Deli Anne

Gitmek, Ah Gitmek!

2014-05-07T12:49:00.003+03:00

Gitmek… Ah, şafak sökmeden yollara düşmek…

Gitmek… Bilinmeyen yerlere, bilmeden, bilinmeyen yollardan gitmek… Küçüklüğünü hissetmek…

Gitmek, dağlara doğru… Koca dağların arasında küçücük kalana dek gitmek…

Gitmek… Bazen yolu, bazen yolun ardındakini merak ederek gitmek…

Gitmek, uzun uzun gitmek… Yürüyerek… Dağ, taş, çamur içinde düşe kalka, zorlukla… Ama sonunda o büyülü yerlere varabilmek… Ve büyümek bu esnada, yüreği koskoca olabilmek, içine dünyayı alacak kadar genişlemek…

Gitmek… Yol üzerinde karşına nelerin çıkacağını bilmeden gitmek, o sonsuz teslimiyeti sevmek ve yolda sayısız güzelliğe denk getirilmek…

Gitmek.. Gittikçe bir kambur gibi, yük gibi taşıdığımız konforlu yaşamın ağırlığını terketmek ve eğreti yaşamlara gönül vermek…

Gitmek… Giderken parkları, ormanları, yabanı mekan eylemek…

Gitmek… Duraklarda yeni arkadaşlıklar, yeni oyunlar edinmek… Farkında olmadan birikmek, biriktirmek…

Gitmek… İyi lezzetler peşine düşmeden, gitmeyi ertelememek için öğünü şöyle bir geçiştirmek…

Gitmek, midenin saltanatını da yerle bir etmek demek.

Gitmek; yemenin değil, gitmenin lezzetine liderliği teslim etmek demek.

Gitmek… Gidilen yerde gördüklerinden yeni şeyler üretmek…

Gitmek, doğanın sesini dinleyen, gördüğü yeni kuşları resmeden çocuklar demek

Durmak bazen, yola ara vermek.

Her durakta ilk kez gördüğüm onlarca insan sureti ile karşılaşmak ve her yüzle bir mana kazanmak demek… Belki belli belirsiz ama illa…

Ve bu duraklardan birinde hiç bilmediğim çocuktan gelen bir papatyaya layık görülmek…

Gitmek… Bazen hızla; arabayla… Bazen yanından hızla geçilenlerde aklım kalarak, bazen dayanamayıp geri yollanarak…

Gitmek.. Bazen yürüyerek, ağır ağır; hissederek… Taşa, dal kırıklarına, böceklere, kısaca ayaklar altında kalan nice şeyin farkına vararak gitmek…

Bazen arkaya bakmadan ilerlemek, her yükselişte açılan manzara, yüze vuran rüzgar, bazen ayaklar altından kayan taşlar, bazen heyecan, bazen korku ile…

Bazen zorlukla, bazen düşe kalka, bazen düşe kalka gideceğini bilerek gitmek… Gide gide zorluğu bile sevmek… Ve zirvelere varmak sonunda…

Büyümek, büyümek, büyümek… Gitmek büyümek demek…

Gitmek… Günü yollarda bitirene dek gitmek…

Gitmek… Güne yolda başlayıp yolda veda etmek…

Ve sonunda yuvaya dönmek… Gitmenin ardından sabahı evde etmek, kaçarak gidilen evin huzurunu yeniden keşfetmek ve sayısız kez şükretmek…

İki günden sonra çağırır dağ, bayır, çayır, ova… Bakılan her açıklık, her rüzgar gel, der adeta..

Gitmeye meftun olan gönül artık hep gitmek ister…

Sonra bir manzara… Az ötede… Kollarıyla dökülen çiçeklerini kucaklayan bu ağaç… canım ağaçlar.. Anlatır:

Şu cennet yolda karşıma çıkan ağaçlar, taze sabah güneşi, kuşlar, kuş şarkıları, gölgeler, yola döşenmiş ağaç çiçekleri… Anlatır:

Ağaçlarla oynayan çocuklar… Gövdesine dokunan ağaç.. anlatır:

Başımı kaldırdığımda parlak ve taze yapraklarını henüz bezenmiş bu muhteşem meşe ağacı anlatır:

“Gitmek güzel elbet… Ama gitmek için her zaman uzağa gitmek gerekmez… Bazen bir adım öteye gitmek, bazen başı kaldırıp göğe bakmak, bazen mavi gökyüzü ile yaprağın birleşimine şahit olmak, bazen güneşle parlayan yaprağın farkına varmak da yolculuk demek… Gitmek bazen gördüklerinden yüreğine giden bir yolda, bazen usulca, bazen heyecanla yürümek demek…

Gitmek güzel elbet… Ama gitmek bazen sadece içeriden içeriye gitmek demek… “

Hem bazen gittiklerini, gördüklerini öğütmek için, gittiklerinin, gördüklerinin, yeni yerlerin, yeni suretlerin, anın coşkusuyla üzerinden alelacele geçtiklerinin gönlünde pişmesi için biraz durmak, biraz dinlenmek gerek..”

Gitmek her türlü güzel elbet! Yol güzel, Yolculuk güzel!

İskoçya’dan Sevgilerle

2014-05-02T10:06:00.002+03:00

“Dünya bir kitaptır ve seyahat etmeyenler, onun sadece bir sayfasını okurlar.”

(Aziz Augustine)

Mutlu hafta sonları, iyi günler ve geceler, hayırlı cumalar olsun herkese…

Çocukları Koruma Önerileri: Aile Şifresi, ‘Personal Space’ vs.

2014-05-01T08:51:00.004+03:00

Son günlerin en büyük karabasanı oldu gene kayıp çocuklar ve acı sonuçları. Üzerinde konuşacak kadar bile takatim yok, tek bildiğim içime kızgın hançer saplansa herhalde böyle acı çekeceğim, zira düşünürken bile boğuluyorum ve neredeyse çıldırıyorum. Çocuklar ki bunca masum, onlara yapılan öldürebilir beni. Hem üzüntü ama hem de endişe var bu halde üstelik. Kalan diğer çocuklar adına, çocuklarım, çocuklarımız adına.

Burada çocuklar sokakta oynuyor. Eskiden nispeten rahat olan ben şimdi olamıyorum. Tamam sokağımız çıkmaz ama bu birşey ifade eder mi bir manyak için sanmıyorum. Evimize çocuklar geliyor, Selim bazen birilerine gidiyor, hem kaynaşsınlar istiyorum ama hem de endişeleniyorum ve gitmesin istiyorum. Önceki gün karşıma alıp anlatmaya çalıştım; kelimelere ürkek ürkek yaklaşarak, çok düşünerek, kafamda onlarca kez sorgulayarak belki. Ne yazık ki kaçırılan çocuklardan örnekler verdim. Dehşetli akıbetlerini değil elbette ama kaçırılma hikayelerinden bir nebze bahsettim. Zaten endişeli bir çocuk olduğundan bunu yapmam gerekip gerekmediğinden de emin değildim ama ciddiye alsın istedim hem artık 8 yaşında, anlatabilirim bence bazı şeyleri.

Birkaç gün sonra yanımıza geldi: Anne, baba, Kerim size bir şey söyleyeceğim, dedi. Bence bir -Aile Şifresi- bulalım ve biri bize; gel seni şuraya götüreyim derse ya da beni annen gönderdi derse, ya da seni sevdiğin bir yere götüreyim derse şifreyi söyle deriz, söyleyemezse biliriz ki yalancıdır o kişi. Ve onunla asla bir yere gitmeyiz. A, harika bir fikir dedim. Sonra sosyal medyada benzer fikirlerin dolaştırıldığını gördüm, iyi ki… Bence herkes herkesi haberdar etmeli, en küçük bir fayda olacaksa çocuklara, kimse aman benim anlattığımdan ne olur dememeli ve yaymalı bilgiyi.

Kesinlikle bir aile şifresi bulunmalı ve aile dışından yakınlara bile bu şifre verilmemeli.

Güvenilir kimseler dışında tabii, anneanne, babaanne gibi… Şifre başkaları tarafından öğrenilirse derhal değiştirilmeli. Çocuğa bu şifreyi söylemeyen biriyle asla ve asla bir yere gitmemek gerektiği, yalnız kalmaması gerektiği, onunla bir arabaya binmemesi gerektiği vesaire anlatılmalı, tembihlenmeli.

Çocuklara kendilerini koruyup kollayacakları bir koruma alanı (Personal Space=Kişisel Alan) olduğu bilinci yerleştirilmeli.

Buralarda çocuklara en çok kazandırılan şey; ‘Personal Space’ kavramı ya da çocukların daha iyi anlaması için ‘Personal Balloon’ (kişisel balon) Yani birinin bize yakınlaşma derecesini belirleyen o mühim alan. Bilirsiniz hani; her insanın etrafında sınırları görünmeyen, sanki gizlice çevrelenmiş mahrem bir alan vardır. Biri ansızın o alana girmeye kalksa, ister istemez irkilir ve geri çekiliriz. İşte Personal space dedikleri yer tam orası. Burada çocuklara o kişisel alanı daha iyi anlatmak için balon tabirini kullanıyorlar. Çocuklar birbirlerine haddinden fazla yaklaştıklarında -arkadaşının balonunu patlattın- diyerek uyarılıyor ve bu alanın korunması gerektiği çok büyük önemle anlatılıyor. Ki anlatılmalı.

Ne yazık ki bizim ülkemizde böyle bir alan koruması olmadığı gibi, bırakın bunun kural gibi anlatılmasını sokakta hiç tanımadığınız biri şapur şupur öpebiliyor çocuğunuzu ansızın. Tamam Akdeniz insanıyız, sıcakkanlıyız ama ortalık manyak dolu ve biz çocukları, çocuklarımızı korumak zorundayız. Çocuklara -kendilerini koruma alanı- diye bir yer bırakmalı, çocukları bu alanın var olduğuna, en çok saygı duyulması gereken şeyin bu alanın korunması olduğuna lisan-ı halle inandırmalıyız.

Gelişmiş ülkelerde çocuklara dokunmak suç. Bir ebeveynin tek başına gidip bir çocukla konuşması da suç. Olmalı da. İnsanlık, sosyallik, bize göre canayakınlık ne yazık ki bela açabiliyor böylesi berbat bir dünyada başa. Evet güvensizlik var, evet paranoyak ettiler bizi ama, ama işte…

Çocuğun bedenine, istediğine, istemediğine, hissettiğine saygı duymak.

Çocukları öpmeden, sarılmadan izin almak… Ne yazık ki bırakın izni, bırak bırak dese bile çocuk, bozuntuya vermeyen yetişkinler ya gerçekten sinir bozucu insanlar oldukları için, ya da sinir bozmaktan keyif aldıkları için çocuğu daha da sıkboğaz edip öpüyorlar. Sonra çocuk da -bu benim bedenim, ben istemezsem kimse dokunamaz- şuuru oluşmuyor tabii. Bilakis bu yolla -Beni herkes öpebilir, bana herkes dokunabilir- duygusunu yerleştiriyoruz istemeden.

Ben bir süredir kardeşini severken bezdiren, kardeşi hayır deyip kaçmak isterken aman vermeyen Selim’e sürekli şu tembihi yapıyorum; kardeşini çok seviyorsun, anlıyorum, ama seviyor olman, asla ona istediğini yapabileceğin anlamına gelmiyor. Dilediğin gibi çekiştirip öpemezsin, yanında oturuyor dayanamayıp öpüyorsun, anlıyorum çok seviyorsun, ben de öyle oluyorum ama istemezse yapamazsın. Çünkü bu sandığın gibi sevgi değil tamamen zorbalık! Bazen uyarılar işe yarıyor ama bazen gene dinlemiyor uyarıları Selim. Daha da dinletmeye çalışıyorum. Hatta dün akşam kardeşinin istemediklerine, hissettiklerine, bedenine saygı duymazsak yarın (Allah sonsuz kez uzak etsin) kötü niyetli birileri de bu şekilde davranacak olsa, o bunu hak sayıp belki hayır diyemeyecek, belki anlatmaya değer görmeyecek, belki bağırsa kurtulur da bağırmanın işe yaramadığını bilip susacak tıpkı senin onun bağırışlarına aldırmadığın gibi, dedim. Daha ciddi dinledi ama görelim bakalım sonuç değişir mi?

Aile içinde izin alıp öpme, sarılma bana pek inandırıcı ve sıcak gelmiyor, ancak çekirdek aile dışında izin işi olmalı. (Tabii her geleni uyarmak da kolay değil bizim toplumumuzda)

Buraya ilk geldiğimizde arkadaşlarına sarılan Selim’e benzer şekilde anlatmıştım: birbirimize diğeri de istediği sürece dilediğimiz gibi sarılıp öpebiliriz, bu zaten dünyanın en harika duygusu ama dışarıdan birine bunu yapamayız.

Çocuklara ailenin telefon numaraları, ev adresi ezberletilmeli. Ya da üzerlerinde bunların yazılı olduğu bir künye takmalı.
Alışveriş merkezlerinde, büyük marketlerde kısaca kalabalık yerlerde görevlilerin olduğu ortamlarda çocuklarımıza görevlileri tanıtmalı. Ben kalabalık grup halindeki yerlere yönlendiriyorum daha çok, kasa vesaire gibi… (Görevlinin de iyisine rast getirsin Allah)
İnternet ortamında çocuklarınızın okul üniformalı, gittikleri okulun adının görüldüğü fotoğraflar paylaşmamalı. Esasında doğrusu çocuklarımızın fotoğraflarını paylaşmamak, benim de kendime çeki düzen vermem lazım. Yer, yön bildiren uygulamaları da kaldırmak taraftarıyım.
Çocukların adlarının yazılı olduğu giysileri, takıları kesinlikle giydirmemeli.

Dün Fikirdenk’in instagram tavsiyesinde yer alan şu kısa notlar da oldukça faydalı:

Yalnız yerler güvenli değil. Ben hep arkadaşlarımla oynarım.

Tanımadığın kişilerden şeker, çikolata, hediye almam. (Bence hiç ama hiçbir şey alınmamalı)

Ailemden izinsiz arabalara binmem.

Yardım istersem üniformalı birilerinden isterim.

(Burada gene yukarıda dediğim gibi grup üniformalı varsa oraya yönlendirmek daha mantıklı benim için)

Kendi adımı, annemin adını, babamın adını bilirim. Telefon numaramızla adresimi de bilirim.

Su birikintilerine, kuyu, nehir, havuz veya denize yanımda yetişkin olmadan yaklaşmam ve girmem.

İstemediğim şeylere hemen hayır derim.

Tedirginsem hemen oradan uzaklaşırım, kaçarım.

Biri bana dokunduğunda kötü hissedersem, “hayır, bana dokunma” derim! Bu benim en doğal hakkım.

Sesim alarmımdır benim. Tedirginsem, korkarsam hemen bağırırım. Çekinmem.

(Çocuklarıma tedirgin olduğunuzda, sorun olduğunda ortalığı birbirine katabilirsiniz diyorum hep, makul davranmasınlar istiyorum öyle durumlarda…)

Başkalarıyla konuştuklarımı aileme de söylerim.

Bir yere gitmeden önce aileme sorarım.

Korkarsam, kendimi kötü hissedersem hemen birine söylerim.

(Yaşanılan iyi veya kötü şeyleri aile içinde paylaşmayı hem söylemek hem de yaşayarak göstermek bu yüzden önemli. Aileyle paylaşmayı aşılamak lazım tabii bunun için çocukları hata yaptıklarında korkutmamak da lazım ki çocuk huzursuz olduğunda bizden kaçmasın. Bir yakınım şunu uygulardı; günün belli bir bölümünde, akşam yemeği de çok uygun bunun için; herkes o gün en çok hoşuna giden, gitmeyen şeyleri anlatırdı sırayla. Anne baba da dahil olunca çocuk daha rahat açılabiliyor zira. Bir de gece yatmadan çok konuşkan ve paylaşımcı oluyor çocuklar. O zamanlar da kıymetli.)

Büyük biri benden yardım isterse, yardım etmeden önce ailemden izin alırım.

Son söz: Önce tedbir sonra tevekkül. Yani elden geleni yapıp, paranoyaklıktan çıldırmak yerine emanetimizin asıl sahibine iltica etmek. Dua, dua… En azından benim için. Neticede ben ancak basit çözümler bulabilirim, bazen yanında olabilirim ama asıl; Koruyucu koruyabilir çocukları ve ancak O dilerse ben çocuğumu koruyabilirim. Ayetel Kürs-i çok kıymetli ve kurtarıcı benim için. Her bir okumada bir koruma kalkanı oluşturulduğunu düşünmek ve bu niyetle okumak çok faydalı, ben ancak öyle rahatlıyorum.

Allah cümle çocukları, çocuklarımızı korusun. Bizi de iyi etsin, iyileri de bizimle muhatap etsin. Kötü olanları da ıslah etsin. Beri yandan; çocukların tümünü bedenen de ruhen de sapasağlam etsin ki iyi yetişkinlerden olsunlar. Amin!

(Benim aklıma gelenler şimdilik bunlar. Lütfen siz de bulduğunuz faydalı bilgileri paylaşın, yayın, etrafınıza anlatın)

Elimizde devlet erki yok. Kişisel olarak yapacağımız birkaç parça şeyden başka birşey de yok. Oysa çölde kaybolan deveden kendini sorumlu tutardı Hz. Ömer ve şimdi kayıp, hunharca katledilen, tecavüz edilen çocuğa çıt diyen bir devlet adamı yok. Eften püften şeylere esip gürleyenler asıl şimdi gürlemeli, gece yarıları kanunları asıl şimdi çat çat çıkarılmalıydı oysa. Vebal çok büyük ama düşünen yok! Herkes gibi onlar da seyrediyor yalnızca. Hatta belki seyretmiyorlar bile.

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Lüzumsuz Adam & Sabahattin Ali

2014-04-30T11:44:00.001+03:00

Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz?

Milletin derdine derman olacak yolları araştırmak istedik. Bu ne affedilmez suçmuş meğer!

Zaten benim kafam bir dünya gibi, her an içimde bir adam, bir başka adam doğuyor, yaşıyor, ölüyor ve bir başkası doğuyor.

Kendime en yakın bulduğum veya bulacağımı zannettiğim insanlardan en çok kaçıyordum. “O bile böyle yaptıktan sonra!..” diyordum.

Hayatımızın, birtakım ehemmiyetsiz teferruatın oyuncağı olduğunu, çünkü asıl hayatın teferruattan ibaret bulunduğunu görüyordum.

Hiçbiri, insanı insan yapan şeyin şahsiyet olduğunu, bütün ilimlerin, bütün tecrübelerin yalnız bunu temine yaradığını anlamamıştır.

Bana, “Doğru düşünüyorsun ama bunları söyleme!” diyen adam, adeta namussuzluk tavsiye ediyor demektir ve bu sersemler bunun farkında değil.

Dünyadaki yalancı peygamberleri yetiştirmek ve beslemek için en iyi gübre, işte bu bilmeden inanmak için çırpınan kalabalıktır.

Sen dünyada ne kadar antikalık yapmak istersen hayat da önüne o kadar gündelik hadiseler çıkarıyor.

Dünyada bana hiçbir şey, tabiattan melül bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı gelmemiştir.

Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.

Etrafları tarafından anlaşılmayan insanların zamanla bu yalnızlıklarından bir gurur ve acı bir zevk duymaya başladıklarını biliyordum.

Acaba kafamı bir çalı süpürgesiyle temizlemek mümkün müdür?

Karşısındakinin her kanaatini doğru bulup benimsemek için vesile aramak da bir nevi ruh yakınlığını alameti değil miydi?

Zannetme sana dargınım, ben gene sana vurgunum.

Zaten yalnızlığımın sebebi kitaplardaki kahramanları semtimde bulamayışım değil miydi?

-Sabahattin Ali-

Gitti Büyülü Gerçekliğim!

2014-04-29T08:20:00.003+03:00

“Bitti, diye üzülme, yaşandı diye sevin” dedi ve gitti.

Bitti yaşamı… Ardında yaşayan, capacanlı, dipdiri milyonlarca cümle bırakarak gitti… Pek çoğu kalbime saplanan, zihnimde taklalar atmama sebep olan, hüznünde bile gülümsettiren, bazen uçuran ama bazen sertçe yeryüzüne mıhlayan sayısız kelime, cümle, hikaye… Gitti yaşayan efsane… Gitti beni Latin Amerikan Edebiyatı’nın harikuladeliği ile buluşturan, kaynaştıran insan. Gitti dev adam: Gabriel Garcia Marquez…

Gitti Yüzyıllık Yalnızlığım… Kolera Günlerinde Aşkım… Anlatmak için Yaşayanım…

Büyülü Gerçekçilik deniyormuş onun akımına… Aslında ben bir şeylere adlar takılmasına hem aldırmayan, hem de bundan hoşlanmayan bir insanım. Elde olanı illa ki kategorileştirme merakının, insanın eline aldığını kalıba dökme hastalığının bir emaresi sayarım adlandırmayı da. Bile isteye öğrenmekten kaçarım yaftalanmış olan herşeyden kaçtığım gibi. Ama bu isim öyle güzel anlatıyor ki onu; büyülü gerçekçilik, çok sevdim bu etiketi…

Onun varlığının ve eserlerinin verdiği lezzeti tarif edemediğim gibi, yokluğunun verdiği hüznü, içimdeki derin boşluğu da tarif edemem. O benim için biraz Dostoyevski, biraz Kafka (tıpkı onun en çok sevdiği isimler gibi), biraz Bob Dylan, biraz Barış Manço ve Cem Karaca, biraz Van Gogh, biraz da Tornatore aslında. Biraz Vazgeçilmezim olan ne varsa var onda kısaca.

Hani çok sevdiğiniz biriyle, hem de kıymetli ve özel biriyle aynı zaman diliminde yaşamanın verdiği eşsiz bir haz, doyumsuz bir lezzet vardır. Hani hiç görmeseniz de, hatta göremeyeceğinizi bilseniz de orada olması size iyi gelir, bazen güven bile verir. Bazen gizli bir gurur dahi duyulur onunla aynı zamanda yaşıyor olmaktan. İşte Marquez’de öyle büyülü bir şeyler vardı.

Keşke onunkiler gibi büyülü sözlerim olsaydı da onu ve yazdıklarının harikuladeliğini anlatmayı başarsaydım. Yok, zaten benim sözlerimin bir önemi de yok…

“Yaşanan her şeyin bir sebebi var.” dedi ve gitti…

Ah Marquez!

Vintage & Retro Zamanlar

2014-04-24T08:30:00.002+03:00

Sıkıntılı anımda bana iyi gelen şeylerden biridir; sevdiğim şeyle meşgul olmak… Böylesi bir anda dalmıştım o çok sevdiğim eski zamanlara, eski zamanları hatırlatan resim ve fotoğraflara…

Suburbman: Housewife on wheels, 1958 Incredible illustration using only a limited amount of tones

Jim Daly

Image detail for -SHIRLEY DEAVILLE

Milk and milk-based dairy products. Russian vintage advertising

Vintage Loveliness sewing machine

Tüm resimler, fotoğraflar , alt yazılar direk Pinterest’ten alınmıştır. Source : Pinterest

Can Oğuz’um Canım Atay’ım

2014-04-22T11:43:00.002+03:00

-Hep geçer diyorlar ya Olric. Sence geçer mi? -Geçer elbet efendim… Bazısı teğet geçer, bazısı deler geçer, bazısı deşer geçer, bazısı parçalar geçer; ama mutlaka geçer.

Okumayı bıraktım, düşünmeyi bırakamadım.

İnsanları genel anlamda seviyorum ama kimseye tahammülüm yok.

-Biliyor musun Olric, benim bir çok dostum var. -Görüyorum efendimiz. Hepsinin sırtınızda izleri var.

Çok konuşuyorum kendimle bugünlerde. Ne yapayım? Başkalarının sohbetinden hoşlanmaz oldum.

İçimin sesi de olmasa ölürüm yalnızlıktan!

Hep yapması gereken çok şey olduğunu hissedip, hiçbir şey yapmak istemeyen biriydim.

Bütün hayatım boyunca normal bir adam olmaya çalıştım.

Bat dünya bat!

İnsanlık öldü albayım, bu sabah kollarımda can verdi.

Beni yanına çağırdı, hemen unuttum onu sevmediğimi. Ben ilgi görünce, hemen unuturum her şeyi albayım, biliyorsunuz.

-Ne çok şey biliyor bu insanlar Olric? -Herkes işine geleni biliyor efendimiz.

.

Hayatımın başı ve sonu belliydi; hiç olmazsa ortasını kaçırmamalıydım

.

.Anlamıyorum. Oyun nerede bitiyor, hayat nerede başlıyor? Hiç anlamıyorum

Beni, yalnız kalmayı tercih ettiğimi söyleyerek yalnız bıraktınız.

.

Düşünmüyorum, sıkılıyorum sadece.

Yeni bir dünya var, anlıyor musun? Her şeyi geride bırakmak gerekiyor. Bir sabah kalkacaksın, arkana bakmadan.

Gidenler sevinçliydi. Geride bıraktıklarına karşı ayıp olmasın diye üzgün görünüyorlardı.

Beklenen hep geç geliyor; geldiği zaman da insan başka yerlerde oluyor.

Kitaplar yüzünden çok acı çekiyorum Esat abi. Sanki hepsi benim için yazılmış.

Ne dediniz? Gene de seviyorlar mıymış beni? İşte beni bu incelikler öldürüyor.

Ne kadar çok insana içerliyorum bir bilseniz.

Bana çay pişir. Bırakalım her şey kendi kendine düzene girsin.

Güzel bir gün ve ben yaşıyorum.

Bir şey kaybetmek korkusuyla yaşamayalım. Ne olacak endişesine kapılmayalım. Bırakalım zaman her şeyi halletsin

Beni ya şımartın ya da kapı dışarı edin! Yarı içtenliğe dayanmam zor benim

İnsanları sevemeyeceğimi anlayınca uzaklara gittim, kimse beni bulmasın diye. Onlar da beni ciddiye aldılar, gelmediler.

Ne zoruma gidiyor biliyormusun Olric? O’na yazdıklarımı O’ndan başka herkes okuyor.

Cennet, insanların birbirlerini dinlemeleri demektir, birbirlerine aldırmaları, birbirlerinin farkında olmaları demektir.

Kafam cam kırıklarıyla dolu doktor. Bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor anlıyor musun?

İnsanın geliştiği falan yok. Yalnız kusurlarına alışıyor o kadar.

Ne yazık onlara ki kendilerine açılan saf bir kalbi zaaflarından istifade edilecek, istismar edilecek bir akılsız sayarlar.

Bizi kimse anlamadı, biz de kimseyi anlamıyoruz.

Neymiş efendim? Hiçbir işin sonunu getirmemişim. Siz başlamayı bile göze almadınız.

Arada boşluk bırakma sakın.. Tehlikeli oluyor benim için.

Yalnızlığına iyi bak, sahip çık. Kaç kişinin emeği var onda kim bilir…

-Keşke nedir Olric? -Hatalarımız efendimiz. -Çok mu hata yaptık? -Keşke diyecek kadar efendimiz…

Yapabileceklerimi de ben istemiyordum. İstediklerimi yapamayacak olduktan sonra.

“Söyle evladım” diye teselli ederdi annem beni. “Söyle de içine hicran olmasın.” “-Hicran oldu anne…”

Kitaplar da büsbütün bozdu ahlakımı…

Çok fazla kitap okudum. Ancak okuduğum kitaplar hala sokaktaki manavın beni kazıklamasına engel olamıyor!

Samimiyetsizlik beni tüketti…

-Elimde olmayan şeyler var Olric… -Nedir efendimiz? -Elleri Olric elleri…

Ben anlatmak, filan falan demek istemiyorum. Sonum geldi Olric.. Kendime yeni bir önsöz yazmak istiyorum. Yeni bir dil yaratmak istiyorum. Beni kendime anlatacak bir dil. Çok denediler, efendimiz. Allah’tan ne denediklerini bilmiyorum, Olric.

Hiçbir geleneğin mirasçısı değilim. Olmaz diyorlar. İsyan ediyorum. Az gelişmiş bir ülkenin fakir bir kültür mirası olurmuş. Bu mirası reddediyorum Olric. Ben Karagöz filan değilim. Herkes birikmiş bizi seyrediyor. Dağılın! Kukla oynatmıyoruz burada. Acı çekiyoruz. Kapı kapı dolaşıp dileniyoruz. Son kapıya geldik. (..) Dilenciler krallığının en küstah soylusu olarak kişiliğimizi burnunuza dayıyoruz. Dinden imandan çıktık. Deli dervişler gibi saldırıyoruz. Açın kapıyı! Biz geldik! Korkudan dudağınız uçuklamasın.

Fakat, Allah kahretsin, İnsan anlatmak istiyor albayım. Böyle budalaca bir özleme kapılıyor.

Her anı, ne yapmam gerektiğini düşünerek geçirdiğim için çabuk yoruldum. Bana müsaade!

Sevinmeyin, daha ölmedim.

Kelimelerinde hem kaybolup hem de kendimi bulduğum adam Canım -Oğuz Atay-

Onun Fotoğraflarında Yaşam Var

2014-04-21T11:26:00.002+03:00

Onunla birkaç yıl önce tanıştım. Tek bir karesini görmüş ve o kadar heyecanlanmıştım ki diğer tüm fotoğraflarını heyecanla aramaya başlamıştım. Kısaca söyleyeyim; herbirine ba-yıl-mış-tım!

Willy Ronis… 1900′lü yıllarda Paris ve Provence sokaklarındaki sıradan yaşamı, sade insanı, hayatın doğal akışını, yaşam gibi yaşamı, kusursuzlaştırma çabasında olmadan, alabildiğine sade, olduğu gibi, nasıl gelişmişse öyle, değmeden, düzeltmeden kısaca gelişine kadrajına alır bu adam. Öyle ki, fotoğraf değil hikayesidir onun için önemli olan. Beni de çarpan buydu işte. Yaşamın ta kendisi!

Yaşamın izini süren herşeyi sevdiğim gibi sevdim her bir karesini.

Hele fotoğraflar siyah beyaz olunca, ışık oyunları, insan ve çocukla ve hele ki eski yıllar… harika, harika!

Dünyanın En Harika Yerleri & Gezilecek Yerler Listesi

2014-04-17T08:33:00.000+03:00

Gitmek, gezmek… Ama en çok görmek… Görmem gerek!

Ah bu gitme tutkusu.. Öyle bir çekimi var ki gitmenin ve görmenin… Öyle zordur ki beklemesi ama hem de öyle tatlı bir lezzeti vardır ki gitmeyi ve görmeyi beklemenin…

Bekliyorum; sağlıkla, hayırla, güle oynaya, bile isteye gitmeyi, ‘görme’yi bunca yeri…

Alaska

Alaska tutkum ta çocukluğumdan; Bob Ross’tan kalma… Giderek benimle birlikte çoğalan bir tutku.. Altın vuruşu ise Into The Wild (Özgürlük Yolu) yaptı.

.

Colorado; Rocky Mountains, Renkler, Ağaçlar…

Toskana

Toskana, ah Toskana… Son 2 yıldır bekliyorum… Bir zamanı var zaten bu beklemelerin… kavuşmaların bir zamanı var… o bekleme süresinin içimde pişirdiği birşeyler var… Sanki anlık heves mi (ki fazlaca heveskarımdır ben, çabuk geçer hevesim) yoksa sahici bir kavuşma isteği mi ayırd etmek için, o isteğin, o yerin sanki o niyetin içimde demlenmesi gerek… Sığ mı, derin mi, sahici mi yoksa geçici mi bilmem gerekir… O yüzden acelem yok…

Kanada, Moraine Lake, Alberta

Doğası muhteşem bir başka yer; Kanada. Üstelik emniyetli, ölçülü bir yer olması daha da sevdiriyor bu yeri. Zaten farkettim ki; sorunlu, özgürlükçü olmayan ülkelere gitmeye meylim yok benim. Uzakdoğu’dan bu yüzden kaçıyorum sanırım. Zira gezerken, görürken kendimi oraya verebilmeyi istiyorum, ürkerek, sıkılarak hiçbir iş yapmayı sevmediğim gibi gezmeyi de sevmiyorum. Beni çok sevdiğim Petersburg’dan kaçıran en önemli şeydi bu. Misalen yabancılara turistik yerler dışında zanlı gibi bakılırdı, alışveriş yaparken güvenlik görevlileri gözünüzü üzerinizden ayırmazdı… Ve Moskova, kısaca Rusya; rahat değilsiniz tam olarak orada. Mafyavari bir yer sonuçta. Örneğin oraya ilk gittiğimiz sene, şehrin en bilindik, en kıymetli semtinde bir alışveriş merkezinde, cafede otururken birden ortaya birtakım siyah giyen giyen adamlar çıkmış, bir anda silahlar çekilmişti. Kısacık bir adamın kocaman adamlarını yönettiğini, dahası o kısa adamın masada oturan bir kadına gidip de gayet pişkin ama sevimsizce yanağından makas aldığını dehşetle izlemiştim. Adam kısaydı ama ama adamları ve silahları vardı. Kısaca sevmiyorum tedirgin ortamları.

Oregon; Multnomah

Oregon’un dünyanın en harika doğasına sahip olduğunu duyduğumdan beri içim titriyor, aklımdan çıkaramıyorum adını.

6. İzlanda, Reykavik, Blue Lagoon, Kuzey Işıkları, Buzullar

Buraya çok yakınız..

7. Finlandiya; Lapland, Reindeer Safari, Santa Claus Village, Rovaniemi

Arctic Circle üzerinde bulunan Rovaniemi… Burada yazın güneş batmıyor, yıllardır zihnimde bu yerin adı.. Santa Claus Village, İgloo’lar, eskimolar, Ren geyikleri ile çıkılan safariler herşey benim için çekici..

8. Norveç, Bergen, Reine

9. California, Yosemite, Grand Canyon, Sequoia National Park, Glass Beach, Napa Valley

10. İrlanda, Ağaç Tüneli, Dublin, Belfast

11. İtalya; Amalfi Coast, Positano, Cincuque Terre, Sicilya, Roma (Kısaca İtalya baştan başa gezilesi bir ülke)

12. Provence; Lavanta Bahçeleri…

Aslında tam şu; Barcelona-Provence-Floransa… Bu rota üzerinde dolaşmak hayalim var. Şöyle sahilden kıyı kıyı gitsem… Normalde büyük şehirlere meylim yok ama İspanya ve Barcelona çekici geliyor bana. Hareketliliğini, canlılığı, renkleri, bizlere benzerlikleri, şehirde sebze meyvenin bolluğu bile çekici, sonra şehrin kendine has dokusu, tarih ve aynı zamanda bunca yoğun şehirde denize de girilebilmesi harika…

13. Japonya; Kyoto, Wisteria Tunnel, Bamboo Forest, Cherry Blossom (Sakura) Şöleni

Uzakdoğu’da gitmeye meylettiğim tek yer; Kyoto. Enfes bir doğası var, ağaçları harika. Renkler harika. Nisan ayında coşan Sakuralar çok harika. Kısaca o çok sevdiğim Japon romantizmi var burada.

14. Türkiye; Pamukkale, Kapadokya, Amasra, Ayder Yaylası, Uzungöl, Ağrı ve yeniden Hasankeyf ile Fethiye

15. Amazon Rainforest; Yağmur Ormanları, Brezilya (Selim’imin en büyük emeli)

16. Arizona, Grand Kanyon, Havasu Fall, Wave Rock, Antelepoe Canyon

17. Santa Fe, New Mexico

18. New Orleans, Tree Tunnel, Bourbon Street, Müzik, Blues, Caz, Sokak Müzisyenleri…

19. Serengeti National Park, Tanzania (Bu da bambaşka bir deneyim)

20.Sahara Çölü, Afrika

22. Lake Hillier, Australia

Var, var, var… Yaratılmış ve görülmeyi bekleyen daha nice güzellikler var… Yeni Zellanda, Arjantin, Sibirya… Evet şu Kuzey merakım da bitmiyor asla. Kısaca şöyle Kuzey kıyısından dolaşsam; favorim; Arctic Circle üzerinde (66° 33′ 44″) turlasam, (zaten benim dünya turum bu rotada olur tahminim:)) Sibirya, Finlandiya, İsveç, Norveç, İzlanda, Grönland, Kanada ve Alaska, sonra Alaska’dan aşağıya kendimi salsam; Oregon, Colorado ile devam edip California ile devam etsem ve en sonunda taaa Güney kutbuna doğru, Arjantin’in meşhur Perito Moreno buzulu ile noktalasam, oh la la! Ve İnşaallah!

Bana bu durumda iki şey lazım; bir Bastı Zaman (Zaman genişlemesi), iki Tayyi Mekan (bir mekandan bir mekana fizik ötesi yolculuk). Demiştim değil mi, zamanda yolculuk, ışınlanma araştırmalarım var benim. Biliyorum ki, özellikle şu halimle beni kurtaracak, amacıma ulaştıracak şeyler orada saklı:)

Ömür, maddi, manevi güç yeter mi bilmem ama istemek benden kabul ancak Allah’tan… E, ne diyelim içimize düşürülmüşse verilmesi de ihtimal dahilinde demektir değil mi? Yeter ki irtibatı kesmeyelim. Hem ne kadar uçuk görünürse görünsün; güzel ve olumlu düşünmenin mucizevidir etkisi. Allah, yalnızca kendisinden bekleyenin ümidini boşa çıkarmayacak, beklentisini yarım bırakmayacak denli sonsuz merhametli, şefkatli ve cömerttir.. Hele her halükarda şükür varsa, dua devamlıysa ve sabırla bekleniyorsa… Kısaca irtibatta kalıyorsak daima, diri tutuyorsak inancımızı her halükarda… Bir de o demlenme süresi, cılız isteklerin kuvvetli olanlardan ayrışması için o da gerekli. En azından benim için. Bu vesileyle yine yeniden tekrar edeyim duamı; sağlıkla, hayırla, bile isteye, güle oynaya gezmeyi, görmeyi nasip etsin Allah. Gördükçe feyz almayı, coşmayı, taşmayı, hep diri kalmayı ve yollar, yerler derken yolun sonunda illa ki O’na ulaşmayı.. AMİN!

—————————-

(Fotoğrafların tamamı başkalarına aittir. Kaynağa ulaşmak için fotoğrafın üzerine tıklayın)

(To reach the source of the photo please click on it)

Siyah Beyaz Neşeli Yaşamlar

2014-03-31T11:50:00.002+03:00

Çok güzel fotoğraflar var. Eskiye dair… İçlerinde yer alan çocukların masumiyeti ile eskinin masumiyet öyle hoş yapıyor ki içimi. Günlerin gerginliği içinde bana öyle iyi geldi ki bu fotoğraflar ve çok sevdiğim -an-lar… Ne zaman bu fotoğraflara baksam, geçen geçmişin hüznü içimde yanar da yanar, o yanığın tütsülenmiş kokusu burnuma dolar. Ama her halükarda gülümserim.

Fotoğrafları bulduğum yerde altında ne yazıyorsa onu aldım ben de buraya. O halleriyle daha da manidarlar.

-Herkes Sokakta-

Le petit Parisien”, by Willy Ronis, 1952

Belki de siyah beyaz yaşama dair en sevdiğim fotoğraf bu. Gerçi Willy Ronis’in her fotoğrafı çok etkileyici.

Cartier Bresson

Lou Bernstein: Boy and Girl (1950)

Inside the 1940s New York City school where 11-year-olds were trained as…

Paris – Ménilmontant 1956 Robert Doisneau

Children at a puppet Theatre watching St. George and the Dragon story; photo by Alfred Eisenstaedt, Tuileries, Paris, 1963

German Lorca – Menina na Chuva, 1951

Herbert Dombrowski

Rene Burri 1957

Montmartre en 1951

Robert Capa

1941 in Caldwell Idaho

Scanno, 1957-59. credit: Renzo Tortelli

Schoolwork ,c.1940’s

Brassaï – Paulette et André, 1949

Consumer Relations, San Francisco, 1952 by Dorothea Lange

Boys looking at the start of the Tour de France in the Olympic Stadium, Amsterdam, 1954 photo by Bert Buurman

The Recreation, 1956, Robert Doisneau.

Street vendor in Istanbul 土耳其 1959 十月

Turkey, 1955. [Credit : Marc Riboud]

William C. Beall/Faith and Confidence, 1958

W. Eugene Smith, From Spanish Village essay, 1951

Meeting around a baguette – France, 1950

Reading – France

David Peat – A Comforting Arm Glasgow, Scotland, England, 1968.

Jean Chamoux

Sabine Weiss

Oh no!

Happy at work

Fashion models rest on a street corner, by Milton Greene, Italy, 1951

Yuichi Hibi

Sally Mann

The family record player

Bayway Community Center, Elizabeth, NJ; photo by Esther Bubley, 1944

A zip-line from the 1920′s.

Hopscotch

Emil Heilborn

pretending to be marilyn monroe

Ice Cream: Hard Choice

Biraz Biraz…

2014-03-27T09:51:00.001+02:00

Ne gariptir şu ayrılık günleri… Bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan; nedense bir tuhaf oluyor insan…

Hayatımdam şairliğimi çıkarırsanız geriye önemli birşey kalmaz. Yazmamı çok görmeyin!

Sevebildiğim kadar insanım ben!

“Alışkanlıklar daima korkutur beni. Düşün ki ben yaşamaya bile alışkın değilim”

Ömür boyunca ya bekliyor, ya bekletiyor insan.
İkisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın.

Bu kadar uzak olup, kalbimde uyuman ne tuhaf.

Ben seni sevdim mi? Sevdim, kime ne
Tuttum, ta içime oturttum seni.

Bir cam kırıldı uzakta
Ta uzakta, içimde bir cam kırıldı.

”Kalırsa, içinde bir derin sızı kalır”.

Bana çılgın diyorsun, seni sevdiğim için. Yanılıyorsun, sevmek çılgınlık değil. Sevmek insan tarafımızı bulmamızdır bence. Biraz da yaklaşmamızdır Tanrı’ya zaman zaman.

Bir ay doğsa, bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse yılların içimde bıraktıklarını…

Gözden kayboluncaya kadar baktım arkandan, sonra kapıyı kapattım. Bir başka kapı açıldı yalnızlığa.

Verdiğin her kederin yüreğimde yeri var
Hangi kitabı açtıysam seni okudum yıllardır
Hangi aynaya baktıysam seni gördüm
Gel desen gelemem
Git desen gidemem
Öl desen kanım akmaz
Anladım artık seni sevmek yüce bir şey
Anladım seni sevmek Tanrı’ya yaklaşmak gibi

Zamanlar kalleş şimdi, herşey artık bir oyun
Manzaralar hüzünlü insanlar ağlamaklı.

Bir deli otlar buyuyor içimde,
Sancılıyım, yorgunum, kederliyim.

Her sabah evler boşalır
Bir sel akar sokaklardan caddelere
Ben kendi içimde kaybolurum

Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak
ve yaşayıp beklerken ölmek!

Gelme diyecektim geldin. İyi ettin geldiğine.

Doğdu Ümit Yaşar,
Yaşadı Ümit Yaşar,
Öldü Ümit Yaşar,
İlahi Ümit Yaşar.

-Ümit Yaşar Oğuzcan-

————————–

Ümit Yaşar’ı okurken bazı kimseler tarafından şair kabul edilmeyişini de okudum. O çok sevdiğimiz küçümseyişimizle ne de kolay konuşuyoruz… Yazık! Oysa O kendine şunları diyebilen adam ve ben ne zaman kendini bu denli anlatan, kendiyle alay eden birine rastlasam ona daha çok yakınlık duyuyorum:)

Ulan Ümit Oğuzcan
ulan hergele
ulan ekşimiş ayran
ulan düdüklü tencere
edebiyat senin nene
behey mantar kafalı
behey çengelli iğne
behey çamaşır mandalı
ne desem azdır sana
behey hacıyatmaz
bırak şiiri bir yana
ulan adam ol biraz.

Hiç Dua Cevapsız Kalır mı?

2014-03-26T13:13:00.003+02:00

Kerim’i okuldan almaya gidiyorum. Hepi topu on dakikalık bir yol yürüdüğüm ama on dakikada bahardan kışa, kıştan sonbahara dönebilen İskoçya havasını gözardı eden ben, anlık açan güneşi görünce bir keyif, bir heyecan elimi kolumu sallaya sallaya yola çıkıyorum. Ancak o da ne; yolun yarısında, artık epeyce tanışık olduğum; bol yağmur yüklü, lacivert bulutlar kaplamaya başlıyor göğü ve ben durumun vehametini ancak o zaman kavrıyorum.

Bulutlar tepeme doğru ilerledikçe başta çiseleme halindeki yağmur giderek şiddetini arttırıyor. Aslında tek başımayken en kuvvetli yağmur dahi beni yormuyor ve ne ki korkutuyor. Zira ömrü boyunca şemsiye kullanmamış, yağmurdan kaçmamış biriyimdir, hele dönüşüm eveyse yahut evin yakınındaysam hiç sakınmam yağmurdan. Küçüklüğümden beri -rahmet yağarken dostlar, ben ıslanmışım çok mu- diyen Barış abiyi anımsarım her defasında, öyle ki olur da kaçmışsam rahmetten utanırım kendimden. Her bir yağmur tanesini taşıyan bir melek olduğu ve yağmur yağarken milyonlarca meleğin yeryüzünü doldurduğu düşüncesi ve o an- bana göre efsunlu bir şeydir. Ama çocuklarla durum başka.

Birkaç kez tam da yokuş yukarı olan ve çayırlara açılan yerde kuvvetli rüzgar ve sağanak altında kalmıştık çocuklarla. Selim kendini kurtarıyor artık, genelde okula scooterla gittiği için eve uçuyor adeta scooterla. Ancak Kerim idare edemiyor. Başlarda o da abisi gibi haldır haldır eve koşturuyor, scooterı tam gaz sürüyor ama birkaç hamleden sonra gücü tükeniyor ve olduğu yerde kalakalıyor. Üstelik bu sağanaklar sıklıkla sert yağan doluya çeviriyor, şiddetli rüzgar dolunun kuvvetini daha da arttırıyor ve işte o andan sonra surata inen kuvvetli tokat misali dövüldüğümüz dolularla olduğu yerde kalakalan Kerim zırıl zırıl ağlamaya başlıyor. İşte bu hali anımsadıkça endişem artıyor, endişeyi bertaraf etmek ve okuldan çıktığımızda yağmurun dinmesini dilemek için, dilimde mırıl mırıl dualarla ilerliyorum. Genelde buralarda çok uzun sürmez ya yağmur, hatta yeniden güneş bile açar, öyle olur diye umut ediyorum.

Olmuyor. Kerim’i alıp çıktığımda daha da kuvvetli yağıyor yağmur. Biraz pervazların altında bekliyorum, insanlar arabalarına koşturuyor, bense sözümona çaktırmadığım endişemle etrafa bakınıyorum. Beklersem geçecek gibi değil, zira gökyüzü tümden kapalı ve açılacağına dair hiçbir alamet yok. Bismillah, deyip yola koyuluyorum. Kerim de dua ediyor. Bu tip durumlarda genellikle halimize acıyan Allah eve gidene dek bize müsaade ediyor, ancak o gün yağmur dinmiyor. Bu kez yardım gelmeyince(!) herhalde bir eksiklik yaptım, diyorum.

Daha okulun çıkış kapısına varmadan sağanaktan yılıyoruz, Kerim yola devam edemiyor. O kısacık mesafe gözümde büyüyor da büyüyor, içimde yoğun endişe, zihnimde ne yapmalı düşünceleri, dilimde sayısını arttırdığım dualarla olduğum yerde kalıyorum. Ve işte tam o an; yanımda bir kadın beliriyor. Ufak tefek, narin bir kadın. Yağmurdan ıslanmış saçları ve pırıl pırıl parlayan mavi gözlerini görüyorum. O şiddetli yağmur altında bana birşeyler anlatmaya çalışıyor. Başta çözemiyorum ama neden sonra; yakında oturuyorsunuz sanırım, arabayla bırakayım, dediğini anlıyorum. Bir İskoç olsa kesinlik içinde, net biçimde yardımı kabul eder ya, ben mahçup Türk, eveleyip geveliyorum. Sağanak altında, kadını da perişan ediyorum gereksiz kırılganlıkla. Neyse ki kadıncağız ısrar ediyor ve ben bu kez ısrardan utanıp arabasına biniyorum. Okuldan aldığı kızı ve minik bebeği de arabada. Çok kez teşekkür ediyorum.

O güzel kadın bizi bahçenin içine girip, dış kapının önünde inecek şekilde eve bırakıyor. Arkasından sadece şunu söylüyorum; Sen bize zor durumda yetiştin ya, Allah da zor zamanında yetişsin sana. Yetişecek de inanıyorum. Zira Kerim bile ona dua ediyor.

Bir kelebeğin kanat çırpışı bile boşuna değilken yaşadığımız hiçbirşey boşuna değil biliyorum. Son yıllarda yaşadığım pek çok hadiseye bu manayla bakıyorum. Ayağıma takılan bir taş da, yüzüme vuran rüzgar da boşuna değil. Herşey, birşey ve muhtemelen perde gerisinde pek çok şey anlatıyorken bu yaşadığım elbette boşuna değil. İster istemez yaşadığımı irdeliyorum:

İnsan ne de şuursuz. Dua ediyorum; yağmurun kesilmesini diliyorum. Yağmur kesilmeyince bitti sanıyorum, boşa gitmiş sanıyorum mırıldandıklarımı. Oysa dünyaya saldığım o mırıldanma, o nefes de boşuna değil. Sadece benim kısır algımın dışında birşey bekliyor beni ama geniş pencereden görmediğim için gene kısır düşünüyor; o yağmurla eve gidemeyeceğim endişesi taşıyorum.

Oysa, dua ettim ve bunun bir cevabı var. Hani üç tür kabulden bahsedilir; ya tam istediğimizi, ya istediğimizden daha iyisini, ya da istediğimiz bizim için iyi olmayacağından başka iyi birşey alırız cevaben. Bana tam istediğim değil, çok daha iyisi verildi. Neden mi; görünmez iplerle bağlı olduğumuz dünya, eşya, insan, ruh ilişkisi nazarıyla asgari düzeyde bile bakınca değişiyor işin rengi, artıyor olayların derinliği.

Bir kelebeğin kanat çırpışı bile bir başka yerde tepki doğuruyorsa, bir hareketin de değdiği, dokunduğu kısaca tepkiye neden olduğu birşey, bir kişi, bir hayat, bir akış var. Ben küçük ve basit düşündüm; yağmurun dinmesini diledim. Ama Allah elbette öyle güzel kurguladı ki; hem bana yardım geldi, hem o kadına iyilik yapmayı nasip etti, hem benim insana, İskoçlara muhabbetimi pekiştirdi, hem o kadın yaptığından dolayı iyiliğin huzuruna kavuştu ve hem de yürekten gelen dualar aldı. Bir çocuğun, bir masumum bile duasına katıldı. Belki o sırada o kadının bir masumun duasına ihtiyacı vardı, kim bilir. Bunlar gene küçük aklımda aklettiklerim, kimbilir perde arkasında daha ne bağlantılar, ne etkiler, ne tepkiler, ne ilişkiler var.

Görünmez iplerle bağlı olduğumuz diğer tüm insanlar, bitkiler, hayvanlar ve hatta eşya, hayatın o muhteşem örgüsü, hayatına değdiklerimiz ve değiştirdiklerimiz, yanıbaşımızda belki önemsemediğimiz bir gülümsenin dünyanın öbür ucunda belki bir hayatı olumlu yönde değiştirmesi, bu çıldırtıcı akış çok etkileyici. Sadece böyle düşünmek bile iyiliğe sevk ediyor beni. Ve elbette bu durumun tam tersi durumlar var. Negatif yönde etkileşimde bulunmak… Bir asık surat da bir başka yerde faciaya sebep olabilecekken bile isteye kötülük yapmaktan Allah korusun hepimizi. Son günlerde sık işittiğim o kelime: Allah hepimizi insan eylesin!

Bu Aşk Burada Biter

2014-03-25T13:09:00.006+02:00

Eveeeet, bitti. Giderek etkisi azalarak…

Önce ona dair konuşmalar eksildi, arada bir, bazen, ilgili bazı cümleler dile geldi. Ama konu hep saç ve sarılıktan ibaretti. Şöyle ki;

-Anne, bizim sınıfta altın saçlı bir tek Brooke var. Diğerleri de sarı ama onun gibi değil.

-Anne, Brooke’un saçları Rapunzel gibi. (Yalan da değil)

-Anne, Brooke’un saçları altın değilmiş, Blonde (sarışın) ‘muş. (Anladığım kadarıyla sınıfın diğer oğlanları ile muhabbet ediyorlar bu konuda)

Okula kuaför getirildi birgün. Herkes istediği şeyi yaptırmış; saç şekillendirme, geçici yapışkan dövme, kızlar maşa yaptırmış vesaire… Bunun üzerine:

-Anne, ben tattoo yaptırdım ama hoşlanmadım, çıkardım. Brooke da saçlarını kıvırcık yapmıştı ve başka biri gibi olmuştu. Sınıftaki tüm çocuklar da bunu diyordu.

Derken birgün sarı mevzusu tamamen ters tepti ve bitiş de bir başka sarılık üzerinden geldi. Şöyle ki;

-Anne, Brooke’un alt dişleri sarıymış. Bugün gördüm ve sanırım ben artık onu sevmiyorum.

-Hmmm… (Fesübhanallah)

-Ağzı da pis kokuyordur şimdi. (Yuh!)

Bilenler bilir Selim’in koku hassasiyeti zirvededir. Güzel kokana yapışkanlık derecesinde bağlanır, kötü kokandan delice kaçar üstelik kaçarken de kötü kokuyorsun diye lafı yapıştırır. Küçükken az utandırmazdı beni. Şükür ki şimdilerde büyüdü de anlıyor az biraz.

-Oğlum belki okula geç kalmıştır, belki bir günlüğüne dişlerini fırçalayamamıştır, böyle konuşmak hoş değil.

-Evet, belki, ama ben artık onu sevmiyorum. Yani arkadaşça sevebilirim ama özel sevgim sanırım bitiyor.

İşte hepsi bu. Bir veledin aşkı bu kadarmış demek ki. İyi ki paniklememiş, iyi ki doğal akışına bırakmışım diyorum şimdi.

Zaten geçecekti, hangi faniye duyduğumuz aşk geçmiyor ki? İlla ki geçecekti. Bu ilk aşk da öyle usulca geldi geçti Selim’in yüreğinden. Bir çentikti bu minik dokunuş, ruhun özünü oluşturan aşkın kalbe ilk düşüşü… Sevgi dolu, masum kalbin, coşkuyla uyanışına sebep olan minik bir dokunuş. Bir nakış gibi yüreğine aşkın şevki, eşsizliği işlendi. Yoksa aşk hiç biter mi?

“Kalır adımızla
Bir sokak duvarında
Bir ağaç kabuğunda
Bir takvim kenarında.

Kalır bir çiçekte
Bir defter arasında
Bir tırnak yarasında
Bir dolmuş sırasında
Kalır bir odada.

Bir yastık oyasında
Bir mum ışığında
Bir yer yatağında
Aşk hiç biter mi?”

Dinlemek isterseniz buyrun; Ezginin Günlüğü: Aşk hiç biter mi? ve Kumdan Kaleler: Bu Aşk Burada Biter

Twitter Türkiye’de Engellendi – Twitter is Blocked in Turkey

2014-03-21T12:14:00.001+02:00

Dün Başbakan şunu söyledi; ’Twitter, mwitter hepsinin kökünü kazıyacağız’

Dün gece Twitter kapandı. Dünyada Çin’den sonra Twitter’ı kapatan 2. ülke olduk.

Dün gece Twitter’da büyük rekor kırıldı. Yasağın ardından insanlar Twitter’a akın etti. Gecenin bir yarısı milyonlarca tweet atıldı. ”TwitterisblockedinTurkey” (Twitter Türkiye’de engellendi) hashtag’ı dünyada en çok kullanılan (Trending topic) kelime oldu.

Dün gece Aktroller sokağa çıkma çağrısı yaptı. Sözde isyan başlatıp ortalığı karıştıracaklardı. Ama bilin bakalım ne oldu; en anarşistler bile sağduyu mesajı verdi, seçime dek sokak yok, dedi. Diğer tüm kirli planlar gibi bu da eridi.

Dün gece yasağı yapanı da, yasağı da savunanlar yasaklanan Twitter’a yasak yolla girip Tweet atmaya devam etti. Kabus gibi, kara komedi gibi, çok fena birşeydi.

Dün gece, geçmiş ve gelecek bahsi edilen tüm tapelere güvenim pekişti. Bu kadar da olmaz dediğim ne varsa gerçek olduğuna inanıyorum şimdi.

Bu sabah Twitter kaynıyor yurdum insanıyla. Yasağı savunanlar yasağı delip konuşuyor hala. Misalen Gizli Arşiv adlı hesap; Yasak Twitter’a yasak yolla girip şunu dedi; Twitter’ın kapatılması Türkiye’nin süper güç olduğunun kanıtıdır. (Yanlışı savunmak ne zor, ne zahmetli iş değil mi? Ve nasıl da zırvalıyor insan bu uğurda buna tanık oluyoruz bu arada)

Bu sabah ilk Bülent Arınç DNS ayarlarını değiştirip Twitter’a girdi. Manisa’da olacağız diye basit bir cümle ile Başbakan’a hodri meydan dedi.

Bu sabah, Melih Gökçek Twitter Mitingi düzenleyecekti. Ne yapacağı merak konusuydu. Ve evet olan oldu, Melih Gökçek de DNS ayarlarını değiştirip yasağı deldi ve -belki daha gelemem-dedi.

Bu sabah dünyada ilkler yaşandı. Tv kanalları, gazeteler yasak yolla Twitter’a nasıl girileceğini verdi. CNN Türk gibi…

Bu sabah, misal Üsküdar Belediyesi -Hayırlı Cumalar- dedi.

Bu sabah Egemen Bağış benim yazmaktan haya ettiğim, (haşa) Kuran-ı Kerim’le alay edemedi.

Bu sabah; kendi onayladığı yasağın yol açtığı yasağı delerek Twitter’a giren Cumhurbaşkanımız şunları yazdı:

Bu sabah ip-leri vermeyen Twitter’in kapatılma sebebi olduğu söylendi. Ancak yasalara bile uyulmadı, savcılık kararıyla Twitter kapatıldı. Bu sabah -siz de yasaları ne çok takıyorsunuz- diyen Bilal Erdoğan’ın dediği gibi, -kırın kapısını, alın içeri, hangi yasa gerekiyorsa çıkartırız- diyen İçişleri Bakanı Efkan Ala’nın dediği gibi, Kadın tüccarı Reza’nın önüne yatan, bahşişini de önceden alan Muammer Güler’in görevini yapan polisi sövüp ardından sürdüğü gibi, kısaca eşkıya gibi yönetildiğimiz gerçeği tastamam alenileşti. Oysa Anayasamızda şu vardı:

Bu sabah Twitter’in kurucusu Jack Dorsey, ilk kez Türkçe tweet attı ve Twitter’a nasıl girilebileceğini yazdı.

Dün gece ve bu sabah DNS ayarları değiştirme, telefondan Twitter’a girme üstüne sayısız bilgi paylaşıldı. Hala görmeyen kaldıysa buyrun:

Yakında sıra Facebook ve Youtube geliyor deniyor. Instagram da, diğerleri de kapanır belki. Şimdi bu zırvalığı savunmak için kırk takla atanlar bilin ki siz de topun ucundasınız!

Her neyse, bu günler geçecek! Bu plan da geri tepecek! Çünkü haksızlar! Haksızlıklar lök gibi ortalığa saçılmış durumda ve işin kötüsü saçılanların doğru olduğuna inanmamız için sanki elelrinden geleni yapıyorlar. Bize altın tepside sunuyorlar tüm iddiaların gerçek olduğunu. Tapeye gerek yok, yaptıklarınız var ya!

Ve V for Vendetta – Fikirlere kurşun işlemez

Tam böyle, fikirlere yasaklar işlemiyor!

Dün geceden beri birşeylerin kökü kazınıyor ama besbelli ki bu Twitter olamıyor. Ters tepti bu da diğerleri gibi.

Deli Anne’nin Google’da Aranma Sözcükleri – 2

2014-03-19T12:49:00.003+02:00

Geçen ayki yazıyla ilgili çok güzel bir gelişme oldu. Sevgili Indigo Mummy, o güzel sesiyle yazının tümünü seslendirdi. Sanki bana ait değillermiş gibi karakterli ve eğlenceli, harika bir radyo programı gibi oldu ve çok hoşuma gitti. Siz de dinlemek isterseniz buyrun;

Bu ayki aranma sözcüklerine gelince, geçen aykilerden pek de farklı değil. En büyük mesele sigara, zayıflama ve çocukları dahi yapma uğraşı… Şimdi büyük bir otorite olarak cevaplıyorum soruları:)

Emzirmeyi bırakınca kilo verilir mi? Bazen…

Anneler laptopu nereye saklar ? Hahha! Demek böylesi durumlar da var ve dahası büyük ihtimalle karşımıza çıkacaklar.

Biri de karşıma çıktı ah ne bileyim ben… Ay ne bileyim, ben de bilmiyorum ama sizin içiniz bir hoş olduğu kesin:)

Ferber yöntemi Sabiha Paktuna… Sevenleri kusura bakmasın ama bu iki şeyi sevemedim ben. Ne abuk yöntemlerle çocuk yetiştirmeyi ve ne de abuk yöntemleri önerenleri. Hele ki kesinlik içinde konuşan, zırvalayan ve popüler olan insanlardan da, yol ve yordamdan da fersah fersah kaçtım ben hep.

Oğlumun sayisal zekası mı, sözel zekası mı kuvvetli? Keşke Google bazen -siz bilirsiniz- diyebilseydi de herşeyi bulma gayretine girmeseydi:)

Dünyanın en güzel göz rengi hangisidir? Bence gri:) Ay ama durun yeşil de olabilir.. küçük oğlumun gözleri gibi, kendi gözlerim gibi… Ya da masmavi, babamınkiler gibi.. Ya da bal rengi abimin ki gibi, eşimin ki gibi.. Ya da zeytin, ımmm… büyük oğlumunkiler gibi, annem gibi… Ya da menekşe kayınvalidem gibi, Liz Taylor gibi.. Ama bence en güzeli güzel bakanı, değil mi? Güzel insanın gözünün rengi ne olursa olsun güzeldir ya gözleri. Hatta öyle güzeldir ki gözlerinin rengini bile bilmezsiniz, zira şekline değil manasına tutulmuşsunuzdur.

Korku filmini çeviren kişi bile korktu.. Bu cümle ancak benim gibi biri korku film yönetmeni olsa çok geçerli olurdu. Hiç sevmem korku, gerilim filmlerini. Korkunç bir dünyada dışarıdan içimize suni korku, gerilim pompalamayı da hiç anlamam.

Kilim dokumak istiyorum? Ben de! Ama dokuma tezgahlarını aldığımdan ve yünleri eve yığdığımdan beridir bir türlü yapamıyorum:)

Zayıflayan ev hanımları hikayeleri… Evet o benim evet! Bir ara 17 kilo vermiş ve epey zayıflamıştım ama şimdilerde en az 10 kiloyu geri aldım.

Lida zayıflamayı bırakan kilo alıyor mu? Şu ilaç adlarını da bu vesileyle öğreniyorum, merakımı çekiyorlar artık. Hayrolsun.

Yürüyerek zayıflayanların yorumları ... Bitmez bu zayıflama mevzusu.. Evet ben gene bir ara sadece yürüyerek zayıflamıştım.

Eliptik bisiklet zayıflama programı… Zayıflama yöntemlerinden, ilaçlardan bilhassa yeniliklerden hiç haberdar değilim, bu arama sözcükleri sayesinde bayağı bilgi sahibi oluyorum:)

Evgeny grinko – вальс çeviri ... Evgeny Grinko ile bloguma ulaşılıyor olması çok keyif veriyor bana:) Ama vals ve çeviri kısmına gelince, sözler yok ki orada.

Dövüş kulüplerine nasıl katılabilirim? Eyvah diyeyim… Aman diyeyim…

Küçük şeylerden mutlu olmayı unuttuk mu? Çoğu zaman:(

Çocuk resimde kolların olmaması… Bunu bilen profesyonel biri olursa cevaplasın

Sigarayı bırakmıştım iki fırt çektim birşey olur mu? Ah yazık ya. Ne menem şeydir şu sigara. Olmaz inşaallah canım.. tabii tekrar etmezseniz.

Üstün Zekalı olmak için neler yemeliyiz? Biz öyle mi? Hmm, Sanırım şu gerçeği belirtmek gerek; üstün zekalı doğulur, sonradan olunmaz. Benim bildiğim desteklenebilir zeka ancak. Çocuklarda gelişim gösterebilir ya da gerileyebilir. Korunması için birşeyler yapılabilir belki ama bir yetişkin olarak cevahir de yesek sonradan üstün zekalı olmamız mümkün değil zannımca

Zayıflamak için günde kaç merdiven çıkmalıyız? Ben diyeyim 100 siz deyin 50.

Mutlu olduğunuz bir günü anlatan bir anı… Hah böyle şeyler işte:) Ne mutlu mutlulukla bulunana…

Tek öğün ile zayıfladım… Gene ben bir ara bu şekilde zayıflamıştım. Geçen sene günler çok kısaldığında oruç tutmaya başladım. Yaklaşık 45 gün sürdü. Tek öğünde dilediğim şeyden dilediğim kadar yiyordum, başka hiçbirşey yapmıyordum, spor deseniz ev işi ve çocukları okula bırakma ancak. Ve tam 5 kilo vermiştim.

Yoğurt ve çörek otu ile zayıflama : Var mı böyle bir yöntem varsa hemen uygulayayım:)

Düşünce gücüyle benlerden kurtulma: Bu ben benlik olan ben mi, yoksa ciltteki benler mi? Eğer benlik olan bense çok felsefi ve değerli bir ifade sizi kutluyorum, diğeri ise onu bilmiyorum. Ama olumlu düşüncenin mucize gücü olduğuna inanıyorum. Ben bir tek zayıflama konusunda bunca kuvvetli düşünemiyorum:)

Annem laptopu sakladı: Ah annesi ver artık şu çocuğa laptopu ya Hu!.. Perişan oldu çocuk.

Kayınvalidem çocuğumu kendine benzetti: Şu benzetme konusu ne de sevimsiz değil mi? Adeta bir ezme-ezilme savaşına dönüşüyor niyeyse.. ahmakça!

Tere tohumunun troid beyleri üst düzeyde yavaş çalışan kişi için yararı var mıdır? Bilmem var mı, varsa bana da lazım:) Dereotunun iyi geldiği söylenir ama bunu bilmiyorum.

Çocuğun annesini sevmesi için dua … Bunu okuduğum an düşüyorum… Çok üzgünüm… Böyle hissetmek ve bu ihtiyaç yaktı içimi… Özel bir duası var mı bilme maharetinde değilim ama tüm yüreğimle sizin de, tüm çocukların da sevip sevilmelerini diliyorum… Allah bizi evlatlarımızla birbirimize sevdirsin ve bizi sevilmeye layık etsin…

Evlatlık verilen çocukların hikayeleri.. :( Burada öyle hikayeler duydum ki:(

Sen sevdiğim..hayat da sensin….. hatıra da sen..ardına bakmadan da çekip gitsen..yine de.. tanıdığım en güzel kadınsın sen..!gördüğüm.. en güzel gözler senin..ve.. dinlediğim en güzel şarkı sensin…!…. Ay, tamam peki! :) Yalnız bu aramayla bloga ulaşılması bile güzel ya Hu!

İradenin ve sabrın gücüyle kısa sürede zayıflayanlar… Hep diyorum, yukarda da dedim düşünce gücünün mucizevi etkisine inananlardanım… Olumlu düşüncenin hayatın tümden güzelleşmesine vesile olacağına canı gönülden inananlardanım… Yaşadığım onlarca mucize var bu konuda… Şükürler olsun.. Lakin bir zayıflama konusunda düşünce gücünün gücünü koruyamıyorum, yamuk düşünceler sızıyor hemen sağlıklı ve inançlı düşüncelerin arasına… neden bilmiyorum.. İrade de sabır da eşlik ediyor o zaman da işte o zayıf düşüncelere ve bir yerden sonra bırakıyorum…

Dualarla mucize yaşayanlar… Yukardakilere ek olarak şunu söyleyeyim: bence mucizenin sırrı şu: şükür+dua+ümit+sabır ve tüm bunları yaparken olumlu düşünceyle hayata devam etme. İşte tüm bunlar birleşince bence mucizenin ta kendisini getiriyor Allah ve adeta olmazları olduruyor. Zaten birşeyin ulaşılmaz olması, imkansız olması beşeri çerçevede kalıyor, Allah’ın ise kudreti de hazinesi de geniş, diledi mi -ol-diyor oluyor. Hele ki O’ndan bekliyorsanız, sırtınızı sadece O’na dayıyorsanız O sizi kırmıyor.

Benim acil 30 kilo vermem lazım nasıl bir yol izlersem bu kiloyu verebilirim? Ah, ahhh! Keşke sihirli bir formül olsa… ama acilen aşırı ve abuk şeyleri yemeyi kesmek lazım biliyorsunuz.

Emzirme Döneminde unutkanlık... Evet fena halde oluyor. Ama bu durum; bebeğin tamamen annenin yakınlığına, sevgi ve şefkatine ihtiyaç duyduğu bu dönemde bir eziyet değil aksine lütufmuş. Zira unutkan ve hatta biraz aptallaşan anne, dünyaya aldırmıyor, kendi aptal ve mutlu çemberinde kalıyor, dünyanın ve insanların yamukluklarına aldırmıyor ve bebeğinden haliyle başka şeyi gözü görmüyormuş. Dolayısıyla bebeğin sevgi, ilgi ihtiyacına tam bir karşılık verebiliyormuş.

Hangi bebek daha zekidir? Zeki olan bebek daha zekidir:)

Çok konuşan çocuklar çok mu zeki olur? Zeki olur mu bilmem ama geveze oldukları kesin:) Nasıl ve ne konuştuğuna bağlı bence zeka.. Benim gözlemlediğim zeki çocuklarda fazlaca farkındalıkla gelen büyük bir birikim oluyor, bunu da çeneye vurarak belli ediyorlar. Daha önce de söylemiştim düzgün ve etkili konuşmalarda da bence (küçük gözlemlerime dayanarak, elbette bir uzman değilim) zeka parıltısı oluyor.

Sevgilisi şişmansın deyince zayıflayan çocuk… Yere batsın şekilcilik! Ama öyle bir tuzağındayız ki. İngiltere’de olmayı en çok bu sebepten seviyorum, bizi delice sarmalamış olan şekilcilikten uzaktalar. Zaten bakın İngiliz modeller bile sıfır beden olmaktan çok uzaktalar, iyi de yapıyorlar! Bense Türkiye’ye gelmeye korkuyorum, birileri şişmanlamışsın diyecek diye. İnsanların sizi görür görmez sarfettikleri bu cümle için o insanları terketmek lazım ama şekilciliği öyle kabullenmişiz ki değil terslemek ve terketmek biz karşılarında eziliyoruz. Sevgilisi şişmansın diyen çocuk, keşke aldırmasan! Keşke illa zayıflamak istiyorsan sadece kendin için, sağlığın için zayıflasan.

Ya da doğrusu yeme terbiyesi. Allah hepimize edepli yemek yemeyi nasip etsin. Bence dikkate değer tek nokta bu!

Rüyada Hasankeyf... rüya gibi bir yer Hasankeyf de ondan! Keşke olduğu gibi kalsa ve kimsenin gücü onu yıkmaya yetmese. O muhteşem yerin yıkılmasını kabul ediyor olmamız bizim aczimiz aslında.

Karım sigara içiyor... Hanım hanıııııımm fena yakalanmışsınız:)

Rus patenci İrina Slutskaya şimdi ne yapıyor? Ay çok severdim ben de kendisini… acaba ne yapıyor.. ben de arasam mı?

Waffle yedim ne yapmalıyım? Diyeti bozma psikolojisi mi :( Aman tadını çıkarın canım… Biraz daha fazla spor yaparsınız, bir diğer öğünü kısarsınız falan…
Çörek otu ile zayıflayan var mı? Ben ciddi ciddi düşünüyorum bunu. Değil mi ki, Sevgili Peygamberimiz ölümden başka herşeye çaredir demiş, şişmanlığa da çare olması da gerekmez mi? Hamile karısının yanında sigara içen erkek... Tuh, rezil! Hani Şener Şen’le Perran Kutman’ın bir filmi vardı, bir dargın bir barışık bir çifti canlandırıyorlardı. Perran Kutman ne zaman kızsa; tükürün babanızın suratına derdi, aklıma o geldi.

12.50 Pounda Ağlamak

2014-03-18T09:18:00.004+02:00

Bahar geldi. Ağaçlar tomurcuklanıyor. Kimi ağaçlar çiçeklerini açtı, kimi bebek yapraklarını. Havada gün boyu baştançıkarıcı sabah tazeliği ve mest eden ferahlık kokusu var. Kuşlar cıvıldıyor ağaç tepelerinde, çalılıkların üstünde bile sanki kuş yarışı var. Hatta bazen karşı ağaçlarda aşıklar gibi atışıyorlar. Yaşamın kalbinin en hızlı attığı zamanlar bunlar. Müthiş bir uyanış, harikulade bir yenilenme var. Doğa aldığı emre şaşmaz bir itaatle devam ediyor gene, muazzam bir enerji, coşku ve ahenkle! İnsan ise ziyanda, yani çoğunlukla!

Evimin bir tarafı tepelerle ve yemyeşil çayırlarla kaplı. Gündoğumları, günbatımları yakalıyorum çayırlarda. Güneş varsa kusursuz bir manzara ve an çıkıyor ortaya. Hele Baharda! Çocukları okula bırakıyorum, içinden geçtiğim büyük bir park, ferah yollar var. Kışın son iki ayında çok bunaldığım zamanlardı ve ben hep bu anları bekliyordum. Ne zaman bunalsam; bak bahar gelecek, bu ağaçlar hep yeşillenecek, çiçekler açacak, Yabankirazı ağaçları dolu etraf, kiraz çiçekleri açacak, çok güzel olacak, diyerek kendimi teskin ettiğim o anların içine doğru yürüyorum. Ama her baharda yakaladığım o yüksek yaşama sevincini, neredeyse aklımı oynatacak denli coşkuyu bulamıyorum.

Ülkemden fersah fersah uzaktayım ama ülkemin yangını yüreğimde alev alev yanıyor, ne yapsam dindiremiyorum. Cennet gibi olmuş dünya, İskoçya ama ben nefes alamıyorum. Cenneti hissettiğim ansa, yollarda bile gözlerimin ıslanmasına engel olamıyorum.

Haftasonu arada bir gidebildiğim İngilizce dersine gidiyordum. Sağanak yoksa yürüyorum ve o gün de yürüyordum. Ağaçlar hafif rüzgarla dansediyor, ben onları seyrediyordum. Zaten halim öyle avare ki, gözüm ya gökyüzünde, ya uçan kuşta, ağaçta, börtü böcekte. O gün de aynı şekilde aheste aheste yürüyordum. İyi geliyordu. Baharı hissediyordum, yüzüme vuran ferah esinti sanki içime çökmüş karanlığı süpürüyordu. İyi hissediyordum. Yaşamın coşku dolu cazibesi yüreğimdeki aleve su taşıyordu. İyi hissediyordum. Derken telefonum çaldı, Selim hastaydı, Selim’le kalan baba evden çıkmak zorundaydı ve elbette ben de geri gitmek zorundaydım. Gittim. Ama geri gittiğim o yol bana öyle ağır geldi ki, sanki parkı terketmekle sökeceklerdi azıcık nefes alan yüreğimi.

Eve döndüğümde tastamam çökmüş hissediyordum kendimi. Biraz dolandım durdum ama olmuyordu, içimdeki sıkıntı an be an artıyordu. Her şeye öfkeyle karşılık veriyordum. Ayakta kalışım herkese zarardı. İçimdeki bu şeyle ne yapacağımı bilmiyordum, gittim yattım. Tüm gün ve gece yattım. Daha önce de anneliğimden, eşliğimden, kendimden yana havlu attığım zamanlar oldu ama bu kez bambaşkaydı. Ertesi sabah çocukların aydınlık yüzü ile bir parça toparlandım. Ama tam bir toparlanma değildi, içim öfkeliydi, agresiftim ve sıkıntım çok kesifti. Bu yüzden tam bir iyileşme mümkün değildi sadece anlık yatışmalar yaşıyordum. Neyse ki o gün güneş yüzünü gösterdi de Pazar buhranını bir nebze daha kolay atlattım. Ama hala çok iyi hissetmiyordum bunu da -Türkiye’ye mi dönsek- diye bir anda sarfettiğim cümleden anladım.

Pazartesi oldu. Hala iyi hissetmiyordum. Bulanma, bunalma hissi peşimi bırakmıyordu. Çocukların okul koşturmaları, hazırlıklar ile kendimi bir nebze unutmuştum ki Selim’in çantasından çıkan okul notlarını bulduk. Birinde bu hafta okulda yardım kuruluşları ve Afrika’ya yardım konusunun olacağı yazıyordu. Ve bunlarla ilgili türlü etkinlikler yapılacaktı. Mesela çocuklar yardım toplayacaktı, bir gün sadece pirinç yiyeceklerdi, birgün onlar gibi giyineceklerdi vesaire. Selim kendisi okuyordu notu ve bana anlatıyordu. Bir yerde durdu ve bana döndü:

-Anne, biliyor musun, Malavi’de bir çocuğun yıllık ihtiyacı 12.50 Poundmuş. (Yaklaşık 40 Lira)

Sanki uzunca bir süredir içimde özenle tuttuğum camdan bir küre vardı ve bu cümleyle o küre tuz buz olmuştu. Dağılmıştım! İçli içli ağlamaya başladım. Çocuklar sulu gözlülüğüme alışkın ama bu seferki hafifçe ıslanan gözlerden başkaydı. Selim bakakaldı. Anlatmaya çalışıyordum ama ağlamak konuşmaya engel oluyordu.

-Bu rakam bana çok dokundu: 12.50 Pound! Biz bu paraya sayısız gereksiz şey alıyoruz, belki üstüne basıp geçtiğimiz bir oyuncak, belki çöpe attığımız bir fazlalık. Oysa bu parayla bir çocuğun -bir yıllık ihtiyacını- karşılıyorlar orada.

12.50 Pound içimdeki kanayan yaralar yığınına dokunmuştu. Duyup da içimde nereye attığımı bilemediğim nice acı, nice dram, nice sıkıntı, nice yozluk meğerse üstüste yığılmış ve devasa bir yığma yapmıştı. Her bir sıkıntı daha soğumadan üstüne binen diğer sıkıntıyı ben atlatmış sanıyordum ama aslında onlar içimde çoğalıyordu ve işte bir şekilde açığa çıkıyordu. Üzerimdeki agresiflik, içimdeki yılgınlık, midemdeki geçmez bulantı, halimdeki baygınlık hep bundandı. Atlamadığım bunaltım da bundandı ve çok açık ki ben sahici bir bunalımdaydım. Birçoklarımız gibi.

Malavi’deki bir çocuğa ağlıyordum evet ama aslında canı yanan cümle çocuklara ağlıyordum. O çocukların ardında kalan analarına ağlıyordum. Bir anne için olabilecek en yıkıcı şeyin, içinde sahicilik aranmayacak tek şeyin yani evladını kaybetmesinin samimiyetinin sorgulanmasına ve dahası yasını tutmasına bile saygı duyulmamasına ağlıyordum. Oğlunun ölüsünü sırtında çavulla taşıyan o babaya ve o acıdan korkanların hastalıklı oyunlarına ve konuşmalarına ağlıyordum. Kimbilir ne pis emeller uğruna öldürülen gençlere ağlıyordum. Bir karanlıkta bir an öldürülüveren o gence ağlıyordum. Sürülen ve aslında sağlığı sürülmesine müsaade etmeyen, kalp pili bulunmayan hastanede ölen o polise ağlıyordum. Vurmayın, öldüm, diyen o ışıl gözlü gencin, yüzü gözümün önünden gitmeyen tarumar olmuş annesine ağlıyordum. Ayrıştırılması için dört koldan çalışılan babaların erdemine ağlıyordum. Herhangi bir babanın erdemine hiç ulaşmayacaklarını bildiğim ülke büyüklerinin(!) rezaletine ağlıyordum.

Değerlerimizin yüzsüzce ayaklar altında ezilmesine ağlıyordum. İçinde yuvarlandığımız çiğliğe ağlıyordum. Yapış yapış sesli bir kadın tüccarının sesine muhatap olmaya ağlıyordum. Beni temsil edenlerin havada uçuşan küfürlerine, üç beş milyon uğruna paha biçilemez değerdeki onurlarını, haysiyetlerini, şereflerini sattıklarına ağlıyordum. Onursuzluğa ağlıyordum. Kiminin tuvalette kaybettiği, kiminin fazla pahalı olmayan gümüş tepsili çikolatada erittiği onuruna ağlıyordum. Eskiden onlar adına utanç duyduğum o günleri bile aradığım şu günlere ağlıyordum. Ve eski dediğimin aslında birkaç gün öncesi olmasına, günlerin adeta ağır yıllar gibi geçiyor olmasına ağlıyordum. Kötülüğün, ahlaksızlığın, türlü rezaletin öbek öbek ortaya saçıldığı ve dahası sıradanlaştırıldığı, ahlakın, erdemin ayaklar altına alındığı yoz günlere ağlıyordum. Hiç bu denli düşmediğimiz bu günler için ağlıyordum.

Sözde bahardı. Hava ferahtı. Ama ben oturmuş 12.50 pounda ağlıyordum.

‘Zarif’çe Hayat

2014-03-17T12:03:00.003+02:00

“Diyorum ki herşeye rağmen insan mühimdir.”

“Ve gördük ki mekan değildir zamandır önemli olan ve lakin o da değildir eylemdir önemli olan ve o dahi değildir kalp olmadıkça.”

“Dinlememişseniz nice yıl kalbinizi

Ev, meslek, iş, para, geçim diyerek.”

“Düşünün şimdi bir de

Şehirlerde kasaba ve köylerde

Başını eğmiş kalbiyle söyleşen biri olduğunuzu.”

“İçimiz bir dolap değil ki açıp bakalım.”

“Bazen var’ı anlarsın yok ile sevgilim…”

“İçimden, çocukça bir duyuşla büyüklere küsüm, demek geçti.”

”Hiç olurken duyduğum yüksek acı beni iyileştiriyor!”

“Eyvâh hüzün bu!

Eyvâh hüzün yine çatında alnımın.

Hüznüm agam oldu eyvah!

Birşey yap, silkip at!”

“Tabiata çıkıyorum
Göğsüm bir müzikle
Vuruyor ritmini
Dinliyorum hüznünü sendeki güzelliğin.”

“Sen aşk deyince, bilsinler ki artık, o şimdiye kadar bildikleri değildir.”

“Dünya diz çöktüğüm yer kadardır.”

“Pencereden bakınca toprak ve ağaç görünmeli.

Hava tertemizdir, yakınlarda sağlıklı bir dere akmaktadır.

İnsan; tabiattaki insan ve eşya dengesine bakarak ve inanç içinde yastığa başını emniyetle koyar.

Orada kader rahatsızlık vermez.

Tabiata yakın olmakta kabusu dağıtıcı bir güç bulunuyor.”

-Cahit Zarifoğlu-

Dilerim bizi iyilik ve güzellikle şaşırtan bir hafta olsun. Yorgunluğumuzu, ağırlığımızı alıp götüren bir hafta olsun… Umut olsun, AŞK olsun!

Biraz Cahit Biraz Sıtkı Çokça Hayat

2014-03-14T09:21:00.001+02:00

“Bir derdin varsa açabilirsin ağaçlara
Ağaç yaprak verir, sır vermez rüzgara.”

“Ne çeker apartmanlardan ağaçlar”

“Olmazlara meylim var.”

“Ne yapsam, gün doğmuyor gönlümce..”

“Nerde ne zaman bu hava çalınsa
Hoş geldi geçmişteki güzel günler”

“Sevmek devam eden en güzel huyum.”

“Bereket versin
Gökyüzünün tapusu yok,
Herkes bakabilir.”

“O kadar çok ki etrafta karanlık, herkesin gecesi kendine yeter.”

“Gök masmavi bu sabah

Güzel şeyler düşünelim diye…”

“Bulutlara kimse el koyamaz
Hayal kurma hürriyeti var.”

“Daha sürer mi dersin bu şaşkınlık, yarını ne olacak dünyamızın,

Biz yaşımızı başımızı aldık, Allah çocuklarımıza acısın.”

“Açılsın gizli sofram, gelsin ince belli bardakta çayım.”

“Kalkmalıyım,
Dolaşmalıyım,
Sokaklarda, parklarda.”

“Bilmeliyim,
Gölgelerin boyundan,
Saatin kaç olduğunu…“

“Islık çalmalıyım.
Türkü söylemeliyim
Yol boyunca,
Keyfimden ya hüznümden.”

“Geçmiş günleri hatırlamalıyım,
Dalıp dalıp akarsuya,
Hayaller kurmalıyım,
Güzel geleceğe dair.”

“Yanımdan geçenler olmalı,
Selam almalıyım.”

“Robenson’u düşünmeliyim,
Garipliğini:
Şükretmeliyim
İnsanlar arasında olduğuma.”

“Nedir ki eninde sonunda ölüm?
Ayrı düşmek değil mi aşinalardan?”

“N’olur, gözlerine geceler dolmadan,
Bana altın gibi bakışlarını ver…”

-Cahit Sıtkı Tarancı-

O İyi İnsanlar O Güzel Atlara Binip Çekip Gittiler

2014-03-13T13:09:00.005+02:00

Kerim oynuyor, Selim kitap okuyor. Barış Manço çalıyorum. Birden kitabını bırakıp bana dönüyor Selim:

-Anne, Barış Manço dört hafta önce mi öldü?

-A, hayır canım maalesef dört haftadan çok önce vefat etti, hatta sen doğmadan vefat etmişti!

-Ne!!! Ben doğmadan mı?!!! Ama bu haksızlık! Neden bütün iyi insanlar ben doğmadan ölmüşler? Ne yani ben hiç iyi bir insan göremeyecek miyim?

Yüzüne umutsuzluğun ağırlığı çöküyor.

Birşeyler söylemem gerek, onu bu umutsuz havadan çıkarmam gerek! Bir çocuk O, çocuk dediğinin umutları olmalı, umutsuzlukları değil!

Bir çocuğun her hücresinde umudun ışıması dolaşması, gözlerinde, zihninde, yüreğinde, umudun hafifliği olmalı! Umutsuzluğun karanlığı dolaşmamalı gözlerinde çocukların!

Ama, ama işte! Cevap veremiyorum, nabzım hızlanıyor, acele etmem gerek, çocuğuma umudu yetiştirmem gerek lakin bulamıyorum. İçinden çıkamadığım sessizliği gene Selim bölüyor:

-Barış Manço yok! Peygamber Efendimiz yok! İyiler yok! Kimse yok!

——

“Bir zamanlar bu şehirde konuksever, sıcak yürekli, dost canlısı iyi insanlar, ceren gibi, kırmızı mercan gözlü, uzun boyunlu, kalem kulaklı, suna gibi cins atlar vardı. Onlara ne oldu?” Yaşlı adamdır ki, azıcık doğruldu, ak sakalı kirli, titredi, yüzü eski bir ışıkla parıldadı, derin bir aaah dedi, ciğeri söken. Aaaah! Duvara sırtını iyice verdi. Neden sonra gözlerini açtı: “O iyi insanlar,” dedi, ”O güzel atlara bindiler çekip gittiler…” (Yaşar Kemal)

——-

Oğluma bu şekilde anlatmadım tabii, bu sadece içimden geçirdiğim sözlerdi. Ertesi gün yeniden konuyu açtım;

-Ben düşündüm de; dünya üzerinde ismini bilmediğimiz sayısız iyi insan vardır, öbür türlü dünya dönmeye devam edemezdi herhalde değil mi? Bir söz var Türkçe’de; dünya iyilerin hatrına döner diye.

-A, evet mesela M. Abi değil mi? Ne kadar da iyi biri.

Neyse ki benden çok daha süratli düşünüyor oğlum.

-Bazen isimlerini bilsek de -yaşadığımız sırada yaşayanların- değerini anlamamak var bir de. İnsan ne yazık ki kaybedince anlıyor birçok şeyin değerini. Ve uzaklaştıkça anlıyor insanların değerini.

——

İnsan bünyesi umutsuz kalmaya dayanamadığından hemen kendine umutlu çıkışlar buluyor, ne mutlu! Ki tüm karanlığa rağmen, bazen çok zor da olsa ümitvar kalmak şart zaten. İyi insanlar var ve hep olacaklar. Öbür türlü dünya hakikaten dönmeye devam edemezdi değil mi? Hatta çoktan infilak etmemiz gerekirdi. Şükür ki ümit duygusu var! Şükür ki içimizde her an yeniden filizlendirilen ümitler var!

Ah be Çocuk, Anlayamadık!

2014-03-11T15:03:00.001+02:00

@rasihyilmaz :

Kuşu vefat eden cocuğa taziyeye giden Hz. Muhammed (sav)’i hiç anlayamadık, onun gibi yaşayamadık… #BerkinElvan

Ah be çocuk! O karmakarışık zamanlarda vıdı vıdı ahkam kesmek yerine, yalan oyunların gerisinde bırakılan ismini ayıklayıp da, delice haykırmadığım için Allah beni affetsin!

Zihnimizi, kalbimizi delik deşik eden, vicdan ayarlarıyla oynayıp içimizi bulandıran her kim varsa, büyük küçük hepsini de Allah kahretsin!

Çıt Çıt Çıtır, Baş Belası Twitter

2014-03-10T20:13:00.003+02:00

Televizyon izlemiyorum, neredeyse gazete bile okumuyorum; malumunuz özellikle bugünlerde doğruyu ayıklamak hepten güç, ancak, linklerle gelen yazıları, demokratlığına inandığım üç-beş yazarı; ama gene bu bile şüpheli ve ben temkinli yaklaşmaya çalışıyorum ve internet medyasını takip ediyorum; T24 gibi.. ) Ve en çok Twitter.

Şu dönemde Twitter’a bakmayan adeta Truman Show filmindeki gibi sınırları başkaları tarafından çizilmiş, senaryosu başkaları tarafından yazılmış, çok gerçekçi ama tastamam kurgu bir hayatı yaşıyor. Zira televizyonlarda kurmaca filmler dönüyor, kurmaca konuşmalar yapılıyor, bir yerde bir sıkıntı varsa en fazla belgeseller devreye giriyor.

Cehalet mutluluktur, diyen Matrix filmi gibi ya da. İnternetin dışı; Hayat çok güzel oh la la, hava güneşli, ah yağmur da geldi, herşey yolunda havası… Oysa gerçek başka! Zira haberdar değilseniz cehaletin mutlu kollarında yaşıyor olabilirsiniz, ama bir süreliğine…

Bu hararetli günlerde Twitter‘ı takip etmemek demek ülkenin gerçeğinin dışında, belki parlak bir dünyada yaşamak demek. Tamam Twitter’ın dili sert, havası ağır ve olumsuz ama hele ki böylesi günlerde; dur keyfim kaçmasın, aman olumsuzluk olmasın, diye olana bitene kulak tıkamak çok büyük bencillik gibi geliyor bana. Hatta bencillikten öte vebal hissediyorum ben burda. Öyle ben siyasetle ilgilenmiyorum, cakalarıyla sıyrılacak birşey de değil, zira ucu herkese dokunan veya şimdi değilse bile ilerde mutlaka dokunacak olan siyaset üstü birşey var ortalıkta. Hatta çok şey! Yaşam, özgürlük, demokrasi, gelecek, din, ahlak adı her neyse… Şimdi konuşmayacaksın da ne zaman konuşacaksın demezler mi insana?

Bazen bilmez susar insan, bazen doğru yanlış karışır emin olamaz, ama durum öyle de değil, herşey ayan beyan ortada! Bilerek kulak tıkayanı bilmem ama bilmek isteyen, düşünen insan buyursun Twitter’a. Her kesimden insanı ekleyip hesabına, dinlesin, görsün olan biteni. Kendisine dayatılan senaryo hayatı değil, yanlış bile olsa kendi oluştursun düşüncesini. Allah vergisi bilinci, vicdanı, kalbi, sorguyu, sorgulamayı çalıştırıp, geliştirsin düşünce sistemini. Dinlesin, esnetsin biraz zihnini. Diyelim ki hiçbir netice çıkmadı yahut vicdanımız dahi saptı, yarın Hakkın divanında, hiç olmazsa hakkı bulmak için gayret ettim Ya Rab, diyebilmeli insan. Bu veya benzeri yollarla…

Yanısıra gençliğin müthiş enerjisi ve esprili dili var Twitter’da. Şükür ki böyle. Bir an ağlayıp bir an gülmek mümkün dolayısıyla. Özellikle -caps-ler. Caps (komik montajlar) terimini de bu vesileyle öğrendim. Ve bugünlerde bol bol ülke gündemine dair capsler var. Ben en sevdiklerimi ve tweetleri buraya almak istedim. Biraz gülüp biraz düşünmek isteyenlere…

İşte O Adam olabilmek aslolan. Etrafında yer alan herkes gibi olabilmenin konforunu, kolaylığını yaşayabilecekken zor olanı; korkusuzca doğrusunun izinde olmayı seçen o adam olabilmek.

Selim Savaş Genç: ”Gerilim filmlerinden nefret ederim. Para verip bu filmlere gidenleri hiç anlayamazdım. Allah’ım bu filme bilerek girmedim ne olur bir çıkış”

@mkemalsayar :

‘Size özgürlükten önce ekmek lazım’ diyenlere Afrika’lının cevabı: ‘Konuşma özgürlüğüm olmazsa, ekmeğimi kimin çaldığını nasıl söyleyeceğim?’

@RessamBob :

Belki şurada yüzü kızarmayan birileri vardır. Biraz alizarin kırmızı alıp yüzlerine sürelim. Eveet, yine kızarmadı.

Fuat Avni efsanesini bilmeyen kaldı mı? Kim olduğu merak konusu. Biri Başbakan’ın ta kendisi diyor, birileri isimler veriyor, biri küskün Şehzade Burak diyor, ama en etkileyicisi Fuat Avni’yi fizik boyutta değil, metafizik boyutta arayın diyen tivitti:)

@RessamBob :

Belki şurada sürekli kendisini üzenin peşinden giden birileri vardır. Şuraya da biraz akıl fikir yapalım.

Vali Mutlu: Koşun La Gezi Parkı’na girmişler…

Hiç İlber Ortaylı olmadan olur mu:)

‏@RessamBob :

Belki şurada unutmak istediğimiz birisi vardır. Şuraya da onu hatırlatan bir sürü salak çizelim.

Tanrı bolluk içindekileri doyursun! – Halil Cibran

Çalmaktan daha büyük günah “çalmışsa çalmış ne var bunda” sözüdür! Zîra En büyük günah günahı küçük görmektir!

Ne garip değil mi? Sevdiğimiz insanın her yalanında bir doğru, sevmediğimiz insanın her doğrusunda bir yalan ararız. Dostoyevski

Bu ne alaka derseniz, bizim Twitter’da kıyametler koparken, en baba tapeler havada uçuşurken İngiliz Twitter’ında dolaşan şeylerden biri.. Bambaşka dünyalar…

Bu da bir hayat gerçeği..

Ancak esasında biz her zaman doğruymuşuz gibi ve dahi doğru kalacağımızın garantisi verilmiş gibi, kibirle asıp kesmek yerine şöyle bitirmeli. Çünkü bana birşey olmaz, benim ayağım kaymaz gafletine düşmek en büyük gaflet. Bence bu bakımdan da bugünler çok çok ibret verici. Görülüyor ki insanın kayması an meselesi. Zira beşer şaşıyor. Maazallah alayla kınadığı da başına gelmeden ölmüyor.

@erkan_akkus

GECE DUASI: Kınadığımızla sınanmaktan, sevdiklerimize aldanmaktan ve pervasızca kalp kırmaktan sana sığınıyoruz..

AMİN

@fuatavni :

Ne kadar kötü görünürse görünsün, perde ardındaki hakikatler güzeldir.

Ve Fuat Avni nasıl bir ümitvarlık serpiştiriyor en kara, en karamsar günlerde… En çok o yüzden sevdim ben kendisini. Hele o müthiş final cümlesi; tüm sesleri, gümbürtüyü, kalabalığı, umutsuzluğu, insan yozluğunu ve yozlaşmayı bir anda bıçak gibi kesen, herşeyi bertaraf eden o son cümle:

Allah Kadir-i Mutlak!

‏Doğru neyse o pür-i pak ortaya çıksın. Hak yerini bulsun. Haklı ziyan olmasın. Ve sahici anlamda, gerçekten, sözde değil özde; demokrasi olsun güzel ülkemde. Kimsenin kimseye üstünlük taslama gayretinde olmadığı, kimsenin kimseyi ezme ve yükselme gayretinin olmadığı bir ülke olsun. Benim temennim bu. Hayal mi, duasını edebildiğimize göre inşallah değildir!

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Biraz Özdemir Biraz Asaf Biraz Hayat

2014-03-07T11:45:00.004+02:00

“Mutluluğun gözü kördür, yalnızlık sağır.

Ondandır biri tökezleyerek yürür, öbürü uykusunda bile bağırır.”

“Onu beklersem ben ölmem ki..”

“Benim gülmem canımın sıkıntısıdır.”

“Sende gördüğümü görecekler diye ödüm kopuyor.”

“İnsansız adalet olmaz.

Adaletsiz insan olur mu?

Olur, olmaz olur mu!

Ama, olmaz olsun.”

“Bunca boş konuşan insanın arasında dilsiz olmak engel değil devrimdir.”

“Gülümse; tozu gitsin yalnızlığımızın.”

“Önce büyük büyük düşündüm;

Sonra büyük büyük yaşadım,

Ne varsa onlar aldı

Şimdi bana küçük bir ölüm kaldı.”

“Şarkı söylüyormuşum sokaklarda, görmüşler.

Yere yere bakıyormuşum yürürken, duymuşlar.

Sonrasını kendileri uydurmuşlar!”

“Neyine bağlandım ki bu kadar;

Bana bakmayan gözlerine mi, yoksa benim olmayan kalbine mi?”

“Sus be yüreğim!

Ben de biliyorum özlediğimi.”

“Her seven sevilenin boy aynasıdır. Sevmek sevilenin o aynaya bakmasıdır.”

“Anı bahçelerinde üşümek sıcaktı.”

“Dün sabaha karşı kendimle konuştum.
Ben hep kendime çıkan bir yokuştum.
Yokuşun başında bir düşman vardı.
Onu vurmaya gittim ve kendimle vuruştum.”

“Bana yaşadığın şehirleri aç
Başka şehirleri özleyelim orada seninle
Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar
İkimize yetmez.”

Son kadeh içilmiş
Son söz edilmişti.
Bir düşünce sardı hepsini
Bir hatıra
Bir hırs
Bir kıskançlık
Bir yanıltı
Bir kardeşlik
Bir yanlışlık
Bir kin
Bir ümid
Bir şey.
İnsana ait

-Özdemir Asaf-

O da Seviyormuş

2014-03-06T12:35:00.002+02:00

Pıtırcık ve Sırma

Pıtırcık okuyoruz. Pıtırcık’ın Sırma’ya olan aşkı denk geldi tam da. İlgiyle dinliyor Selim. Sırma’nın sarı saçlarını, renkli gözlerini okuyorum ve içimden acaba ne düşünüyor şimdi Selim diyorum ki sesini duyuyorum:

-Anne, Brooke da tıpkı Sırma gibi. Upuzuuun, sapsarı saçları var, gözleri de renkli. Ama ne renk tam bilmiyorum; mavi mi, yeşil mi? Yoksa benimki gibi mi?

(O kadar yakınlaşıp bakamamış besbelli:))

Brooke’ta da Var

Kerim’in saçlarının yüzüne değen kısımları altın sarısı. Ama bu sarılar yüzüne dökülen saçları arkaya itince ancak ortaya çıkıyor. Birgün Selim’i çağırıp gösteriyorum:

-Selim, sen kardeşinin altın sarılarını görmüş müydün?

-A, daha önce hiç görmemiştim. Tastamam altın rengi.

-Gölgeli saçları di mi?

-Anne, Brooke’un da saçları gölgeli. Bazı yerleri altın sarısı, bazı yerleri beyazımsı sarı.

(Görüldüğü gibi konu gene dönüp dolaşıp bizim Brooke’a geldi:))

Henüz Söyleyemedim

-Anne, bugün Brooke yanıma oturdu, ama ona onu sevdiğimi henüz söyleyemedim.

(Kararlı söyleyecek bizimki, eh bu vakitten sonra, seviyorsan git konuş bence, demeli:))

O da Seviyor

Çocuklarla okula gidiyoruz. Bahçeye girmedik henüz ama bahçeden görünen yoldayız. Hemen görüyorum Brooke’u. Hiçbir şeyi olmasa beline dek düşen sarı saçlarıyla dikkat çekiyor hemen. Tabii benim için algıda seçicilik de var. O bizi görmüyor, ancak o da ne, bir arkadaşı bizim geldiğimizi gördüğü an yanına gidip, bize bakarak birşeyler fısıldıyor. Ve Brooke anında dönüp bizim tarafa bakıyor. Ben başımı eğiyorum.

(Demek o da ilgi duyuyor, diye sevindirik oluyorum. Ah annelik:))

Gülümsüme

Selim’ler sınıfa girmek için bekleşiyorlar. Ben de Selim içeri girene dek yakınında bekliyorum. Ancak o da ne, tam yanımda duran O. Anne ciddiyetini takınmam lazım ya, sürekli gözüm kızcağızın üstünde dolaşmıyorum tabii ve bakmamaya çalışıyorum. Ama göz ucuyla görüyorum; gözlerini dikmiş bana bakıyor. Dönüyorum, o masum ve pembe yüzle karşılaşıyorum; gözgöze geldiğimiz an sıcacık gülümsüyor bana. Ay, benim bu kıza içim ısınıyor:)

Ve Bomba: Sakın Senden Hoşlandığımı Zannetme!

-Anne, Sienna bana dedi ki; Brooke seni takip ediyor. Gerçekten Brooke gittiğim her yere geliyordu. Ben de ona neden gittiğim her yere geliyorsun, dedim. O da bana, senden hoşlandığımı sakın düşünme, dedi.

(Ah bu pervasız çocuklar. İşin ilginci hemen de kendilerini ele veriyorlar:))

-Ay oğlum kızcağız kötü hissetmiştir öyle deyince, hem ne var gelmesinde, belki sadece tesadüftür, belki seni seviyordur ve yanında olmak istiyordur.

-Bence o da beni beğeniyor ama belli etmek istemiyor. Onun için senden hoşlandığımı sakın düşünme diyor.

Ne güzel duygusun ey aşk, aşka düşenin de, aşka düşenin çevresine de müthiş bir enerji saçmaya, hayata canlılık, tazelik ve yenilik getirmeye vesile oluyorsun.

Biraz Barış Biraz Abi Biraz Hayat

2014-03-05T14:11:00.003+02:00

“Sabah yeli ılgıt ılgıt eserken, seher vakti bir güzele vuruldum.”

“Bana bir harf öğret yeter
Kırk yıl sana hizmet ederim.”

“Eğer kalbin kırıksa dost yüzünden
Bir selam sana gönül dağlarından
Al selamımı gönül dağlarından”

“Diyeceğim o ki kişi yetinmeli
Yaşam dediğin kısacık bir çizgi
Namus şeref onur hepsi güzel ama
En önemlisi helal alın teri.”

“Barış der biraz tuzum ekmeğim olsa
Buz gibi pınar suyundan bir testim olsa
Bir de şöyle püfür püfür bir çınar gölgesi
Kaç kula nasip olur ki keyfin böylesi.”

“Usta terzi dar kumaştan bol gömlek diker, doğru tartan esnaf rahat huzurlu gezer, eğrinin ve doğrunun hesabı mahşerde, dünyada biraz huzur her şeye bedel.”

“Para pula ihtişama aldanıp kanma dostum
İçi boş insanların bu dünyada yeri yok.”

“Akşam olunca kuşlar dönerken bir hüzün çöker, dolar gözlerim.”

“Selam olsun ağalar beyler, mor sümbüllü alaca dağlar”

“Bir ben var ki benim içimde, benden öte benden ziyade
Bir sen var ki senin içinde, senden öte senden ziyade”

“Gel sen de katıl bizlere dolaş bahçemizde gönlünce
Uzat korkma elini bak beş parmağım var benimde”

“Aman yavaş aheste
Söz gümüşse sükut altınmış
Demek ki susmak daha kıymetli
Sessiz sakin durmak varken
Konuşup yorulana bilmem ne demeli
Aman yavaş aheste”

“Şam ipeğinden burma giysen bile. Zemzem suyuyla yıkansan bile. Dünya ahiret bir keyif sürmek için. Mutlak dökmeli helal alınteri.”

“Hala bitirmediğim bir yarım şarkım kaldı
Ömrümün sonbaharında.”

“Üç beş günlük dünya hayatı değmiyor hiçbir kavgaya…”

“Barışım uzaktan geldim
Dört kapı önünde durdum
Dört kapıdan geçemezsem
Geldiğim gibi giderim”

“Yıllardır sürüp giden bir pay alma çabası, topu topu bir dilim kuru ekmek kavgası. Bazen durur bakarım bu ibret tablosuna; kimi tatlı peşinde, kimininse tuzu yok.”

“Gözümde yaş görseler erkek ağlar mı derler,
Gökler ağlıyor dostlar ben ağlamışım çok mu?
Rahmet yağarken dostlar ben ıslanmışım çok mu?”

“Ben bir şarkıcı, besteci olarak bu dünyaya gelmedim. Düşüncelerimi aktarmak üzere geldim. Bu; gün geldi şarkı söylemekle oldu, gün geldi bir televizyon programında çocuğun saçlarını okşamakla oldu.”

“Ben yaşarken kendime sanatçı diyemem, çok ayıptır. Ancak on, yirmi, kırk yıl sonra diyebilirler.”

“Kırk yılda bir gelir Barış gibisi”

“Çoktan uçmuş güvercin tahta masam devrilmiş
Can dostum çomar uykuda
Tatlı komşu Ayşe teyze Emekli Salih Öğretmen
Hepinize hepinize elveda
Dostlar elveda
Gözlerim kurşun gibi ağır ağır kapandı bu gece
Elveda”

“Gelecek nesiller, kuşaklar tarafından Yâd-ı Cemil olmak. Tek niyetim ve gayretim bundan ibaret…”

-Barış Manço-

Dünyada Çok Güzel İnsanlar da Var – Samet Aksuoğlu & Engelsiz Pedal

2014-03-04T09:04:00.004+02:00

Karmakarışık günlerin içindeyiz. An geliyor öyle çok kararıyor ki dünya, umudum yerle bir oluyor; bizden birşeycik olmaz, dünya kötü, insan kötü diyorum. Hele çocuklar, çocuklarım… Aklıma ilk onlar geliyor; fazla mı naif yetiştiriyoruz diye endişe ediyorum, belki de ver eline taşı, sopayı, bu kaba dünyaya bu lazım diyorum, ama öyle bir an geliyor ve öyle bir haber duyuyorum ki, yerle bir ümidim aniden doğruluyor yerinden, içim aydınlanıyor, tatlı bir rüzgar gibi etrafımda dönüyor umut ve mutluluk… Yo, diyorum; vazgeçmek yok, her yer batsa da, sevgi, merhamet, iyilik ve güzellik kısaca insanlık herşeyden evla…

Bir kişi nedir dememeli, benden ne olur dememeli, ben, varsa elimden gelen bir iyilik, sunmalıyım onu dünyaya, ben hiçbir şey yapamasam bile, çocuklarım dünyadaki son iyiler olsa bile, dünyadaki son zamanlar olsa bile, iyiliğe dönmeliyiz yüzümüzü hala, güzelliğe çekmeliyiz dikkatleri daima.

İşte bu karanlık günlerde güneş gibi iç açan umutlu bir haber. Bir insan ve insanlık haberi; ölmediğimizi, nefes aldığımızı, yaşadığımızı ve insan olduğumuzu, dahası dünyada güzel insanların hala varolduğunu hatırlatan bir güzel insan Samet Aksuoğlu…

Bakın bir tek insan nasıl da umut oluyor en karanlık yerde tertemiz yüreğiyle… İnsan olmak böyle birşey işte.

“Samet Aksuoğlu 25 yaşında. Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nde öğrenci. Aynı zamanda sıkı bir bisiklet tutkunu. Engelli bir çocuk babası olan Uğur Küçükşahin ile tanışana kadar sadece kendisi için pedal çeviriyordu. Şimdi Hollanda tipi kasalı bisikletiyle onlarca engelli çocuğun makam şoförlüğünü yapıyor. “Engelli çocukları gezdirmeye başladıktan sonra tamamen farklı ve yeni bir dünya ile tanıştım” diyen Aksuoğlu, bu fikrin çıkış noktasını şöyle anlatıyor:

“2011 yılıydı. Marmara Üniversitesi Bisiklet Kulübü olarak Sarıyer’deki Kilyos Sahili’nde kamp yapmak üzere pedallara bastık. Hava soğuk. Üşüdük ve bir çay ocağına oturduk. Bizim kahveci ile çayın fiyatı üzerine pazarlığa tutuşmamız Uğur Ağabeyin ilgisini çekmiş. Yanımıza geldi. Sohbet etmeye başladık. Kulüp olarak yaptığımız etkinliklerden konuştuk. O da dışarı çok fazla çıkamayan engelli bir kızı olduğunu anlattı. Yaşam enerjimizden ve mutluluğumuzdan etkilendiğini söyledi ve bizi kızı Ceyda’yla tanışmamız için evine davet etti. Birbirimizin numaralarını aldık ve yollarımıza devam ettik. Ayrıldıktan kısa bir süre sonra aklıma ‘Neden kasaya bir minder koyup Ceyda’yı gezdirmiyoruz?’ diye bir fikir geldi.”

Kızı Ceyda’nın bisiklet gezisinden aldığı keyfi gören anne Küçükşahin, diğer engelli ailelerine de Samet Aksuoğlu’ndan bahsetmiş. Gerçekleştirilen ilk gezi kulaktan kulağa yayılmış ve bisikletle gezdirilmek istenen engelli çocuk sayısı bir anda artmış. Aksuoğlu, okuldan fırsat buldukça down sendromlu, otizmli, lösemili ve bedensel engelli çocukları bisikletiyle gezdirmeye devam etmiş. Fakat bir noktadan sonra tek başına yetememeye başlamış. Dernekleşme fikri de buradan doğmuş. Şu anda Engelsiz Pedal Derneği Başkanı olan anne Tülay Küçükşahin, dernekleşme süreçlerini ve amaçların şöyle anlatıyor:

“Samet tek başına çocuklara yetişememeye başlayınca dernek fikri ortaya çıktı. Fakat bunu hemen gerçekleştiremedik. Çünkü sadece bir öğrenci ve bir engelli annesi ile dernek kurulmuyor. Umutsuzluğa kapıldığımız dönemler de oldu. Fakat engelli aileleri ve onların çocukları ile piknikler şeklinde organize ettiğimiz bisiklet gezileri sonucunda daha fazla insana ulaştık. Bu yıl başında da Engelsiz Pedal Derneği adı altında dernekleştik. Yaptığımız etkinlikler ile insanlardaki farkındalık arttı. Adana, Eskişehir, İzmir dâhil birçok şehirden mailler, telefonlar alıyoruz engelli ailelerinden. Bisiklet ve gönüllü makam şoförü sayımızı yükseltip gezi etkinliklerini tüm Türkiye’ye yaymak istiyoruz. Dernek olmamızın nedenlerinden biri de ailece edindiğimiz tecrübeleri diğer ailelere aktarabilmek. Engeller aynı olmasa da sıkıntılar aynı. Bizlerin özel çocukları var ve burada tüm engelliler buluşuyor. Yaşanacak sıkıntıları en aza indirgemek önemli. Yaptığımız etkinlikler sadece psikolojik bir terapi gibi oluyor. Maddi imkânsızlıklar, mahalle baskısı ve mimari engellerden dolayı dışarı çıkamayan engelli çocukların ihtiyaçlarını karşılamak, onlara farklı bir heyecan yaşatmak istiyoruz. Amacımız onların engellerini ortadan kaldırmak.”

Engelsiz Pedal Derneği, makam şoförü olmak isteyen gönüllülere 10 aşamadan oluşan bir eğitim veriyor. İlk aşama psikolog ve öğretmenler eşliğinde engelli çocuklarla nasıl hitap edilmesi ve davranılması gerektiğini içeriyor. Daha sonra profesyonel bisikletçiler tarafından verilen trafik, ilk yardım ve teknik eğitimlere geçiliyor. Tüm bu aşamalar sonucunda yapılan sınavı başarıyla geçen adaylar makam şoförü olmaya hak kazanıyor. Makam şoförlerinin görevi sadece engelli çocuğu gezdirmekten ibaret değil. Her gezi iki makam şoförü tarafından gerçekleştiriliyor. Bir kişi çocuğu gezdirirken diğeri önde giderek trafiği kontrol ediyor ve engelli çocuğun canının çektiği su, oyuncak, yiyecek gibi ürünleri temin ediyor.

Dernek, program detaylarını ve tüm etkinliklerini Facebook gruplarından duyuruyor.

Kaynak: Al Jazeera, Walking İstanbul