँदै सबै सर्जकहरु सकृय हुन सुझाएका थिए । एकताका साहित्य सर्जक र साहित्य सृजनाको उर्वर भूमि मानिएको धरानमा पछिल्लो समय खडेरी नै लागेको थियो । यही कुरालाई मनन् गर्दै सुनौलो पुस्तकालय र किरात राई पत्रकार संघले स्रष्टा उजागर अभियानअन्तर्गत यो कार्यक्रम आयोजना गरिएको हो । पुस्तकालयका सल्लाहकार कूलचन्द्र न्यौपानेले स्वागत गरेको कार्यक्रम पत्रकार महासंघ सुनसरीका उपाध्यक्ष जनकऋषि राईले साचालन गरेका थिए ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-525026417986843892?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/525026417986843892/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/11/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/525026417986843892'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/525026417986843892'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/11/blog-post.html' title='&apos;खण्डमृत्यु’ र &apos;शब्द कवच’का साथ राजकुमार'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TPNsyYDG8-I/AAAAAAAAAEw/z1KcS3Mr_Zg/s72-c/rk.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-3870670057468712471</id><published>2010-10-12T03:56:00.000-07:00</published><updated>2010-10-12T04:00:32.060-07:00</updated><title type='text'>त्यो बेला गाउँघरमा दशैं</title><content type='html'>-देवेन्द्र कार्की&lt;br /&gt;हामी सानो छदा गाउँघरमा दशैं भने पछि रौनकै अर्कै हुन्थ्यो । झन केटाकेटीहरुको लागि दशै भन्दा रमाईलो र सुशीको चाड अरु कुनै हुदैनथ्यो । गाउँ घरमा दशैको जोहो छ महिनाअघिदेखि गरिन्थ्यो । दशैं आउनु अघि पिङ हाल्न घरैपिच्छे बाँस पिङका लागि लठारो बनाउने खर भेला गर्न गाउँले मनहरु आतुर हुन्थ्ये । वर्ष दिनदेखि दशैंका लागि पालेका घोर्ले खसीहरु दाना पानी दिन होडबाजी नै चलेको हुन्थ्यो । गाउँमा खसी सबैको भन्दा ठूलो र बलियो बनाउन सबै केटाकेटीहरु जुटेका हुन्थ्ये । &lt;br /&gt;नयाँ लुगा सिलाउन पारिलो घाममा दर्जी बन्धुहरु व्यस्त हुन्थ्ये । खिटिटी खिटीटी… कलको आवाजले गाउँमा अर्कै रौनक थपेको हुन्थ्यो । हामी मन चाहि नयाँ लुगमा थुपारेर भेडा गोठालो गर्न नागीमा जान्थ्यौं । दशैंका बेला हतियार उद्याउन विश्वकर्मा बन्धुहरु घर घरमा साँध लगाउन तल्लिन हुन्थे । दशैंको घोर्ले खसी नछिल्ला भनेर कट्टी टल्काउन विश्वकर्मा बन्धुहरु खुब जोसिएर लाग्थे । हतियार टल्काउने र नयाँ नाना सिलाउने बन्धुहरुको पनि खसीको गर्धन र पुच्छे्रले घरको अगेना माथिको भार थामी नसक्नुको हुन्थ्यो । विष्टमानबाट उपहार पाएका पुच्छे्र र गर्धनले दशैं हर्षोल्लासले मनाउने गरिन्थ्यो । त्यहाँ रितिरिवाज नै त्यस्तै थियो । गाउँमा त्यतिबेला एक आपसमा सदभाव र संस्कारको ठूलो महिमा थियो ।&lt;br /&gt;सोह्र श्राद्धका पन्ध्र दिनपछि अर्थात घटस्थापनादेखि प्रेम र उपासनाको पर्वको रुपमा दशै भित्रिएको हुन्थ्यो । सोह्र श्राद्ध सुरु हुनु अगावै गाउँलेहरु दशैका लागि सर्दम ओसार्न ढाकार तोक्मा मिलाएर दुई दिनको बाटो उदयपुरको बेलटार बजार झथ्ये दशैका लागि नुन तेल चामल चिउरा लता कपडा मिलाएर ५÷६ दिन लगाएर सामान आयत गरिन्थ्यो । &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;दशैको सुरु दिन अर्थात सप्तमीका दिन फूलपाती पूजा गर्न भोजपुर यूको आरुभोटेमाथि वासीराङ देवीथानमा भक्तजनहरुको ओइरो लाग्दथ्यो । सिङगो गाउँघरमा दैलामा साँचो झुण्डाएर वडादशैं भित्र्याएको रमिता हेर्न उक्लिन्थे । रागा बोका काट्न प्रतिस्पर्धा हुन्थ्यो । सयौ रागाँ बोकाहरुको विस्कुन हुन्थ्यो । हामी रागा बोका काटेको हेर्न हुल बाधेर निस्कन्थ्यौ । त्यहाँ जातभातको भेदभाव हुँदैनथ्यो । क - कसले पूजा गरे पत्तो हुदैन्थ्यो । परेवा कुखुरा हाँस बोका र रागाको बलि दिएर वासीराङ देवीलाई खुशी पार्ने चलन थियो र अझै पनि कायमै छ । सामाताङ ओइराङ वासिङ थिन्दीन्ङ्गाखा यु धिन्ताङलगायतका ठाउँबाट पेरुङ्गा भरि कुखुरा परेवा च्यापेर पहाडे जखमाले बोकाको तात लगाएर हिड्नेहरुको दृष्य निकै रोमााचक हुन्थ्यो । ठेल्दै धकेल्दै तान्दै र बोक्दै मुलबाटोमा खसी बोकासँगको तातले हाम्रा केटाकेटी मन फुरुङ्ग हुन्थ्यो । हामी पनि पेरुङ्गाभरि परेवा बोकेर भोकै उकालो लाग्थ्यौ । बोका राँगा नहिडेर हैरान बनाउथ्यो । देवीथानमा दर्जनभन्दा बढी पन्चाउली हुन्थ्यो । हजारभन्दा बढी बोका पाठाहरुको बलि दिने गरिन्थ्यो । &lt;br /&gt;फुलपाती पछि अष्टमीको दिन गाउँले केटा केटीहरुका लागि निकै महत्वको दिन थियो । त्यस दिन गैराघरका डम्वरबहादुर दाई मास्टरका साईला दाई मतानेका दुर्गे दाई लगायतहरु ल्ामो कट्टी लिएर घर घरमा जखामाले खसी छिनाउन प्रस्पिधा गथ्ये । कस्ले कति ठूलो कति धेरै खसी छिनायो हिसाव किताव केलाउथ्ये । कसको घरमा कति धार्नीको खसी काटियो कसको घरमा काटिएन त्यो पनि गाउँमा चर्चाको विषय नै हुने गथ्यो । लोकको अगाडी इज्जत राख्न विहान बेलुका छाक टार्न समस्या हुनेहरु पनि ठूलो खसी काट्ने प्रतिस्पर्धामा सामेल हुने गथ्ये । शक्तिको प्रतीकका रुपमा मानिने चाड भएकाले दसैंका बेला देवीलाई बलि चढाएर प्रसन्न तुत्याउने मान्यता थियो र अझै पनि कायमै रहेको छ । जो बलि चढाउँदैनथे ती पनि प्रतिकात्मक रुपमा देवीलाई खिन्न मनले कुभिण्डो काटेर देवीलाई खुसी तुल्याउने गथ्यॆ ।&lt;br /&gt;त्यसबेलाको दशैं उत्सव छनकै अर्कै हुन्थ्यो । क्षेत्री बाहुन राई भुजेल विश्वकर्मा दर्जी सार्कीलगायत हामी एक साथ हुन्थ्यौं । सबैमा रमझम र उत्लास भरिएको हुन्थ्यो । एकता सद्भाव र एक आपसमा घनिष्ट थियो । गाउँमा गरिवी विपन्नता भोक अभावका कथा व्याप्त रहे पनि दशैं पर्व र उत्सवले एकताको डोरीमा सबै बाँधिएका हुन्थे । गाउँमा औधी मेलमिलाप थियो । जात धर्म र वर्गभन्दा माथि उठेर उत्सव पर्वहरु मनाइन्थ्यो । गाउँमा हुने साह्रो गाह्रो विवाह ब्रतबन्ध पूजापाठ मरिमराउमा िसंगो गाउँ जुट्ने गर्दथ्यो । गाउँघरका समस्या साझा बन्थे तर आजभोलि सद्भाव मेलमिलाप पर्वजस्ता कार्य दुर्लभ वन्न थालेका छन् । गाउँघरमा को आयो को गयो वास्ता हुन छोडेको छ । आजभोलि गाउँघरमा समावेशी सदभाव हराउँदै गएको अनुभूति हुन थालेको छ । &lt;br /&gt;मतानेकी माइली बढेआमाको ुआइदेउ खाइदेऊ भन्ने माया सद्भाव कर्णे सार्कीको आफन्तभाव काले दमाइको मित्रता ठट्यौली र काराकी राइनी काकीको माया ममताले हामीमा सधै नजिक बनाइरहन्थ्यो । उनीहरुको आपुनोपनले सधै गाउँमा मन डुलिरहन्थ्यो । उनीहरुको माया सत्भावले म टाडा रहदा पनि दशैको बेला मन तानिन्थ्यो । त्यही भएर निकै बटा दशैहरु मान्न पहाड उक्लीएको छु । गाउँका ती अतितले आजाभोली पनि मलाई नतानेको त होईन तर आफ्नै व्यस्थताले उनीहरुको सत्भावआदर र आर्शिवात थाप्न जान पाएको छैन् ।&lt;br /&gt;यीत सबै बितेको समयको कुरा हुन् । यी अब एकादेशका कथा हुन लागेको छ । अब वाल्यकालका गाउँले अनुभूति ती गाउँमा नभेटिने समय बनेको छ । अब पहिलेको संस्कृति सद्भाव मातृत्व हराई सकेका छन् । हिजोको सांस्कृतिक दसैं अहिले भने व्यावसायिक बन्दै गएको छ । उहिलेको दसैं मानवीय भावनाहरुले ओतप्रोत हुने गथ्यो तर अहिलको दसैं इलेक्ट्रोनिक भएको छ । आस्था र भावनालाई उछिनेर शहरी सस्कृतीमा परिर्वतन हुदै गएको छ । यद्यपी दशैं तिहार संस्कृतिलाई हिन्दू धर्ममा मात्र जोड्न छोडेर हरेकका चाडपर्व र उत्सवमा सद्भावपूर्ण बनाउनुपर्छ । अबको दशैंलाई समावेशी र लोकतान्त्रिक बनाए सद्भाव साथ मनाउनु पर्छ ।&lt;br /&gt;हामी विभिन्न समुदाय सम्प्रदाय वा उग्र राजनीतिकमा बाडिएर पहिलेको मौलिकता उत्लास मेलमिलापलाई हराउन दिनु हुँदैन । बितेका समयमा गाउँघरमा हुने रमाइला क्षण अनुभूति कायमै राख्नुपर्दछ । अनि मात्र दशैंतिहारजस्ता उत्सवको सार्थकता हुन्छ ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-3870670057468712471?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/3870670057468712471/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/10/blog-post_12.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/3870670057468712471'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/3870670057468712471'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/10/blog-post_12.html' title='त्यो बेला गाउँघरमा दशैं'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-1220414335803466416</id><published>2010-10-12T03:38:00.000-07:00</published><updated>2010-10-12T03:46:33.272-07:00</updated><title type='text'>चन्द्रशमसेरका अबशेष उपेक्षित बने</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TLQ70KaR_vI/AAAAAAAAAEg/-Y6QLjZuCnk/s1600/fattepur-bhaban.jpg"&gt;&lt;img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 308px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TLQ70KaR_vI/AAAAAAAAAEg/-Y6QLjZuCnk/s320/fattepur-bhaban.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527108410024263410" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-देवेन्द्र कार्की &lt;br /&gt;फत्तेपुर /ऐतिहासिक धरोहर पूखाको चिनो नयाँ पूस्ताका लागि एउटा खुल्ला किताब मानिन्छ । इतिहासको कालखण्ड बुझर्ने र इतिहासलाई मनन गर्न पूर्खाको चिनो संरक्षण गर्नु्र नयाँ पुस्ताको परम कत्र्तव्य हो तर सप्तरीको फत्तेपुरमा एउटा जिउदो ईतिहास छ पुर्खाको धरोहर छ ता पनि दुनियाको नजरबाटै उपेक्षित बनेको छ ।प्रसस्त पर्यटकिय सम्भावना रहेको जर्मनी शैलीका चन्द्र शमसेरले निर्माण गरेका करिव एक दर्जन भवनहरु छन । वषैा देखि प्रयोगविहन भएर जिर्ण हुदा पनि कुनै निकायले जिर्णोद्धारा गर्ने र उपयोग गर्न साचो नदेखाउदा ऐतिहासिक पृष्ठभुमि झल्काउने भवनहररु खण्डहरमा परिणत भएकाछन । केहि त लडि सके भने केहि ठडिएका छन तर ती उपेक्षित महल कुनै बेला भग्नाबशेष बन्न सक्ने अबस्थामा पुगेको छ ।&lt;br /&gt;नमुना गाविस घोषित फत्तेपुर पार्यटन वतावरण्का लागि आकर्षक भनिन्छ । मुलुककै सवै भन्दा जेठो चन्द्रनहर त्रियुगा नदि काठमाण्डौको केशरममहलको आकारमा निमार्ण गरिएका राणाकालिन भवनहरु पूर्णााचलकै प्रसिद्ध मत्स्य विकास केन्द्र र वरपरका रमणिय पहरिया वन जंगलको उचित संरक्षण र जीर्णोद्धार नहुदा भवन र वर परका आकर्षण हरु विस्तारै लोप हुदे जादे फत्तपुरको नाम इतिहास वाटै मोटिने लागेको स्थानिय वुद्धिजिवी गुनासो गर्छन ।&lt;br /&gt;राणकालिन शैली र विशेषताका जर्मनी इन्जिनियर एथेन्सले वि। स। १९८२ सालमा ति भवनहरु निमार्ण गरेका थिए । चन्द्रनहर निमार्ण पछि कामदार वस्न अतिथीहरुलाई वस्न तथा काजी भारदारहरु चारकोशे झाडीमा शिकार खल्न आएका वेला वस्न वनाएका भवनहरु १०÷१२ वटाको हाराहारीमा छन। केहि वर्ष अगाडी स्थानिय प्रसासनले प्रयोगमा ल्याए पनि हाल प्रयोग नहुदा ती भवनहरुको छतपूर्ण रुपले भत्किसकेका छन । कलात्मक वुट्टा मूर्ति कुदिएका झयाल ढोका तथा रेलिङ्ग भत्किएर गएका छन। घरेलु इटाबाट निर्मित जिर्ण भवनहरु चत्कीन थाले पछि त्यहाका मुल्यवान इटाहरु गाउले प्रति गोटा १० रुपैया सम्म लुकी चोरी विकि्र गर्न थालेकाछन ।&lt;br /&gt;केहि वर्ष अघि सम्म राणा कालिन भवन हेर्न तथा रमणिय स्थलमा वनभोज खान धरान विराटनगर इनरुवा लहान धनुषा आदि ठाँउ वाट आन्तरिक पर्यटनहरु आउने गथ्र्ये । प्रत्येक शनिवार हेडवाधमा पिक्नीक खानेहरुको भीड&lt;br /&gt;हुन्थ्यो । तर आज भोली आकर्षणका केन्द्रविन्दु नै जिर्ण हुदा पिक्नीक खाने तथा घुम्न आउनेको सख्या शुन्य भएको छ ।&lt;br /&gt;पर्यटकिय ग्राम वनाउन लायक ठाँउमा भएका पुरातत्वीक ऐतिहासिक धरोहरलाई जिर्णोद्धार तथा संरक्षण गर्न जिविस सिचाई विभाग तथा स्थानिय प्रसासनवाट कुनै पहल नभएको स्थानियवासी वताउछन । जनस्तरमा पनि सामान्ती संस्कारको विकास राम्रो कदम थाल्नेको मनोवल गिराउने तत्व खुट्टातान्ने प्रवृती एंव चुरेवन मास्न सकृय काठ तस्करको वाहुल्याताले फत्तेपुरले मुहार फिर्न नसकेको स्थानिय समाज सेवी मानवहादुर थापा वताउनु हुन्छ । २०१६ साल मा स्याल कराउने जंगल र काम नलाग्ने सर्दुको बगरको रुपमा धरान देखेका फत्तेपुर -३ का थापा भन्छन ुराणाहरुको अवशेस संरुक्षण गर्न धेरै पहल गर् यौ तर कतैवाट कुनै सुनवाई भएन । फेरी विकास विरोधी तत्वहरले फत्तेपुरलाई सुदि्रन नदिएको केहि व्यक्तिहरुको धाराण छ ।&lt;br /&gt;ऐतिहासीक धरोहरलाई संरक्षणको लागि आवश्यक पर्ने नागरिक चेतना र सकि्रयता यहाँ पटकै नभएको त्रियुगा सहकारी संस्थाका व्यवस्थापक कृपानन्द रोक्का वताउनु हुन्छ । वातवरण संरक्षण र ती भवन जिठार्ाेद्धारा गर्न स्थानिय स्तरमा एउटा संस्था खडा गरेता पनि गाँउकै केही व्यक्तिले संस्थालाई अगाडी वढ्न नदिएको रोक्काले गुनासो गर्न भयो ।&lt;br /&gt;सो गाँउको विकास विस्तार गर्न सामान्तीवारी संस्कारमा हुर्केका केहि व्यक्तिलाई चेतना र विकासको पाठ पठाई स्थानिय स्तरवाट विकास निमार्ण जिर्णोद्धारका लागि सरकारलाई दबाब सृर्जना गर्नु पर्ने देखिन्छ । सप्तरी जिल्लाको सदरमुकाम राजविराज देखि करिब ४२ किमी सुदुरपुर्ण उत्तरमा अवस्थित फत्तेपुर पुरानो चौदण्डी राज्यको राजधानीको फेदी हो र नेपालको ईतिहासमा नाम चलेको फत्तेपुर सामारिक दृष्टिकोणले महत्वपूर्ण र पूर्वााचलको सुन्दर नगरी धरान भन्दा पुरानो वजार हो र तर धरान जुन गतिमा विकास - विस्तार कार्यमा अगाडी वढ्यो त्यसको तुलनामा चौगुना पछाडी परेको छ। debendrak@gmail.com&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-1220414335803466416?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/1220414335803466416/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/10/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/1220414335803466416'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/1220414335803466416'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/10/blog-post.html' title='चन्द्रशमसेरका अबशेष उपेक्षित बने'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TLQ70KaR_vI/AAAAAAAAAEg/-Y6QLjZuCnk/s72-c/fattepur-bhaban.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-4382711380209182833</id><published>2010-09-18T00:38:00.000-07:00</published><updated>2010-09-18T00:43:35.177-07:00</updated><title type='text'>पत्रकारिताका चुनौति र अबको दायित्व</title><content type='html'>-देवेन्द्र कार्की&lt;br /&gt;अहिले विश्वमा द्रुत गतिमा विकास भइरहेको सूचना प्रविधिको विकाससँग आम संचार तथा पत्रकारिता क्षेत्रामा पनि निकै प्रगति भएको छ । १५ औं शताब्दीमा जर्मन ागरिक जोहानेस गुटेन वर्गले अंगुर निचोर्ने यन्त्रलाई छाप्ने यन्त्रमा परिवर्तन गरेर प्रेसको रुप दिएको पाइन्छ । त्यो बेलाको गुटेन वर्गको प्रेस र अहिलेका डिजिटेल अफसेट प्रेससम्मको विकासलाई हेर्ने हो भने आश्चर्यलाग्दो परिवर्तन नमानी धर छैन । प्रेसको शुरुवातसँगै मौलाएको पत्रकारिताको विकासलाई पनि चमत्कारै मान्न सकिन्छ । विविध चुनौतीसँग पत्रकारीतामा प्रबेस गर्नेहरुको पनि भिड लाग्ने गरेको छ ।&lt;br /&gt;आम संचार तथा पत्रकारिताको द्रुत विकाससँगै एक्काइसौं शताब्दीको संघारमा आइपुग्दा पत्रकारितामा चुनौतीका पहाडहरु पनि थपिदै गएका छन् । विश्वले राज्यको चौथो अङगको रुपमा स्वीकारेको छ । तर आगामी दिनमा पत्रकारहरुले सम्वेदनशिलतासँगै निःश्वार्थ भावमा इमान्दारीतापूर्वक पत्रकारिता नगर्ने हो भने राज्यको चौथो अंगको उपाधी उखानमा सिमित हुने सम्भावना बढेर गएको छ । यसप्रति लामो समयदेखि पत्रकारितामा सर्मपित तथा नयाँ प्रवशीहरुले गम्भीरतापूर्वक लिनु पर्दछ । विश्व परिवर्तनशिल छ । गुटेन वर्गको समयको पत्रकारिता होस् वा जंगबहादुरले नेपालमा गिद्दे प्रेस भित्राएपछि भएको पत्रकारिता र अहिलेको पत्रकारितामा आकासपत्तालको फरक छ । समायानुकूल पत्रकारिताको मूल्य मान्यता पनि फेरिदै गएको पाइन्छ । हिजोको पत्रकारिता र आजको पत्रकारितामा नै निकै भिन्नता पाइन्छ । नयाँनयाँ प्रविधि र मूल्यमान्यता फेरिए पनि पत्रकारितामा परम्परावादी सोच र चिन्तन त्यति फेरिएको पाइदैन । अर्थात समयानुकूल जुन पद्धतीमा भूमिका निर्वाह गर्नु पर्ने हो त्यो भएको भने पाइदैन । पत्रकारितालाई समयानुकुल परिवर्तित र परिस्कृत गर्न पनि चुनौतीको विषय बनेको छ ।&lt;br /&gt;यसको प्रमुख कारण भनेको विना ज्ञान र सिप पत्रकारितामा लाग्नु हो । पत्रकारिताको आधारभूत सिद्धान्त मूल्यमान्यताको ज्ञान विना पत्रकारिता गर्नु नै यस क्षेत्रमा देखापरेको मुख्य चुनौती हो । प्रेसजगतमा अपेक्षाकृत परिस्कृत हुन सकेको छैन । छाडापन र राजनीतिक पक्षधरताको वकालत जस्ता विसंगतिले पेशा नै चुनौतिपूर्ण बन्दै गएको छ । न्यूयोक टाइम्ससँग आवद्ध पत्रकार ए।एम रोजेन्वले राजनीतिक आस्थाबारे भनेका छन्ुपत्रकारहरुले मतदान गर्नु बाहेक अन्य कुनै किसिमको राजनीतिक कि्रयाकलापमा लाग्नु हुदैन । यो पत्रकार भए वापत हामीले तिर्नु पर्ने मूल्य हो ।ु उनका यि वाणी अहिलेको पत्रकारितामा ५ प्रतिशत पनि कार्यन्वयन हुन सकेको छैन । राजनीतिक संलग्नता र पक्षधरताको विसंगतीले नेपाली पत्रकारिता झन गम्भीर मोडमा पुगेको छ । यि समस्या सुल्झाउने पत्रकार स्वयंले आफ्नो आचारणमा सुधार ल्याउनु जरुरी भएको छ । &lt;br /&gt;चुनौित&lt;br /&gt;नेपाली पत्रकारिताको चुनौतिका रुपमा यि कुराहरुलाई लिन सकिन्छः &lt;br /&gt;- राजनीतिक आस्ता र पक्षधरताको पक्षपोषण &lt;br /&gt;- सहि सत्य तथ्य सूचना प्रवाहमा वेवास्ता &lt;br /&gt;- विभिन्न समूह गुठसँगको साँठगाँठ &lt;br /&gt;- राष्टू र समाजप्रति उत्तरदायित्व बोध नहुनु &lt;br /&gt;- पत्रकारितालाई स्वच्छ र निष्पक्ष बनाउन नसक्नु &lt;br /&gt;- नयाँ प्रवेशीहरुमा योग्यता सीप दक्षता र खुवी नहुनु&lt;br /&gt;- छाडापन स्वार्थगत मिसन र पर्चा कारिता पाटी कारिताले स्थान पाउनु&lt;br /&gt;- संचारकर्मीहरुको सीप अभिवृद्धिका लागि संचार गृहले ध्यान नदिनु&lt;br /&gt;- संचारगृहका सेवा सुविधाले जिविकोपार्जन नहुनु&lt;br /&gt;यद्यपी पत्रकारितामा चुनौति विसंगती विकृति फैलदै गएपनि सत्य तथ्य निष्पक्ष सन्तुल सामाजिक दायित्व तथा पत्रकारिताका न्यूनतम मापदण्ड एवं पेशागत आचार संहिता प्रतिबद्ध भएर पालन गर्दै अबको समयमा पत्रकारहरुले पैरवी पत्रकारितालाई ध्यान दिनु पर्छ । ुम एउटा समाजप्रतिपूर्ण दायित्व बोकेका व्यक्ति हु भन्ने हेक्का राखेर निष्पक्ष र स्वाभिमानी बनेर समाज परिवर्तनका लागि संवाहक बन्न जरुरी छ । &lt;br /&gt;&lt;strong&gt;पत्रकारहरुको दायित्व&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;संचार आवाजविहिनहरुको आवाज भएकाले अबको यात्रामा संचारकर्मीहरुले जिम्मेवारी जवाफदेहिताप्रति बफादार भएर निम्न कुराहरुमा महत्वपूर्ण भूमिका निर्वाह गर्न सके मात्र पत्रकारको दायित्व पुरा हुन सक्छ । &lt;br /&gt;- राजनीतिक संलग्नता र पक्षधर विसर्िएर सधै सत्यको खोजी गर्नुपर्छ । &lt;br /&gt;- ुसमाज परिवर्तनमा मेरो दायित्व छु भन्ने कुरा सधै हेक्का राख्नुपर्छ । अर्थात् समाजप्रतिको दायित्व निर्वाह गर्नुपर्छ । &lt;br /&gt;- कुरा सबैको सुन्ने आफ्नो विवेकको सहि प्रयोग गर्नुपर्छ । &lt;br /&gt;- सामाजिक सवालमा निष्पक्ष भूमिका विर्वाह गरेर ठोस् निकासका लागि पहलकदमी गर्नुपर्छ । &lt;br /&gt;- पेशागत इमान्दारीता र आदर्श स्थापित गर्न सक्नुपर्छ । &lt;br /&gt;- विसंगती विकृतिप्रति खबरदारी गर्नुपर्छ ।&lt;br /&gt;- स्पष्ट विचारसहित सहि अभिव्यक्तिको संचार गर्न सक्नुपर्छ ।&lt;br /&gt;आवाजविहिनहरुको आवाज बुलन्द गर्न तलका विषयमा संचारकर्मीहरुले आगामी दिन खरोपुरुमा कलम नचलाई हुदैन । &lt;br /&gt;- नेपालको शान्ति प्रकि्रया कतै बाटोमा अलमलिएको छ । शान्ति स्थापनामा सहमत जनाएका जिम्मेवार दलहरु निष्कृय भएका छन् । उनीहरुको धारणा र गतिविधिलाई उजागर गर्दै दायित्वबोध गराउनु मिडियाको कर्तव्य हो । &lt;br /&gt;- जनताले संविधान बनाउन ६०१ सभासद् िसंहदवार पठाएका छन् । संविधान निर्माणमा पटक्कै उनीहरुले चासॊ देखाएका छैनन् । उनीहरुलाई आफ्नो दायित्व के हो भनेर खबरदारी गर्नु पनि मिडियाको धर्म हुन आउछ । उनीहरुलाई जिम्मेवार बन्न मिडियाले भूमिका निर्वाह गर्नुपर्छ । यो विषयलाई त संचारकर्मी र संचारगृहले अभियानकै रुपमा लान जरुरी छ ।&lt;br /&gt;पार्टीका जिम्मेवार नेताहरु साझा एजेण्डालाई वेवास्ता गर्दै व्यक्तिगत स्वार्थमा राजनीति गरिरहेका छन् । १२ बुँदे दिल्ली सम्झौतादेखिको इतिहास खोतलेर आजसम्मको सहमति र सम्झौता किन पालन हुँदैनन् भनेर स्मरण गराउनु पर्ने काम पनि मिडियाकै काँधमा छ । &lt;br /&gt;- राष्टिूयहित सहमति सहकार्य सार्वभौमिकता जस्ता साझा सवालबारे सरोकारवालाको दायित्व बोध गराउनु पनि मिडियाको कतव्र्य हो । &lt;br /&gt;- विदेशी हस्तक्षेप सिमाअतिक्रमण वैदेशिक ठगी लगायत राष्टिूय सरोकारका विषयमा संचारकर्मीले खरो रुपमा अबका दिनमा कलम चलाउनु पर्छ । &lt;br /&gt;- दलहरु यति बेला सत्ता हत्याउन ध्यान केन्द्रीत गरी संविधान निर्माण शान्ति प्रकि्रयालाई ओझेलमा पारिरहेका छन् । उनीहरुलाई मुख्य काममा ध्यानाकर्षण गराउन मिडियाले खबरदारी गर्नु पर्छ ।&lt;br /&gt;- दललाई राष्टू र जनताका साझा मुद्दाहरुप्रति जवाफदेही बनाउँदै अन्य मुलुकहरुको सवालमा एक खाले मत तथा सोचको विकास गराउन प्रभावकारी भूमिका निर्वाह गर्नुपर्छ । &lt;br /&gt;- दलहरुको स्वार्थ र हटका कारण २०६२÷०६३ को जनआन्दोलनको बलमा स्थापना भएको गणतन्त्र गम्भीर संकटमा पर्दैछ भन्ने कुरा समेत दलका नेताहरुलाई बुझाउन संचारकर्मीले अब ढिलो गर्नु हुँदैन । &lt;br /&gt;यि माथिका यावत कुराहरुलाई पुरा गर्न महत्वपूर्ण दायित्व निर्वाह गर्न सके मात्र पत्रकारले ुवाच डगु को भूमिका निर्वाह गरेको ठहर्ने छ । बढ्दो चुनौतिलाई सामाना गर्दै आगामी दिनमा सामाजिक आर्थिक राजनीतिक सवालमा लागि उत्तरदायी भूमिका निर्वाह गर्न सके मात्र सार्थक पत्रकारिता गरेको ठहर्ने छ । &lt;br /&gt;debendrak@gmail.com&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-4382711380209182833?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/4382711380209182833/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/09/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/4382711380209182833'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/4382711380209182833'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/09/blog-post.html' title='पत्रकारिताका चुनौति र अबको दायित्व'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-1825187730603766399</id><published>2010-07-22T02:20:00.000-07:00</published><updated>2010-07-22T02:35:24.928-07:00</updated><title type='text'>कागजमा सीमित नमुना शहर</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TEgQshQox5I/AAAAAAAAAEQ/gS3wDz4iPdM/s1600/fttpr.jpg"&gt;&lt;img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 204px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TEgQshQox5I/AAAAAAAAAEQ/gS3wDz4iPdM/s320/fttpr.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496661702234130322" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TEgQRebFFxI/AAAAAAAAAEI/mNyv_5c4USc/s1600/fttpr2.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 159px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TEgQRebFFxI/AAAAAAAAAEI/mNyv_5c4USc/s320/fttpr2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496661237616154386" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;–देबेन्द्र कार्की &lt;br /&gt;मुलुककै सबैभन्दा बढी ११४ गाविस भएको सप्तरी जिल्लामा अवस्थित नमुना गाविस फत्तेपुर जिल्लाका ४ नमुना गाविसमध्ये एक पर्छ । राजविराजदेखि झण्डै ४७ किमि सुदूरपूर्व उत्तरमा बग्ने त्रियुगा नदीको समीपमा करिब १३०७९।७९ हेक्टरमा फैलिएर रहेको छ यो गाउँ । प्रशस्त सम्भावना बोकेको यो गाउँको विकासका लागि आवश्यक स्रोत र साधनको दृष्टिले त्यति कमजोर मान्न सकिँदैन । तर २०५२ सालमै सरकारले नमूना गाविस घोषणा गरे पनि साँचिकै नमूना गाउँको आभाष भने मिल्दैन प्रजातन्त्रको पुनःस्थापन तथा लोकतन्त्र बहालीपछि स्थानीयस्तरका सानातिना समस्या निराकरणका लागि स्थानीय स्वायत्त शासन ऐनअन्तर्गत केही अधिकार निक्षेपन गरे पनि जनप्रतिनिधिको अभावमा आवश्यकता पहिचान योजना छनौट स्रोत साधनको सदुपयोगलगायत विषयमा कसैको ध्यान पुग्न सकेको छैन । सचिवको भरमा गाविस साचालन भइरहेकाले पनि विकासको गति सुस्ताएको अनुभूति हुन्छ ।&lt;br /&gt;विगत वर्षको तुलनामा भौतिक पूर्वाधार बाटो बिजुली भवन पुल निर्माणलगायत क्षेत्रमा कछुवाको गतिमा विकास भएकै मान्न सकिन्छ तर यसलाई पर्याप्त मान्ने ठाउँ छैन । समग्रमा भन्ने हो भने जनताको आर्थिक जीवनस्तर सामाजिक एवम् सामुदायिक विकासमा फड्को मार्न सकेको छैन । उत्पादन वृद्धि गरिबी निवारण रोजगारीको अवसर वृद्धि शिक्षाको विकास नारामा मात्र सीमित भएका छन् । लामो इतिहास बोकेको फत्तेपुर गाविस क्षेत्रका स्थानीयवासीमा गाउँ समाजको विकास र आमूल परिवर्तन ती गाउँबासीको प्रमुख दायित्व हो भन्ने कुरा अझै वोध हुन सकेको छैन । आपुना समस्या सरकार वा अरु कसैले समाधान गरिदेला भनेर मुख ताक्ने पबृति मौलाएको छ । अझ समाज परिवर्तन र गाउँको विकासका लागि जुटेको बताउने ठेकेदारहरुको सामाजिक स्वार्थभन्दा व्यक्तिगत स्वार्थ बढी हावी भएकै कारण यस गाविसमा रहेका अनेक जात जनजातिहरु विभिन्न अवसरबाट विाचत हुँदै आएका छन् । जिम्मेवार निकायको गम्भीर हेलचेक्राईं एवम् बेवास्ताका कारण यहाँका स्थानीयवासीले आधारभूत सेवा सुविधा पनि लिन पाएका छैनन् ।&lt;br /&gt;एउटा नमूना अर्थात् नगरोन्मुख गाविसका आधारभूत पूर्वाधार भनेको बाटो स्वास्थ्य शिक्षा बिजुली खानेपानी टेलिफोनलगायत नै हुन् । यी सबै सुविधा केही हदमा भए पनि स्तरीय सुविधा लिनबाट विाचत छन् यहाँका समुदाय । फत्तेपुरको विकास र विस्तारको कुरा गर्दा पूर्वको सुन्दर नगरी धरानको इतिहास जोडिन पुग्छ । कुनै बेला धरान स्याल कराउने पाखो थियो । २०१७ सालतिर फाट्फुट घरहरु थिए । अहिे धरानले ठूलो फड्को मारिसकेको छ । धरानको वस्ती विकाससँग फत्तेपुरको पनि वस्ती विकास भएका जानकार वृद्धहरुको अनुभव छ । तर धरान जुनरुपले विकासमा फड्को मारेको छ फत्तेपुर त्यसको चौगुणा पछि छ । खोटाङ्ग सावा कटरेबाट धरान झरेका मान शहादुर थापा धरान स्याल कराउने पाखो सम्झिएर फत्तेपुर बसाई सरेका थिए । फत्तेपुर बसाईबारे उनी गुनासो त गर्दैनन् तर विकासमा गति लिन नसकेकोमा भने पछुतो गर्छन् । यहाँको नेतृत्वतह रहेका दलका प्रतिनिधि समाजसेवीलगायतको व्यक्तिवादी पबृती र समुदायको उन्नतिप्रति जवाफदेहिता नहुनु तथा एकले गरेका कार्य अर्कोले खुट्टा तान्ने प्रवृत्तिको विनास हुन नसक्दा यो गाउँले फड्को मार्न नसकेको धेरैको बुझाई छ । व्यक्तिवादी सोच पुरातन प्रवृत्तिमा परिवर्तन हुन नसक्दा यो गाउँले फड्को मार्न नसकेको प्रष्ट छ । यतिबेला नमूना नगरपालिका भइसक्नुपर्ने हो तर त्यसो हुन सकेन । आवश्यक भौतिक पूर्वाधार सम्पन्न हुँदाहुँदै पनि यो गाउँले विकासमा गति लिन सकेन ।&lt;br /&gt;सरकारी सुविधाबाट विाचत&lt;br /&gt;सरकारले लगभग २०० लाइन टेलिफोन फत्तेपुर गाविसमा वितरण गरेको छ । तर सिडट प्रणालीको टेलिफोन सेवा भएका कारण त्यति प्रभावकारी हुन सकेको छैन । मुलुक भएको टेलिफोन सेवामध्ये फत्तेपुरमा मात्र सिडट प्रणालीको सुविधा प्रदान गरिएको छ । यो सरकारी नमुना सुविधा मान्नुपर्छ । डिजिटल प्रणालीको टेलिफोन सुविधा नहुँदा यहाँ बासिन्दाले इमेल इन्टरनेटलगायतको सुविधा लिनबाट विाचत भएका छन् । जनताको सेवा गर्न बसेको टेलिकम शाखा कानमा तेल हालेर बसेको छ । भवन बनाउन सुरु गरेको भए पनि हालसम्म निर्माण कार्य पूरा गर्न सकेको छैन । भवन बनिसकेपछि स्तरीय टेलिफोन सेवा सुरु हुने आश्वासन बाँड्दै कर्मचारीहरु तलब पकाउँदै आएका छन् । समयमा भवन निर्माण सम्पन्न नहुनु पनि यहाँ विकास निर्माण कति द्रुत गतिमा हुन्छ भन्ने एउटा नमूना मान्न सकिन्छ ।&lt;br /&gt;यहाँ झण्डै २० हजार जनसंख्याको बसोबास होला । त्यसमा ४० प्रतिशतले मोबाइल प्रयोग गर्छन् । मोबाइल नेटवर्क उपलब्ध नहुँदा उनीहरुको मोबाइल पनि गीत सुन्नमात्र सीमित भएको धेरैको गुनासो छ । राज्यले धेरै मात्रामा राजश्व संकलन गर्न सक्ने मोबाइल सेवा गुणस्तरीय बनाउन सकेको छैन । यहाँ केही वडाहरुमा बाहेक सबै ठाउँमा विद्युत सेवा विस्तार भएको छ तर दैनिक दुई घण्टा पनि बिजुली बाल्न पाउँदैनन् । न्यूनतम ८० रुपैयाँ प्राधिकरणलाई सबैले बुझाउँदै आएका छन् तर विद्युत सेवा भने लिन पाएका छैनन् । लाइन आएको बेला पनि भोल्टेज कम भएका कारण क्याडिलको सहारा अनिवार्य भएको छ । यो पनि नमूना गाउँको नमूना बिजुली सेवा मान्नुपर्छ । हुनत देशभरी नै लोडसेडिङको मार खेपिरहनुपरेको छ । तर मूलुकका अधिकांश गाउँमा भने राष्ट्रिय लोडसेडिङसँगै स्थानीय लोडसेडिङसमेत थपिँदा विद्युत सेवा शुन्य भएको हो ।&lt;br /&gt;ुयहाँ बत्ति कतिखेर आउँछ कति खेर जान्छ टुङ्गै हुँदैन कहिलेकाहिँ २४ घण्टा हुँदैनु स्थानीय राष्ट्रिय माविका शिक्षक गुणराज कोइराला भन्छन् ुयहाँको विद्युत टेलिफोन सेवा भरपर्दो छैन ।ु विद्युत नभएका बेला मोबाइल सेवासमेत अवरोध हुँदै आएको छ । नमूना गाविसभित्रका नमूना सेवाहरुले यहाँ जनता आजित भएका छन् । सुधारका लागि यहाँका केही युवाहरुले विगतमा दवाव पनि नदिएका हैनन् तर सम्बन्धित निकायले सुनेको छैनन् । झुटा आश्वासनबाहेक यहाँका जनताले अरु केही पाउन सकेका छैनन् । द्वन्द्वकालमा असुरक्षाको कारण देखाएर यहाँ रहेको नेपाल बैंक लिमिटेड काचनपुर सर् यो । शान्तिबहाल भएको तीन वर्ष बितिसक्यो तर बैंक अझै पुनःस्थापना हुन सकेको छैन । ठूला व्यापार व्यवसाय विद्यालय सहकारी संस्था बचत समूह सामुदायिक वन समूहमा आर्थिक कारोबार धेरै हुने गरे पनि सरकारी बैंक सुविधाबाट यहाँका बासिन्दा विाचत छन् । दैनिक लाखौंको कारोबार हुने स्थानमा निजी बैंक साचालकहरुले समेत फत्तेपुरमा नजर लगाउन सकेका छैनन् ।&lt;br /&gt;समाधानका उपाय&lt;br /&gt;यी यावत समस्याले जकडिएको गाउँलाई साँच्चिकै नमूना बनाउने उपाय पनि छन् । स््रोत र ासधनको पनि कमी छैन । मात्र सकारात्मक सोच र दिगो व्यवस्थापनको खाँचो छ । लगभग ४३ जनजातिको बसोबास रहेको र थारु समुदायको बाहुल्यता रहेको कागजमा नमूना गाउँलाई व्यवहारमा नमूना बनाउन सही व्यवस्थापन र कुशल नेतृत्वको खाँचो छ । यहाँ लगभग ९४८।२१ हेक्टर क्षेत्रफल रहेका वन क्षेत्र छ । चारवटा सामुदायिक वन समूहले संरक्षण गर्दै आएका छन् । यो वन क्षेत्रबाट एउटा जिविसको बजेटभन्दा दोब्बर कारोबार यी सामुदायिक वनबाट हुने गरेको छ । सामुदायिक वनको आम्दानी केही भागमा स्थानीयस्तरमा लगानी भए पनि पर्याप्त छैन । सामुदायिक वनका पदाधिकारीहरुले निःस्वार्थ भावमा समुदाय विकासमा वनको आम्दानी खर्च गर्न तदारुकता देखाउनुपर्छ । काठ बेचेर अर्थ सङ्कलनमा होइन समुदायको कसरी हित हुने काममा खर्चने भन्नेबारे सोच बनाउनुपर्छ । अन्य क्षेत्रका सामुदायिक वन समूहले विभिन्न उद्योग संघसंस्था सहकारीलगायत साचालन गरेका छन् । त्यो पाठ सिक्दै समुदायको हितकारी कार्यमा वनको आम्दानी खर्चनुपर्छ ।&lt;br /&gt;गाविसमा आउने अनुदान तथा विकास बजेट सही रुपमा प्रभावकारी ठाउँमा लगानी गरिनुपर्छ समाजको ठूलो हिस्सा ओगटेको युवा समुदायलाई समाज सुधारको लागि परिचालन गरिनुपर्छ । उनीहरुलाई विभिन्न अवसर र तालिम प्रदान गरेर समुदायको सेवामा खटाउने हो भने मुलुकको ुनमूना गाउँु बनाउने सम्भावना धेरै छन् । यसका लागि ुतेरो मेरो भन्ने भावना त्यागेर ुहामीु भन्ने मन्त्रलाई आत्मसाथ गर्दै ुआºनो गाउँ आफै बनाउँु भन्ने साझा नाराका साथ अघि बढे विकास यही फल्छ यही हुर्कन्छ र यही बढ्छन् । केही वर्षमा यसलाई नमूना शहर भनेर चिनाउन सकिन्छ ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-1825187730603766399?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/1825187730603766399/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/07/blog-post_22.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/1825187730603766399'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/1825187730603766399'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/07/blog-post_22.html' title='कागजमा सीमित नमुना शहर'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TEgQshQox5I/AAAAAAAAAEQ/gS3wDz4iPdM/s72-c/fttpr.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-5909033797632808543</id><published>2010-07-07T03:16:00.000-07:00</published><updated>2010-07-07T03:25:32.882-07:00</updated><title type='text'>चिया पसलबाट गुजरा</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TDRV7ImhNlI/AAAAAAAAADw/zJD3_EO4Wp0/s1600/dinesh.jpg"&gt;&lt;img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TDRV7ImhNlI/AAAAAAAAADw/zJD3_EO4Wp0/s320/dinesh.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491108320081163858" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;देबेन्द्र कार्की / तराईमा गर्मी बढ्दो छ । मान्छे घाम र आगोको तापबाट टाढा बस्न पाए हुन्थ्यो भनेर उच्च ठाउँ तथा छहारी खोज्दै भौंतारिरहेका छन् । तर तराईको उकुसमुकुस गर्मीका बीच ३३ वर्षीय दिनेश विष्ट दम्पत्ति भने एउटा छाप्रोमुनि आगोको भँुग्रोमा बिहानदेखि बेलुकासम्म रहेर एकनासको जिन्दगी बिताइरहेका छन् । बिहान झिसमिसेमा चिया पकाउने टपेस बेलुका अबेरसम्म उनीहरुको अँगेनामाथि पाकिरहेको छ । सधैं मैला कलरको टि-सर्टमा सजिएको भेटिने दिनेश आगोको राप र ताप खािरंदै सुकिला-मुकिला चिया पारखीलाई उनीहरुको चाहनाअनुसारको मिठो चिया खुवाएर लामो समयदेखि जीवन गुजारा गरिरहेका छन् ।&lt;br /&gt;सप्तरीको नगरोन्मुख फत्तेपुर बजारको मुख्य चौक छेवैमा रहेको एउटा छाप्रीमा उनीहरुको सानो चिया पसल छ । मासिक दुई हजार भाडा तिरेर उनीहरुले त्यो पसल चलाउँदै आएका छन् । ठूला व्यवसाय गरेर आलिसान महलमा जीवन बिताउनेहरुको लागि उनको चिया पसल सामान्य होला तर आफ्नै मेहनतमा अरुको गुलाम बन्न नचाहने ती दम्पत्तिको चिया पसल भने जीवनको एउटा पाटो बनेको छ । पूर्व-पश्चिम यात्रा गर्ने पहाड चढ्नेदेखि लिएर स्थानीय बासिन्दा उनका नियमित चिया ग्राहक बनेका छन् । साथीभाइसँग भेटघाट राजनीतिक चिया गफदेखि लिएर सयम बिताउने ठाउँसमेत दिनेशको चिया पसल बन्ने गरेको छ । नयाँ पाहुना आउँदा साथीभाइसँग भेट गर्ने वा काम सकेर थकाई मार्ने थलो नै दिनेशको चिया पसल बन्ने गरेको छ आजभोिल । बाक्लो चिया बनाउने गरेकाले उनीहरुको पसलमा धेरै ग्राहक झुम्मिने गरेको स्थानीयको भनाइ छ । उनी आÏना ग्राहकहरुलाई भोक टार्न नास्ता र शुद्ध दूधको खिर पनि खुवाउँछन् ।&lt;br /&gt;ुमेरो पसलमा बढी चियाको ग्राहक छन् । त्यसपछि खिर खान बढी मान्छे आउँछन् ।ु एउटा भेटमा चिया गिलासमा चमेच फिट्दै गर्दा भेटिएका दिनेशले मुस्काउँदै बोलॆ ुचिया पिएपछि भोक मार्न खिरको खोजी हुन्छ । त्यो पनि २० रुपैयाँमै उपलब्ध गराएको छु ।ु प्रतिकप ५ रुपैयाँ मात्र चियाको दाम िलंदै आएका दिनेशले दैनिक ७० लिटर दूध खपत गर्दै आएको बताए । त्यसमध्ये १० लिटर दूधको भने खिर बनाउने गरेको उनले बताए । अम्मलीहरुका लागि चियाको चुस्कीसँग केही ब्रान्डका चुरोट पनि खिलाउँछन् उनी । चियासँगका अरु बिस्कुट पाउरोटीलगायतका सितन पनि सँगै मिलाएर राखेका छन् । दैनिक कति कप चिया बिक्री गर्छन् उनलाई हेक्का हँुदैन । तर चियाको पालो कुरेर बस्ने ग्राहकहरु भने धेरै भेटिन्छन् । दैनिक ५ सयभन्दा बढी नै चिया बिक्रीबाट फाइदा हुने उनको भनाइ छ ।&lt;br /&gt;नेता शिक्षक कर्मचारी व्यापारी सर्वसाधारण उनका ग्राहक छन् । फत्तेपुरमा धेरै चिया पसल चलेका छन् । पसल चल्ने र बन्द हुने क्रम पनि चलिरहेको छ । तीमध्ये दिनेश र सरस्वतीको जोडीलाई साहारा दिने यो एउटा पसल बनेको छ । सानैदेखि चिसा व्यापारमा आमाबाबुलाई सघाउँदै आएका दिनेश ६ वर्षदेखि भने चिया साहुजी भएका हुन् । ुमेरा आमा बुबाहरु पनि यहीं चिया पकाउँदापकाउँदै बिते आपुू पनि यही कार्यबाट जीवन बिताउने सुर छ ।ु विगत कोट्याउँदै उनले भने ।&lt;br /&gt;ुबढी दूध लगाएर स्वादिलो चिया बनाउने गरेकाले दिनेशको नियमित चिया ग्राहक बनेको छु ।ु स्थानीय राष्ट्रिय माविका शिक्षक गुणराज कोइरालाले भने । यस्तै मदर मेमोरियल उच्च माविका प्राचार्य युवराज खनाल शिक्षक दिनेश थापा सुदास राईलगायतको जक्सनसमेत यदि दिनेशको चिया पसल बनेको छ । ुसरहरु मेरा नियमित ग्राहक हुनुहुन्छु दिनेशले भने ुचिया पसलमा आउने ग्राहकबीच भएको छलफलबाट बौद्धिक ज्ञान पनि निःशुल्क पाइन्छ ।&lt;br /&gt;ुभगवान्का कृपाले सेवा गर्न पाएको छु ।' चिया फिट्दै दिनेशले बोले । यही चिया बेचेर जीविका चलेको छ । एक समय विदेश भासिने सोचेका दिनेश अहिले भने चिया बेचेरै बाँकी जिन्दगी बिताउने बताए । चिया बेचेर बचेको पैसाले इटहरीमा १५ धुर र फत्तेपुरमा ५ धुर घडेरीसमेत जोडी सकेको उनले सुनाए । आमा-बाबुको िबंडो थाप्न पसल नथापेका भए उनी यतिबेला खाडी मुलुकको मरुभूमिमा पसिना बगाइरहेका हुन्थ्ये वा यतै गाउँघरतिर घाँसपात हलो-कोदालो उनको जीवनसाथी बन्थ्यो होला तर चिया पसललाई निरन्तरता दिएपछि उनको पसिना आÏनै माटोमा सििाचत भएको छ ।&lt;br /&gt;गाउँकै प्राइभेट कलेजमा स्नातक अध्ययन गर्दै गरेका दिनेश कमाउन नभइ जीविकोपार्जन गर्न पसल चलाएको बताउँछन् । उनको उमेरका कतिपय स्नातक होल्डर युवा-युवतीहरु अहिले शहरमा पढे लेखेको छु भन्दै जागिर खोज्दै भौंतारिरहेका होलान् तर दिनेश भने कर्म गरे फल पाइन्छ भन्दै कामको उँच-नीच कुनै प्रवाह नगरी निरन्तर संघर्ष गरिरहेका छन् ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-5909033797632808543?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/5909033797632808543/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/07/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5909033797632808543'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5909033797632808543'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/07/blog-post.html' title='चिया पसलबाट गुजरा'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TDRV7ImhNlI/AAAAAAAAADw/zJD3_EO4Wp0/s72-c/dinesh.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-2463540512563466409</id><published>2010-06-07T00:31:00.000-07:00</published><updated>2010-06-07T00:39:33.829-07:00</updated><title type='text'>उच्च बाँध सर्वेक्षण रोक्न दवाब</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TAyh3CXFK8I/AAAAAAAAADg/PGlV7cz1wsU/s1600/kiran.jpg"&gt;&lt;img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TAyh3CXFK8I/AAAAAAAAADg/PGlV7cz1wsU/s320/kiran.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479932813501606850" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;देबेन्द्र कार्की &lt;br /&gt;बराहक्षेत्र/सप्तकोशी उच्चबाँधको विस्तृत परियोजना प्रतिवेदन डीपीआर-डिटेल प्रोजेक्ट रिपोर्ट का लागि भइरहेको सर्वेक्षण कार्य तत्काल रोक्न विभिन्न संगठनहरुले दवाब दिएका छन् । सो उच्चबाँध नेपाल र नेपालीको हितमा नभएको ती संगठनहरुले जनाएका छन् । आईएलओ १६९ अनुसार प्राकृतिक स्रोत प्रयोग गर्दा स्थानीयबासीको अनुमति लिनुपर्ने प्रावधान पनि उल्लङ्घन गरिएको जनाउँदै संगठनहरुले यसप्रति आपत्ति जनाएका छन् । सन् २००४ मा सुरु गरिएको डीपीआर बनाउने कार्यमा विभिन्न संगठनले पटक-पटक अवरोध गर्दै आएका थिए । तीन वर्षपछि पाँच दिनअघि पुनः सुरु भएको सर्वेक्षण कार्य रोक्न एकीकृत नेकपा माओवादी किराँत याक्थुङ चुम्लुङ र किराँत राई यायोक्खालगायतले शनिबार कार्यस्थलमै पुगेर दवाब दिएका हुन् ।&lt;br /&gt;सुनसरी-१ का सभासद् किरण राईसहितको टोलीले बाँध निर्माण गरिने भनिएको धनकुटाको आहाले-१ मा पुगेर सर्वेक्षणमा संलग्न कर्मचारीलाई काम तत्काल रोक्न दवाब दिएको थियो । टोलीमा सभासद किरणसहित माओवादीका केन्द्रीय सदस्य प्रह्लाद बुढाथोकी माओवादीकै जनवर्गीय संगठन लिम्बुवान राष्ट्रिय मुक्ति मोर्चाका महासचिव मुकेश किराँती राष्ट्रिय मुक्ति मोर्चाका केन्द्रीय उपाध्यक्ष अशोक राई रमेश राई किराँत राई यायोक्खाका केन्द्रीय उपाध्यक्ष तिलक राइ किराँत याक्थुङ चुम्लुङका धरान नगर अध्यक्ष प्रदीप मेन्याङ्बोलगायत् सहभागी थिए ।&lt;br /&gt;भारत र नेपाल सरकारले गोप्य सहमति गरेर अन्य दलसँग परामर्श नगरी भइरहेको सर्वेक्षण कार्य स्थानीय आदिवासी जनजातिहरुको भावनाविपरीत भएकोले रोक्न दबाब दिएको माओवादीका केन्द्रीय सदस्य प्रह्लादले बताए ।&lt;br /&gt;'यसअघि भारतसँग भएका सन्धि-सम्झौताहरु मुलुक र जनताको हितमा नभएकाले यस्ता परियोजना साचालन गर्दा राष्ट्रिय सहमति आवश्यक हुन्छ ।' बाँध निर्माण स्थलबाट सय मिटरमाथि पानीको गेज नाप्ने स्थलमा गरिएको पत्रकार सम्मेलनमा सभासद् किरणले भने 'भारतको एकल स्वार्थमा यो कार्य गर्न लागिएको हो । यो विषयमा सदनबाट पनि सरकारलाई दवाब दिइनेछ ।'&lt;br /&gt;२०११ सालमा भएको कोशी सम्झौतापछि स्थानीयबासीले अहिलेसम्म पनि मुआब्जा नपाएको बताउँदै भारतबाट अर्को पीडा थप्ने काम गर्न नहुने किरणको भनाइ थियो । उनले काम रोकेर भारत फर्कन प्राविधिक टोलीलाई आग्रहसमेत गरे ।&lt;br /&gt;लिम्बुवान मोर्चाका महासचिव मुकेश किराँती मोर्चाका केन्द्रीय उपाध्यक्ष अशोक किराँत राई यायोक्खाका केन्द्रीय उपाध्यक्ष तिलकलगायतले स्थानीय स्रोत-साधनमा स्थानीय नागरिकको अधिकार हुने भएकोले उनीहरुसँग सल्लाह र परामर्श नगरी केन्द्रीय सरकारले गरेको सहमति जनताको हितविपरीत भएको भन्दै सर्वेक्षण कार्य तत्काल रोक्नुपर्ने बताए । आईएलओ १६९ ले प्रदान गरेको हक-अधिकार उल्लङ्घन गर्दै भारतले सर्वेक्षण कार्य नरोके नयाँ ढङ्गबाट विरोध सुरु गर्ने उनीहरुले चेतावनी दिए ।&lt;br /&gt;कार्यक्षेत्रमै पुगेर दवाब दिएपछि प्रहरीको सुरक्षा घेरामा सर्वेक्षण गरिरहेको भारतीय प्राविधिक टोली औजार बोकेर सर्वेक्षणस्थलबाट फर्किएको थियो । सभासद्सहितको टोलीले काम रोक्न आग्रह गरेपछि सर्वेक्षणमा संलग्न सिनियर ईाजनियर एवं फिल्ड डिभिजन इाचार्ज राकेश कस्यपले विराटनगरस्थित आयोजना प्रमुख एसके साउलाई शनिबार नै यसबारे अवगत गराएर कार्यालयको निर्देशनअनुसार काम गर्ने बताए । उनीसहितको पाँचजनाको टोलीले पाँच दिनदेखि सर्वेक्षण कार्य गर्दै आएको छ ।&lt;br /&gt;भारतको हितमा रहेको सो उच्चबाँध निमार्ण भए धनकुटा भोजपुर उदयपुर र सुनसरीका करिब ७९ गाविसका लाखौं जनता डुबानको समस्याबाट प्रभावित हुने बताइएको छ । सप्तकोशी बहुउद्देश्यीय उच्चबाँधबारे सन् १९४६ मा भारत र नेपाल सरकारबीच गोप्य सन्धि भएको र बीच-बीचमा पनि प्रधानमन्त्रीस्तरीय गोप्य सम्झौता भएको आधारमा सर्वेक्षण सुरु गरिएको ईाजनियर कास्यपले जानकारी गराएका थिए । बराहक्षेत्र मन्दिरबाट डेढ किलोमिटर उत्तरमा पर्ने धनकुटाको आहाले र उदयपुर मैनामैनीको सुनाखम्बीबीचमा सर्वेक्षण सुरु गरिएको छ । भारत सरकारले सन् १९८१ मा गरेको सर्वेक्षणअनुसार सप्तकोशीमा २ सय ६९ मिटर अग्लो बाँध बाँधेर सिँचाइ विद्युत् र पारवहन साचालन गर्न सकिने जनाएको थियो । सोही आधारमा सर्वेक्षण सुरु गरिएको हो । उच्चबाँध निर्माणपछि नेपाल र भारतको करिब १५ लाख हेक्टर जमिन सिँचाइ गर्न सकिने र तीन हजार मेगावाट बिजुली उत्पादन गर्न सकिने प्राविधिकहरुले बताएका छन् । तर सिँचाइ र बिजुलीबाट भारतलाई मात्र बढी फाइदा हुने र नेपाली भूभागका लाखौं नागरिक विस्थापित हुने भएकोले अवरोध गरिएको स्थानीयबासीले बताएका छन् ।&lt;br /&gt;सन् २००४ मै डीपीआर निर्माण कार्य सुरु भए पनि अवरोधका कारण सम्पन्न हुन सकेको छैन । भारतले आफ्नो स्वार्थअनुरुप काम गर्दै आएकोले नेपाल सरकारले यस योजनाबारे गम्भीर अध्ययन गरी योजना अघि बढाउनसमेत विज्ञहरुले सुझाव दिएका छन् ।&lt;br /&gt;सप्तकोशीलाई ुबिहारको आँशु मानिन्छ । दुई वर्षअघि कोशीको पूर्वी तटबन्ध भत्किँदा पनि भारतलाई ठूलो क्षति भएको थियो । भारतले सन् १९४६ देखि नै कोशीलाई छेक्न चाहिरहेको थियो । त्यही स्वार्थअनुसार उच्चबाँधको प्रस्ताव ल्याएर कोशीलाई छेक्न खोजेकोले यसबारे सरकार र सरोकारवाला गम्भीर हुनुपर्ने विज्ञहरुको मत छ ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-2463540512563466409?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/2463540512563466409/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/06/blog-post_07.html#comment-form' title='1 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/2463540512563466409'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/2463540512563466409'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/06/blog-post_07.html' title='उच्च बाँध सर्वेक्षण रोक्न दवाब'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/TAyh3CXFK8I/AAAAAAAAADg/PGlV7cz1wsU/s72-c/kiran.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-1974632487882040512</id><published>2010-06-04T05:04:00.000-07:00</published><updated>2010-06-04T05:04:31.515-07:00</updated><title type='text'>Debendra: गाउँका हाट बजारहरु</title><content type='html'>&lt;a href="http://debendrakhas.blogspot.com/2010/06/blog-post.html"&gt;Debendra: गाउँका हाट बजारहरु&lt;/a&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-1974632487882040512?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='related' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/06/blog-post.html' title='Debendra: गाउँका हाट बजारहरु'/><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/1974632487882040512/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/06/debendra.html#comment-form' title='1 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/1974632487882040512'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/1974632487882040512'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/06/debendra.html' title='Debendra: गाउँका हाट बजारहरु'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-5865497239017785245</id><published>2010-06-04T04:53:00.000-07:00</published><updated>2010-06-04T05:03:14.137-07:00</updated><title type='text'>गाउँका हाट बजारहरु</title><content type='html'>&lt;hr /&gt;         &lt;p&gt;                   &lt;/p&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="color: rgb(255, 102, 102);"&gt;देबेन्द्र&lt;/span&gt;&lt;span style="color: rgb(255, 102, 102);"&gt; कार्की &lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;p&gt;                    घाम पश्चिमतिर ढल्कँदै गर्दा सप्तरी  हर्दिया-७ कमलपुरका रामपि्रत यादवलाई तरकारीको पोको मिलाउन हतार हुन्छ ।  उनी आपुनै करेसाबारीमा उत्पादन गरेका बेमौसमी तरकारीको पोको बाँधेर तातो  घामको पर्वाह नगरी सधैँ साइकलमा गाउँ-गाउँमा लाग्ने हटिया चहार्छन्  ।शुक्रबार र सोमबार लहान मंगलबार र शनिबार पन्द्रकठ्ठे आइतबार र बिहीबार  भेरिया र बुधबार हनुमान चौकमा लाग्ने हटियामा आफ्ना उत्पादन पुर् याउने  उनको दैनिकी बनेको छ । घरदेखि १० किमीको अन्तरमा रहेका यी पाँचवटा हटियामा  ताजा तरकारी बेचेर उनले चारजनाको परिवार पाल्दै आएका छन् ।&lt;br /&gt;सानो घरसहित करिब ३ कठ्ठा जग्गा भएको बताउने यादव तरकारी बेचेर दैनिक पाँच  सयदेखि दुई हजारसम्म घर िभœयाउँछन् । जग्गा थोरै छ । परिवार ठूलो छ । अन्य  काम गर्न लगानी गर्ने पूँजी छैन् ।' उनले भने ुत्यसैले तरकारी खेतीमा  लागेको हँु ।ु सिँचाइको अभाव झेल्दै उनको बारीमा लौका बन्दाकोभी फुलकोभी  बोडी करेला काँक्रा फसर्ी खोसा्रनी भिण्डी परवललगायतका तरकारी सिजनअनुसार  उत्पादन गर्दै आएका छन् । उनले बताएअनुसार गाउँमा लाग्ने हाट-बजारलाई  यहाँका कृषकहरुले राम्ररी उपभोग गरी फाइदा लिएका छन् ।&lt;br /&gt;उनीसँग छेउमा तरकारी बेच्दै भेटिएका ५६ वर्षीय विल्टु राम पनि ऐलानी दुई  कठ्ठा जग्गामा तरकारी खेती गरी हटियामा बेचेर १४ जनाको परिवार पाल्दै आएका  छन् । ुपरिवार ठूलो छ । म गाउँमा लाग्ने हटिया पुगेर तरकारी बेच्छु ।  श्रीमती तथा अन्य परिवारका सदस्यहरुले घरमा तरकारी खेतीको रेखदेख गर्छन् ।ु  रामले सुनाए ुदुखै भए पनि यसरी नै जीवन चलेको छ ।ु स्थानीय ललितादेवी यादव  पनि नजिकका भेरिया हनुमानचौकमा लाग्ने हटिया पुगेर तरकारी बेच्ने गर्छिन् ।  हाट-बजारमा तरकारी बेचेर आफ्ना छोराछोरी पढाउँदै आएको उनले बताइन् ।&lt;br /&gt;सातामा दुईपटक वा एकपटक लाग्ने हाट-बजारलाई पनि उपयोग गर्न जान्यो भने  आपुूलाई आवश्यक परेको बेला घर खर्च टार्नलाई कसैलाई गुहार्न पर्दैन भन्ने  उदाहरण यहाँका किसानहरुले देखाएका छन् । छिमेकी गाउँ तथा आफ्नै गाउँमा  लाग्ने हाट बजारमा आफूले उत्पादन गरेका तरकारी-फलफूल बिक्री गरेर अचेल  मनग्ये आम्दानी गर्न थालेका छन् ।&lt;br /&gt;सप्तरीको हर्दिया गाविस-७ कमलपुरका उमेर पुगेका र घरमुली प्रायः सबै परिवार  धान्न भारतको विभिन्न ठाउँमा मजदुरी गर्न जाने गर्थे । तर थोरै लगानीमा  आफूसँग भएको खेतबारीमा तरकार खेती गरे अर्काको मुलुकमा गएर गुलामी गर्नु  नपर्ने बुझेपछि यहाँका कृषकहरु व्यावसायिक तरकारी खेतीमा लागेका छन् । भारत  जाने क्रम केही मात्रामा रोकिएको स्थानीय कृषक सूर्यनारायण यादवले बताए ।  बेमौसमी तरकारी उत्पादन गरी हटियामा बेचेर अधिकतम नाफा कमाउन यहाँका  महिलाहरु बढी खट्ने गरेका छन् ।&lt;br /&gt;ुहामी बुढाबुढी खेती व्यवसाय गर्छौ छोराछोरीहरु विद्यालय पढ्न जान्छन्ु  स्थानीय ललितादेवी यादवले भनिन् ुपैसा कमाउने मान्छेहरु विदेश जान्छन्  जान्यो भने हाम्रै करेसाबारीमा विदेशको भन्दा बढी आम्दानी छ । ुपहिले घरमा  चाहिने आवश्यक सामान जुटाउन समस्या पथ्र्यो तरकारी खेती गरेर बेच्न थालेपछि  सम्पूर्ण घर खर्च चलेको छ । अब त श्रीमान्को पनि मुख ताक्नुपर्दैनु उनले  भनिन् ।&lt;br /&gt;गाउँमा हटिया साचालन र कृषकहरु तरकारी खेतीमा लागेपछि नोकरी गर्न भारत  पलायन हुने क्रम रोकिएको छ । उनीहरुले लहान गाईघाटलगायतका बजारमा तरकारीको  आवश्यकतालाई अभाव हुन दिएका छैनन् । अर्को सधैं घुम्टो ओढेर घरधन्दामा  सीमित महिलाहरु ढाकीमा तरकारी बोकेर बजार-बजार डुल्ने गरेका छन् । घुम्टो  छोडेर घरबाट बाहिर निस्की कसैसित बोल्न डराउने महिलाहरु अहिले तरकारी बेचेर  पैसा कमाउन थालेको जनता उच्च मावि सिशुवारीका शिक्षक कुदार कार्कीले बताए ।  अहिले कृषकहरु आधुनिक तरकारी खेतीप्रति आकर्षित हँुदै गएको उनले बताएका  छन् । उत्पादित तरकारीको बजार राम्रो भएकाले कृषकहरु त्यसतर्पु आकर्षित  भएका हुन् । हर्दिया दौलतपुर पिप्रा पश्चिम कडरवानालगायत गाविसका  बासिन्दाहरु तरकारी खेतीबाट राम्रो आम्दानी गदै आएको हर्दिया गाविसका सचिव  हरिनारायण चौधरीले बताए ।&lt;br /&gt;गरिबी अभाव बेरोजगार बढ्दो जनसंख्याले गाँजेको कमलपुरबासीको सपना त्यही  तरकारी खेतीले पूरा गरेको छ । यादव रामजस्तै यहाँ सयौं परिवार तरकारी  खेतीबाट बिहान-बेलुकाको मेसो मिलाउँदै आएका छन् । यहाँ बसोवास गर्ने चौधरी  यादव राम मुसहर चमार गुवारलगायत जातिका सबै मान्छे अहिले तरकारी खेती गर्दै  आएका छन् । यहाँका प्रायः कृषकहरुको आफ्नो जमिन छैन । जसको जमिन कम छ  उनीहरुको परिवार संख्या बढी भएको पाइएको छ । उनीहरु केही परिवारका सदस्य  अर्काको जमिनमा बटिया खेती गर्छन् भने उमेर पुगेका छोरा मान्छे भने भारततिर  मजदुरी गर्न जाने गरेका छन् ।&lt;br /&gt;विद्युत् सिँचाईको अभाव झेल्दै आएका यहाँका कृषकहरु तरकारी खेतीतिर लागे  पनि सरकारी बिऊ-बिजन प्राविधिक सल्लाह-सुझाव नपाएको गुनासो गरेका छन् ।  विद्युत् सिँचाइ उन्नत बिऊ-बिजन प्राविधिक सहयोगलगायतको सुविधा पाउने हो  भने यहाँका कृषकले नमूना तरकारी गाउँ बनाउने स्थानीय एक शिक्षकले बताए ।          &lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-5865497239017785245?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/5865497239017785245/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/06/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5865497239017785245'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5865497239017785245'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/06/blog-post.html' title='गाउँका हाट बजारहरु'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-2980603100487601293</id><published>2010-05-18T09:54:00.000-07:00</published><updated>2010-05-18T10:05:41.236-07:00</updated><title type='text'>इच्छा शक्तिले जितेको  एउटा मान्छे</title><content type='html'>&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S_LHgHyXwZI/AAAAAAAAADY/OPg8H5lsznE/s1600/mingma-chukte-sherpa.jpg"&gt;&lt;img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 312px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S_LHgHyXwZI/AAAAAAAAADY/OPg8H5lsznE/s320/mingma-chukte-sherpa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472655851868635538" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102);"&gt;देवेन्द्र&lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102);"&gt; कार्की&lt;/span&gt;&lt;span style="color: rgb(255, 102, 102);"&gt;  ' &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span&gt;&lt;span&gt;&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;span&gt;असफल &lt;/span&gt;हुने&lt;span&gt;&lt;span&gt; &lt;span&gt;मान्छे&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;span&gt;गतिलो&lt;/span&gt; &lt;span&gt;प्रशिक्षणको&lt;/span&gt; &lt;span&gt;आशा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;गर्छन&lt;/span&gt;&lt;span&gt;तर&lt;/span&gt; &lt;span&gt;सफल&lt;/span&gt; &lt;span&gt;हुनेहरु&lt;/span&gt; &lt;span&gt;भने&lt;/span&gt; &lt;span&gt;कुनै&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;प्रशिक्षण&lt;/span&gt; &lt;span&gt;नहुनुको&lt;/span&gt; &lt;span&gt;वावजुद&lt;/span&gt; &lt;span&gt;पनि&lt;/span&gt;&lt;span&gt;पछि&lt;/span&gt; &lt;span&gt;पर्दैनन्&lt;/span&gt; &lt;span&gt;।&lt;/span&gt;' &lt;span&gt;यसैको&lt;/span&gt; &lt;span&gt;उदाहरणको&lt;/span&gt; &lt;span&gt;रुपमा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;विना&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;प्रशिक्षण&lt;/span&gt;&lt;span&gt;पढेर&lt;/span&gt; &lt;span&gt;भन्दा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;परेर&lt;/span&gt; &lt;span&gt;फोटोग्राफीमा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;खारिएका&lt;/span&gt; &lt;span&gt;२७&lt;/span&gt; &lt;span&gt;वर्षिय&lt;/span&gt; &lt;span&gt;युवा&lt;/span&gt;&lt;span&gt;मिङमा&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;चुक्टे&lt;/span&gt; &lt;span&gt;शेर्पालाई&lt;/span&gt; &lt;span&gt;लिन&lt;/span&gt; &lt;span&gt;सकिन्छ&lt;/span&gt; &lt;span&gt;।&lt;/span&gt; &lt;span&gt;लाहुरे&lt;/span&gt; &lt;span&gt;परिवारमा&lt;/span&gt;&lt;span&gt;हङकङमा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;जन्मिएका&lt;/span&gt; &lt;span&gt;मिङमाले&lt;/span&gt; &lt;span&gt;सानो&lt;/span&gt; &lt;span&gt;छदा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;११&lt;/span&gt; &lt;span&gt;वर्षको&lt;/span&gt; &lt;span&gt;उमेरमा&lt;/span&gt;&lt;span&gt;देखेको&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;सपना&lt;/span&gt; &lt;span&gt;अहिले&lt;/span&gt; &lt;span&gt;पुरा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;गर्ने&lt;/span&gt; &lt;span&gt;ध्याउन्नमा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;छन्&lt;/span&gt; &lt;span&gt;।&lt;/span&gt; &lt;span&gt;११&lt;/span&gt; &lt;span&gt;वर्षको&lt;/span&gt;&lt;span&gt;उमेरमा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;हङकङबाट&lt;/span&gt; &lt;span&gt;धरान&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;फर्किएपछि&lt;/span&gt; &lt;span&gt;उनको&lt;/span&gt; &lt;span&gt;मनमा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;हिजो&lt;/span&gt;&lt;span&gt;देखेका&lt;/span&gt; &lt;span&gt;कुरा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;आज&lt;/span&gt; &lt;span&gt;कसरी&lt;/span&gt; &lt;span&gt;हेर्न&lt;/span&gt; &lt;span&gt;सकिन्छ&lt;/span&gt; &lt;span&gt;वा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;समयलाई&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;रोक्न&lt;/span&gt; &lt;span&gt;के&lt;/span&gt;&lt;span&gt;उपाय&lt;/span&gt; &lt;span&gt;छ&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;भन्ने&lt;/span&gt; &lt;span&gt;सोच&lt;/span&gt; &lt;span&gt;मनमा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;आयो&lt;/span&gt; &lt;span&gt;।&lt;/span&gt; &lt;span&gt;उनले&lt;/span&gt; &lt;span&gt;हिजोको&lt;/span&gt; &lt;span&gt;कुरा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;आज&lt;/span&gt;&lt;span&gt;देख्न&lt;/span&gt; &lt;span&gt;गर्ने&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;माध्यम&lt;/span&gt; &lt;span&gt;फोटो&lt;/span&gt; &lt;span&gt;ग्राफी&lt;/span&gt; &lt;span&gt;भएको&lt;/span&gt; &lt;span&gt;सोचि&lt;/span&gt; &lt;span&gt;हाले&lt;/span&gt; &lt;span&gt;।&lt;/span&gt; &lt;span&gt;यही&lt;/span&gt;&lt;span&gt;कल्पनाबाट&lt;/span&gt; &lt;span&gt;उनले&lt;/span&gt; &lt;span&gt;मनमा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;एउटा&lt;/span&gt; &lt;span&gt;जुक्ति&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;निकाले&lt;/span&gt; &lt;span&gt;।&lt;/span&gt; &lt;span&gt;अनि&lt;/span&gt; &lt;span&gt;सुरु&lt;/span&gt;&lt;span&gt;सुरु&lt;/span&gt; &lt;span&gt;गरे&lt;/span&gt; &lt;span&gt;े&lt;/span&gt; &lt;span&gt;तस्वीरका&lt;/span&gt; &lt;span&gt;माध्यमबाट&lt;/span&gt; &lt;span&gt;समयलाई&lt;/span&gt; &lt;span&gt;रोक्ने&lt;/span&gt; &lt;span&gt;कर्मको&lt;/span&gt;  &lt;span&gt;सुरुवात&lt;/span&gt; &lt;span&gt;।&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;             फोटो ग्राफी हुने इच्छाले उनलाई जित्न नसकेको भए यति बेला कोशोगो कारगिल  लगायतका ठाउँमा एसएल आर राइफल लिएर विद्रोहीको खोजीमा डाँडा पाँखा चाहदै  रहेका हुन्थे होला । या ता नेपाली सेनाको व्यारेकमा राजनीतिक अस्थिरता  निहाल्दै दिनार्चाय कटाउदै गरेका हुन्थ्र्ये होला ।  २०५८ सालमै भारतीय  सेनामा भर्ति भएका मिङमाले बाउको विडो थाम्न मन नलागेर र अर्काको देशमा  गुलामी गर्ने इच्छा नभएर ४ वर्षपछि नेपाल फर्किए । भारतीय सेनाको जागिर त  छोडे तर फेरी घर पायकमा नेपाली सेनामा भर्ना भए । माग्यवस सेना हुँदा हुने  हरेक कार्यक्रममा उनले सानोमा सोचेको फोटोग्राफी कार्यलाई भने निरन्तरता  दिन पाए । सेनाको अफिसरहरुको तथा कार्यक्रममा तस्वीर खिच्ने मौका पाएपछि  उनको फोटोग्राफी कर्म निकै खारिदै गयो । २ वर्ष सेवा गरि १९ दिने  जनआन्दोलनपछि सेनाको जागिरबाट राजिनामा दिएर स्वतन्त्र फोटोग्राफी काममा  लागे ।&lt;br /&gt;विशेष वाईल्ड लाइफ ९ध्ष्मि ीषभ० को तस्वीर संकलन गर्न रुचाउने मिङमाले  हालसम्म २० हजार तस्वीर संकलन गरेको बताए । भारतमा प्लस टुसम्म अध्ययन  गरेका मिङमा भविष्यमा कहलिएको फोटोग्राफी बन्ने बताए । ' वर्तमान  समयमा हेर्ने तस्वीरको भन्दा अर्काे विकल्प छैन  तस्वीर एउटा ऐना हो  जोबाट संसार विचरण गर्न सकिन्छ । तस्वीरको बारे उनी यसरी  प्रष्टाउछ्न-' जनावर मान्छेहरुले कम देख्न पाउछन् ती जनावर मेरो  क्यामेरामा कैद गर्ने मेरो लक्ष्य छ ।'&lt;br /&gt;सफल फोटोग्राफरको सपना पुरा गर्न उनले भर्खरै ५०० मीमीको लेन्स सहितको  क्यामेरा खरिद गरेका छन् । जसकेा दाम ६ लाखभन्दा बढी पर्ने उनले सुनाए ।  टाढासम्मको वस्तुलाई नजिक ल्याएर कैद गर्न यसले सजिलो हुने उनले बताएका छन्  । उनले प्रयोग गर्दै आएको लेन्स धरानमा कमै मान्छेले प्रयोग गरेको उनको  भनाइ छ । फोटोग्राफी सम्बन्धि उनले हालसम्म कुनै प्रशिक्षण लिनॆ मौका पाएका  छैन । तर उनले सबै प्राविधिक ज्ञान हासिल गरिसकेका छन् । यसको श्रेय भने  अग्रज फोटोग्राफरहरुलाई दिन्छन् । पूर्वका सकृय फोटोग्राफर भीम घिमिरे  यात्रा थुलुङ प्रेरणाका श्रोत भएको उनले बताएका छन् ।&lt;br /&gt;पढेरभन्दा परेर फोटोग्राफीमा पोख्त मिङमा शिक्षाले भन्दा इच्छा शक्तिले सफल  मान्छे जन्माउछ भन्ने कुरामा विश्वास राख्छन् । आधुनिक नृत्यकलाकी जननी  इजाडोरा विना प्रशिक्षण नृत्यकलामा प्रख्यात भइन । इजाडोरा जस्तो आफू पनि  इच्छा शक्तिबाट फोटोग्राफीमा डुबेको उनको भनाइ छ । उनको लगाव इच्छा रुची र  मेहनेतलाई हेर्ने हो भने इच्छालाई अभित्सा बनाउने भए शिक्षा दिक्षाको  आवश्यकता छैन भन्ने कुरालाई प्रमाणित गर्छ ।&lt;br /&gt;यतिबेला उनी सफल फोटोग्राफरको दर्जामा पुगेका छन तर तस्वीर सार्वजनिक गर्ने  गतिलो माध्यम भने नपाएको उनले बताए । धेरै रिक्स र मेहनेत साथ खिचेका  तस्वीरहरु स्थानीय पत्रिकालाई दिदै आएको बताए । ुकान्तिपुर दैनिकले आशा  देखाएको थियो तरपछि रेस्फोन्स नै गरेन ।' उनले भने -' तस्वीर सार्वजनिक  गर्ने नाम चलेको राष्ट्रिय एवं अन्तर्राष्ट्रिय मिडियाको खोजीमा छु ।'&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-2980603100487601293?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/2980603100487601293/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/05/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/2980603100487601293'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/2980603100487601293'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/05/blog-post.html' title='इच्छा शक्तिले जितेको  एउटा मान्छे'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S_LHgHyXwZI/AAAAAAAAADY/OPg8H5lsznE/s72-c/mingma-chukte-sherpa.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-5884177644190589603</id><published>2010-04-30T02:37:00.000-07:00</published><updated>2010-04-30T02:40:53.789-07:00</updated><title type='text'>बृत्तचित्रमा चिसापानी</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S9qlS3o9vXI/AAAAAAAAADQ/SIPUffWzxqU/s1600/chisapani.jpg"&gt;&lt;img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S9qlS3o9vXI/AAAAAAAAADQ/SIPUffWzxqU/s320/chisapani.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465862841359514994" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="color: rgb(255, 102, 102);"&gt;देवेन्द्र कार्की&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt; खोटाङ जिल्लाको दोश्रो प्रमुख व्यापारी केन्द्र चिसापानी गाविसको पर्यटन  प्रर्वद्धन एवं त्यहाँको विकास निर्माणको गतिलाई जनमानसमा पुर् याउन  धरान-१५ का एक युवाको एकल प्रयासमा वृत्तचित्र निर्माण गरिएको छ ।&lt;br /&gt;चिसापानी-९ छेतुवामा जन्मेर धरानमा बस्दै आएका २१ वर्षीय सुमन बान्तवाले  उदयपुरको बेलटारदेखि झण्डै ८ घण्टाको लगातार पैदल यात्रापछि पुगिने रमणिय  चिसापानी बजारको वृत्तचित्र तयार गरेका छन् ।हरेक विकास निर्माण तथा पर्यटन प्रवद्र्धनबाट पछि परेको खोटाङ जिल्लाको  चिसापानी व्यापारीक केन्द्र मानिन्छ । पदयात्राका लागि ठूलो सम्भावना  बोकेको चिसापानीको बारे बनाइएको वृत्त चित्रमा बेलटारदेखि चिसापानीसम्मको  दृष्य कैद गरिएको छ ।&lt;br /&gt;झण्डै ५० मिनेट लामो वृत्तचित्रमा पहाडी जनजिवन प्राकृतिक दृष्य सुन्दर  हरियाली हराभरा खेतवारी लगायत त्यहाँको जीवनशैलीको यर्थाथ तस्वीर कैद  गरिएको छ । वृत्तचित्रको गुणस्तरमा केही कमजोर भए पनि सो वृत्तचित्र  हेरेपछि त्यहाँ नपुगेका जो कोहीलाई एक पटक पद यात्रा गर्ने इच्छा जान्छ । बेलदारबाट करि ८ घण्टाको यात्रा र खोटाङको दिक्तेलबाट दुईदिनको पैदल  यात्रापछि पुग्न सकिने चिसापानी रसिला सुन्तला पाउने ठाउँका रुपमा पनि  परिचित छ । चिसापानी गाविसमा पर्ने  घोर्ले का सुन्तला गाईघाट बेलटार  राजविराज लहानलगायतका बजारमा प्रसिद्धि पाएको छ ।&lt;br /&gt;विकट भइकन पनि पर्यटकिय क्षेत्रमा रमाइलो भएको तर प्रचार प्रसारको अभाव  खड्किएकाले वृत्तचित्र मार्फत चिसापानीलाई चिनाउन आफूले प्रयास गरेको  वृत्तचित्र निर्माता बान्तवाले बताए । पाँच दिनसम्म दृष्य छायांकन गरी करिव  एक महिनाको लामो प्रयासपछि वृत्तचित्र तयार गर्न सफल भएको उनले सुनाए । चिसापानी पर्यटकिय दृष्यले घुम्न लायक छ पश्चिम नेपालका धान्द्रुक घोडेपानी  सुरुवारीभन्दा कमी नभए पनि यातायात असुविधा र प्रचार प्रसारको कमिले  ओझेलमा परेको छ । सरकारले सन् २०११ लाई नेपाल पर्यटन वर्षको रुपमा  मनाइरहेको छ । पदयात्राको नयाँ रुटहरु पहिचान भइरहेको छ । चिसापानी पनि  पदयात्राको लागि नयाँ गन्तव्य बन्न सकोस भनेर आफूले मेहनत गरेर वृत्तचित्र  तयार गरेको उनले बताए ।&lt;br /&gt;उनले तयार गरेको वृत्तचित्रमा बेलटारदेखि आफैलाई थिच्ला जस्तो ढाकर भरी  सामान बोकेर सागुरोबाटोमा उकाली ओराली गर्ने बटुवा दिक्तेलसम्म सामान ओसार  पसार गर्न प्रयोग भएको सयौं खच्चड लगायत स्थानीयवासीको जीवनशैलीको दृष्य  पाउन सकिन्छ । पहाडी खेतका गरामा हराभरा धान जंगलमा फूलेको लालिगुराँस  साँस्कृतिक हाट बारको चहल पहल र त्यहाँको जीवनशैलीको दृष्य वृत्तचित्रको थप  आकर्षणको रुपमा लिन सकिन्छ ।&lt;br /&gt;व्यक्तिगत लगानीमा तयार पारेको वृत्तचित्रको आलेख र दृष्य सम्पादन बान्तवा  स्वयंले गरेका छन् । वृत्तचित्रको उद्घोषणमा भने अवसर मादेनले साथ दिएका  छन् । चिसापानीको श्रब्य दृष्य नामको वृत्तचित्र बजारमा पुर् याइसकेको  बान्तवाले बताएका छन् ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-5884177644190589603?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/5884177644190589603/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/04/blog-post_30.html#comment-form' title='2 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5884177644190589603'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5884177644190589603'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/04/blog-post_30.html' title='बृत्तचित्रमा चिसापानी'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S9qlS3o9vXI/AAAAAAAAADQ/SIPUffWzxqU/s72-c/chisapani.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-1124756293638484151</id><published>2010-04-20T00:20:00.000-07:00</published><updated>2010-04-20T00:34:59.771-07:00</updated><title type='text'>पेडा गाउँ</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S81W603vWQI/AAAAAAAAADI/w_t1y_iKrbY/s1600/DSCN3575.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462117491695114498" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S81W603vWQI/AAAAAAAAADI/w_t1y_iKrbY/s320/DSCN3575.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;देबेन्द्र कार्की&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;पूर्वपश्चिम राजमार्गअन्तर्गत कोशी ब्यारेज भीमनगर देखि करिब २० किमि पश्चिममा रहेको सप्तरीको महादेवपट्टी बरमझिया यतिबेला पेडागाउँ भनेर चिनिन थालेको छ । राजमार्गको दायाँबायाँ छरपष्ट खर र टिनका छाप्रामा करिब ३ दर्जन पेडा पसल मात्र छन् । पूर्व पश्चिम यात्र गर्ने जो कोहीलाई आश्चर्य लाग्छ प्रत्येक पसल उस्तै उस्तै नामका छन् । मुलुकमा मात्र होइन विदेशमा बस्ने प्रबासीहरुमा समेत नाम चलेको यो गाउँ अहिले पेडा गाउँमा परिवर्तन हँुदै आएको छ । सम्भवतः यति धेरैको संख्यामा पेडा व्यवसाय गर्ने गाउँ यही हुन सक्छ । &lt;/div&gt;&lt;div&gt;धेरैलाई थाहा छ यहाँ पाइने शुद्ध पेडाको स्वाद । यहाँको पेडा पसलको इतिहास खोज्दै जाने हो भने २०१७ सालदेखि कराइमा दूध खारेर आफैं खारिएका ७६ वर्षीय बैजनाथ साहको नाम नलिइ धर पाइँदैन । बैजनाथ साहको व्यापारप्रतिको समर्पण र प्रतिबद्धताले यो ठाउँले पेडामा प्रसिद्धि कमाएको त्यहाँका अन्य व्यापारी स्वयं स्वीकार्छन् । उनीजस्तै सेवा दिने र कमाउने मोहमा आजभोलि पेडाको व्यापार यो गाउँमा फस्टाउँदो छ ।साहले पेडाकै कमाईले आलिसान महल बनाएको देखेर उनकै सिकोमा एउटै नामबाट तीन दर्जनभन्दा बढी पसल खुलेका हुन् । बुढोको पेडा पसल पुरानो बुढोको पेडा पसल असली बाजेको पेडा पसल साविकै बुढोको पेडा पसल बैजनाथ बाबा पेडा पसल आदि नाम राखेर पसलहरु साचालन हुँदै आएका छन् । ुबुढाको नाम नभने त पेडा बिक्दैनन् त्यसैले उनकै नाम बेचेर अधिकांशले पसल चलाएका छन्ु एक व्यापारीले बताए । तर बुढोको नाम आपुनो पलसमा किन जोडिएको भनेर प्रश्न गर्दा ती पसलेहरु आफ्नै हजुरबा नाति छोरा बुबाको नामबाट राखिएको दावी गर्छन् ।बैजनाथका बुवा किसन साहको पालामा पेडा बनाउन नाम कमाएका कालिगढ अकल साहका छोरा नागेश्वरप्रसाद साहले पनि बाउबाजेको िबंडो थाम्न १० वर्षदेखि पेडा पसल थापेका छन् । बरमझिया गाविसका प्राविधिक सहायकसमेत रहेका साहको पनि व्यापार फस्टाएको छ । सुरुमा १० कठ्ठा जमिनका मालिक साहले अहिले पेडा व्यापारको आम्दानीबाट २ बिघा जमिन जोडिसकेका छन् । ुव्यापारमा सबैको समर्पण भएकाले यो गाउँले पेडामा प्रसिद्धि कमाएको छ ।ु आफ्ना नियमित ग्राहकलाई पेडा बेच्दै गरेका नागेश्वरले भने ुगाडीमा बेच्ने पसलहरुले भने पेडा गाउँको अलिक बद्नाम गरेका छन् ।ु सुरुमा आपुना बुवा अकल र किसनले नै यहाँ व्यापार विस्तार गरेको दावी गदै आएका नागेश्वरको पसलमा ग्राहकहरुको राम्रै भीड लाग्ने गरेको छ । आपुनो पसललाई बिकाउ गर्न गाडीका स्टापलाई कमिसन दिएर पसलका अगाडि गाडी रोक्न लगाउने र झोलामा कम तौलको पेडा बेच्नेहरुले बरमझियाको नाम बेच्दै बद्नाम गर्ने गरेको उनले बताए &lt;span class=""&gt;।सुरुमा&lt;/span&gt; ३५ वर्षअगाडि बैरवाका अर्याल परिवारका लागि खुवा बेच्दै गर्दा आजभोलि देश-विदेशसम्म पुग्ने पेडा बन्न थालेको स्थानीय व्यापारी बताउँछन् । नागेश्वरका पनि पेडाका थुप्रै ग्राहक बनिसकेका छन् । जनकपुर घर भइ बिर्तामोडस्थित महेन्द्र शक्तिमान ट्याक्टर शोरुमका साचालक हिमाङ्शु कमल तीन वर्षदेखि निरन्तर नागेश्वरका ग्राहक बनेका छन् । ुयहाँ गुणस्तरीय पेडा भएकाले घर आउ-जाउ गर्दा किन्ने गरेको छु ।ु नागेश्वरको पेडा पसलमा भेटिएका हिमाङ्शुले भने ुजनकपुरमा बस्ने आमा हेमलता र श्रीमती माजुलाई कोसेली यहींको पेडा लाने गरेको छु ।ु बैरवाका पूर्व निवर्तमान गाविस अध्यक्ष भरत शर्मा पनि नागेश्वरका अर्का नियमित ग्राहक हुन् । उनले त नागेश्वरको पसलमा बनेका पेडा क्यानडामा बस्ने आफन्तसम्म पुर् याउने गरेका छन् । शर्माको बाँकी खाता पल्टाउँदै नागेश्वरले भने ुउहाँ त मेरो नियमित ग्राहक हो ।ु उनका अनुसार बरमझियाका पेडा अमेरिका जापान दुबई मलेसिया कतारलगायत ठाउँसम्म पुग्ने गरेको छ ।यहाँ कुनै मिसावट नगरी शुद्ध दूधमा गुलियो मिश्रित र गुलियोविहीन खुवाका दुईथरि पेडा बन्ने गरेको छ । पेडा बनाउन दूध निकै लाग्ने गर्छ । यहाँ एउटा पसलले सरदर एक सय केजी दूध खपत गराउँछन् । बैजनाथको पेडा पसलमा त दैनिक चार सय लिटर दूध खपत हुने गरेको छ । नागेश्वरले पनि ढेडसय केजी दूध खपत गराउँदै आएका छन् । नागेश्वरका अनुसार पाँच लिटर दूधबाट एक केजी राम्रो पेडा बन्छ । जुन केजीको चार सय रुपैयाँमा बिक्री हुने गर्छ । दैनिक करिब १४ केजीसम्मको व्यापार गर्दै आएका छन् । पेडा पसल धेरै भएकाले यस क्षेत्रमा दूधको निकै खपत हुने गरेको दूध व्यवसायीहरु बताउँछन् । उदयपुरको बेलटार र अम्वासी सप्तरीको फत्तेपुर महुली सुनसरीको कोशी टप्पुलगायतका क्षेत्रबाट करिब अढाई सय मनसम्म दूध खपत हुने गरेको दूध व्यवसायीले जानकारी दिए ।&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-1124756293638484151?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/1124756293638484151/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/04/blog-post_20.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/1124756293638484151'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/1124756293638484151'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/04/blog-post_20.html' title='पेडा गाउँ'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S81W603vWQI/AAAAAAAAADI/w_t1y_iKrbY/s72-c/DSCN3575.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-3844766964384914151</id><published>2010-04-20T00:10:00.000-07:00</published><updated>2010-04-20T00:17:56.515-07:00</updated><title type='text'>कहिले सुधि्रएला हाम्रो शिक्षा नीित</title><content type='html'>&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;em&gt;&lt;strong&gt;देवेन्द्र कार्की&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/li&gt;&lt;/ul&gt; मुलुकमा २९ हजारभन्दा बढी सरकारी स्वामित्वका सामुदायिक विद्यालय छन् । ८ हजारभन्दा बढी आवासायी विद्यालय खुलेका छन् । संख्या बढ्ने क्रम अझै जारी नै छ । संख्यामा मात्र निजी विद्यालयको फस्टाई र सरकारी विद्यालयको खस्कदो गुणस्तरले शिक्षा सबैका लागि समान र व्यवहारिक बन्न नसकेको भान हुन्छ । आजको शिक्षा प्रणालीले मास्टरलाई मास्टर जस्तो र विद्यार्थीलाई विद्यार्थी जस्तो बिलकुलै बनाउन सकेको छैन । वर्षाैदेखि चक-डस्टर र विद्यार्थीहरुकै साथमा रहेर कपाल फुलाएका अनुभवी शिक्षकहरु समेत यो कुरालाई नकार्न सक्दैनन् ।१५ वर्षअघिका शिक्षक-विद्यार्थी र अहिलेको नयाँ पुस्ताका शिक्षक-विद्यार्थीमा निकै फरक आएको छ । त्यो बेला शिक्षक-विद्यार्थीमा जति इमान्दारिता थियो अहिले पाउन मुस्किल छ । नयाँ पुस्ताका शिक्षक विद्यार्थीमा इमान्दारिता धैर्यता लगनशीलता कमै पाइन्छ । कक्षा कोठा धाउनुभन्दा पार्टी कार्यालय धाउनमा अहिलेका शिक्षक बढी समय खर्चन्छन् । विद्यार्थीहरु पढ्न भन्दा डान्स पार्टी र डिस्को जान बढी रुचाउँछन् । शिक्षक विद्यार्थी एउटै भट्टी पसलमा एकै ठाउँ भेटिने संस्कार मौलाउन थालेपछि शिक्षक शिक्षकजस्तो र विद्यार्थी विद्यार्थीजस्तो हुन सकेका छैनन् ।&lt;br /&gt; शिक्षक-विद्यार्थीको कमजोरीको बाबजुद राज्यको शिक्षानीति पनि विभेदकारी छ । सरकारी स्वामित्वका सामुदायिक विद्यालयमा यावत् समस्या छन् । राज्यले त्यो पूरा गर्न सकेको छैन । सरकारले नियमअनुसार प्रति ४० विद्यार्थी बराबर एक शिक्षक तोकेको छ । तर त्यो पुरा गर्न नेपालमा झण्डै ६२ हजार थप शिक्षक आवश्यक भएको एक तथ्यांकले देखाएको छ । अहिले मुलुकभित्रका विद्यालयले ६२ हजार थप शिक्षक आवश्यक भएको एक तथ्यांकले देखाएको छ । अहिले मुलुकभित्रका विद्यालयहरुले ६२ हजार शिक्षक अभावमै पढाई धानिरहेको छ । त्यस्तै भौतिक पूर्वाधार पनि सन्तोषजनक छैन । अझै ४० हजार कक्षा कोठा अभाव छ । गाउँमा प्राविहरुका विद्यार्थीको कक्षा कोठामा हुने बसाई कहालीलाग्दो छ । गुन्द्री र सुकुल घरबाट लिएर विद्यालय जानु पर्ने बाध्यता ग्रामीण भेगमा कायमै छ । यो पींडा शिक्षा नीति निर्माता तहमा पुगेकाहरुले बुझ्ने मौका पाएका छैनन् ।अन्तरिम संविधानले शिक्षालाई मौलिक हकमा इङ्गित गरेको छ तर व्यवहारिकरुपमा त्यो हुन सकेको छैन । कक्षा १ मा भर्ना हुने सयमध्ये लगभग ४५ जनाले मात्र प्राथमिक तह पूरा गर्छन् । कक्षा १० सम्म पुग्दा त झन् १५ प्रतिशत पनि विद्यार्थी रहँदैनन् । जनचेतनाको अभाव तथा चरम गरिबीका कारण ग्रामीण भेगका बालबालिका विद्यालय जाँदैनन् । केही विद्यालयमा भर्ना गर्न सफल भए पनि शैक्षिक सत्र सुरु भएको ६ महिनासम्म विद्यार्थीले पाठ्यपुस्तक पाएका हुँदैनन् । समयमा नै पाठ्यपुस्तक नपाएपछि र कक्षा कोठामा शिक्षक प्रवेश नगरेपछि कसरी शैक्षिक विकास हुन्छ कर्मठता लगनशीलता र गुणस्तरीय व्यक्तित्व उत्पादन नहुनुको समस्याको यिनै हुन् । राज्य बजेट हैन भनेर तर्किन्छ । शिक्षक भौतिक पूर्वाधार भएन भनेर पन्छिन्छ विद्यार्थीहरु पुस्तक छैन भन्छन् । यस्तो शैक्षिक गतिविधिले मुलुकको विकास कसरी सम्भव होला कल्पना गर्न सकिन्न ।केन्द्रीकृत शिक्षा नीतिलाई फेरेर शिक्षाको समुचित विकास योजना तर्जुमा पूर्वाधार विकास लगायतबारे स्थानीय सरकारलाई व्यवस्थित गर्ने गरी जिम्मेवारी दिने हो भने केही हदमा शैक्षिक स्तर सुधार्न सकिने शिक्षाविद्हरुको सुझाव छ । सरकारले १२ कक्षासम्मलाई विद्यालय तह बनाएर त्यसको रेखदेख साचालन गर्ने जिम्मा स्थानीय सरकारलाई दिने भने पनि त्यो लागू गर्न सकेको छैन ।मुलुकमा अझै ४६ प्रतिशत नागरिक निरक्षर छन् । सरकारले वर्षैपिच्छे साक्षरता अभियानको नाममा करोडौं खर्च गर्ने गरेको छ । धेरै बालबालिका विद्यालयमा भर्ना गरेको तथ्याङ्क पनि संकलन गर्दै आएको छ । तर विद्यालयमा आवश्यक भौतिक पूर्वाधारको अभावमा एक महिना नबित्दै विद्यार्थीहरु बाहिरिन बाध्य हुन्छन् । ुसबैका लागि शिक्षाु भन्ने नारा नारामा मात्र सीमित हुन पुगेको छ । शिक्षाको पद्धतिगत विकासले नै समुन्नत र समुचित राष्ट्र बन्न सक्छ भन्ने मन्त्र यस्तै समस्याका कारण लागू हुन सकिरहेको छैन ।&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;समस्या सुल्झाउने उपाय&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;साक्षरता अभियानको नाममा बालबालिका विद्यालय भर्नासँगै विद्यालयको भौतिक पूर्वाधार संरचनाबारे गम्भीर अध्ययन गरी सुधार गर्नु जरुरी छ । प्रथम कार्य भौतिक पूर्वाधार निर्माणमा ध्यान दिनुपर्छ । यो कर्म राज्यबाट मात्र सम्भव छैन । यसका लागि सहयोगी दाता र सरोकारवालाहरुले पनि ध्यान पुर् याए सारक्षता अभियान सार्थक हुन सक्छ । विद्यालय भवन भौतिक सामाग्री निर्माणका लागि पण्डित दीनबन्धु पोखरेलले साचालन गरेको अभियानमा सहभागी हुनु हितकारी हुनेछ । सरकारको मुख ताक्ने प्रवृत्तिको पूर्णरुपमा अन्त्य गरी सामाजिक हितका लागि सबै मिलेर सहयोग जुटाउने परिपाटीको सुरुवात गर्नु जरुरी भएको छ । शिक्षा क्षेत्रमा अहिले देखिएको विकृति-विसंगति हटाउन शिक्षक-विद्यार्थीलाई धार्मिक कार्यमा सहभागी हुन अभिप्रेरित गर्दै शिक्षक शिक्षकजस्ता र विद्यार्थी विद्यार्थीजस्तो बनाउन सकिन्छ ।&lt;br /&gt; पुरानो समयमा हुने नैतिक शिक्षाको अध्ययन-अध्यापनलाई अबको नयाँ शिक्षा प्रणालीमा पनि समावेश गर्न जरुरी छ । यतिले मात्र पनि हाम्रो शिक्षा प्रणाली सुधार होला भन्न सिकंदैन । शैक्षिक प्रणालीलाई स्तरीय र नमूना बनाउन शैक्षिक बहससमेत चलाउनु जरुरी छ ।स्तरीय र समयसापेक्ष शैक्षिक पद्धतिको विकासका लागि अब संघीय शिक्षा प्रणालीको जरुरत भइसकेको छ । त्यसका लागि स्थानीय विषयवस्तु स्थानीय पाठ्यक्रम व्यक्तित्व प्रस्फुटन हुने विषयवस्तु भूगोल र समयसापेक्ष शैक्षिक नीति अपनाउनु आवश्यक भइसकेको छ । अवसरको बाँडफाँड बसाइ-सराइको चाप त्यसको असरलगायत कुराको गहन अध्ययनपछि शिक्षाको विषयवस्तु निर्धारण गर्न सके सबैका लागि शिक्षा भन्ने अभियान वर्षैपिच्छे साचालन गरिरहनु पर्दैन । यी माथिका कुरा जिम्मेवार निकायले अवलम्बन गर्न सक्यो भने मुलुकमा कोही निरक्षर हुँदैनन् । नेपाललाई समुन्नत राष्ट्र बनाउन सकिन्छ ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-3844766964384914151?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/3844766964384914151/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/04/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/3844766964384914151'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/3844766964384914151'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/04/blog-post.html' title='कहिले सुधि्रएला हाम्रो शिक्षा नीित'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-7205643534855996604</id><published>2010-03-09T23:31:00.000-08:00</published><updated>2010-03-09T23:36:22.411-08:00</updated><title type='text'>बढ्दैछ असुरक्षा</title><content type='html'>&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;-देबेन्द्र कार्की&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;धरान /&lt;/span&gt; भारतसँगको खुल्ला सिमाना र दण्डहीनताका कारण सीमाबाट भित्रिने साना हतियार आतङ्कले मुलुकमा आपराधिक मनोवृत्ति बढ्दै गएको छ ।साना हतियारको खुल्ला कारोबार र अपराध प्रवृत्तिलाई दलहरुको आशीर्वाद लाग्ने गरेका कारण हतियार आतङ्क झाङ्गिएर गएको हो । प्रहरीले विभिन्न योजना बनाएर नियन्त्रणको पहल गरे पनि अपराध मनोवृत्ति न्यूनीकरण हुन सकेको छैन । यतिबेला प्रहरी-प्रशासनलाई साना हतियार आतङ्क टाउको दुखाइको विषय बनेको छ । गत सोमबार जनकपुरमा साचार उद्यमी अरुणकुमार िसंघानियाँको हत्यामा अपराधीले पेस्तोल नै प्रयोग गरेको पाइयो । गत माघ २४ गते लाजिम्पाटमा भएको जमिम शाहको हत्यामा पनि पेस्तोल नै प्रयोग गरिएको थियो । यस्तै राजधानीलगायतका अन्य ठाउँमा भएका घटनामा प्रायः साना हतियार नै प्रयोग गरेको पाइएको छ । प्रहरीले सकि्रयता बढाए पनि हतियार आतङ्क नियन्त्रण हुन सकेको छैन । सरकारले लागू गरेको भनेको विशेष सुरक्षा योजना पनि कागजमै सीमित हुँदा हतियार आतङ्क बढेको सर्वसाधारणले बताएका छन् । धरानस्थित अाचल प्रहरी कार्यालयको तथ्याङ्कमा गत साउनयता २५ थान साना हतियारसहित ३३ जनालाई पक्राउ गरिएको छ । यो संख्या अघिल्लो वर्षको तुलनामा उच्च हो । एसएसपी मिङ्मार लामाले अहिले प्रहरी सकि्रयता बढाएर हतियार बरामद गर्ने क्रम तीब्र बनाएको बताउनुभयो ।तथ्याङ्कअनुसार पूर्वमा सुनसरीमै सबैभन्दा बढी हतियार बरामद भएका छन् । लामाका अनुसार यस बीचमा १४ थान साना हतियारसहित १९ जना पक्राउ परेका छन् । त्यसमा बढी धरान क्षेत्रबाट बरामद भएका छन् । गत माघ १४ गते धरानका व्यापारी नवीन राजभण्डारीको अपहरण गर्न खोजेको आरोपमा पक्राउ परेका दुई युवाबाट एक कटुवा पेस्तोलसहित प्लाष्टिक हेण्ड गि्रनेड बरामद भएको थियो । ुसंवेगु उपनामका राज मगर र विकास उपनामका सुमन लुईंटेलबाट बरामद गरिएको सो गि्रनेड नेपाली सेनाले मात्र प्रयोग गर्दै आएको छ । माओवादी सेनाको परिचयपत्रसहित पक्राउ गरिएका ती युवाले युद्धकालमा माओवादीले नेपाली सेनाबाट खोसेका गि्रनेड लिएर आतङ्क मच्चाउँदै िहंडेको प्रहरीले जनाएको छ ।यस्तै हतियारसहितका युवा पक्राउ पर्ने क्रम बढेको छ । गत माघ १६ गते धरानबाट पक्राउ परेका सन्दीप कार्कीबाट स्वचालित पेस्तोल बरामद भएको थियो । धोका दिएकी श्रीमतीको हत्या गर्न धरान आसपासमै ३५ हजारमा पेस्तोल खरिद गरेको उनले प्रहरीलाई बयान दिएका थिए । यस्तै पुस २५ गते माघ १४ गते फागुन १३ गते पनि धरानकै युवा पेस्तोलसहित पक्राउ परेका थिए । सन्दीपको भनाइअनुसार धरानमै हतियार कारोबार हुने गरेको छ । तर सन्दीपको बयानका आधारमा प्रहरीले विशेष अनुसन्धान गरेको पाइएको छैन । अाचल प्रहरी प्रमुख एसएसपी लामाका अनुसार धरानमा गुण्डागर्दी र आतङ्क बढेको छ । नियन्त्रणका लागि व्यापक प्रहरी परिचालन गरिएको उहाँको भनाइ छ । गुण्डागर्दी र आतङ्क हुने अाचलकै दोस्रो ठाउँ इटहरी भएको प्रहरीले जनाएको छ । नियन्त्रणका लागि प्रहरी परिचालन गरिसकेको सुनसरी प्रहरी प्रमुख एसपी भूपाल भण्डारीले बताउनुभयो ।&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;हतियार कसरी नेपाल भित्रिन्छन्&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;प्रहरी-प्रशासनलाई चुनौती िदंदै हतियार ओसारपसारमा गिरोहहरु नै सकि्रय रहेका छन् । नेपालमा प्रायः अमेरिका इटाली र भारतमा बनेका पेस्तोल भारत हुँदै नेपाल भित्रिने गरेको स्रोतले जनाएको छ । स्रोतका अनुसार भारतको बिहार जोगवनी रक्सौल सीतामढी पटनालगायत ठाउँबाट नेपालको विराटनगर राजविराज भण्टाबारी वीरगाज भएर हतियार नेपाल आउने गरेका छन् । व्यक्ति तथा विभिन्न सामान बोकेका ट्रकमा हालेर हतियार नेपाल भित्रिने गरेको पाइन्छ । कति त खुलेआम सार्वजनिक यातायातका साधनबाट समेत तस्करहरुले हतियार नेपाल भित्र्याउने गरेको पाइन्छ । प्रहरीले सवारी जाँच गरे पनि हतियार बरामद हुन सकेको छैन । विशेष जाँचको अभावले साना हतियार सजिलै नेपाल भित्रिने गरेका छन् ।स्रोतका अनुसार बजारमा पाइने हतियार ३ हजारदेखि १० हजार भारतीय रुपैयाँसम्ममा सीमापार किन्न पाइन्छ । दलालले नेपालमा ठूलो कमिसन खाएर १५ देखि ४० हजार रुपैयाँसम्ममा किनबेच गर्ने गरेका छन्  । अनुसन्धानमा संलग्न एक प्रहरीका अनुसार ९ एमएमको पेस्तोल ३० हजारमा किनबेच हुने गरेको छ । यस्तै ७ एमएम र ६ एमएमको क्रमशः २० र १५ हजार रुपैयाँमा किनबेच हुने गरेको छ । हतियार कारोबारमा भारतीय र तराईका नागरिक सकि्रय रहेको प्रहरीको भनाइ छ ।&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;के छ प्रहरीको योजना&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;हतियार आतङ्कले सर्वसाधारण त्रसित भए पनि प्रहरीको विशेष योजना भने खासै देिखंदैन । तल्लोस्तरका प्रहरीहरु सकि्रय भएर अपराधीलाई पक्राउ गरे पनि राजनीतिक दवाबमा मुद्दालाई कमजोर बनाएर उनीहरु छाडिने प्रवृत्तिले तल्लोस्तरका प्रहरीको मनोबल गिर्ने गरेको उनीहरुले गुनासो पाइन्छ । कृष्णप्रसाद सिटौला गृहमन्त्री हुँदा हतियारसहित पक्राउ परेका अभियुक्तहरुलाई ५ वर्षसम्म थुनामा राखेर कारवाही गर्ने ऐन लागू गरिएको थियो । यो ऐनले केही हदसम्म अपराधीलाई निरुत्साहित बनाएको प्रहरीको दावी छ । ुयसअघि २१ हजार धरौटी तिरेर अपराधी नै मुक्त भएर नाक फुलाएर हिँड्ने गर्थें ।ु एसएसपी लामाले भन्नुभयो ुतर अब भने ५ वर्षसम्म राख्ने ऐनले अलिक कडाइ भएको छ ।ु उहाँले अहिले आपराधिक मनोवृत्ति मौलाएअनुसार यो कानुन पनि पर्याप्त भएको बताउँदै १० वर्ष थप गर्नुपर्ने धारणा व्यक्त गर्नुभयो । ुअपराधिलाई १० वर्षसम्म कैद गर्न सके अपराध निस्तेज पार्न सकिन्छु लामाले भन्नुभयो । आपराधिक गतिविधि नियन्त्रण गर्न प्रहरीसँग भने कुनै विशेष योजना छैन । प्रहरीले पुरानै जाँच अप्रेसन प्रकि्रयालाई निरन्तरता दिँदै आएको छ । फागुन ४ गते पूर्व क्षेत्रका प्रहरी प्रमुखहरुको छलफलपछि तय गरिएको ुलङ रेन्ज पेट्रोलिङु एलआरपी योजनाअन्तर्गत कडाइका साथ जाँच सुरु गरिएको प्रहरी अधिकारीहरुले जनाएका छन् । प्राथमिकताका आधारमा गुण्डागर्दी लुटपाट बढी हुने ठाउँमा कडाइ गरिन थालेको प्रहरीको भनाइ छ । पछिल्लो प्रहरी अप्रेसनले अपराध प्रवृत्ति निरुत्साहित हुँदै गएको सुरक्षा अधिकारीहरुले दावी गरेका छन् । यद्यपि अनमिनको प्रमाणीकरणमा अयोग्य ठहरिएका माओवादी लडाकुहरुसँग अझै साना हतियार रहेको र त्यसले समस्यामा पार्नसक्ने लामाको भनाइ छ । बढ्दो असुरक्षा र आतंकप्रति प्रहरी सचेत भए पनि खुल्ला सिमानाका कारण भित्रिने हतियार नेपालका लागि चुनौती भएको छ । सीमा नाकाबाट अवैध भित्रिने हतियारबारे सरकार गम्भीर भएर समाधानमा लाग्ने र प्रहरीले जाँचमा कडाइ गर्ने हो भने केही हदसम्म अपराध नियन्त्रण गर्न सकिन्छ ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-7205643534855996604?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/7205643534855996604/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/03/blog-post_09.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/7205643534855996604'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/7205643534855996604'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/03/blog-post_09.html' title='बढ्दैछ असुरक्षा'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-3638826466197482596</id><published>2010-03-04T21:31:00.000-08:00</published><updated>2010-03-04T21:46:57.354-08:00</updated><title type='text'>हत्या शृङ्खला र संवेदनहीन सरकार</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S5CakTHcKYI/AAAAAAAAADA/KnIvZYI0mW0/s1600-h/deb.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445021897888377218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 154px; CURSOR: hand; HEIGHT: 178px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S5CakTHcKYI/AAAAAAAAADA/KnIvZYI0mW0/s320/deb.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;देबेन्द्र कार्की&lt;/span&gt; &lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;मुलुकमा लोकतन्त्र बहालीपछि केही वर्षयता साचारकर्मीहरुमाथिको आक्रमण शृंख्लाबद्धरुपमा दोहोरिन थालेका छन् । सामाजिक विषयमा खोजीनीति गर्ने र समाजका कुतत्वहरुविरुद्ध कलम चलाउनेहरु आजभोलि असुरक्षित बन्न थालेका छन् । पत्रकार हत्याको शृंखला बढेपछि साचारगृहमा आक्रमण गर्ने साचारकर्मीलाई धम्की दिने र सामान्य कुटपिट गर्ने घटना अब समाचार बन्न छाडेका छन् ।जनकपुरमा ुरेडियो टुडेु मा कार्यरत् पत्रकार उमा िसंहको हत्या भएको ठीक एक वर्षपछि त्यसका अध्यक्ष एवं ुजनकपुर टुडेु दैनिकका प्रकाशक अरुण िसंहानियाको गत सोमबार दिनदहाडै हत्या भयो । त्यसको केही समयअघि राजधानीको अति सुरक्षित क्षेत्र मानिएको लाजिम्पाटमा स्पेस टाइम नेटवर्कका साचालक जमिम शाहको हत्या भयो । आम जनताको अपेक्षाविपरित िहंसाको पछिल्लो शिकार िसंहानिया बने । यो अवस्थासम्म आइपुग्दा िसंगो मुलुकले एउटा भयावह र त्रासदीपूर्ण अवस्थाको सामना गर्नु परेको छ ।यी माथिका घटनाले के देखाउँछ भने ुजो कोही जहाँसुकै सुरक्षित छैनन् ।ु अपराध गर्ने र जिम्मेवारी लिन तँछाड-मछाड गर्ने समूहहरु मौलाएकाले मुलुक राज्यविहीन अवस्थामा रहेको आभाÈ हुन्छ । उनीहरुले घटनालाई अन्यत्र मोड्न र सस्तो प्रचारबाजीको लागि त्यसो गरेका भए पनि सरकारलाई भने यो ठूलो चुनौती हो । विगतमा अँध्यारो आवरणमा वा लुकेर प्रशासनको आँखा छलेर आक्रमण गरी भाग्ने गरेकाहरु अहिले हाकाहाकी निरीह प्रहरी-प्रशासनकै आँखाअगाडि आक्रमण गरेर सीमापार पुग्ने गरेका छन् । साचार उद्यमी िसंहानियाको हत्या भएको भोलिपल्ट नै आक्रमणको जिम्मा लिन तँछाड-मछाड गरेको समाचार प्रकाशमा आएका छन् । आक्रमणको जिम्मा िलंदै अन्य साचारकर्मीलाई पनि िसंहानियाजस्तै ुसफायाु गर्ने खुलेआम धम्की दिनुले अबको पत्रकारिता कसरी अघि बढ्ला भन्ने जटिलता उब्जिएको छ । जनकपुर टुडेका सम्पादक बृजकुमार यादव जनकपुरबाट विस्थापित भइसकेका छन् । जमिम हत्याबारे समाचार लेख्दै आएका नयाँ पत्रिका दैनिकका मनोज घर्ती मगरलाई पनि अपरिचित व्यक्तिले धम्की दिँदै आएका छन् । कान्तिपुर पब्लिकेशनका साचालक र सम्पादकहरुलाई पनि धम्की आइसकेको छ ।पत्रकार वीरेन्द्र साह जेपी जोसी उमा िसंहलगायत् जमिम शाह र िसंहानियाका वास्तविक हत्यारालाई प्रहरीले अझै कार्वाहीको दायरामा ल्याउन सकेको छैन । कति त पहिचान भएर पनि राजनीतिक संरक्षणमा छाती फुलाएर हिँडिरहेका छन् । अन्य घटनामा संलग्न एक÷दुई सामान्य अरिाधीलाई कानुनी दायरामा ल्याए पनि साचारकर्मीमाथि आक्रमण गर्ने अपराधीलाई प्रहरीले केही गर्न सकेको छैन । सत्ता टिकाउनमात्र ध्यान दिने सरकारको कार्यशैलीको फाइदा उठाउँदै यति बेला अपराध मनोवृत्तिले मुलुकमा हैकम जमाउँदै आएको छ । दण्डहीनता नबढाएको भए आपराधिक मनोवृत्तिले पक्कै पनि प्रश्रय पाउँदैन थियो । अपराधीलाई संरक्षण गर्ने प्रवृत्ति हावी हुँदा मुलुकमा दण्डहीनता बढेको छ । राज्यका जिम्मेवार शक्ति नै असुरक्षित भएपछि सर्वसाधारण सुरक्षित होलान् भनेर कल्पना पनि गर्न सकिदैन । कलमसँग तसिर्ने तथा विवेकभन्दा बन्दुक र धम्कीमै विश्वास गरिरहनेहरु नै पत्रकार आक्रमणमा उद्दत भएका हुन्छन् । कसैले केही नगरी हात बाँधेर बस्दा मात्र सुरिÔत ठान्नुपर्ने परिस्थिति यतिबेला सिर्जना भएको छ । संवेदनाहीन राज्यले कुनै भूमिका निर्वाह नगर्दा पीडितलाई मुद्दामामिला नगर्न धम्कीसमेत आउने गरेका छन् । उमा हत्या प्रकरणमा केही पक्राउ परे पनि मुद्दा फिर्ता लिन उमाकी आमालाई दवाब आइरहेको छ । यस विषयमा प्रहरी-प्रशासनले कुनै चासो दिएको छैन । पछिल्लो समयमा राजनीतिको आडमा दण्डहीनता र अपराधले सीमा नाघ्न थालेको छ । सानातिना धम्की र िहंसालाई बेवास्ता गर्ने प्रशासनको मनोवृत्तिले साचारमाध्यमले िहंसाको सिकार बन्नु परेको छ ।नेपालगाजका एकजना व्यापारी कृष्णमुरारी रस्तोगीका छोरा अपहरणबारे विभिन्न दलका नेता प्रहरी-प्रशासनलगायत गुहार्दासमेत कुनै सुनुवाई नभएपछि अन्ततः देश छाडी भारत पलायन भएका छन् । छोराको रिहाइका लागि ७ लाख रुपैयाँ बुझाउँदासमेत न छोरा पाए न सुरक्षा नै । राज्यले कुनै पहल नगरेपछि आपुनो सुरक्षा आफैं गर्ने हो भने यहाँ बस्नु उपयुक्त नहुने ठानेर उनी कपडा पसल बेचेर भारत पलायन भएका छन् । यो घटनाले व्यापारीहरु पनि कति सुरक्षित छन् भन्ने उजागर गर्छ । असुरक्षाकै कारण देश नै छोड्दासमेत संवेदनहीन सरकारले कुनै वास्ता नगर्दा मुलुकबासीको गति के होला विषम् आर्थिक कठिनाइ झेल्दै साचारगृहमा कार्यरत् साचारकर्मी नै अब दिनदिनै असुरक्षित हुन थाल्दा पनि सरकार रमिते बनेर बसिरहेपछि लोकतन्त्रको भविष्य नै खतरामा नपर्ला भन्न सकिन्न । पत्रकारहरुमाथि बारम्बारको प्रहारले तराईमात्र होइन िसंगो देशको पत्रकारिताको विकासमाथि नै विभिन्न प्रश्न उठ्न थालेका छन् । नागरिकहरुको सूचनाको हक संरÔण गर्ने दायित्व नागरिक अगुवा र दलहरुको हो । पत्रकार पलायन हुँदा वा पॆसाबाट विमुख हुँदा नागरिकहरु सूचनाको हकबाट विाचत हुन्छन् । संक्रमणकालीन अवस्थामा अपराधीहरुको सकि्रयता नियन्त्रण गर्न नेता सामाजिक संघ-संस्था र नागरिक प्रतिनिधिहरुले ठूलो भूमिका निर्वाह गर्नु जरुरी छ ।पत्रकार सूचनाका संवाहक हुन् । उनीहरुको आवाज संरÔण गदै स्वार्थपूर्तिका लागि मनगढन्ते अभियोग लगाएर िहंसाको वकालत गर्न खोज्नेहरुलाई जवाफ दिनु सबैको दायित्व हो । उनीहरु जनताको सही सूचना पाउने हक खोस्न चाहेको कुरा प्रष्टै छ । त्योसँगै आफ्नो कुकृत्यबारे कतै नलेखियोस् र सधै रावणराज्य चलाउन पाइयोस् भन्ने मनोवृत्ति निस्तेज पार्न पहिले राज्य चनाखो बनोस् । साथै धम्की डर त्रास र हत्याको शृङ्खलाले कलम डग्दैन भन्ने सन्देश िदंदै आÏनो कर्मप्रति पत्रकारहरुले पनि हिम्मत हार्नुहँुदैन ।&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-3638826466197482596?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/3638826466197482596/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/03/blog-post_04.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/3638826466197482596'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/3638826466197482596'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/03/blog-post_04.html' title='हत्या शृङ्खला र संवेदनहीन सरकार'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S5CakTHcKYI/AAAAAAAAADA/KnIvZYI0mW0/s72-c/deb.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-4484569677891507680</id><published>2010-03-01T04:07:00.000-08:00</published><updated>2010-03-01T04:12:32.761-08:00</updated><title type='text'>यस्तरी नै वित्यो २०६६ सालको होली ।</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uvAb9o06I/AAAAAAAAACw/SCN6Np37ZcQ/s1600-h/DSCN3552.JPG"&gt;&lt;img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 312px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uvAb9o06I/AAAAAAAAACw/SCN6Np37ZcQ/s320/DSCN3552.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443636996648522658" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uu_1KQ24I/AAAAAAAAACo/VsOXwU0usek/s1600-h/DSCN3554.JPG"&gt;&lt;img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 301px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uu_1KQ24I/AAAAAAAAACo/VsOXwU0usek/s320/DSCN3554.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443636986232494978" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uu_YeVkMI/AAAAAAAAACg/YWGXaELXyzg/s1600-h/DSCN3557.JPG"&gt;&lt;img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 218px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uu_YeVkMI/AAAAAAAAACg/YWGXaELXyzg/s320/DSCN3557.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443636978532061378" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uu-zgZwcI/AAAAAAAAACY/yJdXmh2xxvs/s1600-h/holi.jpg"&gt;&lt;img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 227px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uu-zgZwcI/AAAAAAAAACY/yJdXmh2xxvs/s320/holi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443636968608612802" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uu-n9rVLI/AAAAAAAAACQ/ZQUT_cqCreU/s1600-h/DSCN3551.JPG"&gt;&lt;img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 203px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uu-n9rVLI/AAAAAAAAACQ/ZQUT_cqCreU/s320/DSCN3551.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443636965510173874" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-4484569677891507680?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/4484569677891507680/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/03/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/4484569677891507680'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/4484569677891507680'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/03/blog-post.html' title='यस्तरी नै वित्यो २०६६ सालको होली ।'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S4uvAb9o06I/AAAAAAAAACw/SCN6Np37ZcQ/s72-c/DSCN3552.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-6693797537725992195</id><published>2010-02-14T22:58:00.000-08:00</published><updated>2010-02-14T23:08:07.558-08:00</updated><title type='text'>बुटवल यात्रा र चौतारीको नयाँ नेतृत्व</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S3jyOBeBsqI/AAAAAAAAACA/_vPW-lU9AUw/s1600-h/11copy.jpg"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 211px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S3jyOBeBsqI/AAAAAAAAACA/_vPW-lU9AUw/s320/11copy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438362872776340130" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S3jxxr3IuqI/AAAAAAAAAB4/kO_oplW6tHQ/s1600-h/hami.jpg"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S3jxxr3IuqI/AAAAAAAAAB4/kO_oplW6tHQ/s320/hami.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438362385939741346" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;माघ महिनाको एउटा दिन अर्थात २०६६ माघ २१ विहान सधैको भन्दा मेरो दैनिकी फरक थियो । कारण दिनहु राम्रो समाचारको छनौट र समाचारलाई पठनिय बनाउने ध्याउन्न भन्दा नितान्त फरक दैनिकी बनेको थियो । हामी सुनसरीका ९ जना पत्रकार प्रेस चौतारीको छैठौ राष्ट्रिय महाधिबेशनमा भाग लिन बुटवल यात्राका लागि विहानै तयार भयौ । विहान सूर्योदयसगै धरानबाट भीम राई रत्न आचार्य सुमित्रा बराल वीना तामाङ र म एउटा सानदार गाडीमा यात्रा शुरु गर् यो । इटहरीबाट सोमनाथ बास्तोला विनोद ढकाल लीलाराज भटटराई र इनरुवाबाट शुखदेव चौधरी थपिए ।&lt;br /&gt;हामी पुर्वपश्चिम राजमार्गको सागुरो बाटोलाई ठपक्कै ढाकेर दगुर्ने बस ट्रकलगायत अन्य सवारीहरुको अघिपछि हुँदै बुटवलको यात्रामा अगाडि बड्यौं । यो एउटा गहन जिम्मेवारी र अति रमाइलो यात्रा थियो । सड्क जति साँघुरो भए पनि त्यहाँ वरपर देखिने दृश्य भने फराकिलो भएकोले मनभरि तनभरि र क्यामराभरि सुन्दर दृश्यहरु कैद गर्दै हामीले यात्रालाई जारी राख्यौं । बीच बाटोमा बस र यात्रीहरुको भीड वरपर तराईको सुन्दरफाँट मासिदै गएको चुरेले यात्रा भरी हामीलाई लोभ्याएको थियो । गाडी भित्रको बसाई सागुरो भए पनि हाम्रो एक अर्काको मन भने फराकिलो थियो । यात्र भरी विनोद भाई र रत्नजीले गरेको हासी मजाकले हाम्रो यात्रा झनै रमाईलो बनाएको थियो । बाहिर देखिने दृष्यलाई त गिज्याउन कोही पछि परिएन घास दाउरा मेलापात र यात्रामा निस्कीएका धेरै युवतीहरु हाम्रो हासोको पात्र बने ।&lt;br /&gt;बाटो भरी विनोदको क्यारीकेचर सोमनाथको मायापि्रतीका र भीमजीको क्रान्तिकारी गित रत्नजीको ुजाईनेु थेगोले राम्रै चर्चा पायो । गाडी भित्र हासोको फोहोरा चलेको बेला तन्नेरी गुरुजी आशाराम चौधरीलाई बाटो काटेको पत्यै भएनछ । १४० माईलेजमा गाडीको रफ्तार पुग्दा पनि गूरुजी गाडी भित्रको हासोमा लै लै मिलाउदै स्टेरिङ घुमाउदै थिए । हाम्रो यो यात्रा किन पनि अविस्मरणिय भयो भने हामी प्राय एउटै उमेरका यूवाहरुको जमात थियो । खाना बस्न तथा कुनै पनि विषयको निर्णयमा मत्यक्यता हुने गथ्यो यो उउटा सकरात्मक पाटो थियो । खास हाम्रो यात्रा भने कुनै रमाईलो गर्न र बुटवल घुम्न भने थिएन । सुनसरीका चौतारीमा आस्था राख्ने पत्रकारुको सामुहिक भावनाको प्रनिनिधि गदै पे्रस चौतरीको केन्द्रीय नेतृत्व छनौट गर्ने महत्वपूण जिम्मेवारी हामीमा थियो ।&lt;br /&gt;झण्डै ५ सय किमीको यात्रा तया गरे पछि बुटबल पुगियो । नेपालमा मौलाएको हड्ताल र चक्का जामको समस्याले सार्वजनिक सवाारी चडेर यात्रा गर्न मान्छेहरु त्यति रुचाउदैनन । हामीलाई पनि यात्रामा कहाँ कति दिन जाममा परिने हो भन्ने चिन्तामा परेका भने पक्कै थियौ तर हामीले सोचेको भन्दा परिस्थिति भिन्न पायौ । ५ सय किमिको यात्रामा कैसको अवरोधमा एक सेकेण्ड पनि गाडी रोक्नु परेन । यसले के देखाउछ भने अव सार्वजनिक बसको यात्रा सहज भएको छ । राजमार्गमा निर्वाद रुपले सवारी चल्न सक्ने वातावरण बनि सक्ेको छ ।&lt;br /&gt;यसरी अति रमाईलोसँग बुटवल पुगेर अधिबेशसमा भाग लिन सफल भईयो । अधिबेशनमा निर्वाचित नेतृत्वकर्ताहरु पनि नयाँ पुस्ताको छान्न सफल भईयो । अधिबेशसनमा जति कुरा उठ्नु पर्ने त्यति नउठे पनि यो नेतृत्वले पत्रकारहरुमा भएको समस्या र उनीहरुको क्षमता विकास लगायत कार्यमा बफादार भएर काम गर्छ भन्ने सबै प्रतिनिधिहरुले आशा गरेका छन् ।&lt;br /&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt;नयाँ&lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt;नेतृत्व&lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt;र&lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt;आगामी&lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"&gt;कार्यभार&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;छैटौं अधिवेशनले गगन विष्टसहित नयाँ पुस्ताको नेतृत्व चयन गरेको छ । कीर्तिपुरमा भएको पाँचौ महाधिवेशनका नराम्रा चित्र यसपटक वुटवलमा नदेखिएको केही सहभमगीहरुले मुल्याङकन गरेका छन् । नयाँ पुस्तालाई सहज ढंगले नेतृत्व हस्तान्तरण गर्न वातावरण अहिले शम्भु श्रेष्ठले मिलाउनुभयो । एमालेका प्रचार विभागका इाचार्ज ईश्वर पोखरेलको यसपटक देखिएको सफल अभिभावकत्व पनि महत्वपूर्ण देखियो ।&lt;br /&gt;सबैको साझा प्रयत्नले चुनावमा हार्नेले पनि जितेको जस्तै देखिए । चुनावको परिणामपछि जित्ने र हार्नेसँगै बसेर रमाइलो गर्नुले पनि यसपटकको चौतारीको अधिबेशन सन्तोषजनक भएको महसुस गर्न सकिन्छ ।&lt;br /&gt;साँच्चै भन्ने भने चौतारीमा नयाँ पुस्ता नयाँ संस्कारसहित आएको सबैले महसुस गरेका छन् । स्वस्थ प्रतिस्पर्धा गर्दै परिणामलाई सहज स्वीकारोक्ति गरेकोमा सबै प्रतिनिधिहरु सन्तोष देखिए । निर्वाचनको परिणाम राम्रो देखिए पनि आगामी नेतृत्वको कार्यभार र गर्नै पर्ने अत्यावश्य कमुद्धाहरु भने अधिबेशनले समाबेस गर्न नसकेको धेरै प्रतिनिधिहरुले गुनासो गरे । पत्रकारमाथिको आक्रमण दिनदिनै बढेको छ । यसप्रति चौतारीको भूमिका महत्वपूर्ण हुनु पर्ने आम प्रतिनिधिहरुको माग छ । केही शाखाहरुमा पार्टी र चौतारी नेतृत्ववीच समन्वय नभएको गुनासो आएका थिए । केन्द्रीय समितिले यस समस्यामा मध्यास्तता गर्नु पर्छ । शाखाहरुको समस्याप्रति केन्द्रीय समिति जिम्मेवार बन्नु पर्छ ।&lt;br /&gt;अबको पत्रकारिता आन्दोलनलाई यही नयाँ पुस्ताले नेतृत्व गर्न सक्छ भन्ने सबैलाई बोध भएको छ । यो संक्रमणकालमा नयाँ नेतृत्वका सामु चुनौतीका अजङ्ग पहाडहरु पनि छन् । यसलाई छिचोल्ने प्रत्यन्त पर्नु पर्छ । समग्र पत्रकारहरुको हितमा लाग्न चौतारीले क्रान्तिकारी पत्रकार संघ प्रेस युनियन लगायतसँग सहकार्य पनि जरुरी छ ।&lt;br /&gt;विगतमा पाटीपङ्ती र चौतारीका केही व्यक्तिका कारण पत्रकारहरुको साझा संगठन महासंघमा चौतारीनिकटको नेतृत्व पठाउन असफल भएको थियो । यसबाट राम्रो पाठ सिकेर आगामी दिनमा यस्तो फोहोरी कार्यलाई दोर् याउन हुदैन् । महासंघमा तलदेखि माथिसम्म वामपत्रकारहरुले अगुवाई गर्ने वातावरण बनाउनु पर्ने छ ।&lt;br /&gt;सुरुदेखि नै सामुहिकतामा चल्ने संस्कार यो नेतृत्वले देखाउन जरुरी छ । सामुहिकतामा चल्दा नै संगठन बलियो बनाउन सकिन्छ । अर्को कुरा संगठनमा पसेर आफ्नो स्वार्थपूर्ति गर्ने संगठनको भने अहितमा लागेका भडुवाहरुलाई निरुत्साही गर्नु पर्छ । संगठनलाई दुरुपयोग गर्ने प्रवृत्तिलाई यो नयाँ नेतृत्वले जरैदेखि निर्मुल गर्न सक्नु पर्छ ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-6693797537725992195?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/6693797537725992195/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/02/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/6693797537725992195'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/6693797537725992195'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/02/blog-post.html' title='बुटवल यात्रा र चौतारीको नयाँ नेतृत्व'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S3jyOBeBsqI/AAAAAAAAACA/_vPW-lU9AUw/s72-c/11copy.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-5287047247934461659</id><published>2010-02-14T22:53:00.000-08:00</published><updated>2010-02-16T02:51:03.143-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;h2 class="itemTitle"&gt;     भ्यालेन्टाइन डे अर्थात प्रणय दिवस             &lt;!-- Featured flag --&gt; &lt;span&gt;     &lt;/span&gt;         &lt;/h2&gt;         &lt;!-- Item Author --&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt; &lt;span class="itemAuthor"&gt;&lt;a href="http://alopalo.com/"&gt;देबेन्द्र कार्की&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;span class="itemAuthor"&gt;   &lt;/span&gt;            &lt;!-- Plugins: AfterDisplayTitle --&gt;        &lt;!-- K2 Plugins: K2AfterDisplayTitle --&gt;       &lt;div class="itemToolbar"&gt;   &lt;ul&gt;&lt;!-- Font Resizer --&gt;&lt;!-- Plugins: BeforeDisplayContent --&gt;&lt;!-- K2 Plugins: K2BeforeDisplayContent --&gt;&lt;!-- Item introtext --&gt;&lt;/ul&gt;&lt;/div&gt;धुनिक परिवेशका युवायुवती प्रेममा नयाँ र मिठा अनुभव बटुल्न मन पराउँछन् । अंग्रेजी महिनाको नव वर्ष 'jan- 1st' मनाएपछिमाया साटासाटः हङकङ पिक टावरमा सजाइएको भ्यालेन्टाइन प्रतीकअगाडि दुई आगन्तुकहरु ओंठ जोडेर माया साटासाट गर्दै । तस्वीरः प्रदीप मेन्याङ्बो/हङकङ " class="caption" style="float: left;" align="right"&gt; संसारभरकै युवायुवती फ्रबु्अरी-१४ को पर्खाइमा नयाँ सपनाहरु सजाएर बसेका हुन्छन् । सप्ताहकै रुपमा फ्रेबुअरी -१४ लाई संसारभरका युवायुवतीले मनाउने गरेका छन् । प्रेमी-प्रेमिका तथा नयाँ बन्नेहरुको बहाना तर उद्धेश्य चाहि उही हो । भेटघाट वार्तालाप रोमान्स । भ्यालेन्टाइन डेु नयाँका लागि प्रस्ताव राख्ने अवसर पनि बनेको छ ।  वषौंदेखि आफूले मन पराएको व्यक्तिलाई प्रस्ताव राख्ने हिम्मत यसैदिन प्रायजसो युवायुवतीले गरेका हुन्छन् । &lt;div class="itemIntroText"&gt; &lt;p&gt;    &lt;/p&gt;&lt;/div&gt;           &lt;!-- Item fulltext --&gt;          पे्रमालाप साट्न र सपनाहरु एकअर्कामा बाँडन फेबु्रअरी-१४अर्थात् भ्या&lt;span&gt;लेन्टाइनडेु&lt;/span&gt; एउटा ठूलो बहाना बनेको छ  । त्यसैले अहिले यसको चर्चा विस्तारै विश्वमा नै बढ्दै गइरहेको छ  । हरेक वर्ष 'भ्यालेन्टाइनडे' को पर्खाइमा थुप्रै युवायुवती धैर्य गरि&lt;span&gt;रहेका&lt;/span&gt; हुन्छन् ।  यो दिन केही फरक केही विशेष अनि सबैको दृष्टि ऊतिरै होस् भन्ने कुरा युवायुवतीको चाहना हुन्छ । कसरी आफूप्रति आकर्षित गर्ने भन्नेबारे युवायुवतीहरु एक सातादेखि नै तयारीमा जुटेका हुन्छ । यो दिन प्रेमी-प्रेमिकाको महान् दिन हो । यसको छुट्टै वि&lt;span&gt;शेषता&lt;/span&gt; छ । नेपाल&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S3p35O0HIZI/AAAAAAAAACI/PNu4n-P360s/s1600-h/hongkong.jpg"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 246px; height: 158px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S3p35O0HIZI/AAAAAAAAACI/PNu4n-P360s/s320/hongkong.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438791325116211602" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span&gt;को&lt;/span&gt; सन्दर्भमा यसलाई मनाउने &lt;span&gt;क्रम&lt;/span&gt; त्यति पुरानो र प्रचलित नभइसकेकाले कतिपय युवायुवतीले यस &lt;span&gt;दि&lt;/span&gt;&lt;span&gt;नको&lt;/span&gt; महत्व्ा र कहानी नबुझेर विकृति फैलाउनसमेत उद्दत हुन्छन् । यसको इतिहास थाहा नपाएर कतिप&lt;span&gt;य&lt;/span&gt;&lt;span&gt;ले&lt;/span&gt; दुरुपयोग गरिरहेका हुन्छन् ।&lt;br /&gt;ुभ्यालेन्टाइनडेु को इतिहास खोज्दै जाँदा एउटा दुखान्त कथा बोके&lt;span&gt;र&lt;/span&gt; इ।स।२६९ मा रोमनबाट सुरु भई यूरोपको कुना-कुनामा फैलिएको पाइन्छ । पछि यूरोप हुँदै एशियामा आएको पाइन्छ । अहिलेका युवािपंढीले पे्रमको जसरी उपयोग गरेका छन्। त्योभन्दा भिन्न दुखान्त दर्दनाक अनि त्यागको &lt;span&gt;युगान्तकारी&lt;/span&gt; कथा छ । रोमन साम्राज्यका प्रसिद्ध भ्यालेन्टाइन नामक एकजना पादरीले प्रेम पक्षमा वकालत गरेका थिए । त्यसको बदलामा उनलाई त्यहाको शासकले दुखदायी मृत्युदण्डको घोषणा गर् यो । ती पादरीले त्यहींको एकजना निम्नस्तरकी जेलरकी दुवै आँखा गुमाएकी अन्धी केटीसँग पे्रम गरेका थिए । सो थाहा पाएर उनलाई मृत्युदण्डको सजाय सुनाइयो । उनले वास्तविक प्रेमको नमूनास्वरुप मृत्युअगाडि आÏनी पि्रयसीलाई आँखा दान दिएर मृत्युदण्ड स्वीकारेका थिए ।&lt;br /&gt;उनले यति मात्र नभएर प्रेमको मामिलामा कठोर रोमन सम्राटको इच्छाविरुद्ध धेरै सैनिकहरुको प्रेमविवाहमा सहयोग गरेका कारण पनि उनलाई मृत्युदण्ड दिइएको इतिहासमा उल्लेख पाइन्छ । उनलाई फेब्रुअरी-१४ का दिन मारिएको हुनाले सो दिनलाई उनकै सम्झनामा ुभ्यालेन्टाइनडेु अर्थात् प्रणय दिवसको रुपमा विश्वभरि मनाउने गरिन्छ । किशोर-किशारीहरुको लागि यो एउटा ठूलो चाड त हो तर यसको महत्व र सार्थकता नबुझेर विशुद्ध प्रेम पर्वलाई दुरुपयोग गरिन्छ । कतिपय युवायुवतीहरु क्षणिक र स्वार्थपूर्ति गर्नका लागि सस्तो भावुकता देखाई ुभ्यालेन्टाइन डेुलाई अपवित्र बनाउने गर्दछन् । यस दिनको अवसर पारेर युवायुवतीहरुले कतिपय व्यक्तिहरुलाई अनावश्यक दुःख र झन्झट दिने गर्दछन् । यसरी पवित्र ुभ्यालेन्टाइन डेु को बहाना गरी आकर्षण र भावनालाई मात्र शिरोधार्य गर् यौं भने भ्यालेन्टाइन पादरीको अपमान हुनेछ ।&lt;br /&gt;विश्वका हरेक दर्शनशास्त्रीले भनेका छन् मान्छेमा भौतिक कुराले जति सम्पन्न भएप नि उसलाई प्रेम गर्ने मान्छे नभएमा उसको जिन्दगी निराश र रुखो हुन्छ । प्रेमका बारेमा विद्धानहरुका गीत कविता पुस्तक अनेक कुरा छापिएका छन् । दर्शनशास्त्रीहरुले घतलाग्दा र मार्मिक कथाहरु प्रस्तुत गरेका छन् । प्रसिद्ध रङ्गभेदविरोधी नेता मार्टिन किङ लुथरले प्रेमको बारे यसरी टिप्पणी गरेका छन् ुबैरीलाई मित्र बनाउन सक्ने त्यस्तो एउटै शक्ति प्रेम हो ।ु अर्का विद्धान बट्रान्ड रस्सेलले असल जीवन प्रेमबाट अनुप्राणित हुन्छ र ज्ञानबाट निर्देशित हुने बताएका छन् । यी विद्धानले भने झैं मान्छेलाई प्रेमले बाँच्न प्रेरित गर्छ । त्यसैले प्रेम के हो र प्रेम दिवस कतिको सार्थक छ कतै फेसन त भएको छैन सोच्नुपर्ने भएको छ । प्रेम भावनात्मक हुनुपर्छ बाहिरी आकर्षण होइन । प्रेम भावनात्मक रुपले भित्री आत्माबाट निस्कनुपर्छ जुन चीरस्थायीरुपले अविरल अटुट बग्ने झरनाझैं काचन हुनुपर्छ । यसलाई सस्तो बनाउनुहुँदैन । प्रेमका लागि दुःखदायी मृत्युवरण गरेका भ्यालेन्टाइनको त्याग सबैले अनुसरण गर्नुपर्छ । सबै युवायुवतीहरुको लागि यो दिन चीर प्रेममयी होस् यो रमाइलो झमेला दीर्घजीवी र आन्ान्दमय होस् । शुभकामना ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-5287047247934461659?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/5287047247934461659/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/02/jan-1st-i.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5287047247934461659'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5287047247934461659'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/02/jan-1st-i.html' title=''/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S3p35O0HIZI/AAAAAAAAACI/PNu4n-P360s/s72-c/hongkong.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-5842704463563604401</id><published>2010-01-15T23:49:00.000-08:00</published><updated>2010-01-15T23:55:43.546-08:00</updated><title type='text'>पूर्वको पर्यटनग्राम भेडेटार</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S1FwwC6giaI/AAAAAAAAAA0/nmZvHf6SpmI/s1600-h/vedetar.jpg"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S1FwwC6giaI/AAAAAAAAAA0/nmZvHf6SpmI/s320/vedetar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427242996676463010" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;   देवेन्द्र कार्की &lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;  &lt;span style="font-family:courier new;"&gt;debendrak@gmail.com&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;सेताम्मे हिउ फूल्ने काचनजंघा र मकालु हिमालको काखमा लमतन्न परेको धनकुटा बजार र दक्षिणमा चारकोशे झाडी मास्दै फैलिएको सुन्दर नगर धरानको वीचमा अवस्थित पर्यटनग्राम भेडेटार पूर्वको पर्यटकिय गन्तव्य हो । आकार्षणको केन्द्रविन्दु मानिएको पर्यटन ग्ा्राम भेडेटारमा बाह्रैमास आन्तरिक तथा बाह्य पर्यटकहरुको भिड हुने गरेको छ । मनमोहक र आकर्षणको केन्द्रविन्दु भएका कारण पुष-माघको चिसो ठण्डीमा पनि खुव तातेको हुन्छ । पहाडी श्रृूखला मकालु मनास्लु ल्होत्से र कुम्भकर्ण हिमालको दृश्यलोकन धनकुटा बजारको आकर्षण एवं सेउती र सर्दुको वीचमा रहेको धरानको मनमोहक दृष्य अवलोकन गर्न भेडेटार चढ्नेहरुको संंख्या पनि दिन दिनै बढदॊ छ । कामको व्यस्थता र थकान विस्रन प्रत्येक शनिबार भेडेटार पुगेर मनोराजन गर्ने पिकनिक खेल्नेहरुको भीड उत्तिक्कै हुने गरेको छ । सेताम्मे हिमालको दृष्यदेखि लिएर तराईका सुन्दर फाँट पूर्व पश्चिम फैलिएको चारकोशे झाडी तथा सान्ध्यामा गोधुली साँझको दृष्य हेर्ने स्थल आजभोली भेडेटार उपयुक्त बनेको छ । नेपालको पूर्वी क्षेत्र भ्रमणमा आउनेहरु भेडेटार नपुगी फिरे भने उनीहरुको यात्रा अधुरो मानिन्छ । त्यसैले पनि पूर्व घुम्न आउनेहरु भेडेटार नपुगी फर्कदैनन ।&lt;br /&gt; भेडेटारको विशेषता&lt;br /&gt;समुन्द्र सतहदेखि एक हजार ४ सय ३० मिटरको उचाईमा अवस्थित भेडेटार धरानदेखि १६ किमी उत्तर धनकुटादेखि ३२ किमी दक्षिणको सुनसरी र धनकुटाको संगमस्थलको रुपमा रहेको छ । एकैछिनमा चर्को घाम लाग्नु र एकैछिनमा कुहिरोले ढाक्नु भेडेटारको विशेषता हो । छिनछिनको मौसम परिवर्तन पनि पर्यटकका लागि आकर्षक थप्ने अर्को विषय भएको स्थानीय होटल व्यवसायी जितेन्द्र रुम्दालीको भनाई छ ।&lt;br /&gt;तराईको सम्मो भूमाग देखि १६ किमी मात्र माथि छ तर उच्च हिमाली भेगको जस्तो हावापानी भेडेटारमा पाइन्छ । यस्तै अनौठो हावा पानी भएको सुनेर नेपाल भ्रमणमा आएका बेलायतका राजकुमार चाल्स्र वि।सं। २०४० सालमा भेडेटार आएका थिए । उनले भेडेटारको अग्लो चुचुरोमा चढेर सगरमाथा चढनुको आनन्द लिएको भनाई रहेकोछ । पहिलो पटक विदेशी पर्यटन आएर चुचुरामा प्रवेश गरेका कारण उक्त चुचुराको नाम नै ुचाल्स्र प्वाइन्टु राखिएको छ । यो भेडेटार बजार देखि पश्चिम तर्फ रहेको छ । हाल चाल्स्र चढेको चुचुरामा ३० फिट अग्लो टावर बनाइएको छ । यही टावर पर्यटकहरुको आकर्षणको केन्द्र विन्दु बनेको छ । जहाँ हजारौ पर्यटकहरु चढ्न तछाडमछाड गर्ने गर्छन् । उक्त टावरबाट धरान धनकुटा सप्तकोशीको फाँट चारकोसे झाडी एंव तराईका मनमोहक फाट धित मरुन्जेल अवलोकन गर्न सकिन्छ । टावरबाट आकास खुलेको बेला पूर्वका १६ बटा जिल्ला राम्ररी दृष्यावालोकन गर्न सकिने स्थानियवासीले बताएका छन् ।&lt;br /&gt;भ्यूटावरबाट विहानीपख देखिने दृष्य कैद गर्न प्रकृती प्रेमीहरुको तछाडमछाड हुने गरेको छ । सिजनको बेला टावरबाट दृष्य अवलोकन गर्न दैनिक सयौ पर्यटकहरु आउने गरेको टावर संचालकले बताएकाछन । जिल्ला विकास समितिको माताहतमा थानेश्वर लिम्वुले सो टावरको ठेक्का लिएका छन् । सो टावरमा प्रवेश गर्न प्रतिव्यक्ति ५ रुपैया र क्यामेरा सहित प्रबेस गर्दा १० रुपैया शुल्क लिने गरिएको छ । भने भारतबाट आउनेलाई २० रुपैया र अन्य मुलुकबाट आउनेलाई ५० रुपैया शुल्क निर्धारण गरिएको छ । हाल सो टावर चढ्नेहरुको संख्या बढेको छ । दैनिक ३ हजार भन्दा बढि शुल्क संकलन भईरहेको ठेकेदार लिम्वुले बताएका छन् ।&lt;br /&gt;कामको व्यस्तता विस्रन कर्मचारी व्यापारीदेखि लिएर नवप्रेमी प्रेमिकाहरु आफ्नो प्रेमलाई रोमााचक बनाउन धरानदेखि मोटरसाइकलमा भेडेटार घुम्ने युवायुवतीको जोडी जताततै देख्न पाइन्छ । पुष माघको ठन्डीको पनि प्रवाहा नगरि युवा यूवतीहरु भेडेटारको भ्यूटावरमा चढ्न दैनिक भिड हुने गरेको छ ।&lt;br /&gt;कार्तिकदेखि बैशाखसम्म पिकनिक खान पूर्व काकडिभ¤ा पश्चिम जनकपुरसम्मका आगन्तुकहरु भेडेटार चढ्ने गरेकोपाईन्छ । प्रायः बढी युवायुवतीहरुको युगल जोडी रोमािाचत बन्न पुग्ने भएकाले भेडेटारलाई ुरियल लभर स्टेशनु समेत नामकरण गरिएको स्थानियबासी बताउछन । माया पि्रती साट्न र विवाहीता जोडी हनीमुनी मनाउन काठमाण्डौ देखि समेत भेडेटार आउने गर्छन । भारतका विभिन्न ठाउँबाट समेत पर्यटकहरु भेडेटार आउने गरेको स्थानियवासीले बताएका छन् ।&lt;br /&gt;भेडेटार रमाइल्ााे र आनन्द लिन मात्र पर्यटकहरु जाँदैनन् । नजिकै रहेको पाथीभरादेवी मन्दिर पुगेर आध्यात्मीक चिन्तन गर्न समेत पुग्ने गर्दछन् । भेडेटार देखि पश्चिममा रहेको सागुरी गढी २ किमी तल रहेको नमस्ते झर्ना राजारानी नाम्चे बजार एसियामै सव भन्दा ठूलो बरको रुख लगायत भेडेटार आसपासमा अवस्थीत छन । यी ऐतिहासीक धार्मिक महत्वका बस्तुले पर्यटकहरुलाई आकृषित पारेकाछन । विशेष गर्मी मौसममा शितलता भर्न र चैत्र बैशाखमा गुराँस फुलेको दृष्यावलोकन गर्न पर्यटकहरु झुम्मिने गर्छन् । स्वदेशी तथा विदेशी पर्यटकहरुको चाप वर्षैपिच्छे बढ्न थालेपछि पूर्वको आकर्षक पर्यटन स्थल भएको प्रमाणित समेत भएको छ । सरकारले समेत यो स्थललाई राष्ट्रिय पर्यटन क्षेत्र भनेर घोषाणा गरेको छ ।&lt;br /&gt;भेडेटार कसरी पुग्ने&lt;br /&gt;चाल्स्र पोइन्टमा चढ्न एवं वरपरको रमाइलो दृष्य अवलोकन गर्न भेडेटार पुग्न काठमाण्डौंदेखि हवाईजहाजबाट बिराटनगर ओर्लिए पछि ट्याक्सीमा करिव ५५ किमी दुरी यात्रा गरे पछि पुग्न सकिन्छ । दिवा वा रात्री सेवाबाट काडमाण्डौबाट सिधै धरानमा उत्रिएर भानुचौकबाट रिजर्वका ट्याक्सीमा चढेर भेडेटार पुग्न सकिन्छ । भेडेटार जानका लागि धरानमा प्रशस्त रिजर्व ट्याक्सीहरु पनि पाइन्छन् । ट्याक्सी रिर्जव गर्न समस्या भए धरानको भानुचौक पूर्वपटि धरानबाट राजारानी तेह्रथुम भोजपुर खाद्वारी बसन्तपुर पाखि्रवास लगायत ठाउँमा जाने प्रसस्त सार्वजनिक बसहरु पाईन्छन । तीबसमा प्रतिव्यक्ति ३० रुपैया तिरे पछि भेडेटार सम्मको यात्रा गर्न सकिन्छ ।&lt;br /&gt;कस्तो सुविधा छ&lt;br /&gt;भेडेटारमा धेरै दिन बसेर दृष्यावलोकन गर्न चाहाने पर्यटकहरुका लागि पनि सुविधायुक्त दर्जनौ होटल लजहरुको पनि व्यवस्था छ । जाडो मौसममा घुम्न जानेहरुका लागि तातोपानीमा भिजाएको कोदोको तूङमा खाना धेरै पर्यटकहरु रमाउने गर्छन् । प्रायः भेडेटार घुम्न जानेहरु कोदोको तूङमा र रागाको सुकुटी नचाखी फर्कदैनन् । नेपालीपन रुचाउनेहरुका लागि यहाँ गुन्द्रुक सिन्की लगायतका परिकार समेत पाइने व्यवसायीहरुले बताएका छन् । यहा विदेशी पर्यटकहरुका लागि इण्डीयन र चाईनिज डिस पनि तयार हुने गरेको छ । सुविधायूक्त होटलहरु प्रसस्त खुलेकाले पर्यटकहरुलाई खाना बस्न सहज बनाएको छ । यहाँ पहाडी क्षेत्रमा फलेका ताजा फलफूल तथा तरकारी पनि पाईन्छ ।&lt;br /&gt;सुधारको आवश्यकता&lt;br /&gt;भेडेटार घुमघाम गर्न महत्वपूर्ण गन्तव्य भए पनि यसको प्रचार प्रसार हुन सकेको छैन । राजधानीमा आउने विदेशी पर्यटकहरुलाई व्यवसायीहरुले पकि्रएर उतै पोखारा लगायत पचिम तिर लाने गरेकाछन । पर्यटन बोर्डले पनि पूर्व तिर पर्यटक ल्याउन व्यवस्था नगरेको स्थानियबासीले बताएकाछन । यस्तो सुन्दर भेडेटारको थप पर्यटन प्रवद्र्धन कसरी गर्ने भन्ने कुरा सबैमा चासोको विषय बन्नु पर्ने उनीहरुको भनाई छ । भेडेटारलाई अझ बढि साँच्चिकै पर्यटकीय स्थल हो भनेर नेपालभरि चिनाउन गत बर्ष मङ्सिर २० देखि २४ गतेसम्म महोत्सव समेत गरिएको थियो । यहाँको सांस्कृतिक धार्मिक र पर्यटकीय विशेषता उजागर गर्न महोत्सव गरिएको भेडेटार महोत्सव मूल आयोजक समितिका संयोजक कुलबहादुर राइले बताए । झण्डै पाँच लाख पर्यटकहरुले महोत्वमा भ्रमण गरेको आयोजकले बताएको थियो ।&lt;br /&gt;पर्यटकको चाप अनुसार सुविधा यूक्त होटलहरु भने प्रयाप्त नभएकाले केही होटल लजहरु स्थापना गर्न आवश्यता रहेको स्थानियबासी बताउछन । हाल साना तथा ठूला होटलहरुले दैनिक ५०÷ ६० जना पर्यटकहरुलाई मात्र बस्नकालागि सेवा प्रदान गर्न सक्छन । पूर्वको सबै जिल्ला देखिने टावरमा दुरवीन पनि सरकारले व्यवस्था गर्नु पर्ने स्थानियबासीले माग गरेका छन ।&lt;br /&gt;पर्यटनको सम्भावना&lt;br /&gt;धरानबाट भेडेटार १६ किमी उत्तरमा रहेको छ । भेडेटार धनकुटा जिल्लामा पर्ने भए पनि हरेक क्षेत्रमा धरानसँग सम्वन्ध जोडिएको छ । राजधानी लगायत बाह्य मुलुकबाट आउने पर्यटकहरु धरानको एकदिनको बसाई पछि भेडेटार पुग्छन् । भेडेटार आउने पर्यटकहरुको पहिलो गन्तव्य धरान भएकाले धरानलाई पनि पर्यटकिय क्षेत्रको रुपमा व्यापक विस्तार गर्नु पर्ने आवश्यकता देखिएको छ । पुर्वको पर्यटकिय क्षेत्र धरान र भेडेटारलाई बनाउन धेरै सम्भावनाहरु रहेका छन् । धरानबाट भेडेटारसम्म केवलकार विस्तार गरिने हो भने पश्चिममा प्रसिद्धि कमाएको मनाकामना जस्तै भेडेटारको पाथिभरा मन्दिरले पनि प्रर्यटकहरुलाई आकर्षण गर्न सक्छ । यहाँको पर्यटकीय विकास गराए यहाँ अधिक मात्रामा पर्यटकहरु िभœयाउन सकिन्छ ।&lt;br /&gt;यहाँ नजिक रहेको साँगुरीगढी पनि एउटा महत्वपूर्ण स्थल हो । निशानदेवी पाचकन्या बुढासुब्बा सेउतीमाई तमोरमाई लेउतीमाई लगायतका ९÷१० वटा देवीदेउताहरुका मन्दिरहरु रहेका छन् । यी पनि पर्यटनका गन्तव्यको रुपमा विस्तार गर्न सकिन्छ । यहाँबाट धरानसम्म ुपारासाइटुको पनि सम्भावना छ । लगानीकर्ताहरुले यसमा ध्यान दिने हो भने पर्यटकहरुको सङ्ख्यामा वृद्धि हुने देखिन्छ । यातायात विद्युत संचारलगायत जस्ता पूर्वाधार यूक्त बनाउन सक्ने हो भने भेडेटार सबैका लागि सधैको गन्तव्यस्थल बन्न सक्छ । यी क्षेत्रको प्रचार प्रसार हुन सके धरानको समेत आर्थिक समाजिक स्तरमा बृद्धि हुने देखिन्छ ।&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-5842704463563604401?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/5842704463563604401/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/01/blog-post_15.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5842704463563604401'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/5842704463563604401'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/01/blog-post_15.html' title='पूर्वको पर्यटनग्राम भेडेटार'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CIx2JmTe71Y/S1FwwC6giaI/AAAAAAAAAA0/nmZvHf6SpmI/s72-c/vedetar.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6523925672267008964.post-8446713606645627547</id><published>2010-01-15T23:46:00.001-08:00</published><updated>2010-01-15T23:48:02.750-08:00</updated><title type='text'>शान्ति सम्झौताका तीन बर्षसम्झौता धेरै कार्यन्वयन शून्य</title><content type='html'>&lt;!-- Item Author --&gt;   &lt;span class="itemAuthor"&gt;    &lt;/span&gt;&lt;!-- K2 Plugins: K2BeforeDisplayContent --&gt;                     &lt;!-- Item introtext --&gt;    &lt;div class="itemIntroText"&gt;     &lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;strong&gt;देबेन्द्र कार्की&lt;/strong&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt; &lt;p&gt;राजा ज्ञानेन्द्रले राजनीतिक हस्तक्षेप बढाएपछि अन्तत तत्कालिन सात दल र माओवादीवीच २०६२ मङ्सिर ७ गते निरङकुस राजतन्त्र विरुद्ध एउटा सहमति भयो । त्यो सहमतिले राजाको तानाशाही प्रवृती र राजतन्त्र दुवै अवसानको आधार तयार भएको मान्न सकिन्छ । २०६२/०६३ को ऐतिहासिक जनआन्दोलनको सफलता पछि मुलुकमा गणतन्त्रको घोषणा गरियो । मुलुकमा गणतन्त्र आए पनि शान्ति सुव्यवस्था भने खच्कदो अवस्थामा थियो ।&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="itemFullText"&gt;&lt;p&gt;यही कुरालाई मध्यनजर गदैँ राजतन्त्र सिध्याउन भएको सहमतिको ठिक एक बर्षपछि अर्थात २०६३ मङ्सिर ५ गते तत्कालिन सात दल सम्मिलित सरकार र १० बर्षसम्म जनयुद्धमा होमिएको माओवादीवीच वृहत शान्ति सम्झौता गरियो । युद्धरत समुह सरकार वीच भएको वृहत शान्ति सम्झौताले अन्तर्रट्रयस्तर मै प्रभाव पार्‍यो । यसलाई नेपाली एवं विदेशी समुदायले नै ऐतिहासिक सफलता भनेर गुणगान गाए । शान्ति सम्झौतापछि जुनसुकै पक्ष विशेषले गरेको हत्या, अपहरण जस्ता क्रियाकलापलाई आपराधिक घट्नामा दर्ज गरिने समहति गरि हस्ताक्षर गरियो ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;तर दर्ुभाग्य मान्नु पर्छ जुन उद्येश्यले त्यो सम्झौता भयो त्यसको पालना रतिभर हुन सकेन । सरकार र माओवादीवीचको सम्झौताले जनतामा एक किसिमको उत्साह र शान्तिसँग वाच्न पाउने अभिलाषा मौलाएको थियो । तर उनीहरुको आशा र चाहनामा तुषरापात भयो । नेपालमा चर्किएको द्वन्द्व समाधान र दिगो शान्ति स्थापनाका लागि सरोकारवालाहरुले सम्झौता गरेको आजकैदिनदेखि ३ बर्षपुगेको छ । यतिका ३ बर्षा जति सम्झौता भए तिनको कार्यन्वयन भने शुन्य देखिएको छ । वृहत शान्ति सम्झौतामा हस्ताक्षर गर्ने दुवै पक्षले सम्झौता विपरित कार्य गरि दण्डहिनतालाईै बढावा दिएर झन मुलुकलाई थप द्वन्द्वमा फसाउने काम मात्र भए । विगतका दिनहरुलाई मुल्याङकन गर्ने हो भने मुलुकमा खासै उल्लेख्य प्रगती हुन सकेन । स्थायी शान्तिको प्रमुख आधार मानवअधिकारको प्रत्याभूति र कानुनी शासनको व्यवस्था भए पनि यि दुवै प्रक्रिया नियमसङ्गत व्यवस्थित हुन सकेनन् । जसले गर्दा दण्डहीनताको संस्कृती मौलाउन पुग्यो । राज्य पक्षबाट दण्डहीनतालाई जगाउने काम भए पछि र्सवसाधारणले न्याय पाउने कुनै आशा गर्न सकिन्न ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;&lt;strong&gt;शान्ति सम्झौताको वेवास्ता&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt; &lt;p&gt;माओवादी स्वंय वृहत शान्ति सम्झोताको पालन नगरे पछि शान्ति प्रक्रियाले गति लिन नसकेको हो । माओवादी सत्तामा रहदा आफ्ना कार्यकताहरुबाट भएको आपराधिक क्रियाकलापलाई ढाकछोप गदै कार्यकर्ताहरुलाई संरक्षण गर्ने काममा अन्य दल भन्दा उ पहिलो दर्जामा गनिन्छ । अन्यदलहरुले पनि सम्झौता कार्यन्वयमा वेवास्ता गरेकै हुन । सत्ताको लागि विगतमा गरेका सहकार्य रसहमतिलाई तिलाञ्जली दिदैँ कर्ुर्सर्ीीे खातिर फोहोरी खेल बेलाबेलामा भई रहे र यतिबेला पनि त्यही प्रकृया निरन्तर छ । यस कारण शान्ति प्रकृया तार्किक निष्कर्षा लामो समयदेखि पुग्न नसक्नुमा दुवै पक्ष जिम्मेवार छन् । उनीहरुको वेइमानीले आज मुलुकले गति लिन नसकेको हो ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;वृहत शान्ति सम्झौता भएको ६० दिन भित्र वेपत्ता नागरिकहरुको स्थिति र्सार्वजनिक गर्ने प्रतिवद्धता दलहरुवीच भएको थियो । सम्झौतामा हस्ताक्षर भएको ३ बर्षविति सक्दा पनि त्यो प्रतिवद्धता कार्यन्वयन हुन सकेन । वेपत्ताका परिवारले पटक पटक सम्झाउने प्रयार गरे तर सरकारबाट उल्टै दमनको शिकार बन्नु पर्‍यो । सम्झौतामा द्वन्द्वका बेला&lt;/p&gt; &lt;p&gt;सरकारबाट उल्टै दमन खेप्न पर्‍यो उनीहरुले । शान्ति सम्झौतामा द्वन्द्वको बेला विस्थापित गरिएका परिवारलाई घर फर्काउने , कब्जा गरिएको सम्पति माओवादीले फिर्ता गर्ने सहमति भएको थियो । विस्थापित परिवारलाई फर्काउने पहल भए पनि अधिकांश विस्थापित परिवारको घरजग्गा अझै फिर्ता गरिएका छैनन् । घर फर्किएकाहरुलाई उचित सुरक्षा प्रबन्ध नमिलाएको कारण अझै ढुक्कसँग जीवनयापन गर्न पाएका छैनन् ।बेपत्ताको स्थिति र्सार्वजनिक गर्ने प्रतिवद्धता अहिलेसम्म पूरा हुन सकेको छैन । विस्तृत शान्ति सम्झौताको बुँदा नं. ५.३.८ मा दुबै पक्षले सशस्त्र द्वन्द्वका क्रममा विस्थापित व्यक्तिहरुलाई राजनीतिक पर्ूवाग्रहविना स्वेच्छाले आ-आप\mनो पैतृक वा पर्ूव बसोबासको स्थानमा र्फकन दिइने छ भन्ने बुँदामा प्रतिवद्धता जनाए पनि सो को प्रभावकारी कार्यान्वयन भएको छैनन् ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;अझ अनेक बहानामा माओवादीले घरजग्गा कब्जा गर्ने फरक विचार राख्नेलाई निषेध गर्नेजस्ता क्रियाकलाप दोहोर्‍याइरुहेको छ । पछिल्लो पटक हालै कपिलवस्तुमा एक सय ६० विगाहा धानखेत कब्जा गरेको समाचार प्रकाशमा आएको छ । खोटाङमा किरात राज्य घोषणा गरी फरक मत र विचार राख्ने वा माओवादीको विचार विरोधीलाई उनीहरुले परिभाषित गरेको गणराज्यभित्र बस्न नपाउने घोषणा समेत गरियो ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;यसरी माओवादीले मानवअधिकार उल्लङ्घन तथा कुनै पनि प्रकारका हिंसामा संलग्न नहुने वचनवद्धता पटक-पटक व्यक्त गरे पनि हत्या, हिंसा, अपहरण, कुटपिट, घरजग्गा कब्जालगायतका कार्यमा संलग्न आप\mना कार्यकर्ताहरुलाई माओवादी नेतृत्वले संरक्षण दिइरहेको पाइन्छ । यता शान्ति सम्झौता अनुसार गठन गरिने भनिएका सत्य निरूपण तथा मेलमिलाप आयोग, राष्ट्रिय शान्ति तथा पुनः स्थापना आयोगलगायत संयन्त्रहरु अझै ओझेलमा परेका छन् ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;माओवादी जनयुद्धपछि विभिन्न समूह, जाति र समुदायहरु आत्मनिर्ण्र्ााएवम् आप\mनो पहिचानको माग लिएर आन्दोलनमा उत्रिएपछि विगत वर्षा भएका सम्झौताहरुको कार्यान्वयन हुनसकेका छैनन् । नेपाल आदिवासी जनजाति महासङ्घ तथा आदिवासी जनजाति संयुक्त सङ्र्घष्ा समितिसँग भएको २० बुँदे सहमति, मधेशी जनअधिकार फोरमबीचको २२ बुँदे सहमति, निजामति कर्मचारीसँग भएको ४ बुँदे सहमति चुरे भावर एकता समाजसँग भएको नौ बुँदे सहमति कागजमा मात्रै सीमित भएको पाइयो । अन्य तर्राईका सशस्त्र समूह, खम्बुवान, लिम्बुवानलगायतसँग गरेको सम्झौताको कार्यान्वनय पनि हालसम्म हुन सकेको छैन ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;यी माथिका घटनाक्रमले के देखाउँछ भने नेपालमा लोकतन्त्र स्थापना भएपछि कुनै पनि काम गर्ने सहमति कागजमा गर्ने त्यसपछि त्यसै छोडिदिने संस्कृति मौलाएको छ । आजसम्मका सहमति सम्झौता कागजमामात्र सीमित भएको पाइन्छ । कुनै समूहबाट जघन्य अपराध हुन्छ वा घटना हुन पुग्छ । राज्यले छानविन आयोग गठन गर्छ । उनी आयोगको प्रतिवेदन दराजमा नै थन्काउने काम गर्छ । यस्ता उदाहरणहरु गन्न नसकिने छन् । वीरेन्द्र साह र रामहरी श्रेष्ठको हत्या प्रकरणलाई उदाहरणको रूपमा लिन सकिन्छ ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;&lt;strong&gt;शान्ति सुरक्षाको गिर्दो अवस्था र दण्डहीनता&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt; &lt;p&gt;मुलुकले लोकतान्त्रिक गणतन्त्रात्मक शासन पद्दतिमा प्रवेश गरेको वर्षौं वितिसके पनि शान्ति सुरक्षा अवस्थामा अपेक्षाकृत सुधार हुन सकेको छैन । आपराधिक घटनामा संलग्नलाई सरकारले कारवाही गर्न सकेको छैन । भने माओवादीले पनि कानुन पालना गर्ने तदारुकता देखाएको छैन । जवाफदेही संस्कृतिको अभावले कानुनी राज्यको उल्लङ्घन भई दण्डहीनता मौलाएको छ । जुन सरकार र व्यवस्था आए पनि मौलिक हकअधिकार उपभोगबाट जनता वञ्चित हुनु परेको अवस्था छ । हिंसाको बद्ला हिंसाकै नीति अवलम्बन गरेर दलका भातृ सङ्गठन हत्या हिंसा मच्चाउँदा समेत माउ पार्टर्ीीौन बस्ने र बद्ला लिन आफै कानुन हातमा लिने परिपार्टर्ीीावी भएका कारण कानुनी राज्यको अपमानसमेत हुन थालेको छ ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;यता सेना समायोजन गर्ने र योग्यता नपुगेका जनसेनालाई व्यवस्थापन गरिने जस्ता महत्वपर्ूण्ा कार्य पनि त्यसै ओझेलमा पारिएको छ । गणतन्त्र स्थापना पछि सम्पन्न गर्नु पर्ने महत्वपर्ूण्ा 'स'हरु ओझेलमा पर्दा मुलुकले गति लिन सकेको छैन् । संविधानसभा, संविधान, सङ्घीयता, सेना समायोजन, शान्ति प्रक्रिया, शान्ति शुरक्षा लगायत 'स'हरु ओझेलमा छन् ।&lt;/p&gt; &lt;p&gt;विस्तृत शान्ति सम्झौताका ३ वर्षो अवधिमा कागजी प्रतिवद्धता, व्यवहारमा भङ्गता, कानुनी राज्यको अपहेलना, दण्डहीनताको बढावा, सत्तामा पुग्न चलखेललगायत कामभन्दा थप उल्लेखनीय उपलब्धी केही हुन सकेको छैन । जनतालाई स्वतन्त्ररूपमा शान्ति साथ जीवन निर्वाह गर्ने वातावरण समेत यतिका वर्षम्म बन्नसकेको छैन । देशिविदेशी प्रतिक्रियावादी शक्तिहरुको चलखेल गर्ने मैदान आज नेपाल बन्न पुगेको छ । नेपालको र्सार्वभौम र अखण्डता माथि तुषारापात हुन नदिन दलका नेताहरुमा सद्बुद्धि पलावस् । विगतदेखिका सम्झौता सहमतिलाई आत्मसात गर्दै दलगत स्वार्थ त्यागे जनता र मुलुकको हितमा सबै लागि परौं ।&lt;/p&gt;   &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6523925672267008964-8446713606645627547?l=debendrakhas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://debendrakhas.blogspot.com/feeds/8446713606645627547/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/01/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/8446713606645627547'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6523925672267008964/posts/default/8446713606645627547'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://debendrakhas.blogspot.com/2010/01/blog-post.html' title='शान्ति सम्झौताका तीन बर्षसम्झौता धेरै कार्यन्वयन शून्य'/><author><name>Debendra Karki</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12410359039978884670</uri><email>debendrak@gmail.com</email><gd:extendedProperty xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' name='OpenSocialUserId' value='15240004679180974773'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>