Dende Areas cara a Ponte

1ª Edición do Rock in Río Tea en Ponteareas

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Sun, 14 Jul 2013 19:38:00 +0200

Xa fai unha semana que se celebrou, pero podo dicir que foi todo un exito. Se había dúbidas de como slería a cousa, creo que en todos os niveis saiu perfectamente, o tempo acopañou (o mellor demasiado), o sonido, os grupos, o público... en xeral todo ben.

Abriu o concerto Carro-bois, un grupo a cabalo entre Ponteareas, Mondariz, Fornelos, como din eles, un grupo de parroquias, que se formou pola decada dos 80 e levaban sen tocar 25 anos. Apoiaron á causa e uníronse para o festival, coa ausencia de Fornelos que non poido acudir.

Neste video vemos un par de temas:

Os seguintes en subir ó escenario foron "Perjudicados", e penso que desta volta non o estaban, ou polo menos nese momento... Este é un novo grupo formado en Ponteareas, por uns "rapaces" de corenta e tantos aniños (ou 50!!), que se lles deu un pouco tarde por isto da música, pero que podo dicir que soan ben, van cumprindo, e animan como o que mais. Os seus compoñentes son Fran Rodríguez, José Gallego, Condado, Pepe G. Montero e Julio Mera. Este último gran artífice do evento.

Aquí vai unha mostra:

Seguidamente pasouse a inauguración do Paseo da Fama, e descubriuse unha pedra conmemorativa do acto a cargo de Abel Abreu, productor e técnico de son do xa mítico programa Xabarín Club da TVG e entregouselle un agasallo, un pote da queimada exclusivo do Rock in Río Tea:

Seguinte turno para o grande da noite, O caimán do Rio Tea, un grupo xa consolidado que ten unha gran traxectoria artística, tanto con este nome, como na época que se chamaban "Capitán Furilo". Agora están a celebrar o seu 20 aniversario. Os seus compoñentes son Rafa, Miki, Mon e Óscar T. Estes foron outros que se volcaron coa organización do Rock in Río Tea.

Un par de temas entre eles o famoso "Estou na lavadora":

E chegou o turno para "99cl." outra banda mítica de Ponteareas formada tamén hai 25 anos e que levaban case que outros tantos sen tocar. Foi considerada a máis punk do momento polas suás letras que non deixaban títere con cabeza, dando igual contra quen foran dirixidas. Dous integrantes orixinais do grupo non "poideron" asistir e a Su e Javiño uniuselles Miki e Mon do Caimán do Rio Tea para esta actuación. Teño que dicir que Su, o cantante da banda (que por certo me toca algo na familia), non cabía dentro del, e deuno todo. Creo que foi un dos máis felices da noite.

Video cun par de temas e ollo coa versión de Tequila e o xogo de palabras, "Salva, por la ventana":

E o grupo que cerrou as actuacións, foi Met. As promesas do futuro do rock en Ponteareas. Esta banda está formada por Mateo Goro, Arón Ferreiro, Jacobo Rey, Bastián Carnero, Pablo Novoa e Carli Sousa.. (Este último, xa sabedes, ainda me toca máis na familia). Para min, e para case todos os que asistiron, podo dicir que este Rock in Río Tea valeulles de consagración, xa que aparte de tocar un par de temas propios (nisto deben volcarse no futuro) souberon escoller moi ben as versións que tocaron. Pero sobre todo melloraron na posta en escea, soltándose no esceario realizando un gran fin de festa, un moi bo directo. Podo dicir que xa non son tan futuro, xa poden considerarse presente.

Interpretación do tema Invincible de Muse:

Rematado o concerto, sesión vinvinilo e como non, queimada realizada polo meu amigo Julito. Como pon o Faro de Vigo, "o maestro consagrado".
Un foto de Julio, por certo, felicidades ó fotógrafo:

Pois isto foi o que deu de si esta primeira edición do Rock in Río Tea. Esperamos que a segunda edición sexa polo menos tan boa como esta.

Maís fotos neste enlace de FacebooK:

https://www.facebook.com/festivalrockinrioteaponteareas/info

Met e a previa do "Rock in Río Tea"

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Sun, 30 Jun 2013 17:45:00 +0200

Este venres tivo lugar no JJ copas de Ponteareas un concerto a cargo da banda Met. Xa levan tocado unhas poucas de veces neste pub e a verdade é que cada día melloran máis. Xa os están considerando como os rapaces que veñen avasallando.

Está composto por rapaces entre 16 e 18 anos, os compoñentes son Arón Ferreiro, Jacobo Rey, Bastián Carnero, Pablo Novoa, Mateo Goro e Carli Sousa. Este último máis coñecido por "Carli Knopfler" pola pasión que ten polo guitarrista dos Dire Straits, pasión que por outra banda lle metín eu ó escoitar conmigo tantas veces a esta banda.

A parte de tocar varias veces no JJ, tamén participaron na últina edición do concurso Liberty Music Play 2013, celebrado no Liberty Pub en Ponteareas quedando clasificados en segunda posición por detrás de "La casa de los ingleses".

Cartel do Rock in Río Tea

O próximo fin de semana terá lugar a primeira edición do festival "Rock in Río Tea", organizada pola Asociación Falcón no Parque da Concordia e no JJ copas en Ponteareas. Agúns membros desta asociación pertencen ó famoso grupo "O caimán do Río Tea" e intentan con esta idea conseguir un festival que continúe nos seguintes anos e se vaia asentando, e a poder ser que vaia indo a máis. Esperemos que teñan sorte.

O programa é o seguinte:

O venres no JJ Somachigun e o 1º concurso guitar interplanetario, o que queira xa sabe, pode acercarse a facer ós seus pinitos coa guitarra en sesión playback.

O sábado, xa no Parque da Concordia, actuación dos seguintes grupos. Carro-Bois, 99 cl., O Caimán do Río Tea, Perjudicados e Met.

Tamén haberá sesión vinilo dj, inauguración do paseo da fama do Rock and Roll e como non... Queimada elaborada polo maestro nestas lides e moi amigo meu Julito.

Xa neste sabado houbo unha actuación previa para patrocinar o evento nas rúas de Ponteareas á hora do vermú, 1 do mediodía. A actuación correu a cargo dos xa mais que nomeados neste blog (pola conta que me ten, claro) Met. Aquí vos deixo unha proba do seu ben facer neste vídeo, interpretando os temas Dolores se llamaba Lola e Sultans of Swing, versión en directo.

E para os que lle guste o deporte, celébrase a 1ª carreira nocturna do Tea organizada polos Taninos Runners Ponteareas. Como pon o slogan, "Rock e deporte lévanse ben".

Sorte a todos e que saia un Festival redondo.

Fragas do Eume

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Wed, 4 Apr 2012 16:18:00 +0200

Por desgraza, esta semana foron noticia polo incendio que as medio asolou.

Isto segue a ser o mesmo un ano tras outro e ninguén é capaz de poñerlle solucións. Cando non é Ourense é outra parte calquera de Galicia, como foi hai unha semana aquí na zona de Mondariz. E parece ser que da igual, os primeiros días un pouco de escándalo, chamamentos contra todo para que isto non volva a pasar, políticos saíndo na foto, e máis cousas. Pero pasadas unhas semanas xa non se acorda ninguén, os "pirómanos" que dan collido, case saen de rositas e a esperar outo lume que volva a poñernos cabreados. En fin, é unha desgraza pero é así.

Se cadra, nesta ocasión, por tratarse dun parque natural, non queda impune e alguén terá que pagar por esta barbarie. Pero noutras ocasións dalles totalmente igual. Intereses haberá.

Se a isto lle unímos a sequía que estamos a pasar, donde todos estamos a esperar que nos caia a "dichosa" chuvia (paradoxas, mentras en Andalucía e outras rexións choran porque non poden sair coas procesións...) me da que dentro duns aniños esta Galicia perderá este verde que tanto a caracteriza.

Estiven nas Fragas do Eume xa fai bastantes anos e son maravillosas. Daquela non había cámaras destas dixitais, polo que me permitin o luxo de roubar unhas fotos da rede (algunhas ata teñen a firma orixinal) e facer un vídeo . Escollín a canción "Adios ríos, adios fontes" versionado do poema de Rosalía de Castro e cantado por Lucía Pérez. Creo que lle vai moi acorde, so esperemos que non sexa un Adeus a este paraxe

Volto con música

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Wed, 14 Mar 2012 18:53:00 +0100

Pois si, aquí estou. É que non podía deixar de pasar a ocasión de compartir con quenes me poidan ler, o acontecimento que fun ver este sábado. Fai uns días dixérame Carli, se quería ir a ver ós "Brothers in Band", unha banda que imita ós "Dire Straits". Non os coñecía, rebusquen pola rede e parecéronme moi bos. Eu que sempre fun un fanático dos "daires", ós cales xa vira en directo en Balaidos, alá polo 92 (casi nada, 20 aniños pasaron), apuntenme ó carro e alá fomos cuns compañeiros del.

Teño que recoñecer que ía coas miñas dúbidas, xa que un concerto de rock nun teatro, non me parecía o lugar máis axeitado. Tocaron no Teatro García Barbón de Vigo. Estaba totalmente equivocado, é unha forma perfecta de non perder detalle e disfrutar ó máximo tanto da música coma da posta en escena. Por certo, este teatro é propiedade desa Caixa, ou Banco, ou como se chame que tanto está estafando??

Fixemos algunhas gravacións, donde aparte de disfrutar da música, tamén se poden apreciar algunhas cabeciñas, escoitar alguhas voces e o tremer da cámara.

Este primeiro é o final do mítico tema "Sultans of Swing". Hacia o final aparecen uns primeiros planos do guitarrista e vocalista Oscar Rosende, nos que se aprecian ata que punto clava a Mark Knopfler na súa forma peculiar de tocar a guitarra.

Este outro, tamén é do final do tema "Tunnel of Love". Aquí hai que flipar co teclista, bueno co teclista e con todos.

Xa postos e xa que falo de música, acordádevos daquel rapaz que facía os seus primeiros pinitos coa guitarra? Pois xa leva prosperado un pouco, e xunto cuns amigos van facendo ós seus primeiros concertos. Tocaron nun festival no auditorio de Ponteareas interpretando temas dos Suaves, Metallica, Oasis e Green Day, que é o que aparece neste vídeo.

Bueno, espero que vos gustara. Tentarei recuperar o ritmo de publicacións no blog (mentiroso!!!).

Fuxo do anaquel

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Tue, 23 Nov 2010 19:41:00 +0100

Ola a todos!! Canto tempo... Son o blog Dende Areas cara á ponte, o que, ó parecer, teñen medio abandonado Carlos e Beni. Menudos dous, como se lles ocurre deixarme tirado aquí nunha esquiniña do "anaquel". Por certo, fermosa palabra que non coñecía, pero un comentario da sempre macanuda Zeltia, fixo que investigara. Nos diccionarios en galego non a atopei, si no de castelán. Esta é a definición:

anaquel.

(Quizá del ár. hisp. manáqil, pl. de manqálah, y este del ár. clás. minqalah, banco, soporte).

1. m. Cada una de las tablas puestas horizontalmente en los muros, o en armarios, alacenas, etc., para colocar sobre ellas libros, piezas de vajilla o cualesquiera otras cosas de uso doméstico o destinadas a la venta.

Non son un libro, nin unha vaixela, nin estou destinado a venta (a ver que iluso me mercaría), polo tanto terei que ser unha "cualesquiera cosa de uso doméstico". Pero aínda así, menudos caraduras, xa lles vale, e sen tan siquera avisar, polo menos para estar preparado. En fin, alá eles.

Agora virán con que non teñen tempo, ou que na xa famosa Areas non pasa nada do outro mundo, e iso e mentira. Dende este currunchiño, teñoos visto como quedan para tomar uns cacharriños e falan do tema, pero sempre din que mañán acordaranse de min. Claro, por un lado Beni di que ten un par de esas ideas tan espléndidas para publicar, pero Carlos dille que lle deixe a el primeiro, e así un polo outro, a casa sen barrer, ou máis ben eu sen actualizar.

Pois nada, que conto eu un pouco o que pasou neste par de meses. Polo de pronto, como sempre no mes de Novembro, estase a celebrar na Casa Cultural de Areas o Mes cultural, coas súas obras de teatro, corais etc. (Xa porei o programa de actos, aínda pendente de escanear por xa sabedes quen)

Dentro destas actuacións, pareceume importante esta aportación da asociación para a difusión do Patrimonio inmaterial A bagaña da Remelisca. Coa aportación de xente da parroquia e arredores, comentaron formas de vivir doutros tempos; Lorenzo falou dos principios do Cultural Areas de fútbol, Concha de como eran as vodas na casa, xa que ela era a encargada de facer a comida nestes banquetes, Felisa das famosas corozas e como se facían, e bastantes mais temas. Polo que escoiten, foron unhas charlas moi agradables, pero como os dous susodichos non foron, non puderon contar nada aquí. Nestes dous enlaces, están unhas entrevistas de fai xa un tempo falando sobre o mesmo.

Tamén aconteceu que xa escomenzou a liga de fútbol sala, e o Areas F.S. volve a competir un aniño mais. Agora un pouco máis rexuvenecido, xa que ficharon un par de rapaces novos. O Carlos aínda segue, debe pensar que aínda é un rapaz, pero xa lle custa de carallo. Van un pouquiño mellor clasificados co ano pasado, nen ben, nin mal. Xa vos imaxinades como acabarían daquela.

Tampouco falaron da Feira tradicional de Ponteareas, nin da propia que se fixo en Areas, donde algúns ían vextidos coma fai 100 anos, esfollaban as espigas e vironse útiles domésticos da época, ó tempo que se degustaba unha boa carne ó caldeiro. Tampouco falaron dos numerosos magostos que se levan feito.

Para o que si tuvo tempo Carlos, foi para ir co seu fillo a Coimbra. E case nada! nin máis nin menos que para ver a U2!! Como a gozaron. Mira que non pudo falar nin nada desa viaxe.

Por outro lado, teño que escusalo un pouco, xa que agora si que anda un pouco máis liadiño. Non se lle ocurre nestes tempos de crise que corren, outra cousa que meterse a empresario.

El sabrá, pero polo que sei, despóis de 20 anos na empresa, ou o agarraba ou pasaba a engordar as listas do paro, e polo que vemos xa son grandes dabondo. Ou sexa que xa sabedes, cando queirades un pedriña calquera, poñervos en contacto con Granitos e mármores Carlos Sousa, que todo o chollo fai falta. (Sei que non lle gusta facer lápidas, pero se hai que facela tamén se fai...) Disto xa intuía algo o visionario Thiago, que nun post falaba do meu negocio, se ben confundiuse de ramo...
O logotipo, como non obra de Beni. O que non faga este... Se alguén le os blog dende un lector de feeds, o Feed Demon agora ten unha versión en castelán e en galego traducidas por el. O entrar na opción de elixir idioma, alí estan as dúas co seu nome Beni Lago (arrumako). O de Arrumako, si que non sei por que será, o mellor un pouquiño cariñosiño de máis...

E así, moitas máis cousas que pasaron, pero espero que con este tironciño de ourellas espabilen algo.

Ata outra.

Unha curiosidade dos anuncios

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Sun, 12 Sep 2010 18:45:00 +0200

Tivemos esta semana pola parroquia comentarios sobre un anuncio que saía na prensa, na sección de "anuncios breves". A verdade que o anuncio era chocante e bastante propicio a xerar iso, ou sexa comentarios. Era o seguinte:

Non sei que pensaría a tal Lorena esa, pero tiña que estar bastante mosqueada para chegar a eses extremos. A min non me deu por chamar, máis que nada porque a ver que faría eu cunha CBR 600, pero algún chamou e o que se topou foi co teléfono apagado. Chegamos a conclusión de que non regalaba nada, pero o marido fastidiado si que quedaba.

Tres días despóis aparece este outro anuncio:

Pois sería unha broma de mal gusto, pero eu creo que foi máis unha acción sen pensala moito, dunha muller despechada; co conseguinte gasto dos seis ou sete anuncios que tería que pagar ó Faro de Vigo.

Hai xente pa tó!! Supoño que cambiará de número de móbil...

IX Edición da Festa do polo á brasa

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Sun, 29 Aug 2010 12:03:00 +0200

Como se dunha entrega por fascículos de festas e papatorias se tratara, deixovos aquí a "enésima" festa que organizamos en Areas, a IX edición da Festa do polo á brasa. Como xa dixen anteriormente, esta festa estase a consolidar ano tras ano, e nesta edición volveuse a demostrar. Coma sempre un 10 para a organización, non é fácil poñer a tanta xente a traballar e que todo saia á perfección; e iso para min é un motivo do éxito da festa. Outro motivo moi importante, é o polo asado, que este ano estaba de vivio, a empanada (de polo, claro) e como non... o viño que rulou bastante ben (non é que fixera moitos estragos, ou quizás un chisquiño...).

Aparte da papatoria, tamén se celebra un Festival Folclórico; este ano contaban coas actuacións das Pandereteiras da A. Cultural de Guillade, as Pandereteiras Tolerías da C.C. de Areas, Banda de gaitas Manxadoira de Bueu e o Grupo Folclórico da C. Cultural de Areas. Como sobremesa, e a hora dos chupitos, actuación novamente do grupo Los Pérez, que de trío pasaron xa ser seis compoñentes; estes fan as delicias dos asistentes que teñen ganas de botar uns bailes. Unha das peculiaridades desta festa, e que me parece que vai ser nun futuro parte indispensable dela, é cando Jose, Carlos e Pancho se animan a subir ó escenario a interpretar "A cabritiña". Como segundo ano grabeinos coa miña cámara, e como segundo ano, Jose canta, Pancho anima, e Carlos... Carlos... este ano nin aguantaba o vaso, jeje. Non te me enfades tocaio.

Aquí vos queda o vídeo, que por certo, Jose faime unha publicidade gratuita ó principio, motivo polo que non me quedou máis remedio que publicarlle o vídeo. Sorte nun futuro para este pedazo de trío.

Se alguén quere comprobar os adiantos deste "trío", pode pinchar neste enlace que leva a edición do ano pasado.

Para rematar, no Feisbuc (rede social tan de moda agora, que non teño moita idea de como funciona e para que sirve) xa crearon unha páxina co nome de IX Festa do polo á brasa (como non podía ser doutra maneira). Esta creouna Vane, a filla de Maruja de Justavo, como me dixo ela. Se queredes ver mais fotos e informacion pinchade no enlace:

Facebook. IX Festa do polo á brasa

Estas dúas fotos son "roubadas" de alí. A organización bailando a cabritiña, ese pedazo de reportero que se vé ó fondo, é un servidor inmortalizando o momento. Ainda que sempre estou detrás da cámara algunhas veces tamen saio retratado, menos mal que son poucas veces.

Sobre as catro da tarde é cando lles toca comer ós currantes, merecido o tiñan, xa. E que "juapiños" estan todos tan iguais.

Ide pensando xa na seguinte edición, que de seguro vai durar uns poucos de anos máis.

En fin, con isto remato o meu repaso ás festas da zona, que non todo é troula, aquí tamén traballamos, e que haxa... Pero bueno, xa o dicía a canción:

Vivir en Areas,
que bonito é,
andar de parranda
e durmir de pé.

Ou era noutro lado? Da igual, facemos o que podemos...

Festas de Agosto

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Sun, 22 Aug 2010 11:38:00 +0200

Xa a piques de rematar o mes de agosto, quería comentar un pouco o que son as festas pola zona. As que están tan de moda agora son as festas gastonómicas, e aquí temos nada menos que tres. A primeira en celebrarse foi a do Bacalao no parque de San Roque en Ponteareas, organizada por un restaurante da zona coa colaboración do Concello. Esta era a súa quinta edición e polo que escoiten, non se pode dicir que fora un éxito.

A seguinte foi a da cervexa e a sardiña, tamén no parque de San Roque. Esta foi organizada polo equipo de fútbol C.D.Cultural Areas (que compite na terceira división nacional) e era a súa segunda edición. Esta festa ten un fin recaudatorio, xa que o clube ten que sacar diñeiro debaixo das pedras para competir, e para min, cos precios un "pouquiño" desorbitados, pasou con máis pena que gloria, podéndose considerar un auténtico fracaso. Me parece a min que non sei se se chegará a celebrar a terceira edición.

E hoxe domingo ten lugar a IX edición da festa do polo á brasa, que a que podemos considerar a festa gastronómica de Areas, un festa que foi consolidándose ano tras ano, sendo xa unha referencia para a parroquia. Esperemos que hoxe continuen coa racha e repitan os éxitos anteriores.

Pero sen dúbida as festas por excelencia tanto de Areas coma de tódalas parroquias, son as festas patronais. Aquí hónrase a Ascención de Virxe, o 15 de Agosto. A festa non se celebra tódolos anos, isto é debido a que cada ano correspóndelle a un barrio da parroquia organizala, co que se garantiza que durante sete anos non lle volve a repetir ó mesmo barrio e por conseguinte á mesma xente (porque, coma sempre, ó final son sempre os mesmos). O lado negativo desta medida é que hai algúns barrios que xa non se acordan de celebrala. E claro, un 15 de Agosto sen festa non é o mesmo...

O que sempre se celebra son os actos relixiosos, isto é así dende non sei nin cando, os pequenos fan a primeira comunión, sae a procesión coa banda de música, bailan grupos de baile, e tómase o vermú ou a cerveciña na cultural, que na igrexa ese día non cabe un alma, e para iso temos a capela...

O que sí que me choca (ou non) é a cantidade de creentes que hai nese día, xente que en todo o ano non pisa a igrexa e nese día ata van con tempo para coller sitio... e claro, lucindo os mellores traxes e as mellores galas.

A nivel particular, comentar que tiven a primeira comunión de meu afillado. Nin que dicir ten, que intenten entrar na igrexa para tomarlle algunha foto (para outros motivos, xa é sabido que non o adoito facer...), pero foime totalmente imposible.

En fin, que a festa relixiosa segue sendo igual tódolos anos, cambian as xentes pero non as costumes. Para mostra estas dúas fotos con "apenas" 30 ou 40 anos de diferencia:

Este home calvo e esta muller morena (ou rubia) son os meus pais, xa era hora que os mostrara, agora a esperar que nadie llo conte...

Este é o meu afillado Nicolás, vestido como non... de marinerito. Para el foi un día grande. Despóis de comer de restaurante, pola comunión, dediquenme a sacarlle unhas fotos a miña "prinsesita" e a súa nai. Con modelos así e imposible que saian malas fotos (si, si, xa sei que se me cae a baba, é por que non?). Tamén sei que vades a dicir, que sorte que non se parece o pai, e visto así, é verdade, que sorte.

A modo de complemento

noreply@blogger.com (Beni Lago) — Tue, 10 Aug 2010 10:19:00 +0200

Ben, xa que o último post de Carlos fai referencia o 25 aniversario da Cultural (o cal non poiden asistir), eu tamén quero poñer o meu graniño de Area subindo unhas "afotos" que conservo nunha carpetiña no portatil. (Tranquilo Carlos, non vou a subir aquela na que ensino o cu, ainda que por outra banda o meu cu xa é bastante coñecido na bisbarra; ...que nadie pense mal, o que acontece é que teño feito algún "calvo" que outro, jejeje ...xa sei o que estás pensando... ¡Nin se che ocurra, vamos!).

Prométovos que o que estou liando non é un pitillo da risa (eu non fumo desas cousas, jejeje), é tabaco de liar do que trae o selo da tabacalera e todo... sae máis barato e últimamente "la cona-mia" non está como para botar foguetes

Xa que estou con fotos, tamén vos quero presentar a meu primo pequerracho que se chama "Artai"... bueno, en realidade é fillo de meu primo (o melenudo que sae na foto) e máis da sua parella que é a moza que está o lado do feo calvo ese (un servidor)... é incrible a sensación de ter unha criatura tan fraxil nas mans, non sabía nin como collela. Espero que a Veki non lle importe que colgue esta foto (non, seguro que lle fará ilusión).

Así tamén de paso fago feliz ó cura que estaba desexando que todos vírades como a pesares de estar na igrexa, non se derrubou nin nada (velaquí a proba).

XXV Aniversario Casa Cultural de Areas

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Tue, 3 Aug 2010 19:52:00 +0200

Case nada! 25 anos foron os que cumpriu a "Casa Cultural, Artística e Deportiva de Areas". Se ben é certo que a data exacta é a do 15 de Agosto, foi este domingo pasado cando o celebraron e o fixeron por todo o alto. Coma sempre, nestes casos, non puido faltar a misa parroquial coa homilía do párroco Manuel e constantes recordos ós socios falecidos nestes anos e sobre todo para o primeiro presidente Alvaro Carrera. (Esta parte contáronma, que non "puiden" asistir). A misa foi cantada pola coral Santa María de Areas (Como di Nemesio, un dos seus compoñentes, a mellor coral de Areas, en parte por ser a que hai).

Logo actuacións do Grupo de gaitas e baile de Areas, e das pandereteiras Tolerías, tamén de Areas, que soportaron o calor estoicamente. E dou fe que si facía, que a esa hora do "vermucito" apretaba ben. E para rematar a festa, unha comida campestre no torreiro da igrexa á sombra dunha carpa, non era a sombra dunha carballeira pero aliviaba algo o calor, polo menos ata que chegaron os "chupitos". A comida foi a base de polbo á feira e carne ó caldeiro, e polo que me dixo Julito (que non se perde unha papatoria) había a esgalla, era como o miragre da multiplicación dos peixes...
E para rematar o típico nestes casos, discursos varios do presidente actual, personaxes e políticos asistentes (destes había un feixe deles, non sei por qué...) e máis recordos ós fundadores, e agradecementos ós colaboradores que fan posible que siga funcionando. Se algo botei en falta, foi unha exposición de fotos dos actos que se viñeron facendo nestes anos. Non sei, non é con ánimo de criticar, pero penso que valería moito para recordar esta traxectoria, que 25 anos non se cumpren tódolos días.

Centrándome un pouco na institución en sí, como o seu nome indica "Casa Cultural, Artística e Deportiva de Areas", podo dicir que no referente ó cultural e artístico goza de boa saúde (sempre dentro duns marxes). Hoxe en día efectúanse distintas actividades, como os citados grupos de baile, de pandereteiras e a coral, un grupo playbak, distintos tipos de cursillos, charlas coloquiais e actuacións. No mes de Novembro adoita celebrarse o Mes Cultural. Bótase en falta algún grupo xa desaparecido como o grupo de teatro que o compoñían varios amigos meus. Tamén a directiva organiza a cada vez máis famosa Festa do polo á brasa, que se vai celebrar agora neste mes.

E non meu plan de buscar "peros", teño que buscarllo no tema deportivo. Aquí a saúde, xa non e que sexa mala, máis ben é que non hai ningunha. Hai moitos anos aínda se organizara algún torneo de Fútbol sala, pero agora o deporte que se practica nesta casa como vos mostro nestas dúas fotos, limítase a unhas timbas de tute e fubolín (Na do fubolín, aparecemos Beni máis eu, concentrados vésenos...) Por outra parte, estes deportes practícanse na cantina, a sala máis frecuentada da casa

Habería que considerar a opción de cambiarlle o nome polo de "Casa Cultural, Artística e Gastronómica de Areas". Resultaría máis axeitado, jeje.

Dende aquí quero darlle os meus parabéns, e que sigan a funcionar para chegar ó 50 aniversario.

Refrescándose polo calor II

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Tue, 27 Jul 2010 21:17:00 +0200

Estes días de calor abafante, que mellor que pegarse uns "largos" na piscina para refrescar. Grande non será, pero vos podo dicir que refresca de lo lindo e para nós, case que chega.

Hai dous ano puxera algo moi parecido, nesta entrada.

Vacacións, viaxes, festa e por suposto... fútbol

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Wed, 14 Jul 2010 18:27:00 +0200

Vaia mesiño de fútbol!! Para un amante e vicioso deste deporte coma son eu, foi todo unha gozada. Comprendo que a moita xente chegou a aburrirlle, pero penso que mereceu a pena cambiar a forma de pensar e ser un pouco máis optimista, agora xa volven os tempos de falar de política e iso xa me é menos agradable. En fin noraboa ós xogadores españois que demostraron ser un auténtico equipo de fútbol e de amigos. O único pero, foi que non tiveramos ningún galego na selección.

Pero o fútbol non se disputou só a nivel do mundial, a Escola de Fútbol do Condado, seguindo coa súa costume de facer viaxes a final de tempada, disputou un Torneo na vila de Alcochete, ó lado de Lisboa. En anteriores anos xa se desprazaran a Barcelona, Donosti, Santiago e Palencia. Nesta edición participaron dous equipos de rapaces entre os 12 e 15 anos, e tiven a sorte de acudir co como colaborador, axudante, conductor... e o que fixera falta. Nin que dicir cabe, que todo o que sexa ter vacacións e facer algunha viaxe é marabilloso, pero facelo ademáis con este grupo de "trastes" é toda unha experiencia, da que só podo falar en positivo. Falan do excelente compañerismo que existía na selección, e este grupo non se lle quedou atrás, pasamos moi bos momentos, as veces con algunha bronquiña, pero sempre che queda o recordo da bendita inocencia que teñen case todos.

Foron 6 días que pasaron voados entre visitas polas mañáns, partidos pola tarde e as farras na residencia pola noite, donde estes "enanos" non caian durmidos ata as 3 ou 4 da mañán, claro que o día seguinte durmían dabondo nas furgonetas mentras nós tiñamos que conducir, pedazo de "cabritos" que eran!! Xa no primeiro día, gozamos vendo a victoria de España contra Portugal mentras ceabamos no restaurante. Menuda paciencia tiveron os portugueses cos 27 rapaces e 5 adultos que alí berramos, menos mal que recoñeceron a derrota.

Distintas fotos da viaxe:

O grupo diante da Torre de Belén en Lisboa (falta un servidor, que tamén tiña que facer de fotógrafo) e en Óbidos, un pobo cunha fermosa muralla ó redor pola que paseou esta marea "amarilla":

Pedazo de corpos dos nosos monitores na praia fluvial de Alcochete coa ponte Vasco de Gama ó fondo:

Pontes Vasco de Gama e 25 de Abril, a primeira interminable e a segunda moi fermosa pero menudo atasco que nos topamos nela. Ó fondo o Cristo Rei:

Carli, Aleix, Pepe e Jorge nunha foto da futura portada do primeiro disco deste grupo de música que aquí quedou comprometido de facerse nun futuro. A ver se é verdade, polo de pronto portada xa teñen:

Así aparecían polas mañás as literas, convertidas en "bunkers" con seis ou sete rapaces a durmir uns por riba doutros:

Tamén tivemos tempo dir o Zoo, bastante ben coidado donde destacaría sobre todo o espectáculo dos delfíns e leóns marinos. Mención aparte Julio, este moniño que levabamos con nós, que se o ven así facendo monadas acabaría por quedar alí...

E como non!! Non faltou algún momento de relax para tomar unha Sagres, que apetecía con tanto calor. Deportistas si, pero a cerveciña que non falte...

Non podo cerrar este post sen comentar que gañamos as dúas categorías nas que competimos. Os pequenos viñeron arrasando en tódolos partidos, mentras que o dos máis grandes foi toda unha hazaña, unha victoria épica na final. Tras parar o noso porteiro un penalti no último minuto da prorroga, tivemos que ir a tanda de penaltis na que nos impuxemos despóis de lanzar 8 cada equipo. Un momento moi emocionante.

Para remate da tempada, este sábado celebrouse no campo de fútbol de Angoares a cea a base de paella e churrasco, para rematar cun Karaoke, donde se pode dicir que foi unha auténtica festa. Non tiñamos a Reina pero Isaac ós seus 8 ou 9 anos demostrou que pode ser un moi spiker (de aquí non teño fotos).

Tería moitas máis fotos e momentos que contar, pero penso que xa chega, aínda que despóis de tanto tempo sen pasarme por aquí, xa tiña "mono" de escribir. Intentarei que non decaia.

E sobre todo noraboa a Escola de Fútbol do Condado

Por certo, e así con letra pequena, estes non cobraron nada por gañar o campionato, máis ben tiveron que pagar por ir de viaxe. Non pretendía que cobraran, é para recordar que 600.000 € paréceme unha cifra esaxerada e escandalosa.

Reportaxe do Corpus 2010

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Mon, 7 Jun 2010 16:43:00 +0200

As festas do Corpus deste ano xa chegaron ó seu fin. Quédanos disfrutar deste luns que é festivo en Ponteareas e teño que recoñecer que fai boa falta. O cansancio acumulado íase notando. En xeral, as festas nesta edición penso que foron todo un éxito, tivo unha gran asistencia de público e o tempo acompañou de marabilla, tanto pola noite coma pola mañán.

Volvo a recordar que é a segunda vez que ten a categoría de interese turístico internacional e isto notouse ó ser a sede para celebrar o III Congreso internacional de arte efímera. Polo tanto, nesta edición da festa, aparte das xa tradicionais alfombras das rúas feitas polos nosos veciños, tamén se confeccionaron alfombras por parte dos participantes neste Congreso. Aí púdose apreciar as distintas formas de confección, sobre todo nos materias usados por estas xentes. A estas diferencias de materiais xa estabamos acostumados pola Vila da Orotava de Tenerife, esta vila leva xa un par de décadas asistindo a Ponteareas a confeccionar ó seu mural. Teñen a costume de usar sobre todo terra do Teide, esta costume fixo que as nosas alfombras fosen copiando a idea, polo que agora xa nos so se usan frores, se non tamén polvillos ou fiuncho triturado, co que teñen máis realismo os debuxos en sí.

Agora ben, o mural da Orotava sempre é expectacular:

Este ano usáronse moito os motivos referentes ó Ano Santo e ó camiño de Santiago, tales como a figura do peregrino, o botafumeiro, ou a cuncha.

Entre os novos alfombristas que acudiron nesta edición, houbo de todo, pero podería destacar tres, a alfombra de Arucas de Gran Canarias, que estaba realizada por sales de cores:

A da Federació Catalana d´ entitats Caltifaires de Caldes Montbui-Barcelona, que combinaba a Sagrada Familia e unha danza da Sardana:

Pero sobre todo a do pobo de Huamantla de México. Esta parecía unha auténtica pintura, moi lograda:

Donde se coloca o cruceiro nunha recreación do monte dos Olivos, tense por tradición colocar uns lagartos arnais, este ano non eran moi grandes pero tiñan moita animación, tanta coma algúns dos compoñentes que ali estaban a mostralos e que nun momento tamen usaba o "monte" para descansar e recuperar as forzas ou recuperar o "equilibrio..."

Logo do paso da procesión e pola tarde tivo lugar o pase de carrozas para os máis pequenos e pola noite o concerto de Amaia Montero, do cal me reservo a miña opinión. Tirada de foguetes de cores e remate de festa cunha orquesta na Praza. O dito, hoxe a recuperar que mañán é día de escola.

Por último, un vídeo para poder apreciar as distintas alfombras, tanto durante a súa construcción como xa realizadas. Espero que vos guste.

Corpus Christi 2010

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Fri, 4 Jun 2010 18:45:00 +0200

Este fin de semana celébrase en Ponteareas a festividade do Corpus Christi. Como segundo ano ten a categoría de festa de interese internacional e isto unido ó Ano Santo, fai que se espera con moita espectación. Tamén se celebrou nestes días o III Congreso de internacional de arte efémera, o que asistiron numerosas representación de cidades que teñen como tradición a confección de alfombras florais.
Os municipios españois que participan neste congreso son os de Carrión de los Condes (Palencia); Arucas (Gran Canaria); La Orotava (Tenerife); Castropol (Asturias); Celanova (Ourense) e Caldes de Monbuí (Barcelona). En canto ás delegación estranxeiras participan neste Congreso de Arte Efémera os municipios de Arequipa (Perú); Huamantla (México); Tibet; Mühlenbach (Alemania); Kalsdorf (Alemania); Monçao (Portugal); Antigua (Guatemala); Kobe (Xapón) e Comuni di Noto-Siracusa (Sicilia, Italia). Choca ver sobre todo poboacións como a de Xapón ou do Tibet, se ben estas non teñen carácter relixioso.

Na páxina oficial de Ponteareas, pódense ver as imaxes en tempo real de tres rúas, supoño que se poderá seguir a confección das alfombras ó momento.

En fin, que así con estas levamos 15 días que non paran de asfaltar rúas, pintalas, novos pasos de peóns elevados (que isto é outra...). Visto así debería haber tres ou catro corpus ó ano...

Bueno, despóis dun mes de Maio en plan sabático, no que non me esmeren nada en publicar no blog, e iso que aconteceron cousas que xa contarei máis adiante, espero que este mes de Xuño se me dé por traballar un pouquiño máis.

Por último por hoxe, o que non coñeza a festa recoméndolle que se pode se acerque ata Ponteareas, tanto o sábado á noite como o domingo a mañán. Invítovos a que asistades, o da cervexa ou o viño, falámolo despóis...

O deserto da Picaraña

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Sun, 2 May 2010 10:58:00 +0200

Onte celebrouse en Ponteareas a Romería da Picaraña. Non puiden asistir, pero imaxínome que ó igual que o ano pasado esta tradición está perdendo moito, e polo que vexo non sei se hai moito interés en recuperala.

Volveron a facer o concerto "Ovopicaraña" na víspera para a xuventude, con acampada. Isto nunha explanada que hai un pouco máis abaixo do monte. No día en sí, creo que fixeron xogos populares, como a chave, o pateiro, etc., unha boa forma de tentar recuperalos. Pero, qué pasou co marco desta festa?

Fai quince días decidimos ir ata a Picaraña a tomar unha fotos, xa que me enterara que cortaran os árboles ó redor da Cruz, e agora había unha boas vistas. Conforme se vai acercando, un vai alucinando pouco a pouco, e ó chegar xa non sabe nin que sentir. Da moita mágoa ver en que estado quedou o monte. Dende a Cruz, ata o outro lado detrás da Capela, está todo rapado, arrasado, asolado; tal cal un deserto.

Hai quen lle ve o lado positivo, coma a comunidade de montes que tomou a decisión. Na Peneira do Condado, entre outras cousa publicaban isto: "... especialmente importante está sendo a rexeneración do espazo coñecido como Cruz da Picaraña, onde se procedeu á eliminación da acacia australiana, especie invasora que degradara de maneira importante o espazo e que impedía o disfrute das vistas que ofrece o mirador natural da Picaraña. As acacias foron sustituidas de forma limitada e controlada por unha repoboación de varios centos de frondosas, entre oliveiras, cerdeiras, castiñeiros, carballos e bidueiros,...".

Visto como o explica o presidente da comunidade de montes, pode chegar a ser convincente. Pode que a acacia fora unha árbore invasora, pero a beleza deste paraxe consistía na cantidade de penedos que ten, e precisamente nestas árbores. Chamarlle tala "limitada e controlada", paréceme unha burla, xa que, como digo, talaron todo. E, pregúntome, esta rapa non podería facerse por fases? E dicir, agora os da Cruz, dentro duns anos a capela, e así ata ter todo repoboado, sen chegar a perecer un deserto. Cántos anos faran falta para recurar a súa beleza?

Non sei, pero a min non me cadra moito. Xa non se trata de recuperar unha romería, que antigamente traía a moita xente, agora o problema é recuperar o paraxe en sí, donde moita xente se acercaba os domingos a dar un paseo. Ó mellor tamén había moitos intereses en facer esta tala, pero iso xa non o sei.

Estas son algunhas mostras do monte este ano e o ano pasado, para que comparades, e a poder ser me digades se mereceu a pena facer este estropicio.

Os hiperoartios do Tea... eses chupopteros

noreply@blogger.com (Beni Lago) — Wed, 14 Apr 2010 17:22:00 +0200

Logo dalgúns meses (uns cantos xa, jejeje) sen subir ningún post ó blog e co permiso do meu amigo Carlos, ó que lle prometín que faría polo menos un par de entradas no ano, romperei coa miña sequía bloguerística para compartir convosco unha experiencia.

Fai aproximadamente dous anos, pouco tempo despois de que "Dende Areas cara a Ponte" tomase forma, comentaba nun post algúns detalles dunha das tradicións máis populares desta zona. Digo popular, xa que calquera que nacese en Ponteareas oíu falar algunha vez, ou ata participou na pesca deste feo pero saboroso animal prehistórico.

Gastronómicamente falando hai opinións para tódolos gustos, pero desde moi cativo ó chegar a primavera adoito escoitar comentarios do tipo "...¿Xa provaches a lamprea este ano?...", "...Que na prepara moi ben e Carmiña...", "...Se está ben preparada, son capaz de comer unha lamprea eu só...". O certo é que, aínda que haxa algún polo medio ó que non lle guste, é moi común que polo menos unha vez o ano grupos de amigos se reunan ao redor dunha mesa para degustar esta "delicatesem"; a min persoalmente a parte que máis me gusta é a do "rabo", vai ti a saber porqué será, jejeje.

No post que adiquei anteriormente á Lamprea, xa comentaba que existen varias formas de capturar este animal; pero en Ponteareas o que se estila é construír pontes sobre o río (estacadas), colocar uns potentes focos ó longo déste, e ó chegar a noite comprobar o ben que anda un de puntería, intentando ensartar na "Filga" estes "chupadores" que case sempre remontan o río como proxectís.

Teño que confesar que cos meus "taitantos" anos nunca vira en vivo e en directo ningunha captura. Teoricamente sabía como se facía, claro; pero pensaba que a "Filga" era unha especie de arpón (como unha flechiña); pouco me imaxinaba eu que a "flechiña" en cuestión é unha vara de metal (xeralmente) cunha chea de dentes na punta e que pode ter ata seis metros de lonxitude. Isto foi o primeiro que me sorprendeu cando o meu amigo Jose me invitou a pasar unha noite na Ponte que comparte con Antonio e Oscar. A segunda sorpresa foi descubrir o decepcionante que pode resultar a veces esta tarefa. Aínda que é certo que aquel que se adica a isto faino basicamente por intereses económicos, hai que recoñecer que tamén lle ten que gustar moito esta arte de pesca, para pasarse as noites escudriñando o río cun frío de collóns; para comprobar co paso das horas que o número de capturas non aumenta porque a auga está turbia ou porque as lampreas decidan facerse as remolonas. En certo xeito recórdanme ó "Capitan Acad" cando dicía aquilo de "¡Por alí resopla!". Agora entendo un pouco mellor porqué algúns anos degustar este prato non resulta precisamente "Barato".

Jose comentábame que de cando en vez veñen os garda-ríos a comprobar que todo esté en orde e que os que se atopan na ponte dispoñan dos permisos axeitados. Eu estou moi de acordo en que isto se faga así, xa que a pesar destas medidas hai moito furtivismo (facerse cun posto custa unha pasta), pero creo que deberían poñer o mesmo énfase en controlar os verquidos ilegais que contaminan o río; aínda que supoño que isto é mais complicado que multar ó mozo que, para gañarse unhas cadelas, anda en busca dalgún "cabeiro" (lugar onde desovan finalmente as lampreas).

Dou fe de que este ano non esta sendo unha boa tempada de lampreas, debido fundamentalmente a que as augas están profundas, revoltas e fanganosas (por mor da choiva) e impiden ós "lampreeiros" ver os exemplares dende as súas estacadas, a pesar de tódolos focos que empregan para ilumina-lo río. Certo é que hai pontes con máis fortuna que outras; este traballo, como casi todo na vida, depende en gran medida do azar; neste caso da sorte que se teña no sorteo de postos. Como é lóxico non é o mesmo estar situado na desembocadura do Tea (cando as lampreas comezan a súa remontada), que estar no posto trinta, que dependes da mala visivilidade ou da mala puntería que teñan os situados nas vinte e nove pontes anteriores.

A pesar de que é fea coma un corno, ó principio tiña pensado enfocar este post dende o punto de vista da lamprea, porque ¡hai que ver o que teñen que pasar ó longo da súa vida estes animales! ...e elas como si nada seguen padecendo a súa particular odisea desde fai 350 millóns de anos (que se di pronto... non nacera nin a Duquesa de Alba). Os problemas ós que se enfrontan empezan xa desde que nacen; ó parecer a "lamprea nai" pon uns 250.000 ovos, que son fecundados externamente polo "lampreo" no "cabeiro"; ós 12 ou 14 días eclosionan os ovos e xorden as larvas, éstas entérranse no lodo e alí permanecen, alimentándose por filtración outros catro ou cinco anos. O seu crecemento nesa fase é moi lento (de 7 ou 8 milímetros pasan en cinco anos a só 16 centímetros), ademais están cegas xa que os ollos fórmanselle ó final deste período".

Concluído o longo estado larvario, as lampreas sofren unha rapidísima metamorfose (un proceso que non dura máis de tres ou catro meses), é entón cando o animal desenvolve a súa "boca chupadora" con dentes, para poder succionar . Durante a metamorfose, a lamprea tamén exterioriza os seus ollos, cambia de cor, adquire as súas características manchas e modifica as aberturas dos seus sete pares de branquias, que lle permitirán respirar mentres "chupa" a súa alimentación doutros peixes . É entón cando a lamprea inicia o camiño en busca do mar, no que vive dous ou tres anos alimentándose do sangue de bacalaos, salmóns, reos ou tiburóns; pasa de 16 a 80 ou 90 centímetros de lonxitude. Das 250.000 larvas iniciais, tan só un porcentaxe minimo consegue esta proeza. Finalmente regresa ó río en busca de augas claras e oxigenadas para reproducirse e morrer, e así o ciclo volve a comezar.

Cando remontan o río deben enfrontarse ós pescadores (no miño con pesqueiras e no Tea con Filgas), correntes, encoros, pequenas cascadas, contaminación, furtivos e a depredadores como a nutria. Despois de todas estas vicisitudes non me extraña que acaben feitas unhas "Sílfides"; ó principio da súa volta a casa estan gordas, brandas e fofas de tanto alimentarse sen mover o cu, pero a medida que se achegan ó final da súa singradura poñense duras e "adelgazan unha barbaridade". Así que despois de Semana Santa é cando os exemplares están "moi batidos", o seu sabor é máis intenso e están mellor valorados.

Outra cousa que aprendín cando estiven na estacada con Jose, Antonio e Oscar é que unha vez cravada a lamprea coa Filga (ou Fisga), é necesario desmonta-los dentes désta para libera-lo animal ocasionándolle o menor dano posible (realmente non perde demasiado sangue), inmediatamente despois deposítanas mediante un tubo nunha especie de rede circular e ríxida situada no leito do río, onde a ferida cicatriza ó instante. A Lamprea debe de estar "vivita e coleando" antes de darlle "matarile" para cociñala. É por isto que os pescadores deberan posuír pilóns con auga para mante-las súas capturas vivas ata o momento de ir a cazola.

O certo é que cando pasei a noite con eles na "estacada" non tiveron moita sorte, pero cónstame que coa mellora do tempo a sorte foi cambiando (o luns pasado colleron 21). Espero que consigan moitos exemplares no que resta de tempada e que para o ano me volvan a invitar, xa que para min foi unha bonita experiencia. Se algún de vos aínda non comeu nunca lamprea, anímoo para que o faga, aínda que non a coma enteira (a metade dunha é o propio), tal e como penso facer eu nuns días.

Bueno, espero non tardar outro ano en volver a subir un post, nin precisar doutro tirón de orellas de Carlos para facelo. Mándovos unha aperta a todos, e o dito... a comer lamprea que estamos en tempada e según dicen e moi boa para a líbido.

31 de Marzo de 1992

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Wed, 31 Mar 2010 00:00:00 +0200

Como me dixo un amigo que xa só me faltaba facer un post sobre o meu coche, pois aquí estou a facerlle caso, que eu son moi mandadiño.

O coche en cuestión é este "forito" que vedes na foto. Tal día coma hoxe, o 31 de Marzo de 1992, un servidor ía buscalo ó concesionario. Despóis de andar cun Fura xa de terceira ou cuarta man, coller este era toda unha gozada. Menudo cambio, como subía Puxeiros (cando se podía pasar de 80) comparado co Fura... Con poucos meses, un viaxiño á Expo de Sevilla, e alí o primeiro toque, ainda por riba déronme por detrás, e como "jode" iso. Ollo, que nadie interprete mal, que xa vos vexo...

Pois así entre "ires e venires" aquí está coa maioría de idade recién cumprida, case nada 18 aniños conmigo. Agora non fai falla dicir que xa non sube Puxeiros a mesma velocidade, nin ten o peito que tiña antes, nin fai aquel sonido tan peculiar senón máis ben chatarrero, que perde aceite (novamente absterse comentarios); pero os anos non perdoan. A ver se aínda me dura uns aniños máis, que a situación non está para moitos cambios.

Curiosamente cumpre anos o mesmo día que este que vos conta aquí diversas chorradas, se ben eu veño cumprindo algúns máis, diremos que 41, e como o ano pasado, de momento segue sen recollerse na google o 31 de Marzo de 1969 como data do meu nacemento. Cada vez quédame menos para facerme famoso, jeje.

Marabillas de Galicia

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Wed, 17 Mar 2010 12:30:00 +0100

Teño algúns amigos que sempre me andan a bombardear con correos electrónicos, de cachondeo, curiosidades, etc. algúns deles formidables. Entre eles destacaría este que nos mostra paraxes e monumentos de Galicia, cunha lixeira explicación ó pé de cada foto.

Como xa aprendín a subir archivos "pps", e como me dixo alguén no post anterior que son un mestre compartindo, pois aquí volo deixo para que o disfrutedes. Seguramente algúns xa o coñeceredes, pero neste caso permitinme o luxo de poñerlle música, e como no, de Luar na lubre.

Para velo a pantalla completa picade no icono da marxe inferior dereita, o que semella unha pantalla de diapositivas. O vídeo ten un problemilla, o mellor non da moito tempo a ler o texto, pero sempre se pode arranxar picando na pausa, co conseguinte problemilla de que a música tamén se para. Pero bueno, aínda non son perfecto...

Marabillas de Galicia

View more presentations from areasfs.

O seu autor é un tal "titosvigo", e o pero que lle poño é que o fixera en castelán.

Fai máis ou menos dous anos

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Thu, 11 Mar 2010 10:23:00 +0100

Fai máis ou menos un ano publicaba isto. Daquela viña dicindo que este blog cumpría un ano falando de Areas, Ponteareas, arredores e demáis chorradas que se nos ocurrían.
Agora entón, polo simple feito de pasar un ano, podemos dicir que Dende Areas cara á Ponte cumpre dous anos. (Menudo traballo me levou chegar a esta deducción, de aí que levara dúas semanas sen publicar nada...).

Se no primeiro ano publicara 170 entradas, neste ano quedámonos en 70. Que se tamén lle botamos conta de que antes eramos dous a escribir, e agora soamente un, pois tampouco está tan mal (Se me les, xa sabes Beni, non hai excusas).

Sego a dicir que estou encantado con este invento dos blogs, é outra forma de ler e enterarte de todo tipo de noticias ou divagacións persoais da xente, xente que vas considerando como amigos aínda que non os coñezas, xente que fai que segas adiante co invento, xa que demostra que lle gusta o que fas. En resumen, non é que estea enganchado ó blog, pero sempre estou a barrenar con que poñer.

Neste ano teño escrito sobre temas propios da zona, canastros, cruceiros, carros de bois, o casco vello de Ponteareas (con "v", non con "b") ; de deportes de Areas como a victoria na final de copa do AreasF.S., o ascenso do Cultural Areas a Terceira División Nacional; Festas e romerías, como a da Picaraña, a Festa do polo á brasa, San Benitiño de Angoares; e moitas máis chorradas con maior ou menor importancia.

Grazas a isto dos blogs, disfruten duha fin de semana en Viana do Bolo por mediación de Xulio Couxil e a súa radio e blog "Sempre en Galicia", ó cal coñecín alí (xa sabedes que ainda ten pendente o sorteo dos reloxios). Tamén coñecín fai uns días a Paideleo, todo un veterano nisto, a Brabido xa o coñezo dende hai tempo, jeje; pero sobre todo, grazas a isto doulle máis importancia a algunhas cousas que antes me pasaban máis desapercibidas ou non lle daba tanta importancia.

Como na reportaxe do ano pasado, aquí quedan unhas fotiños publicadas durante este ano:

A ver que lle depara este terceiro ano de vida a este blog, procurarei que chegue a cumprilo. Graciñas a todos por pasarvos.

Rúas de Ponteareas, onte e hoxe

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Sun, 21 Feb 2010 11:05:00 +0100

Logo daquela reportaxe que fixera sobre o calendario deste ano feito polo Concello, prometera tomar unhas fotos dende a perspectiva máis parecida posible, e aquí están. Xa digo, a perspectiva é parecida, un dos problemas foi que non teño suficiente altura para tomalas ben, e tampouco era plan un domingo á mañán andar a timbrar nos portais para que me deixaran tomar unhas fotos. O de sacalas un domingo pola mañán é para evitar a cantidade de trafico que ten Ponteareas, que a veces parece que está un a circular por Vigo. Tamén sei que é un post un poco extenso, pero preferín poñelas todas.

Estas son as comparacións:

Portada do calendario, toma de Ponteareas dende a Nacional 120, antes de cruzar a ponte sobre o Río Tea. Os edificios xa non deixan ver o casco vello, que por certo, tampouco está moi coidado, como xa contara:

Xaneiro. Comenzos do século XX, Nacional 120 ou Rúa Real ou calle dabaixo, como se lle chama popularmente . As casa da dereita aínda están en pe, as da esquerda derubáronas cando ampliaron a estrada. Como curiosidade, daquela facíase a alfombra floral no medio da rúa, os coches non debían ser moitos.

Febreiro.1912, a mesma rúa dende o outro lado. Aquí vese ben o estado das casas da marxe esquerda, case todas están pechadas e a cair.

Marzo. 1950, cruce antiguo de Salvaterra, entre a xa vista Rúa Real e a Rúa dos Ferreiros. Aquí tamén comprobamos que faltan as casas da esquerda. Para ir a Salvaterra había que cruzar o pobo por dentro. Despóis fixeron unha circunvalación, que xa esta chea de edificios e xa non se pode chamar tal, xa que co medrar da vila, está introducida nela. Curiosidade, o guarda de tráfico ou municipal dirixindo o tráfico. A alfombra da Nacional faciáse polas beiras da estrada, deixando o centro para circular os coches. Hoxe en día, loxicamente xa non se fai.

Abril. Mediados do século XX. Praza de Bugallal. Esta toma é dunha parte da praza, a da saída da igrexa. A casa que se ve ó fondo, detrás deses autobuses típicos da época, esta bastante ben restaurada. Este espazo da alfombra está reservado para a Vila da Orotava (Canarias), vila hermanada con Ponteareas, donde fan os seus murais florais o día de Corpus.

Maio. 1952. Praza de Bugallal. Hacia a marxe dereita non había máis vila, agora abriron varias rúas e o pobo estirouse tamén hacia este lado.

Xuño. 1947. Rúa de Oriente. Esta rúa segue a manter case tódalas súas casas, algunha reformadas. O pavimento, despóis de nalgún tempo empichado para circular os coches, agora ten un piso de granito e é semi peatonal, unicamente poden circular os veciños para acceder ós garaxes. Isto é relativo, xa que a veces parece unha autovía. Apréciase que algunhas balconadas seguen sendo as mesmas de ferro forxado.

Xullo. 1949. Praza Maior. A beleza que tiña antes non ten nada que ver coa de agora. A esquerda vese unha fonte e no medio da praza un palco-timplete que desapareceu. Despóis de varias reformas, fai un par de anos fixeron a última. Quedou unha praza grande, pero demasiado postmoderna. O de peatonal, xa se ve que non se lle fai moito caso. A dereita vese a "funeraria moderna Quinteiro", negocio que facía arte funerario, co tempo foi un comercio de roupa e agora unha chocolatería; sempre pertencendo a mesma familia.

Setembro. 1912. Rúa dos Ferreiros. Aquí nos poñen dúas instantáneas da época. Os cambios non son moi significativos pero algún hai. Mágoa é a casona que se ve ó fondo na segunda foto, hoxe está (tamén, e por desgraza) a cair.

Outubro, 1949 e 1951. Rúa Reveriano Soutullo Tamén nos poñen dous exemplos. O primeiro tomado dende o instituto vello hacia arriba. Os cambios aquí son claros, aparte de edificios novos, tamén se aprecia ó fondo, a dereita o muro do Colexio La Inmaculada, máis coñecido como o "as monxas". A segunda foto é dende arriba hacia o instituto.

Novembro. 1939 e 1947. Avda. da Constitución. A primeira tomada denda a Praza da Igrexa hacia o Concello. Máis do mesmo, edificios e sucursales bancarias, esta parece a rúa dos bancos.
A segunda está tomada dende o Concello.

Decembro. 1955. Novamente a Rúa dos Ferreiro. Aquí vese a xente adornando. As fachadas das casas seguen igual e ata a beirarúa da esquerda segue a ser a mesma, de bloques de pedra medio pulidos polo paso dos anos.

E contraportada. Xardíns da Xiralda. Atópanse detrás do Concello, aquí, como en outras, a falta de altura non deixa apreciar as diferencias. Por moitos columpios que haxa, a beleza que tiña antes é moi superior.

Bueno, ata aquí o percorrido por este calendario. Espero que vos gustase.

Crónica dun venres axetreado

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Mon, 15 Feb 2010 14:10:00 +0100

Este venres pasado pódese dicir que foi bastante axetreado e complicadillo. Coma case sempre comenza as oito da mañán co pitido do despertador, despóis dun par de voltiñas, ducha para espabilar, toca ir ó choio. "A ver se o día non se complica", pois non, coma case sempre ultimamente éche unha xornada de traballo bastante tranquila, o único problema é que tócame saír máis tarde ó mediodía, unha horiña xusta para ir xantar e buscar a miña filla a escola. Alá saía co seu disfraz de hipi (nos dándolle ideas xa...). Non viña moi contenta e queixóuseme de que unha compañeira de escola era unha chivata, que non lle deixaba andar cos puzles dos maiores. Xa empezamos cos celos, pensei eu.

Pola tarde, volta ó curre para saír ás seis, xa que tiñamos a festa de Carnaval para os rapaces dos institutos de Ponteareas, na discoteca Bonaparte. Un éxito, non houbo ningún problema para a cantidade de mozos e mozas que alí había. Mi madriña!! Como se adoita dicir, "agora tíranse os páxaros ás escopetas", que cambio coa miña época... Aí é cando un se da conta de que os anos pasan...

Como eramos bastantes pais, sobre as oito, fixen unha escapada para poder asistir a presentación, do xa comentado libro, "55 mentiras sobre a lingua galega". Claro, cheguei un "pouquiño" tarde e tiven que poñerme de pe ó fondo da sala. Tiña a palabra Benito Romero, e perdinme moito da súa exposición, que ía sobre a evolución do galego no tempo e como o castelán sempre intentou deixalo de lado; tanto en tempos antiguos, como no pasado recente que chegou a prohibirse, como agora que nolo intentan "racionalizar". Rematou con varias citas de Castelao moi acordes ó momento. Antes de que nos sacasen a foto ós asistentes cun melindre na man (producto típico de Ponteareas, xunto coas rosquillas), saudoume o Paideleo, e nos puxemos de leria . Acercámonos a comprar o libro, e sorpresa, xa o agotaran. Tamén é mala sorte (Para máis mal, o sábado recorrín tódalas librerías e non o atopei, seica lles chega esta semana).. Tomamos un viño e seguimos lareando un chisco, pouquiño para meu gusto, pero tiña que voltar para a festa, que xa me estarían botando de menos. Sempre é un pracer coñecer a amigos virtuais.

Esta é a foto dos compoñentes da mesa, foto roubada do blog do xa amigo real Paideleo:

Volvín para a discoteca, non me botaran moito de menos. Toca seguir controlando a situación e esperar que rematase a festa. O pincha anuncia que está a piques de rematar e escoitase un abucheo xeral. Nisto soa U2, chocoume un pouco xa que é música que non se adoita poñer, e aí ven meu fillo a dicirme que a pedira el. Estamos apañados, a quen se parecerá...

Despóis acerqueime ata Areas a charlar un pouco cos colegas e ver de botar unhas risas, costume que non se pode perder. Xa que estamos no carnaval, prestáronnos un par de disfraces a Beni máis a min, e así posamos con esta pinta:

Podo asegurarvos que o chinés máis o tirolés lévanse moi ben, e o pasaron xenial.

De volta para casa, unha paradiña en Ponteareas para escoitar ó grupo "O capitán Furilo". Tamén cheguei tarde, co tempo xusto de escoitar dous temas, o último aquel xa famoso que promocionaron no Xabarín Clube da Tvg. Lembrádevos do programa? Pois daquela estes chamábanse "O caimán do río Tea", como xa comentara Brabido no seu blog.

Esta é a canción en cuestión, agora xa teñen uns aniños máis e algún tamén un quiliño de máis:

Bueno, este foi o meu venres sen desperdicio. O sábado e domingo, resérvomo, senón xa sabedes moito...

Que pasedes un bó entroido

Sorteo duns reloxios en "Sempre en Galicia"

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Fri, 12 Feb 2010 16:28:00 +0100

Xulio Couxil, por mediación do seu programa de radio e do seu blog "Sempre en Galicia", volve ás andadas argallando un novo sorteo. Despóis do exitazo do anterior no que sorteaba unha fin de semana nunha casa rural de Galicia (nada menos que 7 premios), agora o que vai sortear son catro reloxios da marca Dogma (dous de home e dous de muller). Dou fe que o sorteo é de fíar, xa que eu fun un dos agraciados no anterior e disfruten da miña fin de semana en Viana do Bolo.

O único que hai que facer para entrar no sorteo é mandar un comentario a esta entrada do seu blog pedíndolle un número, ou chamar ó seu programa de radio os sábados entre as 6 e 8 da tarde. Este programa de radio está feito por Xulio dende Cornellá. Eu tiven a oportunidade de estar dúas veces con él e sei que o fai de forma altruista, demostrando o seu amor a súa terra.

Cantos máis sexamos no sorteo, menos posibilidades terei de que me toque, pero prefiro compartir a sorte cos que aínda non o coñecen para que participen (Que bó que son... ou será que xa me tocou un?)

Aprazamento da presentación do libro

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Sun, 7 Feb 2010 11:58:00 +0100

Este venres achegueime á Bibliteca Municipal para asistir á presentación do libro "55 mentiras sobre a lingua galega", como xa tiña comentado. Levei unha desilusión, alí non había case ninguén e chocoume un pouco. Cando pregunto á bibliotecaria, dime que fora aprazada, o luns chamaran por teléfono comunicándollo. Nada menos que o luns! Eu entereime desta presentación alá polo mércores, visiten varias veces a páxina de Prolingua e non puxeron ningunha comunicación do aprazamento.

Mandeilles unha pequena queixa, non polo aprazamento en si senón por non habelo comunicado, e contestáronme tanto polo correo como nun comentario da súa páxina.

Olá Carlos.

En nome de ProLingua pídoche desculpas polos erros de coordinación que afectaron a algunhas das presentacións, caso de Ponteareas e tamén a de Nova York, da cal non puidemos anunciar a hora con tempo abondo. Intentaremos no sucesivo que esta clase de erros non se produzan.

Agradecémosche en calquera caso o teu apoio.

Un saúdo.

Teño que dicirlles que acepto as disculpas. Por outra banda hai que verlle o lado positivo, como dixo Xenevra, agora teremos unha presentación única exclusiva para Ponteareas. Así que xa sabedes, o que se perdeu a primeira presentación pode acudir o vindeiro venres 12, a partires das 19:30. Eu vou ter un pouco difícil acudir, xa que orgazamos unha festa de carnaval para os rapaces do instituto. A ver se me podo zafar dalgún choio...

Ah! E que ben soa velo nome de Ponteareas ó lado do de Nova York...

55 mentiras sobre a lingua galega

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Thu, 4 Feb 2010 17:10:00 +0100

O blog de Xenevra é un dos recentes descubrimentos que tiven dentro deste mundillo. Polo que lle fun lendo, é unha defensora incondicional da nosa lingua e moi involucrada, aparte de escribir unhas moi boas historias.

No último post, coméntanos que a plataforma a prol da defensa e promoción da lingua galega ProLingua presentará o próximo venres 5 de febreiro a súa primeira publicación titulada 55 mentiras sobre a lingua galega. Está presentación será simultánea en máis de 60 localidades, ás 20:30. Aquí en Ponteareas, celebrarase na Biblioteca Municipal.

Sinto moita curiosidade sobre o seu contido, e sobre a cantidade de prohibicións que aínda segue a ter a nosa lingua. Un exemplo que nos conta Xenevra é que non está permitido o uso do galego nos prospectos dos medicamentos. Non permite ningunha lingua que non sexa o castelán, e ben dicindo este decreto que non se poden usar dialectos... Diálectos de quen... Quen o redactaría... Ver para creer.

Teño que recoñecer que nunca fun a unha presentación dun libro, e penso que xa vai sendo hora de facelo, así que alí estarei e mercarei o meu exemplar. O prezo é de 8 Euros e 5 para os socios de Prolingua. De paso levaren a cámara para mostrar o resultado. Só espero que vaia bastante xente.

Agardo que me acompañe Brabido, que lin que ía quedar conmigo para asistir. Xa sabes "machiño", quedamos ás oito, pero para ir, eh! As copiñas tomámolas logo que é venres, jeje.

E agora o de 15 anos

noreply@blogger.com (Carlos Sousa) — Thu, 28 Jan 2010 11:44:00 +0100

No post anterior falaba (cun día de retraso) do cumpreanos da miña filla Ana. Como non pode ser menos e todos son iguais, hoxe tócame falar do de meu fillo Carli (tamén cun día de retraso, para que non haxa celos).

Este meu "pequeno", acaba de cumprir onte 15 anos, case nada!! Como dixen o ano pasado (e o podo seguir dicindo), é un bo rapaz, segue sendo bo estudiante, non se machaca pero vai indo bastante ben; bo deportista, segue a gustarlle o fútbol e segue a practicalo na Escola de Fútbol do Condado sen ter ningunha queixa por parte desta.
Agora estálle dando pola música. Sen ter nin idea nin acudir a clases, machácase diante dun teclado, busca en internet partituras ou vídeos explicativos e vai fuchicando ata que consegue sacar del o tema en cuestión. Que por certo, a música que busca non é a clásica, busca temas dos Dires Straits, U2, Police... en resumen, grandes clásicos xa. (E que alegría para os meus oídos). Agora unha prima prestoulle unha guitarra, isto xa é máis complicado, pero el vaille dando. Terei que pagarlle unhas clases, penso que lle valerían a pena, pero non está moito pola labor de empezar por abaixo, como quen di, xa quere ir directo a tocar cancións antes de aprender o básico.

En resumen, un bo rapaz, cos seus defectillos, claro (que non vou a desvelar aquí), nunha idade un pouquiño complicada.

Hoxe vai ir a Balaidos a ver o Celta contra o Atlético de Madrid cos compañeiros de equipo. Xa é un bo regalo, máis sería aínda moito mellor disfrutando dunha victoria do celtiña. É que entre outras cousas, herdou do pai a súa afición por este equipo.

Vídeo dos seus primeiros pinitos coa guitarra, aproveitable a partir dos 30 segundos:

Como ben dixestes algúns, sorte que non se parecen ó pai, je,je