Dek-7

10 ฉลามที่เป็นอันตรายต่อคนมากที่สุด

2011-10-09T21:19:00.000-07:00

10) ฉลามมะนาว
ฉลามมะนาวเป็นฉลามที่ล่าฉลามอื่นๆกินเป็นอาหาร นอกจากนี้ พวกมันยังล่านกทะเลขนาดใหญ่, หมึก, สัตว์มีกระดอง, และปลากระเบนกินเป็นอาหาร ฉลามมะนาวนั้นอาจจะไม่ดุร้ายต่อมนุษย์ แต่ถ้ามันถูกแหย่แล้วล่ะก็ เจ้าฉลามสีเหลืองตัวใหญ่นี้คงไม่ลังเลที่จะกัดคุณซักงาบ แถมการกัดของเจ้านี่เนี่ยอาจจะถึงตายได้นะ ถึงเจ้านี้จะอันตราย แต่มันก็ไม่ได้อาศัยอยู่แถวประเทศไทย เพราะฉะนั้นก็วางใจได้

9) ฉลามน้ำเงิน

ฉลามน้ำเงินเป็นเจ้าตัวตะกละตะกลามที่จะกินๆๆๆๆจนเกือบจะท้องแตก เหยื่อของพวกมันนอกจากปลาแอนโชวี่แล้วก็ยังเป็นปลาแม็คเคอเร็ล, ปลาซาร์ดีน, นก, แมวน้ำ, เต่าทะเล, และหมึก เจ้าฉลามน้ำเงินนี้ยังเป็นที่รู้จักว่าชอบเข้าโจมตีเรือหาปลาขนาดเล็กและนักประดาน้ำด้วย และก็เป็นโชคร้ายของเราที่เจ้าฉลามน้ำเงินนั้นพบได้ในมหาสมุทรเกือบทั่วโลก

8) ฉลามหัวค้อน

ฉลามหัวค้อนยักษ์นั้นสามารถยาวได้ถึง 4เมตรและหนักได้ถึง 680.4กก. (<--ฆ่าคนได้สบาย) พวกมันมีตำแหน่งของตาที่แปลกประหลาดซึ่งทำให้มองเห็นได้ไกลและกว้างขึ้น ฉลามหัวค้อนนั้นเป็นนักล่าตื่นตัวที่อาศัยอยู่ในน้ำค่อนข้างอุ่น (รวมถึงไทยทางตะวันออก) มันกินปลาและหมึกเป็นหลัก

7) ฉลามเสือทราย

ฉลามเสือทรายนั้นมักจะอาศัยอยู่ในน้ำตื้น แต่บางครั้ง มันก็จะดำน้ำลงไปลึกถึง 200เมตร ฉลามเสือทรายนั้นสามารถพบได้ในมหาสมุทรแปซิฟิก (รวมถึงไทยทางตะวันออก), มหาสมุทรอินเดียน, มหาสมุทรแอตแลนติกทั้งตะวันออกและตะวันตก, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและทะเลเอเดรียติก พวกมันดูเหมือนจะเป็นปลาดูน่ากลัวน่าดุร้ายที่สุดในโลก ด้วยฟันยาวๆแหลมๆที่จะล้นปากอยู่แล้ว ถึงเจ้านี่จะน่ากลัว มันก็ไม่เป็นอันตรายต่อคนถ้าไม่โดนแหย่

6) ฉลามเกรย์รีฟ

ฉลามเกรย์รีฟนี้จะตื่นตัวในเวลากลางวัน แต่จะล่าเหยื่อในกลางคืน ซึ่งเหยื่อของมันก็ได้แก่ปลาที่อาศัยอยู่ตามปะการัง, หมึกสายและหมึกยักษ์, และสัตว์มีกระดองอื่นๆ เจ้าฉลามสปีชีส์นี้เป็นสัตว์สังคมที่ช่างสงสัย ซึ่งนักประดาน้ำนั้นก็สามารถทดสอบความช่างสงสัยและความสามารถในตรวจของพวกมันได้ แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าฉลามเกรย์รีฟรูสึกว่าอยู่ในอันตรายแล้ว มันก็จะงอตัวเป็นรูป S ฉลามเกรย์รีฟสามารถพบได้ในน่านน้ำของไทยทั้งทางใต้และตะวันออก

5) ฉลามเมโก้ครีบสั้น (อ่านอย่างอังกฤษก็มาโก้)

ฉลามสปีชีส์นี้มีรูปร่างเหมือนตอร์ปิโดซึ่งทำให้พวกมันมีความเร็วที่สุดในหมู่ฉลาม ฉลามเมโก้ครีบสั้นนี้เป็นนักล่าที่ดุร้ายก้าวร้าว และพวกมันจะไม่ลังเลใจที่จะเข้าโจมตีเมื่อโดนแหย่เลย ชาวประมงนั้นมักจะแจอฉลามเมโก้ที่หลุดจากแนวเบ็ดไปได้และเข้ามากัดกับฟาดหางใส่ เจ้าฉลามน่ารัก (???!!!) นี้สามารถพบได้ในทะเลห่างไกลชายฝั่งทั่วโลก

4) ฉลามครีบขาว

ฉลามครีบขาวนี้ปรกติแล้วอาศัยอยู่ในน้ำอุ่นความลึกมากในทะเลทั่วโลก แต่มันก็มักจะว่ายน้ำขึ้นมาใกล้ผิวน้ำเพื่องาบอะไรก็ตามที่อาจจะเป็นอาหารได้ เมื่อตอนที่ฉลามครีบขาวร่วมล่าเหยื่อกับฉลามอื่นๆ มันมักจะเปลี่ยนเป็นฉลามที่ดุร้ายก้าวร้าวและทำให้การล่านั้นกลายเป็นการมะรุมมะตุ้มแทน ฉลามครีบขาวอาจจะไม่ใช่ฉลามที่ดุร้าย แต่มันก็สามารถว่ายน้ำด้วยความเร็วสูงได้ในเวลาสั้นๆ

3) ฉลามเสือ

เจ้าฉลามเสือนี้เป็นอันตรายต่อทั้งนักประดาน้ำและผู้คนที่ลงว่ายน้ำก็เพราะว่ามันมีขนาดใหญ่ (มากกว่า 5เมตร), มันล่าเหยื่อทั้งใกล้และไกลฝั่ง, และมันเป็นสัตว์ที่ทั้งช่างสงสัยและกินไม่เลือก ที่จริงแล้ว เจ้าฉลามเสือนั้นจะกินอะไรก็ตามที่ลอยน้ำผ่านสายตามา!!! และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ เจ้าฉลามนี้สามารถพบได้ในทะเลเกือบทั่วโลก รวมถึงไทย (ถ้าจำไม่ผิดจขกท. เคยอ่านบทความนานมาแล้วเกี่ยวกับฉลามเสือทำร้ายคนในไทย)

2) ฉลามขาวยักษ์

ฉลามขาวยักษ์นั้นก็คือปลานักล่าที่ทั้งใหญ่และมีชื่อดังที่สุดในโลก เจ้าฉลามสปีชีส์นี้สามารถหนักได้ถึง 1111.3กก. และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือเจ้านี้สามารถพบได้ในทะเลทั่วโลก แต่มันจะมาโผล่ที่น่านน้ำอุ่นของอเมริกาเหนือและใต้ และออสเตรเลียตะวันตกมาหน่อย ฉลามขาวยักษ์นี้มีฟันที่ทั้งแหละและคมสุดๆรูปร่างเหมือนปลายลูกธนู ซึ่งมันใช้ฟันอันตรายเหล่านี้เพื่อเฉือนเนื้อและฉีกออกมาเป็นชิ้นใหญ่ก่อนที่จะกลืนเข้าไปโดยไม่เคี๊ยว

1) ฉลามหัวบาต (Bull shark)

เจ้าฉลามดุร้ายสปีชีส์นี้ชอบที่จะอยู่ในน่านน้ำอุ่นและตื้นซึ่งเป็นที่ๆคนมักจะลงว่ายน้ำ พวกมันสามารถพบได้ในทะเลทั่วโลกหรือแม้แต่ในน้ำจืดที่ห่างจากทะเลไปหลายกิโลเมตร!!! เมื่อเข้าโจมตี เจ้าฉลามหัวบาตนี้จะใช้เทคนิค “พุ่งแล้วกัด” ซึ่งทำให้มันสามารถรับรสชาติและฉีกเนื้อออกมาในเวลาเดียวกัน

หลังจากที่คุณได้อ่านแล้วก็อย่าไปคิดล่ะว่าพวกมันสมควรจะตาย เพราะพวกมันจะไม่ทำร้ายคุณก่อน นอกจากนี้ เจ้าฉลามเหล่านี้ยังมีประโยชน์อีกเยอะแยะ (อ่านที่ http://www.dek-d.com/board/view.php?id=2282209) และพวกมันก็เหมือนเป็นบรรพบุรุษของเราที่ทั้งสง่างามและน่าเกรงขาม คุณคงอยากให้ลูกหลานได้เห็นจริงมั๊ย???

ที่มา - http://www.yourdiscovery.com/web/sharks/photos/ten-deadliest-sharks/ และวิกิพีเดีย

"ผู้ชายเกาหลี" ทำงานบ้านน้อยที่สุดในโลก

2011-10-09T21:18:00.000-07:00

หากครอบครัวใดมีพ่อบ้านไม่ค่อยช่วยงานบ้าน จนทำให้บรรดาคุณแม่บ้านแอบเหนื่อยปนน้อยใจ วันนี้คุณอาจไม่ใช่คนเดียวที่เผชิญกับสภาพดังกล่าว เพราะในหลายประเทศทั่วโลก ก็มีการสำรวจออกมาแล้วว่า บรรดาคุณผู้ชายทำงานบ้านในจำนวนชั่วโมงที่ น้อยกว่า ผู้หญิงจริง ๆ
       ทั้งนี้ จากการสำรวจของ OECD (The Organization for Economic Cooperation and Development) ที่ได้รายงานผ่าน Society at a glance ประจำปี 2011 ระบุว่า ประชากรทางตอนใต้ของยุโรป และผู้ชายชาวเอเชียคือกลุ่มที่มีส่วนร่วมในการทำงานบ้านน้อยที่สุด

       โดยทาง OECD ได้ทำการสำรวจประชากรใน 29 ประเทศเกี่ยวกับจำนวนเวลาที่ผู้คนอุทิศตัวให้กับงานที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ (งานที่มีการลงแรง มีการให้บริการ และก่อให้เกิดเป็นผลิตภัณฑ์บางอย่างขึ้นมาแต่ไม่ได้นำมาซึ่งรายได้ต่อตนเอง หรือก็คืองานบ้านต่าง ๆ เช่น การทำอาหาร ทำสวน หรือการทำความสะอาดบ้านนั่นเอง) ผลการสำรวจแสดงให้เห็นว่า ผู้คนใช้เวลาโดยเฉลี่ย 3.5 ชั่วโมงต่อวันไปกับการทำงานเหล่านั้น แต่เมื่อเจาะลงไปในเรื่องเพศแล้วพบว่า ผู้หญิงใช้เวลาประมาณ 2.5 ชั่วโมงต่อวันไปกับงานบ้าน ซึ่งเป็นตัวเลขที่มากกว่าผู้ชาย

       รายงานชิ้นนี้ระบุว่า ผู้ชายเอเชีย โดยเฉพาะอินเดีย ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้อุทิศเวลาให้กับการทำงานบ้านน้อยที่สุด (ไม่ถึงชั่วโมงต่อวัน) ส่วนผู้ชายชาวอเมริกันนั้นกลับตรงกันข้าม เพราะพวกเขาทำงานบ้านกันเฉลี่ยแล้ว 3 ชั่วโมงต่อวันเลยทีเดียว

       การศึกษาครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่า เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผู้หญิงต้องทำงานบ้านมากกว่าผู้ชายเพราะเวลาทำงานประจำ (งานที่ได้รับเงินเดือน) ของพวกเธอสั้นกว่า ส่วนในประเทศที่ผู้หญิงได้รับค่าจ้างแรงงานในอัตราสูงนั้นพบว่า ทั้งสองเพศมีการทำงานบ้านเฉลี่ยแล้วเท่า ๆ กัน ยกตัวอย่างเช่น ผู้หญิงในประเทศนอร์เวย์ ซึ่งมีนโยบายความเท่าเทียมทางเพศที่ใช้แล้วเห็นผลจริง พบว่า เวลาที่ผู้หญิงใช้ทำงานบ้านก็ต่ำที่สุดด้วยเมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ

       ส่วนผู้หญิงเกาหลีนั้น จัดอยู่ในอันดับ 8 ของผู้หญิงที่อุทิศเวลาให้กับการทำงานบ้านจากผู้หญิง 29 ประเทศ ในทางตรงกันข้าม ผู้ชายเกาหลีนั้นถูกจัดอยู่ในอันดับสุดท้ายของประเทศที่เข้าร่วมการสำรวจในครั้งนี้เลยทีเดียว โดยผู้ชายเกาหลีทำงานบ้านเฉลี่ยเพียง 50 นาทีต่อวันเท่านั้น

       ส่วนงานที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้อื่น ๆ เช่น การดูแลลูกนั้นก็พบว่าผู้ตอบแบบสอบถามต่างให้เวลากับมันไม่มากนักเช่นกัน โดยเฉพาะในเกาหลี เบลเยี่ยม และฮังการี ที่พบว่าเวลาที่อุทิศให้กับการดูแลเด็กนั้นน้อยกว่า 1 ชม.ต่อวัน

       สำหรับค่าเฉลี่ยของเวลาที่พ่อแม่ใช้กับลูก ๆ นั้นพบว่า อยู่ที่ 4.1 ชั่วโมง แต่เมื่อมองเรื่องเพศแล้วพบว่า พ่อใช้เวลาน้อยกับลูก ๆ น้อยกว่าแม่ โดยพ่อเฉลี่ยอยู่ที่ 42 นาที ส่วนแม่นั้นอยู่ที่ 1 ชั่วโมง 40 นาที และประเทศที่ผู้ปกครองอุทิศเวลาให้กับลูกต่ำสุดก็คือประเทศเกาหลีอีกเช่นกัน

       อย่างไรก็ดี แม่บ้านเกาหลีที่ไม่ได้ทำงาน จะใช้เวลาอยู่กับลูกประมาณ 89 นาที เปรียบเทียบกับแม่ที่ต้องทำงานที่จะดูแลลูกประมาณ 31 นาที (มากกว่าประมาณ 3 เท่า)

       นอกจากนั้นแล้ว ตามการรายงานของ OECD ยังพบว่า ความเอื้อเฟื้อในสังคมเกาหลีนั้นต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของมาตรฐานโลกด้วย (อยู่ที่ 35 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่ค่าเฉลี่ยของ OECD อยู่ที่ 39 เปอร์เซ็นต์)

       สาวไทยที่หลงรักหนุ่ม ๆ เกาหลีอาจต้องรับเรื่องนี้เอาไว้พิจารณาด้วยค่ะ เพราะแต่งงานไปแล้ว ไม่ยอมช่วยงานบ้านนี่ก็ไม่ไหวจริง ๆ นะคะ

เรียบเรียงจาก Asiaone.com

ข้อมูลจาก http://www.manager.co.th

Credit : http://www.manager.co.th

ที่สุด ของ ที่สุด ก๊อปตัวแม่ จีนไง

2011-10-09T21:13:00.000-07:00

ของจริง Starbucks

KFC ก็มาด้วย

puma ก็โดนด้วย

เตือนสาว ๆเลยนะค่ะ

ไข่ปลอม

นมปลอม

สาหร่ายปลอม

หน่อไม้ปลอม (ทำจากตะเกียบไม้) =[]=!!

ไก่ปลอม

ยางผูกผม ทำจากถุงยางที่ใช้แล้ว

ซอสถั่วเหลืองปลอม

ยาปลอม

ปู่เกิ้ลของเราก็โดน =[]=!!!!!

อัพเพิ่มค่ะ

iPed ของพี่จีน (ของจริง iPad นะค่ะ)

iPhone 4G   (มีเสาร์ด้วย > <)

จีนเค้า'เจ๋งจริง ก๊อปกระทั่ง BMW

iPhone 2 ซิม

ชอบขึ้นสวรรค์

2011-10-09T20:49:00.000-07:00

- ทำไมผู้ชายจึงชอบมองหน้าอกผู้หญิง
--เพราะอยากขึ้นสวรรค์
--มองหน้าอกแล้วได้ขึ้นสวรรค์ยังไง
--สวรรค์ในอก นรกในใจ

กฎของบริษัท

2011-10-09T20:48:00.000-07:00

บริษัทแห่งหนึ่ง
ที่แผนกขายมีป้ายเตือนพนักงานติดประกาศ
" กฎของบริษัท"
1) ลูกค้าย่อมถูกเสมอ
2) ถ้าสงสัย ให้ไปดูกฏข้อที่ 1

พนักงานคนหนึ่ง เกิดโต้เถียงกับลูกค้า
และเชื่อว่า ตนเองไม่ผิด
ลูกค้างี่เง่าเอง
กฏอย่างนี้ ไม่น่าจะถูกต้อง
ก็อยากจะไปเรียนผู้บริหาร ให้แก้ไขเสีย
เพราะมันหลายครั้งแล้ว จนทนไม่ไหว
จึงขอเข้าพบผู้บริหาร

ระหว่างที่กำลังรออยู่หน้าห้องผู้บริหาร
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น
ป้ายติดอยู่หน้าห้องผู้บริหาร เขียนว่า

" กฎของบริษัท"
1) ผู้บริหารย่อมถูกเสมอ
2) ถ้าสงสัย ให้ไปดูกฏข้อที่ 1

วางแผนครอบครัว

2011-10-09T20:47:00.001-07:00

ในคืนแต่งงาน หลังจากส่งตัวเข้าหอแล้ว คู่บ่าวสาวคุยกัน
เจ้าสาว-----ถ้ามีลูกสาว ฉันจะตั้งชื่อว่า "หญิง" ใครๆก็จะเรียกลูกฉันว่า "คุณหญิง "
เจ้าบ่าว-----ถ้าลูกเป็นผู้ชาย ผมจะตั้งชื่อว่า "ธนาคาร" พอลูกโต อายุครบ 15 ก็จะได้เป็น "นายธนาคาร"
เจ้าสาว-----ถ้างั้นก็ตั้งชื่อว่า "พล" ซิ ลูกเราก็จะได้เป็น "นายพล" ตั้งแต่อายุ 15
เจ้าบ่าว-----ถ้ามีลูกชายอีกคน ผมจะตั้งชื่อว่า "อิทธิพล " ฮ่า ฮ่า ผมก็จะเป็น "ผู้มีอิทธิพล"
เจ้าสาว-----ถ้างั้น ลูกชายคนเล็ก ( เมียมองข้ามช็อตไปโน่น ) ฉันจะตั้งชื่อว่า "อภิสิทธิ์" ฉันก็จะเป็น "ผู้มีอภิสิทธิ์" ด้วยซิ

เรื่องของวัย

2011-10-09T20:46:00.003-07:00

ในชั้นเรียน ครูกำลังอธิบายถึง การเจริญเติบโตของคนว่า
เมื่อแรกเกิด เราก็เรียกว่า วัยทารก
เมื่อโตขึ้นมาหน่อย ก็เรียก วัยเด็ก
พอโตขึ้นมาอีก ก็เรียก วัยรุ่น
ถัดจากนั้นก็เรียก วัยทำงาน หรือวัยเจริญพันธุ์

ถึงตอนนี้ ครูก็ถามขึ้นมาว่า
ถัดจากวัยนี้ เราเรียกวัยอะไร

ทันใดนั้นก็มีเสียงตอบจากท้ายห้องว่า..

ไวอากร้า

สนุก 100 %

2011-10-09T20:46:00.001-07:00

มีทหาร 3 คนกำลังคุยว่ามีเซ็กส์เป็นหน้าที่หรือความสนุก
ทหารคนที่หนึ่ง: ข้าว่าหน้าที่ 30% สนุก 70%
ทหารคนที่สอง: ข้าว่าหน้าที่ 80% สนุก 20%
ทหารคนที่สาม: ข้าว่าหน้าที่ 50% สนุก 50%
พอทหารทั้ง 3 คนตกลงกันไม่ได้ก็เกิดการถกเถียงกัน พอดีมีทหารชั้นผู้น้อยมาเสริฟน้ำ ทหารทั้งสามก็ถามว่านี่แกว่าเซ็กส์เป็นหน้าที่ หรือความสนุก
ทหารชั้นผู้น้อย: ผมว่าความสนุก 100% ครับ
ทหารทั้งสาม: ทำไมวะ
ทหารชั้นผู้น้อย: ก็ถ้าเซ็กส์เป็นหน้าที่พี่คงสั่งให้ผมทำแทนแต่นี่พี่ไม่เคยให้ผมทำแทนผมจึงฟันธงว่าเซ็กส์เป็นเรื่องสนุก 100%

เกราะเหล็ก

2011-10-09T20:45:00.001-07:00

กาลครั้งหนึ่งที่ฝรั่งเศสยังอยู่ในยุคแย่งชิง ประเทศกำลังจะเกิด จะดับ..โยนออฟอาร์ค ก็ยังไม่เกิด...555 ร่ายนำก่อน...เข้าเรื่องเลยนะ
เรื่องมีอยู่ว่าช่างตีเหล็กหนุ่มหล่อคนหนึ่ง ต้องถูกเกณฑ์ให้ไปรับใช้ชาติ ทั้งๆที่เขาได้ขอผ่อนผันมาแล้วก็หลายปี เพราะว่าเมียเขาสวยมาก(ขาว สวย แหม่ม เซ็กซ์) ระดับดาวมหาลัย เขาก็ไม่อยากทิ้งให้เมียอยู่โดยลำพัง แต่คราวนี้หมดสิทธิ์ผ่อนผันเสียแล้ว ...เอ้อ ยังไงก็ต้องไป ก่อนไปเขาได้ตกลงกับเมียสาวว่าจะตีเหล็กเป็นชุดชั้นใน(กกน.+ยกทรง น่ะแหละ)เพื่อว่าจะได้แสดงให้เห็นว่าเมียยังซื่อสัตย์ต่อเขาไม่เปลี่ยนแปลง โดยจะใส่ล็อคกุญแจไว้ด้วย กลับมาเมื่อไหร่จะเปิด(ซิง)ให้สมใจ...แต่ว่าสงครามก็ไม่แน่นอน เขาอาจไม่ได้กลับมา แล้วเมียจะทำไงเล่า...เขาจึงเอาลูกกุญแจไปฝากไว้กับเพื่อนสนิท(คบกันมาตั้งแต่อยู่ในท้อง)และกำชับนักหาว่า 3ปี ไม่กลับมา(ไม่ได้เรียนรด.) ถ้าข้าตายในสนามรบก็ขอให้เพื่อนช่วยมาเปิดกุญแจให้เมียข้าด้วย ต้องให้แน่ใจนะว่าข้าตายแล้วจริงๆ แล้วเขาก็เดินทางไปร่วมทัพได้อย่างโล่งใจ....
แต่ระหว่างที่เดินทางอยู่กับเพื่อนทหารหาญ ไปไกลเกือบลับตาแล้ว เพื่อนสนิทเขาก็ควบม้า ตามมาอย่างรีบร้อนที่สุด พร้อมกับตะโกนเสียงดังด้วยข้อความที่ฟังไม่ค่อยชัดเพราะอยู่ห่างกันมาก เมื่อเพื่อนเข้ามาใกล้จึงจับใจความได้ว่า
"เฮ้ย..หยุดก่อนโว้ย !! ลูกกุญแจที่นายให้ไว้น่ะ มันผิดดอก(เปิดไม่ได้)ว่ะ..."

ของใครยาว

2011-10-09T20:44:00.000-07:00

ชายสี่คนนั้งกินเหล้ากันหลังเลิกงานเกิดคิดอะไรดีๆขึ้นมาพร้อมกัน
ว่าของๆใครยาวกว่ากัน
ชายคนที่หนึ่งตอบว่าของๆเขายาวเท่าตึกหนึ่งชั้น
ชายคนที่สองก็ไม่น้อบหน้าตอบว่าของๆเขายาวเท่าตึกสองชั้น
ชายคนที่สามเห็นเพื่อนสองคนแข่งกันก็บอกว่าของๆเขายาวเท่าตึกสามชั้นมีใครยาวกว่ามีอีกไหม
ตอนที่ทั้งสามกำลังแข่งกันอยู่นั้นชายคนที่สามก็เห็นชายคนที่สี่กำลัง
ยืนส่ายไปส่ายมาอยู่ก็ถามขึ้นมาว่า เฮ้ย มึงทำอะไรอยู่วะ
ชายคนที่สี่ก็ตอบว่ากูกำลังหลบรถเมล์อยู่หว่ะ...

ชู้กับม้า

2011-10-09T20:43:00.000-07:00

เรื่องเกิดภายในบาร์แห่งหนึ่งเมื่อชาย3คนมาปรับทุกข์เรื่องที่เมียมีชู้
ชายคนแรก "เมียผมเป็นชู้กับช่างไฟครับ"
ชายคนที่สาม "คุณรู้ได้ยังไง?"
ชายคนแรก "เพราะผมเจอสายไฟกับไขควงอยู่ใต้เตียงน่ะสิ"
ชายคนที่สอง "เมียผมก็เป็นชู้กับช่างประปาครับ"
ชายคนที่สาม "คุณรู้ได้ยังไง?"
ชายคนที่สอง "ผมก็เจอท่อประปากับประแจอยู่ใต้เตียงน่ะสิ"
ชายคนที่สาม "ถ้างั้นเมียผมก็เป็นชู้กับม้าน่ะสิ..."
ชายคนแรกและคนที่สอง "ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นล่ะ!"
ชายคนที่สาม "ก็ผมเจอ จ๊อกกี้ อยู่ใต้เตียงน่ะสิ...."

ขอถุงหน่อยซิ้ม

2011-10-09T20:42:00.001-07:00

กระทาชายนายหนึ่งเกิดมาไม่เคยมีอะไรกับสาวเลยจนกระทั่งวันหนึ่งก้อได้ตัดสินใจจะไปเที่ยวอาบ อบ นวด โดยไม่ลืมคำขวัญที่ว่าขับรถระวังชน ซุกซนระวังเอดส์ จึงเดินก้าวเข้าไปในร้านขายยาแห่งหนึ่งเพื่อซื้อถุงยางอนามัย ประสบเจอกับซิ้มคนนึงนั่งอยู่ในร้าน ซิ้มก้อถามว่า "ลื้อจาอาวอารายยย" หนุ่มน้อยหน้ามนคนนี้ไม่เคยซื้อถุงยางมาก่อนแต่ก้อได้รวบรวมความกล้ากระซิบบอกซิ้มไปว่า "อั๊วมาซื้อถุงยาง" ซิ้มถามกลับไปว่า"ลื้อจาอาวซ้ายหนาย" อะไรกัน! ชายหนุ่มคิดในใจ ถุงยางมีไซส์ด้วยหรือ ทำไมไม่เห็นรู้เลย ลังเลอยู่พักนึงจึงกระซิบบอกซิ้มไปว่า"ซิ้มจับดูแล้วกันอั๊วไม่รู้ไซส์" ว่าแล้วก้อเดินไปให้ซิ้มจับ ซิ้มจับอยู่พักนึงก้อตะโกนบอกไปทางหลังร้าน "อีหนูๆ ซามอลซ้ายก่องนืงง" ชายหนุ่มได้ยินเข้าถึงกับหัวเสียเพราะไม่เชื่อว่าของตนจะมีขนาดเล็กอย่างนั้นจึงบอกซิ้มว่า "โห! จับใหม่เลยซิ้มของอั๊วไม่เล็กขนาดนั้นหรอก" ซิ้มล้วงมือลงไปจับอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าครั้งแรกแถมลูบไปมาจนแน่ใจจึงตะโกนบอกเด็กรับใช้หลังบ้านอีกครั้ง " อีหลูๆ เอามีเลี่ยมซ้ายยมา" ชายหนุ่มยังไม่พอใจอยู่ดีพร้อมบอกให้ซิ้มลองวัดดูอีกที คราวนี้ซิ้มใช้เวลาแป๊ปนึงก้อดึงมือออกมาจากกางเกงชายหนุ่มพร้อมตะโกน "อีหลูๆ ถุงยางม่ายต้องเลี้ยว เอาทิกชู่มาแผ่งนึงด่วน!

เหลืออีก 3 เมตร

2011-10-09T20:41:00.001-07:00

กาลละครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีหนุ่มชาวเขา เผ่าหนึ่ง
ได้หมั้นหมายกับสาวน้อยแรกรุ่นต่างเผ่า

ด้วยความคิดถึงทรวดทรงอันอวบอิ่ม สมวัยแรกสาวบานสะพรั่งของคู่มั่นหมาย...หนุ่มเผ่าเต๋า
ตั้งใจว่ารุ่งขึ้นจะออกเดินทางไปเยี่ยมเยียนคู่หมั้นสาวให้หายคิดถึง
เย็นวันนั้นหนุ่มเผ่าเต๋าบอกกับแม่ของเขาว่า กางเกงในที่ใส่อยู่มันเก่ามากแล้วใส่
มา 3 เดือนไม่เคยเปลี่ยนเลยแม่ช่วยไปซื้อผ้ามาตัดให้ใหม่ที
แม่ของหนุ่มเผ่าเต๋ารีบรุดออกไปตลาดซื้อผ้าใหม่มา 5 เมตร
และตัดเย็บกางเกงในอย่างปรานีตสุดฝีมือให้หนุ่มเผ่าเต๋าของเรา 3
ตัวโดยใช้ผ้าไปหมดไป 2 เมตรยังเหลือเก็บใว้ 3 เมตร

รุ่งเช้าหนุ่มเผ่าเต๋าของเรารีบใส่กางเกงในตัวใหม่ แล้วสวมผ้าเตี่ยวทับและออกเดิน
ทางไปหาคู่หมั้นสาวทันทีมิรั้งรอ ระหว่างทางเกิดปวดท้องหนักกระทันหัน
ต้องแวะต้นไม้ข้างทางเพื่อปลดทุกข์
หนุ่มเผ่าเต๋ากลัวกางเกงในตัวใหม่ จะเปื่อนเสียก่อนจึงถอดแขวนไว้กับกิ่งไม้
แต่ด้วยอารามรีบร้อนอยากพบหน้าคู่หมั้นสาว เมื่อเสร็จภาระกิจก็รีบออกเดินทางในทันที...
อนิจจาหนุ่มเผ่าเต๋า ของเราลืมใส่กางเกงในที่แขวนไว้กลับคืน

เมื่อเดินทางมาถึงบ้านคู่หมั้นสาวในตอนเย็นว่าที่พ่อตาได้จัดให้มีงานเลี้ยงต้อน
รับที่บ้านโดยทุกคนนั่งล้อมวงรับประทานอาหารเย็น
หนุ่มเผ่าเต๋าเลือกนั่งตรงข้ามกับคู่หมั้นสาวเพื่อจะโชว์กางเกงในตัวใหม่ของเขาให้คู่หมั้นสาวดู
หนุ่มเผ่าเต๋าพยายามนั่งกางขาเต็มที่เพื่อให้คู่หมั้นสาวได้เห็นกางเกงในตัวใหม่
ของเขาได้ชัดๆเต็มตา

เมื่อคู่หมั้นสาวได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในผ้าเตี่ยว...ก็เกิดอาการช้อคอ้าปากค้าง
...หนุ่มเผ่าเต๋ากระหยี่มใจคิดว่าคู่หมั้นสาวประทับใจในกางเกงในตัวใหม่ของเขาจึง
ลองถามออกไปว่า ชอบไหมจ๊ะที่รัก..ผมยังมีเหลืออีก 3 เมตรเก็บไว้ที่บ้านนะ
คู่หมั้นสาวเป็นลมหงายหลังตึงในทันที

วิญญาณพี่สาว

2011-10-09T20:31:00.000-07:00

เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ นอกจากจะเป็นเรื่องผีที่น่าขนหัวลุกแล้ว ผมว่ายังจะเป็นอุททาหรณ์สำหรับคุณผู้อ่านได้ด้วย

นั่นก็คือ ผมอยากจะบอกคุณๆ ว่า การเกิดเป็นต้นเหตุของความตาย และอันความตายนั้นไม่ใช่ว่าจะรอคอยเราอยู่ตรงบั้นปลายชีวิต เมื่อเราแก่เฒ่าร่วงโรยตามอายุขัยเสมอไปหรอกครับ

จริงๆ แล้วความตายอยู่กับเราๆ ท่านๆ ในทุกลมหายใจ หากเผลอไผลหรือประมาทพลาดพลั้งเมื่อไหร่ แม้เพียงเสี้ยววินาทีเราก็เสร็จมันแน่ๆ เราจะได้พบความตายที่มาจากอุบัติเหตุต่างๆ นานา ทางรถยนต์ ทางน้ำ ทางไฟฟ้า การพลัดตกจากที่สูง และสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดแต่ดันเกิดขึ้นอีกร้อยแปดพันเก้า

ผมเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ครับ จวนจบ ม.6 ในอีกไม่กี่เดือนที่จะถึงนี่แหละ

ผมไม่ใช่ลูกโทนโดยกำเนิด จริงๆ แล้วผมมีพี่สาวที่น่ารักมากอยู่คนหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่สุดที่เธอตายไปเมื่ออายุเพียง 6 ขวบ ด้วยสาเหตุถั่วลิสงติดคอ! เฮ้อ...เรากำลังเล่นกันดีๆ แท้ๆ พริบตาเดียวความตายก็ได้เธอไปครอง!

คุณต้องระวังให้มากๆ นะครับ มันอาจจะเกิดขึ้นกับตัวคุณเอง ลูกเล็กๆ หรือคนที่คุณรักก็ได้

ตอนนั้นน่ะผมอายุแค่ 4 ขวบกำลังเรียนอนุบาล ส่วน "พี่แต" ของผมอยู่ชั้น ป.1 เธอเรียนเก่งมาก ชอบเลขคณิต ภาษาอังกฤษและวิทยาศาสตร์เป็นที่สุด นี่ถ้าหากยังอยู่ ป่านนี้ต้องได้เรียนเป็นหมอแน่ๆ ตรงข้ามกับผมเลยครับ ผมชอบเล่นมากกว่าชอบเรียน ทุกๆ เช้ากว่าจะไปโรงเรียนได้ แม่กับยายแทบประสาทกินเพราะผมโยเย ขณะที่พี่แตแต่งตัว ผูกหางเปีย ไปนั่งรออยู่ในรถแล้ว

วันที่เกิดเหตุเป็นวันเสาร์ พี่เลี้ยงซื้อถั่วลิสงต้มมาแกะกิน เราสองคนพี่น้องเห็นเข้าก็อยากกินมั่ง พี่เลี้ยงก็แกะให้...แหม! มันอร่อยหวานมัน หอมกรุ่นกินเพลินจริงๆ ครับ ถั่วลิสงต้มนี่น่ะ

พี่เลี้ยงของเรามีวิธีกินพิสดาร คือแกจะโยนเม็ดถั่วสูงขึ้นไปในอากาศแล้วอ้าปากรับ เราก็เอามั่งซิ สนุกดีนี่!

ได้เรื่องเลยครับ พี่แตแหงนคอรับถั่วไปหัวเราะไป เสียงหัวเราะของเธอสดใสเหลือเกิน ผมจำได้ไม่ลืม...เสียงหวานใสเหมือนระฆังแก้ว แต่แล้วก็หยุดชะงักทันใด

ผมหันไปดู เธอเอามือกุมคอหอย สีหน้างงงันและตกใจ แววตาตื่นกลัวสุดขีด ไม่มีเสียงใดๆ ออกจากปากที่อ้าค้าง เธอหายใจไม่เข้า มือตะครุบแขนพี่เลี้ยงขอความช่วยเหลือ ฝ่ายนั้นก็ตกใจถามอย่างเดียวว่าคุณแตเป็นอะไรๆ แล้วร้องกรี๊ดกร๊าดวิ่งพล่าน

ตอนนั้นไม่มีใครอยู่บ้านเลยครับ พ่อแม่ไปธุระ คุณยายไปหาเพื่อน ผมเองก็ยังเด็กเหลือเกิน ได้แต่ร้องไห้จ้า ขณะที่พี่แตล้มคว่ำหน้าลงกับพื้นซีเมนต์ เธอเขียวไปทั้งตัว จากผิวขาวอมชมพูกลายเป็นสีคล้ำดำมืด...

แล้วเธอก็จากพวกเราไปตลอดกาล!

ทว่า พี่แตจากไปแต่เพียงร่างเท่านั้น บ้านเราไม่เหมือนเดิมอีกเลย ทุกคนเศร้ามาก พ่อแม่กับคุณยายผลัดกันเป็นลมแล้วเป็นลมอีก ความเศร้าครอบงำพวกเราอยู่เป็นปี

วันหนึ่ง หลังจากพี่แตตายไปราวสามเดือน ผมเห็นเธอครับ เช้าวันนั้นผมโยเยตามเคย ก็มันไม่อยากไปโรงเรียนนี่นา แล้วผมก็เห็นพี่แตนั่งรออยู่ในรถ!

เธอดูเหมือนเดิมทุกอย่าง ผมโวยลั่น แม่วิ่งไปดู แม่ไม่เห็นแต่ร้องไห้เสียงดัง

ตั้งแต่นั้นมาผมเห็นพี่แตบ่อยมาก เห็นในบ้านเรานี่แหละครับ บางทีเธอก็นั่งดูทีวีอยู่ใกล้ๆ แม่ ผมชี้มือบอกว่าพี่แตมา! แม่ไม่กลัวแต่คนอื่นกลัวมาก อย่างพี่เลี้ยงที่ซื้อถั่วต้มมาให้กินถึงกับลาออกไปเลย เพราะคืนหนึ่งแกลืมตาขึ้นมาเห็นพี่แตยืนจ้องอยู่ข้างเตียง

คุณยายบอกว่าพี่แตยังไม่ถึงอายุขัย เธอตายกะทันหันด้วยอุบัติเหตุ วิญญาณยังห่วงและผูกพันกับชีวิตชาตินี้...ชีวิตที่ภายภาคหน้าทำประโยชน์ได้อีกมากมาย

ทุกวันนี้เราขายบ้านหลังนั้นไปแล้ว และมาซื้อคอนโดฯ อยู่กัน คุณยายก็ตายไปสวรรค์อยู่กับพี่แตแล้ว ผมยังคิดถึงสองคนอยู่เสมอ ผมเห็นพี่แตครั้งสุดท้ายเมื่ออายุราว 10 ขวบ ยอมรับว่ากลัวเหมือนกัน...

ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เห็นอีก นอกจากในฝันที่เธอเป็นสาวสวยน่ารักมากครับ!

วิญญาณฆ่าตัวตายในห้องน้ำสาธารณะ

2011-10-09T20:30:00.000-07:00

เราออกกำลังกายที่สวนลุมทุกเช้าเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้ว ฉะนั้น ส่วนมาก ในสวนลุมเกิดเรื่องอะไร เรามักจะรู้เกือบทุกเรื่อง (ไม่ได้เจือก แต่พวกคนสวนมาเล่าให้ฟัง) แล้ววันหนึ่ง ประมาณ 3 ปีมาแล้ว แต่เดือนจำไม่ได้ เราไปแต่ตีห้า คนสวนก็รีบมารายงาน ....พี่ๆ เมื่อเย็นวานนี้นะ มีคนฆ่าตัวตายที่ห้องน้ำทางรถเข้าแหละ ประมาณ 5 โมงกว่าๆ เราก็ เหรอ....(ตื่นเต้น มีเรื่องให้เม้าท์ได้อีก) ห้องน้ำไหนอ่ะ เราน่ะ เป็นคนไม่ค่อยเข้าห้องน้ำสาธารณะหรอก

ไปสิบกว่าปีเข้าไม่ถึงสิบครั้ง ยกเว้นเข้าไปล้างมือ เขาว่า ห้องน้ำที่เพิ่งสร้างใหม่ไง หน้าประตูสวน ทางรถเข้าอ่ะ เราก็ อื๋อออ ตายหะ เพิ่งสร้างเสร็จ เรายังเคยเข้าครั้งหนึ่ง เพราะความใหม่เลย คนสวนว่า ห้องที่สาม พี่ เขานั่งหลังพิงประตู แล้วก็เชือดคอตาย รู้สึกจะท้องด้วย .... โหย.....ซวยละซิ ตายทั้งกลมนะ เราคิด สงสารผู้หญิงคนนี้มาก เราก็กระเสือกกระสนค้นหาข่าวใน นสพ.

มาอ่าน รู้ชื่อ นามสกุล ใจเราก็คิดนะว่า แล้วต่อไปใครจะกล้าเข้าห้องน้ำนี้วะ เรื่องที่ผู้หญิงคนนี้ฆ่าตัวตายตามใน นสพ. ก็มีว่า อายุประมาณ 28-29 ท้องได้ 3-4 เดือน มาจากต่างจังหวัด อาศัยกับญาติ ญาติก็ว่า มาได้สองสามวัน ซึมเศร้า ไม่รู้ว่าท้อง ก็ลงชื่อ นามสกุล

ใจเรานะ คิดแต่เรื่องนี้ว่า เขาต้องน่าสงสารมากๆเลย คิดไม่ตก เลยฆ่าตัวตาย แต่การตายแบบนี้ จะไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด จะช่วยเขาให้ได้เกิดอย่างไร ให้พ้นเวรกรรมที่ก่อด้วยใจที่ไม่มีทางออก แล้วเราก็คิดต่อ (ช่างคิดเนอะ) ว่า แล้วถ้าไม่ผุดเกิดก็ต้องสิงสถิตย์อยู่ในห้องน้ำที่สามเนี่ย

แล้วพวกมาออกกำลังกายตอนเช้ามืดมักจะต้องอาศัยเมื่อการลำเลียงของเสียของลำไส้ทำงาน แล้วมันจะหลอนมั๊ยเนี่ย ยังไม่นับพวกมาออกกำลังกายจนสามทุ่มนั่นอีก เราคิดแล้วสงสารผู้หญิงคนนี้มาก

เราก็สวดมนต์อุทิศให้เธออยู่ หลังจากนั้น สองวันมั๊ง ก็มีพระมารับสังฆทาน เป็นเหมือนพวกนักศึกษาจัดงานบุญอ่ะ เราก็ดีใจ รีบเลย ซื้อสังฆทานชุดใหญ่ทั้งอาหาร ทั้งยา มีพระสวด 9 รูป (เกิน 4 รูปก็สำเร็จสังฆทาน) เราก็รู้ชื่อเธอด้วย เราท่องไว้เลย เพราะตั้งใจแน่วแน่ว่า จะต้องทำบุญให้เธอเพื่อไปสู่คติภพ แล้วเราก็ได้ทำบุญสมกับที่ตั้งใจ
แถมอีกนิด...พอทำบุญเสร็จ เจอเพื่อนซี้ที่ไปทำบุญพม่ากันประจำ เราก็บอกว่า เฮีย...เราถวายสังฆทานด้วยล่ะ เมื่อกี้นี้ เพื่อนเราว่า ...เฮ้ย...ทำทำไม นี่พระวัด......อย่าไปทำ (อันนี้กราบขออภัยทุกท่านรวมทั้งเพื่อนเราด้วย คือ ที่ขออภัยเพราะเรารักเพื่อนคนนี้มาก เขาใจบุญจริงๆ

แต่เลือกข้าง (ไม่เกี่ยวการเมือง)แรงๆ) เราก็เลยคิดแอบในใจว่า จะวัดไหน เราทำต่อหน้าฟ้าดินกลางถนนเลย เราไม่คิดว่า จะวัดดีหรือไม่ดี เราขอส่งบุญกุศลนี้ให้เธอผู้ที่แพ้กับชีวิตถึงต้องฆ่าสองชีวิตเพื่อชดใช้เจ้ากรรมนายเวร
อยากให้กัลยาณมิตรในนี้ เวลาอ่านเจอข่าวที่ใครถูกฆ่าหรื

อย่าฆ่าตัวตาย ให้จำชื่อ สกุล อายุ แล้วอุทิศให้พวกเขาด้วยนะจ๊ะ
อนุโมทนาบุญ
ขอผลบุญกุศลที่เราได้รับจากทางไหนก็ตาม ได้มีผลต่อทุกท่านที่สอนให้เราทำความดีในทุกชาติภพด้วย สาธุ

สองวิญญาณ

2011-10-09T20:28:00.000-07:00

ในอดีตผมเคยเป็นนักข่าวสายอาชญากรรม สำนวนตอนนั้นคือ "เหยี่ยวข่าว" กับ "กระจอกข่าว" มีคนปากเสียชอบแซวว่าไม่มีใครเป็น "อีแร้งข่าว" มั่งเหรอ?

แน่ใจนะว่าเอาปากพูด? ฮั่นแน่! ยังใช้ภาษาวัยสะรุ่นได้การนะครับ

พูดถึงเรื่องขนหัวลุกมีนับไม่ถ้วน เรื่องเกี่ยวกับผีๆ สางๆ ก็มีเป็นกระบุงเหมือนกัน ทั้งฟังจากเพื่อนๆ นักข่าวเล่า กับทั้งเคยเจอะเจอด้วยตัวเอง

น้าหวิงเป็นนักข่าวรุ่นพี่ ประสบการณ์ระดับเหยี่ยวถลาลม วันหนึ่งไปทำข่าวที่โรงพยาบาลกลาง เหยื่อที่ถูกยิงปางตายรักษาตัวอยู่ที่นั่น มีญาติมิตรเฝ้าเพียบ ไม่ยอมให้นักข่าวกับช่างภาพเข้าไป "เจาะภาพเด็ด" ในห้องกว้างขวางของคนไข้สามัญได้เด็ดขาด

พวกเราได้แต่ยืนออกันอยู่หน้าห้อง อยากสัมภาษณ์นิดหน่อยว่าสงสัยใคร? เห็นหน้ามือปืนชัดหรือเปล่า? ถ้าได้ภาพประกอบด้วยก็ยิ่งดี เพราะหนังสือพิมพ์ที่มีข่าวเจ๋งๆ แต่ถ้าขาดภาพประกอบข่าวด้วย ก็เหมือนต้มยำลืมใส่น้ำปลานั่นแหละครับ

ในที่สุด พวกญาติก็ยอมให้นักข่าวเข้าไปได้ แต่ห้ามถ่ายรูป ไม่รู้ว่าอายกล้องหรือกลัวรูปตอนนอนเจ็บหนักน่ะจะออกมาไม่หล่อเหมือนตัวจริงกันแน่?

น้าหวิงถือว่ารุ่นใหม่ไฟแรง ทั้งทำข่าวกับเป็นช่างภาพเบ็ดเสร็จ ควักกล้องขึ้นมาก็โดนห้ามทันใด น้าหวิงก็ไม่ว่าอะไร แต่เร่ออกไปตั้งระยะภาพมุมอื่นที่คิดว่าเหมาะเจาะได้การ...หันขวับไปอีกทีก็กดชัตเตอร์เรียบร้อย

เผ่นอ้าวกลับโรงพิมพ์พร้อมกับภาพเด็ดทันที

คนเจ็บตายคืนนั้นเอง..ตกดึกวิญญาณก็มาหาน้าหวิงถึงหน้าต่างห้องนอน!

"ถ่ายรูปกูทำไม?" กูไม่ชอบให้ใครถ่ายรูปกู..." เสียงหมาเห่าหอนกับเสียงแหบโหยนั่นปลุกน้าหวิงให้สะดุ้งตื่น มองเห็นภาพที่หน้าต่างหัวนอนแล้วแทบหัวใจวาย เพราะจำได้ว่าเป็นใบหน้าคนเจ็บที่ตัวเองถ่ายรูปได้เพียงคนเดียว...ปรากฏแต่ใบหน้าดำเมื่อมบิดเบี้ยวเหยเกน่าขนหัวลุก

น้าหวิงต้องคว้าพระเครื่องที่สร้อยคอหัวเตียงมาจบเหนือหัว อาราธนาคุณพระรัตนตรัยให้ช่วยคุ้มครอง ภาพนั้นจึงค่อยๆ เลือนรางจางหายไป

รุ่งขึ้น ภาพถ่ายของน้าหวิงลงหน้าหนึ่ง มีแต่ญาติๆ ยืนอยู่ข้างเตียงว่างเปล่าไม่ปรากฏร่างของคนเจ็บหนักเลย นอกจากเงาจางๆ เหมือนภาพที่ถ่ายติดวิญญาณเท่านั้น!

ประสบการณ์ของผมก็ไม่น้อยหน้ากว่าน้าหวิงเท่าไรนัก

ตอนนั้นผมเพิ่งเป็นกระจอกข่าวติดตามรุ่นพี่ไปทำข่าวฆาตกรรม หมกศพไว้ในสวนแถวบางชัน เป็นศพผู้หญิงนิรนามถูกฆ่าหมกในร่องสวนฝรั่งไว้เกือบเดือนแล้ว ผมยาวสยายอยู่ในน้ำปนกับจอกแหน เนื้อหนังหลุดล่อนแทบจะเหลือแต่ซาก...ขนาดพวกป่อเต็กตึ๊งที่ว่าเคยเจอศพมาสารพัดรูปแบบ ยังต้องหันหน้าหนีก็แล้วกัน

นักข่าวเข้ารุมล้อมตำรวจ บ้างก็สอบถามชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงที่มามุงดู เจ้าของสวนพูดปลงๆ ว่าคงกินฝรั่งสวนนี้ไม่ได้แล้วเพราะมันดูดกลิ่นศพไว้ ผมถอยออกมาเหยียบอะไรลื่นๆ จนเสียหลักหวิดหงายหลัง แต่ดีมีเพื่อนนักข่าวช่วยคว้าแขนไว้ทัน

นาฬิกาเรือนเหล็กของผู้ตายครับ!

และนั่นคือหลักฐานสำคัญที่ทำให้รู้ว่าผู้ตายเป็นใคร?

คืนนั้นเอง ผมกำลังเคลิ้มๆ ก็พอดีได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นคร่ำครวญมาจากหน้าบ้านที่มีต้นมะม่วงร่มครึ้ม ต่อมาก็กลายเป็นเสียงร้องไห้กระซิกๆ จนผมอดรนทนไม่ไหว ต้องลุกออกไปเปิดหน้าต่างดู

คุณพระช่วย! ท่ามกลางแสงจันทร์ขาวนวล มีร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังเงยหน้าขึ้นมองผม ตาต่อตาสบกัน...แน่ใจว่ามีน้ำตาไหลรินลงมาตามร่องแก้มเป็นทางยาวขณะแว่วเสียงพึมพำ...ขอบคุณที่ช่วยฉัน...ขอบคุณจริงๆ ค่ะ...

และแล้ว ร่างนั้นก็ค่อยๆ เลือนรางจางหายไปในแสงจันทร์!

เพราะนาฬิกาเรือนนั้นเองที่ทำให้ตำรวจรู้ตัวผู้ตาย และสืบสวนจนได้ความว่า ฆาตกรคือคนรักที่ลวงเธอมาฆ่าเพราะความหึงหวง คิดว่าผู้ตายจะปันใจให้ชายอื่น ...โธ่! ไม่ต้องมาขอบอกขอบใจก็ได้ เดี๋ยวผมก็พลอยหัวใจวายไปอีกคน!

ปีศาจตึกร้าง

2011-10-09T20:27:00.000-07:00

เมื่อราว 3 ปีก่อนผมมาเช่าห้องอยู่กับเจ้าใหม่ที่ย่านบางกอกน้อย เราเป็นเพื่อนที่ทำงานบริษัทเดียวกันครับ จนกระทั่งสนิทกันมากๆ ตามประสาชายโสด นิสัยใจคอชอบสนุกสนานรื่นเริง ไม่คิดเล็กคิดน้อยเหมือนกัน เลยมาเช่าห้องอยู่ด้วยกันซะเลย

ตอนแรกก็คิดว่าใกล้ที่ทำงานแถวท่าพระ แถมยังมีเพื่อนช่วยแชร์ค่าห้องเช่า ไม่ต้องว้าเหว่เหมือนอยู่คนเดียวอีกต่อไป

คือมองโลกในแง่ดีน่ะซีครับ นึกไม่ถึงว่าผมกับเจ้าใหม่จะเป็นเพื่อนแนวคู่เวรคู่กรรม ชอบเที่ยวเตร่เฮฮาเหมือนกัน เที่ยวคนเดียวน่ะไม่ค่อยสนุกหรอกครับ เดี๋ยวก็กลับรัง แต่พอมีเพื่อนถูกคอเข้า แหม...ตกค่ำเมื่อไหร่เป็นต้องแวะผับนั้นบาร์นี้อยู่เป็นประจำ

ไหนจะเงินทองฝืดเคืองตอนปลายเดือน ไหนจะโดนผีหลอกเอาเต็มรักอีกต่างหาก

โดนหลอกที่ไหนไม่โดน มาโดนผีหลอกตึกร้างกลางซอยก่อนถึงห้องเช่าของราว 20 เมตรเท่านั้นเอง!

ตึกร้างที่ว่าน่ะไม่ใช่ไร้คนอยู่ ใส่กุญแจทิ้งไว้เฉยๆ นะครับ แต่เป็นตึกร้างแบบพังยับเยินเหมือนโดนไฟไหม้หรือระเบิดลงยังงั้นแหละเอ้า ไม่มีประตูหน้าต่าง ผนังกั้นห้องแตกร้าวเหลือแค่ครึ่งๆ กลางๆ หลังคาก็แหว่งโหว่ไม่มีทางกันแดดกันฝนได้เด็ดขาด ผมเดินผ่านทีไรมักจะอดหันเข้าไปมองไม่ได้ เห็นขยะเกลื่อนกลาด บางวันเห็นหนูตัวโตๆ วิ่งปรู๊ดปร๊าด บางวันก็มีแมวดำมากระโดดโหยงๆ บางตัวก็ขึ้นไปนั่งเลียขนอยู่บนผนังกั้นห้องที่เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง

หน้าฝนยิ่งแล้วใหญ่ น้ำเจิ่งนองเกือบครึ่งน่อง เห็นขยะลอยเป็นแพ...ดูๆ แล้วเหมือนคนตายที่มีบาดแผลเหวอะหวะเต็มตัว แล้วศพถูกทิ้งประจานเอาไว้ไม่มีผิด

ไม่รู้ว่าเป็นตึกร้างมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ที่แน่ๆ คือกลายเป็นแหล่งมั่วสุมพวกขี้ยาไม่เลือกกลางวันหรือกลางคืน บางครั้งก็มีหนุ่มสาวใจถึงจูงมือกันเข้าหลบมุมพลอดรัก...ไม่รู้ว่าใน บรรยากาศแบบนั้นยังอุตส่าห์มีอารมณ์เข้าไปได้ยังไง?

ได้ข่าวว่าเคยมีผู้หญิงถูกมารสังคมฉุดเข้าไปข่มขืนด้วย แต่ยังโชคดีที่ไม่ถึงกับโดนฆ่าทิ้ง แต่บางรายก็วิ่งเตลิดหนีออกมาได้

คืนหนึ่งราวสี่ทุ่ม ผมกับเจ้าใหม่ว่าจะดับไฟเข้านอนก็พอดีได้ยินเสียงร้องเอ็ดตะโรดังลั่น เรารีบเปิดหน้าต่างจากชั้นบนลงไปดู ก็เห็นหลังไวๆ ของชายคนหนึ่งวิ่งผ่านห้องเช่าไปทางก้นซอย...ห้องข้างๆ ก็โผล่ออกมาดูเช่นกัน เขาบอกว่านั่นไอ้เป๋-ขี้ยาประจำซอย ลักเล็กขโมยน้อยได้ก็รีบไปซื้อยาเสพติดทันที

"สงสัยจะโดนผีหลอก...เจอกันหลายรายแล้วแต่ไม่รู้จักเข็ดซะที"

พี่อรรถ-เช่าห้องอยู่ก่อนเราบอกเล่าให้ได้รับความรู้...ครั้นกลับเข้าห้องเจ้าใหม่ก็หัวเราะเยาะ บอกว่าจนถึงสมัยมีมือถือ แถมถ่ายรูปได้ ถ่ายคลิปได้ ยังจะหลงเชื่อเรื่องผีอยู่อีกเหรอเนี่ย? ผมเตือนมันว่าอย่าทำพูดดีไป เดี๋ยวเจอกับตัวเองแล้วจะรู้สึก! เจ้าใหม่กลับบอกว่ารู้สึกโล่งใจน่ะซีที่รู้ว่าโลกนี้ยังมีผีๆ สางๆ อยู่จริง

วันรุ่นขึ้นก็ได้รู้จากพี่อรรถว่า...ไอ้เป๋กำลังพี้ยาอยู่ดีๆ ก็มองเห็นร่างหนึ่งห้อยหัวลงมาจากเพดาน หน้าเน่าเฟะแทบจะชนหน้ามัน เท่านั้นเองไอ้เป๋ก็ทะลึ่งพรวดขึ้นร้องจ้า วิ่งปุเลงๆ ร้องโวยวายออกมาอย่างที่เราเห็น...เจ้าใหม่กลับบอกว่าไอ้เป๋เมายาจนตาฝาด เพี้ยนไปเองน่ะซี!

อาทิตย์ต่อมา เพื่อนปากเสียของผมก็เจอของจริงเข้าเต็มเปา

คืนนั้น เรานั่งโจ้เหล้ากันในห้องเพราะปลายเดือนเต็มที พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานแต่เช้า กะว่าหมดแบนนี้จะเข้านอน ...ราวสามทุ่มกว่าๆ เห็นจะได้ เสียงร้องโหยหวนบาดใจก็ดังขึ้นจากตึกร้างหลังนั้นเอง...เราลุกพรวดไปดูก็เห็นภาพนั้นเต็มตา

จันทร์เต็มดวงกับแสงไฟข้างถนน เห็นชายหญิงคู่หนึ่งวิ่งหน้าตั้งออกมา ดูเหมือนเสื้อผ้าจะยังไม่เรียบร้อย ฝ่ายหญิงร้องไห้พลางวิ่งพลาง...โอ๊ย! ผีหลอก! ช่วยด้วย...

ไม่ว่าใครก็เดาได้ว่าหนุ่มสาวไปพลอดรักกันแล้วโดนผี หลอกกระเจิงออกมา แต่เจ้าใหม่ยังอุตส่าห์บอกว่า...สงสัยเห็นแมวดำละมั้ง เลยนึกว่าผี...

เสียงมันขาดหายไป ผมเอะใจก็ละสายตาจากคนที่วิ่งไปทางก้นซอย มองตามสายตาของเพื่อนไป...ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าโดดเด่น ชัดเจนอยู่ในแสงไฟ คือร่างดำทะมึนของชายที่นุ่งกางเกงขาสั้นตัวเดียว เปลือยอกกว้างกำยำ ร่างสูงตระหง่านกำลังเงยหน้าช้าๆ ขึ้นมามอง

นรกเป็นพยาน! นัยน์ตาแดงจ้าเหมือนแสงไฟร้อนโชนจ้องหน้าเจ้าใหม่เขม็ง ส่วนเพื่อนผมก็ร้องแต่อะๆ อ้าๆ ไม่เป็นภาษาก่อนจะเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงสลบเหมือดคาที่... พอฟื้นขึ้นมาก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นเกือบตลอดคืนเลยครับ!

คนตาทิพย์

2011-10-09T20:25:00.001-07:00

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องผีๆ สางๆ ขึ้นมาในหมู่เพื่อนฝูง รับรองว่าจะต้องมีทั้งเชื่อและไม่เชื่อว่าผีมีจริง รวมทั้งคนกลัวผีกับไม่กลัวผี แต่ส่วนมากมักจะเชื่อและกลัวนะครับ หลายๆ คนยอมรับว่าไม่เคยเห็นผีเลยสักครั้งเดียว แต่ก็กลัวผีเป็นชีวิตจิตใจ

แม้แต่คนหนุ่มๆ สาวๆ ทันสมัยก็ยังพูดจาตามยุคสมัย บอกว่า...เป็นอะไรที่...แบบว่า...ไม่อยากเจอะเจอที่สุด... กลัวดิ!

ส่วนคนไม่กลัวผีก็บอกว่า เรื่องผีเป็นเรื่องเหลวไหวเอาไว้หลอกเด็ก พิสูจน์ไม่ได้ ไม่มีตัวตน ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านหมดแล้ว...ผงธุลีจะยังมีฤทธิ์เดชอะไรอีกล่ะ?

วันนี้ผมมีเรื่องน่าขนลุกขนพองมาเล่าให้ฟัง และให้ท่านช่วยพิจารณาว่าผีมีจริงหรือไม่?

สมัยเด็กๆ ผมอยู่แถววัดสิงห์ ย่านบางพลัด ลงสะพานกรุงธนฯ ผ่านภัตตาคารเรือนแพแล้วเลี้ยวซ้าย...ที่นั่นมีชายชราอายุหกสิบเศษชื่อตาเครือ ชอบนั่งซดเหล้าโรงอยู่ที่ม้ายาวหน้าบ้าน มองดูผู้คนผ่านไปมา เด็กๆ วิ่งเล่นเกรียวกราวในตอนเย็น

ชาวบ้านลือกันว่าแกเคยบวชอยู่ที่วัดโพธิ์ท่าเตียน มี "ตาทิพย์" จากวิปัสสนากรรมฐาน จนสามารถเห็นวิญญาณต่างๆ ได้อย่างชัดเจนเหมือนเรามองเห็นคนเป็นๆ นี่เอง

เมื่อสึกหาลาเพศมาได้ครอบครัวก็ประกอบอาชีพค้าขาย กระทั่งมีฐานะมั่นคงและชราแล้วจึงวางมือให้ลูกหลานทำการงานต่อไป

ตาเครือรูปร่างผอมสูง ผมขาวโพลน ชอบนุ่งกางเกงแพรกับสวมเสื้อคอกลม เป็นคนแก่ใจดี รักเด็กๆ ในย่านนั้นเหมือนเป็นลูกเป็นหลาน มีขนมแจกบ้าง มีของเล่นแจกบ้าง บางวันก็ควักสตางค์ให้เด็กๆ ไปซื้อขนมกิน ตาเครือมักจะยิ้มมากกว่าพูด แต่บทจะพูดขึ้นมาก็มักจะพูดยืดยาว

ผมเคยถามแกว่า...เขาว่าตามองเห็นผีจริงๆ หรือ?

"โอย...เยอะ!" แกตอบยิ้มๆ มองนั่นมองนี่ตามเคย "รอบๆ ตัวเรามีเยอะด้วย โบราณถึงสอนว่าจะทำอะไรไม่ดีไม่งามก็ให้รู้จักอับอายผีสางเทวดา เพราะถึงคนจะไม่เห็น แต่ผีสางเทวดาก็เห็น"

ผมหันซ้ายหันขวาตามสายตาแก แต่ก็ไม่เห็นอะไร นอกจากคนที่เดินผ่านไปมาเท่านั้นเอง

"ตาเห็นอะไรล่ะครับ?"

"ก็วิญญาณน่ะซี! มากมายพอๆ กับคนเรานี่เอง บางทีมากันแน่นเชียวแทบจะชนกันด้วยซ้ำ...นั่น! ยายกิ่งกับยายกลอย โน่น! ตาแฉ่งกับลุงชื้น...พ่ออั๋นกับแม่อ่อน อ้าว? เป็นไงมั่งเจ้าเปี๊ยก โดนรถชนตายแล้วยังวิ่งซนตามเคย นะเอ็ง"

ตาเครือพูดกับใครที่อยู่ข้างๆ ผม แถมเอื้อมมือไปลูบไล้อากาศว่างเปล่า แต่ท่าทางคล้ายกำลังลูบหัวเด็กอยู่ไม่มีผิด...เล่นเอาผมงี้ขนลุกซ่าไปเลย

จนถึงวันเกิดเรื่องน่าขนหัวลุกที่ผมไม่มีวันลืมได้เลยจนวันตาย!

ตาเครือแจกเงินเด็กๆ ไปซื้อขนมแล้ว แต่ผมเห็นแกนั่งเงียบๆ ซึมๆ เป็นเชิงว่าไม่อยากพูด...หรืออาจจะเริ่มเมาแล้วก็ได้ จำได้ว่าใกล้ค่ำ อากาศฤดูหนาวเยือกเย็น ตาเครือหันไปทางปากซอย ขมวดคิ้วจนผมมองตามเห็นคนเดินผ่านไปมาตามปกติเช่นทุกวัน

"มากันเยอะแยะเชียววันนี้..." แกออกชื่อตามเคย บางคนผมไม่รู้จัก แต่บางคนก็พอจะรู้ว่าตายไปแล้ว จนได้ยินเสียงตาเครือดังขึ้นอีกว่า "อ้อ! เจ้าหลาดก็มาด้วย..."

"หลาดไหนล่ะตา?" ผมหันไปมองหน้าแก "ลุงหลาดช่างไม้หรือเปล่า?"

"เออ! ก็เจ้าหลาดน่ะแหละ ไอ้หนูเอ๊ย" แกถอนใจยาว...คราวนี้ผมแน่ใจว่าตาเครือเมาแล้ว เพราะลุงหลาดยังไม่ตาย แถมผมยังมองไม่เห็นลุงหลาดเลย

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นถึงได้ข่าวว่าลุงฉลาด หรือ "หลาด-ช่างไม้" โดนรถชนตายที่บางแคเมื่อเย็นวานนี้เอง!

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าตาเครือมีตาทิพย์จริงๆ แม้ว่าผมจะไม่ได้เห็นวิญญาณด้วยตัวเอง แต่เรื่องนี้ทำให้ผมขนหัวลุกอยู่นาน นึกแล้วยังน่ากลัวไม่หาย...คุณผู้อ่านช่วยพิจารณาด้วยครับ...ผีมีจริงหรือไม่จริง?!

ผีโทรมาเล่าเรื่อง ที่ตัวเองโดนฆ่า

2011-10-09T20:24:00.001-07:00

ก็ได้ยินตอนฟังของวันที่ 20 มิ.ย. ช่วง the shock ย้อนยุค.... ได้ยินพี่ป๋องพูดถึงเรื่องผีที่มาเล่าในรายการแบบ the shock ที่เชียงใหม่ ตอนนั้นผมอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ..... เรื่องนี้เกิดปี 2538 ช่วงประมาณ พ.ย. - ธ.ค.

ตอนนั้นกำลังเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบ ก็ช่วงเวลาที่รายการนี้ก็ประมาณ the shock นี่ล่ะ ผมก็นั่งฟังไปด้วยอ่านหนังสือไปช่วงนึงมีผู้หญิงโทรมา....

น้ำเสียงที่เธอพูด ช้า และเย็นๆ มาก ... ก็ไม่ได้คิดอะไรกัน เธอเล่าว่า "มีผู้หญิงคนนึงจะกลับบ้าน ทางเดินเข้าบ้านเธอมันเปลี่ยว พอเดินได้สักพักก็มี คนขับมอไซด์ มาฉุดผู้หญิงคนนั้น ไปข่มขืนในป่าข้างทาง

แล้วมันก็ฆ่าเธอ มันฆ่าหนู ๆ ฮือๆๆๆๆๆๆ " แล้วสายก็หลุดไปเฉยๆ พร้อมกับความงวยงงขอดีเจและคนฟังทั้งเชียงใหม่ หลังจากนั้นรายการก็พยายามติดต่อสายเดิมแต่โทรไม่ติด ก็มีแต่คนโทรมาบอกถึงความสงสัยของคนเล่าว่าเสียงทำไมพูดยาน จัง

หรือเสียงเหมือนผีเลย .... น่ากลัวมากเลย .... แล้วพอสักพักดีเจก็ให้ร่วมกันโหวตเรื่องเล่าที่น่ากลัวประจำคืนนั้น ปรากฏว่าเรื่องนี้ได้รางวัล ทางทีมงานเข้าใจว่าโทรไปอีกก็ไม่ติดก็พูดว่าให้น้องคนนั้นติดต่อกลับมา

แต่ก็ทางายการพยายามพูดถึงทั้งเดือน ก็ไม่มีคนมารับ ผมก็ได้เล่าเรื่องนี้กับเพื่อนให้ฟังว่ารู้สึกว่าเหมือนผีเนอะ เพื่อนผมก็บอกว่าคิดว่าหมือนกันเพราะมีข่าวว่ามีผู้หญิงถูกข่มขืนแล้วฆ่า เหมือนกันตอนช่วงนั้น แต่ไม่มีใครยืนยันได้ว่า คนที่เล่าเป็นผี หรือคนมาเล่า

ผีกระสือ

2011-10-09T20:23:00.000-07:00

เรื่องนี้มีอยู่ว่า สมัยก่อนแม่ของเรานั้นอาศัยอยู่กับย่า ดังที่ได้กล่าวไปในตอนที่แล้ว บ้านของย่านั้นไม่ค่อยมีฐานะเท่าไหร่ สมัยก่อนยังเป็นฝาจากอยู่ แล้วแม่ก็อยู่บ้านใกล้ ๆ กันกับลูกพี่ลูกน้องของแม่ ซึ่งสมัยนั้นแม่อยู่มัธยมแล้ว ด้วยความที่เป็นเด็ก และก้อขี้เกียจเดินไปคุยกับลูกพี่ลูกน้อง จึงใช้วิธีแหวกฝาจากคุยกัน เวลาแหวก ฝาจากก็จะเป็นโพรงและไม่คืนกลับสภาพเดิม

อยู่มาคืนหนึ่ง แม่เข้านอนกับย่า ซึ่งสมัยนั้นยังนอนมุ้ง และ ห้องน้ำอยู่ด้านนอกตัวบ้าน ย่าจึงมีกระโถนฉี่ สำหรับเอาไว้เวลาต้องการเข้าห้องน้ำตอนดึก แม่และย่าเข้านอนตามปกติ แต่แม่ยังไม่หลับ คืนนั้น แม่รู้สึกว่ามันแปลก ๆ ทั้งบรรยากาศ และอากาศรอบ ๆ ตัว แต่แม่ก็ไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งแม่เคลิ้ม ๆ จะหลับนั้นเอง สายตาก็พลันเหลือบมองไปทางฝาจาก ที่แหวกคุยกันกับลูกพี่ลูกน้องทุกวัน

ทันใดนั้น ก้อมีดวงไฟประหลาด ขนาดประมาณเท่าหัวเด็กทารก ลอยเข้ามาทางฝาจากนั้น แม่ตกใจมาก แต่ก้อไม่กล้าร้องออกมา จึงได้แต่นิ่งและมองจ้องดวงไฟดวงนั้นตลอดเวลา ดวงไฟนั้นค่อย ๆ ลอยเอื่อย ๆ มาที่มุ้งของแม่

และลอยไปตรงที่ย่าวางกระโถนฉี่ไว้ ลอยวนไปมาอยู่สองรอบ แม่ทนกลัวไม่ไหว จึงสะกิดย่า ย่าก้อลืมตามาเห็นจึงบอกแม่ว่าเออ ไม่ต้องกลัวอีหนู นั่นมันหิงห้อย

แต่ในใจแม่ไม่สามารถยอมรับได้ว่ามันเป็นหิงห้อย เพราะดวงใหญ่มาก และแม่ก้อรู้จักหิงห้อย แม่จึงเรียกย่าอีกครั้ง คราวนี้แม่ต้องคลุมโปง เพราะแม่เห็นย่า กำลังสวดมนต์อยู่ แม่จึงคิดได้ว่านี่ต้องเป็นกระสือแน่นอน ย่าสวดมนต์สักพัก ดวงไฟดวงนั้น ก้อลอยหายออกไปทางฝาจากที่แม่แหวกไว้

พอรุ่งเช้าแม่ถามย่าว่า เมื่อคืนกระสือใช่ไหม ย่าตอบว่าใช่ เพราะว่าแม่แหวกฝาจากไว้ แล้วผีกระสือคงหิว จึงเข้ามาหาอาจมกิน

ตั้งแต่นั้นมา แม่ก้อไม่แหวกฝาจากคุยกับลูกพี่ลูกน้องอีกเลย

วิญญาณจากฝรั่งเศษ

2011-10-09T20:22:00.000-07:00

เรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้เป็นประสบการณ์โดยตรงเอง ซึ่งตัวดิฉันได้มีความเคารพ เชื่อมัน ศรัทธา ในองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เคารพในพระพุทธ พระธรรม และ พระสงฆ์ โดยเชื่อมั่นในกฏแห่งกรรม นั้นว่าภพภูมิ วิญญาณ หรือผีมีจริง.....

ดิฉันได้มีโอกาสเดินทางต่างประเทศ และ พำนักอยู่ต่างประเทศค่อนข้างบ่อยในระยะ 5-6 ปีที่ผ่านมา แต่ละประเทศล้วนมีแต่มีประสบการณ์โดยตรงที่บางครั้ง ก็ไม่อยากเจอ หรืออยากเจอก็ไม่เจอ

เรื่องแรก ดิฉันได้เดินทางเข้าเมืองนิส ประเทศฝรั่งเศษ เมื่อ 2 ปี ที่แล้ว กะว่าจะตากอากาศที่นี่ 2 วันก่อนเดินทางไปเยอรมัน ดิฉันกับแฟนได้ เช็คอินที่ ร.ร. แห่งหนึ่งซึ่งถือว่าไม่ไกลจากตัวเมืองนิส คืนแรกก็นอนหลับดี พอตกดึกเข้าคืนที่ 2 ดิฉันก็ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ตามปกติ โดยเริ่มสัพพัง ตามฉบับหลวงพ่อก่อน...หลังจากนั้นได้ทำสมาธิ จนกระทั่งหลับไป คืนนั้นหลับจนกระทั่งตี 4 ดิฉันเหมือนตื่นขึ้นมาเอง แต่มองกลับไปก็เห็นตัวเองนอนอยู่ หันไปเจอแฟนนอนอยู่ข้าง ๆ กรนเสียงดังเชียว... แต่ก็ยังหันกลับไปมองว่าเอาเรานอนอยู่นี่หว่า

แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะ.....โดยรู้สึกว่าน่าจะเป็นเสียงเด็ก เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่ง ดิฉันคิดว่าเหตุการณ์น่าจะผิดปกติแล้วเนี่ย..ในใจกลัว ๆ อยู่เหมือนกัน..แต่คิดว่าน่าจะต้องยิงคำถามอะไรสักอย่างออกไป ดิฉันเลยถามเสียงหัวเราะนั้นว่า "อยู่ที่ไหน?" เสียงนั้น ตอบกับมาว่า "ฉันอยู่ใต้เตียงเธอหน่ะ" (ประมาณว่าอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว) เสียงยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนจะโผล่ออกมาจากเตียง

จนดิฉันตั้งสติ และคิดว่าไม่ได้การแล้ว.. คิดแค่นี้เสียงก็ยิ่งดัง แล้วตะโกนเหมือนอยากจะเล่นกับดิฉันว่า "เดี๋ยวจะโผล่ออกมา แล้วเราจะถอดหัวให้ดูน่ะว่าเป็นอย่างไร" ในใจตอนนั้นรู้สึกว่าเป็นเด็กอายุไม่เกิน 7 ขวบ ใส่ชุดบาน ๆ มากเหมือนตุ๊กตาฝรั่ง ผมสีทอง ๆ ดิฉันคิดว่าต้องหาบทสวดอะไรสักอย่าง โดยดิฉันเริ่มต้นทันที แล้วตอบกลับไปว่า "ไม่เอา

น่ะ ไม่เล่นอย่างนี้ แล้วไม่ต้องถอดให้ดูด้วย ไม่เล่นด้วยน่ะ ไม่อยากดู แต่จะให้โมทนาบุญ เอาบุญไปก็แล้วกัน" ไม่น่าเชื่อ ก็ต้องเชื่อ เสียงเงียบทันที หลังจากนั้นดิฉันก็เริ่มต้น สัพพัง ...

จนกระทั่งอีกหลายบท แล้วต่อ"บุญที่เราทำมาตั้งแต่อดีตชาติ จนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นวิหารทาน ธรรมทาน สังฆทาน บุญทั้งหมดทั้งปวง ทานทั้งหมดทั้งปวง ขอจงมารวมเป็นกองบุญอุทิศส่วนกุศลให้วิญญาณเด็ก..ที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ด้วยเทอญ" โดยพอสวดจบ เหมือนทุกอย่างเงียบไปหมด ดิฉันเหมือนได้สติว่าต้องตื่นแล้ว พอรู้สึกว่ามือตัวเองขยับได้ ขาขยับได้ ตื่นแล้ว หันไปดูนาฬิกาก็เกือบเช้า หันไปมองแฟนยังนอนอยู่ แต่ก็ยังตื่นเต้นกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หายว่า เฮ้ย..มันน่ากลัวน่ะเนี่ย ตูเจออีกแล้ว...(ขออนุญาติใช้ศัพท์แสลงหน่อยค่ะ)

แต่ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ ก็ขนลุกทุกครั้ง วิญญาณที่ติดอยู่ในภพภูมิเหล่านี้น่าจะมีเยอะค่ะ แถมคนที่เจอก็ไม่อยากจะเจอสักเท่าไหร่ค่ะ..

ดิฉันได้มีโอกาสเดินทางไปกราบหลวงตา วัชระชัย ที่สระบุรี แล้วได้เล่าประสบการณ์ที่ผ่านมาให้ท่านฟัง หลวงตาฟังแล้วก็ได้เมตตาตอบว่า ทุกอย่างมีเหตุ และผล สิ่งเหล่านี้เค้ามาหาเรา เค้าต้องมีสาเหตุ ไม่ได้มาหาเฉย ๆ ไม่งั้นเค้าไม่มา เพราะฉะนั้นต้องตั้งสติ ดำรงอยู่ในศีล 5 และพิจารณา รูป-นาม-ขันธ์ ให้ดี มีแล้วก็ดับ ๆ เกิด ๆ ให้พิจารณาร่างกายเราไว้ให้มาก ๆ ให้เจริญสติตลอดเวลา หายใจเข้า พุท-โธ ตลอดเวลา..

ขอต่อวันหลัง ถ้าว่างจะขอเล่าเรื่องวิญญาณที่ประเทศอียิปต์น่ะค่ะ

ตัดเล็บตอนกลางคืนจะเห็นผี !!!!!

2011-10-09T20:18:00.001-07:00

เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับฉันเมื่อ อายุได้ 10 ขวบ (18 ปีที่แล้วค่ะ) ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้นประถม 4 โรงเรียนประถมในตอนนั้นเป็นอาคารสองชั้น และห้องเรียนฉันก็อยู่ชั้น 2 ติดกับบันได จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันแรกของการเลื่อนชั้น พวกเราพากันจัดโต๊ะและทำความสะอาดห้อง จนกระทั่งได้เวลากลับบ้าน นักเรียนก็พากันทยอยกลับกัน แต่ฉันยังอยู่ช่วยคุณครูสองคนจัดห้องอนุบาลชั้นล่าง เมื่อเสร็จแล้วฉันก็จะกลับบ้านซึ่งตอนนั้นตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว ในตัวอาคารค่อนข้างมืด ฉันวิ่งขึ้นไปเอากระเป๋าที่ห้อง ซึ่งครูก็ยืนคุยกันอยู่ที่ห้องอนุบาลด้านล่าง ฉันก็วิ่งขึ้นบันไดไป ทันใดนั้นก็เหลือบเห็นมีนักเรียนผู้หญิงเดินเข้าห้องเรียน ป.4 ซึ่งเป็นห้องเรียนเดียวกับฉัน ซึ่งอยู่ห้องแรกติดบันได ฉันรู้สึกดีใจที่ยังมีเพื่อนเพราะชั้นสองเริ่มมืด เนื่องจากภารโรงยังไม่ได้เปิดไฟ ฉันจึงค่อยๆ ย่องขึ้นบันไดไปเพื่อที่จะแกล้งเพื่อนเพื่อให้ตกใจ เมื่อมาถึงประตูฉันก็รีบผลักประตูเสียงดังและกระโดดเข้าไป แต่ฉันแทบช็อคเมื่อไม่พบใครอยู่ในห้องเลย ห้องมืดมาก เพื่อให้แน่ใจฉันซึ่งก้มมองดูที่พื้นก็ไม่พบใคร เป็นไปไม่ได้ที่จะโดนแกล้งเนื่องจากอาคารชั้นสองสูงมาก หากกระโดดลงไปขาหักแน่และอาจเสียชีวิตได้ ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้นทันใดนั้นประตูหน้าต่างซึ่งปิดอยู่ตรงมุมห้องก็เปิดออกเสียงดังมากและเปิดแค่บานเดียวเท่านั้น โดยในห้องไม่มีลมแม้แต่นิดเดียว ฉันตัวชาและก้าวขาไม่ออก ได้แต่จ้องไปที่มุมห้องนั้น ฉันหลับตาและท่อง นะโม ไม่รู้ว่านานแค่ไหน รู้อีกครั้งเมื่อขาเริ่มขยับได้ ฉันก็รีบวิ่งลงบันได ไปหาครูทันที แต่ปรากฎว่า ครูกลับบ้านไปหมดแล้ว ฉันรีบวิ่งจากโรงเรียนไปบ้านโดยไม่หันหลังไปมองเลย จนกระทั่งถึงบ้านแม่ตกใจมากที่เห็นฉันหน้าซีด ฉันจึงเล่าให้แม่ฟัง แม่ก็ปลอบฉันว่าไม่เป็นไร ตาฝาดและฉันคงเหนื่อยจากการจัดห้องทำให้เห็นภาพ แต่ไม่จบแค่นั้น คืนนั้นฉันฝันว่าเข้าไปอยู่ในห้องนั้นอีกครั้งและยืนก้าวขาไม่ออกฉันมองไปที่มุมห้องนั้นเห็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณ 10 ขวบ ผมสั้น ร่างกายผอมมากใส่ชุดนักเรียนเก่ามาก มีรอยปะเต็มไปหมด ยืนร้องไห้อยู่ บอกว่าหิวข้าว ทันใดนั้นฉันก็ได้กลิ่นเหม็นสาปแรงมาก จนทำให้ฉันรู้สึกอยากอาเจียน ฉันพยายามขยับขาวิ่งแต่ก้าวขาไม่ออก ฉันจึงก้มลงไปดูปรากฎว่าเด็กคนนั้นมาจับขาฉันไว้ และรู้สึกได้ว่ามือนั้นแห้งกร้าน ฉันกรีดร้องออกมาเสียงดังมาก จนกระทั่งมารู้ตัวเมื่อแม่มาเขย่าตัวฉันให้ตื่น ฉันรีบโผเข้ากอดแม่และร้องไห้ และอาเจียนออกมาเนื่องจากกลิ่นนั้นยังติดที่จมูกฉันอยู่ พ่อกับแม่ฉันตกใจมากจึงเอาพระมาห้อยคอและพาฉันสวดมนต์และบอกว่าพรุ่งนี้จะไปทำบุญให้อย่ามารบกวนเลย จนกระทั่งเช้า แม่ก็ไม่ให้ฉันไปโรงเรียนจึงไปลาครูที่โรงเรียนและเล่าให้ครูฟัง ครูตกใจมาก เนื่องจากเมื่อวานครูคิดว่าฉันกลับบ้านไปแล้วเพราะขึ้นไปดูที่ห้องก็ไม่พบฉันครูจึงกลับบ้านไป ครูจึงเล่าให้แม่ฉันฟังว่า ห้องนั้นเคยมีเด็กผู้หญิงซึ่งมีรูปร่างเหมือนอย่างที่ฉันฝัน เสียชีวิตในห้องป.4 จริง เนื่องจากขาดสารอาหาร เด็กคนนี้ครอบครัวอยากจนมาก มักจะขโมยข้าวเพื่อนกินและแอบเอาข้าวใส่กระเป๋าเสื้อ กลับบ้านเพื่อเอาไปให้แม่ที่บ้านจนกระทั่งวันหนึ่งก็ได้เสียชีวิตตรงมุมห้อง เนื่องจากเป็นลม และในมือเธอก็ยังถือข้าวไว้กำหนึ่งแน่น

อีกวันถัดไปทางโรงเรียนจึงนิมนต์พระมาสวดทำบุญห้องเพื่อส่งวิญญาณของเด็กคนนั้นให้สู่สุขคติ ฉันและครอบครัวก็ไปทำบุญแผ่กุศลให้เด็กคนนั้นด้วย นับแต่นั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่ห้องนั้นอีกเลย จนกระทั่ง 7 วันผ่านไป มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งตะโกนเสียงดังจากมุมห้องว่า "เฮ้! ใครเอาข้าวขึ้นรามาทิ้งไว้ตรงซอกมุมห้องนี้ว่ะ" เพื่อนๆ ก็พากันวิ่งมาดู ซึ่งสิ่งที่เห็นคือข้าวซึ่งมีลักษณะถูกบีบแน่นตกอยู่ตรงซอกเสามุมห้อง สภาพแห้งและดำมาก ซึ่งพากันเชื่อว่าเป็นข้าวที่อยู่ในกำมือของเด็กที่เสียชีวิตคนนั้น และครูก็บอกว่าในวันเผาศพเด็กคนนั้นก็ยังกำข้าวอยู่ในมือไว้แน่นและก็ได้เผาไปพร้อมกับเธอ!!!!!!!!! วันต่อไปเด็กห้อง ป.4 ก็ขาดเรียนเกือบครึ่งห้อง หนึ่งนั้นก็ มีฉันด้วย อิอิ

Steve Jobs saved technology from itself

2011-10-09T19:33:00.000-07:00

Part of Steve Jobs' genius was his drive to put easy-to-use devices in as many hands as possible, Chris Taylor says.

STORY HIGHLIGHTS

Apple genius always kept users in mind
Gadgets designed around experience, not electronics
Jobs always knew exactly whom he was addressing

Editor's note: Chris Taylor is San Francisco bureau chief of Mashable, a popular tech news blog and a CNN.com content partner.

(CNN) -- Just imagine, for a moment, a world in which Steve Jobs had never lived. How might daily life be different?
Computers are still around, but not as you know them. They're complex, hateful things, mostly used in the office for spreadsheets and other business applications. Nobody bothered to sell a good-looking user interface with a desktop and mouse, because nobody could be sure there was a mass market for it.
Thousands of people use PCs at home, but they're mostly hobbyists and amateur programmers. If you want to have fun with electronics, you hook up a videogame console to your TV. The Internet still exists, but it never really had as much of a platform to take root on.
There's a thriving market in trading MP3s online, but all of it is illegal. The record labels never got their act together on selling digital copies of songs. MP3 players are large, clunky things with too many buttons. No movie studio makes really good computer-animated films. Smartphones are bulky bricks with thick keyboards. Touchscreen tablets exist -- as prototypes in a few computer labs.
Okay, so maybe things wouldn't have been quite that bad without Jobs. Perhaps Xerox PARC's management would have figured out it was sitting on a goldmine in its Graphical User Interface and early-model mouse. Microsoft might have come up with Windows without the example of the Macintosh. Maybe Steve Wozniak would have found another compadre to help him design, sell and market the Apple II, the PC that started it all.

10 cell phone faux pas you really shouldn't make

2011-10-09T19:32:00.000-07:00

Unless you're at work, returning a call with a text makes you appear socially awkward.

STORY HIGHLIGHTS

There are lots of ways to commit social faux pas with you're phone
Unless you're at work, don't reply to a phone call with a text
Don't be a DigiPet -- a presence on his/her phone that's just barely alive
Your friend/family member is probably much more interesting than that text

Editor's note: Brenna Ehrlich and Andrea Bartz are the sarcastic brains behind humor blog and book "Stuff Hipsters Hate." When they're not trolling Brooklyn for new material, Ehrlich works as a senior writer at MTV, and Bartz is a senior editor at Psychology Today. Got a question about etiquette in the digital world? Contact them at netiquette@cnn.com.

(CNN) -- If you gave most folks the choice between their smartphone and their nondominant hand, many of us would wave a one-palmed goodbye to Mr. Lefty/Righty, weld our iPhones to our wrists and grimly welcome an existence of Terminator-like efficiency.
Yup, we're addicted to those little bleating beasts, so much so that we fold them wholly into our workaday lives, blindly committing a cornucopia of social indignities with zero cognizance.
Conversely, we look down our noses at those who commit the very same phone faux pas, hypocritically musing over their every social slight. Well, my friends, it's time to stand up and take notice.
We're not asking you to wholly throw out the litany of bad habits below (that is entirely impossible, and we will have executed at least four of 10 before the week is out). We merely ask you to be more aware of when you're about to do something that, if done to you, would send you into a frothy fit of rage.
The iPhone 4S may be sailing toward us on the wings of fall, but the aforementioned bionic scenario is still a ways off (we hope).
Let's all try not to do these:
1). Walking while texting
We know that Harold totally needs to know that you'll be 15 minutes late to his '70s-themed fondue party (because you had a polyester-induced wardrobe crisis), but we're pretty sure that the owner of that baby carriage that you upended in your fervor to alert H. doesn't give a fig about your sartorial issues. And that kid's later-life bed-wetting will be completely your fault.
2). Pulling out the phone at the dinner table
Or pulling out the phone (for any extended period of time) during any social situation, really. Yeah, we know that the notion of beating your brother-in-law at Words With Friends has been haunting your very dreams, but your friend/family member/other of varying degrees of significance is probably much more interesting. If that is not, in fact, the case, consider hanging with your brother-in-law instead.
3). Returning a call with a text
Unless you're in a movie theater, at work or in the middle of an important life moment, said action makes you appear socially awkward.
4). Crop-dusting
It's Friday night and you want to RAGE! Systematically, you scroll through all of your contacts, shooting them nearly identical messages: "What R U up 2 2nite???" Whoever answers first -- or whoever answers with the best, most exciting plans (jello shots and football and girls!!!) -- is the winner. And you have won, too! You won the role of "Flaky Tool" among your disgruntled friend group.
5). Messenger-pigeoning
You're watching that brand new show starring the unmatchably quirky Zooey Deschanel on Hulu when a pal texts you, asking what time you want to have dinner later. You see the text. You think to yourself, "7:30..." You commence watching Zooey dance and twirl. Three hours later, you text back, "7:30." And thusly, you have transported humankind from a time of instantaneous communication to an era when we had to wait for rats with wings to deliver fecal-stained parchments across the sea.
6). Drunk dialing/texting
You already lost most of your dignity when you entered that dance contest after slamming five tequila shots. Retain the remainder and give your phone to a friend.
7). Lifecasting in lieu of living
You may have a problem if: your first thought when gazing up at a sun-splashed sky, rippling and luminescent like a melting watercolor, is "I have to Instagram that" instead of, "Oh, pretty sunset." Similarly: When any semi-intelligent musing becomes worthy of a tweet.
8). Digital dallying
You stopped physically seeing this dude/chick about three weeks ago, but you still text him/her every once in a while ("Whoooaaa, it's like unseasonably warm today!"), you still comment on all of his/her stuff on Facebook and you're currently engaged in a vigorous game of Chess With Friends. You have, in essence, become a DigiPet -- a presence on his/her phone that s/he keeps just barely alive by typing and texting. Very soon, however, your keeper will likely let you die, because you, like a DigiPet, are annoying and useless.
9). Conversations in public
"Yeah, I do think you should dump him. Cheating is just really, really unforgivable. Also, I mean, you don't want to get crabs, right? Oh... I'm sorry, I thought you were looking for my input, seeing as how you've been sitting next to me at this coffee shop for the last 30 minutes, babbling into your earpiece about STDs. On that note, yeah, I think there's a cream for that."
10). Taking your phone into the bathroom
We're sad that we even need to include this one.

Mobile phone: Weapon against global poverty

2011-10-09T19:30:00.000-07:00

(CNN)
"Now mobile phone ownership is perhaps 30% of households and cell phone coverage is widespread," said Sachs, director of the United Nations Millennium Villages Project, which focuses on improving 14 rural villages across 10 African countries as a model for wider prosperity in the region.
The advent of the mobile society may have brought convenience and a cultural sea change to the U.S. and Europe, but in the poorest regions of the world, affordable mobile phone access has caused a quantum leap in services -- like calling for medical help, sending a quick letter to loved ones or starting a savings account -- that Americans and Europeans have taken for granted for generations, analysts say.
"The cell phone is the single most transformative technology for development," said Sachs, head of the Earth Institute at Columbia University and author of the 2005 book "The End of Poverty."
"Poverty is almost equated with isolation in many places of the world. Poverty results from the lack of access to markets, to emergency health services, access to education, the ability to take advantage of government services and so on," Sachs said. "What the mobile phone -- and more generally IT technology -- is ending is that kind of isolation in all its different varieties."

There's probably more pervasive coverage in Kenya than in many areas in Europe
Michael Joseph, former CEO of Safaricom
Moreover, the profusion of payment services via cell phones puts places like Kenya and Uganda in the vanguard of mobile financial services. "You can walk in the middle of rural village in Rwanda and use a mobile phone to pay at a recharging station to recharge LED lights," says Amanda Gardiner, acting program manager of Business Call to Action, a New York-based non-profit organization that is helping to bring more mobile phones to Africa's rural poor.
"I'm always flabbergasted I don't walk into Home Depot and see these services here, just swipe your cell phone and go," Gardiner said. "In some ways, they're really leaping ahead of us and going right to the future."
Kenya's "mobile-money" revolution
From 2005 to 2010, cell phone use tripled in the developing world to nearly 4 billion mobile subscriptions, according to the International Telecommunications Union (ITU). Nowhere was the growth faster than in Africa, which saw mobile use grow more than 400% during that time frame, according to ITU. That means more money -- a 2006 University of Michigan study found that every 10% increase in cell phone penetration grows the local economy by 0.6%.
The simple ability to make a phone call has far-reaching economic consequences, Sachs said.
"Places where traditionally, people would walk livestock for a week or two without knowing what kind of price they'll fetch -- should they go to Khartoum, Nairobi or Port Saeed? Now they can call ahead and find out where to get the best price," Sachs said.
The low cost of setting up mobile towers and plunging costs of handsets has allowed cell phone coverage to grow even in poor, rural locations, said Michael Joseph, former CEO of Safaricom, a Kenyan telecom provider which grew from 17,000 users when he started in 2000 to more than 18 million when he stepped down in 2010. "There's probably more pervasive coverage in Kenya than in many areas in Europe," Joseph said.
Business models set up for selling services to the poor -- such as buying pre-paid phone service and charging by the second rather than the minute -- made cell phone use affordable, but Safaricom's development of banking services via cell phones revolutionized the telecom business in poor countries. -- When renowned economist Jeffrey Sachs visited rural villages in sub-Saharan Africa in 2005, he saw impoverished communities with poor drinking water, feast-and-famine crop cycles and rampant malaria infections. What he didn't see was mobile phones.