Deniz'in Şarkısı

Son Zamanlarda İzlediklerim / Nisan-Mayıs

2025-05-18T23:01:00.011+03:00

Selamlar herkese, umarım iyisinizdir.

Geçen aydan beri izlediklerimi paylaşmak istedim, notlar almışım, bazılarına bayıldım, bazılarını sevemedim, spoiler vermeden kısa kısa bahsetmek istiyorum.

**Görseller alıntıdır.

Magarsus

Önceliği Magarsus dizisine vermek istedim. Bahsedilmeyi ve delicesine övülmeyi sonuna kadar hakkeden muhteşem bir diziydi. Türk dizilerini sevdiğimi söyleyemem, bir yerden sonra hepsi ya klişeye bağlıyor veya uzadıkça saçmalıyor. Ancak Magarsus son yılların en iyi hatta belki de izlediğim tüm Türk dizileri içinde ilk sırayı alan nadir işlerden biri oldu. İki sezonu nasıl izledik, nasıl bitirdik bilmiyorum.

Dizi Adana'da narenciye ticareti yapan büyük bir ailenin hem rakipleriyle, hem kendi içinde hem de pazara girmek isteyen yabancılarla giriştiği mücadeleyi anlatıyor. Bu öyle bir mücadele ki bir an bile aksiyon bitmiyor. Her bölümde farklı bir sorun çıkıyor ve ailenin fertleri bu çetin piyasada varlıklarını sürdürebilmek için akla hayale gelmeyen işlere kalkışıyor.

Diziyi sevmemin en önemli nedeni, hem dünyada hem ülkemizde, bazıları kronikleşmiş sorunların küçük bir kasabada adeta simule edilmesi. Uyuşturucu ticareti, tarım ve işçilerin sorunları, kartelleşme, göçmenler, iklim krizi gibi sorunları mükemmel bir dille anlatmışlar. En önemlisi de dizinin karakterler üzerinden ilerlemesi. Konu ve mekanlardan önce karakterlerin bu kadar ön planda tutulduğu bir hikayeyi bu kadar başarılı yapan bence herkesin kendisine yakın olan bir karakteri bu çeşitlilik içinde bulabiliyor olması ve her birinin dönüşümünün çok iyi anlatılması.

Mutlaka ama mutlaka izlemelisiniz. Bu arada ben izledikten sonra farkettim ki diziyi beğenenler bir hayli fazla. Umarım üçüncü sezonu gelir!

Mezarlık

Yine bir Türk dizisi. Türü polisiye. Birce Akalay'ı çok beğeniyorum. İlk sezonu izlemiş ve beğenmiştim, ikinci sezonu görünce hemen izledim. Önem Özülkü (Birce Akalay) kadın cinayetlerinin çözüldüğü Özel Suçlar Biriminin başındaki komiser olarak karşımıza çıkıyor ve çoğu eşleri, sevgilileri veya ailesi tarafından yok edilmiş kadınların cinayetlerini ekibiyle birlikte çözüyor.

Gerçekten kaliteli ve söyleyecek sözü olan sağlam bir dizi. Özellikle kadın cinayetlerinin gündemden düşmemesi için bu kadar çaba sarfettiğimiz günlerde ilaç gibi geldi.

Çakalın Günü (The Day of the Jackal)

Ne diyebilirim ki! Bir aksiyon-gerilim filminden ne bekliyorsanız Çakal size fazlasını veriyor. Son zamanlarda bu kadar soluğumu tutarak izlediğim bir dizi yoktu. Akıl dolu, bolca ters köşe olduğunuz bir suikastçi dizisi. Muh-te-şem!

Dizi, yakalanması zor bir tetikçi ile onun peşine düşen İngiliz istihbarat subayı Bianca arasındaki kovalamacayı anlatıyor. Avrupa'nın farklı ülkelerinde geçmesi diziyi daha da izlenir kılmış. Frederick Forsyt'in kült romandan 1973 yılında filme de uyarlanan Çakalın Günü'nün bu dizi versiyonunu izlemenizi şiddetle öneriyorum!

Sonsuzluk Yolcusu (The Eternaut)

İyi dizilerden bahsettik. Şimdi sıra ee neydi bu şimdi dediğimiz diziye geldi. İzleyin diye değil de izlemeyi düşünüyorsanız diye bu diziye yer vereyim dedim.

Türünü distopik veya bilim kurgu olarak tanımlayabileceğimiz bu Arjantin yapımı dizide bir gün kar yağmaya başlıyor ve insanlar ölüyor. İçeride olan bir grup insan geri kalan insanları kurtarmak için çözümler üretmeye çalışıyor, bu sırada hem diğer insanlarla hem de nereden çıktığını şahsen çözemediğim böceklerle mücadeleye girişiyor. Ve yine anlayamadığım bir biçimde bu bir kurtuluş zaferiyle son buluyor.

Toplumların kriz anındaki davranışlarını ve hayatta kalma güdülerinin anlatıldığı yerler anlamlıydı ama bana fazla abartılmış geldi. Vaktiniz varsa izleyebilirsiniz, neden olmasın.

Zindanlar ve Ejderhalar

İzledikten sonra aslında bir oyun olduğunu öğrendiğim bu filmi çok sevmiştim. Tatlı bir alay içeren fantastik bir film olarak yüzümde gülümseme bırakmıştı. Kayıp bir emaneti geri almak için bir araya gelen bir grup insanın giriştikleri macerayı anlatan filmde Hugh Grant gibi bir oyuncuya rastlamak güzeldi.

Çok anlam yüklemeden keyfini çıkarırım derseniz izleyin. Keyifli, eğlenceli hatta yer yer komik bir film.

Bahçıvan (The Gardener)

İspanyol yapımı bir gerilim dizisi. Konusu şöyle, geçirdiği bir kaza sonucu duyguları olmayan Elmer, hesapçı annesi tarafından bir katil olarak yetiştirilir. Para karşılığı cinayetler işleyen Elmer bir sonraki cinayetine hazırlanırken öldüreceği kıza aşık olur ve olaylar karışır.

Bu çocuk ne kadar yetenekli, ne güzel bahçeler yapıyor, keşke gelse bizim bahçeye de el atsa diye düşünürken bir bakıyorsunuz çocuk katil. Hafif Dexter havası sezdim ama güzel bir diziydi, izlenebilir.

Abluka

Emin Alper sevdiğim bir yönetmendir, uzun zamandır izlenecekler listemde olan Abluka'yı geçen akşam izledim. Bir film hem nasıl bu kadar iyi hem de nasıl bu kadar rahatsız edici olabilir. Spoiler olmasın ama filmin başındaki köpek vurma sahnelerini izlemek benim için çok ama çok zordu. Tansiyonum yükseldiği için filme ara vermek zorunda kaldım ve sonra bir çok sahneyi atladım. Film 2015 yapımı, demek bu katliam her zaman vardı, bu kısımları ağlayarak ve lanet okuyarak izledim.

Film siyasi ve toplumsal olarak İstanbul'un çalkantılı bir döneminde geçiyor. 20 yıl sonra şartlı tahliye ile salıverilen ve polise muhbirlik yapan Kadir (Mehmet Özgür) ile belediyede çalışan (köpekleri vuran şeref yoksunu) kardeşi Ahmet (Berkay Ateş) arasındaki gerilimli hikayeyi anlatıyor. Gerilim ve baskı altındaki bu iki karakterin bozulan algısı ve gerçeklikle kopan bağı seyirciyi de ters köşe yapan sahnelerde mükemmel anlatılıyor.

Köpeklerin itlaf edildiği bilinmesine rağmen televizyona çıkıp barınakta hayvan severken röportaj veren belediye başkanı da yine aynı şekilde bozulan algı ile birlikte yalan ve dezenformasyonun hangi boyutta olduğunu gösteriyor. Bu ikiyüzlülük hala devam ediyor.

Filmin genelinde tam açıklanmayan, belki de bu şekilde seyircinin yorumuna bırakılmak istenen bir kurgu var. Neden abluka var, o kapı neden hep çalıyor, o duvar neden örülüyor? Beni en etkileyen sahneler ise Ahmet'in vurduğu köpeği eve alıp onu gizlice tedavi etmesi ve onunla kurduğu bağ oldu. Filmin sonu ise beni oldukça sarstı. Oyunculuklar muhteşemdi.

Filmin Emin Alper'e Venedik Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü getirdiğini belirtelim. Hem politik hem psikolojik öğeler içeren bu filmi -çelik gibi sağlam sinirleriniz varsa- izlemenizi öneririm.

Sizin de önerileriniz varsa yorumlara yazabilirsiniz.

Sevgiler.

Çorap Mevsimi

2025-05-11T21:27:00.005+03:00

Merhabalar,

Havaların ısınmaya başlamasıyla birlikte çorap örmeye ara vereceğim. Çoraplara veda etmeden son aylarda ördüğüm bir kaç çorabı paylaşmak istedim.

Her zaman söylediğim gibi örgü örmek benim terapim. Zaten örgü ören bir çok kişi için bu böyle. Ama yaz mevsimi örgü faaliyetlerimin kısmen azaldığı bir mevsim oluyor. Havalar güzel olunca evde kalınmıyor, yağmurlu kasvetli havalarda battaniye altına girip örgü örmenin verdiği keyfi yaz mevsiminden alamıyorum.

Babam için ördüğüm bu çorap yerli bir marka olan Ayda'nın yün ipi

Detaylar benim için çok önemli. Özellikle topuk ve ayak ucu mükemmel olmazsa o çorap benim için örülmemiş sayılıyor.

Bu da renklerini çok sevdiğim bir çorap oldu. Renkler arasında geçiş yaparken oluşan bozulmaları çok sevmiyorum ama ona bir çözüm yok maalesef.

Son aylarda ördüğüm en güzel çoraplardan bence, Alize Superwash Comfort Socks ile ördüm, hem renk tonları çok güzel hem ip yumuşak olduğu için örmek de keyif verdi.

Ve şu an anneme örmeye başladığım çorap. Outlet bir ürün, bazen yabancı markaların ihraç fazlası yün ipleri denk geliyor, bazen annem bazen bir arkadaşım veriyor. Çoğu zaman da müdavimi olduğum Kürkçühan'dan buluyorum. Bu ipi hatırlayamadım, biraz sert ama desenini beğendim.

Sanırım sezonun son çorabı da bu çorap olacak. Artık havalar tekrar soğumaya başladığında örmeye devam ederim.

Kalın sağlıcakla.

* ChatGpt ile kendimi hayalimdeki odanın içinde tasarladım :)

Nisan'ı Uğurlarken

2025-05-01T21:25:00.006+03:00

Selamlar,

Bu ay kararlıyım, yazma işini sıkı tutacağım. Nisan ayının özetini de hemen yazmak istedim. Nisan ayı benim doğduğum aydır o yüzden ayrı bir sempatim var. Bu ay boyunca kendime iyi davranır, hediyeler alır ve çevremden de aynı özeni göstermelerini beklerim :)

Şaka bir yana mart ayı öyle örseledi ki beni, nisan ayı doğum günüm hatırına biraz daha insaflı olur umarım demiştim. Martın etkileri devam ediyor, nispeten sakinleşmiş gibi bir ortam var ülkede ama hukuksuzluk kaldığı yerden devam, üniversiteli çocuklar hala yatarı olmayan suçlardan tutuklu. Arabasıyla ezip bir çocuğun ölümüne neden olanlar dışarıda, adalet arayanlar içeride. Bunlardan uzun bir liste olur da benim yazmaya yerim yok. Ucube bir dönemden geçiyoruz. Umarım en kısa zamanda aydınlık günler gelir.

Bu arada bugün "1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü". Emeğimizin karşılığının yaşamaya değil, hayatta kalmaya ancak yettiği bir ülkede ne kadar kutlanabilirse ben de o kadar kutluyorum bayramınızı.

kurumsal hayatta ben

Nisan ayı moralimi yüksek tutmaya çalıştığım bir ay oldu. Cilt bakımı ürünlerimi yenileyip diyete girdim. Bir kaç yeni kıyafet aldım. Boykota ve bütçeme dikkat ederek elbette :)

Önce güzel haberi vereyim. Sokakta kedinin ağzından alıp yaralı kurtardığımız ve bir ay balkonumuzda baktığımız güvercin Vecihi'nin tedavisi bitti ve sahiplendirdik. İki kedimiz olduğu için sürekli olarak bakamayacağımızı bildiğimiz halde yine de çok sevip bağlandığımız Vecihi'yi sağlıkla uğurladığımız için mutluyuz.

Seni özleyeceğiz "Vecihi"

Nisan ayında Göztepe Parkı'nda laleler açıyor. Zaten çok sevdiğim bir yer, rengarenk, çeşit çeşit laleler açınca cennete dönüyor. İlk fotoğraf da oradan. Hemen yanındaki Beltur'dan kahvelerimizi alıp parkta gezinmek çok keyifli bir aktivite bizim için. Hem de bir sürü kedi köpek oluyor, mıncıklamak için iyi bir fırsat :)

Bu ay, tam da doğum günüme Sabancı Üniversitesi'nin Sakura Festivali denk geldi. Hava muhalefeti nedeniyle etkinlik kapalı alandaydı, çok keyifli geçmedi bu açıdan ama kampüsteki sakura ağaçlarını görmek bile güzeldi. Bu festival aynı zamanda Sabancı Üniversitesi'nde okuyan başarılı ve ihtiyaç sahibi öğrencilere destek olmak için oluşturulan "Geleceğe Söz Ver" burs programı için kaynak yaratıyor.

Aynı günün akşamı, doğum günüm olduğu için, gitmeyi çok sevdiğim "Quick China" daydık. Metropol Avm içindeki bu mekanı hem ambiyansı hem de yemekleri güzel olduğu için çok seviyorum.

ne kadar mutlu olduğum anlaşılıyordur :)

mesaj alındı

Ertesi gün gaza gelip sushi yapmak üzere kolları sıvadım. Zaten daha önce sushi workshoplarına da katıldığım için yaparım dedim, yaptım da ancak tadı güzel olsa da görsel açısından beni tatmin etmedi, o yüzden buraya koymadım:) Bu arada sushi pilavını abartmışım, bir yıllık pilav çıktı. Bir kısmını buzluğa atarak farklı yemeklerde kullanacağım.

Yemeklerden söz açılmışken, bu ay mutfakta çokça zaman geçirdiğim bir ay oldu.

diyete girmeden önce yaptığım son kakaolu kek

ıspanaklı, ekşili, bulgur köftesi

Bu da dün yaptığım mercimek ekmeği

Tüm tarifleri instagramdan ve youtube'dan buluyorum. İçinde et olmayan, un ve rafine şeker içermeyen, sağlıklı, malzemesi erişilebilir ve uğraştırmayacak tarifleri deniyorum. Videonun süresi uzunsa bana fenalık geliyor, o yüzden Arda ve Refika'nın videolarına hiç bakmıyorum mesela. Favorim Nefis Yemek Tarifleri kanalı.

Bu da sağlıklı beslenme kararı aldığımız günün ertesi günü eşimin aldıkları, erkekler neden böylesiniz :)

arada kaçamaklarımız olmadı değil

Pınar Sabancı'yı çok seviyorum ve paylaşımlarını takip ediyorum. Geçen ay önerdiği bir oyuna biz de bilet almıştık. Nisan ayının son etkinliğiydi, kapanışı güzel yaptık.

Oyun dediğime bakmayın aslında gösteri demek daha doğru olur. Bülent Parlak ve Barış Atay'ın Moda Sahnesi'ndeki "Sabotaj" isimli gösterisine gittik.

Tanıtım yazısından;

Barış Atay ve Bülent Emrah Parlak; ülkemiz ve dünyamızdaki yaşanan gelişmeleri, hayatımızın tam ortasına oturan, yaşarken şaşkınlığımızı gizleyemediğimiz ama hemen de alışıp sıradanlaştırdığımız durumları, değişen dünyada her şeyini, ulu orta, küçük bir telefon ekranından paylaşarak kendini ifade eden yeni insanı ve dertlerini, hayatın ta kendisini, bir de kendilerini, biraz politik gülmeceye hevesli, “çok ciddiyet”ten uzak, gevşekliğe de mesafeli olarak ele aldıkları konuları sabote etmeye geliyorlar.

Biz çok eğlendik, hatta zaman nasıl geçti anlamadık bile. Politik (elbette muhalif) komedi sevenlere öneririm. Şahane bir sohbet, gerçekten de bazı konular muhteşem sabote ediliyor, biz bayıldık.

Oyun Kadıköy'deydi ve erken gitmiştik, öncesinde bir kahve içelim dedik. Zaman zaman uğrayıp kitap baktığımız Penguen Kitabevi'nde bu sefer kahve içtik. Çok sevimli, sıcacık bir mekan.

Moda demişken, kapanışta galerimden bir fotoğrafı da paylaşmak istedim. Mimarisine hayran olduğum, bir o kadar da bana gizemli gelen ki eminim yolu Moda'ya düşen bir çok kişi için öyledir, yaşayan tarih, Sarıca Köşkü. Her geçtiğimde hem bahçesine hem mimarisine uzun uzun baktığım bir yapı. Keşke bir gün içini görme fırsatım olsa.

Bu yapıyla özdeşleşmiş merhume piyanist Ayşegül Sarıca hakkında okuduğum bir yazıyı buraya bırakayım. İlginizi çekebilir.

Nisan ayı bitti ve biz artık bugün mayıs ayına giriş yaptık. Havalar henüz baharı müjdelemese de inanıyorum ki mis gibi havalar ve mis gibi haberler gelecek. Umutsuzluğa kapılmak yok.

Selamlar.

**Yazıda reklam/işbirliği/tanıtım vs yoktur.

Büyükada'da Bir Gün

2025-04-27T19:31:00.011+03:00

Her gün bu kadar güzel mi bu deniz?
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar,
Bu eşya, bu pencere?
Değil,
Vallahi değil;
Bir iş var bu işin içinde.

Her şey bana Orhan Veli'nin "Bir İş Var" şiirinde anlattığı kadar güzel görünüyorsa, o gün adalardan birine gidiyorumdur. O kadar seviyorum.

12 nisan doğum günümdü. Çalıştığım şirket doğduğun ay içinde bir gün doğum günü izni veriyor, canım şirketim, biz de madem bir hafta içi iznim var, hafta sonu kalabalık olduğu için gitmekten çekindiğimiz adalara gidelim dedik ve Bostancı'dan vapura atlayıp Büyükada'ya gittik. Benim favorim Heybeliada'dır aslında ama Büyükada'yı da çok severim. Sadece kalabalık olduğu için biraz daha az giderim.

Hafta içi olması nedeniyle nispeten daha sakin, daha huzurluydu Ada, biz de keyfini doya doya çıkardık, şansımıza hava da çok güzeldi.

Adaya varır varmaz Büyükada Pastanesi'nde güzel bir kahvaltı yaptık, önce patlıcanlı, üzerine de kremalı börekleri çay eşliğinde mideye indirdik. Ne zaman hamurlu bir şeyler yesek, rejimi bugün bozduk yarın dikkat ederiz diyoruz, hiç öyle olmuyor :)

Çarşıda sabah saatleri tatlı bir telaş oluyor. Esnaf dükkanını açıyor, turistler kahvaltı mekanı bakıyor, Adalılar ekmek ve gazete alıp evlerine dönüyor, keyifli balkonlarında kahvaltı ediyorlar, Adanın kedileri ve köpekleri bile sabahın telaşına ayak uyduruyor. Ben de bu hareketlilik içinde kahvaltı etmeyi, gelen geçeni izlemeyi çok seviyorum.

Sonra çarşıdan dolmuşa binip Aya Yorgi Kilisesi'ne çıktık. Faytonların artık olmamasına o kadar seviniyorum ki. Hem doğa dostu hem de hiç bir hayvana eziyet olmuyor bu ulaşım şekli. Lunapark alanına kadar dolmuşla çıktık. Oradan sonrası yokuş yukarı yürüme yolu. Yorucu ama insanın içine dinginlik veren bir yol. Yolu çıplak ayakla ve hiç konuşmadan çıkanların yarı hacı olacağı yönünde bir inanış var.

Yokuşun bitişinde Yücetepe'ye çıkıyorsunuz ve 1751'de kurulmuş kilise sizi karşılıyor. Ben bu yapıya ve bulunduğu konuma karşı hep bir çekim duydum. Zaman zaman ziyaret ediyor ve dilek tutuyorum.

Aslında tuttuğunuz dilekten ziyade, o an istediğiniz şeyi zihninizde canlandırmak, gerçekleşmesini beklemek veya sadece düşünmek bile huzur veriyor. İç dünyama yöneldiğim bu zaman diliminde, hem Adanın muazzam manzarasını izliyor hem de çoğu zaman susturmakta zorlandığım zihnimi sakinleştirebiliyorum.

Aya Yorgi'den Taş Mektebe yürüyerek geçtik. Adanın yollarında yürümek, güzel evleri, ağaçları, Adanın güzel kedilerini görmek bana çok iyi geliyor. Hele kocaman bahçeli güzelim evleri gördükçe içim gidiyor.

Bir de şöyle bir durum var bizde, Büyükada'ya gelmişsek sürekli acaba Ediz Hun'u görür müyüz diyoruz, burada oturduğunu bildiğimizden, bir evin balkonunda veya bir sokakta denk gelir de selamlaşır mıyız acaba. Çok seviyorum kendisini. Yıllar önce bir vapur yolculuğunda denk gelmiştim ve büyük hayranı olduğumu söyleme şansım olmuştu, çok nazik, çok ilgiliydi, umarım bir gün yine görürüm.

Adadaki her kediyi ayrı ayrı darladığım doğrudur

Adanın kedilerine bayılıyorum, hepsi ayrı güzel

Taş Mektep, 19. yüzyılın ikinci yarısında Fransız Mimar Alexandre Vallaury tarafından yapılmış, önce okul olarak kullanılmış ancak deprem riski nedeniyle uzun süre atıl durumda kalmış, Adanın değerli miraslarından biriydi. Yapı İBB Miras ekibi tarafından restore edildi ve hem kütüphane hem de bir sosyal alan olarak İstanbullulara ve Adalılara kazandırıldı.

Bahçesindeki Beltur'da oturup İstanbul manzarası eşliğinde kahvemizi içtik. Sonra da Denef Huvaj'ın "Dışarısı Büyüyor" isimli fotoğraf sergisini gezdik.

Adadaki son durağımız Bonkör oldu. İnstagramda yeme-içme mekanı olarak karşıma çıkmıştı ve dekorasyonunu çok beğendiğim için belki gidip bir şeyler içeriz diye not almıştım. Şansımıza şefi hasta olduğu için pizzalarından yiyemedik, limonata içtik ve biraz dinlenerek mekandan ayrıldık. Vintage dekorasyonuna bayıldım.

Bir gezinin daha sonuna geldik. Güzelim sokaklardan, güzelim evlere bakarak, bir gün bizim de böyle güzel bir evimiz olur mu diye hayal kurarak iskeleye doğru mutlulukla yürüdük ve vapura binerek evimize döndük.

Önce sağlık tabi, sadece güzellikleri görmek bile yetiyor bazen. Çok şükür.

Sağlıcakla kalın, sevgiler.

**Yazıda reklam/işbirliği yoktur.

Üsküdar Kitap Günleri, Son Zamanlarda Okuduklarım

2025-04-27T16:01:00.003+03:00

10. Üsküdar Kitap Günleri

Selamlar,

Geçen gün internette gezinirken Osman Balcıgil'in imza günü olduğunu gördük ve çok mutlu olduk. Kitaplarını severek okuduğumuz bir yazar Osman Balcıgil, üstelik de yeni kitabı çıktığı için hem yeni kitabını alır hem de tanışırız dedik ve dün atlayıp Üsküdar Kitap Günleri etkinliğine gittik. Etkinliğin yeri Harem'deydi.

Tanışacağımız için çok heyecanlıydık çünkü eşim de ben de yazarlığına, seçtiği konulara, kişilere, anlatım diline hayranız. Onun kitaplarında yakın tarihte yaşanan gerçek hikayeler detaylarıyla yer alıyor. Gazeteci olmasının etkisi olduğunu düşünüyorum. Kendisiyle tanıştık, sohbet ettik, üç kitabını daha kütüphanemize kattık.

Etkinlik kapsamında hem yayınevlerinin stantları vardı hem de imza günü ve söyleşiler yapılıyordu. Murat Ağırel ve Timur Soykan'ın söyleşisine denk geldik. Bu iki değerli gazeteciyi ve son zamanlarda yaşadıklarını dinleme fırsatı bulduk. Ülkemizde hukuk ve adalet mekanizmasının geldiği yere üzülmemek mümkün değil.

Üsküdar Kitap Günleri kapsamında bir çok kitap indirimliydi. Biz de çokça kitap aldık.

Etkinlik 4 Mayısa kadar devam edecek. Kitap kurtları kaçırmasın.

Son Zamanlarda Okuduklarım

Ayda bir kitap okuma hedefimi tuttursam da eski performansıma göre çok gerilerdeyim, umarım kitap okumaya önümüzdeki günlerde daha fazla zaman ayırabilirim.

İrlanda Defteri

Bugün Dublin'de harika bir hava vardı. Yağmur bulutları sonunda dağılmış ve pırıl pırıl bir güneş açmıştı. Islak kaldırım taşlarının üzerinde oynaşan ışıkları seyrederken içim sevinçle doldu. Karşıdaki dükkanın vitrinindeki süslü püslü "seni özledik, bahar" yazısını bu sefer iç çekmeden okudum. Baharı özlemiştik hakikaten. Nihayet gelmişti işte. Biraz serince ama güzel kokulu havayı ciğerlerime doldurdum, kahvemden bir yudum aldım ve kitabımı açıp okumaya başladım.

Kitabın bu paragrafını özellikle bu yazıya eklemek istedim. Hem kitabın genelinde hakim olan akıcı yazım tarzı hem de dinginliğin huzuru anlaşılsın diye. Pelin Pembesi bloğunun yazarı sevgili Buket'in önerisi üzerine alıp okuduğum "İrlanda Defteri" kitabını çok sevdim.

Yazar, Dublin sokaklarını, insanlarla kurduğu ilişkileri, o coğrafyayı ve kültürü anlatırken İrlanda edebiyatı'nın önemli eserlerine ve yazarlarına da hikayeleriyle birlikte yer veriyor. Meltem Gürle benim ilk kez tanıştığım bir yazar, keşke daha erken keşfetseymişim dedim. Dilini, anlatımını çok sevdim. Yazarın diğer kitabı ""Kırmızı Kazak" okunacaklar listeme üst sıralardan girdi bile.

Kitap hakkında bazı kısa bilgiler

Yazar: Meltem Gürle
İlk basım: Mart/2025
Yayın evi: Can Yayınları
Sayfa sayısı: 216

En Hüzünlü Eylül

Yine bir Osman Balcıgil kitabı. Adı gibi gerçekten hüzün dolu, gerçek bir hikaye. 6-7 Eylül 1955'de Rum vatandaşlara yönelik şiddet olaylarını bir aşk hikayesi üzerinden anlatan kitabı okurken zaman zaman zorlandım. O dönemin siyasi ortamı, Kıbrıs olayları ve İstanbul'da yaşanan yağma, tecavüz ve saldırıları tüm gerçekliğiyle ve belgelerle anlatan bir roman. Yakın tarihte yaşanmış bu utanç verici olayı en iyi anlatan roman diyebilirim. Romanda ayrıca Suzan ve Yorgo karakterlerinin büyük aşkını, biri hristiyan biri müslüman iki aile arasındaki sevgi dolu dostluğu Büyükada'nın güzel betimlemesi eşliğinde okuyorsunuz. Bildiğimizi sandığımız ancak ya yanlış ya da eksik öğrendiğimiz/duyduğumuz bilgileri tamamlıyor Osman Balcıgil. Okumanızı öneririm.

Kitap hakkında bazı kısa bilgiler

Yazar: Osman Balcıgil
İlk basım: Temmuz/2020
Yayın evi: Destek Yayınları
Sayfa sayısı: 455

Ben, Kirke

Mitolojiye çok ilgim yoktu ama bu kitabı okuduktan sonra hep adını duyduğumuz Odysseus, Prometheus, Zeus gibi mitolojik karakterleri zihnimde canlandırma fırsatı buldum. Kimin ne yaptığını, kimin ne tanrısı olduğunu çok fazla bilmezdim.

Madeline Miller'in romanı Aiaie Cadısı Kirke'nin kendi anlatımıyla yazılmış, bu anlatım tarzı ve elbette hayal gücü sizi etkisi altına alıyor. Goodreads okurları tarafından "20218'in en iyi fantastik romanı" ve bir çok yayın kuruluşu tarafından da "Yılın en iyi kitabı" seçilmiş. Çok uzun süre "Çok Satanlar" da görünce merakıma yenik düşüp almıştım. İyi ki okumuşum. Destansı bir anlatımı var. Mitolojiyi merak edenlere öneririm.

Kitap hakkında bazı kısa bilgiler

Yazar: Madeline Miller
İlk basım: 2018
Tr'de ilk basım: 2019
Orijinal adı: Circe
Yayın evi: İthaki
Çeviren: Seda Çıngay Mellor
Sayfa sayısı: 404

Mart Ayı Dert Ayı

2025-04-16T23:18:00.016+03:00

Şubatın performansını beğenmemiştim, eh işte idare ettik, şükür yaşıyoruz diyordum, ümidim marttaydı. Mart hepten kaos bir ay oldu. Vefatlar, siyasi ortam, protestolar, piyasalar tümden karıştı. Hak hukuk adalet isteyen ne kadar insan varsa içeriye tıkıldı. Mart ayında öyle şaşkına döndüm öyle modum düştü ki yazı bile yazmak gelmedi içimden. Nisanın başından beri kendimi motive etmeye çalışıyorum. Memleketin sıcak gündemi izin verdiğince, kafayı toparlayabildiğim kadarıyla okudum, izledim, ördüm ama elim yazı yazmaya gitmedi bir türlü. Bu yazı biraz iç dökme biraz da martta neler yaptım kısmen bahsedeceğim bir yazı olacak. Hayat laylaylom değil hele benim gibi apolitik olmayan biri için hiç değil. Ördüğüm çorabın, içtiğim şarabın keyfine tek başına varamam, içeri düşen üniversitelilere üzülmemek bana uymuyor.

Atalarımız tecrübelerinden olsa gerek mart ayı hakkında fazlaca olumsuz laf etmişler, mart kapıdan baktırır kazma kürek yaktırır, mart çıkmadıkça dert çıkmaz. Mart vergilerin ödendiği aydır, havaların dengesizliğinden sık hasta olunan aydır ki ben de influenza üstüne, üst solunum yolları enfeksiyonu olup martın tamamını hasta geçirdim. Derken 19 martta memleketi ve her kesimden insanı etkileyen bir dizi gözaltı silsilesi, ardından protestolar, tutuklamalar, ekonomik olarak devasa kayba uğradığımız bir dönem yaşadık, etkileri hala devam ediyor. İnsanın otuz yıllık diploması bir talimatla iptal edilebiliyormuş, bunu da gördük, öyle ucube bir dönemden geçiyoruz. Hiç bir güvencemiz yok.

Demokrasiyi ve millet iradesini ağzından düşürmeyen iktidar, kendisinden olmayan, kendisi gibi düşünmeyen halkı cezalandırmaya, korkutmaya ve hapsetmeye başladı. Adalet askıya alındı.

45 yaşında, ülke koşullarında maddi manevi zorlu günler tecrübe etmiş, az çok farkındalığı ve muhakeme yeteneği olan ki bence insanın kafasının çalışması önemli bir şey, aynı zamanda sıradan (üniversite okumuş, vergisini dibine kadar veren beyaz yakalı) bir vatandaş olarak yaşananlardan etkilenmemem mümkün değildi zaten. Bünyem biraz da bu üzüntülerden zayıf düştü diye düşünüyorum. Memlekette üzülecek şey bitmiyor ki! Keşke ılık g.tlü bir yandaş olsaydım da rahatıma baksaydım :)

Bir vatandaş olarak ben de anayasal hakkım olan barışçıl protesto hakkımı kullandım, doğru bildiğim ve inandığım düşüncelere ve insanlara destek verdim, sosyal medyanın gücüne inanan biri olarak doğru bildiklerimi paylaştım, ayrıca boykotun sıkı bir uygulayıcısıyım. Nereden kitap almayacağımı, nerede kahve içmeyeceğimi hatta hangi ıslak mendili almayacağımı bile iyi biliyorum artık. Bugünler bana biraz da "Gezi" günlerimizi hatırlattı. O zaman gençtik tabi :)

Mart ayı biraz kendi gücümü ve inandıklarımı savunma kabiliyetimi ölçtüğüm aynı zamanda değerlerime tekrar sahip çıktığım bir ay oldu. Üstüne ölü toprağı serpildiğini düşündüğüm halkın ve bunlardan bir şey olmaz diye düşündüğüm Z kuşağının hakkında nasıl yanıldığımı da gösterdi. Kimse kusura bakmasın ama yaşanan bu olağan dışı gündeme, haksızlıklara duyarsız kalan ve kendisini apolitik olarak tanımlamayı bir halt sanan insanları da görüp hayatımdan ayıklama ayı oldu benim için. Omurgasız şahıslara hayatımda yer veremiyorum canım.

Bu arada iki vefat haberi çok canımı sıktı, çok üzüldüm. Biri çok sevdiğim Edip Akbayram diğeri çok değerli bir insan Volkan Konak. İki onurlu, güzel sanatçıyı kaybetmekten dolayı çok üzgünüm. Gidenin yerine yenisini koyamama hissi de üzüntümü artırıyor. Mekanları cennet olsun.

Biraz da neler yaptığımdan bahsetmeyeyim mi? Paylaşmadan hayat geçmiyor. Bu arada "her ay bir kitap bir çorap" hedefini de nasıl olduysa bu hengame arasında tutturdum.

Şubatı ayının ortasından martın malum günlerine kadar bir sürü dizi ve film izledim. Kısa kısa bahsetmek isterim. Görseller alıntıdır.

Zero Day, Amerika'ya büyük tehlike yaratacak bir siber saldırı tehdidini bertaraf etmek için eski ABD başkanı ve önemli bir siyasi figür olan George Mullen görevlendirilir. Bildiğimiz her türlü tehlikenin kahramanlıkla üstesinden gelen güçlü ve büyük Amerika egosu dizilerinden. Robert De Niro sevdiğim için izledim. Bu günlerde Amerika yeterince sinir bozucu zaten.

The Night Agent, İlk sezonu sevmiştim, bu sezonu da sevdim ve peş peşe izledim. Gizli görevdeki ajanımız bu sefer İran'la ilgili meseleleri çözdü. Amerikanvari şeyleri sevmiyorum ama bu dizi zeka ve kurgu bakımından tatmin ediyor. İlk sezonla birlikte izlemenizi öneririm.

Cassandra, Almanlar bu işi biliyor, yapay zekanın gündemde olduğu bu dönemde hem eskiye gidip hem nasıl bu kadar iyi bir dizi yaptınız helal olsun. 1970'lerde yapılan ilk akıllı evlerden birini satın alan ailenin hayatı evdeki süpürgeden hallice robotu çalıştırınca nasıl tımarhaneye dönüyor, oynat bakalım. Gerilim sevenler ve yapay zekanın şerrinden şüphe duyanlar izlesin.

Adolescense Son zamanlarda izlediğim en iyi dizilerden diyebilirim. Özellikle tek ve uzun plan çekimleri, diyalogları muhteşemdi. Kadın düşmanlığının ve zorbalığın daha küçük yaşlarda nasıl öğrenildiği ve bir çocuğun nasıl katile dönüşebileceğini çok iyi işlemiş bir dizi. Ailenin duygularını - utancını- şaşkınlığını görmek beni uzun uzun düşündürdü ve ürküttü. Konu itibariyle özellikle ebeveynlerin izlemesi gerektiğini düşünüyorum. Ayrıca çocuğu ve babasını canlandıran aktörlerin oyunu muhteşemdi.

Bir İhtimal Daha Var, Ata Demirer'in dizisi, kötü demeyeyim sonuçta Uğur Yücel var ama konu sıkıcı, bazı şeyler olacak gibi değil, uzamış da uzamış, iyi olan tek şey çekimlerin yapıldığı yer. Boş vaktim var derseniz izleyin.

Larry Crowne , Bu filmi nasıl izlememişim. Başrollerinde Julia Roberts ve Tom Hanks var, 2011 yapımı. Boşanmış ve yalnız yaşayan Larry (Tom Hanks) bir gün uzun yıllar çalıştığı işinden kovulur ve yeni bir iş bulabilmek için üniversitede derslere yazılır. Hitabet dersinin öğretmeni ise mesleğinden sıkılmış, eşiyle sorunlar yaşayan Bayan Tainot'tur (Julia Roberts). Bu iki karakterin sınıftaki diğer eğlenceli karakterlerle bir araya gelmesiyle birlikte ortaya çok eğlenceli, umut dolu bir film çıkmış. Yüzümüzde gülümsemeyle bitirdik, izlemenizi öneririm.

Yetenekli Eller Dr. Carson, Film bir çocuğun hayatını kurtarmaya çalışan başarılı bir cerrahın, çocukluğundan bugüne gelene kadar yaşadıklarını flash backlerle izlediğimiz bir hayat hikayesini konu alıyor. Azmin zaferi konulu biyografi diyebiliriz, ilham veriyor, izlemenizi öneririm.

***

Yazı tahminimden de uzun oldu, kitaplar, çoraplar ve diğer şeyler başka yazıların konusu olsun. Arayı bu kadar açmayacağım yazacak çok şey var:)

Sevgiler.

Güneş'ten Sivasspora mesaj var :

Normal doğum değildir o, vajinal doğumdur, o da seni ilgilendirmez !

Ahmet Güneştekin Art İstanbul Feshane'de

2025-03-25T20:56:00.004+03:00

Selamlar,

Geçtiğimiz haftalarda çalışmalarını severek ve hayranlıkla takip ettiğim sanatçı Ahmet Güneştekin'in Kayıp Alfabe isimli sergisini ziyaret ettik. Sergi çok sevdiğim ve her gittiğimde hayran kaldığım bir mekan olan Art İstanbul Feshane'deydi.

Aynı zamanda edebiyatımızın büyük ustası Yaşar Kemal'e saygı duruşu niteliğinde ve 350 kadar video, enstalasyon ve heykel ile son zamanlarda düzenlenen en büyük sergi.

Sergi 6 yıllık üretim ve 2 yıllık bir hazırlık sürecinden sonra sanatseverlerle buluşmuş. Farklı disiplinlerden zanaatkar ve sanatçılarla çalışan Ahmet Güneştekin bir röportajında “Bugün bir sanat izleyicisi, burayı gezdiği zaman aynı sanatçının elinden çıktığını çok rahat anlayabilir. Çünkü dil birlikteliği var. Yani eserler birbiriyle bağlantılı bir şekilde aslında yol gösteriyor. Bu açıdan her anlamda birbirini besleyen disiplinlerden oluşuyor ve kavramsal olarak bellek, hafıza, göç ve alfabe olarak karşımıza çıkıyor.” demiş, ben de sergiyi gezerken bu hissi yaşadım.

sergide en çok etkilendiğim çalışma depremi anlatan "Yoktunuz" eseri

Sanatçının boyutlu eserleri, taş ve metal oluşumlarla çalıştığı işleri, tuvalleri, seramik işleri, taş formlarla böldüğü heykeller ve kırkyama tekniğiyle ürettiği işleri de sergileniyor.

Mutlaka görülmesi gereken bir sergi, 20 Temmuz'a kadar ziyaret edebilirsiniz.

Art İstanbul Feshane ile ilgili önceki yazıma buradan ulaşabilirsiniz.

Bu vesileyle, bu değerli mekanları ve tarihi yapıları halka, sanata, sanatseverlere kazandıran Ekrem İmamoğlu ve Mahir Polat'a teşekkür ederim, umarım ADALET en kısa zamanda yerini bulur!

Şubat'ta Neler Oldu

2025-03-05T21:43:00.007+03:00

Selamlar,

Bu neler oldu başlığı biraz kendime özet olsun diye attığım bir başlık ama farklı önerilere açığım, o ay neler yaptığımı, nerelere gittiğimi veya hangi kitapları okuduğumu toparlamak istediğim bir yazı olsun diye içinde ay geçen başlıklar atıyorum.

Şubat ayı yine yoğun geçti, özellikle iş hayatımdaki yoğunluğun arşa değdiği bir aydı hala da devam ediyor. Geri kalan zamanımda kitap okumaya, gezmeye ve hobilerime vakit ayırmaya çalıştım.

Şubatın en önemli olayı İstanbul'a son yılların en yoğun karının yağmasıydı. Tabii ki doğu illerine yağan karın yanında esamesi okunmaz ama biz gariban İstanbullular buna bile sevindik. Kar yağdığında üzüntü duyduğum tek şey soğukta sokakta olup yaşam mücadelesi veren can dostlarımız. Biz de elimizden geldiğince çevremizdeki can dostlarımızı doyurmaya çalıştık.

Örgü örenlerin en büyük hastalığı ip alma hastalığıdır ve şifası yoktur. Ben de bir müptela olarak sürekli ip alırım ve artık evde iplerimi koyacak yer bulmaya zorlanır olmuştum, hal böyle olunca İsveç köftesi markasının yolunu tuttuk ve iki büyük dolap alıp geldik. Bir hafta sonum tamamen odayı ve hobi malzemelerimi düzenlemekle geçti. Hazır gaza gelmişken arka balkonu da elden geçireyim dedim. Kumaşlar, dikiş malzemeleri, ipler, şişler, tığlar, kil malzemeleri, boyalar, takı malzemeleri, diamond painting kutuları, boncukları derken iki gün sonunda belimi incittiğimi fark ettim ve yatağa düştüm. Şimdi biraz daha toparlandım ama fark ettim ki artık yirmili yaşlarda değilim, biraz yavaşlasam iyi olacak :)

Şubat ayı bol bol yeme içme etkinlikleri yaptığım bir ay oldu aynı zamanda. Aldığım kilolar da bunu kanıtlıyor zaten!

Suadiye'deki Machi'de şirket etkinliği olan sushi workshopuna katıldım, ikinci kez gitmeme rağmen hiç sıkılmadım ve tabii ki bir sushi hastası olarak bol bol sarıp yedim :)

Bu sarımsaklı ekmekse son yıllarda yaptığım en leziz şey oldu, hatta bir kaç kez yaptım, gerçekten yemeye doyamadık. Denemek isteyenler tarifi instagramda @aysembuyuksokmen sayfasında bulabilir. Sarımsakla aranız iyiyse mutlaka denemelisiniz.

Kendi halimizde küçük kaçamaklarımız da oldu tabi :)

Şubat ayında bir kitap okuma ve bir çorap örme hedefimi bir kaç günlük rötarla tamamladım. Michael Ende'nin çok bilinen kitabı Momo'yu okudum. Aslında çok bilinen bir kitap ama ben okumak için yeni zaman ayırabildim. Momo harabe bir amfi tiyatroda yaşayan bir kız çocuğu. Kitap bu akıllı ve sevimli kız çocuğunun hayatını ve insanlarla kurduğu ilişkiyi anlatırken odağına zamanın değerini ve dostluğun önemini alıyor.

Biri bu ay biri önceki ay ördüğüm çoraplar, soldaki Aydın'a ördüğüm ve çok beğendiği benim de desenini çok beğendiğim çorap, Alize iple örüldü.

Bu da yeğenime ördüğüm ama pek beğenmediği için motivasyonumu kaybettiğim, atkısının da sonunu getiremediğim için yarım kalan ve meçhul bir zamanda tamamlanmak üzere dolaba kaldırılan bir örgü oldu. Dolapta bir çok yarım kalan iş var ne yazık ki!

Bu ay yeni ipler almadığımı düşünmeniz beni üzer, yine bir Kürkçü Han ziyareti sonrası eve gelip uzun uzun izlediğim çorap iplerim :)

Bu arada blogda bahsetmediğimi fark ettiğim ama fotoğraf galerimde görünce hatırladığım Japon sanatçı Chiharu Shiota'nın Dünyalar Arasında sergisini önermek isterim. İstanbul Modern'de 20 Nisan'a kadar görebilirsiniz. Çok etkilendiğim ve hayrete düştüğüm bir çalışmaydı.

Şubatı da iyisiyle kötüsüyle acısıyla tatlısıyla bitirdik, tempodan mı kısa olduğundan mı bilmiyorum hemen geçti gibi hissettim. Bakalım mart bize neler getirecek.

Sağlıcakla kalın!

Mart'ı beklerken :)

Sevdiğim diziler / Ocak- Şubat

2025-02-09T14:12:00.002+03:00

Selamlar,

Bu yılın başından beri izlediğim ve beğendiğim dizilerden bahsetmek istedim, malum bugün pazar ve İstanbul'da hava çok soğuk. Yapılacak şeyler arasında bir şeyler izlemek iyi bir fikir olabilir.

Squid Game

İlk sezonu herkes gibi biz de çok beğenmiştik. Sıra dışı ve zekice kurgulanmış senaryo ile görseller çok iyiydi. İkinci sezonu biraz zayıf bulduk ama bana göre bu sefer de oyunculuklar öne çıkmıştı. Sonu da bir anda bitti bu da bize üçüncü sezonun veya ikinci sezonun devamının geleceğine işaret ediyordu. Sonuçta çok orijinal bir dizi, bence izlenmeli.

Adsız Aşıklar

Ba-yıl-dım!

Başrollerini Halit Ergenç ve Funda Eryiğit'in oynadığı ve son zamanlarda izlediğim en iyi Türk yapımı diziydi. Bittiği için üzüldüm umarım ikinci sezon gelir. Cem (Halit Ergenç) gençliğinde acı bir aşk tecrübesi yaşamış ve aşka olan inancını yitirmiş bir karakter, insanları aşktan kurtarmak için bir aşk hastanesi kuruyor. Olaylar Almanya'dan mecburi dönüş yapan psikolog Hazal'ın hastanenin ve Cem'in hayatının tam ortasına düşmesiyle fantastik bir hal alıyor. Oyunculuklar muhteşem, izlemesi çok keyifli.

Yüzyıllık Yalnızlık

Böyle büyük, böyle önemli, böyle herkesin okuduğu ve neredeyse klasik sayılabilecek bir romanı dizi yapmak nasıl bir cesarettir. Bir Marquez romanını dizi yapmak! Sadece fikrin kendisi bile fantastiko!

Ailenin fertlerinden tutun da Macondo kasabasının ortaya çıkışı ve sonrasında yaşananları bu kadar iyi anlatmak, böyle fantastik bir romanı bu şekilde canlandırabilmek nasıl bir başarıdır. Oyunculuklar, görseller muhteşem. Hayran kaldım. Mutlaka izleyiniz.

Are Cinayetleri

İskandinav dizilerini çok seviyorum. Sanırım kar manzarası, harika doğası ve farklı kültürü beni çekiyor. Beş bölümlük bu mini dizide İsveç'in Are şehrinde işlenen iki farklı cinayet konu alınmış. Kitaptan uyarlanan bu diziyi İskandinav polisiyesi sevenlere öneririm. Bir akşamda beş bölüm izleyip bitirdik.

The Last of Us

Bir tane de HBO dizisi övelim. Ama bu dizi gerçekten çok iyiydi. İzledikten sonra öğrendim ki meğer aslında oyundan uyarlanmış bir diziymiş. Tabi oyun dünyasına uzak olduğum için fikrim yoktu, ben dizi olarak çok beğendim. Türü kurgu fantastik dram diyebiliriz. Yaşamı yok eden küresel bir salgının (mantar mı zombi mi tam anlayamadım) ardından hayatta kalan bir avuç insanın yaşam mücadelesini anlatıyor. Filmin iki baş karakteri Joel ve Ellie, salgını sona erdirebilecek aşıyı geliştirebilmek için çalışan bilim insanlarına erişmek için çıktıkları yolda bir çok tehlike ile karşılaşıp acayip bir hayatta kalma savaşı veriyorlar. Joel Miller'ı çok beğendiğim bir aktör olan Pedro Pascal, Ellie Williams karakterini de Gmae of Thrones'dan bildiğimiz Bella Ramsey canlandırıyor. İzlemenizi öneririm.

Keyifli bir hafta sonu dilerim!

**Görseller alıntıdır.

Ocak ayı bitsin!

2025-02-02T12:48:00.005+03:00

Ocak ayını geride bıraktık ve yine ne çabuk geçti diyorum. Oysa 2025'i heyecanla karşılamış ve yeni dilekler tutup gerçekleşmesini beklemeye başlamıştık bile.

Ocak aylarını sevmem çünkü nedense hep bir felaket olur veya değerli insanlar ölür. Uğur Mumcu, Hrant Dink, Gaffar Okkan ilk aklıma gelenler, bu yıl Selim İleri'yi kaybettik. Ocak ayı ölümlerine dönüp baktığımda bir çok değerli insanın ölüm ayı olduğunu gördüm. Umarım bu yıl başka kayıp vermeyiz demek isterdim ama maalesef 79 insanın hayatını kaybettiği bir yangın faciasını henüz yaşadık. Kartalkaya'ya çocuklarıyla tatil için giden aileler çok üzücü bir şekilde hayatlarını kaybettiler. İhmaller, denetimsizlik, göz yumma, adamcılık, hırs, rant, paranın insan hayatından üstün tutulduğu gerçeği maalesef çok acı bir biçimde yine karşımıza çıktı. Umarım sorumlular bir an önce bulunup (suçu birbirlerinin üzerine atmaktan vazgeçip) cezalarını çekerler. Ama geride kalanların acıları nasıl dinecek hiç bilmiyorum, yakınlarını kaybedenlere sabırlar diliyorum.

Deprem, maden kazaları, tren kazası, kadın cinayetleri, para için kuvezde öldürülen bebekler, memleketin çivisi çıktı, neye üzüleceğimizi şaşırdık. Coğrafya mı kader, cahillik mi yoksa bozuk düzen mi kader yoksa kader diye bir şey yok da bu bir avuntu mu bilmiyorum ama bir vatandaş olarak üzülmekten yorulmuş durumdayım, ekonomik şartların kötülüğüne girmiyorum bile. O da hepimizin boğazını sıkan bir başka mesele.

İşin tuhafı eşimizle, dostumuzla, iş arkadaşlarımızla bu meseleleri konuşup çok çabuk günlük hayatımıza dönmeye başladık. Ekonomik şartların düzelmesi veya bu faciaların engellenmesi için hiç bir dahlimiz yok. Sosyal medyadan tepki göstermek dışında pek bir icraat de görmüyorum. Bakalım sonumuz ne olacak deyip çalışmaya ve yaşamaya devam ediyoruz. Unutmak toplumumuzun hastalığı oldu, belki de bu bir tür acıyla baş etme yöntemi ve savunma mekanizmamız bizi bu hale getirdi. Son zamanlarda bencilliğin utanç duyulması gereken bir şey mi yoksa sağlıklı bir ruh haliyle ayakta kalma çabası mı olduğunu düşünür hale geldim.

Ocak ayın içinde izlediğim dizilerden, kitaplardan, ördüklerimden falan bahsedecektim ama yazdıkça keyfim kaçtı. Sonra yazarım.

Yapay Zeka ve Yaklaşan Dalga

2025-01-19T13:24:00.005+03:00

Selamlar,

Yapay zekanın giderek öne çıktığı ve her gün yeni yeteneklerini keşfettiğimiz bir dünyaya yavaş yavaş adapte oluyoruz. Her yerde bir AI (Artificial Intelligence) lafı dolaşıyor. Kimilerimizin çoktan radarına takıldı, kimileri temkinli, kimileri ise faydalanmaya başladı bile. Ben de görsel oluşturmak, fikir almak, yazdığım bir şeyi düzeltmek, Carl Junga göre rüya yorumlatmak gibi işler için ChatGPT'den sıkça yararlanıyorum. Tabi yapay zeka teknolojisi bundan ibaret değil. Bilgiye, fikirlere ve bilime erişimde sonsuz kaynak barındıran kocaman bir dünya.

Geçen ay başlayıp bu ay bitirdiğim Mustafa Süleyman’ın Yaklaşan Dalga adlı kitabından bahsetmek istiyorum.

Bu yazı teknolojiyle arası iyi olanlar ve yapay zekayı merak edenler için.

Kitapta yapay zekanın nasıl ortaya çıktığı ve etkileri hakkında çok detaylı bilgiler var. Ayrıca biyoteknoloji, politika ve bilim ile olan yakın ilişkisi hakkında çok ilginç anekdotlar yer alıyor. Bu arada yazar Mustafa Süleyman adından dolayı Türk sanılabilir ama Suriye asıllı bir İngiliz. Google bünyesindeki Deepmind isimli yapay zeka şirketinin kurucularından biri. Süleyman, teknolojinin baş döndürücü hızla ilerleyişini ve bu değişimin hayatımızın her alanına olan etkilerini çarpıcı bir şekilde ele almış.

Kitapta özellikle yapay zekanın toplumsal, ekonomik ve politik boyutlardaki etkileri üzerinde duruluyor. Teknolojinin sunduğu büyük fırsatları ve bunların yanında getirdiği riskleri oldukça yalın ve etkileyici bir dille anlatmış. Süleyman, yapay zeka çağının sadece bir teknoloji meselesi olmadığını, aynı zamanda bir etik ve insanlık meselesi olduğunu net bir şekilde ortaya koyuyor.

Chat GPT tarafından "yapay zeka" ve "kitabın ismi & yazarı" anahtar kelimeleri ile oluşturulan görsel

Kitabın Beni Etkileyen Yönleri

Yapay Zeka ve Toplum: Süleyman’ın yapay zekanın eğitimden sağlığa, iş dünyasından politikaya kadar her alanda nasıl dönüştürücü bir güç olduğunu açıklaması beni etkiledi. Örneklerle bu dönüşümün hem olumlu hem de olumsuz yanlarını çok iyi aktarmış.

Etik ve Sorumluluk: Kitapta sürekli şu sorularla yüzleştim: Yapay zekanın gücü kimlerin elinde olmalı? Bu güç, adil bir şekilde nasıl yönetilmeli? Süleyman’ın bu konudaki analizleri bana gelecekteki sorumluluklarımızı bir kez daha hatırlattı.

İnsan ve Teknoloji Uyumu: Teknolojinin hızına yetişebilmek için bireysel ve toplumsal olarak nasıl uyum sağlamamız gerektiği üzerine düşündürüyor. Bu bölümde vurguladığı farkındalık ve yeni bir sosyal düzenin gerekliliği oldukça ilham vericiydi.

Kimler Okumalı?

Teknoloji ve yapay zeka konularına ilgi duyan herkesin bu kitabı okuması gerektiğini düşünüyorum. Ancak kitap sadece teknolojiyle ilgilenenler için değil; geleceğin dünyası hakkında bilgi sahibi olmak ve bilinçli bir bakış açısı geliştirmek isteyen herkes için önemli bir rehber.

Bana göre gelecek, yalnızca teknolojiyle değil, onu nasıl şekillendireceğimizle ilgili. Kitapta özellikle dizginleme konusu üzerinde bence bu nedenle durulmuş.

Yapay zeka ile ilgiliyseniz ve dünyada neler olup bitiyor anlamak istiyorsanız kitabı almanızı ve başucunuzda tutmanızı öneririm.

Kitap hakkında bazı kısa bilgiler

Yazar: Mustafa Süleyman & Michael Bhaskar
İlk basım: 2023
Tr'de ilk basım: Mayıs/2024
İngilizce adı: The Coming Wave: Technology, Power and the Twenty First Century Greatest Dilemma
Yayın evi: Doğan Kitap
Çeviren: Omca A. Korugan
Sayfa sayısı: 432

Chat GPT ile "Vintage tarzda" oluşturduğum Yapay Zeka görseli

*Reklam/İşbirliği yoktur

2025 nasıl geçecek ?

2025-01-05T20:48:00.003+03:00

Sorunun cevabını biliyormuşum gibi yazdım ama bu daha çok merak cümlesi aslında? Gerçekten merak ediyorum! Bana ne vadediyorsun 2025? 2024'te vermediklerini bu yıl verebilecek misin? Hani şu dilek listem vardı ya, geçen yılın son günü teslim etmiştim. N'oldu bu yıl da mı kaynayıp gidecek? Hedeflerimin yanına tik atmak için daha ne kadar bekleyeceğim? Artık sorumluluk alsan iyi olur 2025!

Her şeyin başı sağlık sözünün ne kadar önemli olduğunu anladığımız günler geçiriyoruz ailece. Kayınvalidemin sağlık sorunu devam ediyor, bu nedenle pek keyfimiz yok. Normalde coşkulu şekilde kutladığımız, günler öncesinden hazırlandığımız yılbaşı gecesi tatsızdı bu yıl. Sadece yemek yedik ve ertesi gün hayatımıza devam ettik. Çok uzun zamandır evden de pek çıkmıyorum. Aslında evde olmayı seven biri olduğum için şikayet etmiyorum ama sürekli evde olmak insanı biraz depresif yapıyor.

Bu aralar bol bol Netflix izleyip örgü örüyorum. Hatta Pinterestte sürekli bir şeyleri görüp beğendiğim için bir örgüyü yarıda bırakıp diğerine başlıyorum. Geçen yıl sophie scarf diye bir örgü fular modeline takmıştım. Bir sürü de örmüştüm. Bu yıl yine scarf perileri geldi, ondan örmeye başladım.

*Görsel alıntıdır

bunlar benim geçen yıl ördüklerim

bu da yeni başladığım sophie scarf

Aralık ayında bitiremediğim ikinci kitap hedefim olan yapay zeka konulu kitabı okumaya devam ediyorum. Kitapta yapay zekanın nasıl ortaya çıktığı ve etkileri hakkında çok detaylı bilgiler var. Ayrıca biyoteknoloji, politika ve bilim ile olan yakın ilişkisi hakkında çok ilginç anekdotlar yer alıyor. Kitabı çok sevdim. Bu arada yazar Mustafa Süleyman adından dolayı Türk sanılabilir ama Suriye asıllı bir İngiliz. Google bünyesindeki Deepmind isimli yapay zeka şirketinin kurucularından biri. Teknolojiye ve yapay zekaya ilgisi olan herkesin okumasını öneririm.

Geçen hafta Netflix'te karşımıza çıkan ve hadi izleyelim bari dediğimiz mini dizi "La Palma" dan bahsetsem mi bilemedim. Aslında güzel başlamıştı. Norveçli bir aile Kanarya Adalarından biri olan La Palma'ya tatile geliyor. Ancak tsunami ve yanardağ patlaması tehlikesi var ve dizi bir anda adadan kaçış mücadelesine dönüşüyor. Görseller fena olmamakla birlikte bir sürü mantık hatası olan bana göre biraz zorlama bir diziydi. Özeti şu aslında Norveçliyseniz ölmüyorsunuz. Çok fazla spoiler vermiş olabilirim pardon :) Çok vaktim var sorun değil derseniz izleyin.

Herkesin ölüp bittiği, bayıldığı Kore dizilerine ben de heves edip başlıyorum ama bir türlü tutunamıyorum. Beni iten şey konuşmaları mı mimikleri mi yoksa makyajlı erkekleri mi çözebilmiş değilim. Imdb'de puanı bir hayli yüksek olan Kdrama "When the Phone Rings" dizisine başladım, hikaye güzel aslında ama 5. bölüme zor geldim. Konu şöyle, tanınmış politikacı bir ailenin basın sözcüsü oğlu, bir gazete sahibi ailenin büyük kızı ile evlenecekken kızın ortadan yok olması sonucu, itibarları zedelenmesin diye, konuşamayan küçük kızı ile göstermelik bir evlilik yapıyor. Bu çift birbirine karşı soğuk ve mesafeli. Ancak kız bir gün kaçırılıyor ve olaylar ondan sonra farklılaşıyor. Koreseverler için güzel bir dizi, ben tutunmaya çaba gösteriyorum hala.

Squid Game'in ikinci sezonunu da bitirdik ama o da ilk sezondaki etkiyi vermedi ve çok yarım kalmış gibi geldi bana, tamam sezon finali de var ama bir şeyler yarım kaldı hissi oluştu nedense. Beğendiğim şey karakterlerin orijinalliği ve başrol oyuncularının (özellikle 456 ve 1) performansı oldu.

Bahsedeceğim son dizi, Missing You - Özlüyorum Seni. Beş bölümlük mini dizi. Harlan Coben'in kitaplarından uyarlanan bir çok dizi izledim. Polisiye gerilim türünde yazdığı kitapları hem akıcı hem okuması kolaydır, uyarlamalarını izlemek de kolay. Öyle çok çetrefilli derinliği olan konular değil ama genel olarak beğenirim, bu dizi de son ana kadar merak ettiren bir dizi olmuştu. Bir dedektif hem on bir yıl önce kaybolan nişanlısını arıyor hem babasının katilini araştırıyor hem de bir kayıp vakası üzerine çalışıyor. Basit polisiye dizilerinden hoşlanıyorsanız öneririm.

2025'le açmıştım konuyu, öyle kapatayım. Elbette benim de herkes gibi beklentilerim var ama rakamlardan günlerden yıllardan bağımsız olarak, hayattan ve kendimden beklentilerim var. Zaman zaman konfor alanımın rahatlığına kapılarak zaman zaman yeteri kadar istekli olmadığımı düşünerek bazen de ne istediğimden tam emin olamayarak asıl olmak istediğim yere ait hayallerimi erteliyorum. Hatta bazen o kadar şüpheye düşüyorum ki hep hayal ettiğim şeyin beni mutsuz etme ihtimalini bile göz ardı ediyorum.

Nuri Bilge Ceylan bir konuşmasında şöyle demişti; "Mutluluğun başka yerde olduğu avuntusu, hayatımızdan memnun değilsek, nerede olursak olalım, başka yerde mutlu olabileceğimiz avuntusu bize iyi gelir" Sanırım benim de yaşadığım şeyi ve hislerimi en iyi anlatan cümle bu. Mutluluğun başka yerde olduğu avuntusu bana iyi geliyor. 2025 için hedeflerimden biri bunun üzerine düşünmek olacak.

Bu yıl herkesin hayaline kavuştuğu, sağlıklı ve mutlu olduğu bir yıl olsun!

Yeni bir yıla yaklaşırken

2024-12-29T20:47:00.006+03:00

Yılın sondan bir önceki yazısı olmasını hedeflediğim bir yazı olacak diyebilirim. İçinde biraz yeni yıl biraz da kış havası var. Eskiden kışı hiç sevmez bir an önce yazın ve sıcak havaların gelmesini isterdim ama son yıllarda bu durum değişti. Artık karanlık ve hatta yağmurlu havaları, evde battaniye altında geçirdiğim vakitleri daha fazla sever oldum. Hem yaşın hem de evden çalışmanın tadını almış olmanın etkisi var bence.

modum budur

Yeni yıl yaklaşırken Netflix'te noel temalı filmler oluyor. Bazıları sırf yılbaşı konseptli olsun diye çekilmiş dandik filmler ama özellikle animasyonlar çok güzel. Eskiden sevmezdim ama animasyon filmlere de alışmaya başladım.

İki tane film izledik geçen hafta, biri "Bir Zamanlar Noel'de", diğeri "Klaus". Her ikisi de hem eğlenceli hem de içimizi ısıtan animasyon filmler oldu. İzlemediyseniz tavsiye ederim.

Bir Zamanlar Noel'de

Klaus

Yine geçen haftalarda yılbaşı alışverişimizi yapmak için Kadıköy'e gittik ve geleneksel Şekerci Cafer Erol kalabalığı kutlamalarına katıldık.

Uzayıp giden kuyruğu bekleyemediğimiz için içeri girme mücadelesinden vazgeçip rotamızı Baylan'a çevirdik. Baylan'ın vitrini de çok güzeldi. Kup griye yedik, bir şeyler içtik.

Kadıköy güzeldi, kalabalıktı, yeni yıl havası vardı. Zaten çok seviyorum Kadıköy'ü, mümkün olsa burada yaşarım. Hem medeni hem hayvansever, hem denizi var, kafeleri güzel, daha ne olsun.

Hediyelerimizi almak için baya bir dolaştık, hem yorucu hem keyifli bir gün oldu.

Mephisto'da çalışan bu arkadaşı bizim eve gelmesi için ikna etmeye çalışıyorum

Bu arada her yıl bir hevesle kurduğumuz ağaç yine rahat bir nefes alamıyor. Süslerin yarısı yerde yarısı koltukların altında. Evin içinde sürekli sallanan yeşil bir şey var, hışır hışır.

Bu yıl takvimlerimizi Kurtaran Ev'den aldık. Siz de can dostlarımızın kurtarılması ve bakımı için canla başla çalışan bu güzel derneğe destek olmak isterseniz takvimleri buradan sipariş edebilirsiniz. Hem kendiniz hem sevdikleriniz için harika bir hediye olacaktır.

Bu arada ben de sitemizde baktığımız iki kediye yuva yaptım, yılbaşı hediyesi olarak :)

Aralık ayı için iki çorap örme hedefime ulaştım ama iki kitap okuma hedefime ulaşamadım, bir buçuk kitapta kaldım. Yapay zeka ile ilgili okuduğum kitap 400 sayfa olunca yetişmedi maalesef. Ocak ayında kararlıyım, hedefimi tutturacağım. Bu arada uzun zamandır bere örmek istiyordum, youtube'dan basit bir bere yapılışı buldum, tığ ile, onu denedim. Fena olmadı bence.

bunu da Güneş'e ördüm, bayıldı bayıldı

Bu yıl şirketimiz yine çok güzel bir hediye paketi hazırlamış. Geçtiğimiz haftalarda şirkette hediyeleşmemiz de oldu, ekipçe güzel bir yemek yedik. Her yıl sonunda partilerimiz de olur, çok da eğlenceli geçer ancak ben ailemizdeki bir sağlık sorunu nedeniyle bu yıl katılamadım. Seneye inşallah. Önce sağlık.

Geçtiğimiz haftalarda sevgili Buket (Pelin Pembesi blog) öğrencilerinin hazırladığı ayraçları isteyenlerle buluşturabileceğini duyurmuştu. Hem de çok güzel bir amaç için. Ben de ayraç almıştım. Harika bir hediye paketi ve kitapla birlikte elime ulaştı. Kendisine buradan da teşekkür etmek istiyorum, böyle güzel bir etkinliğe vesile olduğu ve bizimle paylaştığı için. Minik ellerden çıkan bu güzel ayraçları hem kendime hem de hediye etmek üzere arkadaşlarıma ayırdım.

Ve artık bir yıl daha bitiyor, hem hüzünleniyorum hem içimde yeni umutlar oluyor bu dönemde. 2024 süper geçti diyemem, umarım 2025 daha güzel geçer, hedeflerime ve isteklerime ulaştığım, sağlık, huzur ve bol kazancın olduğu bir yıl olur.

Herkes için güzel bir yıl olmasını diliyorum.

Sevgilerimle!

Ankara dönüşü İstanbul ve diğer şeyler

2024-12-20T23:33:00.002+03:00

Yılın son yazısı mı olsun yoksa yazmadığım bir kaç şeyi mi yazayım, yıl bitene kadar bir yazı daha yazar mıyım, yoksa seri haline getirmeyi planladığım "neler oldu" yazısı mı yazayım bilemedim. Hem yazmak istedim hem kafamı toplayamadım. Ama bilgisayarın başına geçmişken yazmamak olmazdı.

Bu ayın başında bir karar aldım. Her ay iki kitap okuyup, iki çorap öreceğim. İki çorap hedefime ulaştım, bir kitap bitti, şimdi yapay zeka üzerine kalınca bir kitap okuyorum ve henüz çeyreği bitti. Bakalım geri kalan on günde hedefime ulaşabilecek miyim? Çünkü bu arada bir de diamond painting yapıyorum. Mısır'ın tablosunu geçen yıl yapmıştım, bu yıl da Güneş'i yapıyoruz. O yüzden gözlerim yoruluyor, tüm gün iş, akşamları ve hafta sonu okuma, örme, yapıştırma derken bu yıl yakın gözlüğüne geçiş yaptım. Boş duramıyorum kesinlikle. Bu arada diamond paintingle geçen yıl tanıştım. Biricik dostum Duygu doğum günümde "sana iyilik mi yapıyorum kötülük mü bilmiyorum" diyerek vermişti bu hediyeyi, binlerce taşı bir tabloya tek tek (bazen üçer-dörder) yapıştırmak gerçekten akıl karı değil gibi gözükse de ben bayıldım hatta Aydın da çok sevdi. Diamond paintingle ilgili ayrı bir yazı yazacağım. O da terapi gibi bir hobi.

Bu ayın başında Ankara'ya kardeşimi ve ailesini ziyarete gittim. Yeğenimi çok özlemiştim. İş değişikliği nedeniyle Ankara'ya yeni taşındılar. Ben de hızlı trenle keyifli bir yolculuk yaptım. Trende çorap örerken bir çok hemcinsim geldi, sorular sordu, ördüklerime baktı. Kendi ördüklerinden bahsettiler. Herkesin ortak fikri örmenin harika bir terapi olduğu yönündeydi, hep söylüyorum, örmek harika bir terapi yöntemidir.

bu ay bitirdiğim ilk çorap

bu da ikincisi

Ankara güzel ve soğuktu. Güzel kelimesini Ankaralılar bozulmasın diye kullandım. Anıtkabir dışında beni bu şehre çekebilecek hiç bir şey yok. Bakanlıklar ve Avm dışında hiç bir şey göremedim. Belki bizimkiler de henüz şehre yabancı olduğu için, soğuk hava ve kısıtlı zaman nedeniyle de beni iyi gezdirememiş olabilirler ama şimdilik Ömer Kaptan'ın mezelerini ve Piaf'ın kruvasanlarını beğendim. Artık bundan sonra gidip geldikçe bir yerleri keşfederiz diye düşünüyorum.

şerefine Ankara

Bu arada pazar sabahı bizimkiler beni Gain'in Ankara Apartmanları yapımında izleyip mimarisine hayran kaldığım Yeşiltepe Bloklarına götürünce çok şaşırdım. Meğer Özüm'ün piyano öğretmeni burada oturuyormuş. Ankara'da bazı eski apartmanlar çok özel bir mimariye sahip. Bu yapı da onlardandı ve gördüğümde hayran olmuştum.

Giderken Özüm'e Çıtır Çıtır Felsefe serisinin kitaplarından götürdüm. Çocuklara kavramlar üzerinden düşünmeyi ve anlamayı öğreten çok değerli kitaplar. Götürmeden önce ben de okudum ve çok sevdim. Zaten çocuk kitapları okumayı da çok seviyorum.

İki günlük Ankara ziyaretinden döner dönmez kendimi Eminönü'nde buldum. Nedenini bilmiyorum, vapur yolculuğu boyunca içimden İstanbul'u bu kadar özlemiş olamam olamam olamam diyordum. Kurukahveci Mehmet Efendi'nin müzesi ve dükkanını ziyaret ettim, bir de aklım Kürkçühan'daydı, sanki bir oda dolusu ipim yokmuş gibi.

yeni aldığım çorap ipleri

Kalabalıktan yeteri kadar bunaldıktan sonra eve gittim. Sonra hayatıma (ev, iş, eş, kedi, bulaşıklar) geri döndüm. Sanırım bir sonraki yazım "Aralıkta neler oldu" görünümlü bir yıl kapanışı yazısı olacak. Belki yılın Z raporunu çıkarırız. Hedefimi tutturabilecek miyim acaba?

Yeni yıl geliyor bu arada, hiç bundan bahsedemedim. Her yıl sonunda beni bir heyecan alır. Yeni yılın hedefleri, umutlar, kararlar, sonra yılbaşı ağacı, hediyeler, tutulan dilekler. Bizim evdeki yılbaşı ağacı kedilerimiz tarafından mundar edildi ama umutlarımız hala yeşil ve ışıltılı. Umarım sizin de öyledir.

ChatGpt'de yaptım

Yarın Kadıköy'e gideceğiz, Şekerci Cafer Erol kalabalığında ezilip yılbaşı alışverişimizi yapmayı planlıyoruz.

Görüşürüz.

beni öyle özlemişler ki hiç umursamadılar

Tarih ve Sanatın Buluşma Noktası: İş Bankası Resim Heykel Müzesi

2024-12-15T20:26:00.010+03:00

Merhaba,

Bundan yaklaşık iki hafta önce çalıştığım şirket, İş Bankası Resim Heykel Müzesine rehberli bir gezi düzenledi. Bu müzeye neden daha önce gitmemişim diye düşünürken 2023 yılında açıldığını öğrendim. Yoksa bu kadar değerli eserin olduğu bir müzeyi es geçmem mümkün değil. Biz de etkinliğe katılarak sergiyi gezdik.

Halil Paşa

Hüseyin Zekai Paşa

Müze, Asmalı Mescit'te Beyoğlu'nun tarihi binalarından biri olan Bodvi Apartmanında yer alıyor. Hem dış cephesiyle hem de iç mimarisiyle çok etkileyici. Beş kattan oluşan müzenin dördüncü ve beşinci katlarında kalıcı sergiler var, diğer katlarda ise dönem dönem değişen eser ve sanatçılar ağırlanıyor. Türkiye’nin zengin sanat birikimini gözler önüne seren, sizi sanatın farklı dönemlerinde yolculuğa çıkaran değerli bir müze İş Bankası Resim Heykel Müzesi.

Nuri İyem

Bedri Rahmi Eyüboğlu

20. yüzyılın ortalarından günümüze uzanan bir seçki sunan bu katlarda, 19. yüzyılın sonu ile 20. yüzyılın başı Türk resim sanatının öncüleri, 1914 kuşağı ressamları ve Cumhuriyet’in ilk dönem sanatçılarının eserleri yer alıyor. Deniz Coşkusu, Anadolu Esinlenmeleri, Kadın Portreleri gibi tematik sergilemeye izin veren özel başlıklar da bu sanat yolculuğuna eşlik ediyor. Bu katta Osman Hamdi Bey, Süleyman Seyyid Bey, Şeker Ahmed Paşa, Hoca Ali Rıza, Mihri Hanım’ın da aralarında olduğu Türk Resim Sanatının öncü isimlerinin eserleri görülebilir. Osman Hamdi Bey, Şeker Ahmet Paşa gibi isimlerin eserlerini görmek insanı büyülüyor.

Mıgırdiç Civanyan (çok sevdiğim bir ressamdır)

Ayfer Karamani

Geziye beşinci kattan başladık ve benim şahsen en etkilendiğim eserler bu kattaydı. Kapıdan girdiğimizde bizi Atamızın muhteşem bir tablosu karşıladı. Rehberimiz tam burada müzenin açılış tarihinin 29 Ekim 2023 olduğu bilgisini paylaştı.

İbrahim Çallı

Sonrasında Osman Hamdi Bey'in Kaplumbağa Terbiyecisi eserini ve ilk kadın ressamlardan Mihri Müşfik'in oto portresini gördük. Rehberimiz Hatimet hanım eşliğinde hem ressamlar hem de resim sanatının tarihi ve gelişimi hakkında çok değerli bilgiler edindik. Ben bazı eserleri bu yazıma ekledim ama her zaman söylediğim gibi canlı görmek gibisi yoktur.

İkinci ve üçüncü katlarda süreli sergiler var. Biz "Tat ve Sanat" sergisini gezdik. Sergide natürmortlar başta olmak üzere yeme içme temasının işlendiği resim ve heykeller var.

İbrahim Çallı

Ercümend Kalmık

Şeker Ahmed Paşa

Yalçın Gökçebağ - Karda Sessizlik

Müzenin giriş katında ise sanatla ilgili hediyelik eşya ve kitapların bulunduğu bir müze dükkanı ve keyifli bir kafe var. Kafeyi çok sevdik, sıcak bir atmosfere sahip, tatlıları ve kahveleri ise çok leziz. Gezimizi tamamladıktan sonra burada oturup dinlenmek ve kahve içmek çok güzeldi.

Her kat, ziyaretçilere farklı bir sanat deneyimi sunmak için özenle tasarlanmış. Müze geziniz sırasında bu katları keşfederek Türk resim ve heykel sanatının zengin tarihine tanıklık edebilirsiniz. Kesinlikle görülmesi gereken çok değerli eserler var. Ziyaret saatleri, etkinlikler ve sergiler hakkında daha detaylı bilgiler almak için web sitesini ziyaret edebilirsiniz.

Türkiye İş Bankası Resim Heykel Müzesi - İş Sanat

Kediler

Hamimommy - Kore'de bir ev hanımı

2024-12-02T19:31:00.002+03:00

Bugünkü yazımda uzun zamandır Youtube kanalını keyifle ve hayranlıkla takip ettiğim birinden bahsedeceğim. Güney Koreli bir ev hanımı, Sue Yun. Namı diğer Hamimommy.

Ev düzenleme, dekorasyon, rutin oluşturma fikirleri veren videoları izlemeyi çok seviyorum. İlham aldığım bazı fikirleri kendi evime veya çalışma odama uyarlamak bana büyük keyif veriyor. Bir ara Marie Kondo'yu takip ediyordum. Özellikle dolap içi düzenleme konusunda onun yöntemlerinden çokça faydalanmıştım. Tabi bazen geçici bir heves oluyor, mesela geçen sene jilet gibi yaptığım çorap çekmecem bu sene çorba olmuş durumda. Bu arada Kondo'nun o kadar minimal katlama yöntemleri var ki katlayıp minicik hale getirdiğim bazı bluzlarımı yıllar sonra bulabildim. Bir süre kendisini zevkle takip ettim.

Son bir kaç yıldır da Kore'deki sakin ve düzenli hayatını paylaşan Sue Yun'ın youtube kanalını takip ediyorum. Kanalın adı "Hamimommy" Kızının adından ilham alarak seçmiş bu ismi. Günlük hayatta yaptıklarını sessiz, sakin, arka plandaki doğal sesler (su sesi, kuş cıvıltısı, süpürge sesi) ile paylaşan bir içerik üreticisi. Seslendirme yapmıyor, anlatımını yazı ile takip ediyorsunuz. Benim ilgimi çeken iki şey oluyor bu videolarda. Tamamen farklı bir coğrafyadan ve kültürden bir evin düzenini ve yaşam şeklini görmek, bir de videoların tümünde hakim olan sakinlik ve huzur hissi. Şu an abone sayısı 2.5 milyonu aşmış durumda, belki de insanlar huzur ihtiyaçlarını bu şekilde tatmin ediyorlar.

Kahvaltı hazırlıyor, yemek yapıyor, evi temizliyor, bahçeyi düzenliyor. Rutinler, ev düzenleme, temizlik konusunda, bazen de haftalık yemek hazırlama konusunda faydalı bilgiler veriyor. Bazen sadece bir mum yakıp, hafif bir müzik açıp kitap okuyor. Bazen de eşi ve kızıyla çıktığı tatilleri yine kendi tarzında videoya çekiyor. İçerik ne olursa olsun tarzında beni mest eden bir dinginlik var. Bu arada yüzünü göstermiyor. Kamera açısını ayarlamakta ve bir çok farklı açıdan çekim yapma konusunda oldukça profesyonel.

Bu videoları izlemeye başladığımda şunu farketmiştim, ben her şeyi çok acele yapıyorum. Yemeği hızlıca hazırlıyorum. Bulaşıkları makineye hızlıca koyuyorum. Ortalığı hızlıca süpürüyorum. Hep bir koşuşturmaca halindeyim ve nereye yetişeceğimi bilmediğim ve bazen bir yere yetişmem gerekmediği halde yaptığım işi bir an önce yapıp bitirmek istiyorum ve bu işleri sevmiyorum. Sonra bir gün bulaşık yıkamaya ama sakince ve sadece içinde bulunduğum anda kalarak (sonra ne yapacağımı düşünmeden) bulaşık yıkamaya odaklandım. Sadece suyun akışına, sabunun köpürüşüne, tabakları ovalarken çıkan sese odaklandım. Acele etmediğimde bu sevmediğim iş bana sıkıntı vermedi. Sonra da şunu düşündüm, demek işin kendisi değil de, verdiği bir an önce bitirme hissi, o acele etme hali beni rahatsız ediyormuş. O günden beri yapmak zorunda olduğum şeyleri eğer sakince yapabiliyorsam mutsuz olmuyorum. Hayatta hepimizin belli sorumlulukları var, yapılması gereken işleri önce kendimizi mutlu edecek şekilde yapmayı başarıyorsak hayat biraz daha kolaylaşıyor bence. Bu videoların bana böyle bir faydası oldu.

Bu arada son yıllarda Kore'deki yaşam çok ilgimi çekiyor. Tabi Güney Kore'den bahsediyorum, yoksa Kuzey Kore tamamen bir muamma :) Başka bir coğrafya, başka bir kültür, yemekleri farklı, insanlar arasındaki ilişki farklı. Bazen Kore kanalındaki dizilere bakıyorum, bana çok değişik geliyorlar. Konuşmaları, mimikleri, giyimleri. Hyunam-Dong Kitabevi kitabını okuduğumda da başka bir dünyada geçen bir şeyi okuyor gibi hissetmiştim ve bende bıraktığı etkiyi sevmiştim. Belki bir gün Seul'e giderim.

Hamimommy'nin kanalını incelemek isterseniz bir videosunu aşağıya bırakıyorum.

Güzel bir hafta olsun, iyi seyirler!

Bonus: Hamimommy'yi severseniz Nyangsoop da ilginizi çekebilir.

**Görseller alıntıdır.

Kasım'da Neler Oldu

2024-11-29T21:15:00.011+03:00

Başlık biraz iddialı oldu. Bizim çocuklar da ne olmuş ne olmuş der gibi bakıyorlar. Hemen hemen rutin bir aydı aslında, pek bir şey olduğu yok, kendime özet geçeceğim biraz. Sevdiğim şeyleri siz de sevin diye paylaşacağım.

Kendime söz verdim, kötü bir ruh halindeysem, mutsuzsam mümkün olduğu kadar yazmayacağım. "Mümkün olduğu kadar" kısmını şerh olarak koydum. Sonradan okuyunca hoşuma gitmiyor. Kötüyse kötüdür, ne yazıyorsun. Memlekette tuttuğun şey zaten elinde kalıyor, gel de yazma. İyi şeylere odaklan Deniz, iyi şeylere odaklan.

Yazılarımı yazmadan evvel (dilim iyice eskidi) nelerden bahsedeceğimi anlayacağım şekilde ve başlıklar halinde not ederim. Blog sayfasını taslakta bırakırım. Yazmaya başladıkça konu başlıklarını tek tek silerim. Bugün bir değişiklik yapayım dedim, silmedim. Siz de görün.

Bitirdiğim kitaplar
Okuduğum kitap
Ördüklerim
Biten yeşil çorap
Joy fm sevdiklerim

Filmler

Bugün bunlardan bahsedeceğim.

Havaların soğumasıyla birlikte ev daha bir cazip hale geldi. Evde geçirilen zamanlar da artınca kitap okumaya, örgü örmeye, film izlemeye daha fazla vakit ayırabilmek mümkün oluyor. Ben malum bir beyaz yakalı olarak iş ve özel hayatımı beraber sürdürüyorum. Ofise gittiğim günler ayda ikiyi üçü geçmiyor. Genellikle sabah çok erken kalkıp çalışmaya başlıyor, öğle arasında fırsat bulursam evdeki bir kaç işi hallediyor ve akşam işleri toparlayıp bilgisayarı kapatıyorum. Bu tabi ideal şartlar. Bazen farklı senaryolar yaşanabiliyor.

Eşim ve iki kedimizle, kendimizce oturttuğumuz düzende, bazen yeni yerler keşfederek bazen yeni yemekler deneyerek, okuyarak, izleyerek bir hayat sürüyoruz. Eskiden yani daha gençken hayatı daha aç gözlü yaşardım, şimdiyse oluşturduğum rutinler etrafında kendime huzurlu ve güvenilir bir hayat kurmaya, olanı korumaya çalışıyorum. İnsan olgunlaştıkça hayatı kavrayış biçimi, zevk aldığı şeyler nasıl da değişiyor.

Hayat üzerine yeteri kadar içimi döktüysem biraz kitaplardan, filmlerden bahsedeyim.

Bu ay üç kitap bitirdim.

İlki Yu Hua'nın "Yaşamak" kitabı. Zor geçen bir hayatın anlatıldığı kitap edebi olarak o kadar güçlü ki yazarın neden Çin'in en başarılı yazarlarından biri olduğunu hemen anlıyorsunuz. Kitabın derin bir yoksulluğu ve Çin devrimini eleştirel bir dille anlatması ne yazık ki yasaklanmasına neden olmuş. Hayatı boyunca zorluklarla mücadele eden bir adamın hikayesi, okumanızı öneririm.

Diğer iki kitapsa Osman Balcıgil'in "Ela gözlü pars Celile" ve "Yeşil mürekkep" kitapları. Osman Balcıgil çok başarılı bir gazeteci ancak ben ne yazık ki geç keşfettim, eşimle o kadar müptelası olduk ki peşpeşe altı yedi tane kitabını birden aldık.

Ela gözlü pars Celile'de Nazım Hikmet'in annesini anlatıyor yazar. O kadar sürükleyici bir dili var ki kitap nasıl bitti anlamadım. Aynı zamanda içinde bulunduğu dönemi anlattığı için tarihi olayları da okuyorsunuz. Yeşil mürekkep ise Sabahattin Ali'nin hayatını anlatıyor. Çok duygusal ve etkileyici bir kitaptı. Çok değerli bir yazarın hayatını ve yok edilişini okumak çok üzdü beni. Osman Balcıgil'i herkesin okumasını öneririm. Diğer kitapları da merak ediyorum.

Bu da şu anda okuduğum kitabı, Suat Derviş'in hayatını anlatıyor.

Filmlere gelirsek (görseller alıntıdır)

Maudie

Nasıl anlatsam bilmiyorum ki, son zamanlarda izlediğim en ruhumu okşayan film diyebilirim. Kanadalı ressam Maud Lewis'in hayatını anlatan bu film, pes etmeyen, hayata güzel bakan ve kendi yeteneğinin farkında olan Maudie'nin sevilen bir ressama dönüşmesinin sıcacık hikayesini anlatıyor. Biraz ağır ilerleyen bir film ama izleyince seviyorsunuz.

Bugün Aslında Dündü

Tek kelimeyle bayıldım, daha önce neden izlememişim dediğim filmde Bill Murray ve Andie Mcdowell oynuyor. Film, hava durumu spikeri ile yapımcısının bir kasabaya geleneksel Groundhog day (kunduza baharın sorulduğu) festivali için gidişini ve baş kahramanımız Phil'in her sabah aynı güne uyanışını anlatıyor. Çok eğlenceli, çok zeka dolu bir filmdi, izlemenizi öneririm.

Kitap ve filmler bu kadardı. Bu ay bir de çorap bitirdim. Onu da gururla göstereyim.

Bu güzel çorapları örerken bana iki şey eşlik ediyor. Joy fm veya podcastler.

Sevdiğim podcast serilerini daha önce yazmıştım, merak edenler buradan ulaşabilir.

Yıllardır hem evde hem arabada çok severek dinlediğim Joy fm'de yayınlanan ve son zamanlarda favorim olan şarkıları da yazayım, belki siz de seversiniz.

1. J Balvin- Un Dia

2. Bryant Barnes - I'd rather Pretend

3. Kadebostany- Save me

4. Billie Eilish - Birds of a feather

5. Nico Ruiz - Que le vamos a hacer

Bugünlük bu kadar, yine görüşelim!

Müsameremize bekleriz

Bir Koleksiyonerin Hikayesi Sergisi Müze Gazhane'de

2024-11-24T20:08:00.001+03:00

Merhabalar,

İliklerime kadar soğuğu hissettiğim bir hafta sonuna giriş yaptım, bugün pazar maalesef şu an çıkış yapıyorum, üzülerek. Neyse ki güzel bir hafta sonuydu özellikle bugün çok sevdiğim Gazhane'de bol bol vakit geçirdim. Bugünlerde tamamen Müze Gazhane'yi anlatacağım bir yazı yazmayı planlıyordum ama Mustafa Taviloğlu'nun koleksiyonu o kadar görülmeye değer ki, bugün sadece bundan bahsedeceğim bir yazı yazmak istedim.

Bir önceki yazımda bahsettiğim gibi Mustafa Taviloğlu'nun koleksiyonu 15 Aralık'a kadar yedi farklı mekanda ziyaret edilebiliyor. Tanıdığımız insanlar, yaşadığımız şehirler, izlediğimiz manzaralar ve gördüğümüz renkler olmak üzere dört farklı temadan oluşan eserlerin görülebileceği mekanlar şöyle;

İstanbul Resim ve Heykel Müzesi
Artİstanbul Feshane
İstanbul Sanat
Müze Gazhane
Likör Fabrikası
Galeri Eyüpsultan
İş Sanat Kibele Sanat Galerisi

Bugün "Gördüğümüz renkler" teması ile çoğunlukla soyut eserlerin sergilendiği Müze Gazhane'deydik. Tabi Artİstanbul Feshane kadar büyük bir alan değildi ve daha az eser vardı ama yine de koleksiyonun bir kısmını daha görebildiğimiz için mutlu olduk. Yine bir kaç paylaşım yapacağım ama her zaman dediğim gibi canlı görmek gibisi yok. Ziyaret etmenizi öneririm.

Aliye Berger

Fahrelnissa Zeid

Elif Naci

Nermin Er

Victoria Kovalenchikova

Colin Reid

Ayrıca Gazhane'yi eğer daha önce ziyaret etmediyseniz mutlaka görmelisiniz. Türkiye'nin en eski endüstriyel miraslarından biri olan ve yüz yıl boyunca şehrin aydınlatma ve yakıt ihtiyacını karşılayan bu binalar bütünü İBB ekibi tarafından yapılan restorasyonunun ardından çok etkileyici bir kültür sanat odaklı yaşam alanına dönüştü. Benim çok etkilendiğim mimarisinin yanında içindeki İstanbul Kitapçısı, Beltur Kafeleri, etkinlik ve sergi alanları ile çok keyifli bir mekan. Kadıköy'de olması ayrı şahane zaten :)

Müze Gazhane'yi daha detaylı anlatacağım bir yazı da gelecek. Bugünlük benden bu kadar.

Şimdiden güzel bir hafta olsun!

Artİstanbul Feshane

2024-11-18T21:59:00.001+03:00

Selamlar efenim,

Daha ilk gününden bütün cepheleriyle savaştığım bir haftaya başlarken, siz nasılsınız? Umarım herkes iyidir.

Ben keyifle geçen sanat dolu bir hafta sonunu anlatmak üzere saat yirmi itibariyle bilgisayarımın başına geçmiş bulunuyorum, tüm gün zaten bilgisayar başında değilmişim gibi, bu heves nedir yahu?

Öyle güzel bir mekandaydım ki cumartesi günü, iki gündür yazacaklarımı düşünüyorum. Paylaşmak için öyle heyecanlıyım siz anlayın.

Ziyaret ettiğimiz ve hayran kaldığımız Art İstanbul Feshane'den bahsetmek istiyorum. Eski adıyla Feshane-i Amire, 1800lü yıllarda fes üretimine başlamış ve o zamandan bu zamana çeşitli amaçlara hizmet etmiş önemli bir endüstri mirası. Tüm güzelliği ve heybetiyle Haliç kıyısına konumlanmış, gerek mimarisi gerek konumuyla çok değerli bir yapı. İşte İstanbul'da bir çok önemli ve değerli yapıyı tekrar sosyal hayata kazandıran İBB Miras ekibi başarılı kazanımlarına birini daha ekledi ve Art İstanbul Feshane İstanbullu sanatseverlerle buluştu. Ben de uzun zamandır sergi ve etkinlik haberlerini takip ediyordum ve nihayet gitmeye fırsatım oldu. Aklım hala kaçırdıklarımda :)

Aslına sadık kalarak yeniden tasarlanan yapıya girdiğimizde adeta büyülendik. 8000 metre kare alana yayılmış bu devasa sanat merkezinde sergi alanları, zengin bir kütüphane, çalışma ve etkinlik alanları, atölyeler, Beltur Kafe ve İstanbul Kitapçısı yer alıyor.

İçeri girdiğimizde nasıl etkilendiğimizi nasıl şaşırdığımızı anlatamam. Hem yurt içinde hem yurt dışında bir çok müze ve galeri gezmiş olmama rağmen Art İstanbul Feshane bambaşka bir his yaşattı ve itiraf ediyorum gözlerim doldu. İstanbul'a böyle bir kültür sanat merkezi kazandırdığı için İBB ekibine kendi adıma teşekkür ederim.

Avrupa'da gördüğümüz o muhteşem sanat merkezlerinden hiç bir eksiği yok. Hem yapının korunmuş olması hem modern bir dekorasyona sahip olmasına hayran kaldım. Daha fazla nasıl anlatabilirim bilmiyorum, mutlaka gitmelisiniz.

Ziyaretimizi daha fazla geciktirmek istemedik hem de gerçek bir sanatsever olan Mustafa Taviloğlu koleksiyonunu merak ediyordum. Çok geniş ve değerli bir koleksiyon gerçekten. Serginin bir bölümünde Mustafa Taviloğlu ve eşi Lüset Taviloğlu'nun yaşamından anılarını ve koleksiyonerliğe nasıl başladıklarını anlatan bir gösterim de vardı, keyifle izledik.

Komet (ilk defa bir Komet tablosunu canlı gördüm ve çok heyecanlandım)

Abdullah Çizgen

Nedim Günsur

Orhan Peker

Ömer Kaleşi

Salim Başyiğit

Mehmet Vanlıoğlu

Gizem Enuysal

2412 eserle "Bir koleksiyonerin hikayesi" 15 Aralık'a kadar Müze Gazhane, Likör Fabrikası, İstanbul Resim ve Heykel Müzesi gibi farklı mekanlarda ziyarete açık olacak.

Bol bol fotoğraf çektim, bu yazımda da bolca paylaştım ama mekanı ve eserleri canlı görmek gibisi yok. Kütüphanesinde vakit geçirin, kafesinde bir şeyler atıştırın ve Haliç'in keyfini çıkarın. Bizim bu güzel mekanlara onların da bize ihtiyacı var, kültür sanata sosyal hayata düşman olanlar uzak olsun bu güzel mekanlardan.

Çalışma alanı

Kafe alanı

Keşke evime yakın olsa da her gün gelsem dediğim çok keyifli, sanat dolu bir mekan olmuş Art İstanbul Feshane. Sergi haberlerini ve etkinlik takvimini takip etmenizi ve bu harika mekanı ziyaret etmenizi öneririm. Büyüleneceksiniz.

Pazartesi günleri hariç her gün 10:00-18:00 arası ücretsiz ziyaret edebilirsiniz. İstanbul Senin uygulaması ile dijital bilet oluşturup giriş yapabiliyorsunuz.

Adres: Nişanca, Zalpaşa Caddesi, Eyüpsultan

Mekanın hemen yanında İspark var, tramvay ve deniz yolu ile de ulaşım çok kolay.

Şimdilik bana müsaade, yine görüşelim!

Beyoğlu'nda Gezerim

2024-11-08T23:51:00.002+03:00

canım "Doğan Apartmanı"

Hızlıca geçen bir haftanın ardından yine merhaba, cuma size de huzur vermiyor mu?

Yüklerini geçici bir süre sırtından indirme hissi gibi. Telefon şarjının tam dolu olması gibi, yeni nevresim takımı sermiş gibi, ertesi gün hiç bir işin yokmuş gibi. Değişik bir tatmin hissiyatı veriyor bana.

Geçen hafta yine böyle bir günün ertesinde düştük yola, hep özlediğimiz ama her gittiğimizde pişman olduğumuz canımız Taksim'deydik. Ben Beyoğlu demeyi tercih ediyorum.

Güzel binaları ve güzel kahveleri severim. Güzelim kitabevlerinin, pastanelerinin yerini alan turist lokumcularını sevmem. Kalabalığı sevmem. Yani benim için hem zor hem özlenen bir ziyaret oluyor her defasında.

Kadıköy'den vapurla Karaköy'e geçtik, ilk durağımız Eski Fransız Yetimhanesi oldu. Bahçesinde kahve içtik. Akıbeti hakkında çeşitli söylentilerin dolaştığı bu güzel bina ve bahçesi şimdilik Beyoğlu Belediyesi'ne emanet. Bir müze olarak gezilmesi çok anlamlı olurdu. Umarım o halini de görürüz. Bir gün otel olarak görmemeyi diliyorum. O kadar güzel bir yapı ki, insan bakmaya kıyamıyor.

Daha sonra İstiklal'e çıktık ve AKM'ye kadar yürüdük. Picasso sergisine gitmeyi düşünüyorduk ama sadece eskizlerinin olduğunu öğrenince vazgeçtik. AKM'nin büründüğü yeni hali sevmesem de ara sıra uğrayıp neler var diye bakıyorum.

En sevdiğim yer kesinlikle Vitali Hakko Kreatif Endüstriler Kütüphanesi. Burada saatlerimi geçirebilirim. Sinema, Müzik, Mimari, Edebiyat, Görsel sanatlar, Fotoğraf , Tasarım, Moda, gibi bir çok alanda çok değerli kaynak kitap var. Çok kıymetli bir kütüphane ve çalışmak için de harika bir yer.

yine bir örgü kitabı buldum

Atamız baş köşede

Geri dönerken Fransız Enstitüsü'nde (Institut Français) bir resim sergisi dikkatimizi çekti ve girdik.

Sergi Fransız Fotoğrafçı Veronikque Vial'in "Before 10 a.m" isimli sergisiydi. Hollywood yıldızlarının sabah 10'dan önceki makyajsız, rötuşsuz, doğal hallerinin fotoğraflandığı anlardan oluşuyordu. Az sayıda fotoğraf vardı ama yine de çok beğendik. Bir kaçını buraya da ekledim.

Yerinde görmenizi de öneririm. Sergi 30.11.2024 tarihine kadar gezilebilir. Ayrıca Fransız Enstitüsündeki diğer etkinlikleri takip etmenizi öneririm. Yıl içinde bir çok farklı etkinlik ve gösterim oluyor.

biri gerçek kedi

Yolumuzun üzerinde "Salt Beyoğlu" vardı ve sevdiğim bu mekanı yine ziyaret ettik tabii ki. Burada da "Tasarımcının Notu" isimli bir sergi vardı. Türkiye'de grafik tasarım alanında yaşanan değişimleri kitaplar üzerinden anlatan çok güzel bir sergiydi.

Özellikle eski kitapların kapak tasarımlarını ve kimler tarafından yapıldığı görmek, hikayelerini okumak çok keyifliydi. Babamın kütüphanesinde görmeye alışık olduğum kitapları farklı bir gözle gördüm.

Sergi 02.02.2025 tarihine kadar Salt Beyoğlu'nun üçüncü katında ücretsiz görülebilir. Favori kitabevim Robinson Crusoe birinci katta, uğramadan geçilmesin.

Gezmek görmek çok güzel de, yine de vakitlice eve dönüp bir kahve koymak, köşene çekilip okumak gibisi yok. Dışardayken evimi özlüyorum vallahi.

Geçen hafta böyle geçti, bakalım bu hafta neler olacak.

Yazarım yine. Sevgiler.

Yazımın başlığı büyük üstat Ferhan Şensoy'un şiirinin ismidir. Toprağı bol olsun.

Çorap Örmek Üzerine

2024-11-04T21:59:00.007+03:00

Kasımın ilk yazısı için örgü konusunu seçtim. Özellikle çorap örmek üzerine yazacağım bir yazı olacak. Teknik konular yok, örgü örmenin sosyolojik ve psikolojik yönlerini ele alacağız :) Yatağa çorapla girilir mi girilmez mi konusuna girmiyorum, birinin başına çorap örmek deyimini açıklamayacağım :)

Erkek okurlar siz de sağa sola kaçışmayın, kuzey ülkelerinde örgü ören bir çok erkek var, sizin neyiniz eksik?

Hem ne demiş Seda bacımız "çorap bir kültürdür"

O zaman selamlar,

Hayatım boyunca bir çok ilgi alanım oldu, bir çok hobi edindim ama en uzun süren ve en keyif aldığım hobim "örgü örmek" oldu. Dönem dönem örgü bir şekilde hep hayatımdaydı, örgü videolarının yaygınlaşmasıyla birlikte son 5 yıldır aktif şekilde örüyorum. Çalıştığım için çok vakit ayıramasam da mesai dışındaki boş vakitlerimin çoğunu örerek geçiriyorum. Hayallerimden biri emeklilik zamanım geldiğinde her şeyi bırakıp kendimi tamamen örgüye adamak. Nordik kazak örmeyi de emeklilik günlerimde öğrenmeyi hedefliyorum.

Hem tığ hem şiş kullanarak çanta, yastık, battaniye örüyorum ama örmeyi en sevdiğim şey kesinlikle çorap. Zaten bir çorap hastasıyım, sürekli çorap alıyorum, çorap hediye ediyorum.

Bundan yaklaşık 3 yıl önce Youtube'da, Ponçik İpler kanalında 5 şiş ile çorap örme videosuna denk gelmiş ve örülen çorapları görünce bayılmıştım. İlk başta çok zor gelse de sevgili Yeşim o kadar güzel anlatmıştı ki bir kaç deneme sonrası örmeyi başarmıştım. Zaten bir kere mantığını kavrayınca gerisi çok kolay. Bana göre 5 şiş ile çorap örmek dünyanın en keyifli uğraşı. Sevgili Yeşim'e buradan tekrar teşekkür ediyorum, o video serisinde gerçekten büyük emek var.

Feza yün ipi ile ördüğüm bir masterpiece :)

O dönemde çok fazla çorap ipi yoktu ama çorap örmek popüler oldukça ip markaları da renk renk desen desen çorap ipi üretmeye başladı. Özellikle akıllı ipler bir anda patladı. Ben de hemen güzel bir şiş seti ve bir sürü çorap ipi almıştım. Bu arada yazıda bahsi geçecek hiç bir marka ile işbirliği veya reklam çalışmam yoktur :)

Merak edenler için biraz malzemelerden bahsedeyim. Fotoğrafta görüldüğü gibi yerli ve yabancı bir çok marka çorap ipi üretiyor. Ben bazılarını ihraç fazlası satan sitelerden bazılarını normal ip satışı yapan mağazalardan aldım. Bazıları da hediye geldi. Hemen hemen hepsi en az %75 yün içeriyor, bazıları da tamamen yün veya merino. Çorabın biraz daha dayanıklı olması için içinde biraz da olsa akrilik olması gerekiyor. Şişlerim ise Knitpro markasının 2.5 numara şişi, çünkü ipler çok ince. Şişimin kalitesinden çok memnunum.

Bu arada misinalı şişle de çorap örülüyor ama ben 5 şişle öğrendiğim için onu kullanamıyorum. Bir de çorapları ördükten sonra düzgün görünmesi için "bloklama" denen bir yöntem var. Su, sirke ve tuz karşımında bekletip sonra suyunu havlu ile aldığım çorapları kalıpta bir kaç gün tutarak kurutuyorum. Hazır gibi oluyorlar :)

çorap ipi olmayan bir iple ilk denemelerimden biri- Nako -renklerine bayılıyorum

İplerden bu kadar bahsetmişken Kürkçühan'dan bahsetmemek olmaz. Kürkçühan örgü imparatorluğunun başkentidir. Örgü örenlerin mabedi, cenneti, gitmek için can atılan vahadır. Ve bir kez ziyaret ettiğinizde artık gitmekten geri duramayacağınız yerdir. İstanbul Eminönü'deki Kürkçühan'da her çeşit, her marka, her tür ip ve örgü malzemesine ulaşabilirsiniz. Ben her gittiğimde kendimi kaybediyorum ve tonlarca iple eve dönüyorum! Örgü bağımlıları beni anladı :)

Fotoğrafta gördüğünüz kitap İsviçreli çorap tasarımcısı Charlotte Stone'un kitabı. Canım arkadaşım Duygu doğum günümde hediye etmişti. Çok şirin desenler var ve desenlerin yapılışları çok detaylı şekilde şablonlarla anlatılmış. Muhteşem bir kitap ama farklı ipler arasında geçişi henüz başaramadığım için oradan bir çorap öremedim. Şablonu anlıyorum ama elim sıkı olduğu için ipleri çekiştiriyorum, bu sorunun üzerinde çalışıyorum :) Bu arada kendisinin instagramı da var ve çoraplarına bayılıyorum.

*Stone knits'den alıntıdır*

Çorap örerken bir çok tekniği kullanıyorsunuz, lastik örgü, düz örgü, ters örgü, topuk oluşturma, artırma, azaltma, çorap ucu kapama gibi bir çok farklı hamle var. Biraz da hesaplama gerekiyor. Sanırım ben de bu nedenle çorap örmekten sıkılmıyorum.

Örmek benim için bir terapi, hatta sanırım başarıya ulaşan tek terapim. Örerken düşünüyorum, günümü planlıyorum, dağınık düşüncelerimi sıraya koyuyorum, bazen bir bakıyorum örerken bir sorunu kafamda çözmüşüm, kavgaları hep ben kazanıyorum, bir konuda paniklemişsem veya modum düşmüşse sakinleşiyorum.

Akşam olmuşsa, radyoda Joy Fm'i açmışsam, sevdiğim köşeme çekilip bir çay koymuşsam, veya sevdiğim bir podcast eşlik ediyorsa, işte o zaman diliminde benim için tüm dertler rafa kalkıyor. Herkese en azından bir kez örgü örmeyi denemesini önermek istiyorum. Biliyorum, herkesin karakterine uygun değil, çokça sabır ve vakit gerekiyor ama belki çok seversiniz ve benim gibi iyi bir terapist arayışından vazgeçersiniz :)

Bugün size bir şarkıyla veda ediyorum kıymetli okurlar. Yine görüşelim,

De Thelo Pia Na Xanarthis - Imam Baildi

Bugünlerde..

2024-10-29T15:30:00.000+03:00

Islak saçlarını güneşte kurut,

olgun meyvelerin baygınlığıyla parıldasın

nemli, ağır kızıltılar…

sevgilim, sevgilim,

mevsim

sonbahar…

Nazım Hikmet'in dizeleriyle merhaba,

Mis gibi bir sonbahar günü, aydınlık, sıcak, penceremin önündeki çam ağaçlarını kırmızı sarı sarmaşıklar sarmaya başladı bile. Eskiden en sevdiğim mevsim yaz derdim, son yıllarda sonbahar ve kış diyorum. Yaş ilerledikçe daha durgun mevsimlere mi geçiş yapıyor insan bilmiyorum, sanırım öyle.

Bugün, ayrıca önemli bir gün, Cumhuriyet Bayramı. Cumhuriyetimizin 101. yılı kutlu olsun. Daha güzel daha aydınlık günler görmek dileğiyle, umarım içinde bulunduğumuz bu zorlu günler biter ve Cumhuriyetimizin sıcacık güneşi sonsuza kadar içimizi ısıtmaya devam eder.

Bugün bir kaç kitap ve bir de film önerisiyle geldim, hatta bonus olarak bir de mekan önerim var, uzun zamandır mekan önermiyordum. Bu arada instagramda görüyorum ama burada gerek var mı belirtmeye bilmiyorum, yine de yazayım #reklam ve #işbirliği yoktur :)

Geçtiğimiz haftalarda okuduğum dört kitabı yazmak istiyorum önce.

İlki Zülfü Livaneli'nin "Balıkçı ve oğlu" kitabı. Zülfü Livaneli benim başucu yazarlarımdan biri, bana göre yaşayan en değerli düşünce adamı, modern çağ filozofu olarak bile nitelendirebilirim. Küçükken Gülhane parkında konserine gitmiştik ailemle, o günden beri hayranıyım, zaten evde hep onun kasetleri dinlenirdi. Sonra kitapları girdi hayatıma, bir kaç tane kaçırdığım vardır mutlaka ama hemen hemen hepsini okudum. Balıkçı ve oğlu Livaneli'nin yumuşacık anlatımıyla göçmen sorununu ele aldığı aynı zamanda aile, ebeveynlik, doğa, dostluk üzerine kısa bir roman. Toplumsal konulara duyarlılığını daha net hissettiğim bu kitabını okumanızı öneririm.

Bahsedeceğim ikinci kitap, yine çok sevdiğim başka bir yazarın, Murathan Mungan'ın yeni kitabı 995 km. Ülkemizin yakın geçmişinde içinde bulunduğu siyasi/psikolojik ortamı cemaat ve devlet ilişkileri bağlamında ve bir polisiye kurgusunda anlatan kitabı çok beğendim. Murathan Mungan'ı çok sevdiğimden bahsemiştim ya, not düşmek isterim, benim için "Şairin Romanı" asla yeri dolmayacak bir kitap, onu da okumanızı öneririm. Şiirlerini de çok seviyorum, "Yalnız bir opera" dönüp dönüp okuduğum bir başyapıt benim için. Mümkün olsa her dizesini vücuduma dövme yaptırırım o kadar seviyorum.

Bahsedeceğim diğer iki kitap polisiye gerilim tarzında. Biri senelerdir her kitabını çıkar çıkmaz hemen aldığım Grange'ın son kitabı "Kızıl karma". Kitap 1968'de Paris'te işçi ve öğrenci ayaklanmalarının yaşandığı dönemde ardarda işlenen "tuhaf" cinayetleri konu alıyor. Yine güzel sürükleyici bir romandı. Nedense ilk kitaplarını okuduğum zamanki heyecanı ve merakı duymuyorum yine de okumaya devam ediyorum. Bunu da yaşa bağlamayacağım artık :)

Bahsedeceğim son kitap Alice Feeney'in "Taş kağıt makas" kitabı. İlk başları sıkıcı gelse de sonu ilginç bir şeye bağlandığı için kitabı sevdim. Feeney zaten "ters köşelerin kraliçesi" olarak biliniyor. Kitap evlilikleri yolunda gitmeyen bir çiftin hafta sonu tatili için gittiği İskoçya'da yaşadıklarını konu alıyor. Merak uyandıran bu kitabı okumanızı öneririm.

Eskiden daha fazla kitap okuyordum ama malum örgü benim en büyük tutkum haline geldi. Evdeyken boş vaktimin çoğunu örgü örmeye ayırıyorum. Sevdiğim podcastleri dinlerken örgü örmek her zaman söylediğim gibi, benim terapim. Büyük dev projem battaniyeden sıkılınca tekrar çorap örmeye döndüm. Çorap örmeyle ilgili de bir yazı gelecek yakın zamanda.

Bir de film önermek istiyorum. Geçen akşam Netflix'te görüp bir şans verelim diye açtığımız ve bittiğinde içimizi tatlı bir huzurla kaplamış olan bir filmden bahsetmek istiyorum.

"Bayan Harris Paris'e gidiyor"

2022 yapımı bu komedi filmi 1950'lerde İngiltere'de temizlikçi olarak çalışan bir kadının Dior elbise alma hayaliyle Paris'e gidişini ve orada başına gelenleri mizahi ve sıcacık bir dille anlatıyor. Ada Harris karakterini canlandıran Lesley Manville'e bayıldık.

Azıcık güleyim, kafam dağılsın diyenler için ideal, yormayan, sıkmayan bir film. Biraz peri masalı havasında. İyiliğin önemi, hayallerinin peşinde koşmak gibi derinliği olmayan mesajları var filmin :) Ben beğendim.

Son önerim bir mekan!

Ronnefeldt Teahouse İstanbul

Hep kahve mi içeceğiz, bu defa çay içtik. Bağdat caddesi bizim yürüyüş rotamız. Haftanın en az iki üç günü yürüyüşe çıkıyoruz. Kapanmadan önce Penguen kitabevinin müdavimiydik, bina kentsel dönüşüme girince yeni mekan arar olduk. Hep önünden geçtiğimiz çok şık bir "çay butiği" var cadde üstünde, ne olduğunu tam bilmemekle birlikte hep merak ediyorduk, bu kez girip deneyelim dedik. İyi ki girmişiz. Mekanın zerafetine hayran kaldık.

Ronnefeldt köklü bir Alman çay üreticisi. Bizim ziyaret ettiğimiz mekan Suadiye'de çok şirin, küçük bir butik kafe. Yeşil çay, siyah çay, bitki karışımlı ve bazı ülkelere özel çaylar olmak üzere çok fazla çay çeşidi var. Bizim gibi kararsız kalırsanız aromasını koklayarak karar vermeniz için bir servis arabası geliyor yanınıza :) Seçtiğiniz çay iki fincanlık porselen bir teapotta servis ediliyor. Biz bir de haşhaşlı limonlu kek istedik ve hem çaya (yaban mersinli elmalı yeşil çay) hem keke bayıldık. Güler yüzlü servis ve mekanın şıklığı da bizi ayrıca mutlu etti. Fiyatlar biraz ortalamanın üzerinde, bunu da belirtmek isterim. Biz ortamı da çayı da çok beğendik, bundan sonra gideriz artık.

Bu hafta önerilerim bu kadar.

Bir dahaki yazıya kadar kendinize iyi bakın!

Kurtaran Ev

2024-10-06T13:57:00.009+03:00

Selamlar,

Bir kaç hafta önce çalışmalarını sosyal medyada yakından takip ettiğimiz, sokaktan ve barınaklardan kurtarılan canlarımızın misler gibi bakıldığı, sahiplendirmelerin yapıldığı Kurtaran Ev'deydik.

Gönüllüleri ve ziyaretçileri ile hiç yalnız kalmayan, yüzlerce canımıza yuva olan bir dernek Kurtaran Ev. Bir arkadaşımızın köpek sahiplenmesi ile haberdar olduğum en son da Sertab Erener'in konserine konuk olduklarında iyice radarıma giren bir dernekti.

Malum katliam yasasının geçmesi sonrası da çok fazla üzücü şey yaşandı, söylemesi bile zor ama uyutulması istenen canlarımız için bu dönemde daha duyarlı ve fedakar olmalıyız. Biz de uzun zamandır eşimle ziyaret etmek istiyorduk.

Kurtaran Ev derneği bakım, tedavi, kısırlaştırma, sahiplendirme faaliyetlerini Arnavutköy/ Yeşilyurt köyünde çok büyük bir arazi üzerine kurulu bir yaşam alanında sürdürüyor. Yüzlerce yavru, yetişkin veya hasta köpeğin bakımından beslenmesine ve yuvalandırılmasına kadar her şeyiyle ilgilenen çalışan ve gönüllüler var.

İçeri girdiğimiz andan itibaren sevgisini sonuna kadar gösteren can dostlarımızla harika bir gün geçirdik. Günün sonunda tatlı bir yorgunluk vardı ve ziyaretimizin üzerimizde bıraktığı duygusal etkisi uzun bir süre geçmedi. Hepsini çok sevdim ve hemen bağlandım. Çok istediğimiz halde iki kedimizin olması nedeniyle sahiplenemediğimiz canlar için çok üzüldüm, umarım en kısa zamanda şartlarımız olgunlaştığında bizim de sahiplenme şansımız olur.

pamuk gibi bir koca oğlan

Sahiplenemesek de yapabileceğimiz şeyler vardı elbette. Mama bağışlamak, ihtiyaçları olan malzemeleri götürmek veya internet üzerinden (hepsiburada.com) sipariş vermek, bağış yapmak. Sayıca bu kadar çok olan canların ihtiyaçlarını karşılamak hiç kolay değil. Maddi manevi her şekilde yanlarında olmak harika bir his. Gönüllü olarak çalışan güzel yürekli insanların yaptıkları yanında bizim yaptıklarımızın lafı bile olmaz.

Bu arada sadece köpeklerin değil kedilerin de misler gibi bakıldığı ayrı bir yaşam alanı var Beşiktaş'ta :) Yine site üzerinden kedi sahiplenebilirsiniz (kediler muhteşem varlıklar :))

benim de bir sahiplendirme ilanına katkım oldu, ne mutlu!

Eğer siz de Kurtaran Evi ziyaret etmek, mama ve malzeme yardımında bulunmak isterseniz aşağıya bir takım bilgiler bırakacağım. Sahiplenme, gönüllü olma, geçici yuva olma ve kurumsal etkinlikler için de yine site üzerinden bilgilere ulaşabiliyorsunuz.

Web sitesi: Kurtaran Ev Derneği

E-mail: iletisim@kurtaranev.org

Instagram: kurtaranev

Adres: Kurtaran Ev Çiftliği Yeşilbayır Cad, Yeşilbayır Mah,
No: 20, Yeşilbayır Arnavutköy/İstanbul

Not: Ziyarete giderken ödül maması götürmeyi unutmayın, bayılıyorlar :)

kalbimi çalan "cesur" çocuk umarım yollarımız yine kesişir

İstanbul Sanat ve Haliç Tersanesi

2024-09-29T17:24:00.003+03:00

Selamlar,

Hem ilk açıldığında hem de geçen ay tekrar ziyaret ettiğimiz Haliç Tersane'sinden bahsetmek istiyorum bugün.

Fatih Sultan Mehmet tarafından 1455 yılında açılan dünyanın en eski ve aktif durumda olan tersanesi (Tersane-i Amire), Haliç Tersanesi İbb Miras çalışmaları kapsamında harika bir sanat merkezine dönüşerek İstanbullularla buluştu. İstanbul Sanat'a ev sahipliği yapan bu tarihi yapının içinde yer alan değerli sanat koleksiyonları, "Ah Güzel İstanbul" sergisi ile açılışını yapmıştı.

Fahrelnissa Zeid

Nuri İyem

Gentile Bellini’nin atölyesinde resmedilen Fatih Sultan Mehmet’in portresi

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanı Ekrem İmamoğlu Koleksiyonu, Ulaş Değirmenci Koleksiyonu, Mustafa Taviloğlu Koleksiyonu, Merey Koleksiyonu, İyem Koleksiyonu, Dr. Şükrü Bozluolcay Koleksiyonu, Meir Dalva Koleksiyonu, Lale-Cengiz Akıncı Koleksiyonu ve Bilge Koleksiyonu’nun da yer aldığı, sanat dünyasının önde gelen koleksiyonlarını görme şansımız olmuştu.

Sergi 3 Eylüle kadar devam edecekti dolayısıyla ben bu yazıyı biraz geç yazıyorum ama Eylül ayı sonrasında farklı eserlerin geleceği haberini aldığımız için de tekrar ziyaret planı yaptık. Sanat müzesi bölümünde Nuri İyem, İbrahim Çallı, Abdülmecid Efendi, Fahrelnissa Zeid, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Fikret Otyam, Selma Gürbüz, Avni Lifij gibi bir çok ünlü sanatçının eserleri yer alıyor.

Çağdaş sanat eserlerinin yer aldığı bir başka büyük salondan bazı resimler de ekliyorum. Hizmette sınır yok gördüğünüz gibi.

Nasip İyem

Objektiflere poz veren bir sanatsever :)

Mesaj alındı

Haliç tersane yerleşkesinin içinde kitapçı, restoran/kafe ile müze mağazası ve etkinlik alanları yer alıyor. Her daim ziyaret edilmesi gereken çok güzel bir mekan olmuş. Emeği geçen herkesi tebrik ederim.

Hayranı olduğum İbrahim Çallı'nın Portre (Makbule Kara) isimli eseri

Hyunam-Dong Kitabevi

2024-09-04T20:36:00.001+03:00

"Öyle insanlar da vardır ya, sahip oldukları hayatı bir anda geride bırakıp yeni bir yaşama adım atan insanlar. Vardıkları yerde mutluluğu yakalayabiliyorlar mıdır acaba?" diye devam etti Youngju, bu kez doğrudan Minjun'a bakarak. Tam da beklendiği üzere, Minjun bugün de cevap vermenin güç olduğu bir soruyla karşı karşıya kalmıştı.

Okumalarıma ağırlık verdiğim bu kaotik günlerde (beni hayattan soğutan baş ağrıma rağmen), ne şanslıyım ki karşıma Hwang Bo-reum çıktı. Kadıköy'deki Mephisto kitabevinde gezerken denk geldim Hyunam-Dong Kitabevi'ne, Kore edebiyatı hakkında pek bir şey bilmemekle birlikte, o kültüre olan merakımdan ve kitabın kapağına bayıldığım için bir şans vermek istedim. Tabi kitap seçerken başvurduğum uygulamalardan bir tanesi olan 1000Kitap'tan da puanına baktım ve 8.4 olunca okunacaklar listeme üst sıralardan girdi.

Kitap yorumlamayı çok tercih etmesem de, kendimi bıkmış ve enerjisiz hissettiğim bugünlerde bana çok iyi gelen bu kitaptan bahsetmek istedim. Çünkü kitapta birden fazla karakter var ve hepsinde kendimden veya çevremdeki bazı insanlardan izler gördüm. Mümkün olsa kitapta kurduğu dünyaya ışınlanmak isteyeceğim, o kadar sevdim.

Hyunam-Dong Kitabevi, tükenmişlik sendromu yaşayan Youngju'nun tüm hayatını bir anda değiştirerek bir kitapçı dükkanı açışını ve müşteriler ile olan ilişkisini, diyaloglarını konu alıyor. Müşteriler vasıtasıyla bir çok farklı hayatın olduğunu görmek, onların hayallerini okumaktan çok keyif aldım. Kahve demlemek, Seul'de iş hayatı ve hatta örgü örmek üzerine bir çok farklı konuda fikir sahibi olmak kitabın bonuslarından. Güney Koreli yazar Hwang Bo-reum "dünyanın seslerinden kopabildiğimiz bir alan yaratmak istiyordum” demiş ve bu amacına bence ulaşmış. Kurgusu da anlatım dili de su gibi akıp gidiyor.

Şirin bir mahallede açılan bir kitapçıda kitapların arasına sığınan insanlarda sanırım kendimden bir şeyler bulduğum, aynı zamanda insana huzur ve güven hissi verdiği için de çok sevdiğim, bitmesini istemediğim bu kitabı okumanızı öneririm.

Bir süreliğine de olsa buralardan uzaklaşıp kitaplara gömülmek çok iyi geldi, belki size de iyi gelir.

Sevgiler,

Kitap hakkında bazı kısa bilgiler:

Yazar: Hwang Bo-reum
İlk basım: 2022
Tr'de ilk basım: 2024
İngilizce adı: Welcome to the Hyunam-Dong Bookshop
Yayın evi: Athica
Çeviren: Nilay Özeser
Sayfa sayısı: 285

Akaretler'deki Minoa

- favori kitapçılarımdan -

- kahve ve tatlıları da çok iyi-